ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՔՐԵԱԿԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ԴԱՏԱՐԱՆ


Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ
վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության
դատարանի դատավճիռ գործ թիվ ԵԿԴ/0245/01/12
նախագահող դատավոր` Գ.Պողոսյան


Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

9 դեկտեմբերի 2013թ. ք.Երևան


ՀՀ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ
/այսուհետ` Վերաքննիչ դատարան/ հետևյալ կազմով`

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ե.ԴԱՐԲԻՆՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Գ.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ
Ա.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ
ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Տ.Հակոբյանի

ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ`
ԲՈՂՈՔ ԲԵՐԱԾ ԱՆՁ ՊԱՇՏՊԱՆ` Գ.Պապոյանի
ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼ` Ն.Կարապետյանի
ԲՈՂՈՔ ԲԵՐԱԾ ԱՆՁ ՊԱՇՏՊԱՆ` Մ.Դավթյանի
ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼ` Հ.Պետրոսյանի
ԲՈՂՈՔ ԲԵՐԱԾ ԱՆՁ ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼ` Ա.Ալեքսանյանի
ՊԱՇՏՊԱՆ` Տ.Աբրահամյանի
ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Վ.Միլիտոնյանի

Դռնբաց դատական նիստում, ամբաստանյալ Նորայր Կարապետյանի շահերի պաշտպան Գագիկ Պապոյանի, ամբաստանյալ Հայկ Պետրոսյանի շահերի պաշտպան Մկրտիչ Դավթյանի և ամբաստանյալ Արմեն Ալեքսանյանի վերաքննիչ բողոքների հիման վրա, քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Նորայր Հրաչիկի Կարապետյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 266-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով, Հայկ Հենրիկի Պետրոսյանի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով, Արմեն Աշոտի Ալեքսանյանի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով,

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

ԳՈՐԾԻ ԴԱՏԱՎԱՐԱԿԱՆ ՆԱԽԱՊԱՏՄՈՒԹՅՈՒՆԸ
1. 22.06.2012թ. ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ ՀԿԳ ՔՎ 3-րդ բաժնի պետի տեղակալ Տ.Կիրակոսյանի որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով և 268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով հարուցվել է թիվ 69105012 քրեական գործը:
2. 22.06.2012թ. Նորայր Հրաչիկի Կարապետյանը և Հայկ Հենրիկի Պետրոսյանը ձերբակալվել են:
3. ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ ՀԿԳ ՔՎ 3-րդ բաժնի պետի տեղակալ Տ.Կիրակոսյանի 23.06.2012թ. որոշումներով Հ.Պետրոսյանը և Ն.Կարապետյանը ներգրավվել են որպես մեղադրյալ և նրանց մեղադրանք է առաջադրվել համապատասխանաբար ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով ու 266-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 266-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով:
4. Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 23.06.2012թ. որոշումներով Հ.Պետրոսյանի և Ն.Կարապետյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառվել է կալանավորումը:
5. ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ ՀԿԳ ՔՎ 3-րդ բաժնի պետի տեղակալ Տ.Կիրակոսյանի 09.11.2012թ. որոշմամբ Արմեն Աշոտի Ալեքսանյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով:
6. ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ ՀԿԳ ՔՎ 3-րդ բաժնի պետի տեղակալ Տ.Կիրակոսյանի 15.11.2012թ. որոշմամբ Հ.Պետրոսյանին նախկինում առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով:
7. ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ ՀԿԳ ՔՎ 3-րդ բաժնի պետի տեղակալ Տ.Կիրակոսյանի 04.12.2012թ. որոշմամբ Ն.Կարապետյանին նախկինում առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 1-ին մասով ու 266-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով:
8. 2012թ. դեկտեմբերի 18-ին թիվ 69105012 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան (այսուհետև նաև` Դատարան)` ըստ էության քննելու համար:
9. Առաջին ատյանի դատարանն իր 23.09.2013թ. դատավճռով վճռել է`
<<1. Նորայր Հրաչիկի Կարապետյանին ճանաչել մեղավոր ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 1-ին մասով ու 266-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 1-ին մասով նրան դատապարտել ազատազրկման 4 (չորս) տարի ժամկետով, իսկ 266-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով՝ ազատազրկման 8 (ութ) տարի ժամկետով՝ առանց գույքի բռնագրավման:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն՝ պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով, որպես վերջնական պատիժ` նշանակել ազատազրկում 10 (տաս) տարի ժամկետով՝ առանց գույքի բռնագրավման, որպիսի պատիժը պետք է կրի ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում:
Ն.Կարապետյանի նկատմամբ` ըստ ազատազրկումը կրելու վայրի, պատժի կատարման հետ միացված նշանակել հարկադիր բուժում թմրամոլությունից:
Պատժի կրման սկիզբը հաշվել 2012թ. հունիսի 22-ից:
Ն.Կարապետյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
2. Հայկ Հենրիկի Պետրոսյանին ճանաչել մեղավոր ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և դատապարտել ազատազրկման 5 (հինգ) տարի ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67-րդ հոդվածի համաձայն՝ նոր նշանակված պատժին լրիվ գումարել Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն համայնքների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 09.02.2011թ. դատավճռով նշանակված 100.000 դրամ տուգանքը և որպես վերջնական պատիժ՝ նշանակել ազատազրկում 5 (հինգ) տարի ժամկետով ու 100.000 դրամ տուգանք, որպիսի պատիժը պետք է կրի ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում:
Պատժի կրման սկիզբը հաշվել 2012թ. հունիսի 22-ից:
Հ.Պետրոսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
3. Արմեն Աշոտի Ալեքսանյանին ճանաչել մեղավոր ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և դատապարտել ազատազրկման 5 (հինգ) տարի ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67-րդ հոդվածի համաձայն` նոր նշանակված պատժին մասնակիորեն գումարել Կոտայքի մարզի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 01.09.2011թ. դատավճռով նշանակված պատժի չկրած մասից 2 տարին և ամբողջությամբ 50%-ի չափով գույքի բռնագրավումն ու որպես վերջնական պատիժ՝ նշանակել ազատազրկում 7 (յոթ) տարի ժամկետով և 50%-ի չափով գույքի բռնագրավում, որպիսի պատիժը պետք է կրի ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում:
Պատժի կրման սկիզբը հաշվել 2013թ. սեպտեմբերի 23-ից:>>
10. Առաջին ատյանի դատարանի 23.09.2013թ. դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք են բերել ամբաստանյալ Նորայր Կարապետյանի շահերի պաշտպան Գագիկ Պապոյանը, ամբաստանյալ Հայկ Պետրոսյանի շահերի պաշտպան Մկրտիչ Դավթյանը և ամբաստանյալ Արմեն Ալեքսանյանը:
11. Վերաքննիչ դատարանի 2013թ. նոյեմբերի 1-ի որոշմամբ բողոքներն ընդունվել են վարույթ և քրեական գործը նշանակվել է քննության վճռաբեկության կարգով:
12. Վերաքննիչ բողոքի դեմ գրավոր պատասխան է ներկայացրել մեղադրող Վ.Միլիտոնյանը:

