Գործ ԵԿԴ/0248/01/12


Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ

ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ


12.07.2013թ. Երևան

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ`

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Կ. ՂԱԶԱՐՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ Գ. ՄԵԼԻՔ-ՍԱՐԳՍՅԱՆ
Հ. ՏԵՐ-ԱԴԱՄՅԱՆ
ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Մ. ՍԱՄՍՈՆՅԱՆԻ

Մասնակցությամբ`
Մեղադրող` Հ. Էյրամջյանի
Տուժողի
իրավահաջորդ` Գ. Արիստակեսյանի
Պաշտպան` Հ. Սարգսյանի
Ամբաստանյալներ` Հ. Թանապուրյանի
Հ. Մկրտչյանի

Դռնբաց դատական նիստում վճռաբեկության կարգով քննելով ամբաստանյալներ Հարություն Մկրտիչի Թանապուրյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104 հոդվածի 2-րդ մասի 10-րդ կետով, 258 հոդվածի 4-րդ մասով և Հարություն Արարատի Մկրտչյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258 հոդվածի 4-րդ մասով Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի /այսուհետ` Դատարան/ 04.04.2013թ. դատավճռի դեմ ամբաստանյալ Հարություն Մկրտչյանի, նրա պաշտպանի և ամբաստանյալ Հարություն Թանապուրյանի պաշտպանի վերաքննիչ բողոքները,

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

1/. Գործի դատավարական նախապատմությունը և փաստական հանգամանքները.
04.01.2012թ. ՀՀ Ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Կենտրոնականի քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112 հոդվածի 1-ին մասով հարուցվել է թիվ 13100212 քրեական գործը` անհայտ անձի կողմից դիտավորությամբ Մերուժան Մինասյանին ծանր մարմնական վնասվածքներ պատճառելու դեպքի առթիվ։
Նույն օրը Հարություն Մկրտչյանը և Հարություն Թանապուրյանը ձերբակալվել են:
07.01.2012թ. Հարություն Մկրտչյանը և Հարություն Թանապուրյանը ներգրավվել են որպես մեղադրյալ և նրանց մեղադրանք է առաջադրվել` Հարություն Թանապուրյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104 հոդվածի 2-րդ մասի 10-րդ կետով, 258 հոդվածի 4-րդ մասով, Հարություն Մկրտչյանին` 258 հոդվածի 4-րդ մասով:
Դատարանի նույն օրվա որոշմամբ վերջիններիս նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառվել է կալանավորումը:
20.12.2012թ. քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Դատարան։
Դատարանի 04.04.2013թ. դատավճռով Հարություն Թանապուրյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104 հոդվածի 2-րդ մասի 10-րդ կետով, 258 հոդվածի 4-րդ մասով և դատապարտվել` 104 հոդվածի 2-րդ մասի 10-րդ կետով` ազատազրկման 15 տարի ժամկետով, 258 հոդվածի 4-րդ մասով` ազատազրկման 5 տարի ժամկետով։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66 հոդվածով սահմանված, պատիժների մասնակի գումարման սկզբունքի կիրառմամբ, Հարություն Թանապուրյանի նկատմամբ պատիժ է նշանակվել ազատազրկում 18 տարի ժամկետով` պատժի սկիզբը հաշվելով 04.01.2012թ.-ից։
Խափանման միջոց կալանավորումը թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Ամբաստանյալ Հարություն Մկրտչյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258 հոդվածի 4-րդ մասով և դատապարտվել ազատազրկման 4 տարի ժամկետով։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69 հոդվածի 3-րդ մասի կիրառմամբ, հաշվակցելով կալանքի տակ պահելու 3 ամիս 23 օրը` Հարություն Մկրտչյանի նկատմամբ պատիժ է նշանակվել ազատազրկում է 3 տարի 8 ամիս 7 օր ժամկետով` պատժի սկիզբը հաշվելով 04.04.2013թ.-ից։
Խափանման միջոց <<ստորագրություն չհեռանալու մասին>> փոփոխվել, խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը և Հարություն Մկրտչյանը կալանավորվել է դատական նիստերի դահլիճում։
Դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո, 04.12.2012թ. որոշմամբ իրեղեն ապացույցներ ճանաչված, տուժող Ալեքսան Սիմոնյանի հագուստները որոշվել է վերադարձնել վերջինիս, տուժող Մերուժան Մինասյանի հագուստները` տուժողի իրավահաջորդ Գ. Արիստակեսյանին, ամբաստանյալների հագուստները` համապատասխանաբար վերջիներիս, իսկ դեպքի վայրի զննության ընթացքում հայտնաբերված և բամբակյա խծուծներով վերցված, մարդկային ծագմամբ արյան հետքերը` ոչնչացնել։
Ամբաստանյալներ Հարություն Թանապուրյանից և Հարություն Մկրտչյանից, համապարտորեն, հօգուտ ՀՀ պետական բյուջեի որոշվել է բռնագանձել 272.000 դրամ գումար` որպես դատական ծախսեր։
Դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք են ներկայացրել ամբաստանյալ Հարություն Մկրտչյանը, նրա պաշտպանը և ամբաստանյալ Հարություն Թանապուրյանի պաշտպանը:
2.Գործի փաստական հանգամանքները
Նախաքննության մարմնի կողմից Հարություն Թանապուրյանին մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա, 2012թ. հունվարի լույս 04-ի գիշերը, ժամը 01.00-ի սահմաններում, Հարություն Մկրտչյանի հետ, Երևանի Կոնդ թաղամասում դանակի գործադրմամբ կատարել է խուլիգանություն, որի ընթացքում խուլիգանական դրդումներով Մերուժան Մինասյանին դիտավորությամբ ապօրինաբար զրկել է կյանքից։
Այսպես. 03.01.2012թ. երեկոյան, Հարություն Մկրտչյանն այցելել է Երևանի Ռուսթավելի փողոցի թիվ 59 հասցեում բնակվող ընկերոջը` Հարություն Թանապուրյանին և ամանորի կապակցությամբ միասին մի քանի բաժակ օղի խմելուց հետո, դուրս են եկել փողոց ու շրջել։
04.01.2012թ., ժամը 00.30-ի սահմաններում, Մկրտչյանը և Թանապուրյանը նկատել են Կոնդի թիվ 84 տան մոտակայքում վիճաբանող մարդկանց ու քայլելով մոտեցել են նրանց։ Նույն պահին վիճաբանողներին է մոտեցել նաև նույն թաղամասի բնակիչ Մերուժան Մինասյանը, որը հավաքվածներին դիտողություն է արել, պահանջել է դադարեցնել վիճաբանությունը և հեռանալ, ինչն էլ վերջիններս կատարել են, իսկ Մկրտչյանն ու Թանապուրյանը մնացել են տեղում։ Վերջինս Մինասյանի դիտողությունը չի ընդունել, վրդովվել է և նախատել նրան, ապա` այս կապակցությամբ Թանապուրյանի, Մկրտչյանի, Մինասյանի ու վերջինիս ընկեր Ալեքսան Սիմոնյանի միջև վիճաբանություն է սկսվել, որի ընթացքում Մկրտչյանը և Թանապուրյանը կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կարգը, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք ցուցաբերելով, աղմկել են ու հայհոյել, բռնություն գործադրել` ծեծի են ենթարկել Մինասյանին և Սիմոնյանին, իրենց այդ դիտավորյալ գործողություններով շուրջ 10 րոպե տևողությամբ խանգարել են թաղամասի բնակիչների հանգիստն ու գիշերային անդորրը։
Նույն պահին միջամտել են Կոնդի թիվ 84 տան բնակիչներ Գևորգ և Նորայր Բադալյանները, որոնք Մինասյանին ու Սիմոնյանին առանձնացնելով ուղեկցել են իրենց տան բակ, ապա` հորդորել են բակի հակառակ կողմում գտնվող արահետով տուն վերադառնալ, ինչն էլ վերջիններս կատարել են։
Թանապուրյանը և Մկրտչյանը շարունակելով խուլիգանական գործողությունները` հետևել ու Կոնդի թիվ 56/1 հասցեի մոտակայքում հանդիպել են Սիմոնյանին և Մինասյանին ու շարունակել վիճաբանել նրանց հետ, որի ընթացքում Թանապուրյանը որպես զենք օգտագործվող առարկայի` նախապես իր հետ վերցրած դանակի գործադրմամբ, սեփական անձի առավելություններն ընդգծելու մոլուցքից մղված, սպանելու դիտավորությամբ, բազմաթիվ հարվածներ է հասցրել Մինասյանի որովայնի և կրծքավանդակի շրջաններին ու խուլիգանական դրդումներով վերջինիս ապօրինաբար դիտավորությամբ զրկել կյանքից։
Հարություն Մկրտչյանին մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա, 2012թ. հունվարի լույս 04-ի գիշերը, ժամը 01.00-ի սահմաններում, Հարություն Թանապուրյանի հետ, Երևանի Կոնդ թաղամասում, դանակի գործադրմամբ կատարել է խուլիգանություն։
Այսպես. 03.01.2012թ. երեկոյան, Մկրտչյանն այցելել է Երևանի Ռուսթավելի փողոցի թիվ 59 հասցեում բնակվող ընկերոջը` Թանապուրյանին և ամանորի կապակցությամբ միասին մի քանի բաժակ օղի խմելուց հետո դուրս են եկել փողոց ու շրջել։
04.01.2012թ., ժամը 00.30-ի սահմաններում, Մկրտչյանը և Թանապուրյանը նկատել են Կոնդի թիվ 84 տան մոտակայքում վիճաբանող մարդկանց ու քայլելով մոտեցել են նրանց։ Նույն պահին վիճաբանողներին է մոտեցել նաև նույն թաղամասի բնակիչ Մինասյանը, որը հավաքվածներին դիտողություն է արել, պահանջել է դադարեցնել վիճաբանությունը և հեռանալ, ինչն էլ վերջիններս կատարել են, իսկ Մկրտչյանն ու Թանապուրյանը մնացել են տեղում։ Վերջինս Մինասյանի դիտողությունը չի ընդունել, վրդովվել և նախատել նրան, ապա` այս կապակցությամբ Թանապուրյանի, Մկրտչյանի, Մինասյանի ու վերջինիս ընկեր Սիմոնյանի միջև վիճաբանություն է սկսվել, որի ընթացքում Մկրտչյանը և Թանապուրյանը, կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կարգը, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք ցուցաբերելով, աղմկել են ու հայհոյել, բռնություն գործադրել` ծեծի են ենթարկել Մինասյանին և Սիմոնյանին, իրենց այդ դիտավորյալ գործողություններով շուրջ 10 րոպե տևողությամբ խանգարել են թաղամասի բնակիչների հանգիստն ու գիշերային անդորրը։
Նույն պահին միջամտել են Կոնդի թիվ 84 տան բնակիչներ Գևորգ և Նորայր Բադալյանները, որոնք Մինասյանին ու Սիմոնյանին առանձնացնելով` ուղեկցել են իրենց տան բակ, ապա` հորդորել են բակի հակառակ կողմում գտնվող արահետով տուն վերադառնալ, ինչն էլ վերջիններս կատարել են։
Թանապուրյանը և Մկրտչյանը, շարունակելով խուլիգանական գործողությունները, հետևել ու Կոնդի թիվ 56/1 հասցեի մոտակայքում հանդիպել են Սիմոնյանին և Մինասյանին ու շարունակել վիճաբանել նրանց հետ, որի ընթացքում Մկրտչյանը որպես զենք օգտագործվող առարկայի` նախապես իր հետ վերցրած դանակի գործադրմամբ, հարվածներ է հասցրել Սիմոնյանի կրծքավանդակի շրջանին, իսկ Թանապուրյանը դանակով բազմաթիվ հարվածներ է հասցրել Մինասյանի որովայնի և կրծքավանդակի շրջաններին ու խուլիգանական դրդումներով վերջինիս ապօրինաբար դիտավորությամբ զրկել կյանքից։
3/. Վերաքննիչ բողոքների հիմքերը, փաստարկները և պահանջը.
