Հիմնական
Գործի համար:
ԵԿԴ/0236/01/12
Վիճակագրական տողի համար :
6.2
Պատասխանող
Հարություն Ավետիսյան
Հարություն Ավետիսյան Վահանի
Հարություն Ավետիսյան
Դատավոր
Քրեական վերաքննիչ
Եվա Դարբինյան
Սերգեյ Չիչոյան
Գագիկ Ավետիսյան
Կենտրոն և Նորք-Մարաշ
Գագիկ Պողոսյան
Վճռաբեկ
Դավիթ Ավետիսյան
Համլետ Ասատրյան
Հոդվածներ
Կենտրոն և Նորք-Մարաշ
ՀՀ Քրեական օրենսգիրք
Հոդված 176 Մաս 1
Դատավոր
Քրեական վերաքննիչ
Եվա Դարբինյան
Սերգեյ Չիչոյան
Գագիկ Ավետիսյան
Կենտրոն և Նորք-Մարաշ
Գագիկ Պողոսյան
Վճռաբեկ
Դավիթ Ավետիսյան
Համլետ Ասատրյան
| Դատարան | Օր | Ժամ | Դատարանի դահլիճի համար | Ստատուս | Որոշում | Այլ նշումներ |
|---|---|---|---|---|---|---|
| Քրեական վերաքննիչ | 2013-07-23 | 14:00 | 2 | Կայացվել է | ||
| Կենտրոն և Նորք-Մարաշ | 2013-05-17 | 12:00 | 1 | Կայացել է | ||
| Վճռաբեկ | 2013-04-26 | 16:00 | 1 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2013-04-05 | 16:00 | 1 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2013-03-13 | 16:00 | 1 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2013-02-21 | 16:00 | 1 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2013-01-30 | 16:00 | 1 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Կենտրոն և Նորք-Մարաշ | 2013-01-11 | 12:00 | 1 | Կայացել է |
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ
Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ
վարչական շրջանների ընդհանուր
իրավասության դատարանի
որոշում ԵԿԴ/0236/01/12
նախագահող դատավոր Գ.Պողոսյան
Ո Ր Ո Շ Ո Ւ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
23 հուլիսի 2013թ. ք. Երևան
ՀՀ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ
/այսուհետ` Վերաքննիչ դատարան/ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ.
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ե.ԴԱՐԲԻՆՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Գ.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ
Ս.ՉԻՉՈՅԱՆ
ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ՝ Տ.Հակոբյանի
ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ՝
ԲՈՂՈՔ ԲԵՐԱԾ ԱՆՁ ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Հ.Մելքոնյանի
ՕՐԻՆԱԿԱՆ ՆԵՐԿԱՅԱՑՈՒՑԻՉ` Գ.Ավետիսյանի
ՊԱՇՏՊԱՆ` Գ.Մադոյանի
ՏՈՒԺՈՂ` Գ.Հարությունյանի
Դռնբաց դատական նիստում, Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության դատախազ` Հ.Մելքոնյանի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա, վճռաբեկ վարույթի կանոններով, քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Հարություն Վահանի Ավետիսյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով,
Պ Ա Ր Զ Ե Ց
ԳՈՐԾԻ ԴԱՏԱՎԱՐԱԿԱՆ ՆԱԽԱՊԱՏՄՈՒԹՅՈՒՆԸ
1. 11.10.2012թ. ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Կենտրոնականի քննչական բաժնի քննիչ Ս.Պետրոսյանի որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով հարուցվել է թիվ 15112212 քրեական գործը:
2. Քննիչի 26.10.2012թ. որոշմամբ Հ.Ավետիսյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով ներգրավվել է որպես մեղադրյալ:
3. Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 26.10.2012թ. որոշմամբ Հ.Ավետիսյանի նկատմամբ` որպես խափանման միջոց, կիրառվել է կալանքը:
4. Մեղադրյալ Հ.Ավետիսյանը հետախուզվել և հայտնաբերվել է 30.10.2012թ-ին:
5. Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 30.10.2012թ. որոշմամբ ընտրված խափանման միջոցը թողնվել է անփոփոխ:
6. Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Հ.Մելքոնյանի 06.12.2012թ. որոշմամբ Հ.Ավետիսյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը` կալանավորումը, վերացվել է, իսկ քննիչի՝ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի կողմից հաստատված 06.12.2012թ. որոշմամբ Հ.Ավետիսյանը տեղավորվել է ՀՀ ԱՆ <<Հոգեբուժական բժշկական կենտրոն>> ՓԲ ընկերության Նուբարաշենի կլինիկայի հատուկ հսկողության հոգեբուժական բաժանմունքում:
7. Նախաքննության մարմինը քրեական գործի նախաքննության ընթացքում պարզելով, որ Հ.Ավետիսյանը Արարատի մարզի <<Մասիս>> բժշկական կենտրոնում հաշվառված է <<Շիզոֆրենիա, պարանոիդ ձև, էպիզոդիկ աճող դեֆեկտով>> ախտորոշմամբ և հաշվի առնելով, որ դատահոգեբուժական փորձաքննության թիվ 146 եզրակացության համաձայն՝ Հ.Ավետիսյանը տառապել և տառապում է <<Խելացնոր զառանցանքային շիզոֆրենիա, դեֆեկտային վիճակ>> հոգեկան հիվանդությամբ, իրավախախտումը կատարելիս նա գտնվել է վերը նշված հիվանդագին խանգարված վիճակում, որը զրկել է նրան իր գործողությունների վտանգավորությունը գիտակցելու և դրանք ղեկավարելու հնարավորությունից, ուստի՝ մեղսագրվող արարքի նկատմամբ նա անմեղսունակ է, հանգել է եզրակացության, որ Հ.Ավետիսյանը բժշկական բնույթի հարկադրական միջոցների կիրառման կարիք ունի և 07.12.2012թ. որոշում է կայացրել 15112212 քրեական գործով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցավոր արարքն անմեղսունակության վիճակում կատարած Հ.Ավետիսյանի նկատմամբ բժշկական բնույթի հարկադրական միջոցներ կիրառելու համար գործը դատարան ուղարկելու մասին:
8. Նշված որոշումը 12.12.2012թ. հաստատվել է դատախազի կողմից և 2012թ. դեկտեմբերի 13-ին թիվ 15112212 քրեական գործն ուղարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան` Հ.Ավետիսյանի նկատմամբ բժշկական բնույթի հարկադրական միջոցներ կիրառելու համար:
9. Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2012թ. դեկտեմբերի 14-ի որոշմամբ Հարություն Վահանի Ավետիսյանի վերաբերյալ բժշկական բնույթի հարկադրական միջոց կիրառելու մասին գործն ընդունվել է վարույթ:
10. Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը (այսուհետև` դատարան) 17.05.2013թ. որոշել է`
Հարություն Վահանի Ավետիսյանի նկատմամբ դադարեցնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով քրեական հետապնդումը` կատարված հանցագործությանը նրա մասնակցությունն ապացուցված չլինելու և նոր ապացույցներ ձեռք բերելու բոլոր հնարավորություններն սպառված լինելու հիմքով:
Հ.Ավետիսյանի նկատմամբ կիրառված անվտանգության միջոցը` հոգեբուժական հիվանդանոցում տեղավորելը, վերացնել:
Որոշումն ուժի մեջ մտնելուց հետո քրեական գործն ուղարկել դատախազին` նոր անձի նկատմամբ քրեական հետապնդում հարուցելու հարցը լուծելու համար:
11. Առաջին ատյանի դատարանի 17.05.2013թ. որոշման դեմ վերաքննիչ բողոք է բերել Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության դատախազ` Հ.Մելքոնյանը:
12. Վերաքննիչ դատարանի 2013թ. հունիսի 25-ի որոշմամբ բողոքն ընդունվել է վարույթ և քրեական գործը նշանակվել է քննության վճռաբեկության կարգով:
13. Վերաքննիչ բողոքի դեմ գրավոր պատասխան չի ներկայացվել:
ԳՈՐԾԻ ՓԱՍՏԱԿԱՆ ՀԱՆԳԱՄԱՆՔՆԵՐԸ.
14. Հարություն Ավետիսյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով ներգրավվել է որպես մեղադրյալ, այն բանի համար, որ նա 2012թ. հոկտեմբերի 4-ին` ժամը 08.30-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Օղակաձև զբոսայգու 6-րդ հատվածում գործող <<Ամադո>> սրճարանի մոտակայքում Գոհար Հովհաննեսի Հարությունյանին պատկանող պայուսակում գտնվող դրամապանակից բացահայտ հափշտակել է վերջինիս պատկանող զգալի չափի` 54.000 ՀՀ դրամ կանխիկ գումարը և դիմել փախուստի:
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ԲՈՂՈՔԻ ՀԻՄՔԵՐԸ, ՀԻՄՆԱՎՈՐՈՒՄՆԵՐԸ, ԵՎ ՊԱՀԱՆՋԸ.
