Գործ թիվ ԵԿԴ/0240/01/12







ԴԱՏԱՎՃԻՌ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավա¬սության դա¬տարանը (այսուհետ նաև` Դատարան),

նախագահությամբ դատավոր` Արշակ Վարդանյանի,
քարտուղարությամբ` Ժենյա Ավետիսյանի,

մասնակցությամբ`

մեղադրող, ՀՀ գլխավոր
դատախազության ավագ դատախազ` Ջոն Ֆարխոյանի,


տուժող` Սամվել Հարությունյանի,

պաշտպաններ` Արամ Ճուղուրյանի,
Ռոբերտ Ռևազյանի և
Արշակ Կարապետյանի,

2013թ. ապրիլի 26-ին դռնբաց դատական նիստում քննեց քրեական գործն ըստ մե¬ղադ¬րանքի`

Ս տ ե փ ա ն Բ ե ն ի ա մ ի ն ի Հ ո վ ա կ ի մ յ ա ն ի `
(ծնված 1982թ. հունիսի 15-ին, Գյումրի քաղաքում, ազգութ¬յամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, բարձ¬րա¬գույն կրթությամբ, ամու¬րի, Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջան¬ների ընդ¬հա¬նուր իրավասության դատարանի 2012թ. սեպ¬տեմ¬բերի 25-ի դատավճռով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով դատապարտվել է ազա¬տազրկման 3 տարի ժամ¬կետով, չի աշխա¬տել, հաշվառ¬ված և բնակվել է Երևանի Դա¬վի¬թաշեն 1-ին թաղա¬մասի 22-րդ շեն¬քի 30-րդ բնակարա¬նում, սույն գործով կալանքի տակ է 2013թ. հունվարի 25-ից)

1. Գործի դատավարական նախապատմությունը.
Թիվ 13143612 քրեական գործն հարուցվել է 2012թ. հուլիսի 27-ին` ՀՀ ոստիկա¬նութ¬յան ՔԳՎ Երևան քաղաքի Կենտրոնականի քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով` մեկ այլ գործով ամբաստանյալ Ստեփան Հովակիմյանի կողմից իշխա¬նութ¬յան ներկայացուցիչ Սամվել Հարությունյանի նկատ¬մամբ բռնություն գործադրելու դեպքի առթիվ։
2012թ. սեպտեմբերի 14-ին Ստեփան Հովակիմյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 343-րդ հոդվածի 2-րդ մասով։
2012թ. հոկտեմբերի 20-ին Ստեփան Հովակիմյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 343-րդ հոդվածի 2-րդ մասով առաջադրված քրեական հետապնդումը դադարեցվել է` կատարված հանցան¬քին վերջի¬նիս մասնակցությունն ապացուցված չլինելու հիմքով։
2012թ. հոկտեմբերի 22-ին Ստեփան Հովակիմյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով։
2012թ. դեկտեմբերի 14-ին Ստեփան Հովակիմյանի վերա¬բերյալ քրեական գործը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով հաստատված մեղադրա¬կան եզրա¬կա¬ցությամբ ուղարկվել է Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդ¬հանուր իրավա¬սության դատա¬րան և 2012թ. դեկտեմբերի 18-ին ընդունվել վարույթ։

2. Ապացույցների հետազոտում և գնահատում.
Դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցների գնահատման արդյունքներով Դատարանն հաստատված հա¬մա¬րեց այն, որ 2012թ. հուլիսի 26-ին` ժամը 15.30-ին, Երևանի Տիգրան Մեծի 23/1 հասցեում գտնվող Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի թիվ 1 նիստերի դահլիճում տեղի ունեցած դատական նիստի ժամանակ դատաքննութ¬յունը վերսկսելու և վկա Ռուզաննա Քերոբյանին լրացուցիչ հար¬ցաքննելու վերաբերյալ իր համար ոչ ցանկալի միջնորդության բավարարումից հետո տվյալ գործով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով ամբաստանվող Ստեփան Հովակիմյանը կատարել է ինքնավնասում և ձախողել այդ հարցաքննությունը։ Այնուհետև` Դատարանի կողմից ընդմիջում հայտա¬րա¬րելուց անմիջապես հետո, մեղադրող, Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախա¬զության ավագ դատախազ Սամվել Հարությունյանի ծառայողական օրինական և իրավաչափ պար¬տա¬կա¬նությունների կատարմանն ի պատասխան, այն է` մյուս ամբաստանյալ Վահրամ Քերոբյանի պաշտպանների հարուցած վերոնշյալ միջնորդության դեմ չառարկելու (միջնորդությանը միանալու) կապակցությամբ մեղադ¬րո¬ղից վրեժ լուծելու շար¬ժառիթով Ստեփան Հովակիմյանը դեռևս դատական նիստերի դահլիճում փոր¬ձել է բռնություն գործադրել` սե¬ղանին դրված բարձրա¬խոսը նետել նրա ուղ¬ղությամբ։ Այն կանխվել է նիստերի դահլիճում ծառայություն իրակա¬նացնող ոստի¬կան¬ների և դա¬տա¬կան կարգադրիչների կողմից, որից հետո Ստեփան Հովակիմյանը, գործելով նույն շարժառիթով և դիտա¬¬վո¬րությամբ, կյանքի ու առողջութ¬յան համար ոչ վտանգավոր բռնություն է գոր¬ծադրել դատա¬կան նիստերի դահ¬լիճից հեռացող մեղադրող Սամվել Հարությունյանի նկատմամբ` ոտքով նրա կոնքին հար¬վածե¬լով և ֆիզի¬կական ցավ պատճառելով։
Վերոնշյալ հանցավոր արարքը կատարելու համար Ստեփան Հովակիմյանին մե¬ղադ¬րանք է առա¬ջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով։
Առաջադրված մեղադրանքի շուրջ հարցաքննվելիս ամբաստանյալ Ստեփան Հովակիմյանը Դատարանում ևս իրեն մեղավոր չճանաչեց և օգտվեց լռելու իրավունքից։ Մինչդեռ, հրապարակված և հետազոտված նախաքննական ցուց¬մունքներում վերջինս ընդունել էր մեղադրող Ս.Հարություն¬յանին հարվածելու հանգամանքը` պատճառա¬բա¬նե¬լով սակայն, որ վերջինիս հարվածելու դիտա¬վո¬րութ¬յուն չի ունեցել, այն կարող էր տեղի ունենալ իր լարված հոգեվիճակի պատճառով, ինք¬նավնաս¬¬մանն հաջորդած պահին ուղեկցող ոստիկանների և կարգադրիչների` իր վրա կատարած հար¬ձա¬կումից պաշտպանվելիս` անկանոն շարժումներ կատա¬րելու ընթացքում։
Հոգեճնշված, անհավասարակշռված հոգեբանական վիճակում գտնվելու, նրա գործողութ¬յուն¬¬ները խափանող ոստիկաններից և դատական կարգադրիչների հարձակումից պաշտպանվելու և դրան նպատակաուղղված անկանոն շարժումների հետևանքով մեղադրող Ս.Հարությունյանին անզգու¬¬¬շորեն հարվածելու վերաբերյալ ամբաստանյալ Ս.Հովակիմյանի պատ¬ճառաբանություններն անհիմն են և մտացածին, իրականում հետապնդում են հնարավոր քրեական պատաս¬խա¬նատ¬վութ¬յունից և պատ¬ժից խու¬սափե¬լու նպատակ, հերք¬ված են պատշաճ իրավա¬կան ընթա¬¬ցա¬կարգերի շրջա¬նակներում դատաքննությամբ հետազոտ¬ված հետևյալ ապա¬ցույց¬ների գնա¬հատման արդյուն¬քներով.
Իր իսկ` հրապարակված և հետազոտված հակասական ցուց¬մունք¬ներով.
Այսպես, մինչդատական վարույթի ընթացքում` դեռևս 2012թ. հոկտեմբերի 12-ին հար¬ցաքննվե¬¬լիս, վերջինս նշել է, որ 2012թ. հուլիսի 26-ին նշանակված դատական նիստի ընթացքում վկա Ռուզաննա Քերոբյանին լրացուցիչ հարցաքննելու վերաբերյալ միջնորդության հարուցումն իր հա¬մար անկանխատեսելի և անցանկալի էր, կարող էր ունենալ շատ վատ հետևանքներ, անդրա¬դառ¬նալ իր նկատմամբ նշանակվող պատժի վրա։ Դրանից կորցրել է հոգեկան հավասա¬րակշռվա¬ծությունը և ցանկանալով բոլորի ուշադրությունն հրավիրել իր վրա` աթոռից վերցրել է այնտեղ գտնվող սրիչը, վնա¬սել ձախ ձեռքը։ Մտածել է, որ դատաքննությունը կընդհատվի, իրեն բուժօգնութ¬յուն կցուցա¬բե¬րեն, իսկ վկա Ռու¬զաննա Քերոբյանի լրացուցիչ հարցաքննությունը չի կայանա։ Դատավորն հայ¬տա¬¬րարել է ընդմիջում` արձանագրելով ինք¬նավնաս¬ման փաստը, սակայն ոստի¬կան¬¬ները և կար¬գադրիչ¬ները, փոխանակ իրեն հանգստացնելու և բուժօգնություն ցուցաբերելու, հար¬ձակ¬վել և քաշքշել են իրեն, բղավել իր վրա։ Վերցրել է սեղանի վրա դրված բարձրախոսը և սկսել ան¬կա¬նոն թա¬փահարել` ինքնապաշտպանվելու նպատակով։ Իր ձեռքից բարձրախոսը վերցնելուց հետո ոստիկաններն ու կարգադրիչները բռնի ուժով իրեն տեղից հանել և բերել են սեղանի հակառակ կողմը` փորձելով դահլիճից դուրս հանել։ Իր նկատմամբ ֆիզիկական ուժ են կիրառել և ցավ պատ¬ճա¬¬ռել։ Փորձել է պաշտպանվել` անկանոն թափահարելով ձեռքերեն ու ոտքերը, քանի որ իրեն թվա¬ցել է, թե ինքնավնասման համար իրեն ծեծի են ենթարկում։ Հանել են դահլիճից դուրս, որտեղ սթափվել է, սակայն քանի որ կարգադրիչներն ու ոստիկանները շարունակել են իրեն ցավ պատ¬ճառել` մի քանի հայհոյանքներ է տվել նրանց հասցեին։ Միայն ոստիկանների խոսքերից է տեղե¬կացել, որ դահլիճում ոտքով հարվածել է մեղադրող Սամվել Հարություն¬յանին, մինչդեռ վերջինիս հարվածելու դիտավորություն չի ունեցել, առավել ևս դատաքննության ընթացքում նրա գործու¬նեութ¬յան կապակցությամբ։ Հնարավոր է համարել, որ իր անկանոն շարժումները դիպած լինեն մոտա¬կայ¬քում հայտնված անձանց, այդ թվում` մեղադրողին։ Նշել է, որ եղել է հոգեկան անհավա¬սարակշիռ վիճակում, չի նկատել մեղադրողի կողմից իրեն մոտենալը կամ մոտակայքում գտնվելը։ Այդ հար¬ցաքննության ընթացքում հրաժարվել է պատաս¬խանել իրեն առաջադրված գրավոր այն հարցին, թե մեղադրողն արդյոք իրեն հարվածե՞լ է, թե` ոչ։
Մինչդատական վարույթի ընթացքում տված հերթական` 2012թ. հոկտեմբերի 29-ին տված լրա¬ցուցիչ հար¬ցաքննվելիս Ս.Հովակիմյանն հայտնել է, որ եթե նույնիսկ մեղադրող Ս.Հարություն¬յա¬նին հարվածել է, այն որևէ կերպ կապված չի եղել վերջինիս ծառայողական պարտականությունների կատարման հետ, պատճառների մասին պարտավորվել է հայտնել Դատարանում։
Տուժող, Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության ավագ դատախազ Սամվել Հարությունյանի ցուցմունքով.