Վերաքննիչ բողոքները քննվում են հետևյալ հիմքերի սահմաններում, ներքոհիշյալ հիմնավորումներով:
1. Ամբաստանյալ Հարություն Մկրտչյանն ու նրա պաշտպանն իրենց վերաքննիչ բողոքում նշել են, որ պատժաչափի մասով դատավճռի հետ համաձայն չեն, գտնում են, որ այն անարդար է, իսկ պատժաչափը շատ խիստ։ Դատարանը դատավճիռ կայացնելիս խախտել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 5, 10, 11, 48, 61, 62 հոդվածների, ինչպես նաև ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 358 և 360 հոդվածների պահանջները։
Ամբաստանյալ Հարություն Մկրտչյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258 հոդվածի 4-րդ մասով առաջադրված մեղադրանքում իրեն լիովին մեղավոր է ճանաչել, անկեղծորեն զղջացել կատարածի համար, ինքնակամ ներկայացել է նախաքննության մարմնին, չի խուսափել պատասխանատվությունից, չի խոչընդոտել նախաքննության և դատական մարմիններին, տվել է խոստովանական ցուցմունքներ, օժանդակել հանցագործության բացահայտմանը, նախկինում դատված չի եղել, հանցանքը կատարելու պահին եղել է անչափահաս, դպրոցի տնօրինության ու Կենտրոն համայնքի թիվ 23 տեղամասի լիազոր ներկայացուցչի կողմից բնութագրվել է դրական։
Դատարանը չնայած ձևականորեն նշել է պատիժը մեղմացնող մի շարք հանգամանքներ, սակայն չի նշել, որ գործում առկա, դպրոցի տնօրինության և Կենտրոն համայնքի թիվ 23 տեղամասի լիազոր ներկայացուցչի կողմից տրված բնութագրերի համաձայն, ամբաստանյալ Հ. Մկրտչյանը բնութագրվում է դրական, պատիժը նշանակելիս չի քննարկել նրա նկատմամբ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին պաշտպանի միջնորդությունը, չի կիրառել այն, չնայած վերջինիս պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող մի շարք հանգամանքների առկայությանը, այն է՝ կատարած հանցանքում վերջինս իրեն լիովին մեղավոր է ճանաչել, կատարվածի համար անկեղծորեն զղջում է, ինքնակամ ներկայացել է նախաքննության մարմնին, չի խուսափել պատասխանատվությունից և չի խոչընդոտել նախաքննության մարմիններին, ընդհակառակը, տվել է խոստովանական ցուցմունքներ օժանդակել հանցագործության բացահայտմանը, դատված չի եղել, հանցանքը կատարելու պահին եղել է անչափահաս, դպրոցի տնօրինության ու Կենտրոն համայնքի թիվ 23 տեղամասի լիազոր ներկայացուցչի կողմից բնութագրվում է դրական:
Դատարանը չի պատճառաբանել, թե ինչ հիմքով ամբաստանյալ Հ. Մկրտչյանի նկատմամբ կիրառելի չեն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70 հոդվածի պահանջները՝ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու փորձաշրջան սահմանելու առումով:
Դատարանը հաշվի չի առել, որ հանցագործությունը կատարելուց հետո, մեկ տարի, ամբաստանյալ Հ. Մկրտչյանը գտնվել է ազատության մեջ, այդ ընթացքում ոչնչով չի արատավորվել, հակահասարակական արարքներ թույլ չի տվել, դրսևորել է դրական վարքագիծ, որն էլ ապացուցում է, որ նրա ուղղվելը հնարավոր է առանց հասարակությունից մեկուսացվելու և նրա նկատմամբ կիրառելի են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70 հոդվածի պահանջները։
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն իր մի շարք նախադեպային որոշումներով իրավական դիրքորոշում է հայտնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70 հոդվածով նախատեսված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու ինստիտուտի վերաբերյալ: /տես` Սուսաննա Ներսիսյանի գործով 12.06.2007թ. ՎԲ-124/07 որոշումը, 2. Հազարապետ Հարությունյանի գործով 30.03.2007թ. ՎԲ-50/07 որոշումը, Թամարա Տեր-Գրիգորյանի գործով 26.10.2007թ. որոշումը/
Հաշվի առնելով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի վերոնշված նախադեպային որոշումներում արտահայտված իրավական դիրքորոշումները և այն, որ Հ. Մկրտչյանը կատարած հանցաքում իրեն լիովին մեղավոր է ճանաչել, կատարվածի համար անկեղծ զղջում է,ինքնակամ ներկայացել է նախաքննության մարմին, չի խուսափել պատասխանատվությունից, չի խոչընդոտել նախաքննության ու դատական մարմիններին, ընդհակառակը` տվել է խոստովանական ցուցմունքներ, օժանդակել հանցագործության բացահայտմանը, նախկինում դատված չի եղել, հանցանքը կատարելու պահին եղել է անչափահաս, դպրոցի ու թաղային կոմիտեի կողմից բնութագրվել է դրական, հանցագործությունը կատարելուց հետո մեկ տարի գտնվելով ազատության մեջ` ոչնչով չի արատավորվել, հակահասարակական արարքներ թույլ չի տվել, դրսևորել է դրական վարքագիծ, որն էլ ապացուցում է, որ նրա ուղղվելը հնարավոր է առանց հասարակությունից մեկուսացվելու .
Բողոքաբերները գտնում են, որ Դատարանի կողմից թույլ տված առերևույթ դատական սխալը, դատավարական կամ նյութական իրավունքի խախտումները՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 5, 10, 11, 48, 61, 62 հոդվածների խախտմամբ 70 հոդվածով նախատեսված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելը, կարող են առաջացնել ամբաստանյալի ու նրա ընտանիքի անդամների համար ծանր հետևանքներ, քանի որ նա դատապարտվել է խիստ պատժի, ազատազրկման, այն դեպքում, երբ վերը նշվածներից երևում է, որ նա կանգնել է ուղղման ճանապարհին և վերադաստիարակվել։ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 399 հոդվածին համապատասխան, նշված հանգամանքները Դատարանի դատավճիռը բեկանելու և փոփոխելու հիմք են:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 376-381 հոդվածներով` բողոքաբերները խնդրում են ամբաստանյալ Հարություն Մկրտչյանի նկատմամբ կայացրած Դատարանի 04.04.2013թ. դատավճիռը՝ պատժաչափի մասով բեկանել ու այդ մասով կայացնել նոր դատական ակտ` վերջինիս նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258 հոդվածի 4-րդ մասի սանկցիայի սահմաններում նշանակել մեղմ պատիժ ու կիրառել նույն օրենսգրքի 70 հոդվածի պահանջները` պատիժը պայմանականորեն չկիրառել
2. Ամբաստանյալ Հարություն Թանապուրյանի պաշտպանն իր վերաքննիչ բողոքում նշել է, որ եթե վերլուծելու լինենք տուժողի իրավահաջորդի ցուցմուքներր, հարցաքննված վկաների ցուցմուքները, ապա պարզ է դառնում մեկ հանգամանք, այն որ դեպքը կատարվել է ալկոհոլի և հոգեկան խիստ հուզմունքի ներքո։ Չի հերքվել այն փաստը, որ Մերուժանի հետ դեպքից մի քանի րոպե առաջ օղի են խմել, իսկ հետո տուն գնալու ճանապարհին մոտեցել են Հ. Թանապուրյանին և Հ. Մկրտչյանին ու փորձել են միջամտել տղաների խոսակցությանը, հայհոյել վերջիններիս։ Ապացույցների այս խմբով հնարավոր չէ հաստատված համարել Հ. Թանապուրյանի դիտավորությունն այն մասին, որ նա նպատակ է ունեցել սպանել Մ. Մինասյանին, քանի որ վկաների ցուցմունքներից ոչ մեկում չի խոսվում այն մասին, որ Հ. Թանապուրյանն արտահայտել է իր կողմից սպանություն կատարելու դիտավորության մասին։ Ավելին, տուժող Ա. Սիմոնյանի, վկաներից Ն. Բադալյանի Դատարանում տված ցուցմունքներով հիմնավորվել է, որ Մերուժանը ոգելից խմիչքի ազդեցության տակ դիտողություններ է արել ամբաստանյալներին և վերջիններիս ու Մերուժանի միջև ծագած վեճն ի սկզբանե նախաձեռնել է Մերուժանը։
Դատարանում նաև հաստատվել են մի շարք հանգամանքներ, այն, որ հավաքված անծանոթ տղաները խոսում էին, բայց չէին վիճում, հաստատվել է, որ առաջինը Մերուժանն է դիտողություն արել հավաքված տղաներին, քանի որ նրանք եղել են անծանոթ և ուշ ժամ է եղել, հաստատվել է, որ ամբաստանյալները մի տեսակ վատ են զգացել Մերուժանի պահվածքից, որ Ալեքսանը վերջինիս համոզել է, որպեսզի նա դադարեցնի վիճաբանությունն ու հեռանան, քանի որ Մերուժանը շատ վրդովված էր, սակայն վերջինս մոտենալով դիտողություն է արել ամբաստանյալներին և նրանց միջև սկսել է վիճաբանություն, Ալեքսանը շատ դժվարությամբ է համոզել Մերուժանին վեճը դադարեցնելու համար, քանի որ նա շատ զայրացած է եղել, ցանկացել է շարունակել վեճն ու հայհոյանքներ է տվել ամբաստանյալների հասցեին։
Դատարանը հաշվի չառնելով Դատարանում ձեոք բերված ապացույցները` Հարություն Թանապուրյանի հանցանքը հաստատված է համարել Մ. Մինասյանի դիակի դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 1034 եզրակացությամբ:
Պաշտպանական կողմը չի վիճարկում եզրակացությունը, չի վիճարկվում նաև վնասվածքների քանակը, բնույթը և տեղակայությունը։ Հարց է ծագում, թե արդյոք որ վնասվածքն է պատճառվել սկզբից, մահացու, ծանր, թե թեթև։ Այդ ակնթարթային գործողությունների ընթացքում Հ. Թանապռւրյանը գիտակցել ու հասկացել է արդյոք, թե ինչպիսի դիտավորություն է դրսևորում, տառապանք է պատճառում այդ ընթացքում տուժողին։
Նախաքննության ընթացքում նշանակվել է ստացիոնար դատահոգեբուժական փորձաքննություն, որի եզրակացության դեմ առարկություն չի ներկայացվել, իսկ հոգեբույժի <<Եզրակացությունը>> մտահոգության տեղիք է տվել։ Փորձագետը չի ուսումնասիրել դեպքի ժամանակ նրա գործոդությունները և հոգեբանական գնահատման չի արժանացրել, մասնավորապես չի ուսումնասիրել այն հանգամանքը, թե իր պաշտպանյալը դեպքի ժամանակ հոգեկան ինչ վիճակում է գտնվել, ունենալով վերը նշված խանգարումները կարող էր իր գործողությունները ղեկավարել դեպքի պահին։