15. Վերաքննիչ բողոքը բերվել է հետևյալ հիմքերի սահմաններում, ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.
Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության դատախազ` Հ.Մելքոնյանը վերաքննիչ բողոքում նշել է, որ Առաջին ատյանի դատարանը թույլ է տվել դատական սխալ, որն ազդել է գործի ելքի վրա, ճիշտ չի կիրառվել քրեական օրենքը, չեն պահպանվել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ, 127-րդ հոդվածների պահանջները, ուստի դատական ակտը ենթակա է բեկանման հետևյալ պատճառաբանությամբ.
Դատարանը կայացնելով որոշումը, ապացույցները հետազոտելիս և գնահատելիս, արձանագրել է.
-Տուժողը ցուցմունքը տվել, որ սրճարանի տարածքն ավլելիս` կախված իր գտնվելու վայրից, իր պայուսակը կարող էր դուրս մնալ իր տեսադաշտից,
-վկա Նունե Ղուշչյանի ցուցմունք է տվել, որ սրճարանի տարածքը մեծ է և եթե տուժողը մաքրելիս լիներ սառնարանների ետևի հատվածը, ապա չէր տեսնի իր պայուսակը, սակայն անցորդների համար այն տեսանել է եղել:
Տվյալ և այլ ապացույցները վերլուծելիս դատարանը հանգել է հետևության, որ տուժողը չի նկատել, որ Հ.Ավետիսյանը վերցրել է պայուսակը և դրանում եղած դրամապանակից հափշտակել 54.000 ՀՀ դրամ, նրան պայուսակը ստուգելու մասին տեղեկացրել է պատահական անցորդը, և գտել է, որ ձեռք բերված ապացույցներով` տուժողի և վկաների ցուցմունքներով ու գրավոր ապացույցներով չի հաստատվում, որ Հ.Ավետիսյանը հափշտակել է տուժողի 54.000 ՀՀ դրամ գումարը, իսկ տուժողի պնդումն այն մասին, որ Հ.Ավետիսյանը բացել է դրամապանակը, ապա դա նշանակում է, որ նա է վերցրել իր գումարը, զուտ ենթադրություն է և հանցանքը գործելու մեջ Հ.Ավետիսյանի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրության վրա, նկատի ունենալով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի դրույթները:
Փաստորեն, դատարանը հիմնվելով միայն տուժողի և վկա Ն.Ղուշչյանի ցուցմունքների բովանդակության որոշ տվյալների վրա միայն, չի հետազոտել դրանք, ինչպես նաև մյուս վկա Սուրեն Աթոյանի ցուցմունքներն ամբողջ ծավալով և որոշում կայացնելիս արարքը գնահատել է ոչ թե ապացույցների համակցության մեջ, հիմնվելով դրանց ամբողջական վերլուծության վրա, այլ հիմնվելով միայն տուժողի և մյուս վկաների ցուցմունքների որոշակի տարրերի վրա, դրանք մյուս ապացույցների նկատմամբ առավել նշանակություն տալով, որը և հանգեցրել է դատական սխալի, ինչի հետևանքով կայացվել է քրեական հետապնդումը դադարեցնելու մասին որոշումը, ինչը չի բխում արդարադատության շահերից:
Տուժող Գոհար Հարությունյանը ցուցմունքով պնդել է, որ եթե Հ.Ավետիսյանից բացի այլ մարդ վերցներ իր գումարը կամ պայուսակից որևէ բան վերցներ, ապա կտեսներ նրան, իսկ այդ տարածքում և մոտակայքում բացի նրանից այլևս որևէ անձ չի եղել: Նշել է նաև, որ երբ Հ.Ավետիսյանի ձեռքում տեսել է իր պայուսակի մեջ եղած դրամապանակը բացված վիճակում, վերջինս ասել է, որ վերցրել է այդտեղից միայն 20 դրամ:
Վկա Նունե Ղուշչյանը ցուցմունք է տվել, որ տուժողին և Հ.Ավետիսյանին հանդիպելու ժամանակ այդ տարածքում այլևս ոչ ոք չեն եղել:
Վկա Սուրեն Աթոյանը ցուցմունք է տվել, որ դեպքի վայրում և մոտակայքում բացի Հ.Ավետիսյանից այլևս օտար մարդ չի եղել իսկ տուժողի պայուսակը եղել է սրաճարանի պատի վրա բոլորին տեսանելի տեղում:
Փաստորեն, առաջին ատյանի դատարանը հաշվի չի առել տուժողի և վկաների կողմից հայտնած այն տվյալները, որ դեպքի վայրում և դրա մոտակայքում այլևս որևէ անձ բացի Հ.Ավետիսյանից չի եղել, իսկ պայուսակն, այնուամենայնիվ, եղել է տուժողի համար տեսանելի վայրում, և եթե դրանից որևէ մեկը բան փորձեր հափշտակել, ապա տուժողը դա կնկատեր:
Դատարանը ոչ արժանահավատ է համարել նաև նախաքնության ընթացքում Հ.Ավետիսյանի կողմից որպես մեղադրյալ տրված խոստովանական ցուցմունքը և նրա մասնակցությամբ կատարված քննչական փորձարարության արձանագրությունը, նշելով, որ ըստ դատահոգեբույժ փորձագետների եզրակացության` նա չի կարող մասնակցել դատաքննչական գործողություններին, հաշվի չառնելով այն, որ քննչական փորձարարության ժամանակ դեպքի վայր դրա մասնակիցները ժամանել են Հ.Ավետիսյանի ուղեկցությամբ, ով նաև մատնացույց է արել դա, իսկ ցուցմունքում հայտնել է այնպիսի տվյալներ, որոնք ամբողջությամբ համընկնում են գործով փաստական հանգամանքների հետ: Այսինքն, Հ.Ավետիսյանն, ընդհանուր առմամբ, նկարագրել է իր առնչությունը դեպքին:
Առաջին ատյանի դատարանը թույլ է տվել նաև նյութական իրավունքի այլ սխալ, որն էականորեն ազդել է գործի ելքի վրա, այն է.
Դատարանն իր վերլուծությունները կատարելիս և որոշումը կայացնելիս հանգելով այն հետևության, որ չի ապացուցվել Հ.Ավետիսյանի կողմից նրան վերագրվող հանցավոր արարքի կատարումը, ընդհանրապես չի անդրադարձել և չի վերլուծել վերջինիս կողմից դատաքննության ընթացքում նրան նախապես չվերագրվող, սակայն հիմնավորված հանցագործության հատկանիշներ պարունակող արարքին քրեաիրավական գնահատակ տալուն:
Հ.Ավետիսյանի արարքը վերլուծելիս հանգում ես նրան, որ դրանում առկա են կողոպուտի կամ առնվազն զգալի չափերով գողության փորձի հատկանիշներ:
Գործող օրենսդրության, դատական պրակտիկայի և տեսական գրականության մեջ իշխող տեսակետների համաձայն` երբ անձը գործում է չկոնկրետացված դիտավորությամբ, ոչինչ չհափշտակելու պարագայում արարքը որակվում է զգալի չափերով հափշտակության փորձ: Նույն ձևով է որակվում արարքը, երբ անձը չկոնկրետացված դիտավորությամբ գործելով կատարում է մանր չափերի հափշտակություն:
Եթե ենթադրենք, որ Հ.Ավետիսյանն, այնուամենայնիվ, չի հափշտակել Գ.Հարությունյանի 54.000 ՀՀ դրամ գումարը, սակայն վերցնելով, բացելով տուժողի պայուսակում եղած դրամապանակը և ստուգելով դրա պարունակությունը դրանից որևէ գումար կամ այլ բան հանելու համար, ավելին` այդտեղից վերցնելով, իր հայտարաությամբ, 20 դրամ /որպիսի հանգամանքին առաջին ատյանի դատարանն անդրադարձել է դատահոգեբուժական փորձաքննությանն եզրակացությունը հետազոտելիս և նշել որոշման մեջ/, կատարել է հափշտակության հատկանիշներ պարունակող արարք կամ դրա փորձ:
Մեջբերելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 463-րդ հոդվածը` նշել է, որ քանի որ Հ.Ավետիսյանի կատարած արարքը պարունակում է քրեական օրենսգրքով չթույլատրված արարքի հատկանիշներ, ինչն արդեն տվյալ վարույթով գործերի համար օրենքով պահանջված նախադրյալներից մեկն է` հանրորեն վտանգավոր արարքի առկայությունը, իսկ դատարանի կողմից լուծման ենթակա` նշված մյուս հարցերը հիմնավորվել են դատարանում, ուստի Հ.Ավետիսյանի նկատմամբ բժշկական բնույթի հարկադրանքի միջոցներ կիրառելու բոլոր հիմքերն առկա են:
Եվ այս հանգամանքն անտեսելով, ինչպես նաև հաշվի չառնելով ստացիոնար դատահոգեբուժական փորձաքննությունն իրականացրած 5 գիտնական-փորձագետների կողմից տրված համապատասխան եզրակացության մեջ նշված այն տեսակետը, որ Հարություն Ավետիսյանը սոցիալապես վտանգավոր է ինչպես իր, այնպես էլ շրջապատի համար, կարիք ունի հարկադիր բուժման, ինչպես նաև այն, որ նախկինում նա հարկադիր բուժում է ստացել և ազատության մեջ գտնվելով, փաստորեն, կրկին կատարել է հանրորեն վտանգավոր, քրեորեն հետապնդելի արարք, առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանը որոշում է կայացրել նրա նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնելու մասին և վերացրել է ընտրված անվտանգության միջոցը` հոգեբուժական հիվանդանոցում տեղավորելը:
Առաջին ատյանի դատարանը վերլուծել և գնահատել է ապացույցներն իրենց համակցության մեջ ոչ լիարժեք, յուրաքնչյուրին անդրադառնալով որոշակի մասով /տուժողի, վկաների ցուցմունքները, փորձագետի եզրակացությանը/, մեկնաբելով դրանք զուտ Հ.Ավետիսյանին վերագրվող արարքին նրա կողմից առնչություն չունենալու տեսանկյունից, և գնահատել արարքը ոչ թե ապացույցների համակցության մեջ, հիմնվելով հանցավոր արարքի բոլոր հատկանիշների վերլուծության վրա, այլ հիմնվելով միայն տուժողի, վկաների ցուցմունքների, փորձագետի եզրակացության բովանդակությունների որոշ տվյալների վրա, դրանց մյուս ապացույցների նկատմամբ առավել նշանակություն տալով, որը և հանգեցրել է դատական սխալի և արարքը վերաորակվել է, ինչը չի բխում արդարադատության շահերից:
Միջնորդել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 17.05.2013թ. ԵԿԴ/0236/01/12 որոշումը բեկանել ամբողջությամբ, հաստատված համարել Հարություն Վահանի Ավետիսյանի կողմից քրեական օրենսգրքով չթույլատրված արարք կատարելը և նրա նկատմամբ կիրառել բժշկական բնույթի հարկադրական միջոց` ընդհանուր հսկողության հոգեբուժական բաժանմունքում տեղավորելու եղանակով:
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ԴԱՏԱՐԱՆԻ ՊԱՏՃԱՌԱԲԱՆՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐԸ ԵՎ ԵԶՐԱՀԱՆԳՈՒՄԸ.
Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով վերաքննիչ բողոքը` բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում, լսելով նաև բողոքում ներկայացված հետևությունները հիմնավորելու մասին մեղադրողի պատճառաբանությունները, պաշտպանական կողմի առարկությունը դրա դեմ, ինչպես նաև ուսումնասիրելով և վերլուծելով գործի նյութերը, դրանք գնահատելով իրենց համակցությամբ, հանգում է այն հետևության, որ մեղադրողի վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել հետևյալ պատճառաբանությամբ.
16. Վերաքննիչ դատարանը վերաքննիչ բողոքում բարձրացված և վերլուծման ենթակա հարցերին անդրադառնալուց առաջ հարկ է համարում արձանագրել հետևյալը.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 385-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` վերաքննիչ դատարանը դատական ակտը վերանայում է վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 381-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը ներկայացվում են բացառապես վերաքննիչ բողոքում, և դրանք չեն կարող փոփոխվել և լրացվել գործի դատական քննության ընթացքում:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի 3-րդ կետի համաձայն` <<Քրեական հետապնդում իրականացնող մարմինը պարտավոր է ձեռնարկել սույն օրենսգրքով նախատեսված բոլոր միջոցառումները` գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտման համար, պարզել ինչպես կասկածյալի և մեղադրյալի մեղավորությունը հիմնավորող, այնպես էլ նրանց արդարացնող, ինչպես նաև նրանց պատասխանատվությունը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները:>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի համաձայն`
<<1. Հանցագործության համար կասկածվողը կամ մեղադրվողը համարվում է անմեղ, քանի դեռ նրա մեղավորությունն ապացուցված չէ սույն օրենսգրքով սահմանված կարգով` դատարանի` օրինական ուժի մեջ մտած դատավճռով:
(…) 3. Հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ:
4. Մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն կարող փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի կամ կասկածյալի:(…)>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի համաձայն`
<<1. Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը ապացույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ:
2. Քրեական դատավարությունում ոչ մի ապացույց նախապես հաստատված ապացույցի ուժ չունի: Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը չպետք է կանխակալ մոտեցում ցուցաբերեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան` մինչև դրանց հետազոտումը պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում:>>:
Նույն օրենսգրքի 126-րդ հոդվածի համաձայն` <<Գործով հավաքված ապացույցները ենթակա են բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման` ձեռք բերված ապացույցի վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրներն ստուգելու միջոցով:>>:
Իսկ նույն օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի համաձայն` <<1. Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից:
2. Հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված իրենց ներքին համոզմամբ:>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի համաձայն`
<< 1. Կողոպուտը՝ ուրիշի գույքի բացահայտ հափշտակությունը՝
պատժվում է տուգանքով՝ նվազագույն աշխատավարձի երկուհարյուրապատիկից վեցհարյուրապատիկի չափով, կամ կալանքով՝ առավելագույնը երկու ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը երեք տարի ժամկետով:>>:
17. Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը, կատարելով ապացույցների հետազոտություն և համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի պահանջի` յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, հանգել է այն հետևության, որ կատարված հանցագործությանը Հ.Ավետիսյանի մասնակցությունն ապացուցված չլինելու և նոր ապացույցներ ձեռք բերելու բոլոր հնարավորություններն սպառված լինելու հիմքով նրա նկատմամբ պետք է դադարեցվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով քրեական հետապնդումն ու նոր անձի նկատմամբ քրեական հետապնդում հարուցելու հարցը լուծելու համար քրեական գործն ուղարկվի դատախազին:
Գործի փաստական հանգամանքների և ապացույցների համաձայն` Հ.Ավետիսյանը 04.10.2012թ.` ժամը 8-ի սահմաններում, նկատելով <<Ամադո>> սրճարանի քարե պարսպի վրա տուժող Գ.Հարությունյանի պայուսակը, բացել է այն և ստուգել է դրամապանակի պարունակությունը: Տուժողը, մոտենալով Հ.Ավետիսյանին և պարզելով, որ դրամապանակից հանված է իր գումարը, մտածելով, որ Հ.Ավետիսյանն է հափշտակել դրամապանակում եղած 54.000 դրամը, նրանից պահանջել է վերադարձնել նշված գումարը, սակայն Հ.Ավետիսյանը պատասխանել է, որ դրամապանակում եղել է ընդամենը 20 դրամ:
Տուժողը չի առարկել, որ ստուգվել են Հ.Ավետիսյանի գրպանները, ձեռքին եղած հնամաշ պայուսակն ու գուլպաների մեջ, սակայն նշված գումարը չի հայտնաբերվել ինչպես նրա մոտ, այնպես էլ շրջակայքում:
Դատարանը գտել է, որ նախաքննությամբ, բացառությամբ ամբաստանյալի ցուցմունքի և <<Քննչական փորձարարություն կատարելու մասին>> 30.10.2012թ. արձանագրության, որևէ ապացույց ձեռք չի բերվել այն մասին, որ Հ.Ավետիսյանը տուժողի դրամապանակից հափշտակել է 54.000 դրամ: Տուժողը նույնպես չի նկատել, որ Հ.Ավետիսյանը վերցրել է պայուսակը և դրանում եղած դրամապանակից հափշտակել 54.000 դրամ: Նրա պայուսակը ստուգելու մասին նրան տեղեկացրել է պատահական անցորդը: Տուժողի ցուցմունքները միայն տրամաբանական հետևություններ են պարունակում այն մասին, որ եթե իր դրամապանակում եղել է 54.000 դրամ և դրամապանակը տեսել է Հ.Ավետիսյանի մոտ, հետևաբար` նա է հափշտակել իր գումարը:
Կարծեցյալ հափշտակությունը կատարելուց հետո Հ.Ավետիսյանն ինքն է դիմել ծառայություն կատարող ոստիկաններին:
Ոստիկանության բաժնում Հ.Ավետիսյանը ենթարկվել է խուզարկության, սակայն նրա մոտից ոչինչ չի հայտնաբերվել:
Առաջին ատյանի դատարանն, անդրադառնալով վարույթն իրականացրած մարմնի կողմից որպես ապացույց գնահատված՝ Հ.Ավետիսյանի ցուցմունքին և քննչական փորձարարություն կատարելու մասին արձանագրությանը, գտել է, որ նշված ապացույցները չեն կարող համարվել արժանահավատ, քանի որ դրանցում առկա տեղեկություններն ստացվել են գործով բացահայտման ենթակա հանգամանքները ճիշտ ընկալելու և վերարտադրելու ունակությունից զուրկ անձից:
Նույն պատճառաբանություններով Դատարանը որպես ապացույց չի գնահատել նաև դատաքննության ընթացքում Հ.Ավետիսյանի հաղորդած տվյալները:
Դատարանը նշել է նաև, որ Հ.Ավետիսյանը մինչդատական վարույթում հայտնել է իրարամերժ տեղեկություններ` ցուցմունքով և քննչական փորձարարություն կատարելու ընթացքում հայտնել է, որ հափշտակել է Գ.Հարությունյանին պատկանող 54.000 դրամը, իսկ <<Օղակաձև>> զբոսայգում ծառայություն կատարող ոստիկաններին և դատահոգեբուժական փորձաքննության ընթացքում հայտնել է, որ 54.000 դրամ չի հափշտակել, գողացել է 20 դրամ:
Դատարանը գտել է, որ ձեռք բերված ապացույցներով` տուժողի և վկաների ցուցմունքներով ու գրավոր ապացույցներով, չի հաստատվում, որ Հ.Ավետիսյանը հափշտակել է տուժողի 54.000 դրամը, իսկ տուժողի այն պնդումը, որ եթե Հ.Ավետիսյանը բացել է դրամապանակը, ապա դա նշանակում է, որ նա է վերցրել իր գումարը, զուտ նրա ենթադրությունն է, և վերը նշված հանցանքը գործելու մեջ Հ.Ավետիսյանի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել նշված ենթադրության վրա, նկատի ունենալով, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, և այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ:
18. Սույն որոշման 16-րդ կետում շարադրված իրավանորմերի լույսի ներքո վերլուծելով գործով ձեռք բերված ապացույցները` Վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ Առաջին ատյանի դատարանն իրավացիորեն գտել է, որ Հարություն Ավետիսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքն ապացուցված չէ և նոր ապացույցներ ձեռք բերելու բոլոր հնարավորություններն սպառված լինելու հիմքով նրա նկատմամբ պետք է դադարեցվի քրեական հետապնդումը, ուստի և Հ.Ավետիսյանի նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնելու մասին որոշումը հիմնավորապես պատճառաբանված է:
Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ մեղադրող Հ.Մելքոնյանի կողմից դատարանին ամբաստանյալ Հարություն Ավետիսյանի մեղքը հաստատող որևէ նոր ապացույց չի ներկայացվել, իսկ քրեական գործում եղած ապացույցները արդեն իսկ հետազոտվել և գնահատվել են Առաջին ատյանի դատարանի կողմից, որպիսիք բավարար չեն հաստատված համարելու, որ Հ.Ավետիսյանի կողմից կատարվել է տուժողին պատկանող 54.000 ՀՀ դրամի հափշտակությունը:
19. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` Քրեական հետապնդումը ենթակա է դադարեցման, իսկ գործի վարույթը ենթակա է կարճման` կատարված հանցագործությանը կասկածյալի կամ մեղադրյալի մասնակցությունն ապացուցված չլինելու արդյունքում, եթե սպառված են նոր ապացույցներ ձեռք բերելու բոլոր հնարավորությունները:
Ըստ նույն հոդվածի 5-րդ մասի պահանջների` Դատարանը, հայտնաբերելով քրեական հետապնդումը բացառող հանգամանքներ, լուծում է ամբաստանյալի նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնելու հարցը:
ՀՀ քրեական դատավարության նշված հոդվածների դրույթներով ղեկավարվելով` Առաջին ատյանի դատարանը հիմնավոր կերպով ամբաստանյալ Հարություն Ավետիսյանի նկատմամբ կայացրել է քրեական հետապնդումը դադարեցնելու մասին որոշում:
20. Ինչ վերաբերում է վերաքննիչ բողոքի մյուս պատճառաբանություններին, ապա բերված բողոքում եզրահանգումների շուրջ արդեն իսկ Առաջին ատյանի դատարանի կողմից մանրամասն քննություն է տարվել և պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում հավաքված ապացույցների հիման վրա տրվել են օբյեկտիվ և հիմնավորված գնահատականներ:
Այսպիսով, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 126-127-րդ հոդվածների կարգով, գործով հավաքված ապացույցները բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման ենթարկելով, ձեռք բերված ապացույցների վերլուծությամբ և դրանց ձեռք բերման աղբյուրները ստուգելու, ինչպես նաև յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, հիմնավորապես հետևության է հանգել և կայացրել է պատճառաբանված որոշում, այն բեկանելու հիմքեր չկան:
Ուստի մեղադրող Հ.Մելքոնյանի վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել, իսկ Առաջին ատյանի դատարանի 2013թ. մայիսի 17-ի որոշումը պետք է թողնել օրինական ուժի մեջ:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394-րդ, 402-րդ, 412-րդ հոդվածներով` Վերաքննիչ դատարանը
Ո Ր Ո Շ Ե Ց
1. Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության դատախազ` Հ.Մելքոնյանի վերաքննիչ բողոքը մերժել:
2. Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի` <<Քրեական հետապնդումը դադարեցնելու մասին>> 2013թ. մայիսի 17-ի որոշումը քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Հարություն Վահանի Ավետիսյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով, թողնել օրինական ուժի մեջ:
3. Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարան հրապարակման պահից` մեկամսյա ժամկետում:
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ ստորագրություններ
Իսկականի հետ ճիշտ է
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Ե. ԴԱՐԲԻՆՅԱՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ
Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ
վարչական շրջանների ընդհանուր
իրավասության դատարանի
որոշում ԵԿԴ/0236/01/12
նախագահող դատավոր Գ.Պողոսյան
Ո Ր Ո Շ Ո Ւ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
23 հուլիսի 2013թ. ք. Երևան
ՀՀ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ
/այսուհետ` Վերաքննիչ դատարան/ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ.
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ե.ԴԱՐԲԻՆՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Գ.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ
Ս.ՉԻՉՈՅԱՆ
ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ՝ Տ.Հակոբյանի
ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ՝
ԲՈՂՈՔ ԲԵՐԱԾ ԱՆՁ ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Հ.Մելքոնյանի
ՕՐԻՆԱԿԱՆ ՆԵՐԿԱՅԱՑՈՒՑԻՉ` Գ.Ավետիսյանի
ՊԱՇՏՊԱՆ` Գ.Մադոյանի
ՏՈՒԺՈՂ` Գ.Հարությունյանի
Դռնբաց դատական նիստում, Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության դատախազ` Հ.Մելքոնյանի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա, վճռաբեկ վարույթի կանոններով, քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Հարություն Վահանի Ավետիսյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով,
Պ Ա Ր Զ Ե Ց
ԳՈՐԾԻ ԴԱՏԱՎԱՐԱԿԱՆ ՆԱԽԱՊԱՏՄՈՒԹՅՈՒՆԸ
1. 11.10.2012թ. ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Կենտրոնականի քննչական բաժնի քննիչ Ս.Պետրոսյանի որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով հարուցվել է թիվ 15112212 քրեական գործը:
2. Քննիչի 26.10.2012թ. որոշմամբ Հ.Ավետիսյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով ներգրավվել է որպես մեղադրյալ:
3. Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 26.10.2012թ. որոշմամբ Հ.Ավետիսյանի նկատմամբ` որպես խափանման միջոց, կիրառվել է կալանքը:
4. Մեղադրյալ Հ.Ավետիսյանը հետախուզվել և հայտնաբերվել է 30.10.2012թ-ին:
5. Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 30.10.2012թ. որոշմամբ ընտրված խափանման միջոցը թողնվել է անփոփոխ:
6. Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Հ.Մելքոնյանի 06.12.2012թ. որոշմամբ Հ.Ավետիսյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը` կալանավորումը, վերացվել է, իսկ քննիչի՝ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի կողմից հաստատված 06.12.2012թ. որոշմամբ Հ.Ավետիսյանը տեղավորվել է ՀՀ ԱՆ <<Հոգեբուժական բժշկական կենտրոն>> ՓԲ ընկերության Նուբարաշենի կլինիկայի հատուկ հսկողության հոգեբուժական բաժանմունքում:
7. Նախաքննության մարմինը քրեական գործի նախաքննության ընթացքում պարզելով, որ Հ.Ավետիսյանը Արարատի մարզի <<Մասիս>> բժշկական կենտրոնում հաշվառված է <<Շիզոֆրենիա, պարանոիդ ձև, էպիզոդիկ աճող դեֆեկտով>> ախտորոշմամբ և հաշվի առնելով, որ դատահոգեբուժական փորձաքննության թիվ 146 եզրակացության համաձայն՝ Հ.Ավետիսյանը տառապել և տառապում է <<Խելացնոր զառանցանքային շիզոֆրենիա, դեֆեկտային վիճակ>> հոգեկան հիվանդությամբ, իրավախախտումը կատարելիս նա գտնվել է վերը նշված հիվանդագին խանգարված վիճակում, որը զրկել է նրան իր գործողությունների վտանգավորությունը գիտակցելու և դրանք ղեկավարելու հնարավորությունից, ուստի՝ մեղսագրվող արարքի նկատմամբ նա անմեղսունակ է, հանգել է եզրակացության, որ Հ.Ավետիսյանը բժշկական բնույթի հարկադրական միջոցների կիրառման կարիք ունի և 07.12.2012թ. որոշում է կայացրել 15112212 քրեական գործով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցավոր արարքն անմեղսունակության վիճակում կատարած Հ.Ավետիսյանի նկատմամբ բժշկական բնույթի հարկադրական միջոցներ կիրառելու համար գործը դատարան ուղարկելու մասին:
8. Նշված որոշումը 12.12.2012թ. հաստատվել է դատախազի կողմից և 2012թ. դեկտեմբերի 13-ին թիվ 15112212 քրեական գործն ուղարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան` Հ.Ավետիսյանի նկատմամբ բժշկական բնույթի հարկադրական միջոցներ կիրառելու համար:
9. Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2012թ. դեկտեմբերի 14-ի որոշմամբ Հարություն Վահանի Ավետիսյանի վերաբերյալ բժշկական բնույթի հարկադրական միջոց կիրառելու մասին գործն ընդունվել է վարույթ:
10. Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը (այսուհետև` դատարան) 17.05.2013թ. որոշել է`
Հարություն Վահանի Ավետիսյանի նկատմամբ դադարեցնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով քրեական հետապնդումը` կատարված հանցագործությանը նրա մասնակցությունն ապացուցված չլինելու և նոր ապացույցներ ձեռք բերելու բոլոր հնարավորություններն սպառված լինելու հիմքով:
Հ.Ավետիսյանի նկատմամբ կիրառված անվտանգության միջոցը` հոգեբուժական հիվանդանոցում տեղավորելը, վերացնել:
Որոշումն ուժի մեջ մտնելուց հետո քրեական գործն ուղարկել դատախազին` նոր անձի նկատմամբ քրեական հետապնդում հարուցելու հարցը լուծելու համար:
11. Առաջին ատյանի դատարանի 17.05.2013թ. որոշման դեմ վերաքննիչ բողոք է բերել Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության դատախազ` Հ.Մելքոնյանը:
12. Վերաքննիչ դատարանի 2013թ. հունիսի 25-ի որոշմամբ բողոքն ընդունվել է վարույթ և քրեական գործը նշանակվել է քննության վճռաբեկության կարգով:
13. Վերաքննիչ բողոքի դեմ գրավոր պատասխան չի ներկայացվել:
ԳՈՐԾԻ ՓԱՍՏԱԿԱՆ ՀԱՆԳԱՄԱՆՔՆԵՐԸ.
14. Հարություն Ավետիսյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով ներգրավվել է որպես մեղադրյալ, այն բանի համար, որ նա 2012թ. հոկտեմբերի 4-ին` ժամը 08.30-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Օղակաձև զբոսայգու 6-րդ հատվածում գործող <<Ամադո>> սրճարանի մոտակայքում Գոհար Հովհաննեսի Հարությունյանին պատկանող պայուսակում գտնվող դրամապանակից բացահայտ հափշտակել է վերջինիս պատկանող զգալի չափի` 54.000 ՀՀ դրամ կանխիկ գումարը և դիմել փախուստի:
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ԲՈՂՈՔԻ ՀԻՄՔԵՐԸ, ՀԻՄՆԱՎՈՐՈՒՄՆԵՐԸ, ԵՎ ՊԱՀԱՆՋԸ.
15. Վերաքննիչ բողոքը բերվել է հետևյալ հիմքերի սահմաններում, ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.
Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության դատախազ` Հ.Մելքոնյանը վերաքննիչ բողոքում նշել է, որ Առաջին ատյանի դատարանը թույլ է տվել դատական սխալ, որն ազդել է գործի ելքի վրա, ճիշտ չի կիրառվել քրեական օրենքը, չեն պահպանվել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ, 127-րդ հոդվածների պահանջները, ուստի դատական ակտը ենթակա է բեկանման հետևյալ պատճառաբանությամբ.
Դատարանը կայացնելով որոշումը, ապացույցները հետազոտելիս և գնահատելիս, արձանագրել է.
-Տուժողը ցուցմունքը տվել, որ սրճարանի տարածքն ավլելիս` կախված իր գտնվելու վայրից, իր պայուսակը կարող էր դուրս մնալ իր տեսադաշտից,
-վկա Նունե Ղուշչյանի ցուցմունք է տվել, որ սրճարանի տարածքը մեծ է և եթե տուժողը մաքրելիս լիներ սառնարանների ետևի հատվածը, ապա չէր տեսնի իր պայուսակը, սակայն անցորդների համար այն տեսանել է եղել:
Տվյալ և այլ ապացույցները վերլուծելիս դատարանը հանգել է հետևության, որ տուժողը չի նկատել, որ Հ.Ավետիսյանը վերցրել է պայուսակը և դրանում եղած դրամապանակից հափշտակել 54.000 ՀՀ դրամ, նրան պայուսակը ստուգելու մասին տեղեկացրել է պատահական անցորդը, և գտել է, որ ձեռք բերված ապացույցներով` տուժողի և վկաների ցուցմունքներով ու գրավոր ապացույցներով չի հաստատվում, որ Հ.Ավետիսյանը հափշտակել է տուժողի 54.000 ՀՀ դրամ գումարը, իսկ տուժողի պնդումն այն մասին, որ Հ.Ավետիսյանը բացել է դրամապանակը, ապա դա նշանակում է, որ նա է վերցրել իր գումարը, զուտ ենթադրություն է և հանցանքը գործելու մեջ Հ.Ավետիսյանի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրության վրա, նկատի ունենալով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի դրույթները:
Փաստորեն, դատարանը հիմնվելով միայն տուժողի և վկա Ն.Ղուշչյանի ցուցմունքների բովանդակության որոշ տվյալների վրա միայն, չի հետազոտել դրանք, ինչպես նաև մյուս վկա Սուրեն Աթոյանի ցուցմունքներն ամբողջ ծավալով և որոշում կայացնելիս արարքը գնահատել է ոչ թե ապացույցների համակցության մեջ, հիմնվելով դրանց ամբողջական վերլուծության վրա, այլ հիմնվելով միայն տուժողի և մյուս վկաների ցուցմունքների որոշակի տարրերի վրա, դրանք մյուս ապացույցների նկատմամբ առավել նշանակություն տալով, որը և հանգեցրել է դատական սխալի, ինչի հետևանքով կայացվել է քրեական հետապնդումը դադարեցնելու մասին որոշումը, ինչը չի բխում արդարադատության շահերից:
Տուժող Գոհար Հարությունյանը ցուցմունքով պնդել է, որ եթե Հ.Ավետիսյանից բացի այլ մարդ վերցներ իր գումարը կամ պայուսակից որևէ բան վերցներ, ապա կտեսներ նրան, իսկ այդ տարածքում և մոտակայքում բացի նրանից այլևս որևէ անձ չի եղել: Նշել է նաև, որ երբ Հ.Ավետիսյանի ձեռքում տեսել է իր պայուսակի մեջ եղած դրամապանակը բացված վիճակում, վերջինս ասել է, որ վերցրել է այդտեղից միայն 20 դրամ:
Վկա Նունե Ղուշչյանը ցուցմունք է տվել, որ տուժողին և Հ.Ավետիսյանին հանդիպելու ժամանակ այդ տարածքում այլևս ոչ ոք չեն եղել:
Վկա Սուրեն Աթոյանը ցուցմունք է տվել, որ դեպքի վայրում և մոտակայքում բացի Հ.Ավետիսյանից այլևս օտար մարդ չի եղել իսկ տուժողի պայուսակը եղել է սրաճարանի պատի վրա բոլորին տեսանելի տեղում:
Փաստորեն, առաջին ատյանի դատարանը հաշվի չի առել տուժողի և վկաների կողմից հայտնած այն տվյալները, որ դեպքի վայրում և դրա մոտակայքում այլևս որևէ անձ բացի Հ.Ավետիսյանից չի եղել, իսկ պայուսակն, այնուամենայնիվ, եղել է տուժողի համար տեսանելի վայրում, և եթե դրանից որևէ մեկը բան փորձեր հափշտակել, ապա տուժողը դա կնկատեր:
Դատարանը ոչ արժանահավատ է համարել նաև նախաքնության ընթացքում Հ.Ավետիսյանի կողմից որպես մեղադրյալ տրված խոստովանական ցուցմունքը և նրա մասնակցությամբ կատարված քննչական փորձարարության արձանագրությունը, նշելով, որ ըստ դատահոգեբույժ փորձագետների եզրակացության` նա չի կարող մասնակցել դատաքննչական գործողություններին, հաշվի չառնելով այն, որ քննչական փորձարարության ժամանակ դեպքի վայր դրա մասնակիցները ժամանել են Հ.Ավետիսյանի ուղեկցությամբ, ով նաև մատնացույց է արել դա, իսկ ցուցմունքում հայտնել է այնպիսի տվյալներ, որոնք ամբողջությամբ համընկնում են գործով փաստական հանգամանքների հետ: Այսինքն, Հ.Ավետիսյանն, ընդհանուր առմամբ, նկարագրել է իր առնչությունը դեպքին:
Առաջին ատյանի դատարանը թույլ է տվել նաև նյութական իրավունքի այլ սխալ, որն էականորեն ազդել է գործի ելքի վրա, այն է.