ԳՈՐԾԻ ՓԱՍՏԱԿԱՆ ՀԱՆԳԱՄԱՆՔՆԵՐԸ.
13. Ամբաստանյալ Հայկ Պետրոսյանը 2010թ. սկզբներին ՀՀ ԱՆ <<Նուբարաշեն>> քրեակատարողական հիմնարկում ծանոթացել է իր հետ նույն` թիվ 26, խցում պահվող Արմեն Ալեքսանյանի հետ և պատժից ազատվելուց հետո նրա հետ կապը շարունակել է հեռախոսի միջոցով: Ամբաստանյալ Արմեն Ալեքսանյանը, շարունակելով գտնվել ազատազրկման վայրում, իր ծանոթների և Հայկ Պետրոսյանի հետ շփումը պահպանել է իր կողմից օգտագործվող` 094-20-62-65 և մեկ ուրիշ կալանավոր Կ.Սարիբեկյանի 098- 43-42-42 բջջային համարներով հեռախոսներով:
Ամբաստանյալներ Ա.Ալեքսանյանը և Հ.Պետրոսյանը միմյանցից տեղեկացել են, որ երկուսն էլ թմրամիջոց գործածելու հակում ունեն:
Պատժի կրումից 2012թ. մայիսի 8-ին ազատվելուց հետո ամբաստանյալ Հ.Պետրոսյանն իր գործածման համար <<Հերոին>> տեսակի թմրամիջոց ձեռք բերելու նպատակով 2012թ. հունիսի 21-ի առավոտյան իր 098-40-80-07 բջջային հեռախոսահամարից զանգահարել է ամբաստանյալ Ա.Ալեքսանյանի 094-20-62-65 հեռախոսահամարին և խնդրել է օգնել այդ հարցում: Ամբաստանյալ Ա.Ալեքսանյանը համաձայնվել է օգնել նրան, որից հետո 098-43-42-42 բջջային հեռախոսահամարից զանգահարել է ամբաստանյալ Ն.Կարապետյանի` 094-64-64-84 և 099-64-64-84 բջջային հեռախոսահամարներով և նրա հետ պայմանավորվածություն է ձեռք բերել ամբաստանյալ Հ.Պետրոսյանի գործածման համար անհրաժեշտ թմրամիջոցի ձեռք բերման շուրջ։ Դրանից հետո ամբաստանյալ Հ.Պետրոսյանը <<Հերոին>>-ի ձեռք բերման համար անհրաժեշտ գումարը՝ 50.000 դրամը, ամբաստանյալ Ա.Ալեքսանյանի ցուցումով և ուղղորդմամբ տարել և տվել է ք.Երևանի մետրոպոլիտենի <<Շենգավիթ>> կայարանի մոտ սպասող՝ վերջինիս կողմից պատվիրված, <<Միլենա>> տաքսի ծառայության վարորդ՝ վկա, Հովնան Սարոյանին, ով նշված գումարը ստանալուց հետո՝ հեռախոսով ամբաստանյալ Ա.Ալեքսանյանի տված ցուցումով, գնացել է ք.Երևանի Ներքին Չարբախ թաղամաս, որտեղ գումարը փոխանցել է չպարզված անձին, ումից էլ այն ստացել է ամբաստանյալ Ն.Կարապետյանը։ Նույն օրը՝ ժամը 17-18-ի սահմաններում, ամբաստանյալ Ն.Կարապետյանն ամբաստանյալ Ա.Ալեքսանյանի միջոցով` հեռախոսակապով, պայմանավորվել է ամբաստանյալ Հ.Պետրոսյանին հանդիպել ք.Երևանի Սեբաստիայի և Տիչինայի փողոցների խաչմերուկում` <<Բանկի կռուգ>> կոչվող տեղանքում, իսկ վերջինիս ամբաստանյալ Ա.Ալեքսանյանը նկարագրել է ամբաստանյալ Ն.Կարապետյանի արտաքինն ու հագուստները, որպեսզի նա կարողանա ճանաչել վերջինիս:
Նախքան ամբաստանյալ Հ.Պետրոսյանին հանդիպելը՝ ամբաստանյալ Ն.Կարապետյանն այցելել է հիշյալ տարածքի հարևանությամբ` Գագարինի փողոցի հ. 27 տանը, բնակվող իր ծանոթին` վկա Նորայր Մելքոնյանին, նշված տանն իր մոտ ունեցած՝ ամբաստանյալ Հ.Պետրոսյանին իրացնելու համար նախատեսված, <<Հերոին>> տեսակի թմրամիջոցից հյուրասիրել է վկա Ն.Մելքոնյանին, և նրա հետ միասին՝ թմրամիջոցը լնդերին քսելով, գործածել են չպարզված քանակության <<Հերոին>> տեսակի թմրամիջոց։ Դրանից հետո, ամբաստանյալ Ն.Կարապետյանը գնացել է <<Բանկի կռուգ>> և իր մոտ մնացած` 0,288 գրամ ընդհանուր քաշով <<Հերոին>> տեսակի թմրամիջոցն իրացրել իրեն սպասող ամբաստանյալ Հ.Պետրոսյանին:
Թմրամիջոցների ապօրինի շրջանառությամբ զբաղվելու կասկածանքով ամբաստանյալներ Հ.Պետրոսյանը և Ն.Կարապետյանը նույն օրը բերման են ենթարկվել ՀՀ ոստիկանության ԿՀԴՊ գլխավոր վարչություն, որտեղ ամբաստանյալ Հ.Պետրոսյանի անձնական խուզարկությամբ նրա մոտից հայտնաբերվել և առգրավվել է վերը նշված թմրամիջոցը:

ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ԲՈՂՈՔՆԵՐԻ ՀԻՄՔԵՐԸ, ՀԻՄՆԱՎՈՐՈՒՄՆԵՐԸ, ԵՎ ՊԱՀԱՆՋՆԵՐԸ.
14. Ամբաստանյալ Հայկ Պետրոսյանի շահերի պաշտպան Մկրտիչ Դավթյանը վերաքննիչ բողոքում նշել է, որ դատական ակտը բողոքարկվում է նշանակված պատժի մասով, այն անարդարացի է և ակնհայտ խիստ:
Մեջբերելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 3-րդ մասը` նշել է, որ Առաջին ատյանի դատարանը խախտել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի պահանջը:
Դատարանը դատավճռի հաստատված հանգամանքները բաժնում նշել է, որ իր պաշպանյալը թմրամիջոց գործածելու հակում ունի, որով հաստատել է այն փաստը, որ պաշպանյալը տառապում է թմրամոլություն հիվանդությամբ:
Հանրահայտ փաստ է հանդիսանում այն, որ թմրամոլությունը դժվար բուժելի, կարելի է ասել գրեթե անբուժելի հիվանդություն է, որի համար Հայաստանում չկան համապատասխան պայմաններ, որոնք կօգնեն թմրամոլին ոչ միայն դեղերի միջոցով, այլ նաև հոգեպես բուժվելու, հակառակ պարագայում հիվանդության կրկնումը կարող է անխուսափելի լինել:
Ամեն դեպքում Դատարանը փաստելով պաշպանյալի մոտ թմրամոլությամբ տառապելու փաստն, անտեսել և գնահատման չի ենթարկել վերաբերելիության, թույլտվության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ այն հանգամանքը, որ Հայկ Պետրոսյանին ձերբակալելիս, նա ընդունել է իր մեղքը, զղջացել է կատարած արարքի համար և աջակցել ու տվել է խոստովանական ցուցմունք, որով օգնել է վարույթն իրականացնող մարմնին:
Դատարանն անտեսել է նաև այն հանգամանքը, որ պաշպանյալի կողմից կատարված արարքը կյանքի ծանր հանգամանքների զուգորդման հետևանքով է կատարվել, որ նա ազատվելով նախկինում նմանատիպ հանցանք կատարելու պատճառով կրած պատժից, չի կարողացել անցնել համապատասխան բուժում և պատժից ազատվելուց` 08.05.2012թ-ից ընդամենը մեկ ամիս անց, մոր կողմից տրված հագուստ գնելու գումարով, քանի որ ամբողջությամբ բուժված չի եղել և գտնվել է թմրադեղերի ազդեցության տակ, նորից փորձել է գնել թմրադեղ, որի ժամանակ և նրան բերման են ենթարկել, իսկ հետո ձերբակալել և առաջադրել մեղադրանք:
Դատարանը խախտել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 371-ր հոդվածի 3-րդ և 4-րդ մասերի պահանջները:
Դատարանն այդպես էլ իր դատավճռի պատճառաբանական մասում չի հիմնավորել, թե ինչու է պաշպանյալի նկատմամբ նշանակել խիստ պատիժ, դա այն դեպքում, երբ ճանաչված հանգամանք է համարել այն փաստը, որ պաշպանյալը տառապում է թմրամոլությամբ, եթե դատելու լինենք դատարանի տեսանկյունից, ապա կարելի էր նրան դատապարտել ազատազրկման վեց տարի ժամկետով և ինչով է պայմանավորված եղել վեց տարի ժամկետով ազատազրկումը:
Մեջբերելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի 1-ին մասը, 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասը` նշել է, որ Դատարանն անտեսել է այն հանգամանքը, որ պաշպանյալի նկատմամբ խիստ պատիժ նշանակելիս, դա չի նպաստի ոչ սոցիալական արդարության վերականգմանը, քանի որ պաշպանյալն իր գործողություններով չի խաթարել սոցիալական արդարությունը, որ ազատազրկման միջոցով չէ, որ կուղղվի կամ ամբողջությամբ կբուժվի թմրադեղի ազդեցությունից և դա է պատճառը, որ նա կրելով հերթական պատիժը նորից փորձում է օգտագործել թմրադեղ և հայտնվում է հանցագործի կարգավիճակում:
Մեջբերելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 3-րդ մասը` նշել է, որ պաշպանյալի պարագայում Դատարանի կողմից խախտվել է վերոնշյալ հոդվածի պահանջը, քանի որ ըստ իրեն պատժի ինչ նպատակների մասին կարող է խոսք գնալ, երբ վերջինս նույն արարքի համար արդեն երրորդ անգամն է դատապարտվում, որը և փաստում է, որ թմրամոլության դեմ երկարաժամկետ ազատազրկման ձևով պայքար իրականացնելիս, չի կարող ունենալ արդյունավետ արդյունք, առավել ևս իր պաշպանյալի պարագայում, երբ վերջինիս նկատմամբ պետք է ամբողջական բուժում իրականացվի, այլ ոչ թե օրենքով նախատեսված պատժի մաքսիմալ չափ սահմանել, առավել ևս որ Հայկ Պետրոսյանը նաև տառապում է Հեպատիտ C հիվանդությամբ, որի մասով նույնպես անհրաժեշտ է նրան ցուցաբերել համալիր ստացիոնար բուժում և հատուկ սննդային դիետա, որն ազատազրկման մեջ երկար տարիներ մնալու դեպքում վերոնշյալ հիվանդությունը կխորանա և կսպառնա պաշպանյալի կյանքին:
Նրա Հեպատիտ C հիվանդությամբ տառապելու փաստը հաստատվել է Նուբարաշեն ՔԿՀ-ում կալանքի մեջ գտնվելու ընթացքում, սակայն նրա հիվանդության մասին համապատասխան փաստաթղթերը չի հանձնվել վարույթն իրականացնող մարմնին, ուստի դա է պատճառը, որ Դատարանը չի անդրադարձել տվյալ փաստին:
Մեջբերելով ՀՀ Սահմանադրության 20-րդ հոդվածը` նշել է, որ տվյալ դեպքում Դատարանը խախտելով նյութական և դատավարական իրավունքի նորմերը նշանակել է խիստ պատիժ և դատապարտել է իր պաշպանյալին 5/հինգ/ տարվա ազատազրկման:
Խնդրել է Հայկ Հենրիկի Պետրոսյանի նկատմամբ նշանակված պատժաչափի մասով փոփոխել 23.09.2013թ-ի թիվ ԵԿԴ/0245/01/12 քրեական գործով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով 5/հինգ/ տարի ժամկետով նշանակված ազատազրկումը և նրա նկատմամբ նշանակել ավելի մեղմ պատիժ:

15. Ամբաստանյալ Արմեն Ալեքսանյանը վերաքննիչ բողոքում նշել է, որ դեմ է Առաջին ատյանի դատարանի դատավճռին, որովհետև իր նկատմամբ սխալ պատիժ է նշանակվել` հաշվի չառնելով մի շարք հանգամանքներ:
Խնդրել է իր նկատմամբ նշանակել մեղմ պատիժ:

16. Ամբաստանյալ Նորայր Կարապետյանի շահերի պաշտպան Գագիկ Պապոյանը վերաքննիչ բողոքում նշել է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 1-ին մասով ու 266-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով իր պաշտպանյալ Ն.Կարապետյանի մեղքը նրան մեղսագրված արարքում հաստատված համարելու և նրան 10 տարի ժամկետով ազատազրկման դատապարտելու սույն դատավճիռը կայացվել է ՀՀ Սահմանադրության, քրեական նյութական և դատավարական նորմերի, Մարդու իրավունքների և հիմնանարար ազատությունների պաշտպանության եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 2-րդ մասի և նույն հոդվածի 3-րդ մասի <<դ>> կետի պահանջների խախտմամբ, այն ենթակա է բեկաման հետևյալ պատճառաբանությամբ.
Մեջբերելով ՀՀ Սահմանադրության 19-րդ հոդվածը, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 358-րդ, 365-րդ, 360-րդ, 124-րդ, 125-րդ, 126-րդ, 127-րդ հոդվածները` նշել է, որ վկայակոչված իրավանոմերի իմաստով դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցները, որոնց վրա հղում է կատարել Դատարանը, ինչպես առանձին առանձին վերցրած, այնպես էլ իրենց համակցության մեջ, չեն հիմնավորում Ն.Կարապետյանի մեղքը կատարված հանցագործության` <<Հերոյին>> տեսակի թմրամիջոցի իրացման վերաբերյալ առաջադրված մեղադրանքում: Այսպես.
ա/ իր պաշտպանյալը դատարանում հայտնել է, որ 21.06.2012թ.-ին <<Բանկի կռուգ>> կոչվող տարածք է գնացել իր ընկեր` Երևանի Գագարինի փողոցի թիվ 27 տանը բնակվող Նորայր Մելքոնյանի խնդրանքով` նրան ցավազրկող դեղ հասցնելու համար և ճանապարհին՝ <<Բանկի կռուգ>>-ում պատահական հանդիպել է Հայկ Պետրոսյանին, որին ճանաչել է դեռևս 3 տարի առաջ <<Վերնիսաժ>>-ում իրենց ընդհանուր ընկեր Կարենի միջոցով: Հայկի հետ բարևելուց ու մի քանի բառ փոխանակելուց հետո գնացել է Նորայրենց տուն, դեղը տվել է նրան, որոշ ժամանակ զրուցելուց հետո դուրս է եկել ծխախոտ գնելու, սակայն այդ պահին իրեն կալանավորել և Ն.Մելքոնյանի հետ միասին տարել ոստիկանություն: Նա հայտնեց նաև, որ Հայկ Պետրոսյանին ոչինչ չի փոխանցել, իսկ այն, որ նախաքննության ընթացքում հայտնել էր, որ Վարդան անունով իր ընկերոջ խնդրանքով է ինչ որ մեկին` Հ.Պետրոսյանին պոլիէթիլենային տոպրակով ինչ որ բան փոխանցել, չիմանալով դրանում եղած պարունակության մասին, ճիշտ չէ, քանի որ Վարդան անունով ընկեր չունի: Նախաքննության ընթացքում ինքն այդպես է գրել, քանի որ 6-րդ վարչության աշխատակիցներն իրեն ծեծի են ենթարկել և ստիպել, որ ասի, որ ինքն է Հայկին թմրամիջոց տվել, որը նա չի գրել, այլ ճար չունենալով` հորինել է <<ցելոֆանով>> տոպրակը ինչ որ անձին, տվյալ դեպքում` Հ.Պետրոսյանին տալու պատմությունը, որպեսզի իր նկատմամբ կիրառվող բռնությունները դադարեցվեն:
Դեպքի օրն օգտագործել է իր 094 64-64-84 հեռախոսահամարը, սակայն ոչ Հայկ Պետրոսյանը ոչ էլ Արմեն Ալեքսանյանն իրեն չեն զանգահարել, ինքն էլ նրանց չի զանգահարել, քանի որ նրանց չի ճանաչում:
Իր պաշտպանյալի վերը նշված պատճառաբանությունները համապատասխանում են մյուս ամբաստանյալ Արմեն Ալեքսանյանի նախաքննական ցուցմունքներին այն մասին, որ 2012թ. հունիսի 21-ին Հայկ Պետրոսյանի համար թմրամիջոց է ձեռք բերելուն օժանդակել է այլ անձանց միջոցով, իսկ Նորայր Կարապետյանին չի ճանաչել, նրա հետ հեռախոսազրույց չի ունեցել:
Նրա վերը նշված ցուցմունքները հաստատվում են դատարանում հետազոտված <<Բջջային հեռախոսների և դրանցում պարունակվող՝ գործածողի կողմից ստեղծված, տեղեկությունների զննում կատարելու մասին>> 29.09.2012թ. և <<Հեռախոսազանգերի վերծանումների, ինչպես նաև այդպիսի տեղեկություններ պարունակող սկավառակների զննում կատարելու մասին>> 17.10.2012թ. արձանագրություններով, որոնց համաձայն Հ.Պետրոսյանը և Ա.Ալեքսանյանը դեպքի օրը միմյանց հետ կապ են պահպանել բջջային հեռախոսներով՝ կատարելով մի շարք հեռախոսազանգեր, սակայն Ն.Կարապետյանի հեռախաոսահամարի մուտքային և ելքային վերծանումների համաձայն Ա.Ալեքսանյանի և Հ.Պետրոսյանի օգտագործած հեռախոսահամարներից և դեպի նրանց հեռախոսահամարները զանգեր չեն կատարվել, մինչդեռ դատարանը, խախտելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 358, 124-127 հոդվածների պահանջները, հեռախոսզանգերի վերծանումների վերաբերյալ արձանագրությունները ներկայացրել է աղավաղված տեսքով` դրանց հաղորդելով մեղադրական բովանդակություն:
բ/ Մեջբերելով Մարդու իրավունքների և հիմնանարար ազատությունների պաշտպանության եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 2-րդ մասը, 3-րդ մասի <<դ>> կետը` նշել է, որ այս իմաստով պաշտպանության կողմը գտնում է, որ Նորայր Մելքոնյանի նախաքննական ցուցմունքները չպետք է դատարանը հետազոտեր և այն դներ իր պաշտպանյալի մեղքը հաստատող ապացույցների շարքում, քանի որ վերջինս ըստ էության խուսափել է դատարան ներկայանալուց և իր պաշտպանյալին առերես ցուցմունքներ տալուց: Այս իմաստով դատարանը թույլ է տվել վերը նշված միջազգային հանրաճանաչ իրավնորմի պահանջի խախտում, որի հիմքով կարծում է, որ վերադաս ատյանը համապատասխան իրավական գնահատման արժանացնի, այսինքն` հանի Ն.Մելքոնյանի ցուցմունքը իր պաշտպանյալին մեղսագրվող արարքը հիմնավորող ապացույցների շարքից:
Ն.Մելքոնյանին նախաքննական ցուցմունքն ապացույցների շարքից հանելուց հետո, պետք է քննության առնվի և պատշաճ իրավական գնահատականի արժանանա իր պաշտպանյալի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքներն այն մասին, որ ինքը Ն.Մելքոնյանին թմրամիջոց չի հույրասիրել, որ ինքը նրանց տուն է գնացել Հ.Պետրոսյանին <<բանկի կռուգում>> հանդիպելուց հետո, ինչպես նաև այն, որ թեև ինքը թմրամիջոց օգտագործում է, բայց ոչ <<Հերոյին>> տեսակի, հետևաբար չէր կարող իր մեզի փորձանմուշի մեջ նաև այդ տեսակի թմիամիջոց հայտնաբերվել:
գ/ դատավճռով խախտվել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի 4-րդ կետի պահանջը:
Մեջբերելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի 3-րդ և 4-րդ մասերը` նշել է, որ այս առումով դատարանն արժանահավատ չի համարել ամբաստանյալներից Հայկ Պետրոսյանի նախաքննական ոչ սկզբնական և դատաքննական ցուցմունքներն այն մասին, որ թմրամիջոցը ձեռք է բերել ոչ թե Ն.Կարապետյանից, այլ՝ մեկ այլ անձից, որ Ն.Կարապետյանին ինքը ճանաչել է վաղուց, նրա հետ ծանոթացել են ընդհանուր ընկերոջ միջոցով, սակայն ընկերություն չեն արել։ Դեպքի օրը <<Բանկի կռուգում>> իրենք ընդամենը հանդիպել, բարևել և բաժանվել եմ միմյանցից: Ն.Կարապետյանն իրեն իրեն ոչինչ չի տվել: Թմրամիջոցն իրեն տվել է այն մարդը, որին մինչ այդ տեսել էր մետրոյի <<Շենգավիթ>> կայարանի մոտ, գումարը տաքսու վարորդին փոխանցելիս և այդ մարդը Ն.Կարապետյանը չի եղել: Նախաքննության ընթացքում ոստիկաններն են իրեն տվել Ն.Կարապետյանի տվյալները և ասել, որ որպես թմրամիջոցն իրացնողի՝ նրա անունը տալու դեպքում իրեն ազատ կարձակեն։ Քանի որ շատ վատ վիճակում է եղել՝ <<նոպայի մեջ>>, այդպես էլ արել է՝ մտածելով, որ դուրս կգա և կապացուցի, որ իրականությունն այդպես չի եղել։ Սակայն իրեն խաբել են։ Հետագայում ճիշտ ցուցմունք է տվել, սակայն դա հաշվի չի առնվել։ Նա նշեց, որ քանի որ, վերը նշված ցուցմունքն իրականությանը չէր համապատասխանում, ինքն անմեղ տեղը մեղադրել է Ն.Կարապետյանին, ուստի ցանկացել է ինքնասպանություն գործել, որը կանխվել է աշխատակիցների կողմից:
Չնայած վերը նշված ցուցմունքներին և գործում ինքնասպանության փորձի վերաբերյալ նյութերի առակայությանը, դատարանը, խախտելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 124-127 հոդվածներով սահմանված ապացույցները օբյեկտիվ, լրիվ և բազմակողմանի հետազոտելու, դրանց ներքին համոզմամբ գնահատելու վերաբերյալ իրավանորմերի պահանջները, ինչպես նաև ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածով նախատեսած ամբաստանյալի բողոքներն ու պատճառաբանությունները մանրակրկիտ հետազոտելու մասին պահանջները, այդ ապացույցը նույնպես անարժանահավատ է համարել: Վերը նշված ապացույցները դատարանում հետազոտված մյուս փաստական հանգամանքների հետ համադրելով, պաշտպանական կողմը գտել և սույն բողոքով նույնպես գտնում է, որ գործով ձեռք բերված ապացույցները անհրաժեշտ և բավարար չէին մեղսագրված արարքում իր պաշտպանյալի նկատմամբ մեղադրական դատավճիռ կայացնելու համար, մինչդեռ անտեսելով անմեղության կախավարկածի, այն է` չփարատված կասկածները հօգուտ ամբաստանյալի մեկնաբանելու սկզբուքը, դատարանը նրան մեղավոր է ճանաչել և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 1-ին մասով ու 266-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով դատապարտել է ազատազրկման 10 տարի ժամկետով, այն դեպքում, երբ գոնե ապացույցների անբավարության պատճառաբանության հիմքով վերջինս ենթակա էր արդարացման, որը չի արվել:
Մեջբերելով ՀՀ քեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին կետը, 48-րդ հոդվածի 2-րդ կետը, 61-րդ հոդվածի 3-րդ մասը` նշել է, որ Ն.Կարապետյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս դատարանը մասնակիորեն է կիրառել վերը նշված իրավանորմերը: Պաշտպանական կողմը վերլուծելով մեղսագրվող արարքում Ն.Կարապետյանի մեղքը հիմավորված և ապացուցված չլինելու հանգամարները և միջնորդելով նրա նկատմամբ արդարացման դատավաճիռ կայացնել, միաժամանակ դատարան էր ներկայացրել նրա անձը բնութագրող, պատիժը և պատասխանատվությունը մեղմացնող փաստաթղթեր, այն է` բնակության, աշխատանքի վայրի և Հանրապետական կուսակցության սկզբնական կազմակերպության դրական բնութագիրը, խնամքին հաշմանդամ և ծեր տատիկի, ամուսնալուծված քրոջ ու նրա մինչև 14 տարեկան 2 մանկահասակ երեխաների առկայության մասին, որոնք պետք է համապատասխան ազդեցություն ունենային նրա նկատմամբ մեղադրական դատավճիռ կայացնելիս:
Սակայն դատարանը մասնակի է հաշվի առել դրանք ինչպես նաև Ն.Կարապետյանին բնութագրող մյուս հանգամաքները: Այսպես, պատիժ նշանակելիս հաշվի չի առել, այն որ ՀՀ ՈԾ ԻԿ տեղեկանքի համաձայն, Ն.Կարապետյանի կողմից նախկինում կատարված, ընդ որում` ոչ համասեռ հանցագործության դատվածությունը վաղուց մարվել է, որից հետո, մինչև հանցագործության կատարման մեջ նրան քրեորեն պատժելի սույն արարքի մեղսագրումը, նա քրեորեն հետապնդելի արարք և ընդհանրապես իրավախախտում չի կատարել, մինչև ձեռբակալվելն ու կալանավորվելը զբաղվել է հանրօգուտ աշխատանքով և, ըստ ներկայացված բնութագրերի, այդ վաստակով օգնել է նաև շրջապատի մարդկանց: Բացի այդ, դատարանը թեև վկայակոչել է նրա խնամքին տատիկի գտնվելու հանգամանքը, սակայն չի նշել, որ վերջինս մանկուց հաշմանդամ է, որին բնականաբար խնամելը առավել մեծ ջանքեր, հոգածություն և միջոցներ է պահանջվում, սակայն Ն.Կարապետյանին երկարատև ազատությունից զրկելու դեպքում, նրա խնամքի տակ գտնվող անձինք, հատկապես նրա հաշմանդամ տատիկը նույնքան ժամանակով զրկված կլինեն իրենց խնամարկալի վերը նշված հոգածություններից:
Այս առումով գտնում է, որ դատարանը պատիժ նշանակելիս անտեսել է պատժի նպատակների և դրա նշանակման վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10, 48, 61 և 62 հոդվածների պահանջներն ու ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի խախտմամբ սահմանել կատարված հանցագործությանը ոչ համաչափ պատիժ, որը նույնպես ենթակա է բեկանման:
Խնդրել է ամբողջությամբ բեկանել Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 23.09.2013թ. թիվ ԵԿԴ/0245/01/12 դատավճիռը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 1-ին մասով ու 266-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով պատիժների համակցությամբ Նորայր Հրաչիկի Կարապետյանին առանց գույքի բռնագրավման 10 տարի ժամկետով ազատազրկման դատապարտելու մասին և նրա նկատմամբ կայացնել արդարացման դատավճիռ
Կամ
Բեկանել Երևան քաղաքի Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 23.09.2013թ. թիվ ԵԿԴ/0245/01/12 դատավճիռը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 1-ին մասով ու 266-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով պատիժների համակցությամբ Նորայր Հրաչիկի Կարապետյանին առանց գույքի բռնագրավման 10 տարի ժամկետով ազատազրկման դատապարտելու մասին դատավճիռը` նշանակված պատժի խստության առումով և նրա նկատմամբ նշանակել համարժեք` մեղմ պատիժ:

ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ԲՈՂՈՔՆԵՐԻ ԳՐԱՎՈՐ ՊԱՏԱՍԽԱՆԸ.
17. ՀՀ գլխավոր դատախազության մեղադրանքի պաշտպանության և դատական ակտերի բողոքարկման վարչության ավագ դատախազ Վ.Միլիտոնյանը վերաքննիչ բողոքների պատասխանում նշել է, որ առարկում է բողոքների դեմ , քանի որ Դատարանը ամբաստանյալներ Նորայր Կարապետյանի, Հայկ Պետրոսյանի և Արմեն Ալեքսանյանի նկատմամբ նշանակել է համաչափ պատիժներ:
Առաջին ատյանի դատարանում հետազոտված ապացույցներով հիմնավորվել է, որ Նորայր Կարապետյանը կատարել է հանցանքներ, որոնք նախատեսված են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 266-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով, Արմեն Ալեքսանյանը՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով, Հայկ Պետրոսյանը՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով: Դատարանը նրանց նկատմամբ պատիժ նշանակելիս, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով, հաշվի է առել հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, հանցավորների անձը բնութագրող տվյալները, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքները:
Գտնում է, որ վերաքննիչ դատարանը պետք է Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը թողնի անփոփոխ, իսկ ամբաստանյալների ու նրանց պաշտպանների բողոքներն` առանց բավարարման:

ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ԴԱՏԱՐԱՆԻ ՊԱՏՃԱՌԱԲԱՆՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐԸ ԵՎ ԵԶՐԱՀԱՆԳՈՒՄԸ.
Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով վերաքննիչ բողոքները` բողոքների հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում, լսելով նաև բողոքում ներկայացված հետևությունները հիմնավորելու մասին ամբաստանյալների և նրանց պաշտպանների պատճառաբանությունները, մեղադրողի պատասխանը դրանց դեմ, ինչպես նաև ուսումնասիրելով և վերլուծելով գործի նյութերը, դրանք գնահատելով իրենց համակցությամբ, հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Ա.Ալեքսանյանի և պաշտպանների վերաքննիչ բողոքները պետք է մերժել հետևյալ պատճառաբանությամբ.
18. Վերաքննիչ դատարանը վերաքննիչ բողոքում բարձրացված և վերլուծման ենթակա հարցերին անդրադառնալուց առաջ հարկ է համարում արձանագրել հետևյալը.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 385-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` վերաքննիչ դատարանը դատական ակտը վերանայում է վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 381-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը ներկայացվում են բացառապես վերաքննիչ բողոքում, և դրանք չեն կարող փոփոխվել և լրացվել գործի դատական քննության ընթացքում:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի 3-րդ կետի համաձայն` <<Քրեական հետապնդում իրականացնող մարմինը պարտավոր է ձեռնարկել սույն օրենսգրքով նախատեսված բոլոր միջոցառումները` գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտման համար, պարզել ինչպես կասկածյալի և մեղադրյալի մեղավորությունը հիմնավորող, այնպես էլ նրանց արդարացնող, ինչպես նաև նրանց պատասխանատվությունը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները:>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի համաձայն`
<<1. Հանցագործության համար կասկածվողը կամ մեղադրվողը համարվում է անմեղ, քանի դեռ նրա մեղավորությունն ապացուցված չէ սույն օրենսգրքով սահմանված կարգով` դատարանի` օրինական ուժի մեջ մտած դատավճռով:
(…) 3. Հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ: (…) >>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի համաձայն`
<<1. Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը ապացույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ:
2. Քրեական դատավարությունում ոչ մի ապացույց նախապես հաստատված ապացույցի ուժ չունի: Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը չպետք է կանխակալ մոտեցում ցուցաբերեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան` մինչև դրանց հետազոտումը պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում:>>:
Նույն օրենսգրքի 126-րդ հոդվածի համաձայն` <<Գործով հավաքված ապացույցները ենթակա են բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման` ձեռք բերված ապացույցի վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրներն ստուգելու միջոցով:>>:
Իսկ նույն օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի համաձայն` <<1. Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից:
2. Հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված իրենց ներքին համոզմամբ:>>:
19. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` <<Իրացնելու նպատակով թմրամիջոցներ, հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութեր ապօրինի պատրաստելը, վերամշակելը, ձեռք բերելը, պահելը, փոխադրելը, առաքելը կամ դրանք ապօրինի իրացնելը`
պատժվում է ազատազրկմամբ՝ երեքից յոթ տարի ժամկետով:>>
Նույն հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետի համաձայն` <<Սույն հոդվածի առաջին կամ երկրորդ մասով նախատեսված արարքները, որոնք կատարվել են` առանձնապես խոշոր չափերով՝
պատժվում են ազատազրկմամբ՝ յոթից տասնհինգ տարի ժամկետով՝ գույքի բռնագրավմամբ կամ առանց դրա:>>:
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը, կատարելով ապացույցների հետազոտություն և համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի պահանջի` յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, հանգել է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Նորայր Կարապետյանի կողմից կատարած արարքը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով և 266-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
Դատարանի դատավճռում հիմնավորապես պատճառաբանված է մեղսագրված արարքն ամբաստանյալ Ն.Կարապետյանի կողմից կատարված լինելու հանգամանքը, այն հաստատվում է դատավճռում շարադրված ապացույցներով` մասնավորապես վկաներ Նորայր Մելքոնյանի, <<Վան>> տաքսի ծառայության վարորդ Սեդրակ Հախվերդյանի, ինչպես նաև վկաներ Աշոտ Մուրադյանի, Հովնան Սարոյանի, Լուիզա Սուքիասյանի ցուցմունքներով, տոքսիկոքիմիական փորձաքննությունների հ.0520, 0521, 0522 եզրակացություններով, ամբուլատոր դատանարկոլոգիական փորձաքննության 21.08.2012թ. հ. 170-12 և 22.08.2012թ. հ. 171-12 հանձնաժողովային եզրակացություններով:
Ամբաստանյալ Նորայր Կարապետյանի պաշտպան Գ.Պապոյանի վերաքննիչ բողոքի այն պատճառաբանությունները, որ ամբաստանյալ Ն.Կարապետյանը դեպքի վայր է գնացել իր ընկերոջ` Նորայր Մելքոնյանի խնդրանքով` նրան ցավազրկող դեղ հասցնելու համար և պատահական է հանդիպել Հայկ Պետրոսյանին, այնուհետև Նորայրին դեղը տալուց և որոշ ժամանակ զրուցելուց հետո դուրս է եկել ծխախոտ գնելու, սակայն այդ պահին նրան կալանավորել են և նա որևէ հանցագործություն չի կատարել, ոչ միայն չեն հաստատվում և չեն համապատասխանում իրականությանը, այլև հերքվում են գործով ձեռք բերված, դատաքննությամբ հետազոտված և դատավճռում շարադրված օբյեկտիվ տվյալներով: Ավելին` այդ պատճառաբանություններով պաշտպանը նպատակ է հետապնդում ամբաստանյալ Ն.Կարապետյանին զերծ պահելու քրեական պատասխանատվությունից և պատժից: Դատարանի նման հետևությունը պայմանավորված է նաև նրանով, որ նախաքննության ընթացքում ձեռք բերված և դատաքննության ընթացքում լրիվ, բազմակողմանի և օբյեկտիվ հետազոտված ապացույցները մեղադրական բնույթի են:
Այսպես, գործի նյութերով հիմնավորապես հաստատվել է, որ Նորայր Կարապետյանը ՀՀ ԱՆ <<Գորիս>> քրեակատարողական հիմնարկում պատիժ կրող դատապարտյալ Արմեն Ալեքսանյանի միջնորդությամբ, նրա ծանոթ Հայկ Պետրոսյանին առանձնապես խոշոր չափերով <<հերոին>> տեսակի թմրամիջոց ապօրինի իրացնելու դիտավորությամբ, 2012թ. հունիսի 21-ին` կեսօրին, պայմանավորվածության համաձայն, վերջինիս կողմից ուղարկված` թմրամիջոցի ապօրինի շրջանառությունից անտեղյակ տաքսու վարորդ Հովնան Սարոյանից ստացել է անհրաժեշտ քանակության <<հերոինի>> արժեքը կազմող 50.000 ՀՀ դրամը, այնուհետև գործով դեռևս չպարզված անձից և հանգամանքներում ձեռք բերված <<հերոին>> տեսակի թմրամիջոցի քանակությունից նույն օրը` ժամը 17-18-ի սահմաններում, ընկերոջ` Նորայր Մելքոնյանի` Երևան քաղաքի Գագարինի 27 հասցեում գտնվող տանը չպարզված քանակությամբ հյուրասիրության եղանակով ապօրինի իրացրել է վերջինիս, կրկին չպարզված քանակությամբ գործածել է անձամբ, իսկ մնացած` առանձնապես խոշոր չափերով` ընդհանուր 0,288 գրամ <<հերոին>> տեսակի թմրամիջոցն Արմեն Ալեքսանյանի հետ ունեցած պայմանավորվածության համաձայն, նույն օրը` ժամը 18:00-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Սեբաստիայաի և Տիչինայի փողոցների խաչմերուկում ապօրինի իրացրել է Հայկ Պետրոսյանին:
Ինչ վերաբերում է ամբաստանյալ Նորայր Կարապետյանի պաշտպան Գ.Պապոյանի վերաքննիչ բողոքի` վկա Ն.Մելքոնյանի ցուցմունքն ապացույցների շարքից հանելու պահանջին, ապա Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ այն նույնպես անհիմն է և ենթակա է մերժման:
Այսպես, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետի համաձայն` << Քրեական դատավարությունում որպես ապացույցներ թույլատրվում են` վկայի ցուցմունքները>>:
Նույն օրենսգրքի 106-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` <<Ապացույցի թույլատրելիությունը հիմնավորելու պարտականությունն ընկած է այն ձեռք բերող կողմի վրա: Եթե ապացույցը ձեռք բերելիս պահպանվել են սույն օրենսգրքի բոլոր պահանջները, ապացույցի անթույլատրելիությունը հիմնավորելու պարտականությունը կրում է դրա թույլատրելիությունը վիճարկող կողմը:>>:
Օրենսգրքի 105-րդ հոդվածում սահմանված են որպես ապացույց չթույլատրվող նյութերը: Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ պաշտպանի կողմից որևէ հիմնավոր փաստարկ չի ներկայացվել Դատարան, որը կհաստատեր վկա Ն.Մելքոնյանի ցուցմունքի` որպես ապացույցի, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 105-րդ հոդվածով սահմանված անթույլատրելիությունը: Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ նշված ապացույցը ձեռք է բերվել քրեադատավարական օրենքի պահանջների պահպանմամբ, ուստի պաշտպան Գ.Պապոյանի վերաքննիչ բողոքի այդ պահանջը նույնպես պետք է մերժել:
Իսկ ինչ վերաբերում է վերաքննիչ բողոքի մյուս պատճառաբանություններին, ապա Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ դրանք հիմք չեն կարող հանդիսանալ ամբաստանյալ Ն.Կարապետյանին մեղսագրված հանցավոր արարքը բացառելու համար:
Այսպիսով, Վերաքննիչ դատարանը, ներկայացված բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում ստուգման ենթարկելով քրեական գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման և քրեական օրենքի ճշտությունը, ինչպես նաև գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի պահանջների պահպանումը, ուսումնասիրության և գնահատման ենթարկելով քրեական գործում առկա նյութերը, հանգում է այն հետևության, որ Առաջին ատյանի դատարանը, պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում ստուգման ենթարկելով քրեական գործի հիմքում դրված ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրները, յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով թույլատրելիության, վերաբերելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ղեկավարվելով օրենքով, ներքին համոզմամբ, ամբաստանյալ Նորայր Կարապետյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով և 266-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղավորության վերաբերյալ, հանգել է ճիշտ հետևության, նրան մեղսագրված արարքների քրեաիրավական գնահատականը ճիշտ է տրվել, ուստի Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2013թ. սեպտեմբերի 23-ի դատավճիռը բեկանելու և ամբաստանյալ Ն.Կարապետյանի նկատմամբ արդարացման դատական ակտ կայացնելու հիմքեր չկան:
20. Անդրադառնալով ամբաստանյալ Ն.Կարապետյանի շահերի պաշտպան Գ.Պապոյանի, ամբաստանյալ Հ.Պետրոսյանի շահերի պաշտպան Մ.Դավթյանի և ամբաստանյալ Ա.Ալեքսանյանի վերաքննիչ բողոքներին` ամբաստանյալների նկատմամբ նշանակված պատիժները մեղմացնելու խնդրանքին` վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ այն ևս անհիմն է և ենթակա է մերժման, հետևյալ նկատառումներով.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. <<Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`(…)
6) ենթակա է արդյոք պատժի ամբաստանյալն իր կատարած հանցանքի համար.
7) ինչ պատիժ պետք է նշանակվի ամբաստանյալի նկատմամբ. (…) >>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 5-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. <<Արարքի հանցավորությունը, դրա պատժելիությունը և քրեաիրավական այլ հետևանքները որոշվում են միայն քրեական օրենքով>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. <<1. Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի՝ համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար>>:
Համաձայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի. <<1. Պատիժը պետական հարկադրանքի միջոց է, որը դատարանի դատավճռով պետության անունից նշանակվում է հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ և արտահայտվում է այդ անձին իրավունքներից ու ազատություններից օրենքով նախատեսված զրկմամբ կամ դրանց սահմանափակմամբ:
2. Պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով սահմանված են պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները:
Վերոհիշյալ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. <<Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները>>:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն. <<Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով>>:
21. Գործի նյութերից երևում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը ամբաստանյալների նկատմամբ պատիժ նշանակելիս` պատիժների չափը որոշելիս, հաշվի է առել նրանցից յուրաքանչյուրի կատարած հանցագործությունների բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և նրանց անձը բնութագրող տվյալները:
Որպես ամբաստանյալ Ն.Կարապետյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանք` դատարանը հաշվի է առել, որ նրա խնամքին են գտնվում մինչև 14 տարեկան երկու երեխան և տատը:
Որպես ամբաստանյալ Ն.Կարապետյանի անձը բնութագրող տվյալ` դատարանը հաշվի է առել, որ նա նախկինում նույնպես կատարել է հանցագործություն և որ ներկայումս բնութագրվում է դրական:
Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ Առաջին ատյանի դատարանն արդեն իսկ հաշվի է առել Ն.Կարապետյանի պաշտպան Գ.Պապոյանի վերաքննիչ բողոքում նշված ամբաստանյալի անձը դրականորեն բնութագրող հանգամանքները, իսկ Վերաքննիչ դատարանում պաշտպանության կողմը որևէ նոր փաստարկ չներկայացրեց իր պահանջը հիմնավորելու համար:
Իսկ ինչ վերաբերում է ամբաստանյալ Ն.Կարապետյանի` նախկինում դատվածության մարված լինելու հանգամանքին, ապա Վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում պարզաբանել, որ Առաջին ատյանի դատարանը ամբաստանյալ Ն.Կարապետյանի` նախկինում դատված լինելը հաշվի է առել որպես վերջինիս անձը բնութագրող հանգամանք, այլ ոչ թե` որպես պատիժն ու պատասխանատվությունը ծանրացնող հանգամանք (հանցագործության ռեցիդիվ):
Վերը նշված հանգամանքները հաշվի առնելով է, որ Առաջին ատյանի դատարանը ամբաստանյալ Ն.Կարապետյանի նկատմամբ նշանակել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 1-ին մասի և 266-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետի սանկցիաներով նախատեսված համարյա նվազագույն պատժաչափ:
22. Առաջին ատյանի դատարանը ամբաստանյալներ Հ.Պետրոսյանի և Ա.Ալեքսանյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ չի արձանագրել:
Դատարանը որպես ամբաստանյալներ Հ.Պետրոսյանի և Ա.Ալեքսանյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանք` հաշվի է առել նրանց կողմից հանցանք կատարելու առանձնապես վտանգավոր ռեցիդիվը:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67.1-րդ հոդվածի համաձայն` <<Հանցագործությունների առանձնապես վտանգավոր ռեցիդիվի համար նշանակված պատիժը չի կարող պակաս լինել սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայով նախատեսված առավելագույն պատժի երեք քառորդից:>>:
Այսպիսով, Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ տվյալ դեպքում ամբաստանյալներ Հ.Պետրոսյանի և Ա.Ալեքսանյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը չէր կարող պակաս լինել 4 տարի 6 ամսից:
Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ նման պայմաններում` հաշվի առնելով ամբաստանյալներ Հ.Պետրոսյանի և Ա.Ալեքսանյանի կողմից հանցանք կատարելու առանձնապես վտանգավոր ռեցիդիվը, նրանց պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքների բացակայությունը, Առաջին ատյանի դատարանն ամբաստանյալների նկատմամբ նշանակել է նրանց կատարած հանցանքների ծանրությանը նրանց անձին համաչափ պատիժ:
Ինչ վերաբերում է ամբաստանյալ Հ.Պետրոսյանի պաշտպան Մ.Դավթյանի վերաքննիչ բողոքի այն փաստարկներին, որ Հ.Պետրոսյանը ընդունել է մեղքը, զղջացել է կատարած արարքի համար և աջակցել ու տվել է խոստովանական ցուցմունք, որով օգնել է վարույթն իրականացնող մարմնին, ապա Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ Դատարանն այդ փաստարկներն արդեն իսկ հաշվի է առել պատիժ նշանակելիս:
23. Իսկ ինչ վերաբերում է ամբաստանյալ Հ.Պետրոսյանի պաշտպան Մ.Դավթյանի վերաքննիչ բողոքի` ամբաստանյալ Հ.Պետրոսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգքրի 64-րդ հոդվածի կիրառմանը, ապա Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ ամբաստանյալ Հ.Պետրոսյանի կողմից հանցանք կատարելու առանձնապես վտանգավոր ռեցիդիվն արդեն իսկ բացառում է վերջինիս նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգքրի 64-րդ հոդվածի կիրառմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 3-րդ մասի սանկցիայով նախատեսված պատժի նվազագույն չափից ավելի ցածր պատիժ նշանակելը:
Բացի այդ, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի համաձայն.
<<1. Հանցանքի շարժառիթների ու նպատակների, հանցավորի դերի, հանցանքը կատարելիս ու դրանից հետո նրա վարքագծի և այլ հանգամանքների հետ կապված բացառիկ հանգամանքների առկայության դեպքում, որոնք էականորեն նվազեցնում են հանցանքի՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, ինչպես նաև խմբակային հանցագործության մասնակցի կողմից խմբի կատարած հանցանքը բացահայտելուն ակտիվորեն աջակցելու դեպքում կարող է նշանակվել սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածով նախատեսված պատժի նվազագույն չափից ավելի ցածր պատիժ կամ ավելի մեղմ պատժատեսակ, քան նախատեսված է այդ հոդվածով, կամ չկիրառել որպես պարտադիր նախատեսված լրացուցիչ պատիժ:
2. Բացառիկ կարող են ճանաչվել ինչպես առանձին մեղմացնող հանգամանքները, այնպես էլ այդ հանգամանքների համակցությունը:>>:
Վերաքննիչ դատարանը արձանագրում է, որ վերաքննիչ բողոքում մատնանշված` ամբաստանյալ Հ.Պետրոսյանի անձը բնութագրող և այլ հանգամանքներն իրենց համակցության մեջ չեն կարող դիտվել բացառիկ և հիմք հանդիսանալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 3-րդ մասի սանկցիայով նախատեսված պատժից ավելի մեղմ պատիժ նշանակելու համար:
24. Այսպիսով Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ բողոքաբերների պնդումը` պատիժները մեղմացնելու վերաբերյալ անհիմն են, քանի որ բողոքաբերների կողմից ներկայացված և գործում առկա փաստերն Առաջին ատյանի դատարանի կողմից արդեն իսկ հաշվի են առնվել պատժի տեսակը, չափը որոշելիս ու նշանակվել է ամբաստանյալների անձին և կատարած հանցագործությունների ծանրությանը համապատասխան պատիժ:
Այսպիսով վերաքննիչ դատարանը, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 22-րդ, 48-րդ, 61-63-րդ, 67.1-րդ հոդվածներով, պատիժ նշանակելու ընդհանուր դրույթներով, նկատի ունենալով ամբաստանյալներին մեղսագրված արարքների բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, նրանց անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը ինչպես մեղմացնող, այնպես էլ ծանրացնող հանգամանքները, հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալներ Նորայր Կարապետյանի, Հայկ Պետրոսյանի և Արմեն Ալեքսանյանի նկատմամբ նշանակվել է համաչափ պատիժ, որն արդարացի է և համապատասխանում է նրանց անձին և հանցանքների ծանրությանը:
Ելնելով վերոգրյալից` Վերաքննիչ դատարանը հանգում է հետևության, որ ամբաստանյալ Նորայր Կարապետյանի շահերի պաշտպան Գագիկ Պապոյանի, ամբաստանյալ Հայկ Պետրոսյանի շահերի պաշտպան Մկրտիչ Դավթյանի և ամբաստանյալ Արմեն Ալեքսանյանի վերաքննիչ բողոքները պետք է մերժել, իսկ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2013թ. սեպտեմբերի 23-ի դատավճիռը պետք է թողնել օրինական ուժի մեջ:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394-րդ, 402-րդ, 412-րդ և 418-րդ հոդվածներով` վերաքննիչ քրեական դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

1. Ամբաստանյալ Նորայր Կարապետյանի շահերի պաշտպան Գագիկ Պապոյանի, ամբաստանյալ Հայկ Պետրոսյանի շահերի պաշտպան Մկրտիչ Դավթյանի և ամբաստանյալ Արմեն Ալեքսանյանի վերաքննիչ բողոքները մերժել:
2. Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2013թ. սեպտեմբերի 23-ի դատավճիռը քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Նորայր Հրաչիկի Կարապետյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 266-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով, Հայկ Հենրիկի Պետրոսյանի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով, Արմեն Աշոտի Ալեքսանյանի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով, թողնել օրինական ուժի մեջ:
3. Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարան հրապարակման պահից` մեկամսյա ժամկետում:


ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ ստորագրություններ

Իսկականի հետ ճիշտ է

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Ե. ԴԱՐԲԻՆՅԱՆ