Հարց է ծագում, թե ուր մնաց գիտական վերլուծումներր։ Գործի ուսումնասիրությունը փորձագետին ցույց է տվել, որ առկա է միայն մեդադրյալի և վկաների կողմից տրված տեղեկությունները տեղի ունեցած միջադեպի վերաբերյալ։
Այն, որ իր պաշտպանյալը դանակահարել է Մ. Մինասյանին, դա փաստ է։ Պաշտպանական կողմն երբեք նպատակ չի հետապնդել ստեղծել, հորինել կամ կեղծ վկա գտնել, որ նման բան չի եղել։ Այդպիսիք չկան։ Սակայն կան փաստեր, որոնք հենց հոգեբույժին պետք է հուշեին, թե արդյոք տուժողն այն անձն էր, որ կարող էր նման ձևով իրեն պահեր: Հոգեբույժի խնդիրն էր անդրադառնալ այս հարցերին և տար համապատասխան հոգեբանական գնահատական, թե կարող էր տուժողի դրսևորած վարքագիծը հավասարակշռությունից հանել Հ. Թանապուրյանին։
Դատարանը հաշվի չի առել, որ գործում առկա է Դատաբժշկական թիվ 128/հ եզրակացությունը, որի 11-րդ էջի <<Հետևություններ>> բաժնի 2-րդ կետում հստակ նշված է. <<Մ. Մինասյանին բուժօգնության ցուցաբերման ժամանակ արյունահոսության դադարեցման կապակցությամբ կատարված վիրահատությունը, որովայնահատումը կատարվել է ճիշտ և ժամանակին, սակայն այդ ընթացքում թույլ են տրվել սխալներ, մասնավորապես` որովայնահատման ավարտին, լյարդի վնասվածքի կարումից ու արյունահոսությունը դադարեցվելուց, վերքը մշակվելուց հետո, շրջել են մեջքի վրա և նկատվել է կրծքավանդակի շրջանում ենթամաշկային աճող էնֆիգեմա ու զարկերակային ճնշման անկում, անհրաժեշտ էր հիվանդին թողնել վիրահատարանում և հետագա ախտորոշիչ /կրծքավանդակի պունկցիա/, բուժական միջոցառումները /վիրահատական ու հետվիրահատական/ կազմակերպել վիրահատարանում, քանի որ դրանց համար եղել են ուղղակի ցուցումներ, այն է` հայտնաբերված ու արձանագրված վերոհիշյալ ախտանիշները` ենթամաշկային աճող էնֆիգեման և զարկերակային ախտանիշները, ինչպես և կրծքավանդակի ձախ կեսի շրջանի ծակած-կտրած վերքի առկայությունը, բժիշկներին պետք է հուշեին վերջինիս վերքի կրծքավանակի խոռոչ թափանցող լինելու, ներքին արյունահոսության, լյարդի վնասման մասին: Նման իրավիճակում հիվանդի վիճակը ճիշտ գնահատելու, ախտորոշումը ճիշտ կատարելու դեպքում պետք է անհապաղ կյանքի ցուցումներով կատարվերին վերը նշված արմատական բուժական գործողությունները` վիրահատություն կրծքավանդակի հատման միջոցով, վնասվածքի հայտնաբերում, կարում ու հետվիրահատական ինտենսիվ բուժումներ։ Եթե հիվանդը չտեղափոխվեր ռեանիմացիոն բաժանմունք, այլ ախտորոշումը և բուժումը վիրահատական եղանակով շտապ կատարվեր տեղում, ապա հիվանդի կյանքը ամենայն հավանականությամբ հնարավոր կլիներ փրկել: Այնինչ, Դատարանի կողմից իր պաշտպանյալի մեղադրանքը չի փոփոխվել, այն պետք է վերաորակվեր ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112 հոդվածի հատկանիշներով, սակայն Դատարանը պատիժ է նշանակել 18 տարի ժամկետով ազատազրկում, թե ինչու պարզ չէ, ինչու նման խիստ պատիժ` հիմնավորված չէ։
Դատարանը, բացառելով խուլիգանական դրդումներով սպանության դրսևորումը, այնուամենայնիվ, իրավացի կլիներ, եթե հանգեր ճիշտ հետևության, որ Մ. Մինասյանի մահվան պատճառն եղել է ոչ թե նրա ստացած մարմնական վնասվածքները, այլ թերի, ոչ լիարժեք բժշկական օգնությունը, որի պատճառով իր պաշտպանյալին ավարտված սպանություն մեղսագրվել չէր կարող։ Սակայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 114 հոդվածը Դատարանի կողմից հաշվի չի առնվել:
Մ. Մինասյանի՝ ոչ լիարժեք բժշկական օգնություն ստանալու հետևանքով մահանալու հանգամանքի պարզաբանման նպատակով կատարված քննչական և դատավարական գործողությունների արդյունքում այդ հանգամանքը հիմավորող բավարար ապացույցներ ձեռք չեն բերվել: Այդ պատճառով, քննիչը 04.12.2012թ. որոշմամբ Մ. Մինասյանի բժշկական օգնությունն ու սպասարկումն իրականացրած բուժաշխատողների նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 130 հոդվածով քրեական հետապնդում չի իրականացվել` հանցակազմի բացակայության պատճառաբանությամբ։
Ինչ վերաբերում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258 հոդվածի 4-րդ մասով իր պաշտպանյալին մեդագրվող արարքի խուլիգանության քրեաիրավական որակման մասին, ապա անգամ եթե նա կատարած լիներ այն բոլոր գործողությունները, ապա նույնիսկ այդ դեպքում նրա արարքը չէր կարող որակվել 258 հոդվածով։ /տես` ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի թիվ ՎԲ-223/06 գործով 24.10.2006թ. կայացրած որոշումը/
Հ. Թանապուրյանի գործողությունները բոլոր դեպքերում չէին կարող որակվել որպես խուլիգանություն, նրան չի մեղսագրվում ուղղակի դիտավորությամբ հասարակական կարգի կոպիտ խախտումը, որի պարագայում միայն, ելնելով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի վերը նշված նախադեպից, նրա արարքը կարող էր վերաորոկվել որպես ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112 հոդվածի հատկանիշներով կատարված հանցագործություն։
Վերոգրյալի հիման վրա և հիմք ընդունելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 376, 3761, 377, 378-379, 3801, 381, 394 հոդվածները` բողոքաբերը խնդրում է մասնակիորեն բեկանել Դատարանի 04.04.2013թ. դատավճիռը Հարություն Թանապուրյանի նկատմամբ։ Արարքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104 հոդվածի 2-րդ կետի 10-րդ ենթակետից վերաորակել նույն օրենսգրքի 112 հոդվածի հատկանիշներով ու նշանակել համաչափ պատիժ, եթե Դատարանի հաստատած փաստական հանգամանքները հնարավորություն են տալիս կայացնելու նման դատական ակտ, եթե դա բխում է արդարադատռւթյան արդյունավետության շահերից։ Եթե ոչ, ապա խնդրում է նշանակել կրկնակի դատաբժշկակական փորձաքննություն բուժաշխատողների գործողությունների ու Մ. Մինասյանի մահվան միջև առկա պատճառահետևանքնային կապը ստուգելու վերաբերյալ։
4/.Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումները.
Վերաքննիչ դատարանը ստուգելով գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման ու քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, ինչպես նաև գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի նորմերի պահպանումը, լսելով ամբաստանյալների ու նրանց պաշտպանների հիմնավորումները բողոքների կապակցությամբ, մեղադրողի պատասխանը բողոքների վերաբերյալ, ներկայացված բողոքների հիմքերի ու հիմնավորումների սահմաններում վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, հանգում է այն հետևության, որ վերաքննիչ բողոքները պետք է մերժել հետևյալ պատճառաբանությամբ.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18 հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25 հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը ապացույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ, նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` քրեական դատավարությունում ոչ մի ապացույց նախապես հաստատված ապացույցի ուժ չունի: Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը չպետք է կանխակալ մոտեցում ցուցաբերեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան` մինչև դրանց հետազոտումը պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 124 հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` ապացուցումը գործի օրինական, հիմնավորված և արդարացի լուծման համար նշանակություն ունեցող հանգամանքներ բացահայտելու նպատակով ապացույցներ հավաքելը, ստուգելը և գնահատելն է:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 126 հոդվածի համաձայն` գործով հավաքված ապացույցները ենթակա են բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման` ձեռք բերված ապացույցի վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրներն ստուգելու միջոցով:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127 հոդվածի համաձայն` յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ:
Քրեադատավարական ապացուցման տարրեր հանդիսացող ապացույցների ստուգման, գնահատման, ապացուցման ենթակա հանգամանքների վերաբերյալ` ՀՀ քրեադատավարական օրենսդրության վերը նշված հիմնարար իրավադրույթների պահանջների համատեքստում, քննության առնելով քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցների համակցությունը, ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Հարություն Թանապուրյանի պաշտպանի վերաքննիչ բողոքն անհիմն է, որ ամբաստանյալի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104 հոդվածի 2-րդ մասի 10-րդ կետով և 258 հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված հանցանքները կատարելը և նրա մեղքը հաստատված, իսկ պատճառաբանությունները հերքված են քրեական գործով պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում ձեռք բերված և Դատարանում հետազոտված հետևյալ ապացույցներով.