Դատարանն իր վերլուծությունները կատարելիս և որոշումը կայացնելիս հանգելով այն հետևության, որ չի ապացուցվել Հ.Ավետիսյանի կողմից նրան վերագրվող հանցավոր արարքի կատարումը, ընդհանրապես չի անդրադարձել և չի վերլուծել վերջինիս կողմից դատաքննության ընթացքում նրան նախապես չվերագրվող, սակայն հիմնավորված հանցագործության հատկանիշներ պարունակող արարքին քրեաիրավական գնահատակ տալուն:
Հ.Ավետիսյանի արարքը վերլուծելիս հանգում ես նրան, որ դրանում առկա են կողոպուտի կամ առնվազն զգալի չափերով գողության փորձի հատկանիշներ:
Գործող օրենսդրության, դատական պրակտիկայի և տեսական գրականության մեջ իշխող տեսակետների համաձայն` երբ անձը գործում է չկոնկրետացված դիտավորությամբ, ոչինչ չհափշտակելու պարագայում արարքը որակվում է զգալի չափերով հափշտակության փորձ: Նույն ձևով է որակվում արարքը, երբ անձը չկոնկրետացված դիտավորությամբ գործելով կատարում է մանր չափերի հափշտակություն:
Եթե ենթադրենք, որ Հ.Ավետիսյանն, այնուամենայնիվ, չի հափշտակել Գ.Հարությունյանի 54.000 ՀՀ դրամ գումարը, սակայն վերցնելով, բացելով տուժողի պայուսակում եղած դրամապանակը և ստուգելով դրա պարունակությունը դրանից որևէ գումար կամ այլ բան հանելու համար, ավելին` այդտեղից վերցնելով, իր հայտարաությամբ, 20 դրամ /որպիսի հանգամանքին առաջին ատյանի դատարանն անդրադարձել է դատահոգեբուժական փորձաքննությանն եզրակացությունը հետազոտելիս և նշել որոշման մեջ/, կատարել է հափշտակության հատկանիշներ պարունակող արարք կամ դրա փորձ:
Մեջբերելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 463-րդ հոդվածը` նշել է, որ քանի որ Հ.Ավետիսյանի կատարած արարքը պարունակում է քրեական օրենսգրքով չթույլատրված արարքի հատկանիշներ, ինչն արդեն տվյալ վարույթով գործերի համար օրենքով պահանջված նախադրյալներից մեկն է` հանրորեն վտանգավոր արարքի առկայությունը, իսկ դատարանի կողմից լուծման ենթակա` նշված մյուս հարցերը հիմնավորվել են դատարանում, ուստի Հ.Ավետիսյանի նկատմամբ բժշկական բնույթի հարկադրանքի միջոցներ կիրառելու բոլոր հիմքերն առկա են:
Եվ այս հանգամանքն անտեսելով, ինչպես նաև հաշվի չառնելով ստացիոնար դատահոգեբուժական փորձաքննությունն իրականացրած 5 գիտնական-փորձագետների կողմից տրված համապատասխան եզրակացության մեջ նշված այն տեսակետը, որ Հարություն Ավետիսյանը սոցիալապես վտանգավոր է ինչպես իր, այնպես էլ շրջապատի համար, կարիք ունի հարկադիր բուժման, ինչպես նաև այն, որ նախկինում նա հարկադիր բուժում է ստացել և ազատության մեջ գտնվելով, փաստորեն, կրկին կատարել է հանրորեն վտանգավոր, քրեորեն հետապնդելի արարք, առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանը որոշում է կայացրել նրա նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնելու մասին և վերացրել է ընտրված անվտանգության միջոցը` հոգեբուժական հիվանդանոցում տեղավորելը:
Առաջին ատյանի դատարանը վերլուծել և գնահատել է ապացույցներն իրենց համակցության մեջ ոչ լիարժեք, յուրաքնչյուրին անդրադառնալով որոշակի մասով /տուժողի, վկաների ցուցմունքները, փորձագետի եզրակացությանը/, մեկնաբելով դրանք զուտ Հ.Ավետիսյանին վերագրվող արարքին նրա կողմից առնչություն չունենալու տեսանկյունից, և գնահատել արարքը ոչ թե ապացույցների համակցության մեջ, հիմնվելով հանցավոր արարքի բոլոր հատկանիշների վերլուծության վրա, այլ հիմնվելով միայն տուժողի, վկաների ցուցմունքների, փորձագետի եզրակացության բովանդակությունների որոշ տվյալների վրա, դրանց մյուս ապացույցների նկատմամբ առավել նշանակություն տալով, որը և հանգեցրել է դատական սխալի և արարքը վերաորակվել է, ինչը չի բխում արդարադատության շահերից:
Միջնորդել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 17.05.2013թ. ԵԿԴ/0236/01/12 որոշումը բեկանել ամբողջությամբ, հաստատված համարել Հարություն Վահանի Ավետիսյանի կողմից քրեական օրենսգրքով չթույլատրված արարք կատարելը և նրա նկատմամբ կիրառել բժշկական բնույթի հարկադրական միջոց` ընդհանուր հսկողության հոգեբուժական բաժանմունքում տեղավորելու եղանակով:
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ԴԱՏԱՐԱՆԻ ՊԱՏՃԱՌԱԲԱՆՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐԸ ԵՎ ԵԶՐԱՀԱՆԳՈՒՄԸ.
Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով վերաքննիչ բողոքը` բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում, լսելով նաև բողոքում ներկայացված հետևությունները հիմնավորելու մասին մեղադրողի պատճառաբանությունները, պաշտպանական կողմի առարկությունը դրա դեմ, ինչպես նաև ուսումնասիրելով և վերլուծելով գործի նյութերը, դրանք գնահատելով իրենց համակցությամբ, հանգում է այն հետևության, որ մեղադրողի վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել հետևյալ պատճառաբանությամբ.