Վերջինս Դատարանում հայտնեց, որ 2012թ. հուլիսի 26-ի դատական նիստի ընթացքում պետք է հանդես գար մեղադրական ճառով, քանի որ դատաքննությունն ավարտվել էր, սակայն ամ¬բաս¬¬տանյալ Վ.Քերոբյանի պաշտպանները միջնորդել են վերսկսել դատաքննությունը և լրացու¬ցիչ հարցաքննել նրանց վստահորդի մորը` վկա Ռուզաննա Քերոբյանին, ով ըստ պաշտպանական կող¬մի` հայտնելու էր գործի ելքի վրա էական ազդեցություն ունեցող, մինչ այդ անհայտ փաստական տվյալ¬¬ներ։ Ամբաստանյալ Ս.Հովակիմյանը և վերջինիս պաշտպան Տիգրան Սաֆարյանը այդ միջ¬նոր¬¬դության դեմ առարկել են` պատճառաբանելով, որ արդեն հայտարարվել է դատաքննության ավար¬տի մա¬սին, վկային լրացուցիչ հարցաքննելու կարիք չկա։ Ամբաստանյալ Ս.Հովակիմյանն ընդգծված դեմ է եղել միջնորդության բավարարմանը, քանի որ, ինչպես հետագայում է պարզվել, «պատռվելու էր նրա դիմակը», քանի որ շուրջ երկուսուկես տարի վերջինս և նրա պաշտպանները տարբեր եղանակ¬ներով, այդ թվում` իբր նրան «մերկացնող» ցուցմունքները խոշտանգմամբ ձեռք բե¬րելու արհեստածին վարկածի առաջ քաշմամբ, պայքարում էին Ս.Հովա¬կիմյանին արդարացնելու ուղղութ¬յամբ։ Որպես մեղադրող` միջնորդության դեմ չի առարկել` համաձայնելով պաշտպանների պատ¬ճառաբանությանը, իսկ Դատարանը միջնորդությունը բա¬վա¬րարել է, կա¬յաց¬րել է դա¬տաքննութ¬¬յունը վերսկսելու որոշում, որից հետո միայն ամբաս¬տանյալ Ս.Հովա¬կիմ¬յանն ինք¬նավնասում է կատարել։ Դահլիճում իրարանցում է սկսվել, ամբաստանյալ Ս.Հովակիմյանի ձեռ¬քից արյունահոսել է, վատացել է նիստերի դահլիճում ներ¬կա գտնվող մի կին։ Հայտարարվել է ընդմիջում, հրավիրվել են շտապ. օգնության բրիգաներ։ Ամբաստանյալ Ս.Հովակիմյանը, վերցնելով սեղանին դրված բարձրախոսը և թափահա¬րե¬լով այն, փորձել է նետել իր ուղղութ¬յամբ` պայմա¬նավորված միջնորդության դեմ չառարկելու իր դիրքորոշման հանգամանքով։ Դա չի հաջողվել, քանի որ կանխ¬վել է ոստիկանների ու դատական կարգադրիչների կողմից։ Տեսնելով այդ՝ ցանկացել է ընդհանուր մուտքից դուրս գալ դատական նիստերի դահլիճից, որի ժամանակ Ստեփան Հովակիմ¬յանը կտրուկ շարժումով մի պահ ազատվել է ոստիկանների և կարգադրիչների հսկողությունից, ոտքով հար¬վա¬ծել է աջ կոնքին՝ պատճառելով ֆիզիկական ցավ։ Տուժողը նաև հայտնեց, որ ամբաս¬տանյալ Ստեփան Հովակիմյանն իրեն հարվածել է դիտավորությամբ՝ ծառայողական պարտականությունները կատա¬րելու հետ կապված, քանի որ, որպես մեղադրող, չի առարկել նրա շահերին հակասող միջնորդության բավարարմանը։ Նշեց, որ անձնական որևէ խնդիր ամբաս¬տան¬յալ Ս.Հովակիմյանի հետ չի ունեցել, միջադեպը պայմանավորված է եղել բացառապես որպես մեղադրող իր լիազորություններն ու պար¬տա¬կա¬նութ¬յունները կատարելու հետ։ Հայտնեց, որ մինչև հարված հասցնելն ամբաստանյալ Ս.Հովա¬կիմյանի հայացքն սևեռված է եղել իր վրա, վերջինս իրեն «նայել է իբրև թշնամու»։ Նշեց, որ ամբաստանյալ Ս.Հովակիմյանին պատասխան հարված չի հասցրել, թեև դահլիճից դուրս գալուց հետո, գտնվելով միջա¬դեպի տպավորություն¬ների տակ, վերջինիս հոր և լրագրողների մոտ հաստա¬տել է Հովա¬կիմյանին պատասխան հարված հասցնելու հանգամանքը, թեև նման հար¬ված իրա¬կանում չէր հասցրել։ Նշեց, որ ամբաստանյալ Ս.Հովակիմյանի հարվածը եղել է թույլ, դրանից թեև մարմ¬նական վնասվածք չի ստացել, սակայն ցավ է զգացել։ Պատճառաբանելով, որ հետա¬գայում ամ¬բաս¬տանյալ Ս.Հովակիմյանն իրենից ներողություն է խնդրել` հայտնեց, որ նրա դեմ որևէ բողոք չունի, այդ թվում` նշանակվող պատժաչափի առումով, հրաժարվում է նաև քաղաքա¬ցիական հայց ներկայացնելուց։
Վերլուծելով քննվող դեպքի հանգամանքների վերաբերյալ ամբաստանյալ Ս.Հովակիմյանի և տուժող Ս.Հարությունյանի վերոնշյալ իրարամերժ ցուցմունքները` Դատարանն առավել արժևորում և կարևորում է տուժողի ցուցմունք¬ները, որպիսի հետևության Դատարանն հանգեց պատշաճ իրա¬վա¬կան ընթացակարգերի շրջա¬նակ¬¬ներում դատաքննությամբ հետազոտված այլ ապացույց¬ների հետ դրանց հա¬մադրման և գնահատման արդյունքներով.
Այսպես, գործով որպես վկա հարցաքննված, ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վար¬չության ուղեկցող գումարտակի ոստիկան Գևորգ Սարգսյանը, ըստ էության վերահաստատելով նախաքննական ցուցմունքները, Դատարանում հայտնեց, որ 2012թ. հուլիսի 26-ին ծառայակից Ռո¬բերտ Գալստյանի հետ ՀՀ ԱՆ «Նուբարաշեն» ՔԿ հիմնարկից Երևանի Կենտրոն և Նորք - Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավա¬սութ¬յան դատարան են ուղեկցել կալանավորներ, նույն գործով ամբաստանվող Ստեփան Հովակիմյանին ու Վահրամ Քերոբյանին։ Դռնբաց դատա¬կան նիստն սկսվել է ժամը 15.00-ին, նախագահել է դա¬տա¬վոր Մ.Պապոյանը, իսկ նիստին մասնակցել են մեղադրող Սամվել Հարությունյանը, դատական նիստերի քարտուղարը, երեք դատական կար¬գադրիչներ, ինչպես նաև քաղաքացիներ։ Դատաքննությունն ընթացել է դատական նիստերի թիվ 1 դահ¬լիճում։ Ժամը 15.30-ի սահմաններում, երբ ամբաստանյալ Քերոբ¬յանի պաշտպանն իր վստա¬հորդի մորը` Ռուզաննա Քերոբյանին լրացուցիչ հարցաքննելու վերաբերյալ միջնորդություն է հա¬րու¬ցել, որի դեմ մեղադրող Սամվել Հարությունյանը չի առարկել, իսկ Դատարանն այն բավա¬րարել է, Ստե¬փան Հովակիմյանն ածելիով վնասել է ձեռքը, որից դահլիճում իրարանցում է սկսվել է, և դա¬տա¬վորը դատական նիստն ընդմիջել է։ Այդ պահին Ստեփան Հովակիմյանը փորձել է սեղանին դրված բարձրախոսը նետել մեղադրողի ուղղությամբ, սակայն գործընկերոջ և դատական կար¬գադրիչների օգնությամբ այդ փորձը կանխել են։ Այնուհետև ամբաստանյալ Ս.Հովակիմյանը կտրուկ շարժումներով մի պահ պոկվել, ազատվել է իրենց հսկողությունից և ոտքով հարվածել է մեղադրողի կոնքին, ով այդ պահին քայլում էր դեպի դատական նիստերի դահլիճի մուտքի ընդ¬հանուր դռան ուղղությամբ։ Դատական կարգադրիչների հետ ամբաստանյալ Ս.Հովակիմյանին նիս¬տերի դահլի¬ճից հարկադրաբար հեռացրել են միջանցք և ուղեկցել կալանավորների համար նա¬խա¬¬տեսված խուց։ Նշեց, որ մեղադրող Ս.Հարությունյանն ամբաստանյալ Ս.Հովակիմյանին չի հար¬վա¬ծել։
ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության ուղեկցող գումարտակի ոստիկան, գործով որպես վկա հարցաքննված Ռոբերտ Գալստյանի` հրապարակված և հետազոտված` ըստ էության նույնաբովանդակ ցուցմունքով.
