Ո Ր Ո Շ Ո Ւ Մ

Հ Ա Ն Ո Ւ Ն Հ Ա Յ Ա Ս Տ Ա Ն Ի Հ Ա Ն Ր Ա Պ Ե Տ Ո Ւ Թ Յ Ա Ն

27.11.2013թ. քաղաք Երևան
ԳՈՐԾ N-ԵԿԴ/0237/01/12

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ
ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ՝

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ՝ Մ.ԱՐՂԱՄԱՆՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Գ.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ
Ա.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ

ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Մ.ՄԵԼՔՈՆՅԱՆԻ

ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ`

ՊԱՇՏՊԱՆ` Ե.ՍԱՐԳՍՅԱՆԻ
ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼ` Ռ.ՎԻՐԱԲՅԱՆԻ

Դռնբաց դատական նիստում պաշտպան Երեմ Սարգսյանի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Ռազմիկ Ռաֆիկի Վիրաբյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով, 223-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, 183-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 3-րդ կետով, 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով և 317-րդ հոդվածով

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

Գործի փաստական հանգամանքներն ու դատավարական ընթացքը

ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Կենտրոնի քննչական բաժնի քննիչ Կ.Ներսիսյանի 29.11.2007թ-ի որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով հարուցել է թիվ 13129507 քրեական գործը:
Նույն քննիչի 29.01.2008թ-ի որոշմամբ կատարված հանցանքը վերաորակվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 183-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետերով, 317-րդ հոդվածով և գործի վարույթը կասեցվել է` որպես մեղադրյալ ներգրավման ենթակա անձանց անհայտ լինելու հիմքով։
ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Կենտրոնի քննչական բաժնի ավագ քննիչ Ռ.Վարդանյանը 27.10.2008թ-ի որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 3-րդ, 4-րդ կետերով և 324-րդ հոդվածի 1-ին մասով հարուցել է թիվ 13147208 քրեական գործը ։
ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Կենտրոնի քննչական բաժնի քննիչ Ս.Հակոբյանը 09.02.2009թ-ի որոշմամբ թիվ 13147208 քրեական գործն ընդունել է իր վարույթ։
ՀՀ ԱԱԾ քննչական վարչության պետի տեղակալ Մ.Մարուքյանը 25.02.2009թ-ի որոշմամբ թիվ 13147208 քրեական գործն ընդունել է իր վարույթ։
ՀՀ ԱԱԾ քննչական վարչության պետի տեղակալ Մ.Մարուքյանը 28.02.2009թ-ի որոշմամբ թիվ 13129507 քրեական գործն ընդունել է իր վարույթ, իսկ նույն օրվա մեկ այլ որոշմամբ վերսկսել է թիվ 13129507 քրեական գործով կասեցված վարույթը։
ՀՀ ԱԱԾ քննչական վարչության պետի տեղակալ Մ.Մարուքյանը 14.04.2009թ-ի որոշմամբ հարուցել է թիվ 58204109 քրեական գործը և այն ընդունել իր վարույթ, իսկ նույն օրվա մեկ այլ որոշմամբ թիվ 58204109 քրեական գործը միացրել է թիվ 13147208 քրեական գործին ու նախաքննությունը շարունակել թիվ 13147208 համարով։
ՀՀ ԱԱԾ քննչական վարչության պետի տեղակալ Մ.Մարուքյանի 01.07.2009թ-ի որոշմամբ Ռազմիկ Վիրաբյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 183-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և 317-րդ հոդվածով ներգրավվել է որպես մեղադրյալ, իսկ նույն օրվա կայացրած մեկ այլ որոշմամբ նրան հայտնաբերելու համար հայտարարվել է հետախուզում։
Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ համայնքների ընդհանուր իրավասության դատարանի 01.07.2009թ-ի որոշմամբ Ռազմիկ Վիրաբյանի նկատմամբ` որպես խափանման միջոց կիրառվել է կալանքը։
ՀՀ ԱԱԾ քննչական վարչության պետ Մ.Մարուքյանի 02.12.2009թ-ի որոշմամբ Ռազմիկ Վիրաբյանին նախկինում առաջադրված մեղադրանքի ծավալը փոփոխվել է, լրացվել և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին ու 2-րդ կե-տերով, 223-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, 183-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 3-րդ կետով, 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով ու 317-րդ հոդվածով։
ՀՀ ԱԱԾ քննչական վարչության պետ Մ.Մարուքյանը 09.12.2009թ-ի որոշմամբ թիվ 13147208 քրեական գործից անջատել է մեղադրյալ Ռազմիկ Վիրաբյանի վերաբերյալ մասը և նախաքննությունը շարունակել 13147208 համարով, իսկ նույն օրվա մեկ այլ որոշմամբ կասեցրել է թիվ 13147208 քրեական գործից անջատված մասի նախաքննությունը` մինչև Ռազմիկ Վիրաբյանին, իսկ մյուս դեպքերով որպես մեղադրյալ ներգրավման ենթակա անձանց հայտնաբերելը։
ՀՀ ԱԱԾ քննչական վարչության ՀԿԳ ավագ քննիչ Վ.Պապոյանը 28.11.2011թ-ի որոշմամբ թիվ 13147208 քրեական գործն ընդունել է վարույթ, իսկ 11.10.2012թ-ի որոշմամբ վերսկսել է թիվ 13147208 քրեական գործով առանձին վարույթ անջատված մասով կասեցված վարույթը։
28.10.2012թ-ին Ռազմիկ Վիրաբյանը հայտնաբերվել է։
Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 30.10.2012թ-ի որոշմամբ վերահաստատվել է Երևանի նախկին Կենտրոն և Նորք-Մարաշ համայնքների ընդհանուր իրավասության դատարանի 01.07.2009թ-ի որոշումը` մեղադրյալ Ռազմիկ Վիրաբյանի կալանավորման սկիզբը հաշվելով 28.10.2012թ-ից։
Նախաքննական մարմնի կողմից Ռազմիկ Վիրաբյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով, 223-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, 183-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 3-րդ կետով, 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին ու 2-րդ կետերով և 317-րդ հոդվածով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա, 2007 թվականի նոյեմբերին ընդգրկվելով ծանր և առանձնապես ծանր հանցագործություններ կատարելու համար Արա Կարապետյանի և Արմեն Նիկողոսյանի կողմից ստեղծված կազմակերպված խմբում, Արսեն Սողոմոնյանի, Բագրատ Սողոմոնյանի, Հայկ Մելքոնյանի, Արշակ Գրիգորյանի, Հովհաննես Նազարյանի և Սուրեն Մելքոնյանի հետ մասնակցել է հանցավոր համագործակցությանը՝ կատարելով հանցագործություն։
Հանցավոր համագործակցության ղեկավարներ Արմեն Նիկողոսյանը և Արա Կարապետյանը 2007 թվականի նոյեմբերին որոշել են հանցավոր գործողության թիրախ դարձնել <<Վաղարշ և որդիներ>> ՍՊԸ պատկանող ոսկյա զարդերի տոնավաճառի 1-ին հարկում տեղակայված՝ ՀՀ քաղաքացի Վաղարշակ Վարդևանյանին վարձակալմամբ տրամադրված, թիվ 5 վաճառասրահը, որտեղ վերջինս ծավալել է տարատեսակ թանկարժեք ոսկյա զարդերի և բնական քարերի առք ու վաճառք։ Արա Կարապետյանը և Արմեն Նիկողոսյանն իրենց ղեկավարած հանցավոր խմբի նշված անդամներին են տրամադրել հիշյալ վայրի տեղակայման, այնտեղ աշխատող անձանց թվաքանակի վերաբերյալ տեղեկություններ, հանձնարարելով՝ ուսումնասիրել տեղանքը, այնտեղ մուտք գործելու և հանցագործությունը դյուրին իրականացնելու հնարավորությունները։ Հանցագործության նախապատրաստական փուլում, Արմեն Նիկողոսյանը և Արա Կարապետյանը որոշել են, որպեսզի հանցավոր խմբի անդամները սրահ մուտք գործեն իրավապահ մարմինների աշխատակիցների անունից, ստուգմամբ իբր օրենքով արգելված առարկաներ և իրեր՝ զենք, ռազմամթերք, թմրամիջոցներ որոնելու համար և որոշել, որպեսզի սրահ մուտք գործեն Բագրատ Սողոմոնյանը, Ռազմիկ Վիրաբյանը և Հայկ Մելքոնյանը։ 2007 թվականի նոյեմբերի 29-ի երեկոյան, հանցավոր խմբի անդամները՝ Արմեն Նիկողոսյանը, Արսեն և Բագրատ Սողոմոնյանները, Հայկ Մելքոնյանը, Ռազմիկ Վիրաբյանը, Արշակ Գրիգորյանը, Հովհաննես Նազարյանը և Սուրեն Մելքոնյանը ժամանել են նշված տոնավաճառի շենքի մոտ։ Ոստիկանության սպայի դաշտային հանդերձանք հագած՝ Բագրատ Սողոմոնյանը, ինչպես նաև Հայկ Մելքոնյանը և Ռազմիկ Վիրաբյանը, ժամը 18 անց 30-ի սահմաններում, մտել են տոնավաճառի 1-ին հարկում տեղակայված, Վաղարշակ Վարդևանյանին վարձակալման հիմունքներով օգտագործման հանձնված թիվ 5 վաճառասրահ, Արմեն Նիկողոսյանը, Արսեն Սողոմոնյանը, Արշակ Գրիգորյանը, Հովհաննես Նազարյանը և Սուրեն Մելքոնյանը մնացել են դրսում՝ հսկելու շրջակա տարածքը և վերահաս վտանգի մասին հայտնելու սրահում գտնվող հանցակիցներին, իսկ Հովհաննես Նազարյանի և Արշակ Գրիգորյանի վրա պարտականություն է դրվել նաև՝ չթույլատրելու այլ անձանց մուտք գործելու սրահ։ Վաճառասրահում գտնվող՝ Վաղարշակ Վարդևանյանին, վերջինիս քրոջ որդուն՝ Վահե Մարգարյանին և նրանց ծանոթ՝ Սերգեյ Մանուկյանին Բագրատ Սողոմոնյանը, Հայկ Մելքոնյանը և Ռազմիկ Վիրաբյանը ներկայացել են որպես ՀՀ ազգային անվտանգության ծառայության աշխատակիցներ, պահանջել են ներկայացնել զենք, ռազմամթերք և թմրամիջոցներ, ինչպես նաև վաճառասրահում գտնվող ոսկյա զարդերը և մյուս արժեքները։ Խուզարկություն կատարելու պատրվակով վաճառասրահի ցուցափեղկերից և պահարաններից հանելով ոսկյա զարդեր, ձուլակտորներ և գումարներ, Բագրատ Սողոմոնյանը, Հայկ Մելքոնյանը և Ռազմիկ Վիրաբյանը դրանք տեղավորել են իրենց հետ վերցված պայուսակում, ներկա գտնվող անձանց ներկայացրել, որ դրանք առգրավվում են և վերցնելով պայուսակը, Վաղարշակ Վարդևանյանից պահանջել են իրենց հետ գնալ ՀՀ ԱԱԾ վարչական շենք՝ մի շարք հարցերի շուրջ պարզաբանումներ ստանալու նպատակով։ Վաղարշակ Վարդևանյանին, ձեռքերից բռնած, Բագրատ Սողոմոնյանը, Հայկ Մելքոնյանը և Ռազմիկ Վիրաբյանը դուրս են հանել վաճառասրահից, նստեցրել են հենց նրան պատկանող <<Տոյոտա Պրադո>> մակնիշի 05 ՏՕ 021 պետհամարանիշի ավտոմեքենայի ետևի նստատեղին, որտեղ տեղավորվել են նաև Բագրատ Սողոմոնյանն ու Հայկ Մելքոնյանը, իսկ Ռազմիկ Վիրաբյանը, Վաղարշակ Վարդևանյանից նախօրոք ստանալով ավտոմեքենայի բանալիները, նստել է ղեկին և վարելով ավտոմեքենան, ուղևորվել դեպի Երևան քաղաքի Մուշական թաղամաս, այդպիսով խաբեության միջոցով գաղտնի առևանգելով նրան։ Նշված թաղամասի ամայի տարածքում կանգնեցնելով ավտոմեքենան, Ռազմիկ Վիրաբյանը, Բագրատ Սողոմոնյանի և Հայկ Մելքոնյանի հետ Վաղարշակ Վարդևանյանին դուրս է հանել ավտոմեքենայից, երեքով հարվածել են նրան, պատճառելով թեթև մարմնական վնասվածք՝ առողջության կարճատև քայքայումով, կապել են ոտքերն ու ձեռքերը և նրան թողնելով ամայի վայրում, նշված ավտոմեքենայով հեռացել են, հափշտակելով ինչպես վերը նշված ոսկյա զարդերը շուրջ 145.726.778 ՀՀ դրամ արժողությամբ ու գումարը՝ 2.055.000 ՀՀ դրամ և 30.210 ԱՄՆ դոլար, առանց հափշտակելու նպատակի ապօրինաբար տիրանալով <<Տոյոտա Պրադո>> մակնիշի 05 ՏՕ 021 պետհամարանիշի ավտոմեքենային, որը 01.12.2007թ-ի հայտնաբերվել է Երևանի Վարդաշենի 6-րդ փողոցի թիվ 7 տան մոտակայքում։ Ստանալով հափշտակված առարկաները և գումարը, Արա Կարապետյանը և Արմեն Նիկողոսյանը հանցավոր խմբի անդամներից յուրաքանչյուրին տվել են հանցագործությունը հաջող ավարտելու համար նախապես խոստացված վարձատրություն, հասնող մի քանի տասնյակ հազարավոր ԱՄՆ դոլարի>>։
2012թ-ի դեկտեմբերի 14-ին թիվ 13147208 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան:
Դատաքննությամբ և գործով ձեռք բերված ապացույցներով Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը հաստատված է համարել, որ Ռազմիկ Վիրաբյանը 2007թ-ի նոյեմբերին մասնակցելով ծանր և առանձնապես ծանր հանցագործություններ կատարելու համար դատապարտյալներ Արա Կարապետյանի և Արմեն Նիկողոսյանի կողմից ստեղծված ու ղեկավարված հանցավոր համագործակցությանը, դրա կազմում ընդգրկված այլ անձանց՝ իրեն մեղսագրված նույն հանցանքների կատարման համար դատապարտված հանցակիցների հետ, կազմակերպված խմբով ավազակության միջոցով կատարել է առանձնապես խոշոր չափերով գույքի հափշտակություն, նույն հանցակիցների հետ նախնական համաձայնությամբ, խաբեության միջոցով ու Վաղարշակ Վարդևանյանի կյանքի և առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելով բացահայտ առևանգել է նրան, իր հանցակիցների հետ նախնական համաձայնությամբ, տուժող Վաղարշակ Վարդևանյանի կյանքի և առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելով, առանց հափշտակելու նպատակի ապօրինաբար տիրացել է (փախցրել է) վերջինիս ավտոմեքենան, և վերջին երեք հանացագործությունները կատարվել են հանցավոր խմբի կողմից իրավապահ մարմնի աշխատողների համազգեստի օգտագործմամբ։
Հանցավոր համագործակցության ղեկավարներ Արմեն Նիկողոսյանը և Արա Կարապետյանը 2007թ-ի նոյեմբերին որոշել են հանցավոր համագործակցության մասնակիցների միջոցով հափշտակել <<Վաղարշ և որդիներ>> ՍՊ ընկերությանը պատկանող ոսկյա զարդերի տոնավաճառի հ. 5 վաճառասրահում առքուվաճառքով զբաղվող տուժող Վաղարշակ Վարդևանյանին պատկանող ոսկյա զարդերն ու բնական թանկագին քարերը։ Այդ նպատակով նրանք իրենց ղեկավարած հանցավոր համագործակցության մասնակիցներին տրամադրել են անհրաժեշտ տեղեկություններ և որոշել են հանցագործությունը դյուրին իրականացնելու համար այն կատարել ազգային անվտանգության ծառայության կողմից ստուգում կատարելու պատրվակով՝ իբր օրենքով արգելված առարկաներ և իրեր՝ զենք, ռազմամթերք, թմրամիջոցներ որոնելու և հայտնաբերելու համար՝ հանցագործության կատարման ընթացքում օգտագործելով իրավապահ մարմնի աշխատողների համազգեստ։ Միաժամանակ, որոշվել է, որ հանցագործությունն անմիջականորեն պետք է կատարեն հանցավոր համագործակցության մասնակիցներ՝ դատապարտյալներ, Բագրատ Սողոմոնյանը, Հայկ Մելքոնյանը և ամբաստանյալ Ռազմիկ Վիրաբյանը, իսկ հանցավոր համագործակցության որոշ մասնակիցներ՝ հանցագործության կատարումն ապահովելու համար պետք է հսկեն տոնավաճառի և տուժողի վաճառասրահի տարածքները։
2007թ-ի նոյեմբերի 29-ին ժամը 18:30-ի սահմաններում, ոստիկանության սպայի՝ ավագ լեյտենանտի դաշտային համազգեստով հանդերձավորված դատապարտյալ Բագրատ Սողոմոնյանը, դատապարտյալ Հայկ Մելքոնյանն ու Ռազմիկ Վիրաբյանը մտել են վերը նշված վաճառասրահ և, այդ պահին այնտեղ գտնվող Վաղարշակ Վարդևանյանին, վերջինիս քրոջ որդուն՝ Վահե Մարգարյանին և Սերգեյ Մանուկյանին ներկայանալով որպես ՀՀ ազգային անվտանգության ծառայության աշխատակիցներ, պահանջել են ներկայացնել զենք, ռազմամթերք և թմրամիջոցներ, հայտարարելով, որ կասկածներ ունեն, որ վաճառասրահում ապօրինի պահվում են նշված արգելված իրերը։ Պարզելով, թե ներկաներից ով է Վաղարշակ Վարդևանյանը, դատապարտյալ Հայկ Մելքոնյանը նրա հետ անցել է վաճառասրահում գտնվող սենյակ, որից հետո՝ խուզարկություն և առգրավում կատարելու պատրվակով նրանք վաճառասրահի ցուցափեղկերից և սենյակում գտնվող չհրկիզվող պահարաններից հանել են տուժողներ Վաղարշակ Վարդևանյանին, Հասմիկ Սարգսյանին, Սամվել Մարգարյանին և Էլմիրա Գուլինյանին պատկանող ոսկյա զարդերը, ոսկու ձուլակտորները, բնական թանկագին քարերն ու գումարները, դրանք տեղավորել են իրենց բերած պայուսակում, որի վրա փակցրել են, իբր, առգրավման մասին արձանագրություն, որից հետո՝ իրենց հետ վերցնելով նշված պայուսակը, Վաղարշակ Վարդևանյանի մեջքին ուժեղ հարված հասցնելով և ոլորելով ձեռքերը (որի պատճառով վերջինս գլխապտույտ է ունեցել), նրան դուրս են հանել վաճառասրահում գտնվող սենյակից ու պահանջել են իրենց հետ գնալ ՀՀ ԱԱԾ վարչական շենք՝ մի շարք հարցերի շուրջ պարզաբանումներ ստանալու նպատակով։ Այնուհետև, Վաղարշակ Վարդևանյանի ձեռքերից բռնած՝ նրան դուրս են բերել փողոց, ուր՝ տոնավաճառի մուտքի դռան մոտ, մինչ այդ տուժողից վերցված բանալու օգտագործմամբ ամբաստանյալը տեղափոխած է եղել տուժողի <<Տոյոտա Պրադո>> մակ-նիշի 05 ՏՕ 021 պետհամարանիշով ավտոմեքենան, վաճառասրահից դուրս բերված պայուսակը հանձնել են իրենց սպասող հանցակիցներից մեկին, իսկ տուժողին նստեցրել են նրա ավտոմեքենայի հետևի նստատեղին, նրա աջ և ձախ կողմերում նստել են դատապարտյալներ Բ.Սողոմոնյանն ու Հ.Մելքոնյանը, իսկ Ռազմիկ Վիրաբյանը վարել է ավտոմեքենան և Հ.Մելքոնյանի ուղղորդմամբ գնացել է Երևանի Մուշական (Շորբուլախ) թաղամաս ու կանգ է առել ամայի վայրում։ Ավտոմեքենայից դուրս հանելով մինչև այդ կպչուն ժապավենով ձեռքերը կապված տուժող Վաղարշակ Վարդևանյանին և հարվածելով ու գետնին գցելով նրան, հանցակիցներով կպչուն ժապավենով կապել են նաև թեթև մարմնական վնասվածք ստացած տուժողի ոտքերն ու, նրան թողնելով նշված վայրում, նույն ավտոմեքենայով հեռացել են։
Արդյունքում հանցավոր համագործակցության մասնակիցները հափշտակել են տուժողներին պատկանող 145.726.778 ՀՀ դրամ ընդհանուր արժողությամբ ոսկյա զարդերը, ոսկու ձուլակտորները, բնական թանկագին քարերն ու 2.055.000 ՀՀ դրամը և 30.210 ԱՄՆ դոլարը։
01.12.2007թ-ին Վաղարշակ Վարդևանյանի ավտոմեքենան հայտնաբերվել է ք.Երևանի Վարդաշենի 6-րդ փողոցի թիվ 7 տան մոտակայքում։
Հափշտակությունից հետո դրան մասնակցած հանցավոր համագործակցության մասնակիցները վարձատրվել են համագործակցության ղեկավարների կողմից։
Վերոգրյալ հանցանքի համար Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2013 թվականի հուլիսի 23-ի դատավճռով Ռազմիկ Վիրաբյանը մեղավոր է ճանաչվել և դատապարտվել` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին ու 2-րդ կետերով` ազատազրկման 8 տարի ժամկետով` 3.000.000 ՀՀ դրամի չափով գույքի բռնագրավմամբ, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 223-րդ հոդվածի 2-րդ մասով` ազատազրկման 6 տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 183-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 3-րդ կետով` ազատազրկման 5 տարի ժամկետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով` ազատազրկման 4 տարի ժամկետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 317-րդ հոդվածով` 300.000 ՀՀ դրամ տուգանքի։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 4-րդ մասի հիման վրա պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով Ռազմիկ Վիրաբյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում 9 տարի ժամկետով` 3.000.000 ՀՀ դրամի չափով գույքի բռնագրավմամբ և 300.000 ՀՀ դրամ տուգանք։
Նրա նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց կալանավորումը թողնվել է անփոփոխ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը` պատժի սկիզբը հաշվվելով 2012 հոկտեմբերի 28-ից։
Իրեղեն ապացույց ավագ լեյտենանտի ուսադիրներով ոստիկանության դաշտային համազգեստը դատարանը որոշել է ոչնչացնել։

Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, փաստարկներն ու պահանջները

Ամբաստանյալ Ռ.Վիրաբյանի պաշտպան Երեմ Սարգասյանը վերաքննիչ բողոք է բերել Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 23.07.2013թ-ի դատավճռի դեմ միջնորդելով` ամբողջությամբ բեկանել Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 23.07.2013թ-ի մեղադրական դատավճիռը թույլ տրված քրեական դատավարական նորմերի էական խախտումների հիմքով, որոնք չեն կարող վերացվել դատական քննության ընթացքում, կարճել քրեական գործով վարույթը կամ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 223 հոդվածի 2-րդ մասով և 317 հոդվածով առաջադրված մեղադրանքներում հռչակել Ռազմիկ Վիրաբյանի անմեղությունը, նրան ճանաչել անպարտ և արդարացված, իսկ առաջադրված մեղադրանքում նկարագրված մյուս հանցավոր արարքներին տալ ճիշտ իրավական գնահատական և նշանակել մեղմ պատիժ:
Իր վերաքննիչ բողոքը պաշտպան Ե.Սարգսյանը մասնավորապես պատճառաբանել է հետևյալով:
<<(...)Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը 23.07.2013թ-ին կայացրած թիվ ԵԿԴ/0237/01/12 դատավճռով խախտել է <<Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին>> եվրոպական կոնվենիցայի /այսուհետ` Եվրոպական կոնվենցիա/, ՀՀ Սահմանադրության, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի բազմաթիվ դրույթներ, որոնք մանրամասն կնշվեն ստորև, Ռազմիկ Վիրաբյանի նկատմամբ թույլ է տվել նյութական և դատավարական իրավունքի նորմերի այնպիսի հիմնարար խախտումներ, որոնք ազդել են գործի ելքի վրա և խաթարել են արդարադատության բուն էությունը: Նախ անդրադառնամ նախաքննական մարմնի կողմից թույլ տրված դատավարական նորմերի էական խախտումներին, որոնք չեն վերացվել դատական քննության ընթացքում և որոնք ազդել են սույն գործով ճիշտ որոշում կայացնելու վրա: Այսպես. ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի քննչական բաժնում հարուցված սույն քրեական գործը 2009թ. փետրվարի 25-ին կայացված որոշմամբ վարույթ է ընդունվել ՀՀ ԱԱԾ քննչական վարչության պետի տեղակալ Մ.Մարուքյանի կողմից: /հատոր 5-րդ, գ.թ.- 6/: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 194-րդ հոդվածով սահմանված է, որ <<Գործի բարդության կամ նրա ծավալի մեծ լինելու դեպքում նախաքննության կատարումը կարող է հանձնարարվել մի քանի քննիչի, որի մասին նշվում է գործի հարուցման վերաբերյալ որոշման մեջ կամ կայացվում է առանձին որոշում: Այդ մասին իրավունք ունի որոշում կայացնել քննչական բաժնի պետը: Որոշման մեջ պետք է նշվեն բոլոր քննիչները, որոնց հանձնարարվում է նախաքննության կատարումը, այդ թվում` խմբի ղեկավար քննիչը, որը գործն ընդունում է իր վարույթ և ղեկավարում է մյուս քննիչների գործողությունները>>: 2009 թվականի փետրվարի 29-ին ՀՀ ԱԱԾ քննչական վարչության պետ Վ.Սարգսյանի կողմից որոշում է կայացվել սույն քրեական գործով քննչական խումբ կազմելու մասին, որով որոշվել է. <<Թիվ 13147208 քրեական գործով ստեղծել քննչական խումբ, որի կազմում ընդգրկել ՀՀ ԱԱԾ քննչական վարչության ՀԿԳ ավագ քննիչներ Արթուր Սարգսյանին, Վահե Պապոյանին, ավագ քննիչներ` Միքայել Համբարձումյանին, Արտյոմ Գրիգորյանին, Արմեն Սիրականյանին, քննիչներ` Սամվել Տավարացյանին, Տիգրան Մնացականյանին, Տիգրան Սինոյանին, Արա Խալաթյանին և Ազատ Հարությունյանին>> /հատոր 5-րդ, գ.թ.-7/ Ինչպես պարզ տեսանք սույն քրեական գործով քննչական խումբ կազմելու իրավասություն ունեցող պաշտոնատար անձի` ՀՀ ԱԱԾ քննչական վարչության պետ Վ.Սարգսյանի կողմից կազմված քննչական խմբի անդամների ցանկը սպառիչ է նշվել, սակայն դրանում վարչության պետի տեղակալ Մ.Մարուքյանը չի ընդգրկվել, հետևաբար վերջինս ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 194-րդ հոդվածի ուժով սույն քրեական գործով կազմված քննչական խմբի անդամ չի հանդիսացել: Բացի այդ, ինչպես պարզ երևում է որոշումից, դրանով իրավասու պաշտոնատար անձի կողմից չի նշվել և որոշվել, թե ով պետք է հանդիսանա խմբի ղեկավար քննիչը, որն էլ պետք է գործն ընդուներ իր վարույթ և ղեկավարեր մյուս քննիչների գործողությունները: Փոխարենը նույն որոշման <<որոշեցի>> հատվածի երկրորդ պարբերությունում նշվել է. <<Գործը թողնել ԱԱԾ քննչական վարչության պետի տեղակալ Մ.Մարուքյանի վարույթում>>: Ստացվում է, որ քրեական գործը թողնվել է քննչական խմբի անդամ, ավելին` խմբի ղեկավար չհանդիսացող պաշտոնատար անձի վարույթում, որը սույն քրեական գործով այլևս որևէ քննչական գործողություն կատարելու իրավասություն չի ունեցել:
Ակնհայտ է, որ քրեական գործ հարուցած կամ այն վարույթ ընդունած, նույնիսկ որոշակի ժամանակ նախաքննություն կատարած քննիչը իրավասու պաշտոնատար անձի կողմից քննչական խումբ կազմելուց հետո, մեխանիկորեն չի կարող համարվել քննչական խմբի անդամ, առավել ևս` քննչական խմբի ղեկավար, եթե նույն իրավասու պաշտոնատար անձի կողմից այդպիսի որոշում չի կայացվել և կայացված որոշման մեջ հստակ չի նշվել, որ տվյալ քննիչը նույնպես ընդգրկվում է քննչական խմբի կազմի մեջ և հանդիսանում է քննչական խմբի ղեկավարը, հակառակ պարագայում ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքում նախանական քննության ընդհանուր դրույթները սահմանող գլխում օրենսդրի կողմից այդպիսի առանձին նորմի նախատեսումն ընդհանրապես անիմաստ կհամարվի:
Օրենսդրի կողմից ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 195-րդ հոդվածով հատուկ առանձնացվել և սահմանվել են նաև քննչական խմբի ղեկավարի լիազորությունները, որում հստակ նշված է, որ`
<<1.Քննչական խմբի ղեկավարը քրեական գործն ընդունում է իր վարույթ, կազմակերպում է քննչական խմբի աշխատանքը, ղեկավարում է մյուս քննիչների գործողությունները:
2.Գործերը միացնելու կամ անջատելու, անձին որպես մեղադրյալ ներգրավելու, գործի վարույթը կարճելու, քրեական հետապնդումը դադարեցնելու, գործով վարույթը կասեցնելու կամ վերսկսելու մասին որոշումները, ինչպես նաև նախաքննության ժամկետը երկարացնելու, կալանքը որպես խափանման միջոց ընտրելու և դրանց ժամկետը երկարացնելու միջնորդություններ հարուցելու մասին որոշումներն ընդունում է միայն քննչական խմբի ղեկավարը:
3.Մեղադրական եզրակացությունը կամ բժշկական բնույթի հարկադրական միջոցներ կիրառելու հարցը քննելու համար գործը դատարան ուղարկելու մասին որոշումը կազմում է քննչական խմբի ղեկավարը>>:
ՀՀ Սահմանադրության 5-րդ հոդվածի համաձայն. <<Պետական և տեղական ինքնակառավարման մարմիններն ու պաշտոնատար անձինք իրավասու են կատարելու միայն այնպիսի գործողություններ, որոնց համար լիազորված են Սահմանադրությամբ կամ օրենքներով>>: Սահմանադրաիրավական այս նորմն իր արտացոլումն է գտել նաև ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 7-րդ հոդվածում, որը սահմանում է օրինականության սկզբունքը: Սակայն վերը նշված իրավական դրույթների և սկզբունքի խախտմամբ, սույն քրեական գործով կազմված քննչական խմբի անդամ, առավել ևս խմբի ղեկավար չհնադիսացող պաշտոնատար անձի` ՀՀ ԱԱԾ քննչական վարչության պետի տեղակալ Մ.Մարուքյանի կողմից, առանց Սահմանադրությամբ և օրենքով այդպիսի լիազորություններ ունենալու, 2009 թվականի հուլիսի 1-ին որոշումներ են կայացվել Ռազմիկ Վիրաբյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու, նրան հետախուզում հայտարարելու, կալանավորումը որպես խափանման միջոց կիրառելու միջնորդություն հարուցելու մասին, 2009 թվականի դեկտեմբերի 2-ին նրա կողմից որոշումներ են կայացվել Ռազմիկ Վիրաբյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխելու և լրացնելու, ինչպես նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով, 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով, 183-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 3-րդ կետով, 223-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և 317-րդ հոդվածով որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին, 2009 թվականի դեկտեմբերի 9-ին որոշում է կայացվել թիվ 13247208 քրեական գործի վարույթից Ռազմիկ Վիրաբյանի վերաբերյալ մասն անջատելու և նույն համարի տակ նախաքննությունը շարունակելու մասին, 2009 թվականի մարտի 24-ին, մայիսի 24-ին, հուլիսի 24-ին, սեպտեմբերի 24-ին, նոյեմբերի 24-ին որոշումներ է կայացրել նախաքննության ժամկետները երկարացնելու միջնորդություններ հարուցելու մասին, ընդ որում` այդ որոշումներից մի քանիսը` որպես մեղադրյալ ներգրավելու, կալանավորումը որպես խափանման միջոց կիրառելու և նախաքննության ժամկետը երկարացնելու միջնորդություններ հարուցելու, ինչպես նաև քրեական գործից մաս անջատելու մասին որոշումներն իրավասու էր կայացնել միայն քննչական խմբի ղեկավար քննիչը:
/հատոր 9-րդ, գ.թ.- 210-211, 212-213, 214-215,
հատոր 12-րդ, գ.թ.-84-85, 86-88/:
Ստացվում է, որ Մ.Մարուքյանի կողմից առաջին անգամ նախաքննության ժամկետը երկարացնելու միջնորդություն հարուցելու պահից` 2009 թվականիմարտի 24-ից, սույն քրեական գործի նախաքննությունն ապօրինի է իրականացվել, իսկ կատարված բոլոր դատավարական գործողություններն ու կայացված որոշումներն էլ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 174-րդ հոդվածի 1-ին մասի ուժով համարվում են անվավեր:
Ընդ որում նշված հոդվածով սահմանված է, որ <<Ժամկետն անցնելուց հետո կատարված դատավարական գործողությունները համարվում են անվավեր, եթե ժամկետը չի վերականգնվում>>, իսկ ինչպես պարզվեց քրեական գործի նյութերի հետզոտման ընթացքում, այդ ժամկետները չեն վերականգնվել:
Հարկ է հատուկ ընդգծել, որ հենց ԱԱԾ քննչական վարչության պետի տեղակալ Մ.Մարուքյանի 2009 թվականի դեկտեմբերի 2-ին կայացված` որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին որոշմամբ ձևակերպված մեղադրանքն էլ արդեն 2012 թվականի հոկտեմբերի 29-ին ՀԿԳ ավագ քննիչ Վ.Պապոյանի կողմից առաջադրվել է Ռազմիկ Վիրաբյանին և հենց այդ մեղադրանքով էլ դատարանում իրականացվել է դատաքննությունը: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 309-րդ հոդվածի համաձայն. <<Գործի քննությունը դատարանում կատարվում է միայն ամբաստանյալի նկատմամբ և միայն այն մեղադրանքի սահմաններում, որով նրան մեղադրանք է առաջադրվել>>: Քանի որ վերը նշված հիմնավորումներով հաստատվել է, որ Ռազմիկ Վիրաբյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին որոշումն անվավեր փաստաթուղթ է, ուստի նրան ՀԿԳ ավագ քննիչ Վ.Պապոյանի կողմից չէր կարող դրանում ձևակերպված և որակված մեղադրանքն առաջադրվել, հետևաբար Ռազմիկ Վիրաբյանին ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 202-203-րդ հոդվածներով սահմանված կարգով մեղադրանք չի առաջադրվել, նա մեղադրյալ չի հանդիսացել, ուստի և սույն քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Ռազմիկ Վիրաբյանի` չէր կարող դատարան ուղարկվել և դատարանում էլ չէր կարող նրա վերաբերյալ քննվել, բնականաբար նաև չէր կարող մեղադրական դատավճիռ կայացվել:
Ավելին, 2011 թվականի նոյեմբերի 28-ին արդեն ՀՀ ԱԱԾ քննչական վարչության պետ Մ.Մարուքյանի կողմից որոշում է կայացվել նախաքննության կատարումն այլ քննիչի հանձնարարելու մասին, որով որոշել է. <<Թիվ 13147208 քրեական գործի նախաքննության կատարումը հանձնարարել ՀՀ ԱԱԾ քննչական վարչության ՀԿԳ ավագ քննիչ Վահե Պապոյանին>>:
/հատոր 13-րդ, գ.թ.- 54,55/:
Վերևում արդեն հիշատակվեց ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 194-րդ հոդվածը, որի համաձայն` գործի բարդության կամ նրա ծավալի մեծ լինելու դեպքում նախաքննության կատարումը կարող է հանձնարարվել մի քանի քննիչի: 2009 թվականի փետրվարի 29-ին կայացված քննչական խումբ կազմելու մասին որոշմամբ քննչական խմբի կազմում քննիչ Վահե Պապոյանին ընդգրկելով, արդեն իսկ վարչության պետի կողմից նրան հանձնարարված է եղել սույն քրեական գործի նախաքննության կատարումը, ուստի որևէ պարագայում քննիչ Վ.Պապոյանը չի կարող համարվել այլ քննիչ, որին հանձնարարվում է նախաքննության կատարումը և այդպիսի անհրաժեշտություն էլ բացարձակապես չկար:
Չնայած որ վերը նշված որոշմամբ ՀԿԳ ավագ քննիչ Վ.Պապոյանին չի հանձնարարվել սույն քրեական գործն ընդունել վարույթ, այնուամենայնիվ նույն օրը նրա կողմից որոշում է կայացվել քրեական գործը վարույթ ընդունելու մասին:
/հատոր 13-րդ, գ.թ.-55/:
Իսկ արդեն 2012 թվականի հոկտեմբերի 11-ին ՀՀ ԱԱԾ քննչական վարչության պետ Մ.Մարուքյանի կողմից կայացված քննչական խմբի կազմը փոփոխելու մասին որոշմամբ որոշվել է. <<1.Թիվ 13147208 քրեական գործով կազմված քննչական խմբի կազմը փոփոխել` քննչական խմբի կազմում ընդգրկել միայն ՀՀ ԱԱԾ քննչական վարչության քննիչ Սերգեյ Անտոնյանին:
2.Գործը թողնել վարչության ՀԿԳ ավագ քննիչ Վահե Պապոյանի վարույթում>>:
/հատոր 13-րդ, գ.թ.-129/:
Սույն որոշումից հետևում է, որ նախկինում կազմված քննչական խմբի բոլոր անդամները, այդ թվում` քննիչ Վահե Պապոյանը, հանվեցին քննչական խմբից, այիսնքն` այս որոշմամբ դադարեցվեց սույն քրեական գործով նախաքննություն կատարելու նրանցից յուրաքանչյուրի իրավասությունը և այդ իրավասությամբ օժտվեց միայն մեկ քննիչ` Սերգեյ Անտոնյանը: Սակայն նույն որոշման 2-րդ կետում որոշումը կայացրած պաշտոնատար անձը հակասելով ինքն իրեն, քրեական գործը թողնում է քննիչ Վ.Պապոյանի վարույթում: Ընդ որում, հատկնանշնական է, որ սույն որոշմամբ նույնպես չի նշանակվել քննչական խմբի ղեկավար քննիչ, որպիսի նշում որոշման մեջ կատարելն օրենքով սահմանված պարտադիր պահանջ է:
Կրկին բախվեցինք նույն իրողության հետ, որ քննչական խմբի անդամ, ավելին` խմբի ղեկավար չհանդիսացող, սույն քրեական գործով նախաքննություն իրականացնելու լիազորություն չունեցող պաշտոնատար անձ-քննիչը կատարել է քննչական և դատավարական գործողություններ, որոնք կատարելու լիազորություններ օրենքով չի ունեցել, մասնավորապես` մեղադրանք է առաջադրել Ռազմիկ Վիրաբյանին, հարցաքննել է նրան, որոշում է կայացրել Ռազմիկ Վիրաբյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցի հարցի կրկնակի քննարկում նշանակելու միջնորդություն հարուցելու մասին, իսկ արդեն 2012 թվականի դեկտեմբերի 13-ին Ռազմիկ Վիրաբյանի վերաբերյալ կազմել է մեղադրական եզրակացություն և գործը քննության համար ուղարկել է դատարան:
Հարկ է նշել, որ օրենսդիրը հատուկ ընդգծելով մեղադրական եզրակացության դերն ու կարևորությունը, այն կազմելու իրավասությունը նույնպես վերապահել է քննչական խմբի ղեկավարին, սակայն ինչպես տեսանք Ռազմիկ Վիրաբյանի վերաբերյալ մեղադրական եզրակացությունը օրենքի խախտմամբ կազմել է քննչական խմբի ղեկավար չհանդիսացող քննիչ Վահե Պապոյանը(...):
(...)Վերը թվարկված կոպիտ և էական դատավարական խախտումները չվերացվեցին և չէին էլ կարող վերացվել դատական քննության ընթացքում: Ավելին, դատական քննության ընթացքում նույնպես կոպտորեն խախտվեց Ռազմիկ Վիրաբյանի արդար դատաքննության իրավունքը, մասնավրապես դրա անբաժան տարրը հանդիսացող պաշտպանության իրավունքը:
Դատաքննությունը սկսվում է մեղադրողի կողմից մեղադրական եզրակացության եզրափակիչ մասի հրապարակմամբ, որից անմիջապես հետո ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 334-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. <<Նախագահողն ամբաստանյալին պարզաբանում է նրան ներկայացված մեղադրանքի էությունը, արարքի իրավաբանական որակումը ...>>:
Այս կապակցությամբ Կամասինսկիի վերաբերյալ գործով վճռում Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանն իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ Կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 3-րդ կետի <<ա>> ենթակետի դրույթները թելադրում են շահագրգռված անձին <<մեղադրանքի>> մասին տեղեկացնելու հարցում ցուցաբերել ծայրահեղ զգուշավոր մոտեցում /տե՜ս Kamasinski v. Austria, 1989 թվականի դեկտեմբերի 19-ի վճիռը, գանգատ թիվ 9783/82, կետ 79/:
Եվրոպական դատարանի դիրքորոշմամբ` ներկայացված մեղադրանքի, հետևաբար՝ դատարանի կողմից դրա հնարավոր իրավական որակման մասին մեղադրյալի ճշգրիտ և լրիվ տեղեկացումը քրեական դատավարությունում արդար դատաքննության էական նախապայման է (տե՜ս Pelissier and Sassi v. France, 1999 թվականի ապրիլի 25-ի վճիռը, գանգատ թիվ 25444/94, կետ 52/:
Եվ ի վերջո, Կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 3-րդ կետի <<բ>> ենթակետի մասով բերված բողոքի վերաբերյալ Եվրոպական դատարանը գտել է, որ <<ա>> և <<բ>> ենթակետերը կապված են միմյանց հետ, և որ մեղադրանքի բնույթի և առիթների մասին տեղեկացված լինելու իրավունքը պետք է դիտել պաշտպանության նախապատրաստության իրավունքի լույսի ներքո (տե՜ս Pelissier and Sassi v. France, 1999 թվականի ապրիլի 25-ի վճիռը, գանգատ թիվ 25444/94, կետ 54/:
Պատահական չէ, որ նախագահողի` մեղադրանքի էությունն ամբաստանյալին բացատրելու պարտականությունն օրենսդիրը սահմանել է հենց դատաքննության սկզբում: Այս պահից սկսած է, որ ամբաստանյալը տեղեկացվելով մեղադրանքի էության մասին, հնարավորություն է ունենում արդյունավետ նախապատրաստել իր պաշտպանությունը, այդ թվում նաև ընտրել պաշտպանական մարտավարությունը, սակայն դատաքննության սկզբնական փուլում, ամբաստանյալ Ռազմիկ Վիրաբյանը հայտնեց, որ իրեն պարզ չի մեղադրանքի էությունը, մասնավորապես հայտնեց. <<ինձ պարզ չէ, թե կոնկրետ ինչում են ինձ մեղադրում, օրինակ պարզ չէ, թե ըստ մեղադրանքի ավազակության ժամանակ այդ ոսկեղենը խաբելու միջոցով ենք հափշտակել, թե` ինչ-որ մեկի վրա հարձակվելով, եթե հարձակվել ենք, ապա` ում վրա ու ոնց, կոնկրետ ես ինչ ձևով եմ կատարել քրեական օրենսգրքի 317-րդ հոդվածով նախատեսված հանցագործությունը, ի վերջո մարդու և ավտոմեքենայի առևանգումները կատարել եմ բռնության միջոցով, թե` խաբեության>>(...):
(...)Այժմ ամբաստանյալ Ռազմիկ Վիրաբյանին մեղսագրվող արարքներից յուրաքանչյուրին անդրադառնամ առանձին:
2.1.ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետեր.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի համաձայն` ավազակությունը դա ուրիշի գույքը հափշտակելու նպատակով հարձակումն է, որը կատարվել է կյանքի կամ առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելով կամ դա գործադրելու սպառնալիքով:
Ինչպես ակնհայտ էր հենց առաջադրված մեղադրանքի ձևակերպումից և դատարանի կողմից հաստատված համարված հանգամանքներից, դրանցում նկարագրվում է տուժողի գույքի հափշտակություն ոչ թե ավազակության, այլ` խարդախության միջոցով: Խարդախությունը փորձելով արհեստականորեն վերածել ավազակության, նախաքննական մարմինը մեղադրանքում ներառել է ոչ նախաքննությամբ ձեռք բերված և ոչ էլ դատաքննությամբ հետազոտված որևէ ապացույցով չհիմնավորված հետևյալ ձևակերպումը. □(...)Նշված թաղամասի ամայի տարածքում կանգնեցնելով ավտոմեքենան, Ռազմիկ Վիրաբյանը, Բագրատ Սողոմոնյանի և Հայկ Մելքոնյանի հետ Վաղարշակ Վարդևանյանին դուրս է հանել ավտոմեքենայից, երեքով հարվածել են նրան, պատճառելով թեթև մարմնական վնասվածք՝ առողջության կարճատև քայքայումով, կապել են ոտքերն ու ձեռքերը և նրան թողնելով ամայի վայրում, նշված ավտոմեքենայով հեռացել են, հափշտակելով ինչպես վերը նշված ոսկյա զարդերը շուրջ 145.726.778 ՀՀ դրամ արժողությամբ ու գումարը՝ 2.055.000 ՀՀ դրամ և 30.210 ԱՄՆ դոլար□:
Նախ, դատարանում հետազոտված գոնե մեկ ապացույցով որևէ տվյալ ձեռք չբերվեց այն մասին, որ Ռազմիկ Վիրաբյանը Բագրատ Սողոմոնյանի և Հայկ Մելքոնյանի հետ միասին Վաղարշակ Վարդևանյանին դուրս է հանել ավտոմեքենայից, որ նրանք երեքով, այդ թվում` Ռազմիկ Վիրաբյանը, հարվածել են տուժողին, որ կապել է նրա ոտքերն ու ձեռքերը:
Հենց տուժող Վաղարշակ Վարդևանյանը դատարանում մեղադրողի հարցին պատասխանեց, որ Ռազմիկ Վիրաբյանն իրեն ավտոմեքենայից դուրս չի հանել, իրեն չի հարվածել և իր ոտքերն ու ձեռքերը չի կապել: Հայտնեց, որ իրեն հարվածել է մյուս երկու անձանցից մեկը:
Ռազմիկ Վիրաբյանը նույնպես դատարանում հայտնեց, որ ինքը տուժողին ընդհանրապես չի հարվածել, նրա նկատմամբ որևէ բռնություն չի գործադրել, սպառնալիք չի տվել: Նույնիսկ հայտնեց, որ տուժողի նկատմամբ բռնություն գործադրելու անհրաժեշտություն էլ բացարձակապես չի եղել, քանի որ նա առանց հակառակվելու ենթարկվել է իր հետ եղած անձանց բոլոր ցուցումներին:
Դատարանը, համոզվելով, որ Ռազմիկ Վիրաբյանն իրոք տուժողի նկատմամբ բռնություն չի գործադրել և այդպիսի դիտավորություն էլ չի ունեցել, դիմել է խորամանկության և դատավճռի` դատարանի կողմից հաստատված հանգամանքները բաժնում, այս կապակցությամբ նշել է. <<Ավտոմեքենայից դուրս հանելով մինչև այդ կպչուն ժապավենով ձեռքերը կապված տուժող Վ.Վարդևանյանին և հարվածելով ու գետնին գցելով նրան, հանցակիցներով կպչուն ժապավենով կապել են նաև թեթև մարմնական վնասվածք ստացած տուժողի ոտքերն ու, նրան թողնելով նշված վայրում, նույն ավտոմեքենայով հեռացել են>>։
Ակնհայտ է, որ դատարանը հատուկ չի փորձել մանրամասնել, թե կոնկրետ ով կամ ովքեր են ավտոմեքենայից դուրս հանել տուժողին, հարվածել նրան և կապել կպչուն ժապավենով: Դրա փոխարեն դատարանը հատուկ օգտագործել է հանցակիցներ բառը` առանց պարզաբանելու նրանք երկուսն են, թե` երեքը, կամ կոնկրետ ովքեր են, Ռազմիկ Վիրաբյանը նրանց մեջ է, թե` ոչ, ինչպես որ հատուկ նշված է նախաքննական մարմնի կողմից առաջադրված մեղադրանքում:
Ավելին, կյանքի և առողջության համար վտանգավոր բռնության հասկացությունն օրենքով սահմանված չէ, այն գնահատողական կատեգորիա է և յուրաքանչյուր դեպքում, կոնկրետ գործի հանգամանքներից ելնելով այն որպես կյանքի և առողջության համար վտանգավոր կամ ոչ վտանգավոր բռնություն գնահատելը վարույթն իրականացնող մարմնի լիազորությունն է: Տվյալ դեպքում նախաքննական մարմինն այն չի գնահատել որպես Վաղարշակ Վարդևանյանի կյանքի և առողջության համար վտանգավոր բռնություն, հակառակ դեպքում այդ մասին պարտավոր էր հստակ նշել մեղադրանքում, քանի որ այն ավազակության հանցակազմի համար պարտադիր հատկանիշ է: Դրա բացակայությունը մեղադրանքում, բացառում է նաև ավազակության վերաբերյալ մեղադրանքը: Իսկ դատարանն իր կարգավիճակից ելնելով, իրավունք չուներ ինքնուրույն ձևակերպում տալ մեղադրանքին, հակառակ դեպքում կգործեր որպես մեղադրող(...):
(...)Այսինքն, ինչպես նախաքննությամբ, այնպես էլ դատաքննությամբ պարզվել է, որ Վաղարշակ Վարդևանյանի վաճառասրահից հափշտակված ոսկյա զարդերով և գումարով պայուսակը նախքան Վաղարշակ Վարդևանյանին ավտոմեքենան նստեցնելը, փոխանցվել է դրսում գտնվող այլ անձի, որն էլ վերցնելով պայուսակը, հեռացել է, ինչը հաստատված է համարել նաև դատարանը, ուստի այն չէր կարող գտնվել ավտոմեքենայի մեջ և անհիմն են նախաքննական մարմնի հետևություններն այն մասին, որ Վաղարշակ Վարդևանյանին ավտոմեքենայից իջեցնելուց և նրան հարվածելուց հետո Ռազմիկ Վիրաբյանը և մյուսները հափշտակել են Վ.Վարդևանյանին պատկանղ ոսկյա զարդերը և գումարը:
Հենց այդ պահին էլ, երբ վաճառասրահից դուրս գալուց հետո ոսկյա զարդերով և գումարով պայուսակը փոխանցվել է դրսում գտնվող անձին և նա հեռացել է, Վաղարշակ Վարդևանյանի առանձնապես խոշոր չափերի գույքի հափշտակությունն ավարտվել է, քանի որ հանցավորներն արդեն իսկ հնարավորություն են ունեցել ինքնուրույն տնօրինել այն: Եթե անգամ մի պահ ընդունենք, որ դրանից հետո Վաղարշակ Վարդևանյանի կյանքի և առողջության համար վտանգավոր բռնություն կամ դրա սպառնալիք գործադրվել է, ապա այն չէր կարող գործադրվել նրա գույքի հափշտակության նպատակով: Իսկ դրանից առաջ Վաղարշակ Վարդևանյանի կամ որևէ այլ անձի կյանքի և առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելու կամ այն գործադրելու սպառնալիք տալու վերաբերյալ որևէ մեղադրանք Ռազմիկ Վիրաբյանին չի առաջադրվել, ինչն իր ճառում փաստեց նաև մեղադրողը: Մեղադրողը փորձելով հիմնավորել Ռազմիկ Վիրաբյանի արարքում ավազակության հանցակազմը, նշեց, որ մեղադրանքի կողմը նույնպես բազմիցս քննարկել է այն հարցը, թե մեղսագրվող արարքն արդյոք ավազակություն է, թե` խարդախություն և այդ կապակցությամբ հայտնեց, որ մինչև այն պահը, երբ Ռազմիկ Վիրաբյանը և մյուսները ոսկյա զարդերը և գումարը վերցրել են և Վաղարշակ Վարդևանյանի հետ միասին դուրս են եկել վաճառասրահից, դա, այո, եղել է խարդախություն, սակայն դրանից հետո, երբ Վ.Վարդևանյանին, իր կամքին հակառակ նստեցրել են ավտոմեքենան, գլուխը կռացրած տարել են □ամայի տարածք□, որտեղ հարվածել են նրան և կապել ոտքերն ու ձեռքերը, դրանով իսկ գործադրել են առողջության համար վտանգավոր բռնություն, ինչի մասին վկայում է նաև Վ.Վարդևանյանի վերաբերյալ դատաբժշակական փորձաքննության եզրակացությունը, ուստի այդ պահից խարդախությունը վերածվել է ավազակության: Դատաքննության սկզբնական փուլում Դատարանը փորձելով ամբաստանյալին պարզաբանել մեղադրանքի էությունը, կասկածանքով նշեց, որ որպես □հարձակում□ մեղադրանքի կողմը հավանաբար ի նկատի է ունեցել տուժողին ավտոմեքենայից իջեցնելուց հետո երեքով նրան հարվածելու պահը: Այսինքն դատարանը և մեղադրողը նույնպես փաստեցին, որ տուժողի նկատմամբ բռնություն գործադրելու այլ դրվագ մեղադրանքում ներառված չէ:
Ահա այստեղ է, որ դատարանը ինքնուրույն մեղադրանք ձևակերպելու լիազորություն չունենալով, այնուամենայնիվ, հաստատված է համարել հետևյալը. <<... որից հետո՝ իրենց հետ վերցնելով նշված պայուսակը, տուժող Վ.Վարդևանյանի մեջքին ուժեղ հարված հասցնելով և ոլորելով ձեռքերը (որի պատճառով վերջինս գլխապտույտ է ունեցել), նրան դուրս են հանել վաճառասրահում գտնվող սենյակից ու պահանջել են իրենց հետ գնալ ՀՀ ԱԱԾ վարչական շենք՝ մի շարք հարցերի շուրջ պարզաբանումներ ստանալու նպատակով>>:
Նախ դատարանի այս ձևակերպումից կրկին պարզ չէ, թե ով է հարվածել տուժողի մեջքին, ինչու, և արդյոք դրա մասին իմացել է ռազմիկ Վիրաբյանը կամ դա ընդգրկված է եղել արդյոք նրա դիտավորության մեջ: Դատարանն իրավունք չուներ այս հանգամանքը դնել Ռազմիկ Վիրաբյանի մեղադրանքի հիմքում, քանի որ այդպիսի գործողության կատարում նախաքննական մարմնի կողմից նրան մեղսագրված չի եղել: Ավելին, դատարանն այդ հանգամանքը հաստատված է համարել տուժող Վ.Վարդևանյանի ցուցմունքի հիման վրա, սակայն հենց ըստ նույն տուժողի ցուցմունքի, ներսի սենյակում գտնվող անձն է հարվածել /ոչ Ռազմիկ Վիրաբյանը/ և դա էլ կատարվել է ոչ թե իր կամքը ճնշելու և գույքը հափշտակելու նպատակով, այլ իր ձեռքերը ոլորելու և վաճառասրահից դուրս հանելու նպատակով, ավելին, այդ բռնությունը կյանքի և առողջության համար վտանգավոր չի եղել և այդպիսի որակման մեղադրանքի կողմից չի արժանացել և չարժանացավ նաև մեղադրողի ճառում:
Եվս մեկ անգամ ցանկանում եմ նշել, որ նկարագրված մեղադրանքի և գործով ձեռք բերված ապացույցների վերլուծությունը վկայում է այն մասին, որ տուժողի գույքի հափշտակությունը կատարվել է ոչ թե ավազակության, այլ` կատարվել է խարդախության եղանակով(...):
(...) ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետեր.
Խաբեության, վստահությունը չարաշահելու, բռնության կամ բռնություն գործադրելու սպառնալիքի միջոցով մարդուն գաղտնի կամ բացահայտ առևանգելը, որը կատարվել է՝
1) մի խումբ անձանց կողմից նախնական համաձայնությամբ,
2) կյանքի կամ առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելով կամ դա գործադրելու սպառնալիքով:
Կրկին անդրադառնամ Ռազմիկ Վիրաբյանին առաջադրված մեղադրանքի ձևակերպմանը: Չնայած որ նրան մեղադրանք է առաջադրվել վերը նշված հոդվածով ևս, սակայն արարքի փաստական նկարագրությունը չի համապատասխանում դրա իրավական որակմանը: Մասնավորապես, Ռազմիկ Վիրաբյանի մեղադրանքում չկա որևէ նշում այն մասին, որ նա Հայկ Մելքոնյանի և Բագրատ Սողոմոնյանի հետ միասին գործել է Վաղարշակ Վարդևանյանին գաղտնի առևանգելու նախնական համաձայնությամբ և որ առևանգումը կատարվել է կանքի և առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելով:
Այս կապակցությամբ առաջադրված մեղադրանքում նշված է. <<...Վաղարշակ Վարդևանյանից պահանջել են իրենց հետ գնալ ՀՀ ԱԱԾ վարչական շենք՝ մի շարք հարցերի շուրջ պարզաբանումներ ստանալու նպատակով։ Վաղարշակ Վարդևանյանին, ձեռքերից բռնած, Բագրատ Սողոմոնյանը, Հայկ Մելքոնյանը և Ռազմիկ Վիրաբյանը դուրս են հանել վաճառասրահից, նստեցրել են հենց նրան պատկանող <<Տոյոտա Պրադո>> մակնիշի 05 ՏՕ 021 պետհամարանիշի ավտոմեքենայի ետևի նստատեղին, որտեղ տեղավորվել են նաև Բագրատ Սողոմոնյանն ու Հայկ Մելքոնյանը, իսկ Ռազմիկ Վիրաբյանը, Վաղարշակ Վարդևանյանից նախօրոք ստանալով ավտոմեքենայի բանալիները, նստել է ղեկին և վարելով ավտոմեքենան, ուղևորվել դեպի Երևան քաղաքի Մուշական թաղամաս, այդպիսով խաբեության միջոցով գաղտնի առևանգելով նրան։
Հարկ է նշել, որ Վաղարշակ Վարդևանյանին նախնական համաձայնությամբ և կանքի ու առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելով առևանգելու վերաբերյալ որևէ ապացույց ձեռք չի բերվել ոչ նախաքննությամբ, ոչ էլ դատաքննությամբ: Նույնիսկ որևէ ապացույց ձեռք չբերվեց այն մասին, որ գոնե Հայկ Մելքոնյանն ու Բագրատ Սողոմոնյանն են նախապես ցանկացել և համաձայնվել` առևանգել Վ.Վարդևանյանին: Դատաքննությամբ պարզվեց, որ դա, ավելի շատ, իրադրությունից բխող անակնկալ որոշում է եղել: Ավելին, դատաքննությամբ հաստատվեց, որ այդ պահին էլ Ռազմիկ Վիրաբյանը ոսկու շուկայի ավտոկայանատեղիի հսկիչ Անդրեյ Գաբրիելյանի պահանջով գնացել է, որ այլ վայր կայանի Վ.Վարդևանյանի ավտոմեքենան և ավտոմեքենայի ղեկին է եղել, երբ Բ.Սողոմոնյանը և Հ.Մելքոնյանը Վ.Վարդևանյանի հետ միասին եկել են դեպի ավտոմեքենան, նստել այն և հեռացել են:
Նույնիսկ տուժող Վ.Վարդևանյանը դատարանում հայտնեց, որ, երբ ներսում գտնվող երկու անձինք իրեն դուրս են հանել վաճառասրահից, տարել են դեպի ավտոմեքենան և նստացրել այն, ինքն այդ ընթացքում Ռազմիկ Վիրաբյանին չի տեսել, նրան տեսլ է միայն ավտոմեքենան նստելուց հետո:
Ստացվում է, որ եթե անգամ, Վ.Վարդևանյանին ավտոմեքենան նստեցնելուց հետո և այն Ռ.Վիրաբյանի կողմից դեպի Վարդաշեն վարելու պահից Ռազմիկ Վիրաբյանը գիտակցել է, որ մասնակցում է Վաղարշակ Վարդևանյանի առևանգմանը, ապա նա Հայկ Մելքոնյանի և Բագրատ Սողոմոնյանի հետ չի գործել նախնական համաձայնությամբ:
Բացի այդ էլ, ինչպես արդեն նշեցի վերևում, դատաքննությամբ պարզվեց և հաստատվեց, որ Ռազմիկ Վիրաբյանը Վաղարշակ Վարդևանյանի նկատմամբ բռնություն չի գործադրել և սպառնալիք չի տվել: Հետևաբար նրա արարքում բացակայում է նաև առևանգման այդ որակյալ հատկանիշը:
Այսինքն ստացվում է, որ Ռազմիկ Վիրաբյանը լավագույն դեպքում կարող էր մեղավոր ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 1-ին մասով, այլ ոչ թե` 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով(...):
(...)2.4. ՀՀ քրեական օրենսգրքի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 317-րդ հոդված.
Պաշտոնատար անձի կոչումը կամ իշխանությունն ինքնակամ յուրացնելը, ինչպես նաև դատական և իրավապահ այլ մարմինների աշխատողների համազգեստը կամ վկայականն օգտագործելը, որը զուգորդվել է դրա հիման վրա հանցանք կատարելով:
Ամենայն ուշադրությամբ մի քանի անգամ Ռազմիկ Վիրաբյանին առաջադրված մեղադրանքն ուսումնասիրելուց հետո անգամ դրանում հնարավոր չէ գտնել նրան վերագրվող այն արարքը, որը մեղադրանքի կողմը և դատարանը որակել են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 317-րդ հոդվածով:
Առաջադրված մեղադրանքում նրան չի մեղսագրվում ոչ պաշտոնատար անձի կոչման կամ իշխանության ինքնակամ յուրացում, ոչ էլ դատական և իրավապահ այլ մարմինների աշխատողների համազգեստի կամ վկայականի օգտագործում:
Ավելին, դատաքննության հաստատվեց, որ Ռազմիկ Վիրաբյանը մտնելով Վ.Վարդևանյանին պատկանող վաճառասրահ ի տարբերություն Բագրատ Սողոմոնյանի և Հայկ Մելքոնյանի` չի ներկայացել որպես իշխանության ներկայացուցիչ, որևէ վկայական ցույց չի տվել, համազգեստ չի կրել: Իսկ Բագրատ Սողոմոնյանի կողմից ոստիկանի համազգեստ կրելը, Հայկ Մելքոնյանի կողմից իրավապահ մարմնի աշխատակցի վկայակն ցույց տալը և նրանց` երկուսի կողմից որպես իրավապահ մարմինների աշխատակիցներ ներկայանալը չի կարող մեղսագրվել Ռազմիկ Վիրաբյանին գոնե այն պատճառով, որ նշված հոդվածով նախատեսված արարքը խմբի կողմից կատարելու հատկանիշ չի պարունակում:
Այս կապակցությամբ դատարանը նշել է. <<... վերջին երեք հանցագործությունները կատարվել են հանցավոր խմբի կողմից իրավապահ մարմնի աշխատողների համազգեստի օգտագործմամբ>>:
Քանի որ դատարանում հետազոտված ապացույցներով հաստատվել է, որ Ռազմիկ Վիրաբյանն իրեն վերագրվող արարքրները կատարելու ժամանակ իրավապահ մարմնի աշխատողների համազգեստ չի կրել և չի օգտագործել, ուստի այս դեպքում ևս դատարանը խորամանկության է դիմել` նշելով, որ այն օգտագործվել է հանցավոր խմբի կողմից` առանց մասնավորեցնելու, թե կոնկերտ ում կողմից է օգտագործվել(...):
(...)5. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 223-րդ հոդվածի 2-րդ մաս` հանցավոր համագործակցությանը մասնակցելը:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 41-րդ հոդվածի 4-րդ մասով սահմանված է. □ Հանցանքը համարվում է հանցավոր համագործակցության կողմից կատարված, եթե դա կատարվել է ծանր կամ առանձնապես ծանր հանցանքներ կատարելու համար ստեղծված, համախմբված, կազմակերպված խմբի կողմից կամ նույն նպատակներով ստեղծված կազմակերպված խմբերի միավորմամբ, ինչպես նաև եթե դա կատարվել է այդպիսի համագործակցության անդամի (անդամների) կողմից ի կատարումն դրա հանցավոր նպատակների, ինչպես նաև հանցավոր համագործակցության առաջադրանքով դրա անդամ չհամարվող անձի կողմից□:
Քանի որ հանցավոր համագործակցությունը հանցակցության ձևերից է, ուստի անդրադառնանք նաև հանցակցությանը, որը` երկու կամ ավելի անձանց դիտավորյալ համատեղ մասնակցությունն է դիտավորյալ հանցագործությանը:
Դիտավորյալ համատեղ մասնակցության հատկանիշը վկայում է այն մասին, որ հանցավոր համագործակցությանը մասնացելը զուտ մեխանիկական գործընթաց չէ, այսինքն` անձը պետք է հստակ գիտակցի, որ ինքը մասնակցում է հենց հանցավոր համագործակցության կողմից կատարվող հանցագործությանը կամ գործում է ի կատարումն այդ համագործակցության նպատակների կամ դրա առաջարկով, հակառակ պարագայում, եթե անձը հանցավոր համագործակցության անդամների հետ համատեղ մասնակցում է որևէ հանցագործության կատարմանը, առանց իմանալու և գիտակցելու այդ մասին, ապա պետք է պատասխանատվություն կրի միայն իր կատարած հանցագործության համար, քանի որ բացակայում է դիտավորյալ համատեղ մասնակցության հատկանիշը:
Առավել ակնառու լինելու համար անդրադառնանք հանցավոր համագործակցության առավել վտանգավոր տարատեսակ հանդիսացող բանդիտիզմին, որը հանցավոր համագործակցությունից տարբերվում է դրա մասնակիցներից մեկի կամ մի քանի մոտ զենքի պարտադիր առկայությամբ: Որպեսզի հանցավորը համարվի բանդիտզմի մասնակից, ապա պետք է հստակ գիտակցի ինչպես մասնակիցների մոտ զենքի առկայության, այնպես էլ` անհրաժեշտության դեպքում այն գործադրելու պատրաստակամության մասին:
Ռազմիկ Վիրաբյանին առաջադրված մեղադրանքում` նրան ՀՀ քրեական օրենսգրքի 223-րդ հոդվածի 2-րդ մասով վերագրվող արարքի փաստական նկարագրությունում բացակայում է հանցավոր համագործակցությանը մասնակցելու հանցակազմի համար պարտադիր` սուբյեկտիվ կողմի հատկանիշը: Այսինքն նախաքննության մարմինը չի հիմնավորել, որ Ռազմիկ Վիրաբյանն իրոք իմացել է, որ գործում է հանցավոր համագործակցության կազմում(...):
(...)դատարանն իր կողմից կայացված դատավճռի` <<դատարանի վերլուծություն>> բաժնում նշել է. <<Դատարանը, վերլուծելով ամբաստանյալ Ռ.Վիրաբյանին առաջադրված մեղադրանքն ու համակցության մեջ գնահատելով դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցները, հաշվի առնելով նրա հանցակիցների նկատմամբ կայացված և ուժի մեջ մտած դատավճռով հաստատված փաստական հանգամանքները, գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտման վրա ձևավորված համոզմամբ հանգում է հետևության, որ սույն քրեական գործին վերաբերվող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ հաստատվում է, որ ամբաստանյալ Ռ.Վիրաբյանը կատարել է հանցագործություններ` նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-դ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով, 223-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, 183-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 3-րդ կետով, 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով և 317-րդ հոդվածով, որոնցով և նա պետք է պատասխանատվության ենթարկվի։
Միաժամանակ, դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալի կատարած արարքներին տրվել են ճիշտ քրեաիրավական գնահատականներ և քրեական գործի ապացույցները ձեռք են բերվել քրեադատավարական օրենքի պահանջների պահպանմամբ, իսկ սույն դատավճռի <<Ապացույցների հետազոտում և գնահատում>> մասում շարադրված ամբաստանյալի պատճառաբանությունները դատաքննությամբ չհիմնավորվեցին։ Նշված անհիմն պատճառաբանություններով նա կատարած հանցագործությունների համար քրեական պատասխանատվությունից ու պատժից խուսափելու նպատակ է հետապնդում։ Նրա կատարած հանցանքներն ապացուցվեցին ինչպես նրա իսկ մասնակի խոստովանական ցուցմունքով, այնպես էլ դատաքննությամբ հետազոտված և դատարանի կողմից որպես արժանահավատ գնահատված վերոգրյալ ապացույցներով>>:
Դատարանը որևէ կերպ չի պատճառաբանել և հիմնավորել, թե ինչից ելնելով է գտնում, որ ամբաստանյալի կատարած արարքներին տրվել են ճիշտ իրավական գնահատական և դա այն դեպքում, երբ դրանց սխալ որակման վերաբերյալ վերը նշած պատճառաբանությունների մեծ մասը պաշտպանության կողմից նշվել է ողջ դատաքննության ընթացքում: Բացի այդ, դատարանը որևէ կերպ չի պատճառաբանել, թե այդ ինչից ելնելով է եկել այն համոզման, որ Ռազմիկ Վիրաբյանի պատճառաբանություններ դատաքննությամբ չեն հիմնավորվել այն պարագայում, երբ նրա ցուցմունքները հաստատվել են նաև դատաքննությամբ հետազոտված այլ ապացույցների համակցությամբ(...):
(...)Այժմ անդրադառնամ դատարանի կողմից նշանակված պատժի անհամապատասխանությանը կատարված հանցանքի ծանրությանը և ամբաստանյալի անձին>>:
Նախ ընդգծենք, որ այս կապակցությամբ դատարանը դատավճռում նշել է. <<Ամբաստանյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս` պատիժների տեսակն ու չափը որոշելիս, դատարանը հաշվի է առնում նրա կատարած հանցագործությունների բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, նրա կողմից անմիջականորեն կատարված գործողությունների ծավալն ու նրա անձը բնութագրող տվյալները։
Որպես ամբաստանյալի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ` դատարանը հաշվի է առնում, որ նա վատառողջ է՝ տառապում է <<Հիպերտոնիկ հիվանդություն, ձախ ծնկի հոդի արտրիտ>> ախտորոշումներով հիվանդություններով, մասնակիորեն խոստովանեց կատարած հանցանքները և զղջաց դրանց համար։
Որպես ամբաստանյալ Ռ.Վիրաբյանի անձը բնութագրող տվյալ` դատարանը հաշվի է առնում, որ նա բնութագրվում է դրական։
Ամբաստանյալի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ դատական քննությամբ չարձանագրվեցին։
Դատարանը, քննության առնելով ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակվելիք պատժատեսակների և պատժաչափերի հարցը, գտնում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 317-րդ հոդվածով նա պետք է դատապարտվի 300.000 դրամ տուգանքի, իսկ մյուս հոդվածներով՝ ազատազրկման։ Ընդ որում, ՀՀ քրեական օրենգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով` որպես լրացուցիչ պատիժ, նրա նկատմամբ պետք է նշանակվի 3.000.000 դրամի չափով գույքի բռնագրա-վում, նկատի ունենալով, որ նա հանցավոր ճանապարհով ձեռք է բերել oգուտ։
Միաժամանակ, դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակված ազատազրկման ձևով պատիժները պետք է մասնակիորեն գումարվեն՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով նրա նկատմամբ նշանակված պատժին մասնակիորեն պետք է գումարվեն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 223-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նշանակված պատժից 6 ամիսը, 183-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 3-րդ և 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին ու 2-րդ կետերով նշանակված պատիժներից 3-ական ամիսը, իսկ 317-րդ հոդվածով նշանակված տուգանքը պետք է գումարվի ամբողջությամբ, և նա պետք է կրի նշանակված պատիժը>>։
Հաշվի առնելով Ռազմիկ Վիրաբյանի անձը բնութագրող հանգամանքները, նրա պատիժն ու պատասխանատվությունը մեղմացնող հանգամանքները, պատիժն ու պատասխանատվությունը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, հաշվի առնելով նաև, որ սխալ են որակվել Ռազմիկ Վիրաբյանի արարքները, դատարանը կարող և պարտավոր էր առավել մեղմ պատիժ նշանակել Ռազմիկ Վիրաբյանին, ինչը չի արել:
Գտնում եմ, որ վերոնշյալ հանգամանքները դատարանի դատավճիռը բեկանելու հիմք են(...)>>:

Վերաքննիչ դատարանի դատաքննության ընթացքում ամբաստանյալ Ռ.Վիրաբյանը ու պաշտպան Ե.Սարգասյանը նույն հիմքերով ու հիմնավորումներով ներկայացրած վերաքննիչ բողոքը պնդեցին:
Մեղադրող Գ.Տիգրանյանը վերաքննիչ դատարան ներկայացրած իր գրավոր պատասխանով միջնորդել է առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը թողնել անփոփոխ, իսկ պաշտպանի վերաքննիչ բողոքը` առանց բավարարման, մասնավորապես պատճառաբանելով հետևյալը:
<<(…)Ռազմիկ Վիրաբյանի մեղավորությունը հիմնավորվել է հատկապես ամբաստանյալի մասնակի ինքնախոստովանական ցուցմունքներով, ինչպես նաև տուժող՝ Վաղարշակ Վարդևանյանի ցուցմունքներով, գործով տուժող ճանաչված անձանց ցուցմունքներով և բազմաթիվ վկաների ցուցմունքներով ու իրեղեն և այլ ապացույցներով։
Հարգելի դատարան, գործի տվյալներից երևում է, որ հանցավոր համագործակցության անդամներր Վաղարշակ Վարդեվանյանի ոսկու սրահի հափշտակությունը կազմակերպել են ամենայն մանրամասնությամբ, ձեռք էին բերել ոստիկանության համազգեստ, վկայականներ, այլ պարագաներ, ինչպես նաև հատուկ լինզաներ՝ աչքերի գույն փոխելու համար։
Մանրակրկտորեն ուսումնասիրել էին սրահի գտնվելու վայրը, սենյակների քանակր և աշխատանքային ժամերր։ Կարելի է ասել, որ տվյալ հանցագործությունը պալանավորելև իրականացրել են լավագայուն <<հոլիվուդյան>> ժանրի կինոնկարների սցենարով։ Ավելի քան զարմանալի է, որ նման կերպով կազմակերպված հանցագործությանր կազմակերպիչները հանցագործությունը իրականացնելու օրր ներգրավել են մի անձնավորության, որը իր ցուցմունքներում նշել է, որ մինչև վերջին պահը չգիտեր, որ մասնակցելու է հանցագործությանը, այլ գնում էր պարտք ստանալու։
Հարգելի դատարան, գտնում եմ, որ անհնարին է նման կազմակերպված խմբի կողմից այդ աստիճանի պլանավորած հանցագործությանր ներգրավել մի անձնավորության, որը ոչ մի բանից տեղյակ չէ, այսինքն՝ ցանկացած պահի ոչնչից տեղյակ չլինելով կարող էր խոչրնդոտներ ստեղծել հանցագործությունը կատարողների համար։
Նմանատիպ հանցագործությունների կատարման եղանակների ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ շատ դեպքերում մեծ ուշադրություն է դարձվում հանցագործության վայրը լքելու խնդրին, մանավանդ երբ հափշտակվում են մեծ քանակությամբ ոսկյա զարդեր, թանկարժեք քարեր և գումարներ ամենայն մանրամասնությամբ նախորոք որոշվում է բոլոր համակատարողների դերը տվյալ հանցագործությունում:
Հանցագործության վայրը լքելը, հափշտակված իրերը բաշխելը նույնպես կարևոր են։ Նման հանգամանքներր քննարկվում և որոշվում են նախորոք և մեղադրանքի կողմը անհավանական է համարում ամբաստանյալի հայտարարությունը, որ իր դերակատարության մասին իմացել է միայն հանցագործությունր կատարելու ժամանակ և, ի վերջո դժվար թե հանցավոր համագործակցության անդամներր ամբողջ <<գործը>> դնեին վտանգի տակ՝ հանցագործությանը ներգրավելով ոչնչից անտեղյակ անձի։
Ինչպես պարզվեց գործի քննությունից, խանութում հափշտակված բոլոր իրերը և գումարները, ինչպես նաև տուժողի և սրահում գտնվող վկաների բջջային հեռախոսները հանցագործությանը մասնակցող անձինք տեղադրել էին սպորտային պայուսակի մեջ, հետագայում հեռախոսները հայտնաբերվել են Վ. Վարդևանյանի առևանգված մեքենայի սրահում, բացի այդ խանութից հափշտակած 30.000 ԱՄՆ դոլարի մասին Արսեն և Բագրատ Սողոմյանները, Հայկ Մելքոնյանը, պայմանավորվածության համաձայն, Վ.Վարդևանյանից ազատվելուց հետո, հիշյալ գումարը հավասարապես բաժանել են միմյանց միջև, որի մասին թաքցրել են հանցավոր խմբի մյուս անդամներից։
Բացի այդ, գործում առկա քննչական խումբ կազմելու մասին որոշումները կայացվել են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 194-րդ և 195-րդ հոդվածների համաձայն և որևէ խախտում այդ առումով ևս թույլ չեն տրվել։
Ամբաստանյալն նկատմամբ նշանակված պատիժր նույնպես հիմնավոր է և օրինական, դատարանը պատիժ նշանակելիս հաշվի է առել ինչպես ամբաստանյալին վերագրվող հանցագործության բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալները, պաստասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքները(…)>>:

Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանություններն ու եզրահանգումները

Ստուգելով գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման ու քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, ինչպես նաև գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի նորմերի պահպանումը, վերաքննիչ բողոքում նշված հիմքերի սահմաններում վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, դատաքննության ընթացքում լսելով բողոքում ներկայացված իրենց հետևությունները հիմնավորելու մասին ամբաստանյալի ու պաշտպանի պատճառաբանությունները, վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 23.07.2013թ-ի դատավճիռը պետք է թողնել անփոփոխ, իսկ պաշտպան Ե.Սարգսյանի վերաքննիչ բողոքը մերժել` հետևյալ պատճառաբանությամբ:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով, 223-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, 183-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 3-րդ կետով, 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով, 317-րդ հոդվածով առաջադրված մեղադրանքում Ռազմիկ Վիրաբյանը ինչպես նախաքննության, այնպես էլ դատաքննության ընթացքում իրեն ըստ էության մեղավոր է ճանաչել մասնակիորեն և ցուցմունքներ տվել այն մասին, որ չի մասնակցել Արա Կարապետյանի և Արմեն Նիկողոսյանի կողմից ստեղծված հանցավոր համագործակցությանը: Վերջինիս ընդանրապես չի ճանաչում, իսկ Արա Կարապետյանի հետ ծանոթացել և մտերմացել է 2001թ-ին ԱՄՆ-ի Լոս Անջելես քաղաքում։ 2005թ-ի հեռացվել է ԱՄՆ-ից և վերադարձել Երևան, որտեղ պատահական իմացել է, որ Արա Կարապետյանը նույնպես Երևանում է ու կոշիկի խանութներ ունի։ Դրանից հետո հանդիպել է նրան հետ և մեկ-մեկ գնացել է Զեյթուն թաղամասում գտնվող նրա <<օֆիս>>։ Մեկ-երկու անգամ նրանից պարտքով գումար է խնդրել, նա օգնել է իրեն, սակայն պարտքի գումարը հետ չի վերցրել։ 2007թ-ի նոյեմբերի վերջերին Կարապետյանը զանգահարել և խնդրել է գնալ իր <<օֆիս>>։ Երբ գնացել և հանդիպել է Ա.Կարապետյանին, նա, տեսնելով, որ ինքը սպորտային հագուստով է, ասել է, որ գնա և փոխի հագուստը, նորմալ հագուստ հագնի ու գնա <<Շրջանային>>, որտեղ իրեն պետք է ինչ-որ մարդկանց հետ ծանոթացնի։ Նա ասել է, որ ինչ-որ գործ պետք է արվի, որի մասին կհայտնի հանդիպման ժամանակ։ Հագուստները փոխելուց հետո գնացել է նշված վայր՝ <<Պոպլովոկ>>-ի մոտ, որտեղ նստել է Արա Կարապետյանի <<Մերսեդես Ջի>> տեսակի ավտոմեքենան և գնացել են մետրոյի <<Երիտասարդական>> կայարանի մոտ։ Ավտոմեքենայի մեջ Արա Կարապետյանն ասել է, որ իրեն օգնելու գործ կա. ինչ-որ մեկն իրեն մեծ գումար է պարտք, բայց չի ցանկանում վերադարձնել պարտքը, նրա մեջքին թափով մարդիկ կան, այդ պատճառով էլ պարտքը խաբելով պետք է վերցվի։ Նա նաև ասել է, որ իր հետ լինելու են այլ մարդիկ, ովքեր մանրամասն ամեն ինչից տեղյակ են և այդ գործը նրանք են անելու, իսկ իրենից պահանջվում է միայն նրանց հետ լինել և օգնել նրանց։ Նաև ասել է, որ ինքն անձամբ չի լինելու իրենց հետ, քանի որ այդ մարդն իրեն ճանաչում է։ Արա Կարապետյանը նաև խոստացել է պարտքը վերադարձնելու դեպքում գումար տալ իրեն։ Ինքը նրան չի մերժել ու երբ հասել են Իսահակյանի արձանի մոտ և իջել ավտոմեքենայից, Արան իրեն ծանոթացրել է մինչ այդ իրեն անծանոթ Բագրատի և Հայկի հետ։ Մոտ կես ժամ խոսելուց հետո Արա Կարապետյանը Հայկին ասել է. <<Հիշիր, մտնում եք խանութ, ճշտում ես, թե Վաղոն ով է, և ասում ես՝ Ռաֆոն մեր մոտ ա։ Ռաֆոյի անունը հենց տվեցիր՝ չոքելու ա ու ինչ ասես խելոք անելու ա>>։ Նրանց խոսակցությունից ոչինչ չի հասկացել, իսկ երբ Արան հեռացել է, երեքով մտել են խանութ, որտեղից գնել են սպորտային և <<օֆիսային>> 2 հատ պայուսակ։ Իր հարցին Հայկը պատասխանել է, որ իրեն պետք է ներկայանան որպես ԿԳԲ-ի աշխատողներ և ոսկեղենը, իբր, արգրավելու են։ Հասկացել է, որ ոսկու խանութ են մտնելու, իսկ <<Ռաֆոն մեր մոտ է>>, դա նշանակում էր, թե իբր նրան բռնել են։ Այնուհետև, տաքսի ավտոմեքենայով գնացել են <<բաղնիքի ոսկու շուկա>>-ի շենքի մոտ։ Չանապարհին Բագրատը հանել է հագին եղած բաճկոնը և տեսել է, որ նրա հագին միլիցիայի աշխատողի <<բլուզկա>> է՝ ավագ լեյտենանտի ուսադիրներով։ Շուկայի շենքի մոտ իջել են ավտոմեքենայից և գնացել Հայկի հետևից։ Ճանապարհին վերջինս ասել է, որ վերցնի սպորտային պայուսակը, որից հետո՝ մինչ խանութ մտնելը, ասել է, որ ներսի մարդկանց հեռախոսներն անջատել տան, որպեսզի նրան չկարողանան զանգահարել։ Խանութ մետնելուց հետո Հայկը ներկայացել է որպես ազգային անվտանգության աշխատող և ցույց է տվել վկայականի նման ինչ-որ մի բան, իսկ Բագրատն ասել է, որ միլիցիայից է։ Հայկը նաև ասել է, որ խանութում ստուգում պետք է կատարվի ու պահանջել է փակել խանութի դուռը։ Խանութում գտնվող երիտասարդ տղան կատարել է Հայկի պահանջը, որից հետո Հայկը, ճշտելով, թե ով է Վաղոն, նրան ասել է, որ Ռաֆոն իրենց մոտ է և կանչել է կողքի սենյակ, իսկ իրենց հանձնարարել է մնալ խանութում գտնվող երկու տղայի մոտ։ Նրանցից պահանջել և վերցրել է բջջային հեռախոսները, որոնք անջատել և տվել է Հայկին, ով այդ պահին խոսելիս է եղել Վաղոյի հետ։ Իրենից հետո Հայկի մոտ է մտել Բագրատն ու վերադառնալով՝ ասել է, որ խանութում գտնվող ոսկեղենը և գումարը պետք է առգրավենք, արձանագրություն կազմենք և Վաղոյի հետ տանենք բաժին։ Բագրատի պահանջով երկու տղաները հավաքել են ոսկեղենն ու լցրել իր մոտ գտնվող պայուսակի մեջ։ Դրանից հետո Բագրատը վերցրել է պայուսակը, մտել է Հայկի մոտ, որտեղից մոտ 5 րոպե անց վերադառնալով՝ իրեն է տվել Վաղոյի <<Պրադո>>-ի բանալիներն ու, բացատրելով, որ ավտոմեքենան կանգնած է ավտոկանգառում, ասել է, որ գնա և այն բերի մուտքի մոտ, քանի որ մեքենան էլ պետք է տանեն բաժին։ Ավտոկանգառում հեռակառավարման վահանակով պարզելով, թե որն է Վաղոյի ավտոմեքենան՝ բացել է դռներն ու ավտոմեքենան կանգնեցրել է շուկայի մուտքի դիմաց։ Սակայն հսկիչը պահանջել է այն ուրիշ տեղ կանգնեցնել, որպեսզի չխանգարի մյուսներին, որի պատճառով կրկին նստել է ավտոմեքենան, բայց այդ պահին նկատել է Վաղոյի հետ դուրս եկող Հայկին ու Բագրատին։ Վերջինս բռնած է եղել Վաղոյի ձեռքից, ով հանգիստ, կարծես ձերբակալված, հետևել է Բագրատին, ում կողքով՝ սպորտային պայուսակը ձեռքին, քայլել է Հայկը։ Վերջինս մուտքի մոտ պայուսակը տվել է ինչ-որ մեկին, ով վերցնելով այն՝ հեռացել է։ Դրանից հետո Հայկը, Բագրատը և Վաղոն նստել են ավտոմեքենայի հետևի նստատեղին՝ Վաղոն նրանց մեջտեղում, և ավտոմեքենան վարել է դեպի Արշակունյաց պողոտա, քանի որ Հայկն իր ականջին կամաց ասել է, որ քշի <<Շորբուլախ>>։ Ճանապարհին տեսել է, որ Հայկն ու Բագրատը <<սկոչով>> կապում են Վաղոյի ձեռքերը։ Շորբուլախում՝ ամայի վայրում, Հայկի պահանջով կանգնեցրել է ավտոմեքենան, որից հետո ինքն ու Բագրատը իջեցրել են Վաղոյին, տարել մի քիչ հեռու և վերադարձել։ Ինքը չի տեսել, որ Հայկը կամ Բագրատը հարվածել են Վաղոյին, բայց եթե Վաղոն ասում է, որ հարվածել են, ուրեմն հարվածել են։ Ուղղակի իմաստ չի եղել նրան հարվածելու, քանի որ նա շատ վախեցած է եղել և առանց հակառակվելու արել է այն ամենը, ինչ նրան ասել է Հայկը։ Դրանից հետո ավտոմեքենան՝ բանալիներով, թողել են Վարդաշեն թաղամասում գտնվող տներից մեկի բակում և հեռացել։
Այլևս Հայկին և Բագրատին չի տեսել, իր ներկայությամբ՝ խանութում, նրանք Վաղոյին կամ մյուս երկու անձանց չեն հարվածել կամ սպառնացել, ինքը՝ նույնպես։ Այն, որ դատարանում Վաղոն ասում է, որ ներսի սենյակում ինչ-որ մեկն իր մեջքին հարվածել է, որից հետո թևերը ոլորելով դուրս են հանել, ապա նման բան չի տեսել, քանի որ այդ ժամանակ արդեն ավտոմեքենայի մեջ է եղել։
Ինչ վերաբերվում է իր մեղադրանքի մեջ նշված Հովհաննես Նազարյանին, Արտակ Գրիգորյանին, Արսեն Սողոմոնյանին և Սուրեն Մելքոնյանին, թե իբր նրանք էլ են դեպքի ժամանակ կանգնած եղել խանութի մոտ, ապա նրանց այնտեղ չի տեսել և չի էլ իմացել, որ դրսում այլ մարդիկ կան։ Նրանցից ճանաչում է միայն Արտակ Գրիգորյանին, ում հետ ծանոթ է եղել ԱՄՆ-ում բնակվելիս։
Կատարվածից մի քանի օր հետո գնացել է Արա Կարապետյանի մոտ և զգացնել է տվել, որ նեղացած է նրանից, քանի որ նա իրեն լուրջ խնդրի մեջ է գցել, և ինքը հասկանում է, որ դա սովորական պարտքի հետ վերցնել չի եղել։ Հետո նրան հարցրել է, թե չի ցանկանում, արդյոք, գումար տալ իրեն, սակայն նա ձևացրել է, որ զբաղված է, 1.000 ԱՄՆ դոլար է տվել և ասել, որ հետո կխոսեն։ Վերցնելով գումարը՝ հեռացել է և որոշ ժամանակ անց նորից զանգահարել է Արային, սակայն նա կոպտել է և, ասելով, որ ինքը բացբերան է, պահանջել այլևս գործ չունենալ իր հետ։ Իրեն թվացել է, որ նա հատուկ է այդպես անում, որպեսզի իրենց հարաբերությունները խզվեն և այլևս գումար չտա իրեն։
Գործի փաստական տվյալների համադրությամբ վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Ռազմիկ Վիրաբյանի և նրա պաշտպան Ե.Սարգսյանի կողմից բերված պատճառաբանություններն հիմնավորված չեն, նպատակ են հետապնդում մեղմացնել ամբաստանյալի պատասխանատվությունն ու պատիժը, նրա կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով, 223-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, 183-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 3-րդ կետով, 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով և 317-րդ հոդվածով նախատեսված հանցանքները կատարելը հաստատված է, իսկ ներկայացված պատճառաբանությունները հերքված են քրեական գործով պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում ձեռք բերված և առաջին ատյանի դատարանում հետազոտված հետևյալ ապացույցներով:
Տուժող Վաղարշակ Վարդևանյանի ցուցմունքի համաձայն 2007թ-ի նոյեմբերի 29-ի երեկոյան, երբ քրոջ որդի Վահե Մարգարյանի և ոսկերիչ Սերգեյի հետ գտնվել են <<Վաղարշ և որդիներ>> ՍՊ ընկերությանը պատկանող ոսկյա զարդերի վաճառքի շուկայում գտնվող հ. 5 վաճառասրահում, որի վարձակալը Հասմիկ Սարգսյանն է, ներս են մտել ամբաստանյալը և ևս երկու տղամարդ։ Երկու տղամարդկանցից մեկը ներկայացել է որպես ազգային անվտանգության ծառայության աշխատակից և ցույց է տվել ինչ-որ վկայական, որը չի զննել, իսկ մյուսը տղամարդը եղել է լեյտենանտի ուսադիրներով համազգեստով։ Նրանք հարցրել են, թե ով է Վաղոն, և երբ ասել է, որ ինքն է, իրեն հարցրել են, թե ճանաչում է Ռաֆֆիին ու պահանջել են ներկայաց-նել զենք և թմրամիջոցներ, մեղադրելով դրանց վաճառքի մեջ։ Նրանց պատասխանել է, որ իրենք զբաղվում են միայն ոսկյա զարդերի վաճառքով և իրենց պահանջած զենք ու թմրամիջոց չեն վաճառում։ Դրանից հետո, ազգային անվտանգության ծառայության աշխատակից ներկայացած անձն իրեն տարել է վաճառասրահում գտնվող փոքր սենյակ և պահանջել է դատարակել գրպանների պարունակությունը։ Նրա պահանջով սեղանին է դրել գրպաններում եղած գումարները, ավտոմեքենայի, բնակարանի և վաճառասրահի բանալիները։ Վերջինս պայուսակից հանել է թուղթ և կազմել է արձանագրություն գրպանից հանված իրերի վերաբերյալ, վերցրել է իր ձեռքի հեռախոսը, անջատել և այդ ամենը տեղավորել է պայուսակում։ Նրա պահանջով բացել է սենյակում գտնվող չհրկիզվող պահարանը, նա իրեն շրջել է դեմքով դեպի պատը և այդ պահին սենյակ է մտել նաև ավագ լեյտենանտի ուսադիրներով համազգեստով մյուս երիտասարդը, ով պահարանից դուրս է հանել այնտեղ գտնվող ադամանդյա քարերը, ոսկյա զարդերը, ոսկու ձուլակտորները և մոտ 2.000.000 դրամ գումարը։ ԱԱԾ աշխատակից ներկայացած երիտասարդի պահանջով Վահե Մարգարյանը բացել է 2-րդ չհրկիզվող պահարանը, որից հետո, համազգես-տով անձը պահարանից դուրս է հանել ոսկյա զարդերը, ոսկու ձուլակտորները և 30.000 ԱՄՆ դոլար գումարը։ Նրանց պահանջով Վահեն ցուցասեղաններից հավաքել է ոսկյա զարդերը, որից հետո նրանք ամբողջ ոսկյա զարդերը, ադամանդե քարերը, ոսկու ձուլակտորները և գումարները տեղավորել են պայուսակի մեջ։
Քիչ անց նրանք փոքր սենյակ են մտցրել նաև Վահեին և Սերգեյին, որոնց մասին ասել է, որ նրանք ընդամենը աշխատողներն են, ինչպես ինքը, այնպես էլ նրանք որևէ մեղք չունեն և խնդրել է ձեռք չտալ նրանց։ Այդ պահին մեջքին ուժեղ հարված է ստացել և ԱԱԾ աշխատակից ներկայացած երիտասարդն ու համազգեստով անձը ոլորել են իր ձեռքերն ու կռացրել ցած, որի հետևանքով գլխապտույտ է ունեցել։ Դրանից հետո, վերցնելով բոլոր զարդերը, ադամանդե քարերը, ոսկու ձուլակտորներն ու գումարները, նրանք ասել են, որ իրեն բերման են ենթարկում ազ-գային անվտանգության ծառայություն, որտեղ կպարզեն ողջ եղելությունը, և ձեռքերը ոլորած իրեն հանել են վաճառասրահից, տարել են իրեն պատկանող <<Տոյոտա Պրադո>> մակնիշի, 05 SO 021 պետհամարանիշով ավտոմեքենայի մոտ և հրելով նստեցրել են ավտոմեքենայի հետևի նստատեղին ու գլուխը մտցրել են իր ոտքերի արանքը։ Դրանից հետո շարժվել են, սակայն քիչ անց զգացել է, որ գնում են ոչ դեպի ԱԱԾ շենք, այլ հակառակ ուղղությամբ և մի պահ կողմնո-րոշվել է, որ կրկեսի մոտակայքում են։
Որոշ ժամանակ անց, ավտոմեքենայի հետնամասում իր կողքին նստած երիտասարդները կպչուն ժապավենով կապել են իր ձեռքերը, և մոտ 3 րոպե անց, ավտոմեքենան կանգ է առել և իրեն իջեցրել են ավտոմեքենայից։ Երիտասարդներից մեկը բռունցքով հարվածել է իրեն և գցել գետնին, որից հետո կպչուն ժապավենով կապել են իր ոտքերը և, ասելով, որ կգան իր ետևից, նստել են իր ավտոմեքենան և հեռացել։ Հասկացել է, որ գտնվում է Երևան քաղաքից դուրս, ոչ բնակելի տարածքում։ Իրեն հաջողվել է քանդել ձեռքերի և ոտքերի կապերն ու շարժվել լուսավորվող բնակավայրի կողմը։ Ճանապարհին կանգնեցրել է մի ավտոմեքենա, որի վարորդից տեղեկացել է, որ գտնվում է <<Շորբուլախ>> թաղամասում։ Ոտքով հասել է այդ թաղամասի կենտրոն, այնտեղի խանութներից մեկից զանգահարել է քրոջ որդուն, ով ընկերոջ հետ միասին եկել և իրեն տարել են աշխատավայր, որից հետո էլ դիմել է ոստիկանություն։
Ամբաստանյալը և նրա հետ եղած անձինք վաճառասրահից հափշտակել են իրեն պատկանող՝ 80.255.426 ՀՀ դրամ ընդհանուր արժողությամբ, ադամանդյա քարերը, ոսկյա զարդերը և ձուլակտորները, 33.210 ԱՄՆ դոլար և 2.155.000 ՀՀ դրամ, ինչպես նաև՝ վաճառասրահի չհրկիզ-վող պահարաններում պահվող՝ իր ծանոթներ Հասմիկ Սարգսյանին, Սամվել Մարգարյանին և Էլմիրա Գուլինյանին պատկանող, ոսկյա զարդերը և ձուլակտորները։
Վկաներ Վահե Մարգարյանի և Սերգեյ Մանուկյանի նույնաբովանդակ ցուցմունքների համաձայն՝ 2007թ. նոյեմբերի 29-ին՝ ժամը 1830-ի սահմաններում, երբ Վաղարշակ Վարդևանյանի հետ միասին գտնվել են <<Վաղարշ և որդիներ>> ՍՊ ընկերությանը պատկանող շուկայում գտնվող հ. 5 վաճառասրահում, ներս են մտել 3 երիտասարդ տղամարդ, որոնցից մեկը ներկայացել է որպես ազգային անվտանգության ծառայության աշխատակից և, հարցնելով, թե ով է Վաղոն, ասել է, որ թմրամիջոցներ և զենք հայտնաբերելու համար պետք է խոզարկություն կատարեն։ Նա ինչ-որ վկայական է ցույց տվել Վաղինակին և նրան հրավիրել է վաճառասրահում գտնվող սենյակ։ Անծանոթ երիտասարդներից մեկը՝ ամբաստանյալը, իրենց ասել է, որ չշարժվեն տեղներից, վերցրել է իրենց բջջային հեռախոսները, անջատել դրանք ու տարել տվել սենյակում գտնվող երրորդ անձին։ Այնուհետև, նա անձրևանոցի տակից հանել է սև գույնի սպորտային պայուսակ և հրամայել է հավաքել ու դրա մեջ տեղավորել վաճառասրահի ցուցափեղկերում տեղադրված ոսկյա զարդերը, ասելով, որ դրանք տարվելու են ԱԱԾ։ Նրա պահանջը կա-տարվել է, իսկ երկրորդ՝ ավագ լեյտենանտի ուսադիրներով համազգեստով երիտասարդը 1-ին չհրկիզվող պահարանից դուրս է հանել ոսկյա զարդերը, ձուլակտորները և գումարները։ Այնուհետև, ԱԱԾ աշխատակից ներկայացած երիտասարդի պահանջով բացել և պայուսակում են տեղավորել 2-րդ չհրկիզվող պահարանում գտնվող ոսկյա զարդերը, ձուլակտորները և գումարները։ Դրանից հետո, նրանք պայուսակին փակցրել են սպիտակ թուղթ, վրան գրել են <<ՀՀ ԱԱ>> և, վերցնելով այն, ոլորել են Վաղարշակի ձեռքերը և իրենց հետ նրան դուրս են տարել վաճառասրահից։
Տուժող Հասմիկ Սարգսյանի ցուցմունքի համաձայն՝ <<Վաղարշ և որդիներ>> ՍՊ ընկերությանը պատկանող ոսկու շուկայում իր անվամբ վարձակալված հ. 5 վաճառասրահում գործունեություն է իրականացրել ամուսնու՝ Արսեն Լոփոյանի ընկերը՝ Վաղարշակ Վարդևանյանը, ով վաճառել է նաև իրենց պատկանող ոսկյա զարդերը։