Ամբաստանյալ Հարություն Մկրտչյանի նախաքննական ցուցմունքներով այն մասին, որ 03.01.2012թ. երեկոյան, այցելել է Երևանի Ռուսթավելի փողոցի թիվ 59 հասցեում բնակվող իր ընկեր Հարություն Թանապուրյանին և մի քանի բաժակ օղի խմելուց հետո, դուրս են եկել փողոց ու շրջել։ Փողոցում շրջելու ընթացքում, Երևանի Կոնդ թաղամասի թիվ 84 տան մոտակայքում, հանդիպել են վիճաբանող մի խումբ անծանոթ տղաների, ապա եղելությունը պարզելու նպատակով մոտեցել են նրանց։ Մյուս կողմից վիճաբանողներին են մոտեցել Կոնդ թաղամասի բնակիչներ Մերուժան Մինասյանը և Ալեքսան Սիմոնյանը, որոնցից Մերուժանը վիճաբանողերին դիտողություն է արել ու պահանջել է հեռանալ։ Վիճաբանող տղաները հեռացել են, իսկ իրենք մնացել են տեղում։ Մերուժանի դիտողությունը Հարությունին դուր չի եկել, որի կապակցությամբ իր, վերջինիս և Մերուժանի միջև վիճաբանություն է սկսվել, որի ընթացքում հայհոյել են ու աղմկել։ Վիճաբանությանը միջամտել է Ալեքսանը և փորձել է բաժանել, որից հետո միջամտել են նաև Կոնդ թաղամասի թիվ 84 տան բնակիչները։ Վերջիններս Մերուժանին և Ալեքսանին իրենց տան բակ են տարել։ Դրանից հետո ինքն ու Հարությունը բացելով իրենց մոտ պահվող դանակները` գնացել են Կոնդ թաղամասի թիվ 84 տան բակ, սակայն Մերուժանին չգտնելով` մտել են տներից մեկը և համոզվելով, որ նա նշված տանը չի թաքնվում` դուրս են եկել այդ տնից ու բակի հակառակ կողմի նեղ արահետով քայլելով գնացել են Կոնդ թաղամասի հրապարակ։ Այնտեղ հանդիպել են Մերուժանին և Ալեքսանին։ Վերջինս իրեն ընդառաջ է եկել։ Ինքը սկսել է վիճաբանել Ալեքսանի հետ ու փորձել է դանակով հարվածել նրան, սակայն նա պաշտպանվել է, իրեն ցած է գցել և պառկել իր վրա, իսկ Հարությունը հարձակվել է իրենցից շուրջ 4-ից 5 մետր հեռավորության վրա կանգնած Մերուժանի վրա ու դանակով հարվածներ է հասցրել նրան։ Պառկած վիճակում ինքը դանակով փորձել է հարվածել Ալեքսանին ու ազատվել նրանից, սակայն չի կարողացել։ Վերջինս փորձել է իր ձեռքից դանակը խլել և այդ ընթացքում ձախ ձեռքի շրջանում վնասվածք է ստացել։ Այդ ընթացքում Հարությունն իրենց չի մոտեցել, այլ դանակով հարվածներ է հասցրել Մերուժանին։ Իրեն ի վերջո հաջողվել է ազատվել Ալիկից ու ոտքի կանգնելով` գնացել է մի փոքր ներքև, ապա տեսել, որ Ալիկը մոտենալով Հարությունին և Մերուժանին` բաժանել է նրանց։ Դրանից հետո Հարությունը քայլելով միացել է իրեն ու գնացել են մոտակայքում բնակվող, նրա ծանոթ Արևի տուն, որտեղ լվացվել են, ապա դուրս գալով` բաժանվել են։ Այդ գիշերն անցկացրել է փողոցներում, որից հետո, ցերեկը դրսում հանդիպել է հորը։ Նրան հայտնել է, որ կռիվ է արել, ապա տվել է պատռված հագուստը և խնդրել նոր հագուստ բերել տնից, ինչն էլ հայրը կատարել է։ Որոշ ժամանակ անց, հորից տեղեկացել է, որ Հարությունը ցանկանում է հանդիպել։ Հայրը գնացել է Հարությունին հանդիպելու ու քիչ անց նրա հետ ավտոմեքենայով վերադարձել։ Խոսակցության ընթացքում Հարությունն իրեն հայտնել է, որ այն անձնավորությունը, ում ինքը գետին ընկած վիճակում դանակով հարվածներ է հասցրել` հիվանդանոցում մահացել է։ Նա առաջարկել է միասին գնալ ոստիկանություն և հանձնվել։ Հարությունը միաժամանակ խնդրել է այնտեղ հայտնել, իբրև թե ինքն եղել է բաժանողի դերում, վիճաբանությանը չի մասնակցել։ Մինչև ոստիկանություն ներկայանալը` Հարությունը խորհուրդ է տվել ցուցմունքներ տալ այն մասին, իբրև թե իր հետ վիճաբանող տղայի ձեռքին դանակ է եղել, որով վերջինս փորձել է կտրել իր կոկորդը, ուստի պաշտպանվելու նպատակով դանակով բազմաթիվ հարվածներ է հասցրել նրան։ Հարությունը նաև պարզաբանել է, որ ինքն անչափահաս է և կատարած հանցանքի համար մեղմ պատիժ կստանա։ Քանի որ Մերուժանին ու Ալեքսանին նախկինում չի ճանաչել և միջադեպի ընթացքում նրանց չի տարբերել, ուստի իր մոտ համոզմունք է ձևավորվել, որ մահացած անձնավորությունը հանդիսանում է իրեն գետին տապալած անձնավորությունը, որին դանակով մի քանի հարված է հասցրել։ Դրանից հետո Հարությունի հետ մեղայականով ներկայացել են ոստիկանության ու հարցաքննության ընթացքում հայտնել, որ Երևանի Կոնդ թաղամասում տեղի ունեցած վիճաբանության ընթացքում դանակով հարվածներ է հասցրել Մերուժանին ու սպանել նրան, սակայն անձին ճանաչման ներկայացնելու քննչական գործողության արդյունքում տեսել և ճանաչել է իրեն գետին տապալած ու իր հետ վիճաբանող Ալեքսան Սիմոնյանին, որից հետո հասկացել է, որ մահացողն եղել է ոչ թե իր, այլ Հարությունի հետ վիճաբանող անձը, ում Հարությունը դանակով բազմաթիվ հարվածներ է հասցրել։ /հատոր 1, գ.թ. 105-110, 124-128, 130-131, 145-147/
Ամբաստանյալ Հարություն Մկրտչյանը Դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ինքն է Թանապուրյանին ասել, որ Մինասյանին ինքն է հարվածել և սպանել, իսկ ճանաչման ներկայացնելու քննչական գործողության ժամանակ տեսնելով տուժող Սիմոնյանին` հասկացել է, որ իրականում նրան է հարվածել, այլ ոչ թե Մերուժանին։ Ինքը տուժողների անունները չի իմացել, նրանց դեմքով է ճանաչել։ Թանապուրյանն իրեն չի ասել, որ քանի որ անչափահաս է` իր նկատմամբ կարող են մեղմ պատիժ նշանակել։ Ինքը չի տեսել, թե ինչպես է նա հարվածում Մերուժանին։ Այդ մասին ասել է իր նախորդ պաշտպանը, որի պատճառով էլ հրաժարվել է նրանից։ /դ.ն.ա./
Տուժող Ալեքսան Սիմոնյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ 03.01.2012թ. երեկոյան, իր ընկեր Մերուժան Մինասյանի հետ այցելել են Երևանի Կոնդ թաղամասի թիվ 84 հասցեում բնակվող Նորայր Բադալյանի տուն, որտեղ միասին օղի են խմել և ամանորը շնորհավորել։ Դրանից հետո հունվարի լույս 04-ի գիշերը, ժամը 00.30-ի սահմաններում, դուրս են եկել Բադալյանի տնից և փողոցով քայլելով գնացել Մինասյանի տուն։ Ճանապարհին նկատել են վիճաբանող անծանոթ տղաների, որոնց մոտենալով` Մինասյանը սաստել է ու պահանջել է հեռանալ։ Անծանոթ տղաների մի մասն իսկույն հեռացել են, իսկ նրանցից երկուսը մնացել են տեղում և դիտողություն կատարելու կապակցությամբ վիճաբանել ու ծեծի են ենթարկել Մինասյանին, որի ընթացքում աղմկել են և հայհոյել։ Ինքն անմիջապես միջամտել է ու փորձել դադարեցնել ծեծկռտուքը, սակայն իրեն չի հաջողվել և ինքը նույնպես ծեծի է ենթարկվել անծանոթ տղաների կողմից։ Այնուհետև վիճաբանությանը միջամտել են Գևորգ և Նորայր Բադալյանները, որից հետո ծեծկռտուքը դադարել է։ Այնուհետև Նորայր Բադալյանն իրեն և Մինասյանին ուղեկցել է Երևանի Կոնդ թաղամասի թիվ 84 տան բակ ու հետագա անախորժություններից զերծ պահելու նպատակով, տան հակառակ կողմում գտնվող նեղ արահետով տուն ճանապարհել։
Մինասյանի տուն վերադառնալու ճանապարհին, Երևանի Կոնդ թաղամասի թիվ 56/1 հասցեի մոտակայքում իրենց են մոտեցել իրենց ծեծի ենթարկած անձինք, որոնցից բարձրահասակը դանակը ձեռքին հարձակվել է իր վրա, իսկ կարճահասակը` Մինասյանի վրա։ Իր վրա հարձակված անծանոթը դանակով իրեն հարվածելու մի քանի փորձ է կատարել, որի ընթացքում թեթև վնասվածքներ է ստացել, ապա հնարք կիրառելով` նրան գետնին է տապալել։ Այդ ընթացքում տեսել է, որ մյուս անծանոթ երիտասարդը դանակով բազմաթիվ հարվածներ է հասցրել Մինասյանի մարմնի տարբեր հատվածներին։ Մի քանի րոպե անց, իր կողմից գետնին տապալված երիտասարդին հաջողվել է բարձրանալ, որից հետո վերջինս դիմել է փախուստի, իսկ ինքը մոտեցել է Մինասյանին և նախատելով` մի կողմ է հրել դանակով նրան հարվածող անձնավորությանը։ Դրանից հետո, իրենց թաղամասի բնակիչ Անդրանիկ Պողոսյանի հետ Մինասյանին տեղափոխել է Երևանի թիվ 3 կլինիկական հիվանդանոց, որտեղ էլ նա մահացել է։ /դ.ն.ա., հատոր 1, գ.թ. 14-17, 80-81, հատոր 2, գ.թ. 100-101/
Վկա Գևորգ Բադալյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ 2012թ. հունվարի լույս 04-ի գիշերը, հյուրասենյակում հեռուստացույց դիտելու ընթացքում, փողոցից վիճաբանության և հայհոյանքի ձայներ է լսել։ Անմիջապես դուրս է եկել փողոց ու տեսել, որ իրենց թաղամասի բնակիչ Հարությունը և մի անծանոթ տղա վիճաբանում են Մերուժանի ու Ալիկի հետ։ Հարությունը և նրա հետ եղած անձնավորությունը հայհոյել են ու աղմկել։ Նրանց ձայներից բնակիչները դուրս են եկել փողոց և սաստել նրանց։ Իր հորեղբայր Նորիկի միջամտությամբ վիճաբանությունը դադարել է։ Վերջինս Մերուժանին և Ալիկին մի կողմ քաշելով` տեղափոխել է իրենց բակ ու վիճաբանության հետագա շարունակությունը կանխելու համար բակի հակառակ կողմում գտնվող արահետով տուն ճանապարհել։ Դրանից հետո, ինքը վերադարձել է տուն ու շարունակել հեռուստացույց դիտել։ Մոտ մեկ րոպե անց, Հարությունը և նրա հետ կռվին մասնակցած անձնավորությունը հայհոյանքներ տալով, դանակները ձեռքներին մտել են իրենց տուն ու փնտրել Մերուժանին և Ալիկին։ Նրանց հայտնել է, որ Մերուժանն ու Ալիկն իրենց տանը չեն։ Հարությունը և նրա ընկերը զննելով ու համոզվելով, որ ինքը ճիշտ է ասում` դուրս են եկել տնից ու հեռացել։ Մի քանի ժամ անց, հրավիրվելով ոստիկանություն` տեղեկացել է, որ մարմնական վնասվածքներով Մերուժանը տեղափոխվել է հիվանդանոց, որտեղ մահացել է։ /դ.ն.ա., հատոր 1, գ.թ. 26-28, 78-79/