ՀՀ դատական դեպարտամենտի դատական կարգադրիչների ծառայության դատական կար¬գադրիչ, Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դա¬տա¬րանի դատական նիստերի թիվ 1 դահլիճում դեպքի օրը ծառայություն իրականացրած, գործով որպես վկա հարցաքննված Ռաֆայել Ստեփանյանի ցուցմունքով` այն մասին, որ ժամը 15.30-ի սահ¬մաններում, երբ ամբաս¬տան¬յալ Վահրամ Քերոբյանի պաշտպանները միջնորդել են որպես վկա լրացուցիչ հար¬ցաքննել նրանց վստահորդի մորը` Ռուզանան Քերոբյանին` պատճառաբանելով, որ վերջինս գործի ելքի վրա էական ազդեցություն ունեցող ցուցմունքներ է տալու, մեղադրող Ս.Հարութ¬յունյանը դրա դեմ չի առարկել, իսկ դատարանն այդ միջնորդությունը բավարարել է, անմիջապես լսել է պաշտպան Տիգրան Սաֆարյանի ձայնը` «մի արա»։ Նկատել է, որ Հովակիմյանը վնասել է աջ դաստակը, որից արյունահոսում է։ Անմիջապես միջամտել են նրան հսկող ոստիկանները, սակայն Հովակիմյանը, վերցնելով բարձրախոսը, փորձել է հարվածել մեղադրող Սամվել Հարությունյանին։ Միջամտել է կարգադրիչների պետ Արթուր Փիլոսյանը և ոստիկանների հետ գործադրած համատեղ ջանքերով բռնել են Հովակիմյանին և նրա ձեռքի հարկադրաբար վերցրել բարձախոսը։ Մեղադրողը փորձել է ամբաստանյալ Հովակիմյանի մոտով դուրս գալ նիստերի դահլիճից, սակայն Հովակիմյա¬նին, որին ոստիկանները դեռևս բռնել էին, հաջողվել է ոտքն երկարացնել և ոտնաթաթով հարվածել մե¬ղադրողի կոնքին։ Դրանից հետո ոստիկանների և դատական կարգադրիչների համատեղ ուժերով ամբաս¬տանյալ Ս.Հովակիմյանին հարկադրաբար դուրս են հանել նիստերի դահլիճից և ուղեկցել կալա¬նավորների համար նախատեսված խուց։ Նշեց, որ մեղադրող Ս.Հարությունյանն ամբաս¬տան¬յալ Ս.Հովակիմյանին չի հարվածել։
Գործով որպես վկա հարցաքննված, ՀՀ դատական դեպարտամնետի դատական կար¬գադրիչ¬ների ծառայության դատական կարգադրիչների պետ, նիստերի նույն դահլիճում ծառա¬յութ¬յուն իրականացրած Արթուր Փիլոսյանի և կարգադրիչ Մուրադ Գրիգորյանի` ըստ էության նույ¬նա¬բովանդակ դատաքննական ցուցմունքներով.
Դատական նիստերի քարտուղար, գործով որպես վկա հարցաքննված Ռուզան Ավետյանի ցուցմունքով. Վերջինս, ըստ էության վերահաստատելով նախաքննական ցուցմունքները, Դատա¬րանում հայտնեց, որ նիստը նախագահող դատավոր Մ.Պապոյանի կողմից դատաքննությունը վերսկսե¬¬լու և Ռուզաննա Քերոբյանին լրացուցիչ հարցաքննելու վերաբերյալ միջնորդությունը բավա¬րա¬¬րե¬լուց հետո պաշտպան Տիգրան Սաֆարյանն հայտարարել է, որ իր վստահորդն ինքնավնասում է կա¬տարել, հայտարարվել է ընդմիջում և հրավիրվել շտապօգնություն։ Առաջացել է խառնաշփոթ իրավիճակ, ամբաստանյալ Ս.Հովակիմյանը վերցրել է բարձրախոսը, սակայն ուղեկցողներին և կար¬գադրիչներին հաջողվել է հարկադրաբար ետ վերցնել այն և ձեռնաշղթա գցել ամբաստանյալ Ս.Հովակիմյանի մի ձեռքին։ Հովակիմյանը, խախտելով դատական նիստի կարգը, սկսել է աղմկել և չենթարկվել ոստիկաններին, ովքեր փորձել են նրան կարգի հրավիրել, սակայն նա չի ենթարկվել։ Այդ ժամանակ մեղադրող Սամվել Հարությունյանը փորձել է ընդհանուր մուտքի դռնից դուրս գալ դատա¬կան նիստերի դահլի¬ճից, որի ուղին անցնում էր ամբաստանյալ Ս.Հովակիմյանի կողքով։ Վեր¬ջինս այդ պահին ոտքով հարվածել է մեղադրողին, սակայն վկա Ավետյանը դժվարացավ նշել, թե այդ հարվածը մեղադրողի մարմնի որ հատվածին է դիպչել։ Նշեց, որ այդ հարվածը չէր կարող անզգույշ լինել, իսկ մեղադրող Ս.Հարությունյանը նախքան այդ և դրանից հետո որևէ հակաօրի¬նական գործողություն կամ վար¬քագիծ չի դրսևորել, այդ թվում` Ս.Հովակիմյանին չի հարվածել։ Հայտնեց նաև, որ Ստեփան Հո¬վակիմյանը մինչև մեղադրողին հարվածելը կամ հարվածից հետո որևէ արտահայտություն չի արել։
Ընդմիջումից հետո Դատարանը դատական սանկցիա է կիրառել ամբաստանյալ Ս.Հովա¬կիմ¬յա¬նի նկատմամբ` նրան դատական նստերի դահլիճից հեռացնելով 2 ժամով։ Հայտնեց, որ վկա Ռուզաննա Քերոբյանը կարևոր ցուցմունքներ էր տալու, որով և պայմանավորված էր ամբաստանյալ Ստեփան Հովակիմյանի վարքագծի կտրուկ փոփոխութ¬յունը։ Հստակեցրեց, որ դեպքը տեղի է ունե¬ցել Դատարանի կողմից վկա Ռ.Քերոբյանին լրացուցիչ հարցաքննելու վերաբերյալ միջնորդությունը բավա¬րարելուց հետո` նախքան վերջինիս դատական նիստերի դահլիճ հրավիրելն ու հարցաքննելը։
«Առավոտ» օրաթերթի լրագրող, գործով որպես վկա հարցաքննված Ռուզան Մինասյանի ցուցմունքով.
Վերջինս Դատարանում հայտնեց, որ, որպես այդ քրեական գործի ընթացքը լուսաբանող լրագրող, 2012թ. հուլիսի 26-ին ներկա է գտնվել Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վար¬չական շրջան¬ների ընդհանուր իրավասության դատարանում ամբաստանյալներ Ստեփան Հովա¬կիմյանի և Վահ¬րամ Քերոբյանի վերաբերյալ քրեական գործով կայացած հերթական դա¬տա¬կան նիստին, որն ընթացել է դատական նիստերի թիվ 1 դահլիճում։ Ժամը 15.30-ի սահման¬ներում, ամ¬բաս¬տանյալ Վ.Քերոբյանի պաշտպան Լուսինե Սահակյանը միջնորդել է որպես վկա լրացուցիչ հար¬ցաքննել իր վստահորդի մորը` Ռուզաննա Քերոբյանին` նշելով, որ վերջինս այնպիսի հան¬գամանք¬ների մասին է խոսելու, որոնք մինչ այդ չեն արծարծվել և ազդելու են գործի ելքի վրա։ Միջնոր¬դության դեմ մեղադրող Ս.Հարությունյանը չառարկեց, որից անմիջապես հետո ամբաս¬տան¬յալ Ս.Հովակիմյանի մոտ լարվածություն և իրարանցում է նկատել։ Երբ նախահագող դատավոր Մ.Պապոյանը, հաշվի առնելով նաև միջնորդության դեմ մեղադրող Սամվել Հարությունյանի համա¬ձայ¬նությունը, որոշում է կայացրել այն բավարարելու և ամբաստանյալ Վ.Քերոբյանի մորը` Ռու¬զաննա Քերոբյանին լրացուցիչ հար¬ցաքննելու վերաբերյալ, մյուս ամբաստանյալ Ստեփան Հո¬վա¬կիմյանն ինքնավնասում է կատարել, որից դահլիճում աղմուկ և իրարանցում է սկսվել։ Այդ պա¬հին լսել է դատական նիստերի դահլիճում գտնվող Բենիամին Հովակիմյանի` որդուն ուղղված բղավոցը` «Ապու'շ, ի՞նչ արեցիր», ինչպես նաև մեղադրողին ուղղված հարցադրում` «ինչի ես խփում»։ Նախահագողն հայտարարել է ընդմիջում, կարգադրել է շտապօգնության բրիգադ կանչել, այնու¬հետև` ևս մեկ բրիգադը կանչել, քանի որ դահլիճում այլ անձ էլ էր վատացել։ Ս.Հովակիմյանը չի ենթարկվել ոստիկաններին, դիմադրել և խոչընդոտել է նրան դահլիճից հեռացնելուն։ Ս.Հովակիմ¬յանի ձեռքերն եղել են արյունոտված։ Ի վերջո ոստիկաններին ու դատական կարգադրիչ¬ներին հաջողվել է կարգի հրավիրել ամբաստանյալ Ստեփան Հովակիմյանին և նրան հեռացրել դատական նիստերի դահլիճից։ Որևէ հարված չի նկատել, իսկ դեպքից հետո մեղադրող Ս.Հարություն¬յանից է տեղեկացել, որ ամբաստանյալ Ս.Հովակիմյանը ոտքով հարվածել է նրա կողքին։ Ավելին, մեղադրող Ս.Հարությունյանը ցուցադրել է անդրավատիքի աղոտ փոշոտված հատվածը, որը նրա մեկնա¬բան¬մամբ առաջացել էր ամբաստանյալի այդ հարվածից։ Մեղադրող Ս.Հարությունյանը դահլիճից դուրս, իր հարցադրմանն ի պատասխան, ընդունել է ամբաս¬տան¬յալ Ս.Հովակիմյանին պատասխան հարված հասցնելու հանգամանքը։ Վկա Ռ.Մինասյանը նաև հայտնեց, որ Ռուզաննա Քերոբյանի չկայացած այդ հարցաքննությունը կատարվեց հետագայում, որով պարզվեց, որ գողությունը կա¬տարել է Ստեփան Հովակիմյանը, իսկ նույն գողության կատարման մեջ մեղադրվող ամբաստանյալ Վահրամ Քերոբյանն առհասարակ դրան որևէ առնչություն չունի։ Դա անակնկալ էր բոլորի հա¬մար, քանի որ գործի դատաքննությունը տևում էր շուրջ 2 տարի և միայն վկա Ռ.Քերոբյանի այդ ցուց¬մունքի արդյունքնե¬րով նախ` ամբաստանյալ Վահրամ Քերոբյանի խափանման միջոցը փոփոխվեց գրավով, ապա` վերջինիս նկատմամբ կայացվեց արդարացման դատավճիռ։