2007թ-ի նոյեմբերի 29-ին վաճառասրահում տեղի ունեցած դեպքի վերաբերյալ տեղեկացել է ամուսնուց և պարզվել է, որ նշված օրը հափշտակել են նաև իրեն պատկանող՝ վաճառասրահում գտնված, 328.903 ՀՀ դրամ ընդհանուր արժողությամբ 2 հատ ոսկյա շղթան։
Վկա Արսեն Լոփոյանի նույնաբովանդակ ցուցմունքի համաձայն՝ 2007թ-ի նոյեմբերի 30-ին ընկերոջից՝ Վաղարշակ Վարդևանյանից, տեղեկացել է, որ նրա աշխատավայրից՝ <<Վաղարշ և որդիներ>> ՍՊ ընկերությանը պատկանող ոսկու շուկայում գտնվող հ. 5 վաճառասրահից, որի վարձակալն իր կինն է, ինչ որ անձիք հափշտակել են ոսկյա զարդեր և գումարներ, ինչպես նաև փախցրել են նրան պատկանող <<Տոյոտա Պրադո>> մակնիշի ավտոմեքենան։ Հափշտակված ոսկյա զարդերի մեջ են եղել նաև իրենց պատկանող զարդերը, որոնք պետք է վաճառեր Վաղարշակը։
Մի քանի օր անց իր աշխատակից Սուրիկից տեղեկանալով, որ Վաղարշակի ավտոմեքենան գտնվում է Վարդաշենում՝ նրանց տան մոտակայքում, այդ մասին հայտնել է վերջինիս։
Տուժող՝ <<Վաղարշ և որդիներ>> ՍՊ ընկերության պատկանող ոսկու շուկայում ոսկու ձու-լակտորների առքուվաճառքով զբաղվող Սամվել Մարգարյանի ցուցմունքի համաձայն՝ 2007թ-ի նոյեմբերի 29-ին տուժող Վ.Վարդևանյանի աշխատավայրից կատարված հափշտակության արդյունքում հափշտակվել են նաև իրեն պատկանող՝ 999.9 հարգի 2 կգ 600 գրամ քաշով ոսկու ձուլակտորները և 585 հարգի 480 գրամ քաշով շղթաների ոսկյա փականները, որոնց ընդհանուր արժեքը կազմում է 24.180.476 ՀՀ դրամ։ Նշված ձուլակտորները և փականներն աշխատանքն ավարտելուց հետո սովորականի նման դրած է եղել Վաղարշակի վաճառասրահում գտնվող չհրկիզվող պահարանի մեջ, քանի որ իր վարձակալած տարածքում չունի չհրկիզվող պահարան։
Տուժող՝ <<Վաղարշ և որդիներ>> ՍՊ ընկերությանը պատկանող ոսկու շուկայում ոսկյա զարդերի առքուվաճառքով զբաղվող Էլմիրա Գուլինյանի ցուցմունքի համաձայն՝ 2007թ. նոյեմբերի 29-ին՝ ժամը 18-ի սահմաններում, ավարտելով աշխատանքային օրը՝ հավաքել է իր վաճառասրահում ցուցադրված ոսկյա զարդերը և, դրանց մի մասը տեղավորելով իր վաճառասրահում գտնվող չհրկիզվող պահարանում, մյուս մասը՝ ինչպես միշտ, Վաղարշակ Վարդևանյանի քրոջ որդու Վահե Մարգարյանի օգնությամբ տեղավորել են Վաղարշակի վաճառասրահում տեղադրված չհրկիզվող պահարանում։ Նույն օրը՝ ժամը 20:30-ի սահմաններում, հեռախոսով Վահեից, տեղեկացել է, որ իր գնալուց հետո Վաղարշակի վաճառասրահ են մտել անհայտ անձիք, ովքեր ներկայացել են որպես ազգային անվտանգության ծառայության աշխատակիցներ, հավաքել են վաճառասրահում գտնվող ամբողջ ոսկեղենն ու քարերը և Վաղարշակին էլ տարել են ԱԱԾ։ Հետագայում պարզվել է, որ այդ անձիք անվտանգության աշխատակիցներ չեն եղել, ոչ մի ստուգում չի եղել, նրանք հափշտակել են Վաղարշակի վաճառասրահում եղած ոսկեղենն ու քարերը, իսկ Վաղարշակին տարել և թողել են <<Շորբուլախ>>-ում՝ ոտքերն ու ձեռքերը կապված վիճակում։
Վաղարշակի վաճառասրահից հափշտակված ոսկյա զարդերի մեջ եղել են նաև իրեն պատկանող զանազան ոսկյա զարդերը, որոնց ընդհանուր արժեքը կազմել է 28.693.200 դրամ։
Վկա Վահագն Հարությունյանի ցուցմունքի համաձայն՝ 2005թ-ից նա աշխատում է <<Վաղարշ և որդիներ>> ՍՊ ընկերությանը պատկանող ոսկու շուկայում, որտեղ օգնում է հ. 5 վաճառասրահում ոսկյա զարդերի առքուվաճառքով զբաղվող մորեղբորը՝ Վաղարշակ Վարդևանյանին՝ կատարելով ապրանքների պատրաստման դիզայներական աշխատանքներ։ Մոտ հարաբերու-թյունների մեջ գտնվելով նույն շուկայի հ. 6 վաճառասրահի աշխատակցուհի Էլմիրայի հետ՝ հաճախ իր աշխատանքները կատարել է հ. 6 վաճառասրահում։
2007թ-ի նոյեմբերի 29-ին՝ ժամը 18-ի սահմաններում, Էլմիրան հ. 6 վաճառասրահի ցուցասեղաններից հավաքել է ոսկյա զարդերը, դրանց մի մասը տեղավորել է իր վաճառասրահում գտնվող չհրկիզվող պահարանում, իսկ մյուս մասը տվել է Վաղարշակ Վարդևանյանի մոտ աշխատող իր մորաքրոջ որդուն՝ Վահեին, որպեսզի վերջինս, ինչպես միշտ, դրանք պահելու համար տեղավորի Վաղարշակի վաճառասրահում գտնվող չհրկիզվող պահարանում։
Նույն օրը ժամը 18:40-ի սահմաններում վերջացնելով աշխատանքը դուրս է եկել հ. 6 վաճառասրահից, փակել է դրա մուտքի դուռն ու գնացել դեպի հ. 5 վաճառասրահ, որպեսզի մոտը գտնվող ոսկյա զարդերը տեղավորի այնտեղ գտնվող չհրկիզվող պահարանում։ Սակայն նշված վաճառասրահի դռան դիմաց կանգնած, մոտ 40-45 տարեկան, գանգուր մազերով անձն իրեն չի թույլատրել մտնել վաճառասրահ՝ ասելով, որ այնտեղ կատարվում է օպերատիվ աշխատանք։ Վերադառնալով հ. 6 վաճառասրահ, զանգահարել է մորաքրոջ մյուս որդուն՝ Կարենին և տեղեկացրել, թե ինչ է կատարվում։ Կարենը խոստացել է շուտ գալ ոսկու շուկա, որից հետո նորից դուրս է եկել հ. 6 վաճառասրահից և տեսել, որ նշված անծանոթը դեռ կանգնած է հ. 5 վաճառասրահի մուտքի մոտ։ Նկատել է, որ ոսկու շուկայի տնօրինության համար նախատեսված ավտոմեքենաների կայանատեղում կանգնած է Վաղարշակի <<Տոյոտա Պրադո>> մակնիշի ավտոմեքենան։ Մոտեցել է դրան և նկատել, որ ավտոմեքենայի շարժիչն աշխատում է, սակայն, թե դրանում մարդիկ նստած են եղել, թե՝ ոչ, չի կարողացել տեսնել, քանի որ ավտոմեքենայի ապակիները եղել են մգեցված։ Նորից որոշել է վերադառնալ հ. 5 վաճառասրահի մոտ և նկատել է, որ իրենից մոտ 2 մետր հեռավորության վրա ոսկու շուկայի անվտանգության աշխատակից Անդրեյն ինչ-որ սափրագլուխ անձնավորությունից պահանջում է մորեղբոր ավտոմեքենան տեղափոխել կանգնեցված վայրից։ Որպեսզի դիմավորի մորաքրոջ որդուն՝ Կարենին, սկսել է քայլել դեպի շուկայի կենտրոնական մաս և տեսել է, որ սափրագլուխ անծանոթը մտել է հ. 5 վաճառասրահ, որի մուտքի դռան մոտ կանգնած է եղել նույն՝ վերը նշված, անծանոթը։ Հանդիպելով Կարենին, գնացել են դեպի հ. 5 վաճառասրահ, նպատակ ունենալով մտնել այնտեղ։ Սակայն տեսել են, որ սափրագլուխ անձը դուրս է եկել վաճառասրահից, իսկ նրա հետևից՝ նաև բարձրա-հասակ և թիկնեղ մի անձնավորություն, որի ձեռքում եղել է սև գույնի պայուսակ, որը նա տվել է մուտքի դռան մոտ կանգնած անծանոթին։ Վաճառասրահից դուրս է եկել ևս մի անծանոթ, ով մորեղբոր ձեռքերը ոլորած՝ նրան հանել է դուրս։ Նրանք բոլորը շարժվել են դեպի մորեղբոր ավտոմեքենան։ Լավ չի կարողացել տեսնել, թե ովքեր են կոնկրետ նստել այդ ավտոմեքենան, սակայն տեսել է, որ Վաղարշակին նստեցրել են նրա ավտոմեքենան, որն անմիջապես շարժվել և հեռացել է։
Վահե Մարգարյանն իրեն պատմել է, որ վաճառասրահ են մտել 3 անծանոթ, ովքեր ներկայացել են որպես ազգային անվտանգության ծառայության աշխատակիցներ, պահանջել են ներկայացնել թմրանյութեր և զենք, այնուհետև պահանջել են սպորտային պայուսակում տեղավորել վաճառասրահում գտնվող բոլոր ոսկյա զարդերը և, դրանք վերցնելով իրենց հետ, Վաղարշակին տարել են ԱԱԾ։ Այդ օրը՝ ժամը 20-ի սահմաններում, երբ իրենք գտնվել են վաճառասրահում, զանգահարել է Վաղարշակը և ասել, որ այդ անձիք ԱԱԾ-ից չեն եղել։ Վաղարշակը նաև հայտնել է, որ գտնվում է <<Շորբուլախի>> կենտրոնական հրապարակում և խնդրել է գնալ իր հետևից։ Ընկերոջ՝ Արմենի հետ գնացել է մորեղբոր հետևից, և ճանապարհին վերջինս պատմել է կատարվածի մասին, իսկ երբ հասել են շուկա, դիմել են ոստիկանություն։
Վկա Կարեն Մարգարյանի նույնաբովանդակ ցուցմունքի համաձայն՝ 2007թ-ի նոյեմբերի 29-ին իրեն է զանգահարել Վահագնը և խնդրել է գնալ հ. 5 վաճառասրահի մոտ՝ ասելով, որ այնտեղ կատարվում է ինչ-որ օպերատիվ ծառայություն։ Տոնավաճառի առաջին մուտքի մոտ հանդիպել է Վահագնին և երբ երկուսով ցանկացել են մոտենալ հ. 5 վաճառասրահին, տեսել են, որ անծանոթ ինչ-որ անձինք դուրս են գալիս նշված վաճառասրահից, իսկ նրանցից մեկն էլ, ով ոստիկանության դաշտային համազգեստով է եղել, վաճառասրահից դուրս է հանել ձեռքերը ոլորած Վաղարշակին ու տարել շուկայի տնօրինության ավտոմեքենաների կանգառի ուղղությամբ։ Ոստիկանության համազգեստով անձնավորության ձեռքին եղել է ինչ-որ պայուսակ։ Քանի որ մութ է եղել, անծանոթների դեմքերը լավ չի տեսել, անգամ չի տեսել, թե Վաղարշակին որ ավտոմեքենայով են տարել։ Այնուհետև, մտել է հ. 5 վաճառասրահ, որտեղ գտնվել են եղբայրն ու շուկայում աշխատող Սերգեյը։ Նրանք պատմել են, որ վաճառասրահ են մտել 3 անձ, ներկայացել են որպես ազգային անվտանգության ծառայության աշխատակիցներ, պահանջել են ներկայացնել թմրանյութեր և զենք, որից հետո, ասելով, որ կատարում են առգրավում, վերցրել են ոսկյա զարդերն ու Վաղարշակին էլ տարել են ազգային անվտանգության ծառայություն։ Նույն օրը՝ ավելի ուշ, Վահագնից տեղեկացել է, որ անծանոթներն իրականում ԱԱԾ աշխատակիցներ չեն եղել, մորեղբորը՝ Վաղարշակին, տարել են <<Շորբուլախ>> թաղամաս, թալանել են նրան ու թողել այնտեղ։
Վկա Արմեն Արզումանյանի ցուցմունքի համաձայն՝ 2007թ-ի նոյեմբերի 29-ին՝ ժամը 19:10-ի սահմաններում, իրեն է զանգահարել ընկերը՝ Վահագն Հարությունյանը և նրա խնդրանքով շտապ գնցել է նրա աշխատավայր՝ Երևանի Խորենացի թիվ 24 հասցեում գործող ոսկու շուկա, որտեղ Վահագնից տեղեկացել է, որ նրա մորեղբորը՝ Վաղարշակ Վարդևանյանին տարել են ազգային անվտանգության ծառայություն։ Երկուսով գնացել են ԱԱԾ շենքի մոտ և, դրա մոտ կանգնած ավտոմեքենաների թվում փնտրելով Վաղարշակի ավտոմեքենան, այն չեն գտել։ Նորից վերադարձել են ոսկու շուկա և ժամը 20-ի սահամններում զանգահարել է Վաղարշակն ու հայտնել, որ իրեն տարած անձիք ոչ թե ԱԱԾ աշխատակիցներ, այլ հանցագործներ են եղել, իրեն նրանք թողել են <<Շորբուլախ>> թաղամասում և հեռացել են։ Վաղարշակը Վահագնին բացատրել է գտնվելու վայրը և վերջինիս հետ գնացել են այնտեղ ու վերցրել Վաղարշակին, ով պատմել է, որ անհայտ երեք անձը մտնելով հ. 5 վաճառասրահ՝ ներկայացել են որպես ԱԱԾ աշխատակիցներ, վերցրել են վաճառասրահի ոսկյա զարդերը և իրեն՝ ԱԱԾ տանելու պատրվակով, տարել են ու թողել են <<Շորբուլախի>> ամայի տարածքում։
Վկա՝ <<Վաղարշ և որդիներ>> ՍՊ ընկերության ներքին անվտանգության ծառայող, Անդրեյ Գաբրիելյանի ցուցմունքի համաձայն՝ 2007թ-ի նոյեմբերի 29-ին՝ ժամը 18:50-ի սահմաններում, ինքը փոխարինել է ոսկու շուկայի ձախ կողմի խաչմերուկի մոտ տեղակայված ավտոմեքենաների կայանատեղի հսկիչին։ Մոտ 5 րոպե անց, շուկայի տնօրինության ավտոմեքենաների կայանատեղի դիմաց կանգնել է <<Տոյոտա Պրադո>> մակնիշի, մոխրագույն, մգեցված ապակիներով մի ավտոմեքենա, որի վարորդի նստատեղից իջել է սափրած գլխով մի անձնավորություն և քայլելով մոտեցել շուկայի մուտքին։ Նրան ասել է, որ ավտոմեքենան պետք է դուրս հանել այդ վայրից, սակայն վերջինս պատասխանել է, որ շուտով այն կհանի, մտել է հ. 5 վաճառասրահ։ Տեսնելով, որ ավտոմեքենան խցանում է առաջացնում, գնացել է այդ անծանոթի հետևից, նրան տեսել է նշված վաճառասրահի մուտքի մոտ կանգնած և խնդրել է ավտոմեքենան տեղափոխել ու կանգնեցնել այլ վայրում։ Անծանոթը պատասխանել է, որ անց է կացվում օպերատիվ ծառայություն և առաջարկել է չխանգարել դրան։ Երբ երկրորդ անգամ է զգուշացրել այդ անձին, նա իր ետևից քայլելով՝ սկսել է մոտենալ ավտոմեքենային։ Տեսել է, որ թիվ 5 վաճառասրահից դուրս գալով, անծանոթի հետևից շարժվել են դեպի ավտոմեքենան ևս 2 անծանոթ անձիք, որոնցից մեկի հագին եղել է զինվորական դաշտային համազգեստ։ Նշված երկուսը ձեռքերը դեպի մեջքի մասը ոլորած Վաղարշակ Վարդևանյանին տարել են վերը նշված վայրում կայանած ավտոմե-քենայի մոտ, որից հետո սափրագլուխ անձը նստել է այդ ավտոմեքենայի ղեկի մոտ, իսկ մյուս անծանոթները Վաղարշակին նստեցրել են ավտոմեքենայի հետևի նստատեղին, իսկ իրենք նստել են նրա երկու կողմերում։ Նրանց հեռանալուց հետո նկատել է, որ հ. 5 վաճառասրահի մոտ մարդիկ են հավաքվել, իսկ ավելի ուշ, երբ ոստիկանության աշխատակիցներն իրեն կանչել են ընկերության անվտանգության բաժնի աշխատասենյակ, տեղեկացել է, որ նշված 3 անծանոթը ոչ թե իրականացրել են օպերատիվ ծառայություն, այլ կողոպտել են Վաղարշակ Վարդևանյանին։
Վկա՝ <<Վաղարշ և որդիներ>> ՍՊ ընկերությանը պատկանող ոսկու շուկայում ոսկյա զար-դերի արտադրությամբ զբաղվող <<Կոլլետա>> ՍՊ ընկերության տնօրեն Արծրուն Մխիթարյանի ցուցմունքի համաձայն՝ 2007թ-ի նոյեմբերի 29-ին՝ ժամը 18:30-ի սահմաններում, նա, տեսնելով, որ ադամանդե քարեր վերցնելու նպատակով շուկայի հ. 5 վաճառասրահում աշխատող Վաղարշակի մոտ գնացած իր աշխատակից Սերգեյ Մանուկյանն ուշանում է, գնացել է նշված վաճառասրահ, սակայն դրա մուտքի մոտ կանգնած անձն իրեն թույլ չի տվել մտնել ներս, ասելով, որ ազգային անվտանգության ծառայության կողմից այնտեղ ստուգում է կատարվում։ Դռնից նայելով, վաճառասրահում տեսել է այլ անծանոթների և, զարմանալով, թե ինչ ստուգում կարող է անցկացվել ազգային անվտանգության ծառայության կողմից, բարձրացել է շուկայի 2-րդ հարկ և փոխտնօրեն Արմեն Բաղդասարյանին տեղեկացրել է, որ Վաղոյի մոտ ստուգումներ են կատարվում։ Դրանից հետո իջել են ներքև, սակայն տեղեկացել են, որ Վաղոն ստուգում կատարողների հետ գնացել է։
Հաջորդ օրը հայտնի է դարձել, որ վերը նշված անձինք, ոչ թե ազգային անվտանգությունից են եղել, այլ հափշտակել են Վաղոյի մոտ եղած ոսկեղենը, իսկ նրան տարել ու թողել են <<Շորբուլախ>>-ի ամայի տարածքում։
Վկա Մարինե Սերոբյանի ցուցմունքի համաձայն՝ 2007թ-ի նոյեմբերի 30-ին ամուսնուց՝ Միխայիլ Պողոսյանից, ում նաև Սուրիկ են կոչում, տեղեկացել է, որ Ա.Լոփոյանի ընկերոջը՝ Վաղարշակին, երեք անհայտ անձիք ներկայանալով որպես ազգային անվտանգության աշխատակիցներ, նրա խանութից վերցրել են նրա ոսկյա իրերը, իսկ նրան տարել են Շորբուլախ և, թողնելով այնտեղ, հեռացել են նրան պատկանող ավտոմեքենայով։ Հաջորդ օրը՝ առավոտյան, իրենց տան դիմաց գտնվող ավտոտնակների մոտ նկատել է մի ավտոմեքենա, որը մոտ 3 ժամ անց կանգնած է եղել նույն տեղում։ Իրեն տարօրինակ է թվացել դա, քանի որ վարորդի դռան պատուհանը կիսով չափ իջեցված է եղել։ Մոտ 2 ժամ անց պատուհանից դուրս նայելով՝ նորից տեսել է, որ այդ ավտոմեքենան կանգնած է նույն տեղում։ Զանգահարել է ամուսնուն, ասել այդ մասին և խնդրել է ճշտել Վաղարշակի ավտոմեքենայի տեսքը և պետհամարանիշները։ Ամուսինը քիչ անց, զանգահարել և հայտնել է Վաղարշակի ավտոմեքենայի պետհամարանիշները, որից հետո նրան հայտնել է, որ այդ պետհամարանիշով ավտոմեքենան է կանգնած իրենց տան մոտակայքում։ Դրանից հետո, ավտոմեքենայի մոտ են եկել ոստիկանության աշխատակիցները։
Վկա Միխայիլ Պողոսյանի նույնաբովանդակ ցուցմունքի համաձայն՝ 2007թ-ի նոյեմբերի 30-ին՝ իր աշխատավայրում, իրենց ընկերության փոխտնօրեն Արսեն Լոփոյանից տեղեկացել է, նրա ընկերոջ՝ Վաղարշակի նկատմամբ իրականացված գործողությունների, այդ թվում՝ նրա <<Տոյոտա Պրադո>> մակնիշի ավտոմեքենան հափշտակվելու մասին։
2007թ-ի դեկտեմբերի 1-ին՝ ժամը 11-ի սահմաններում, իրեն է զանգահարել իր կինը և ասել, որ իրենց փողոցի ավտոտնակների արանքում ինչ-որ տարօրինակ <<ջիփ>> ավտոմեքենա է կայանված։ Կապ հաստատելով և ճշտելով Վաղարշակի ավտոմեքենայի պետհամարանիշները, պարզել է, որ իրենց փողոցում կայանված ավտոմեքենան Վաղարշակինն է և այդ մասին հայտնել է Արսենին։
<<Հաղորդում ընդունելու մասին>> 29.11.2007թ-ի հ. 011180 արձանագրության համաձայն տուժող Վ.Վարդևանյանը ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Կենտրոնական բաժնում հաղորդում է տվել կատարված հանցագործությունների մասին։
<<Դեպքի վայրի զննության մասին>> 30.11.2007թ-ի արձանագրության համաձայն՝ Վ.Վարդևանյանը մատնացույց է արել Երևան քաղաքի Մուշական թաղամասի այն ամայի տարածքը, որտեղ նրան առևանգողները թողել են նրան՝ ձեռքերն ու ոտքերը կապված վիճակում։
<<Դեպքի վայրի զննության մասին>> 01.12.2007թ-ի արձանագրության համաձայն՝ ք.Երևանի Վարդաշենի 6-րդ փողոցի թիվ 7 տան մոտակայքում հայտնաբերվել է Վ.Վարդևանյանին պատկանող <<Տոյոտա Պրադո>> մակնիշի 05 ՏՕ 021 պետհամարանիշով ավտոմեքենան, իսկ դրանում՝ ավագ լեյտենանտի ուսադիրներով ոստիկանության դաշտային համազգեստ՝ սվիտեր և տաբատ, ինչպես նաև՝ Վ.Վարդևանյանին պատկանող, 091-41-44-21 բջջային քարտով <<Նոկիա>> տիպի 351349104963638 գործարանային համարով բջջային հեռախոսը, Սերգեյ Մանուկյանին պատկանող, 091495432 բջջային քարտով <<Նոկիա>> տիպի 357963000868727 գործարանային համարով բջջային հեռախոսը և Վահե Մարգարյանին պատկանող, 094-00-32-92 ու 093-39-33-75 բջջային քարտերով <<Վադաֆոնե>> տիպի 358012002288242 գործարանային համարի բջջային հեռախոսը։