Վկա Նորայր Բադալյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ 03.01.2012թ. երեկոյան, իրենց տուն են եկել թաղամասի բնակիչներ Մերուժանը և Ալիկը, որոնց հետ մի քանի բաժակ օղի են խմել ու ամանորը շնորհավորել։ Մերուժանին ճանաչել է շատ վաղուց։ Նա հանգիստ, խելոք տղա է եղել։ Ալիկը նույնպես հանգիստ և խելոք տղա է։ Մինչև ժամը 00.20-ը, նրանք մնացել են իրենց տանը, ապա որոշել են գնալ Մերուժենց տուն` հանգուցյալ հոր ամանորի հետ կապված։ Մերուժանի ու Ալիկի հետ դուրս գալով փողոց` տեսել են շուրջ 20-ից 30 մետր հեռավորության վրա միմյանց հետ վիճաբանող 20-ից 30 տղաների։ Երկու ամբաստանյալները նույնպես վիճաբանել են։ Մերուժանը վազելով մոտեցել է նրանց։ Նրանք վերջինիս հայհոյանքներ տալով` սկսել են նրան ծեծի ենթարկել։ Իրենք մոտեցել են նրանց և փորձել են դադարեցնել վեճը, սակայն այդ տղաները բղավելով <<դու ով ես, որ մեզ նկատողություն անես, ոնց ուզենք, կանենք>>` շարունակել են հայհոյել ու Մերուժանին ծեծի ենթարկել, որը տևել է շուրջ 10 րոպե։ Վիճաբանողներից ճանաչել է իրենց թաղամասի բնակիչ Հարությունին։ Իրեն հաջողվել է Մերուժանին և Ալիկին մի կողմ քաշել ու դեպի իրենց տան ուղղությամբ տանել, սակայն Հարությունն ու նրա ընկերն իրենց հետևելով` շարունակել են Ալիկին և Մերուժանին ծեծի ենթարկել։ Ի վերջո իրեն հաջողվել է դադարեցնել շուրջ 10 րոպե տևած վիճաբանությունը, ապա Մերուժանին և Ալիկին իրենց բակ տանելով, հետագա անախորժությունները կանխելու նպատակով` նրանց բակի հակառակ կողմում գտնվող արահետով տուն է ճանապարհել։ Դրանից շուրջ մեկ րոպե անց, Հարությունն ու նրա ընկերն եկել են իրենց բակ, աղմկելով և հայհոյելով հետաքրքրվել են, թե որտեղ է Մերուժանը։ Նրանց ձեռքում դանակներ են եղել։ Վերջինիս բակում չգտնելով` նրանք մտել են եղբոր տուն, ապա համոզվելով, որ իրենց չեն խաբել` դուրս են եկել փողոց և կրկին հայհոյանքներ տալով` հեռացել։ Դրանից մի քանի ժամ անց, եկել են ոստիկանության աշխատակիցներն ու իրեն հրավիրել ՀՀ Ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին։ Այնտեղ տեղեկացել է, որ Մերուժանը մարմնական վնասվածքներով տեղափոխվել է թիվ 3 հիվանդանոց, որտեղ և մահացել է։ /դ.ն.ա., հատոր 1, գ.թ. 56-58, 76-77/
Վկա Արև Ղազարյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ 04.01.2012թ., ժամը 01.00-ի սահմաններում, թակոցի ձայն լսելով` բացել է տան դուռը և շքամուտքում հանդիպել թաղամասի բնակիչ Հարությունին` անծանոթ անձնավորության հետ միասին։ Հարությունի ձեռքի շրջանում արյունահոսող վերք է եղել։ Նա խնդրել է թույլ տալ լվացվել։ Ինքը չի արգելել նրան։ Վերջինս լվացվել է, որից հետո անծանոթ անձնավորության հետ միասին հեռացել են։ Վնասվածքի վերաբերյալ Հարությունը ոչինչ չի ասել, ինքն էլ չի հետաքրքրվել։ /դ.ն.ա., հատոր 1, գ.թ. 21-22/
Վկա Անդրանիկ Պողոսյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ 04.06.2012թ., ժամը 01.00-ի սահմաններում, իր անձնական օգտագործման <<Մերսեդես>> մակնիշի, 17LS138 պետհամարանիշի ավտոմեքենայով տուն է վերադարձել։ Ավտոմեքենան կանգնեցրել է տան բակում, ապա ծխախոտ գնելու նպատակով գնացել մոտակա խանութ։ Մինչև խանութ հասնելը` հանդիպել է թաղամասի բնակիչ Ալիկին և Մերուժանին։ Վերջինիս դեմքն ամբողջությամբ արյունոտված է եղել։ Ալիկից տեղեկացել է, որ նրան հարվածել են։ Վերջինս իրեն հայտնել է, որ հեռախոս չունենալու պատճառով չի կարողացել շտապօգնություն կանչել։ Դրանից հետո Մերուժանն ուշագնաց է եղել։ Իր ավտոմեքենայով, Ալիկի հետ միասին Մերուժանին տեղափոխել են թիվ 3 հիվանդանոց։ /դ.ն.ա., հատոր 1, գ.թ. 23-24/
Տուժողի իրավահաջորդ, որպես վկա հարցաքննված Գայանե Արիստակեսյանի ցուցմունքով այն մասին, որ 03.01.2012թ., ժամը 19։00-ի սահմաններում, Ալեքսանն եկել է իրենց տուն` Նոր տարին շնորհավորելու համար։ Նրա գալուց շուրջ 5 րոպե անց, եկել է նաև Մերուժանի մյուս ընկեր Գարիկը։ Ինքը սեղան է պատրաստել և մեկ հատ փոքր շշով օղի է դրել սեղանին։ Նրանք Մերուժանի հետ միասին խմել են երկու բաժակ օղի։ Շուրջ երեքուկես ժամ անց, նրանք Մերուժանի հետ դուրս են եկել տնից։ Ալեքսանն ասել է, որ թարմանալու համար 10 րոպեով դուրս են գալիս փողոց։ Այնուհետև իրեն զանգահարել է իր ամուսնու քրոջ որդին ու հայտնել, որ Մերուժանը հիվանդանոցում է, իսկ առավոտյան տեղեկացել է, որ նա մահացել է։ /դ.ն.ա./
Վկա Արմեն Բադալյանի նախաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ 2012թ. հունվարի լույս 04-ի գիշերը, փողոցից լսել է վիճաբանության և հայհոյանքների ձայներ, որոնք շարունակվել են շուրջ 10 րոպե։ Դուրս գալով տնից` հանդիպել է իր հայր Նորայր Բադալյանին, ով Կոնդ թաղամասի բնակիչներ Մերուժանին ու Ալիկին իրենց բակի հետնամասից ճանապարհել է։ Հորից տեղեկացել է, որ վերջիններս փողոցում վիճաբանել են ինչ-որ տղաների հետ։ /հատոր 1, գ.թ. 179-180/
Դատաբժշկական փորձաքննության 14.02.2012թ. թիվ 14 եզրակացությամբ, որի համաձայն, <<1.2.3.5.7. Մինասյանի մահը վրա է հասել արտաքին և ներքին սուր արյունահոսությունից, տրավմատիկ ու հեմոռագիկ շոկից` համակցված գանգուղեղային փակ, բութ, կրծքավանդակի, որովայնի ծակված-կտրված թափանցող, կրծքավանդակի ծակված-կտրված չթափանցող վիրավորումներ, ձախ բազկի, ուսային հոդի շրջանի ծակված-կտրված վիրավորումներ ստանալու հետևանքով։ Տվյալ հետևությունը դիակի դատաբժշկական փորձաքննությամբ հայտնաբերված հետևյալ վնասվածքների, սուր արյունահոսությանը, տրավմատիկ և հեմոռագիկ շոկին ու գանգուղեղային վնասվածքին բնորոշ կազմաբանական փոփոխությունների առկայություններով` քերծվածքներ ճակատի աջ և ձախ կեսերի` թմբկությունների, ձախ քունքային շրջանի, ստորին շրթունքի ներսային մակերեսի սալջարդ վերքեր, ճակատի աջ թմբկության, աջ այտային ու ձախ այտային շրջանի, ճակատի միջին մասի, ձախ ականջախեցու առաջային մակերեսի, քթի հիմի շրջաններում, արյունազեղումներ գլխի մաշկի տակ աջ և ձախ ճակատային և ձախ քունքային շրջաններում, ձախ քունքամկանում, ուղեղանյութում ու փափուկ թաղանթներում, դեմքի աջ կեսի` աջ այտային շրջանի ծակված-կտրված վերք գանգի դիմային ոսկրերի` հայմոյրյան խոռոչի առաջային պատի վնասումով` թափանցումով հայմորյան խոռոչ, քթի շրջանի կտրված վերք, կրծքավանդակի ձախ կեսի առաջակողմային մակերեսի շրջանի 2-3-րդ միջկողային տարածության կտրված-ծակված վերք թափանցումով կրծքավանդակի խոռոչ` ձախ թոքի վնասումով հեմոպնևմոթորաքս /2200մլ մուգ կարմիր գույնի հեղուկ արյուն պլևրալ խոռոչում/, կրծքավանդակի աջ կեսի հետին կողմային մակերեսի հետին անութափոսային գծով 3-րդ կողի մակարդակի և կրծքային 9-10-րդ ողերի մակարդակի մկանների վնասումով` չթափանցող ծակված-կտրված վերքեր, կրծքավանդակի հետին մակերեսի կրծքային 3-րդ ողի մակարդակի ծակված-կտրված չթափանցող ծալված-կտրված վերք, կրծքավանդակի առաջային մակերեսի կրծոսկրի թրաձև ելունի մակարդակի շրջանի ծակված-կտրված չթափանցող` թրաձև ելունի մասնակի վնասմամբ վերք, որովայնի առաջային մակերեսի աջ կեսի թվով մեկ չթափանցող ու թվով երկու թափանցող լյարդի վնասումներով ծակված-կտրված վերքեր` կայացած ներքին արյունահոսությամբ` 400.0մլ հեղուկ արյուն որովայնի խոռոչում, ձախ բազկի և ուսային հոդի շրջանի ծակված-կտրված վերքեր։ Նշված վնասվածքները պատճառվել են կենդանության օրոք, գանգուղեղային փակ, բութ տրավման` գլխի շրջանի սալջարդ վերքերը, ենթամաշկային արյունազեղումները, ուղեղանյութի արյունազեղումները, դեմքի քերծվածքները հասցվել են սահմանափակ մակերես ունեցող բութ առարկայով /ներով/, կտրված, ծակված-կտրված վերքերը` միակողմանի սուր սայր ունեցող սուր ծակող-կտրող գործիքով /ներով/, այդպիսիք ու առանձին-առանձին և միասին վերցված ունեն կենդանության ժամանակվա առողջությանը ծանր վնասի պատճառման հատկանիշներ ու տվյալ դեպքում մահվան պատճառի հետ գտնվելով ուղղակի պատճառական կապի մեջ բերել են մահվան։ Դիակի դատաբժշկական փորձաքննությամբ հայտնաբերվել է նաև հետևյալ վնասվածքը` քերծվածք ձախ սրունքի շրջանում, որն իր սովորական ընթացքի դեպքում կենդանի անձանց մոտ առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չի պարունակում և մահվան պատճառի հետ չի գտնվում պատճառական կապի մեջ։ Վնասվածքները պատճառվելու պահին բութ առարկաներն ու սուր ծակող կտրող գործիքի /ների/ ծայրերն ազդող ուժերի ուղղությամբ ուղղված են եղել դեպի մարմնի համապատասխան վնասվածք պատճառված շրջանները։ Քանի որ բոլոր վերը շարադրված վնասվածքներն ունեն որոշակի կարճ ժամանակահատվածում պատճառվելու հատկանիշներ, հետևաբար որոշել վնասվածքների պատճառման հաջորդականությունը հնարավոր չէ։ Ըստ թիվ 9 հիվանդության պատմության նկարագրի տվյալների, Մինասյանի մահը վրա է հասել 04.01.2012թ., ժամը 03.45-ին։ Հաշվի առնելով գործի հանգամանքները և բժշկական փաստաթղթերի տվյալները պետք է եզրակացնել, որ վնասվածքները ստանալուց հետո մահը վրա է հասել մոտ 4-5 ժամ հետո։
8. Հաշվի առնելով վնասվածքների բնույթը և նրանց տեղակայությունները բացառվում է նրանց առաջանալն իր իսկ կողմից ինքն իրեն։
9. Դիակի դատաբժշկական փորձաքննությամբ քարշ տալու բնորոշ վնասվածքներ չեն հայտնաբերվել։
10. Տուժողը վնասվածքները ստանալուց հետո չի բացառվում, որ շատ կարճ ժամանակահատվածում կատարեր ինքնուրույն գործողություններ /քայլեր, շարժվեր, բղավել և այլն/։
11. Մինասյանի դիակից վերցված արյան դատա-քիմիական ուսումնասիրությամբ հայտնաբերվել է 3.4 պրոմիլ սպիրտ. էթիլ սպիրտի նշված քանակությունն արյան մեջ համապատասխանում է միջին աստիճանի ալկոհոլային հարբածությանը։
12. Մ. Մինասյանի դիակից վերցված արյունը պատկանում է Ա խմբին հակա Բ իզոհեմագլյուտինիններով։
Եզրակացությանը կցված են դիակի <<14>> ֆոտոլուսանկարներ>>: /հատոր 2, գ.թ. 42-51/
Դատահետքաբանական փորձաքննության 02.05.2012թ. թիվ 282 եզրակացությամբ, որի համաձայն <<Փորձաքննությանը ներկայացված` Հ. Թանապուրյանի անդրավարտիքի առաջամասի ձախ փողքի կենտրոնական մակերեսին առկա վնասվածքն իր անհատական հատկանիշներով բնորոշ է պատռվածքին և այն կարող էր առաջանալ համեմատաբար անհարթ, գոգավոր մակերեսների հետ շփման մեջ մտնելու հետևանքով։