Ամբաստանյալ Ս.Հովակիմյանին առաջադրված մեղադրանքը Դատարանն հաստատված համարեց նաև`
Դեպքի վայրի զննության արձա¬նագրութ¬յամբ, համաձայն որի` 2012թ. հուլիսի 26-ին կա¬տարված քննչական այդ գործողության ընթաց¬քում դատական նիստերի թիվ 1 դահլիճում հայտնա¬բեր¬վել են` սույն գործով ամբաս¬տանյալ Ստեփան Հովակիմյանի ինքնավնաս¬ման գործիքը (ածելին), ինչպես նաև արնանման հեղուկի հետք` պաշտպանական կողմի համար նախատեսված սեղանի առջևի հատվածից քիչ հեռու գտնվող մանրահատակի վրա։
Դատաբժշկական փորձաքննության 2012թ. օգոստոսի 21-ի թիվ 1039h եզրակացությամբ, հա¬մաձայն որի` Ստեփան Հովակիմյանի մարմնական վնասվածքները՝ ձախ նախաբազկի շրջանի կտրած վերքերի, փորձաքննության պահին` սպիների ձևով, հասցվել են կտրող կամ կտրող-ծակող գործիքով՝ ներկայացված ածելիով, հնարավոր է որոշման մեջ նշված ժամկետին և հանգամանք¬նե¬րում, որոնք առաջացրել են առողջության թեթև վնաս` առողջության կարճատև քայ¬քայումով։ Ըստ փորձաքննվողի հայտարարության` 2012թ. հուլիսի 26-ին` ժամը 15-ի սահ¬ման¬ներում, դատարանի դահ¬լիճում իր մոտ եղած ածելիով, որը գտել է դատարանի շենքի տա¬րած¬քում, աջ ձեռքով վնաս¬վածքներ է հասցրել իր ձախ նախաբազկի շրջանում։ Դեպքից հետո հրավիրված շտապօգնության բրիգադը ցուցաբերել է առաջին բուժօգնություն։
Դատաբժշկական փորձաքննության 2012թ. հուլիսի 28-ի թիվ 2273 եզրակացությամբ, հա¬մաձայն որի` փորձաքննության պահին Սամվել Հարությունյանի մարմնին մարմնական վնաս¬վածք¬ների օբյեկտիվ հատկանիշներ չեն հայտնաբերվել։ Ըստ փորձաքննվողի հայտարա¬րության` 2012թ. հուլիսի 26-ին` ժամը 15.35-ի սահմաններում, Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջան¬ների ընդ¬հա¬նուր իրավասության դատարանի թիվ 1 դահլիճում ընթացող դատաքննության ընթացքում ամբաս¬տանյալ Ս.Հովակիմյանը ոտքով հարվածել է իրեն, սակայն դրանից մարմնական վնասվածք չի ստացել և դեպքի հետ կապված բուժօգնության չի դիմել։
Ստեփան Բենիամինի Հովակիմյանի նկատ¬մամբ Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչա¬կան շրջանների ընդհանուր իրավա¬սութ¬յան դատա¬րանի ԵԿԴ/1032/01/10 գործով 2012թ. սեպ¬տեմ¬բերի 25-ին կայացված դա¬տավճռի առ¬կա¬յությամբ, որով Դատարանն հաստատված է համարում 2012թ. հուլիսի 26-ի նիստով լրացուցիչ հար¬ցաքննության ենթակա վկա Ռուզաննա Քերոբյանի ցուցմունքների կարևորությունը` այդ քրեա¬կան գործի հանգուցալուծման, այդ գործով ամբաստան¬յալ Ս.Հովակիմյանի իրական դերակա¬տա¬րութ¬յան առումով, մասնավորապես`
- վկա Ռուզաննա Քերոբյանը Դատարանում լրացուցիչ ցուց¬մունք է տվել այն մասին, որ պատահաբար լսել է որդու` Վահրամ Քերոբյանի և Ստեփան Հովակիմ¬յանի հեռախոսային խոսակ¬ցությունը, որից տեղեկացել է, որ վերջինս համառորեն համոզել և հորդորել է իր որդուն գողություն կատարել «Մոսկվա» կինոթատրոնի դրամարկղից` ի վերջո ստանալով որդու համա¬ձայնությունը։ Սակայն նույնիսկ Ստեփան Հովակիմյանից բանալին ստանալու և գողություն կատարելու նպա¬տա¬կով 2010թ. հունվարի 10-ին կինոթատրոն մտնելու պայմաններում, որդին վերջնակա¬նա¬պես հրա¬ժար¬վել է այն կատարելուց, այդ օրը կինոթատրոնից դուրս է եկել և դրամարկղի բանալին վերա¬դարձ¬¬նելով Ս.Հո¬վակիմյանին` հեռացել է։
- միայն վկա Ռուզաննա Քերոբյանի դատաքննական վերոնշյալ ցուցմունքից հետո` 2012թ. օգոստոսի 30-ին հարցաքննվելիս է ամբաստանյալ Ս.Հովակիմյանն ընդունել, որ Վահրամ Քերոբ¬յանը, իրենից ստանալով «Մոսկվա» կինոթատրոնի դրամարկղի մուտքի դռան նախապես պատրաս¬տած բանալու կրկնօրինակը, գողություն կատարելու նպատակով մուտք է գործել կինոթատրոն, սակայն որոշ ժամանակ անց վերադարձել է` բանալին վերադարձնելով իրեն և հրա¬ժար¬վելով գո¬ղութ¬յուն կատարելուց, որից հետո ինքն է անձամբ մտել կինոթատրոնի տարածք և 2010թ. հունվարի 10-ին միայնակ կատարել վերագրվող գողությունը։
- ամբաստանյալ Վահրամ Քերոբյանը դատաքննության ընթացքում իրեն մեղավոր չի ճա¬նաչել` նշելով, որ 2010թ. հունվարի 10-ին «Մոսկվա» կինոթատրոնից կատարված գողությունն ինքը չի կատարել` առանց մանրամասնելու, թե այդ գողությունն ով է կատարել և ինչ հանգամանքներում։
- 2012թ. հուլիսի 26-ին, այսինքն` ամբաստանյալ Ս.Հովակիմյանին այդ գործով վերագրվող գողության դեպքի օրը, Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրա¬վա¬սության դատարանը, բավարարելով ամբաստանյալ Վահրամ Քերոբ¬յանի նկատմամբ ընտրված կալանավորումը փոփոխելու վերա¬բերյալ հարուցված միջնոր¬դութ¬յունը, այն բավարարել է, վերջինիս նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառել դրա այլընտրանքային տեսակը` գրավ։
- 2012թ. սեպ¬տեմբերի 25-ին ամբաստանյալ Վահրամ Քերոբյանը գողության կատարման մեջ ճանաչվել է անմեղ և Դատարանով արդարացված, նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված գրավը վերացվել է։
Պաշտպանական կողմի միջնորդությամբ հրավիրվեցին և հարցաքննվեցին`
ա. վկա Իսահակ Խաչատրյանը, ով Դատարանում հայտնեց, որ վերոնշյալ դատական նիս¬տի ժամա¬նակ, երբ ամբաստանյալ Վահրամ Քերոբ¬յանի պաշտ¬պան¬ները միջնորդել են հրավիրել և հարցաքննել իրենց վստահորդի մորը, դատավորն այն բավարարել և այդ նպատակով դա¬տաքննութ¬յունը վերսկսելու որոշում է կայացրել, լսել է Ս.Հովակիմյանի պաշտպան Տիգրան Սաֆար¬յանի բացականչությունը` «մի արա ինք¬նավնասում», այնուհետև տեսել է, որ Ստեփան Հովակիմ¬յանն անկանոն շարժումներ է անում, սեղանի վրա տեղադրված բարձրախոսն է քաշքշում, որից հետո այն տեղն է դրել։ Կարծիք հայտ¬նեց, որ ամբաստանյալ Ս.Հովակիմյանը չի գիտակցել, թե ինչ է անում։ Ոստիկա¬նության աշխա¬տակիցները պահել են Հովակիմյանին, մեղադրողը ոտքի է կանգնել։ Դահլիճում ներկա գտնվող մի կին վատացել է, ինքը շրջվել է նրա ուղղությամբ, ում օգնություն են ցուցաբերել։ Երբ նորից հետ է շրջվել, տեսել է, որ մեղադրող Ս.Հարությունյանն արդեն մոտեցել է ամբաստանյալ Հովակիմյանին, ավելին, նկատել է, թե ինչպես է մեղադրողը ձախ ձեռքով հար¬վա¬ծում Հովակիմյանին։ Ինչ վերաբերում է Ս.Հովակիմյանի կողմից մեղադրողին հարվածելուն, ապա դա չի նկատել, այդ մասին լսել է հետա¬գայում` դահլիճից դուրս, դրան ականատես անձանց խո¬սակցութ¬յուններից։ Նույն հարցաքննության ընթացքում տալով իրարամերժ ցուց¬մունքներ` նախ` հայտ¬¬նեց, որ ոստիկա¬նութ¬յան աշխա¬տա¬կիցներով ու կար¬գադրիչ¬ներով շրջափակված լինելու պայ¬ման¬¬ներում ամբաստանյալ Ս.Հովակիմյանը չէր կարող հարվածել մեղադրո¬ղին, ապա նաև չբա¬ցառեց մեղադրողին նման հարված հասցնելու հնարավորությունը։
բ. վկա Տիգրան Սաֆարյանը, ով Դատարանում հայտնեց, որ վերոնշյալ նիստի ժամանակ, երբ մյուս ամբաստանյալ Վահրամ Քերոբյանի պաշտպանները միջնորդել են դատաքննությունը վերսկսել և հարցաքննել վերջինիս մորը` վկա Ռուզաննա Քերոբյանին, այդ գործով իր պաշտ¬պանյալ Ստեփան Հովակիմյանը սրիչով ինքնավնասում է կատարել։ Նի պահ անց մեղադրող Ս.Հա¬րությունյանին նկա¬տել է ոստիկանների հետևում` Ս.Հովակիմյանից քիչ հեռավարության վրա։ Այդ պահին մեղադ¬րողն հետևյալ բովանդակութ¬յամբ արտահայտություն է արել` «դե հերիք եղավ, էլի, էս ինչ ես անում», որից հետո դատական նիստերի դահլիճից վերջինս հեռացել է։ Նշեց, որ իրա¬վիճակը խառն էր, որի պատճառով որևէ հարված չի նկատել, մեղադրողի խոս¬քերից է տեղեկացել, որ Ստեփան Հո¬վա¬կիմյանը դահլիճում նրան հարվածել է։ Անձամբ Ս.Հովակիմյանին հանգստաց¬¬¬րել, իսկ ոստիկաններին հորդորել է կոպիտ չվարվել իր վստահորդի հետ` պատճա¬ռա¬բանելով, թե վեր¬ջինս չի գիտակ¬ցում` ինչ է անում։ Իր վստահորդն անբնական ձայներ է հանել։ Նշեց, որ եթե ոստի¬կանները չմիջամտեին, ինքը կարող էր Հովակիմյանին հան¬դարտեց¬նել։ Հայտնեց, որ բարձրա¬խոսն սեղանից վերցնելուց հետո Ս.Հովակիմ¬յա¬նն այն նետելու փորձ չի կատարել, թեև նման հնա¬րա¬վորություն ու¬նե¬ցել է։