<<Լուսանկարով անձին ճանաչման ներկայացնելու մասին>> 30.04.2007թ-ի արձանագրության համաձայն՝ տուժող Վ.Վարդևանյանն իրեն ճանաչման ներկայացված անձանց լուսանկարներից ճանաչել է 29.11.2007թ-ի իր նկատմամբ կատարած գործողությունների մասնակից Ռազմիկ Վիրաբյանին։
<<Լուսանկարով անձին ճանաչման ներկայացնելու մասին>> 05.05.2007թ-ի արձանագրության համաձայն՝ դատապարտյալ Արշակ Գրիգորյանն իրեն ճանաչման ներկայացված անձանց լուսանկարներից ճանաչել է 29.11.2007թ-ին իր և այլ անձանց կողմից Վ.Վարդևանյանի նկատմամբ կատարած գործողությունների մասնակից Ռազմիկ Վիրաբյանին։
<<Իրեղեն ապացույց ճանաչելու մասին>> 01.12.2007թ-ի և 09.12.2009թ-ի որոշումների ու <<Զննություն կատարելու մասին>> 01.12.2007թ-ի արձանագրության համաձայն՝ իրեղեն ապացույց են ճանաչվել և զննվել Վ.Վարդևանյանի <<Տոյոտա Պրադո>> մակնիշի 05 ՏՕ 021 պետհամարանիշով և JTEBL29J665036337 նույնացման համարով ավտոմեքենան, ավագ լեյտենանտի ուսադիրներով ոստիկանության դաշտային համազգեստը, Վ.Վարդևանյանին պատկանող, 091-41-44-21 բջջային քարտով <<Նոկիա>> տիպի 351349104963638 գործարանային համարով բջջային հեռախոսը, Սերգեյ Մանուկյանին պատկանող, 091495432 բջջային քարտով <<Նոկիա>> տիպի 357963000868727 գործարանային համարով բջջային հեռախոսը, Վահե Մարգարյանին պատկանող, 094-00-32-92 ու 093-39-33-75 բջջային քարտերով <<Վադաֆոնե>> տիպի 358012002288-242 գործարանային համարով բջջային հեռախոսը։
Դատաբժշկական փորձաքննության 03.12.2007թ. թիվ 2057 եզրակացության համաձայն՝ Վ.Վարդևանյանի ստացած մարմնական վնասվածքները՝ ստորին շրթունքի աջ կեսի առաջային մակերեսի քերծվածքի, ստորին շրթունքի ներսային մակերեսի վերքի ձևերով, պատճառվել են բութ առարկաների ներգործության հետևանքով, հնարավոր է 29.11.2007թ-ին, և դրանք նրա առողջությանը պատճառել են թեթև վնաս՝ առողջության կարճատև քայքայումով։
Բացի Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 23.07.2013թ-ի դատավճռում շարադրված վերոնշյալ ապացույցներից, ամբաստանյալ Ռազմիկ Վիրաբյանի կողմից գործի քննության ընթացքում և վերաքննիչ բողոքում պաշտպան Ե.Սարգսյանի կողմից բերված պատճառաբանությունները հերքվում են նաև հետևյալով:
- ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 194-րդ և 195-րդ հոդվածների համաձայն` քննչական բաժնի պետն իրավունք ունի առանձին որոշում կայացնել քննչական խումբ կազմելու մասին, որի մեջ պետք է նշվեն բոլոր քննիչները, որոնց հանձնարարվում է նախաքննության կատարումը, այդ թվում` խմբի ղեկավար քննիչը, որը գործն ընդունում է իր վարույթ և ղեկավարում է մյուս քննիչների գործողությունները:
2009 թվականի փետրվարի 29-ին ՀՀ ԱԱԾ քննչական վարչության պետ Վ.Սարգսյանի կողմից որոշում է կայացվել սույն քրեական գործով քննչական խումբ կազմելու մասին, որով ոչ միայն քննչական խմբի կազմում ընդգրկել են ՀՀ ԱԱԾ քննչական վարչության ՀԿԳ ավագ քննիչներ Արթուր Սարգսյանը, Վահե Պապոյանը, ավագ քննիչներ Միքայել Համբարձումյանը, Արտյոմ Գրիգորյանը, Արմեն Սիրականյանը, քննիչներ Սամվել Տավարացյանը, Տիգրան Մնացականյանը, Տիգրան Սինոյանը, Արա Խալաթյանը և Ազատ Հարությունյանը, այլև գործը թողնվել է ԱԱԾ քննչական վարչության պետի տեղակալ Մ.Մարուքյանի վարույթում:
Մեղադրյալ Ռազմիկ Վիրաբյանն օրենքով սահմանված կարգով ծանոթացել է նշված որոշման հետ:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 398-րդ հոդվածի համաձայն` քրեադատավարական օրենքի էական խախտումներ են նույն օրենսգրքի սկզբունքների և այլ ընդհանուր դրույթների խախտումները, որոնք գործին մասնակցող անձանց` օրենքով երաշխավորված իրավունքներից զրկելու կամ դրանցում սահմանափակելու կամ այլ ճանապարհով խոչընդոտել են գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտմանը, ազդել են կամ կարող էին ազդել գործով ճիշտ որոշում կայացնելու վրա:
Վերոգրյալ հանգամանքների առկայության պայմաններում, երբ ՀՀ ԱԱԾ քննչական վարչության պետ Վ.Սարգսյանի 29.02.2009թ-ի որոշան մեջ նշված է, որ գործը թողնվում է ԱԱԾ քննչական վարչության պետի տեղակալ Մ.Մարուքյանի վարույթում և մեղադրյալ Ռազմիկ Վիրաբյանն էլ օրենքով սահմանված կարգով ծանոթացել է այդ որոշման հետ և որևէ առարկություն չի հայտնել, միայն Մ.Մարուքյանին` որպես խմբի ղեկավար չնշելը, ինչը ինքնին հասկանալի է նաև որոշման բովանդակությունից, չի կարող համարվել քրեադատավարական օրենքի էական խախտում և հիմք հանդիսանալ առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը բեկանելու համար:
Նույնը վերաբերում է նաև 2012 թվականի հոկտեմբերի 11-ին ՀՀ ԱԱԾ քննչական վարչության պետ Մ.Մարուքյանի կողմից կայացված քննչական խմբի կազմը փոփոխելու մասին որոշմանը:
- Ռազմիկ Վիրաբյանին առաջադրված մեղադրանքը պատշաճ ընթացակարգով պարզաբանվել է նրան և այդ առումով նրա իրավունքները ինչպես քրեական հետապնդման մարմնի, այնպես էլ առաջին ատյանի դատարանի կողմից չեն խախտվել:
Համաձայն <<Ժամանակակից հայոց լեզվի բացատրական բառարանի>>, պարզաբանել նշանակում է` մեկնաբանել, բացատրել, դժվարահասկանալի բանը պարզել, ինչը կապված է ինչպես պարզաբանողի, այնպես էլ ընկալողի մտային, ինտելեկտուալ և մյուս առանձնահատկությունների ու ունակությունների հետ:
-ՀՀ քրեադատավարական օրենսդրության պահանջների համաձայն, բռնությունը կամ սպառնալիքը ավազակության հատկանիշ է համարվում ոչ միայն այն դեպքում, երբ այն գործադրվում է գույքին տիրանալու նպատակով, այլև գույքին տիրանալուց հետո այն իր մոտ պահելու համար:
Թեև Ռազմիկ Վիրաբյանն ու նրա հանցակիցները Վաղարշակ Վարդևանյանի և մյուսների գույքին տիրելու նպատակով կատարված ավազակային հարձակումը քողարկել են որպես ազգային անվտանգության և ոստիկանության աշխատողներ ներկայանալով, սակայն տուժողների ոսկյա զարդերին և գումարներին տիրանալուց հետո, դրանք իրենց մոտ պահելու համար կյանքի և առողջության համար վտանգավոր բռնություն են գործադրել տուժող Վաղարշակ Վարդևանյանի նկատմամբ:
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը Ժիրայր Ղուկասյանի և մյուսների վերաբերյալ գործով 2013թ-ի փետրվարի 15-ի ԵԷԴ/0091/01/11 որոշմամբ արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը <<(…)Հանցագործության, տվյալ դեպքում՝ ավազակության բնույթից, կատարման եղանակից, կատարման մեխանիզմի առանձնահատկություններից և այլնից ելնելով՝ բռնությունը գնահատվում է որպես կյանքի կամ առողջության համար վտանգավոր նաև այն դեպքում, երբ դրա կիրառման պահին իրական վտանգ է ստեղծվել տուժողի կյանքի կամ առողջության համար: Այսպես, գույքը հափշտակելու նպատակով հանցավորը, առանց վնաս պատճառելու, կիրառում է զենք կամ որպես զենք օգտագործվող առարկաներ կամ բռնությունը կիրառում է տուժողի կյանքի համար վտանգավոր այլ եղանակներով (օրինակ` խեղդում է տուժողին, տարբեր ձևերով փակում է նրա շնչառությունը և այլն): Նման դեպքերում բռնության բնույթը որոշվում է գործի բոլոր հանգամանքները (բռնության գործադրման եղանակ, գործիքներ, հանցակիցների քանակ, դեպքի կատարման ժամանակ, տեղ և այլն) հաշվի առնելով(...)>>:
Բռնության հասկացությանը Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Արևիկ և Ծովինար Սահակյանների գործով որոշման մեջ, որտեղ իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ <<(...) բռնությունը` որպես քրեորեն հետապնդելի արարք, դիտավորությամբ, անձի կամքին հակառակ կամ առանց նրա կամքը հաշվի առնելու կատարված ցանկացած արարք է, որի արդյունքում անձը զրկվել է կյանքից, կամ սահմանափակվել է նրա ազատությունը, կամ նրա առողջությանը վնաս է պատճառվել, կամ նրան պատճառվել է ֆիզիկական ցավ, ֆիզիկական կամ հոգեկան տառապանք>> (տե՛ս Արևիկ և Ծովինար Սահակյանների գործով Վճռաբեկ դատարանի 2012 թվականի նոյեմբերի 1-ի թիվ ԱՐԴ/0176/01/11 որոշման 18-րդ կետը):
-ՀՀ քրեական օրենսգրքի 41 հոդվածի համաձայն` հանցավոր համագործակցություն ստեղծած կամ դրանք ղեկավարած անձը ենթակա է պատասխանատվության նույն օրենսգրքի համապատասխան հոդվածներով նախատեսաված դեպքերում հանցավոր համագործակցություն ստեղծելու կամ ղեկավարելու համար, ինչպես նաև դրանց կողմից կատարված բոլոր հանցանքների համար, եթե դրանք ընդգրկվել են նրա դիտավորությամբ: Հանցավոր համագործակցության մեջ մտնող մյուս անձիք պատասխանատվություն են կրում այդ կազմակերպությանը մասնակցելու և այն հանցանքների համար, որոնց նախապատրաստությանը կամ կատարմանը իրենք մասնակցել են: Նշված անձանց պատասխանատվությունը վրա է հասնում առանց ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-րդ հոդվածին հղում կատարելու, այսինքն` առանց հանցակիցների տեսակները մատնանշելու:
Սույն գործով ձեռք բերված ապացույցներով հիմնավորվում և հաստատվում է, որ Ռազմիկ Վիրաբյանը ընտգրկվել է ծանր և առանձնապես ծանր հանցագործություններ կատարելու համար Արա Կարապետյանի և Արմեն Նիկողոսյանի կողմից ստեղծված հանցավոր համագործակցությունը, որի կազմում կատարել է իրեն մեղսագրվող հանցավոր արարքները:
-Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից չեն խախտվել նաև ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 309-րդ հոդվածի պահանջները և դատարանը դուրս չի եկել Ռազմիկ Վիրաբյանին առաջադրված մեղադրանքի սահմաններից, այլ միայն մեղադրանքը շարադրել է իր ձևակերպումներով` չխստացնելով այն և չվատթարացնելով ամբաստանյալի վիճակը:
-Գործը քննելիս և լուծելիս Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից պահպանվել են ՀՀ Սահմանադրության, ՀՀ քրեադատավարական օրենսդրության, Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատություների պաշտպանության մասին Եվրոպական կոնվենցիայի, ինչպես նաև ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի նախադեպային որոշումների պահանջները:
-Ռազմիկ Վիրաբյանի նկատմամբ պատժի նշանակումն ու նրա կողմից դրա կրման անհրաժեշտությունն առաջին ատյանի դատարանը մասնավորապես պատճառաբանել է հետևյալով:
<<(…)Ամբաստանյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս` պատիժների տեսակն ու չափը որոշելիս, դատարանը հաշվի է առնում նրա կատարած հանցագործությունների բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, նրա կողմից անմիջականորեն կատարված գործողությունների ծավալն ու նրա անձը բնութագրող տվյալները։
Որպես ամբաստանյալի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ` դատարանը հաշվի է առնում, որ նա վատառողջ է՝ տառապում է <<Հիպերտոնիկ հիվանդություն, ձախ ծնկի հոդի արտրիտ>> ախտորոշումներով հիվանդություններով, մասնակիորեն խոստովանեց կատարած հանցանքները և զղջաց դրանց համար։
Որպես ամբաստանյալ Ռ.Վիրաբյանի անձը բնութագրող տվյալ` դատարանը հաշվի է առնում, որ նա բնութագրվում է դրական։
Ամբաստանյալի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ դատական քննությամբ չարձանագրվեցին։
Դատարանը, քննության առնելով ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակվելիք պատժատեսակների և պատժաչափերի հարցը, գտնում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 317-րդ հոդվածով նա պետք է դատապարտվի 300.000 դրամ տուգանքի, իսկ մյուս հոդվածներով՝ ազատազրկման։ Ընդ որում, ՀՀ քրեական օրենգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով` որպես լրացուցիչ պատիժ, նրա նկատմամբ պետք է նշանակվի 3.000.000 դրամի չափով գույքի բռնագրավում, նկատի ունենալով, որ նա հանցավոր ճանապարհով ձեռք է բերել oգուտ։
Միաժամանակ, դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակված ազատազրկման ձևով պատիժները պետք է մասնակիորեն գումարվեն՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով նրա նկատմամբ նշանակված պատժին մասնակիորեն պետք է գումարվեն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 223-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նշանակված պատժից 6 ամիսը, 183-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 3-րդ և 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին ու 2-րդ կետերով նշանակված պատիժներից 3-ական ամիսը, իսկ 317-րդ հոդվածով նշանակված տուգանքը պետք է գումարվի ամբողջությամբ, և նա պետք է կրի նշանակված պատիժը(…)>>:
Քննության առնելով ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակված պատժի հարցը, վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը ամբաստանյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս, պատժի տեսակը և չափը որոշելիս պահպանել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով նախատեսված պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներն ու նշանակել է համաչափ պատիժ, որի միջոցով հնարավոր է հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48 հոդվածով նախատեսված պատժի նպատակներին:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր մասի վերոգրյալ դրույթներից հետևում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ ինչպես պատժատեսակի և պատժաչափի, այնպես էլ նշանակված պատիժը կրելու նպատակահարմարության վերաբերյալ դատարանի կողմից կայացված որոշումը պետք է հիմնված լինի կատարած հանցագործության, դրա առանձնահատկությունների, գործի կոնկրետ հանգամանքների, հանցավորի անձի, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների բազմակողմանի գնահատման վրա` նպատակ ունենալով ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48 հոդվածի 2-րդ մասում նշված պատժի նպատակների իրագործման հնարավորությունը:
Վերոգրյալ հիմքերի առկայության պայմաններում, վերլուծելով գործի փաստական տվյալները, գնահատելով ինչպես յուրաքանչյուր ապացույց, այնպես էլ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ, վերաքննիչ դատարանը հանգում է հետևության այն մասին, որ Ռազմիկ Վիրաբյանի կողմից կատարված հանցանքը ապացուցված և նրա մեղավորությունը հաստատված է գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ, առաջին ատյանի դատարանն ամբաստանյալի արարքի քրեաիրավական որակման հարցում հանգել է ճիշտ հետևության և ղեկավարվելով օրենքով, դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցների` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից գնահատման արդյունքում, հաստատված է համարել ամբաստանյալ Ռազմիկ Վիրաբյանի մեղքը` իրեն մեղսագրվող արարքում:
Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Ռազմիկ Ռաֆիկի Վիրաբյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով, 223-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, 183-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 3-րդ կետով, 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով և 317-րդ հոդվածով Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2013թ-ի հուլիսի 23-ի դատավճիռն օրինական է ու հիմնավորված, այն բեկանելու և փոփոխելու հիմքեր չկան, հետևաբար վիճարկվող դատական ակտը պետք է թողնել անփոփոխ, իսկ պաշտպան Երեմ Սարգսյանի վերաքննիչ բողոքը` մերժել:

Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-րդ և 394-րդ հոդվածներով, վերաքննիչ դատարանը
Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2013թ-ի հուլիսի 23-ի դատավճիռը քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Ռազմիկ Ռաֆիկի Վիրաբյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով, 223-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, 183-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 3-րդ կետով, 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով և 317-րդ հոդվածով թողնել անփոփոխ, պաշտպան Երեմ Սարգսյանի վերաքննիչ բողոքը` մերժել:
Սույն որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարանին` հրապարակումից մեկամսյա ժամկետում:




ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` ստորագրություններ

Իսկականի հետ ճիշտ է`

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Մ.ԱՐՂԱՄԱՆՅԱՆ