Փորձաքննությանը ներկայացված` Հ. Մկրտչյանի բաճկոնի ձախ թևքի առաջամասի վերին կիսամասի թվով մեկ /լուս. 5/, Ա. Սիմոնյանի վերարկուի վրա առկա թվով երեք, մոխրագույն և սև գույնի թելերի համադրությամբ գործվածքով սվիտերի թվով մեկ /լուս. 15/, Մ. Մինասյանի կաթնագույն կտորից կարված սպորտային վերնամասի վրա առկա, բացի հմ. 4 և 12 և վերջինիս երկու սվիտերների, ուսաժապավեններով մայկայի մակերեսների վրա առկա մյուս բոլոր վնասվածքները ծակած-կտրած են ու կարող էին առաջանալ մեկ սայրանի ծակող-կտրող շեղբ ունեցող գործիքի /ների/, հնարավոր է` դանակի շեղբի /ների/ ներգործությունների արդյունքներում։
Փորձաքննությանը ներկայացված` Հ. Մկրտչյանի բաճկոնի հետևամասի ձախ կողմի վերին կիսամասի մակերեսին, ինչպես նաև վերջինիս ընդհանուր մակերեսներին առկա կետիկավորից մինչև 5 մմ ընդհանուր երկարություններ ունեցող և Մ. Մինասյանի սպորտային վերնամասի առաջամասի ձախ կողմի վերին կիսամասի մակերեսին առկա հմ. 4, առաջամասի աջ կողմի ստորին կիսամասի մակերեսին առկա հմ. 12 ու անդրավարտիքի վրա առկա բոլոր կտորի արտաքին շերտի կառուցվածքային հատկանիշներով ուղեկցվող ոչ միջանցիկ վնասվածքները ծակած-կտրած են և կարող էին առաջանալ մեկ սայրանի ծակող-կտրող շեղբ ունեցող գործիքի /ների/, հնարավոր է` դանակի շեղբի /ների/ սրածայրի շեղակի ներգործությունների արդյունքներում։
Փորձաքննությանը ներկայացված` Հ. Մկրտչյանի կարմիր գույնի սպորտային վերնամասի, ջինսե անդրավարտիքի և Հ. Թանապուրյանի բաճկոնի մակերեսներին հետազոտությամբ վնասվածքներ չհայտնաբերվեցին։
Քանի որ փորձաքննությանը ներկայացված` Հ. Թանապուրյանի, Հ. Մկրտչյանի, Ա. Սիմոնյանի և Մ. Մինասյանի հագուստների վրա առկա ծակած-կտրած բնույթի վնասվածքներում չկան ներգործող գործիքի /ների/ հնարավոր է դանակի շեղբի /ների/, կողմից թողնված որևէ անհատականացնող հատկանիշներ, ուստի այն հարցին, թե վերջիններիս հագուստների վրա առկա վնասվածքներն առաջացել են միևնույն, թե տարբեր գործիքներով, պատասխանել հնարավոր չէ։
<<Հ. Մկրտչյանի, Հ. Թանապուրյանի, Ա. Սիմոնյանի և Մ. Մինասյանի հագուստների վրա վնասվածքներն իրենց տեղակայումներով համընկնում են վերջիններիս մարմնական վնասվածքների հետ, թե ոչ>> հարցին հնարավոր կլինի պատասխանել, դատահետքաբանական ու դատաբժշկական համալիր փորձաքննության շրջանակներում։>>։ /հատոր 4, գ.թ. 213-226/
Դատաբժշկական փորձաքննության 09.01.2012թ. թիվ 10 եզրակացությամբ, որի համաձայն` <<Ա. Սիմոնյանի մարմնական վնասվածքները` իրանի, աջ արմնկային հոդի, ձախ դաստակի շրջանների քերծվածքների, ձախ դաստակի 1-ին մատի շրջանի կտրված վերքը` սուր կտրող, կամ ծակող-կտրող գործիքով, իրանի շրջանի գծային քերծվածքները` սուր ծայր ունեցող առարկայով, սուր կտրող կամ ծակող-կտրող գործիքով /ներով/, որը հստակ նպատակահարմար է պարզել հագուստների հետքաբանական փորձաքննությամբ, մնացածը` բութ, կոշտ առարկաներով, հնարավոր է` նշված ժամկետում, հնարավոր չէ` վայր ընկնելու հետևանքով, ձախ դաստակի 1-ին մատի շրջանի կտրված վերքը կարող էր առաջանալ նաև` դանակը հակառակորդի ձեռքից խլելու ընթացքում, և պատճառվել է առողջությանը թեթև վնաս` առողջության կարճատև քայքայումով, նկատի ունենալով վնասվածքների հետ անմիջական պատճառական կապի մեջ եղած հետևանքների տևողությունը` ոչ պակաս 6 օրից ու ոչ ավելի 21 օրից։ Ինչ վերաբերում է մարմնական վնասվածքների ծանրությունների աստիճաններին առանձին-առանձին, ապա. ձախ դաստակի 1-ին մատի շրջանի կտրված վերքն առանձին վերցրած պատճառել է առողջությանը թեթև վնաս` առողջության կարճատև քայքայումով, իսկ մնացած վնասվածքներն ինչպես առանձին-առանձին, այնպես էլ միասին վերցրած, առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չեն պարունակում։>>։ /հատոր 1, գ.թ. 267-268/
Դատակենսաբանական փորձաքննության 08.02.2012թ. թիվ 7 եզրակացությամբ, որի համաձայն, <<1. Հանգուցյալ Մ. Մինասյանի դիակից ներկայացված արյան նմուշը ըստ արյան ABO իզոշճաբանական համակարգի պատկանում է A խմբին։ 2. Փորձաքննության ներկայացրած Հ. Թանապուրյանի արյան նմուշն ըստ արյան ABO իզոշճաբանական համակարգի պատկանում է A խմբին, ըստ M N համակարգի` M N խմբին, ըստ P1p համակարգի` P /+/ խմբին։ 3. Փորձաքննության ներկայացրած Հ. Մկրտչյանի արյան նմուշն ըստ արյան ABO իզոշճաբանական համակարգի պատկանում է A խմբին, ըստ M N համակարգի` M խմբին, ըստ P1p համակարգի` P /+/ խմբին։ 4. Փորձաքննության ներկայացրած Ա. Սիմոնյանի արյան նմուշն ըստ արյան ABO իզոշճաբանական համակարգի պատկանում է A խմբին, ըստ M N համակարգի` M N խմբին, ըստ P1p համակարգի` P /+/ խմբին։ 5. Փորձաքննության ներկայացրած` 3 բամբակյա խծուծներով Գ. Բադալյանի տանից, 9 բամբակյա խծուծներով Ա. Ղազարյանի տանից, <<Կոնդ 56/1 տան հարակից տարածքից թվով 1, <<Կոնդ 56/1 տան դարպասից>> թվով 2, <<Կոնդ թաղամասի 56/1 տան և 52 տան հարակից տարածքից>> թվով 1 բամբակյա խծուծներով վերցրած կասկածելի հետքերում հաստատվեց արյան առկայություն, որը պատկանում է մարդու և ըստ արյան ABO իզոշճաբանական համակարգի առաջացել է արյան A խումբ ունեցող անձից, կամ անձանցից, այդ թվում նաև կարող էր առաջանալ ինչպես հանգուցյալ Մ. Մինասյանից, այնպես էլ Հ. Թանապուրյանից, Հ. Մկրտչյանից, Ա. Սիմոնյանից։ 6. Փորձաքննության ներկայացրած` հանգուցյալ Մ. Մինասյանի հագուստների` մոխրագույն սվիտերի, անթև մայկայի, գունավոր նախշազարդ սվիտերի, <<Puma>> տեսակի բաճկոնի, ձմեռային բաճկոնի, անդրավարտիքի վրա հայտնաբերված կասկածելի հետքերում հաստատվեց արյան առկայություն, որը պատկանում է մարդու և ըստ արյան ABO իզոշճաբանական համակարգի առաջացել է արյան A խումբ ունեցող անձից, կամ անձանցից, այդ թվում նաև ինչպես հանգուցյալ Մ. Մինասյանից, այնպես էլ Հ. Թանապուրյանից, Հ. Մկրտչյանից ու Ա. Սիմոնյանից։ 7. Փորձաքննության ներկայացրած Հ. Մկրտչյանի հագուստների` կարմիր վերնաշապիկի, սև արհեստական կտորից բաճկոնի, կապույտ ջինսե անդրավարտիքի վրա տեղակայված կասկածելի հետքերում հաստատվեց արյան առկայություն, որը պատկանում է մարդու ու, ըստ արյան ABO իզոշճաբանական համակարգի, առաջացել է արյան A խումբ ունեցող անձից, կամ անձանցից, այդ թվում նաև կարող էր առաջանալ ինչպես Հ. Մկրտչյանից, այնպես էլ հանգուցյալ Մ. Մինասյանից, Հ. Թանապուրյանից և Ալեքսան Սիմոնյանից։ 8. Փորձաքննության ներկայացրած Հ. Թանապուրյանի հագուստների` ջինսե անդրավարտիքի ու մուգ կապույտ բաճկոնի վրա տեղակայված կասկածելի հետքերում հաստատվեց արյան առկայություն, որը պատկանում է մարդու և ըստ արյան ABO իզոշճաբանական համակարգի` առաջացել է արյան A խումբ ունեցող անձից, կամ անձանցից, այդ թվում նաև կարող էր առաջանալ ինչպես Հ. Թանապուրյանից, այնպես էլ հանգուցյալ Մ. Մինասյանից, Հ. Մկրտչյանից և Ա. Սիմոնյանից։ 9. Փորձաքննության ներկայացրած Ա. Սիմոնյանի հագուստների` սվիտերի ու աղաղած կաշվե բաճկոնի վրա տեղակայված կասկածելի հետքերում հաստատվեց արյան առկայություն, որը պատկանում է մարդու և ըստ արյան ABO իզոշճաբանական համակարգի` առաջացել է արյան A խումբ ունեցող անձից, կամ անձանցից, այդ թվում նաև կարող էր առաջանալ ինչպես Ա. Սիմոնյանից, այնպես էլ հանգուցյալ Մ. Մինասյանից, Հ. Թանապուրյանից ու Հ. Մկրտչյանից։ 10. Փորձաքննությամբ արյան հետքերի տարբերակում, ըստ P1p և MN համակարգերի, չի կատարվել գործով անցնող` Հ. Թանապուրյանի, Հ. Մկրտչյանի ու Ա. Սիմոնյանի արյան նմուշներում նույն P/+/ և M հակածինների առկայության պատճառով։>>։ /հատոր 2, գ.թ. 17-28/
Ստացիոնար դատահոգեբուժական փորձաքննության 15.02.2012թ. թիվ 26 եզրակացությամբ, որի համաձայն` <<Հ. Մկրտչյանը որևէ հոգեկան հիվանդությամբ չի տառապել, չի տառապում, այլ նրա մոտ հայտնաբերվում է անձի շեշտվածություն` էմոցիոնալ անկայուն տիպի։ Այդ մասին են վկայում ինչպես անամնեստիկ տվյալները, այնպես էլ ներկա հետազոտման արդյունքները։ Ինչպես իրավախախտումը կատարելիս, այնպես էլ ներկայումս, նա կարող էր և կարող է գիտակցել իր գործողությունների վտանգավորությունն ու ղեկավարել դրանք։ Ուստի իրեն մեղսագրվող արարքի նկատմամբ վերջինիս հարկ է ճանաչել մեղսունակ: Իր ներկա հոգեկան վիճակով նա կարող է մասնակցել դատաքննչական գործողություններին:>>։ /հատոր 4, գ.թ. 19-22/
Ստացիոնար դատահոգեբուժական փորձաքննության 29.02.2012թ. թիվ 20 եզրակացությամբ, որի համաձայն` <<Հ. Թանապուրյանի մոտ հայտնաբերվում են <<Վարքի և էմոցիաների խառը խանգարումներ>>։ Այդ մասին են վկայում ինչպես անամնեստիկ տվյալները, այնպես էլ ներկա հետազոտման արդյունքները։ Ինչպես իրավախախտումը կատարելիս, այնպես էլ ներկայումս, նա կարող էր ու կարող է գիտակցել իր գործողությունների վտանգավորությունը և ղեկավարել դրանք: Ուստի իրեն մեղսագրվող արարքի նկատմամբ վերջինիս հարկ է ճանաչել մեղսունակ։Իր ներկա հոգեկան վիճակով նա կարող է մասնակցել դատաքննչական գործողություններին։
Հաշվի առնելով նրա մոտ առկա <<Վարքի և էմոցիաների խառը խանգարումները>>` խորհուրդ է տրվում նյարդահոգեբույժի ամբուլատոր հսկողություն։>>։
Պաշտպան Ա. Լալայանի միջնորդությամբ Դատարանում հարցաքննված փորձագետ Սեդրակ Թադևոսյանը հայտնել է, որ փորձաքննվողի բարեկամների հոգեկան հիվանդությամբ տառապելու հանգամանքը փորձաքննվողի համար կարող է նշանակություն ունենալ անհատական ձևով, ստանդարտ և պարտադիր պայման իրենից չի ներկայացնում, կարող է որոշակի նշանակություն ունենալ` հիմնավորելու համար այն կարծիքը, թե տվյալ հոգեկան հիվանդությունը ժառանգական է, թե ձեռքբերովի։ Տվյալ դեպքում, Հ. Թանապուրյանին ուսումնասիրելու ժամանակ անհրաժեշտություն չի առաջացել ուսումնասիրել նրա հարազատների հիվանդությունները։
Հանձնաժողովը փորձաքննվողի հարազատներին բուժզննման չի ենթարկում, նրանց փորձագիտական հանձնաժողով չեն հրավիրում։ Եզրակացությունը տրվում է փորձաքննվողի և փորձաքննություն նշանակելու խնդրանքով, իրենց դիմած մարմնի կողմից տրված տեղեկությունների հիման վրա։ Տվյալ դեպքում, հիմք են ընդունվել նաև զորակոչային հանձնաժողովի կողմից տրված փաստաթղթերը։