Ամբաստանյալ Ս.Հովակիմյանի, պաշտպանական կողմի միջնորդած վկաներ Իսահակ Խա¬չատրյանի և Տիգրան Սաֆարյանի ցուցմունքները տուժող Ս.Հարությունյանի և դատաքննութ¬յամբ հետա¬զոտված վերոնշյալ ապացույցների հետ համադրելիս, վեր¬լու¬ծելիս և գնահատելիս, դրանց մի մասն ի հաշիվ մյուսի արժևորելիս` Դատա¬րանը ղեկավար¬վում է հետևյալ իրա¬վա¬կան դրույթներով և դատո¬ղութ¬յուն¬ներով.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի համաձայն` դատա¬վո¬րը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազն ապացույցները գնա¬հա¬տում են իրենց ներքին համոզմամբ։ Քրեական դատավարությունում ոչ մի ապացույց նախապես հաս¬տատված ապա¬ցույցի ուժ չունի։ Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննութ¬յան մարմինը, քննիչը, դատախազը չպետք է կան¬խա¬կալ մոտեցում ցուցաբերեն ապա¬ցույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշա¬նա¬կություն տան՝ մինչև դրանց հետազո¬տումը պատշաճ իրա¬վա¬կան ընթա¬ցակարգի շրջանակներում։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի համաձայն՝ յուրա¬քանչ¬յուր ա¬¬պա¬ցույց ենթակա է գնահատման՝ վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ա¬պա¬¬¬¬ցույց¬ներն իրենց համակցությամբ՝ գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյու¬նից։
Օրենքի և դատարանի առջև հավասարության սկզբունքն ամրագրած ՀՀ քրեական դա¬տա¬վա¬րա¬կան օրենսգրքի 8-րդ հոդվածի համաձայն՝ որոշակի փաստական հանգա¬մանք¬ներ ունե¬ցող գոր¬ծով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի կամ Մարդու իրավունքների եվրո¬պա¬կան դատա¬րա¬նի դատական ակ¬տի հիմնավորումները, այդ թվում՝ օրենքի մեկնաբա¬նութ¬յունները, պարտադիր են դատարան¬ների հա¬մար նույնանման փաստական հանգա¬մանք¬ներով այլ գործի քննության ժամանակ։
Մ.Հովհաննիսյանի և Ա.Մարտիրոսյանի վերաբերյալ 2010թ. փետրվարի 12-ի թիվ ԵՔՐԴ/0632/01/08 քրեական գործով ՀՀ Վճռա¬բեկ դատարանն այն իրավական դիրքորո¬շում¬ն է ար¬տա¬¬¬հայ¬տել, որ «թեպետ ապացույց¬ների գնահատումը կատարվում է ներքին համոզման հիման վրա, այն չի կարող կամայական լինել։ Դրա հիմ¬քում պետք է դրված լինի գործի բոլոր հանգա¬մանք¬ների լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննությունը։ Ապա¬ցույց¬ների գնահատումն համապատաս¬խան որո¬շումներում պետք է արտահայտվի պատ¬ճա¬ռա¬բանական եզրահան¬գում¬ների ձևով՝ հիմնավո¬րե¬լով, թե ինչու որոշ ապա¬ցույցներ դրվել են որոշման հիմքում, իսկ մյուսները՝ մերժվել են՝ ճանաչ¬վելով ոչ հավաստի»։ Համաձայն նույն նախադեպային որոշման` հակա¬սական ապացույց¬ների առ¬կա¬յութ¬յան պա¬րա¬գայում, երբ հնարավոր չէ հիմնավորված հետևության հանգել անձի մեղավո¬րութ¬յան կամ անմեղության և այլ հարցերի վերաբերյալ, վարույթն իրա¬կանացնող մարմինը միայն ապա¬ցույց¬ների հետազո¬տությունից և գնահատումից հետո կարող է ապացույցների մի մա¬սին մյուսների նկատմամբ առավելություն կամ նվազ կարևորություն տալ։
Միմյանց, ինչպես նաև դատաքննությամբ հետազոտված այլ ապացույցների հետ հա¬մադրե¬լու, ստուգելու և գնահատելու արդյունքներով Դատարանն փաստում է, որ`
1. տուժող Ս.Հարությունյանի կողմից ամբաստանյալ Ս.Հովակիմյանին հարվածելու վար¬կածն ապացույցների բավարար համակ¬ցությամբ ապացուցված չէ, քանի որ`
- այդ մասին հայտնել է միակ ականատես, պաշտպանական կողմի վկա Իսահակ Խա¬չատրյանը, ինչպես նաև հարվածելու մասին մեղադրող Ս.Հարութ¬յուն¬յանից տեղե¬կացած, գործով որպես վկա հարցաքննված Ռ.Մինաս¬յանը (տուժող Ս.Հովհաննիսյանը Դատարանում թեև ընդունեց պատասխան հարված հասցնելու վերաբերյալ վկա Ռուզան Մինասյանին հայտնելու փաստը, սակայն նաև նշեց, որ նման բան ասել է միջադեպի տպավորությունների ազդեցությամբ, մինչդեռ իրականում ամբաստանյալ Ս.Հովակիմյա¬նին չի հարվածել, որի պայմաններում այդ մասով վկա Ռ.Մինասյանի ցուցմունքը, որպես ածանցյալ ապացույց, կորցնում է իր ապացուցողական արժեքը)։
- դատաքննության ընթացքում ամբաս¬տան¬յալ Ս.Հովակիմյանն հրաժարվեց ցուցմունքներ տալ, իսկ մինչդատական վարույթի ընթացքում հարցաքննվելիս հարված ստանալու վերա¬բերյալ երբևէ չի հայտարարել` պարտավորվելով այդ հանգամանքի մասին բարձրաձայնել Դատա¬րանում, մինչ¬դեռ նման ցուցմունքով Դատարանում ևս հանդես չի եկել։
- դատաբժշկական փոր¬ձաքննության 2012թ. օգոստոսի 21-ի թիվ 1039h եզրա¬կա¬ցութ¬յան համաձայն` Ստեփան Հովա¬կիմ¬յանի մարմնի վրա հայտնաբերվել են բացառապես կտրող կամ կտրող-ծակող գործիքով պատ¬ճառ¬ված կտրած վերքեր, մինչդեռ ենթադրյալ հարվածը, ըստ վկա Ի.Խաչատրյանի ցուցմունքի, կատարվել էր ձեռքով։ Թեև նշված փորձաքննությամբ մարմ¬նա¬կան վնասվածքների հատկանիշներ չհայտնաբերելն առանձին վերցրած հարված ստա¬նալու հանգա¬ման¬քը բացառող բավարար փաստարկ չէ, սակայն բոլոր դեպքում Դատարանն արձա¬նագրում է, որ մարմ¬նական վնասվածքի օբյեկտիվ հատկանիշներ ամբաստանյալ Ս.Հովակիմյանի դատաբժշկա¬կան փորձաքննությամբ ևս չեն հայտնա¬բերվել։
- դատաբժշկա¬կան նույն եզրակացության համաձայն` փորձաքննվող Ս.Հո¬վակիմ¬յանը փոր¬ձագետի մոտ ևս որևէ հայ¬տարա¬րութ¬յան չի արել գործով տուժող Ս.Հարությունյանի ( նաև ուղեկցող-ոստիկանների և դատա¬կան կարգադրիչների) կողմից հարված ստանալու կամ բռնության են¬թարկվե¬լու վերաբերյալ։
- ավե¬լին, մեղադրողից հարված ստանալու վերաբերյալ առաջ քաշված վարկածի ստուգումը, ենթադրյալ հարվածի կատարման փաստի ապացուցումն որևէ կերպ (հատ¬կա¬պես հանցանքը կա¬տարելու այլ շարժառիթների առումով, որոնք դատաքննությամբ հերքվել են) չի կարող անդրադառ¬նալ ամբաստանյալ Ս.Հովա¬կիմյանին առա¬ջադրված մեղադրանքի փոփո¬խության (նրա արարքի որակման) վրա, քանի որ ենթադրյալ այդ հար¬վածն ոչ թե նախորդել, այլ հաջորդել է ամբաս¬տանյալ Ս.Հովակիմյանի կողմից ծառայողական պարտականութ¬յունները կատարող մե¬ղադրող Ս.Հարութ¬յուն¬յանին հարվածելուն, այսինքն` ամբաստանյալ Ս.Հովակիմյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղսագրվող արարքը մինչ այդ հարվածն արդեն ավարտված էր։
2. Քննվող դեպքին անմիջապես նախորդող պահին ամբաստանյալ Ստե¬փան Հովակիմյանի վրա «հարձակ¬ված» ուղեկցող-ոստիկաններից և դատական կարգադրիչներից պաշտպանվելու և այդ նպատակով անկանոն շար¬ժումներ կատարելու, հոգեկան անհավասարակշիռ և հոգեճնշված վիճա¬կում գտնվելու և դրա ազդեցությամբ մեղադրող Ս.Հարությունյանին հարված հասցնելու, այսինքն` քննվող դեպքի ու առանց մեղքի վնաս պատճառելու (պատահարի) միջև զուգահեռներ անցկացնելու վերա¬բերյալ պաշտ¬պա¬¬նական կողմի առաջ քաշած վարկածն արհեստածին է, ամբաստանյալ Ս.Հովա¬կիմյանի հոգեվի¬ճակի վերա¬բեր¬յալ մասով` խիստ ուռճացված, քանի որ վերջինիս վար¬քա¬գիծը և գործո¬ղութ¬յունների տրա¬մա¬բանությունն ակնհայտորեն պայմանավորված է եղել դա¬տաքննության` իր համար ոչ ցան¬կալի ընթացքով, որպիսի իրավի¬ճակներ առաջանում են գրեթե բո¬լոր դատաքննությունների ընթաց¬քում, սակայն ոչ նման ավարտով։
Ամբաստանյալ Ս.Հովակիմյանի արարքում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցակազմի սուբյեկտիվ կողմի հատկանիշների` ուղղակի դիտավորության, շարժառիթի և նպատակի առկայության վերաբերյալ հետևութ¬յան Դատարանն հան¬գեց հետևյալ վերլու¬ծութ¬յուն¬ների և դատողութ¬յունների արդյունք¬ներով.
- շուրջ երկու տարի տևող ԵԿԴ/1032/01/10 քրեական գործի դատաքննության պայման¬նե¬րում ամբաս¬տանյալ Ս.Հովակիմյանի համար վկա Ռուզաննա Քերոբյանի լրացուցիչ հար¬ցաքննութ¬յունն ու տվյալ դատական նիստում գողության կատարման մեջ իր և մյուս ամբաստանյալ Վ.Քերոբ¬յանի իրական դերակատարության պարզումն ամենևին էլ անակնկալ չէր. Դատարանի համոզմամբ տվյալ դատական նիստում ամբաս¬տան¬յալ Ս.Հովակիմյանի գործողություն¬ներն ի սկզբա¬նե ուղղված էին այդ նիստի ընթացքը և վկա Ռ.Քերոբյանի հնարավոր հար¬ցաքննութ¬յունը ձախողելուն (ինչն ընդունել է ամբաստանյալ Ս.Հովակիմյանը նա¬խաքննական ցուցմունքում), այնուհետև` իր ծառայո¬ղական պարտա¬կանությունները կա¬տարող մեղադրողի նկատմամբ բռնություն գործադրելուն, ինչի մասին է վկայում պատեհ պահին դատական նիս¬տերի դահլիճում «ածելիի ի հայտ գալու» և այն ամբաս¬տանյալ Ս.Հովակիմ¬յանի տեսադաշտում «հայտնվելու» փաստերը։
- ամբաստանյալ Ս.Հովակիմյանի հոգեվիճակի ուռճացման մասին է վկայում նրա վար¬քագծում ընդգծված մոտիվացիայի ու առարկայական նպատակների առկայությունը, գործո¬ղութ¬յուն¬ների տրամա¬բանական հաջորդականությունը, մասնավորապես` ինքնավնասումը` նիստը տա¬պալելու և իր դեմ վճռո¬րոշ ցուցմունքներ տալու պատրաստակամություն հայտնած վկա Ռ.Քերոբ¬յանի հարցաքննութ¬յունը ձախողելու նպա¬տակներով, նույն վկային հարցաքննելու կապակցությամբ հարուցված միջ¬նոր¬դությունը քննարկելիս մեղադրողի Ս.Հարութ¬յունյանի կողմից իրեն ոչ ցանկալի դիրքո¬րոշում ար¬տա¬հայտելու, դրա դեմ չառարկելու համար մեղադրողի ուղ¬ղութ¬յամբ բարձրախոսը նետելու անհա¬ջող փորձը, ապա` վերջինիս ոտնա¬թաթով հարվածելը, որպիսի գործողություններն արդեն պայմա¬նա¬¬վորված էին ծառայական պարտականությունները կա¬տարող մեղադրող Ս.Հա¬րութ¬յուն¬յանից վրեժ լուծելու շարժառիթով։
- հանցանքը կատարելու եղանակը` ոտնաթաթով տուժող Ս.Հարությունյանի կոնքին հար¬վածելը, այն էլ` ամբաստանյալ Ս.Հովակիմյանի գործողությունները խափանող ուղեկցող-ոստիկան¬ներով և կարգադրիչներով շրջափակված լինելու պայմաններում, վկայում է այն մասին, որ մեղադրող Ս.Հարությունյանին ուղղած հարվածն եղել է անձնավորված և նպատակաուղղված և ո՛չ պատա¬հական, քանի որ նախ` վկայակոչվող «անկանոն շարժումների» հետևանքով ամբաստանյալի հակա¬օրի¬նա¬կան գործողություններն անմիջականորեն խափանող որևէ ոստի¬կան կամ դատական կարգադրիչ զարմանալիորեն հարված չի ստացել, բացի այդ` «անկանոն» շարժումներն ամ¬բաս¬տան¬յալ Ս.Հովակիմյանը կատարել է ձեռքերով` իր անհնազանդությունը ցուցադրելով (ամբաս¬տան¬յալի մեկնա¬¬բանմամբ` ինքնապաշտպանվելով), մինչդեռ մեղադրող Ս.Հարութ¬յունյանին ուղղված հար¬¬վածն եղել է ոտնաթաթով։
- տուժող Ս.Հարությունյանի դատաքննական ցուցմունքի համաձայն` վերջինս որպես մե¬ղադրող իր նկատմամբ ամբաստանյալ Ս.Հովակիմյանի լարվածությունը նկատել է կոնքի շրջա¬նում հարված ստանալուց առաջ` նախքան բարձրախոսն իր վրա նետելու չհաջող¬ված փոր¬ձի կատա¬րումը, ինչը ևս հաստատում է ամբաստանյալի դիտավորության ուղղվածությունն ու շարու¬նակական բնույթը, հետևաբար նաև` ոտնաթաթով հարվածն հատկապես մեղադրող Ս.Հարութ¬յունյանին ուղ¬ղելու և այն դիտավո¬րությամբ կատարելու փաստերը։
- մեղադրող Ս.Հարությունյանի նկատմամբ կյանքի և առողջության համար ոչ վտանգավոր բռնություն գործադրելու դիտավորությունն ամբաստանյալ Ս.Հովակիմյանի մոտ թեև ծագել է հան¬կար¬¬¬ծակի, անմիջականորեն դատական նիստի ընթացքում` գործի ընթացքն իր համար ոչ ցանկալի սցենարով շարու¬նակվելու կապակցությամբ, սակայն այդ դիտավորությունն ամենևին էլ չի նույնա¬նում աֆեկ¬տիվ դիտավո¬րութ¬յան հետ, քանի որ վերջինս ծագում է տուժողի հակաօրինական, հա¬կա¬բա¬րո¬յական վարքագծի ազդեցությամբ և հանդիսանում է այդպիսի վարքագծի պատասխան ռեակցիա։ Մինչդեռ տվյալ պարագայում մեղադրող Ս.Հարությունյանի վարքագիծն եղել է օրինա¬կան, իսկ գործողություններն` իրավաչափ։ Ինչ վերաբերում է ամբաստանյալ Ս.Հովակիմյանին մեղսագրվող հանցանքը ոստիկանների և դատական կար¬գադրիչ¬¬ների իբր ոչ իրավաչափ գործողութ¬յուն¬¬ներով պայմանավորելու վերաբերյալ պաշտպանական կողմի պնդմանը, ապա այն մտա¬ցածին են, հետապնդում է ամբաստանյալին հնարավոր քրեական պա¬տաս¬խանատ¬վությունից և պատժից զերծ պահելու նպատակ, ինչն հաստատվել է դատաքննությամբ հետա¬զոտ¬ված (արդեն իսկ ներկա¬յացված) ապացույցների գնահատման արդյունքներով, ինչպես նաև ստորև ներկայացվող դատո¬ղութ¬¬յուններով.