<<Վարքի և էմոցիաների խառը խանգարումները>> կապված են բնավորության ու դրսևորած վարքի հետ։ Օրինակ` անձը կարող է դրսևորել անզսպվածություն, անհամբերություն։ Անամնեստիկ տվյալները` դրանք կենսագրական այն տեղեկություններն են, որոնք կապված են փորձաքննվողի տարած հիվանդության հետ։ Այդ տեղեկություններն իրենց տրամադրում են փորձաքննվողները։
Հոգեկան խանգարման այնպիսի նշաններ, որոնք կապված են գլխուղեղում օրգանական որևէ փոփոխության հետ` Հ. Թանապուրյանի մոտ չեն հայտնաբերվել։ Անձը կարող է միևնույն հոգեկան հիվանդությամբ տառապելու դեպքում զինվորական ծառայության համար լինել ոչ պիտանի, սակայն լինել մեղսունակ։ Հ. Թանապուրյանի նկատմամբ կատարվել է հոգեախտաբանական հետազոտություն, օրեր շարունակ ուսումնասիրվել է նրա հոգեբանական ողջ ոլորտը, մտավոր տվյալները, ինտելեկտը, բանականությունը, համբերատարությունը, նրա վարքը տարբեր իրավիճակներում և հանձնաժողովը հանգել է հետևության, որ նա մեղսունակ է։ /դ.ն.ա., հատոր 4, գ.թ. 23-26/
Անձին ճանաչման ներկայացնելու մասին 04.01.2012թ. արձանագրությամբ, որի համաձայն` տուժող Ա. Սիմոնյանն իրեն ճանաչման ներկայացված անձանց շարքում ճանաչել է ամբաստանյալ Հ. Թանապուրյանին և հայտարարել, որ 2012թ. հունվարի լույս 4-ի գիշերը, նա ընկերոջ հետ միասին վիճաբանել են իր ու իր ընկեր Մերուժանի հետ, որի ժամանակ Հ. Թանապուրյանը դանակով հարվածել է Մերուժանին, իսկ նրա ընկերը հարվածել է իրեն։
Ըստ Հ. Թանապուրյանի հայտարարության` ինքը ճանաչում է Ա. Սիմոնյանին, 04.01.2012թ. Երևանի Կոնդ թաղամասում իր և իր ընկեր Հարութի միջև վիճաբանություն է եղել, սակայն ինքը որևէ մեկին դանակով չի հարվածել։ /հատոր 1, գ.թ. 73/
Անձին ճանաչման ներկայացնելու վերաբերյալ 05.01.2012թ. արձանագրությամբ, որի համաձայն` տուժող Ա. Սիմոնյանն իրեն ճանաչման ներկայացված անձանց շարքում ճանաչել է ամբաստանյալ Հ. Մկրտչյանին և հայտարարել, որ վերջինս 2012թ. հունվարի լույս 4-ի գիշերը, Երևանի Կոնդ թաղամասում վիճաբանել է իր ընկեր Մերուժի հետ և ծեծի ենթարկել նրան։ Նույն օրը, երբ վիճաբանության ավարտից հետո ինքն ու Մերուժը գնացել են վերջինիս տուն, Հ. Մկրտչյանը և նրա ընկերը դանակներով հարձակվել են իրենց վրա, նրա ընկերը հարձակվել է Մերուժի վրա, իսկ նա` իր վրա, դանակով հարվածել է իրեն ու վնասվածք պատճառել։ Ինքը նրա ձեռքից բռնելով` հրել-գցել է գետնին և նրա ձեռքից փորձել է վերցնել դանակը, իսկ նրա ընկերն այդ ողջ ընթացքում դանակով հարվածել է Մերուժին։
Ըստ Հ. Մկրտչյանի հայտարարության` տուժող Ա. Սիմոնյանը հայտնել է ճշմարտությունը, իրականում ինքը Մերուժին դանակով չի հարվածել, այլ վիճել է Ա. Սիմոնյանի հետ։ /հատոր 1, գ.թ. 111/
Անձին ճանաչման ներկայացնելու մասին 04.01.2012թ. արձանագրությամբ, որի համաձայն` վկա Ն. Բադալյանն իրեն ճանաչման ներկայացված անձանց շարքում ճանաչել է ամբաստանյալ Հ. Թանապուրյանին և հայտարարել, որ վերջինս հանդիսանում է 2012թ. հունվարի լույս 04-ի գիշերը, ընկերոջ հետ իրենց փողոցում Մ. Մինասյանի հետ վիճաբանած անձը։ Վերջինս վիճաբանության ավարտից հետո, ընկերոջ հետ դանակները ձեռքներին եկել են իրենց տան բակ, ապա նաև եղբոր տուն և փնտրել Մերուժան Մինասյանին։ /հատոր 1, գ.թ. 74/
Անձին ճանաչման ներկայացնելու մասին 05.01.2012թ. արձանագրությամբ, որի համաձայն` վկա Գ. Բադալյանն իրեն ճանաչման ներկայացված անձանց շարքում ճանաչել է ամբաստանյալ Հ. Մկրտչյանին և հայտարարել, որ վերջինս հանդիսանում է 2012թ. հունվարի լույս 4-ի գիշերը, Հ. Թանապուրյանի հետ իրենց փողոցում հայհոյանքներ տվող ու Մ. Մինասյանի հետ վիճաբանող անձը։ Վերջինս վիճաբանության ավարտից հետո, Հ. Թանապուրյանի հետ դանակները ձեռքներին մտել են իրենց տուն և փնտրել Մ. Մինասյանին։
Ըստ Հ. Մկրտչյանի հայտարարության` իրոք, 2012թ. հունվարի լույս 04-ի գիշերը, Մերուժանի հետ փողոցում վիճաբանելուց հետո ինքն ու Հարությունը դանակները ձեռքներին գնացել են Գևորգ Բադալյանենց տուն և փնտրել Մերուժանին։ /հատոր 1, գ.թ. 112/
Անձին ճանաչման ներկայացնելու մասին 04.01.2012թ. արձանագրությամբ, որի համաձայն` վկա Գ. Բադալյանն իրեն ճանաչման ներկայացված անձանց շարքում ճանաչել է ամբաստանյալ Հ. Թանապուրյանին և հայտարարել, որ վերջինս հանդիսանում է 2012թ. հունվարի լույս 4-ի գիշերը, ընկերոջ հետ իրենց փողոցում Մ. Մինասյանի հետ վիճաբանող անձը, որը վիճաբանության ավարտից հետո, ընկերոջ հետ դանակները ձեռքներին մտել են իրենց տուն և փնտրել Մ. Մինասյանին: /հատոր 1, գ.թ. 75/
Դեպքի վայրի զննության և բնակարանի զննության մասին 04.01.2012թ. արձանագրություններով, որոնց համաձայն` դեպքի վայրը Երևանի Կոնդ թաղամասի թիվ 56/1 ու 52 հասցեներում գտնվող բնակելի տների հարակից տարածքն է։ Զննությունների ընթացքում, Երևանի Կոնդ թաղամասի թիվ 56/1 հասցեի մոտակայքից, ինչպես նաև վկաներ Ա. Ղազարյանի և Գ. Բադալյանի բնակարաններից հայտնաբերվել ու բամբակյա խծուծներով վերցվել են արյան հետքեր։ /հատոր 1, գ.թ. 18-20, 29/
Քննչական փորձարարություն կատարելու մասին 05.01.2012թ. արձանագրությամբ, որի համաձայն` տուժող Ա. Սիմոնյանը մատնացույց է արել Երևանի Կոնդ թաղամասի թիվ 56/1 հասցեի մոտակայքում գտնվող հրապարակը և հայտարարել, որ նշված վայրում, Հ. Մկրտչյանը` դանակը ձեռքին հարձակվել է իր վրա, որի ընթացքում իրեն հաջողվել է նրան գետին տապալել, իսկ Հ. Թանապուրյանը հարձակվել է իրենցից քիչ հեռու գտնվող Մ. Մինասյանի վրա և դանակով հարվածներ հասցրել նրան։ Այնուհետև իրենց հարևան Անդրանիկի ավտոմեքենայով Մերուժանին տեղափոխել են հիվանդանոց։ /հատոր 1, գ.թ. 115-116/
Իրեղեն ապացույցներ ճանաչված, դեպքի վայրի զննության ընթացքում հայտնաբերված և բամբակյա խծուծներով վերցված, մարդկային ծագմամբ արյան հետքերով, տուժողներ Ա. Սիմոնյանի, Մ. Մինասյանի, ամբաստանյալների հագուստներով։ /հատոր 5, գ.թ. 135-136/
Ամբաստանյալ Հարություն Թանապուրյանն առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել և նախաքննության ընթացքում ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ 03.01.2012թ. երեկոյան, իրենց տուն է եկել իր ընկեր Հարությունը, որի հետ մի քանի բաժակ օղի են խմել ու ամանորը շնորհավորել։ Ժամը 00.30-ին, Հարությունի հետ դուրս են եկել տնից և շրջել թաղամասում։ Այնդտեղ Հարությունը վիճաբանել է Մերուժանի հետ, որի ընթացքում վերջինս հայհոյանքներ է տվել Հարությունի հասցեին։ Իր միջամտությամբ վիճաբանությունը դադարել է։ Դրանից հետո ինքն ու Հարությունը գնացել են Կոնդ թաղամասի հրապարակ, որտեղ կրկին հանդիպել են Մերուժանին։ Վերջինիս տեսնելով` Հարությունը կրկին վիճաբանել է նրա հետ և նրանց միջև ծեծկռտուք է սկսվել, որի ընթացքում Հարությունը գետնին է ընկել, իսկ Մերուժանը նրա վրա ընկնելով` շարունակել է ծեծի ենթարկել։ Ինքը մոտենալով Մերուժանին` բարձրացրել է ու մի կողմ հրել, որի ընթացքում վերջինս ձեռքին եղած դանակը թափահարել է, ինչի հետևանքով ձեռքի շրջանում վնասվածք է ստացել։ Դրանից հետո մի կողմ է քաշվել, իսկ Մերուժանը և Հարությունը շարունակել են ծեծկռտուքն ու կրկին գետնին ընկել։ Մի քանի վայրկյան անց, Հարությունը ոտքի կանգնելով մոտեցել է իրեն և հայտնել, որ ընկած ժամանակ, երբ Մերուժանը դանակով հարվածներ է հասցրել, պաշտպանվելու նպատակով իր մոտ եղած դանակով հարվածներ է հասցրել նրան։ Մերուժանը մնացել է գետին ընկած, իսկ ինքն ու Հարությունը հեռացել են և Կոնդ թաղամասում բաժանվել։
Ամբաստանյալ Հարություն Թանապուրյանը հետագայում հրաժարվել է ցուցմունքներ տալուց։ /հատոր 1, գ.թ. 63-67, 153/
Ամբաստանյալ Հարություն Թանապուրյանը Դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ մինչև Մերուժանի և Ալեքսանի մոտենալը, որևէ մեկի հետ չեն վիճել։ Ինքն ու Հարությունը միասին են եղել։ Բացի իրենցից` այդտեղ այլ անձինք չեն եղել։ Մերուժանը մոտեցել է իրենց և ասել` <<գնացեք ստեղից>>։ Իրենք նրան ասել են, որ նկատողություն չանի իրենց, որից հետո վիճաբանություն ու քաշքշուկ է տեղի ունեցել իրենց միջև։ Երբ իրենց բաժանել են, Մերուժանը և Ալեքսանը գնացել են դեպի ներքև։ Շուրջ քսան րոպեից կես ժամ հետո, իրենք գնացել են Մերուժանի հետևից, որպեսզի հարցնեն, թե ինչու է իրենց հայհոյել։ Տեսել է նրան և հարցրել, թե հայհոյել է` թե ոչ։ Մերուժանը պատասխանել է, որ հայհոյել է, որի պատճառով կրկին վիճաբանել են։ Մերուժանի ձեռքին բանալու նման ինչ-որ իր է եղել, որով հարվածել է իրեն։ Ինքը վերջինիս դանակահարել է, սակայն չի հիշում, թե քանի անգամ։ Բացի իրենցից` այլ անձինք չեն եղել։ Զղջում է, որ այդպիսի դեպք է տեղի ունեցել, սակայն Մերուժանին սպանելու դիտավորություն չի ունեցել։ /դ.ն.ա./
Վերլուծելով ամբաստանյալ Հարություն Թանապուրյանի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքները, համադրելով դրանք քրեական գործի դատական քննությամբ ձեռք բերված ու հետազոտված ապացույցների հետ, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, իրենց համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, Դատարանն իրավացիորեն գտել է, որ վերջինիս նախաքննական ցուցմունքներն ամբողջությամբ ու Դատարանում տված ցուցմունքները` Մերուժան Մինասյանին սպանելու դիտավորություն չունենալու մասով, իրականությանը չեն համապատասխանում, արժանահավատ չեն, քրեական պատասխանատվությունից ու պատժից խուսափելու նպատակ են հետապնդում և հերքվում են վերոհիշյալ ապացույցներով։