ա. դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներով ամբաստանյալ Ս.Հովակիմյանի ցուց¬մունքը, այն էլ` մասնակիորեն, հաստատեց միայն պաշտպանական կողմի վկա, նախորդ դա¬տաքննութ¬յան ընթացքում վերջինիս շահերը ներկայացրած, հետևաբար` դեռևս նախորդ գործի դա¬տաքննութ¬յունից հօգուտ ամբաստանյալ Ս.Հովակիմյանի գործի ելքով շահագրգռված փաստաբան Տիգրան Սաֆարյանը, մինչդեռ Դատարանում հար¬ցաքննված մյուս անձանց, այդ թվում` լրագրող Ռ.Մինասյանի, ցուցմունքների վերլուծությունից հետևում է, որ ոստիկանների և դատական կար¬գադրիչների գործո¬ղութ¬¬յուն¬ներն եղել են օրինական, իրա¬վա¬չափ և համարժեք. վերջիններս կարգի են հրավիրել դատական նիստի ընթացքը խանգարող և նրանց պահանջներին չենթարկվող, նիստերի դահ¬լիճից հեռացնելուն խոչընդոտող ամբաստանյալ Ստեփան Հովա¬կիմ¬յանին։
բ. հակառակ մինչդատական վարույթի ընթացքում` 2012թ. հոկտեմբերի 12-ին, ամբաս¬տան¬յալ Ս.Հովակիմյանի տված ցուցմունքի` դեռևս 2012թ. օգոստոսի 21-ին դատաբժշկական փոր¬ձաքննութ¬¬յան ենթարկվելիս, վերջինս փորձագետի մոտ որևէ հայտարարություն չի կատարել ոչ միայն մե¬ղադրող Ս.Հարություն¬յանի կողմից հար¬ված ստա¬նալու, այլև ոստիկանների և դատական կար¬գադրիչ¬ների կողմից իր նկատմամբ բռնութ¬յուն` ֆիզիկական ուժ և այլն գոր¬ծադրելու մասին, մինչդեռ ինքնավնասման մասին նշել է։
Դատաքննությամբ հետազոտված բոլոր ապացույցների համադրման և գնա¬հատման արդ¬յունք¬ներով վերլուծելով և ընդհանրացնելով քննվող դեպքի հանգամանքները, այդ թվում` դեպքի կար¬ճատևությունն ու սրընթաց բնույթը` Դատարանը փաս¬տում է, որ ամբաստանյալ Ս.Հո¬վակիմյանը, ինք¬նավնա¬սում կատարելով, դրանով իսկ որոշակի (նիստի ընթացքում վկայի հար¬ցաքննութ¬յունը ձա¬խողելու ու նիստն հե¬տաձգելու անհաղթահարելի պայ¬մաններ ստեղծելու) նպատակներ հե¬տապնդե¬լով և դրանց հասնելով` ամբաստանյալ Ս.Հովակիմյանը շարունակել է գործել ուղղակի դիտավո¬րությամբ, այն է` գիտակցել է նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդ¬վածի 1-ին մասով նրան մեղսագրվող արարքի` իշխանության ներկայացուցչի նկատմամբ բռնություն գոր¬ծադրելու` հան¬րութ¬յան համար վտանգավոր բնույթը և իշխանության ներկայացուցչի կողմից ծառայողական պար¬¬¬տա¬կանութ¬յունները կատարելու կապակ¬¬ցությամբ վրեժ լուծելու շարժառիթով ցանկացել է կա¬տա¬¬¬րել այդ արարքը։ Բացի այդ, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախա¬տես¬ված հանցա¬կազմի օբյեկտիվ կողմի վերլուծութ¬յունից ակնհայտ է, որ բռնությունն արարքի (հանցանքը և դրա կատարման եղանակը բովանդակող) բաղ¬կա¬ցուցիչ հատ¬կանիշն է և ոչ թե հանրորեն վտան¬գավոր հետևանքի տարատեսակ, ինչը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 29-րդ հոդվածի 4-րդ մասով հիմնավորվող ևս մեկ փաստարկ է առ այն, որ ամբաստանյալ Ս.Հովակիմյանը նրան մեղսագրվող արարքը կա¬տարել է ուղղակի դիտա¬վորությամբ, այնքանով, որքանով վերջինս գիտակցել է նրան վերագրվող արարքի` հանրության համար վտան¬գավոր բնույթը և ցանկացել է կատարել դա։ Այսինքն` զուտ գործադրած բռնության նկատմամբ հանցավորի հոգեբանական վերաբերմունքը (դիտավորության կամ անզգու¬շություն տեսքով), ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին և 2-րդ մասերով նախա¬տեսված հանցակազմերի առկայության կամ բա¬ցա¬կայության փաստն հաստատված կամ հերքված համարելու առումով քրեաիրավական նշանակություն չունի։ Նշված վերլուծությունների և դատո¬¬ղութ¬յուն¬ների հիման վրա Դատարանը նաև փաստում է, որ ծայրահեղ պայմաններին կամ նյարդա¬հոգեկան ծանրաբեռնվածությանն ամբաստանյալ Ս.Հովակիմյանի հոգեֆիզիոլոգիական հատ¬կություն¬ների անհամապատասխանության հետևանքով վերջինիս կողմից հանրորեն վտանգավոր հետևանք¬ների առաջացման հնարավորությունը չկանխա¬տե¬սելու, տվյալ իրավի¬ճակում չնախա¬տեսելու կամ չկան¬խելու վերա¬բերյալ պաշտ¬պա¬նա¬կան կողմի վի¬ճար¬կումները, այդ թվում` դրանք պար¬զելու հա¬մար դատահոգեբանական փորձաքննություն նշա¬նա¬կելու վերա¬բերյալ ներ¬կայացված միջ¬նոր¬¬¬դությունը (ներ¬կա¬յացվել է նաև պաշտպանական ճառով) ոչ միայն ոչ պատշաճ փաստական հիմնավորման (միջնոր¬դության հիմքում պաշտպանական կողմը դրել է ապացույցների ոչ լրիվ, միակողմանի և յու¬րովի գնահատման արդյունքները), այլև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդ¬վածով նախա¬տեսված հանցակազմի առանձնա¬հատկության տեսանկյուններով ակնհայտ ան¬հիմն են և մերժման ենթակա. վերոշյալ հանցանքի կատարման դեպքում առաջացող հնարավոր հետևանք¬ներն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդ¬վածով նախատեսված հանցակազմերի սահմաններից դուրս են, արարքի որակ¬ման համար (կյանքի և առողջության համար վտանգավոր լինելու վերապահումով, որի դեպ¬քում տվյալ հոդվածի սահմաններում փոփոխվում է միայն հոդվածի մասը) նշանակություն չունեն, հետևա¬բար` սուբյեկտիվ կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով նա¬խա¬¬տես¬ված հանցա¬կազմի առ¬կա¬յության համար բավարար էր միայն մեղսագրվող արարքի նկատ¬մամբ ամբաս¬տանյալ Ս.Հովակիմ¬յանի մեղքի` ուղղակի դիտավորության պար¬զումը, ինչն ապա¬ցուց¬վել է, իսկ հանրորեն վտանգավոր հետևանքի նկատմամբ հոգեբանական վերաբերմունքի պարզման անհրա¬ժեշ¬տությունը բացակայում է։
Այսպիսով, վերոնշյալ դատողությունների և վերլուծությունների արդյունքներով Դատարանը, ի հաշիվ ամբաստանյալ Ս.Հովակիմյանի ցուցմունքների, առավել կարևորում և արժևորում է տուժող Ս.Հարությունյանի ցուցմունքներն ու դրանք հաստատած լրագրող Ռուզան Մինաս¬յանի և դատական նիստերի քարտուղար Ռուզան Ավետյանի, ուղեկցող ոստիկանների և դատական կար¬գադրիչների դատաքննա¬կան ցուցմունքները` հաշվի առնե¬լով, որ վերջիններս թույլատրելի և վերաբերելի, հավաս¬տի և փոխ¬¬կա¬պակցված ապացույցներ են, համակցությամբ արտացոլում են քննվող դեպքի, դրան նախորդող և հաջորդող բոլոր հանգա¬մանք¬ների իրական պատ¬կերը, վերջին հաշվով` ամբաստանյալ Ս.Հովակիմյանին առաջադրված մե¬ղադրանքը։

4. Դատարանի իրավական վերլուծություններ.
Պատշաճ իրավական ընթացակարգերի շրջանակներում գնա¬հատելով դա¬տաքննութ¬¬¬յամբ հետազոտված վերոնշյալ ապացույցները` Դա¬տա¬¬րանը հաստատված է հա¬մարում այն, որ ամբաս¬տանյալ Ստեփան Հովակիմյանը կյանքի և առողջության համար ոչ վտանգավոր բռնութ¬¬յուն է գործադրել իշխանության ներկայացուցիչ Սամվել Հարությունյանի նկատմամբ, որի գործադրումը պայմա¬նա¬վորված է եղել վերջինիս կողմից իր ծառայողական օրինական պարտականությունների իրավաչափ կատարմամբ, այ¬սինքն` մեղավորությամբ կատարել է հան¬ցա¬վոր արարք« որն համա¬պա¬տաս¬խա¬նում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցա¬գործութ¬յան հատ¬կանիշ¬ներին, և նա քրեական պատասխանատվության և պատժի ենթակա է նշված հոդվածի համապատասխան մասով։
Ամբաստանյալներ Ստեփան Հովակիմյանի նկատմամբ պատիժ նշա¬նակելիս Դատա¬րանն հաշվի է առ¬¬նում հետևյա¬լը.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ պատժի նպատակն է վերա¬կանգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հան¬ցագործությունները։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համա¬ձայն` հան¬ցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրա¬վական ներգոր¬ծության այլ միջոց¬ները պետք է լի¬նեն արդարացի, համապա¬տասխանեն հանցանքի ծան¬րութ¬յանը, այն կատարելու հանգա¬մանք¬նե¬րին, հանցավորի անձնա¬վորութ¬յանը, անհրա¬ժեշտ և բավա¬րար լինեն նրան ուղ¬ղելու և նոր հանցա¬գոր¬ծությունները կանխելու համար։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին և 2-րդ մասերն սահմանում են, որ հան¬ցա¬գոր¬ծության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդա¬րացի պատիժ, իսկ պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագոր¬ծության՝ հան¬րութ¬յան հա¬մար վտան¬գավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնու¬թագրող տվյալ¬ներով, այդ թվում՝ պատասխանատ¬վությունն ու պատիժը մեղմացնող և/կամ ծան¬րաց¬¬նող հանգամանք¬նե¬րով։ Նույն հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` հանցագործության համար նա¬խա¬տեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները։
Դատարանը սույն գործով, որպես ամբաստանյալ Ստեփան Հովակիմյանի անձը դրականո¬րեն բնու¬թագրող տվյալներ է գնահատում վերջինիս երիտասարդ լինելը, բարձրագույն կրթություն ունենալը, կատա¬րածի համար զղջալը և գործով տուժող Ս.Հարությունյանի ներողամտությունն հայ¬ցելը։
Դատարանը ամբաստանյալ Ս.Հովակիմյանի պատասխա¬նատվութ¬յունն ու պատիժը ծան¬րաց¬նող հանգամանք չարձանագրեց։
Պատժի նպատակներն ապահովելու տեսանկյու¬նով անդրադառնալով ամբաս¬տան¬յալ Ս.Հո¬վա¬կիմ¬¬¬յանի նկատմամբ նշանակվող պատժի տե¬սակին և այն կրելու անհրա¬ժեշտութ¬յան հար¬ցին` Դա¬տա¬րանը փաստում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հան¬ցակազմի պատժամասն այլընտրանքային է, հետևաբար` տվյալ իրավի¬ճա¬կում քննարկման են¬թակա են այլընտրանքային պատժատեսակի ընտրության և պատ¬ժաչափի, ազատազրկման դատա¬պար¬տելու պարագայում` նաև պատիժները կրելու կամ չկրելու հար¬ցերը։
Հաշվի առնելով ամբաստանյալի կատարած հանցագոր¬ծության¬ բնույթն ու վտանգա¬վո¬րութ¬յան աստիճանը, մեկ այլ քրեական գործով ամբաստանվելու պայմաններում սույն գործով մեղ¬սագրվող հանցանքը կատարելու փաստը, հանցանքը կատարելու վայրն ու հանգամանք¬ները, ինչ¬պես նաև ՀՀ քրեա¬կան օրենսգրքի 64-րդ հոդ¬վածի տեսանկյու¬նով բացառիկ հան¬գա¬մանքների բա¬ցա¬¬կայությունը` Դա¬տա¬րանը գտնում է, որ պատժի նպատակներն ա¬պա¬¬հովելու տեսանկյունով ՀՀ քրեա¬կան օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 3-րդ մասով սահմանված` նվազ խիստ պատիժը նշանակելու կանոնը ամբաս¬¬տանյալ Ս.Հովակիմյանի նկատ¬մամբ կիրառելի չէ, նրա նկատ¬մամբ պետք է նշա¬նակվի պատիժ ազա¬տազրկման ձևով։ Նույն պատճառաբա¬նությամբ, որպես անձը բնու¬¬թագրող տվյալ հաշվի առնելով նաև նախկինում Ս.Հովակիմյանի նկատմամբ արդենիսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառման փաստը` ( ըստ դատվածության վերաբերյալ տեղեկանքի` Երևա¬նի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վար¬չական շրջան¬¬¬¬ների առաջին ատյանի դատարանը 2005թ. դեկ¬տեմբերի 13-ի դատավճռով Ս.Հո¬վակիմյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով դատապարտել է ազա¬տազրկման` 3 տարի ժամ¬¬կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառ¬մամբ ազատել է պատժի կրումից` սահմանելով փորձաշրջան 1 տարի ժամկետով), Դատա¬րանն ար¬ձա¬¬նագրում է նաև, որ բացա¬կայում են ամբաս¬տան¬¬յալ Ս.Հովակիմյանի նկատմամբ ազա¬տազրկման ձևով նշա¬նակվող պատիժը պայմա¬նա¬¬կա¬նորեն չկիրա¬ռելու, ազա¬տազրկման նվա¬զա¬գույն չափից ավելի ցածր պատիժ նշանակելու հիմքերը։
Պատժի նպատակներն ապահո¬վելու տես¬անկյու¬¬նով Դատարանը գտնում է, որ ազա¬տազրկման ձևով նշանակվող պա¬տիժն ամբաստանյալ Ս.Հովակիմյանը պետք է կրի, այն արդա¬րա¬ցի և անհրաժեշտ է նրան ուղղելու, նոր հան¬ցագոր¬ծությունների կատա¬րումը կանխելու համար։ Ինչ վե¬րաբերում է ամբաստանյալ Ս.Հովակիմյանի անձը դրականորեն բնութագրող վերը թվարկված տվյալ¬¬ներին, նրա պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգա¬մանք¬ների բացակա¬յութ¬¬յանը, ներելու և վերջինիս նկատմամբ հնարավորինս մեղմ պատիժ նշա¬նակելու վերա¬բեր¬յալ տուժող Ս.Հարությունյանի դիրքորոշմանը, ապա Դատարանը դրանք հաշվի է առնում ամբաս¬տան¬¬յալ¬ Ս.Հովակիմյանի նկատմամբ պատժաչափ սահմանելիս, այդ թվում` վերջնական պատիժ նշա¬նակելիս։
Դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցների` ամբաստանյալ Ս.Հովակիմյանի դատվա¬ծութ¬յան վերաբերյալ տե¬ղե¬կանքի, ինչպես նաև նրա նկատմամբ Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավա¬սութ¬յան դատա¬րանի` 2012թ. սեպ¬տեմբերի 25-ին կայաց¬րած դա¬տավճռի համա¬ձայն` վերջինս սույն գործով նրան մեղսագրված հանցանքը կատա¬րե¬լուց հետո, սակայն մինչև սույն գործով դատավճռի կայացումը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հանացագործության կատարման համար դատապարտվել է 3 (երեք) տարի ժամկետով ազատազրկման։ Նույն այդ դատավճռով Ս.Հովակիմյանի պատժի կրման սկիզբն հաշվարկվել է նրան փաստացի արգելանքի վերցնելու պահից` 2010թ. փետրվարի 6-ից։ Տվյալ պարագայում Ստեփան Հովակիմյանի արարքում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 20-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետի և նույն հոդվածի 2-րդ մասի ուժով առկա է հան¬ցագործությունների համակցութ¬յուն, այսինքն` Դատարանը նրա նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 3-րդ և 6-րդ մասերի կիրառմամբ պետք է նշանակի նաև վերջնական պատիժ։
Քննարկելով ամբաստանյալ Ս.Հովակիմյանի նկատ¬մամբ սույն գործով 2013թ. հունվարի 25-ին ընտրած խափանման միջոց կալա¬նա¬վորման հարցը` Դատարանը գտնում է, որ այդ խափանման մի¬ջոցը վերացնելու կամ փո¬փոխելու հիմքերը բացակայում են` պայմա¬նա¬վորված նրան իրական պատ¬¬ժի` ազա¬տազրկման դատապարտելու և դա¬տավճռի կա¬տա¬¬րումն ապահովելու անհրաժեշ¬տութ¬յամբ։ Միաժա¬մա¬նակ անդրադառ¬նալով ամբաս¬տան¬¬յալ Ս.Հովակիմյանի նկատմամբ սույն դա¬տավճռով նշանակվող պատ¬ժի կրման սկիզբն հաշ¬վարկելու և այն 2012թ. սեպ¬տեմբերի 25-ի դա¬տավճռով նշանկված պատժին հաշվակցելու հար¬ցերին` Դատա¬րանը գտնում է, որ նրա նկատ¬մամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 6-րդ կետի կարգով նշանակվող վերջնական պատժի կրման սկիզբն անհրա¬ժեշտ է հաշվարկել նախորդ դատավճռով սահ¬ման¬ված կարգով` 2010թ. փետրվարի 6-ից, որի պայմաններում ամբաստանյալ Ս.Հովակիմյանին սույն գործով կալանքի տակ պահելու ժամկետը լրացուցիչ հաշ¬վակցե¬լու անհրա¬ժեշտութ¬¬յունը վերանում է, քանի որ 2013թ. հունվարի 25-ից հաշվակցման ենթակա ժամկետն ինքնին ընդգրկում է 2010թ. փետրվարի 6-ից մինչև սույն դա¬տավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելն ըն¬կած ողջ ժամանակա¬հատ¬վածը։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` դա¬տավճիռ կայացնելիս Դատարանը պարտավոր է անդրադառնալ նաև իրեղեն ապացույց¬ների, դա¬տա¬¬կան ծախսերի, գույքի նկատմամբ կիրառված (կիրառվելիք) արգելանքի, քաղա¬¬քա¬ցիական հայ¬ցի հար¬ցերին։ Տվյալ խնդիրներին անդրադառնալով` Դատարանն արձանագրում է, որ ամբաս¬տան¬յալ Ս.Հո¬վակիմյանի դեմ քաղաքացիական հայց չի ներկայացվել, նրա գույքի վրա արգելանք չի կի¬րառվել, իսկ դատական ծախսերի կատարման փաստն ու դրա չափն հաստատող ապացույցները քրեա¬կան գործի նյու¬թերում բացակայում են։ Սույն քրեական գործով բացակայում են նաև իրեղեն ապա¬ցույց¬ները (ինքնավնասման գործիք հանդիսացած ածելին նախաքննական մարմինը թեև կցել է քրեական գործի նյութերին, սակայն իրավացիորեն իրեղեն ապացույց չի ճանաչել)։
Գնահատելով դատաքննությամբ հետազոտված ապացույց¬ները, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարա¬կան օրենսգրքի 357-360-րդ, 364-365-րդ և 369-373-րդ հոդված¬ներով, Դատա¬րանը

Վ Ճ Ռ Ե Ց՝

Ստեփան Բենիամինի Հովակիմյանին ճանաչել մեղավոր ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցա¬գործության կատարման մեջ, նրա նկատմամբ նշա¬նա¬կել պատիժ` ազատազրկում 1 (մեկ) տարի ժամկետով։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 3-րդ և 6-րդ մասերի կիրառմամբ սույն դա¬տավճռով նշա¬¬¬նակված 1 (մեկ) տարի ժամկետով ազատազրկումը մասնա¬կիո¬րեն գումա¬րելով Երևանի Կենտ¬րոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավա¬սութ¬յան դատա¬րանի 2012թ. սեպ¬տեմ¬բերի 25-ի դա¬տավճռով Ստեփան Հովակիմյանի նկատ¬մամբ նշանակ¬ված 3 (երեք) տարի ժամկետով ազա¬տազրկմանը` Ստեփան Բենիամինի Հովա¬կիմյանի նկատ¬¬մամբ վերջնական պա¬տիժ նշանակել ազա¬տազրկում 3 (երեք) տարի 9 (ինը) ամիս ժամ¬¬կե¬տով։
Ստեփան Հովակիմյանի պատժի կրման սկիզբն հաշվել նախորդ դատավճռով սահ¬ման¬ված կարգով` 2010թ. փետրվարի 6-ից, նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանա¬վորումը թողնել անփոփոխ` մինչև սույն դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Դատական ծախսերի հարցն համարել լուծված։
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել Հայաստանի Հանրապետության վերաքննիչ քրեա¬կան դատարան հրապարակման օրվանից մե¬կամսյա ժամկետում։


ԴԱՏԱՎՈՐ՝ Ա.ՎԱՐԴԱՆՅԱՆ