Քննարկելով ամբաստանյալ Հ. Թանապուրյանի պաշտպան Ա. Լալայանի ճառում նշված փաստարկները` ամբաստանյալ Հ. Թանապուրյանի կողմից սպանությունը ոչ թե խուլիգանական դրդումներով, այլ վրեժխնդիր լինելու շարճառիթով կատարած լինելու, սպանություն կատարելու դիտավորություն չունենալու և Մ. Մինասյանի մահվան նկատմամբ անզգուշություն դրսևորելու մասին, համադրելով դրանք քրեական գործի դատական քննությամբ ձեռք բերված ու հետազոտված ապացույցների հետ, ապացույցները գնահատելով վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, իրենց համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, Դատարանը պատճառաբանված կերպով գտել է, որ այդ փաստարկները հիմնավորող ապացույցներ քրեական գործով ձեռք չեն բերվել ու այդ փաստարկները հերքվում են վերոհիշյալ ապացույցներով։
Քննարկելով պաշտպանի ճառում նշված պատճառաբանությունն այն մասին, որ Մ. Մինասյանի մահվան պատճառն եղել է ոչ թե նրա ստացած մարմնական վնասվածքները, այլ թերի, ոչ լիարժեք բժշկական օգնությունը, որի պատճառով Հ. Թանապուրյանին ավարտված սպանություն մեղսագրվել չէր կարող, Դատարանն իրավացիորեն գտել է անհիմն` հետևյալ պատճառաբանությամբ.
Քրեական գործի նախաքննության ընթացքում, տուժող Մ. Մինասյանի` ոչ լիարժեք բժշկական օգնություն ստանալու հետևանքով մահանալու հանգամանքի պարզաբանման նպատակով կատարված քննչական և դատավարական գործողությունների արդյունքում այդ հանգամանքը հիմավորող բավարար ապացույցներ ձեռք չեն բերվել։ Այդ պատճառով, քննիչի 04.12.2012թ. որոշմամբ, Մ. Մինասյանի բժշկական օգնությունն ու սպասարկումն իրականացրած բուժաշխատողների նկատմամբ, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 130 հոդվածով քրեական հետապնդում չի իրականացվել` հանցակազմի բացակայության պատճառաբանությամբ։ Այդ որոշումը դատավարության մասնակիցների, այդ թվում պաշտպանի կողմից չի բողոքարկվել։ Դատարանում նույնպես պաշտպանի վերոհիշյալ պատճառաբանությունը հիմնավորող բավարար փաստարկներ չեն ներկայացվել։
Վերլուծելով ամբաստանյալ Հարություն Թանապուրյանին առաջադրված մեղադրանքը, նրա ցուցմունքները և գործով ձեռք բերված ապացույցները` Դատարանն իրավացիորեն գտել է, որ վերջինիս կողմից, նրա մեղավորությամբ, խուլիգանական դրդումներով սպանություն կատարելն ապացուցված է, նրա արարքը ճիշտ է որակված ու համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104 հոդվածի 2-րդ մասի 10-րդ կետով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին։
Ապացուցված է նաև ամբաստանյալ Հարություն Թանապուրյանի կողմից, նրա մեղավորությամբ, բռնություն գործադրելով, որպես զենք օգտագործվող առարկայի գործադրմամբ խուլիգանություն կատարելը, նրա այդ արարքը նույնպես ճիշտ է որակված և համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258 հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին։
Քննության առնելով ամբաստանյալ Հարություն Մկրտչյանի նկատմամբ նշանակված պատժի հարցը, ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը գտնում է, որ Դատարանն ամբաստանյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս, պատժի տեսակը և չափը որոշելիս պահպանել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61 հոդվածով նախատեսված պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները և նշանակել է համաչափ պատիժ, որի միջոցով հնարավոր է հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված պատժի նպատակներին:
Հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, այդ թվում պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքները որոշիչ հանգամանքներ են պատժի տեսակը և չափը որոշելու հարցում:
Հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները:
Պատիժ նշանակելիս հանցավորի նկատմամբ անհատական մոտեցումը անհրաժեշտ է, որպեսզի դատարանը պատժի տեսակն ու չափը որոշելիս համոզվի, որ դրանով կհասնի պատժի վերը նշանակված նպատակներին, որոնք փոխկապակցված ու փոխհամաձայնեցված են, /մեկ նպատակը ենթադրում է մյուսները, և յուրաքանչյուրի ինքնուրույն իրականացումն օժանդակում է մյուսներին/: Այսինքն` պատժի նպատակներին հասնելու երաշխիք է հանցագործություն կատարած անձի նկատմամբ արդարացի և արարքի ծանրությանը և հասարակական վտանգավորությանը համապատասխան պատիժ նշանակելը:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70 հոդվածի 1-ին մասի համաձայն, եթե դատարանը կալանքի, ազատազրկման կամ կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով պատիժ նշանակելով, հանգում է հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70 հոդվածի կիրառումը հանցագործության տեսակի հետ կապված որևէ սահմանափակման չի ենթարկվում: Դրա կիրառումը սահմանափակված չէ նաև հանցավոր արարքի վտանգավորության աստիճանով ու բնույթով, ինչպես նաև անձանց շրջանակով, որոնց նկատմամբ այն չի կարող կիրառվել:
Նշված հոդվածի կիրառման հիմնական պայմանը պատճառաբանված լինելն է: Նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը պետք է հանգամանորեն քննության առնի ինչպես հանցագործության կատարման, այնպես էլ հանցավորի անձին վերաբերող բոլոր հանգամանքները: Կարևորն այն է, որ հանգի հիմնավոր եզրակացության, որ դատապարտյալի ուղղումը հնարավոր է առանց նշանակված պատիժը կրելու:
Վերոգրյալ հոդվածների բովանդակային վերլուծությունից և սույն քրեական գործի նյութերի ուսումնասիրությունից ակնհայտ է դառնում, որ ամբաստանյալ Հարություն Մկրտչյանի նկատմամբ պատժի տեսակն ու չափը որոշելիս Դատարանը ղեկավարվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61 հոդվածով սահմանված պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով, բավարար չափով ստուգման ու բազմակողմանի գնահատման է ենթարկել վերաքննիչ բողոքում մատնանշված բոլոր հանգամանքները, նրա կողմից կատարած հանցանքի հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը, մասնավորապես, այն, որ նա նախկինում դատված չի եղել, ինքնակամ ներկայացել է նախաքննության մարմնին, որպես պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք հաշվի է առնվել հանցանք կատարելու պահին հանցավորի անչափահաս` տասնյոթ տարեկան լինելը, իսկ որպես նրա պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանք դիտելով` հանցանքն ալկոհոլի ազդեցության տակ կատարելը` Դատարանն իրավացիորեն ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակել է արդարացի պատիժ, ինչը բխում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածով ամրագրված արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքից` համապատասխանում է կատարված հանցանքի ծանրությանը, այն կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ ու բավարար է նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար ու կարող է ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված պատժի նպատակները, այն է` վերականգնել սոցիալական արդարությունն, ուղղել պատժի ենթարկված անձին:
Այսպիսով, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Հարություն Մկրտչյանի պաշտպանի վերաքննիչ բողոքում բերված պատճառաբանությունները` ամբաստանյալի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70 հոդվածի կիրառմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու վերաբերյալ, հիմնավորված և պատճառաբանված չեն և հաշվի առնելով վերջինիս մեղսագրված հանցանքի բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, պատիժն ու պատասխանատվությունը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները` հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70 հոդվածի կիրառմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու միջոցով սույն գործով հնարավոր չէ հասնել պատժի նպատակներին, այն է` վերականգնել սոցիալական արդարությունը և ուղղել պատժի ենթարկված անձին:
Վերոգրյալ հիմքերի առկայության պայմաններում, Վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ Հարություն Մկրտչյանի պաշտպանի վերաքննիչ բողոքում մատնանշված հանգամանքներն իրենց համակցությամբ, որոնք արդեն իսկ հաշվի են առնվել Դատարանի կողմից պատիժ նշանակելիս, չեն նվազեցնում վերջինիս կատարած հանցավոր արարքի հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և նրա նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը մեղմացնելու, այն պայմանականորեն չկիրառելու առումով դատավճիռը բեկանելու, փոփոխելու համար օբյեկտիվ հիմքեր առկա չեն, ուստի դատավճիռը պետք է թողնել օրինական ուժի մեջ:
Քրեական գործի քննության նախորդ փուլում թույլ չեն տրվել նյութական և դատավարական իրավունքի նորմերի այնպիսի խախտումներ, որոնք կհանգեցնեին դատական սխալի:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393, 394, 402 հոդվածներով` ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը





Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Ամբաստանյալների պաշտպանների, ամբաստանյալ Հարություն Մկրտչյանի վերաքննիչ բողոքները մերժել` օրինական ուժի մեջ թողնելով Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 04.04.2013թ. դատավճիռը` քրեական գործով ըստ մեղադրանքի` Հարություն Մկրտիչի Թանապուրյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104 հոդվածի 2-րդ մասի 10-րդ կետով, 258 հոդվածի 4-րդ մասով և Հարություն Արարատի Մկրտչյանի`ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258 հոդվածի 4-րդ մասով:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարանին` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:


ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` ստորագրություններ

Իսկականի հետ ճիշտ է`

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Կ. ՂԱԶԱՐՅԱՆ