16. Վերաքննիչ դատարանը վերաքննիչ բողոքում բարձրացված և վերլուծման ենթակա հարցերին անդրադառնալուց առաջ հարկ է համարում արձանագրել հետևյալը.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 385-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` վերաքննիչ դատարանը դատական ակտը վերանայում է վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 381-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը ներկայացվում են բացառապես վերաքննիչ բողոքում, և դրանք չեն կարող փոփոխվել և լրացվել գործի դատական քննության ընթացքում:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի 3-րդ կետի համաձայն` <<Քրեական հետապնդում իրականացնող մարմինը պարտավոր է ձեռնարկել սույն օրենսգրքով նախատեսված բոլոր միջոցառումները` գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտման համար, պարզել ինչպես կասկածյալի և մեղադրյալի մեղավորությունը հիմնավորող, այնպես էլ նրանց արդարացնող, ինչպես նաև նրանց պատասխանատվությունը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները:>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի համաձայն`
<<1. Հանցագործության համար կասկածվողը կամ մեղադրվողը համարվում է անմեղ, քանի դեռ նրա մեղավորությունն ապացուցված չէ սույն օրենսգրքով սահմանված կարգով` դատարանի` օրինական ուժի մեջ մտած դատավճռով:
(…) 3. Հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ:
4. Մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն կարող փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի կամ կասկածյալի:(…)>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի համաձայն`
<<1. Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը ապացույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ:
2. Քրեական դատավարությունում ոչ մի ապացույց նախապես հաստատված ապացույցի ուժ չունի: Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը չպետք է կանխակալ մոտեցում ցուցաբերեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան` մինչև դրանց հետազոտումը պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում:>>:
Նույն օրենսգրքի 126-րդ հոդվածի համաձայն` <<Գործով հավաքված ապացույցները ենթակա են բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման` ձեռք բերված ապացույցի վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրներն ստուգելու միջոցով:>>:
Իսկ նույն օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի համաձայն` <<1. Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից:
2. Հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված իրենց ներքին համոզմամբ:>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի համաձայն`
<< 1. Կողոպուտը՝ ուրիշի գույքի բացահայտ հափշտակությունը՝
պատժվում է տուգանքով՝ նվազագույն աշխատավարձի երկուհարյուրապատիկից վեցհարյուրապատիկի չափով, կամ կալանքով՝ առավելագույնը երկու ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը երեք տարի ժամկետով:>>:
17. Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը, կատարելով ապացույցների հետազոտություն և համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի պահանջի` յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, հանգել է այն հետևության, որ կատարված հանցագործությանը Հ.Ավետիսյանի մասնակցությունն ապացուցված չլինելու և նոր ապացույցներ ձեռք բերելու բոլոր հնարավորություններն սպառված լինելու հիմքով նրա նկատմամբ պետք է դադարեցվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով քրեական հետապնդումն ու նոր անձի նկատմամբ քրեական հետապնդում հարուցելու հարցը լուծելու համար քրեական գործն ուղարկվի դատախազին:
Գործի փաստական հանգամանքների և ապացույցների համաձայն` Հ.Ավետիսյանը 04.10.2012թ.` ժամը 8-ի սահմաններում, նկատելով <<Ամադո>> սրճարանի քարե պարսպի վրա տուժող Գ.Հարությունյանի պայուսակը, բացել է այն և ստուգել է դրամապանակի պարունակությունը: Տուժողը, մոտենալով Հ.Ավետիսյանին և պարզելով, որ դրամապանակից հանված է իր գումարը, մտածելով, որ Հ.Ավետիսյանն է հափշտակել դրամապանակում եղած 54.000 դրամը, նրանից պահանջել է վերադարձնել նշված գումարը, սակայն Հ.Ավետիսյանը պատասխանել է, որ դրամապանակում եղել է ընդամենը 20 դրամ:
Տուժողը չի առարկել, որ ստուգվել են Հ.Ավետիսյանի գրպանները, ձեռքին եղած հնամաշ պայուսակն ու գուլպաների մեջ, սակայն նշված գումարը չի հայտնաբերվել ինչպես նրա մոտ, այնպես էլ շրջակայքում:
Դատարանը գտել է, որ նախաքննությամբ, բացառությամբ ամբաստանյալի ցուցմունքի և <<Քննչական փորձարարություն կատարելու մասին>> 30.10.2012թ. արձանագրության, որևէ ապացույց ձեռք չի բերվել այն մասին, որ Հ.Ավետիսյանը տուժողի դրամապանակից հափշտակել է 54.000 դրամ: Տուժողը նույնպես չի նկատել, որ Հ.Ավետիսյանը վերցրել է պայուսակը և դրանում եղած դրամապանակից հափշտակել 54.000 դրամ: Նրա պայուսակը ստուգելու մասին նրան տեղեկացրել է պատահական անցորդը: Տուժողի ցուցմունքները միայն տրամաբանական հետևություններ են պարունակում այն մասին, որ եթե իր դրամապանակում եղել է 54.000 դրամ և դրամապանակը տեսել է Հ.Ավետիսյանի մոտ, հետևաբար` նա է հափշտակել իր գումարը:
Կարծեցյալ հափշտակությունը կատարելուց հետո Հ.Ավետիսյանն ինքն է դիմել ծառայություն կատարող ոստիկաններին:
Ոստիկանության բաժնում Հ.Ավետիսյանը ենթարկվել է խուզարկության, սակայն նրա մոտից ոչինչ չի հայտնաբերվել:
Առաջին ատյանի դատարանն, անդրադառնալով վարույթն իրականացրած մարմնի կողմից որպես ապացույց գնահատված՝ Հ.Ավետիսյանի ցուցմունքին և քննչական փորձարարություն կատարելու մասին արձանագրությանը, գտել է, որ նշված ապացույցները չեն կարող համարվել արժանահավատ, քանի որ դրանցում առկա տեղեկություններն ստացվել են գործով բացահայտման ենթակա հանգամանքները ճիշտ ընկալելու և վերարտադրելու ունակությունից զուրկ անձից:
Նույն պատճառաբանություններով Դատարանը որպես ապացույց չի գնահատել նաև դատաքննության ընթացքում Հ.Ավետիսյանի հաղորդած տվյալները:
Դատարանը նշել է նաև, որ Հ.Ավետիսյանը մինչդատական վարույթում հայտնել է իրարամերժ տեղեկություններ` ցուցմունքով և քննչական փորձարարություն կատարելու ընթացքում հայտնել է, որ հափշտակել է Գ.Հարությունյանին պատկանող 54.000 դրամը, իսկ <<Օղակաձև>> զբոսայգում ծառայություն կատարող ոստիկաններին և դատահոգեբուժական փորձաքննության ընթացքում հայտնել է, որ 54.000 դրամ չի հափշտակել, գողացել է 20 դրամ:
Դատարանը գտել է, որ ձեռք բերված ապացույցներով` տուժողի և վկաների ցուցմունքներով ու գրավոր ապացույցներով, չի հաստատվում, որ Հ.Ավետիսյանը հափշտակել է տուժողի 54.000 դրամը, իսկ տուժողի այն պնդումը, որ եթե Հ.Ավետիսյանը բացել է դրամապանակը, ապա դա նշանակում է, որ նա է վերցրել իր գումարը, զուտ նրա ենթադրությունն է, և վերը նշված հանցանքը գործելու մեջ Հ.Ավետիսյանի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել նշված ենթադրության վրա, նկատի ունենալով, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, և այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ:
18. Սույն որոշման 16-րդ կետում շարադրված իրավանորմերի լույսի ներքո վերլուծելով գործով ձեռք բերված ապացույցները` Վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ Առաջին ատյանի դատարանն իրավացիորեն գտել է, որ Հարություն Ավետիսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքն ապացուցված չէ և նոր ապացույցներ ձեռք բերելու բոլոր հնարավորություններն սպառված լինելու հիմքով նրա նկատմամբ պետք է դադարեցվի քրեական հետապնդումը, ուստի և Հ.Ավետիսյանի նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնելու մասին որոշումը հիմնավորապես պատճառաբանված է:
Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ մեղադրող Հ.Մելքոնյանի կողմից դատարանին ամբաստանյալ Հարություն Ավետիսյանի մեղքը հաստատող որևէ նոր ապացույց չի ներկայացվել, իսկ քրեական գործում եղած ապացույցները արդեն իսկ հետազոտվել և գնահատվել են Առաջին ատյանի դատարանի կողմից, որպիսիք բավարար չեն հաստատված համարելու, որ Հ.Ավետիսյանի կողմից կատարվել է տուժողին պատկանող 54.000 ՀՀ դրամի հափշտակությունը:
19. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` Քրեական հետապնդումը ենթակա է դադարեցման, իսկ գործի վարույթը ենթակա է կարճման` կատարված հանցագործությանը կասկածյալի կամ մեղադրյալի մասնակցությունն ապացուցված չլինելու արդյունքում, եթե սպառված են նոր ապացույցներ ձեռք բերելու բոլոր հնարավորությունները:
Ըստ նույն հոդվածի 5-րդ մասի պահանջների` Դատարանը, հայտնաբերելով քրեական հետապնդումը բացառող հանգամանքներ, լուծում է ամբաստանյալի նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնելու հարցը:
ՀՀ քրեական դատավարության նշված հոդվածների դրույթներով ղեկավարվելով` Առաջին ատյանի դատարանը հիմնավոր կերպով ամբաստանյալ Հարություն Ավետիսյանի նկատմամբ կայացրել է քրեական հետապնդումը դադարեցնելու մասին որոշում:
20. Ինչ վերաբերում է վերաքննիչ բողոքի մյուս պատճառաբանություններին, ապա բերված բողոքում եզրահանգումների շուրջ արդեն իսկ Առաջին ատյանի դատարանի կողմից մանրամասն քննություն է տարվել և պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում հավաքված ապացույցների հիման վրա տրվել են օբյեկտիվ և հիմնավորված գնահատականներ:
Այսպիսով, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 126-127-րդ հոդվածների կարգով, գործով հավաքված ապացույցները բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման ենթարկելով, ձեռք բերված ապացույցների վերլուծությամբ և դրանց ձեռք բերման աղբյուրները ստուգելու, ինչպես նաև յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, հիմնավորապես հետևության է հանգել և կայացրել է պատճառաբանված որոշում, այն բեկանելու հիմքեր չկան:
Ուստի մեղադրող Հ.Մելքոնյանի վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել, իսկ Առաջին ատյանի դատարանի 2013թ. մայիսի 17-ի որոշումը պետք է թողնել օրինական ուժի մեջ:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394-րդ, 402-րդ, 412-րդ հոդվածներով` Վերաքննիչ դատարանը
Ո Ր Ո Շ Ե Ց
1. Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության դատախազ` Հ.Մելքոնյանի վերաքննիչ բողոքը մերժել:
2. Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի` <<Քրեական հետապնդումը դադարեցնելու մասին>> 2013թ. մայիսի 17-ի որոշումը քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Հարություն Վահանի Ավետիսյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով, թողնել օրինական ուժի մեջ:
3. Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարան հրապարակման պահից` մեկամսյա ժամկետում:
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ ստորագրություններ
Իսկականի հետ ճիշտ է
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Ե. ԴԱՐԲԻՆՅԱՆ
ԵԿԴ/0236/01/12
Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
ՔՐԵԱԿԱՆ ՀԵՏԱՊՆԴՈՒՄԸ ԴԱԴԱՐԵՑՆԵԼՈՒ ՄԱՍԻՆ
17 մայիսի 2013թ. ք.Երևան
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավա-սության առաջին ատյանի դատարանը՝ նախագահությամբ` դատավոր Գ.Պողոսյանի, քար-տուղարությամբ՝ Ա.Մարտիրոսյանի, մասնակցությամբ՝ դատախազ Հ.Մելքոնյանի, տուժող Գ.Հարությունյանի, անմեղսունակության վիճակում քրեական օրենքով չթույլատրված ա-րարք կատարած Հ.Ավետիսյանի, օրինական ներկայացուցիչ Գ.Ավետիսյանի, պաշտպան Գ. Մադոյանի, դատարանում՝ դռնբաց դատական նիստում, քննեց Հարություն Վահանի Ավե-տիսյանի (ծնված 07.02.1963թ. Արարատի մարզի Մարմարաշեն գյուղում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, ամուսնալուծված, միջնակարգ կրթությամբ, չդատված, բնակվել է` Արարա-տի մարզ, գյուղ Մարմարաշեն, տուն հ. 40, կիրառվել է հոգեբուժական հիվանդանոցում տե-ղավորելու ձևով անվտանգության միջոց, մեղսագրվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդ-վածի 1-ին մասով նախատեսված արարքի կատարում), նկատմամբ բժշկական բնույթի հար-կադրանքի միջոց կիրառելու վերաբերյալ գործը։
Գործի դատավարական նախապատմությունը.
ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Կենտրոնականի քննչական բաժնի քննիչ Ս.Պետրոսյանը 11.10.2012թ. որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով հարուցել է թիվ 15112212 քրեական գործն ու այն ընդունել իր վարույթ։
Քննիչի 26.10.2012թ. որոշմամբ Հ.Ավետիսյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդ-վածի 1-ին մասով ներգրավվել է որպես մեղադրյալ։
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավա-սության առաջին ատյանի դատարանի 26.10.2012թ. որոշմամբ Հ.Ավետիսյանի նկատմամբ` որպես խափանման միջոց, կիրառվել է կալանքը։
Մեղադրյալ Հ.Ավետիսյանը հետախուզվել և հայտնաբերվել է 30.10.2012թ-ին։
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավա-սության առաջին ատյանի դատարանի 30.10.2012թ. որոշմամբ որպես խափանման միջոց թողնվել է նույն դատարանի 26.10.2012թ. որոշմամբ ընտրված կալանավորումը՝ երկու ամիս ժամկետով։
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Հ.Մելքոնյանի 06.12.2012թ. որոշմամբ Հ.Ավետիսյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը` կալանավորումը, վերացվել է, իսկ քննիչի՝ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատա-րանի կողմից հաստատված 06.12.2012թ. որոշմամբ Հ.Ավետիսյանը տեղավորվել է ՀՀ ԱՆ «Հոգեբուժական բժշկական կենտրոն» ՓԲ ընկերության Նուբարաշենի կլինիկայի հատուկ հսկողության հոգեբուժական բաժանմունքում։
Նախաքննության մարմինը քրեական գործի նախաքննության ընթացքում պարզելով, որ Հ.Ավետիսյանը Արարատի մարզի «Մասիս» բժշկական կենտրոնում հաշվառված է «Շի-զոֆրենիա, պարանոիդ ձև, էպիզոդիկ աճող դեֆեկտով» ախտորոշմամբ և հաշվի առնելով, որ դատահոգեբուժական փորձաքննության թիվ 146 եզրակացության համաձայն՝ Հ.Ավետիսյա-նը տառապել և տառապում է «Խելացնոր զառանցանքային շիզոֆրենիա, դեֆեկտային վի-ճակ» հոգեկան հիվանդությամբ, իրավախախտումը կատարելիս նա գտնվել է վերը նշված հիվանդագին խանգարված վիճակում, որը զրկել է նրան իր գործողությունների վտանգավո-րությունը գիտակցելու և դրանք ղեկավարելու հնարավորությունից, ուստի՝ մեղսագրվող ա-րարքի նկատմամբ նա անմեղսունակ է, հանգել է եզրակացության, որ Հ.Ավետիսյանը բժըշ-կական բնույթի հարկադրական միջոցների կիրառման կարիք ունի և 07.12.2012թ. որոշում է կայացրել 15112212 քրեական գործով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցավոր արարքն անմեղսունակության վիճակում կատարած Հ.Ավետիս-յանի նկատմամբ բժշկական բնույթի հարկադրական միջոցներ կիրառելու համար գործը դա-տարան ուղարկելու մասին։ Նշված որոշումը 12.12.2012թ. հաստատվել է դատախազի կող-մից և 2012թ. դեկտեմբերի 13-ին թիվ 15112212 քրեական գործն ուղարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատ-յանի դատարան` Հ.Ավետիսյանի նկատմամբ բժշկական բնույթի հարկադրական միջոցներ կիրառելու համար։
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավա-սության առաջին ատյանի դատարանի (դատավոր Գ.Պողոսյան) 2012թ. դեկտեմբերի 14-ի որոշմամբ Հարություն Վահանի Ավետիսյանի վերաբերյալ բժշկական բնույթի հարկադրա-կան միջոց կիրառելու մասին գործն ընդունվել է վարույթ։
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավա-սության առաջին ատյանի դատարանի (դատավոր Գ.Պողոսյան) 2012թ. դեկտեմբերի 27-ի որոշմամբ Հարություն Ավետիսյանի վերաբերյալ բժշկական բնույթի հարկադրական միջոց կիրառելու մասին գործը նշանակվել է դատաքննության։
07.12.2012թ. կայացված որոշմամբ նախաքննության մարմինը պարզված է համարել, որ. «2012թ. հոկտեմբերի 04-ին` ժամը 08.30-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Օղակաձև զբոսայգու 6-րդ հատվածում գործող «Ամադո» սրճարանի մոտակայքում Արարատի մարզի Մարմարաշեն գյուղի թիվ 40 տան բնակիչ Հարություն Վահանի Ավետիսյանը Գոհար Հով-հաննեսի Հարությունյանին պատկանող պայուսակում գտնվող դրամապանակից բացա-հայտ հափշտակել է վերջինիս պատկանող զգալի չափի` 54.000 ՀՀ դրամ կանխիկ գումարը և դիմել փախուստի»։
Դատարանի կողմից հաստատված հանգամանքները.
Դատաքննությամբ չապացուցվեց, որ 04.10.2012թ.՝ ժամը 0830-ի սահմաններում, ան-մեղսունակության վիճակում գտնված Հ.Ավետիսյանը Երևան քաղաքի օղակաձև զբոսայգու 6-րդ հատվածում գործող «Ամադո» սրճարանի մոտակայքում տուժող Գոհար Հարություն-յանին պատկանող պայուսակում գտնվող դրամապանակից բացահայտ հափշտակել է վեր-ջինիս պատկանող զգալի չափի` 54.000 ՀՀ դրամ կանխիկ գումարը և դիմել փախուստի։
Ապացույցների հետազոտում և գնահատում.
Հարություն Ավետիսյանը բացատրեց, որ տուժողի դրամապանակից վերցրել է ընդա-մենը 20 դրամ, քանի որ այդ 20 դրամից բացի այլ փող չի եղել։ Չնայած դրան, իրենից պա-հանջել են ավելի շատ գումար, և սրճարանի այլ աշխատողներ Գոհարի ներկայությամբ ստուգել են իր գրպաններն ու գուլպաների մեջ, սակայն ոչինչ չեն հայտնաբերել, քանի որ 20 դրամը վերադարձրած է եղել Գոհարին։ Սրճարանի աշխատող աղջիկը վերցրել է իր բջջային հեռախոսը։ Դրանից հետո, մոտեցել է ոստիկաններին և, պատմելով, որ իրենից վերցրել են իր բջջային հեռախոսը, նրանց հետ գնացել է սրճարան, որտեղից նրանք վերցրել և վերա-դարձրել են իր հեռախոսը, որից հետո գնացել են ոստիկանության բաժին։
Նախաքննության ընթացքում ասել է նույնը՝ որ տուժողի դրամապանակից 20 դրամ է վերցրել։ Սակայն իրեն չեն հավատացել և ասել են ցուցմունք տա, որ դրամապանակից վեր-ցըրել է 54.000 դրամ, որը փախչելիս գցել է։ Համաձայնվելով, այդպես էլ արել է, սակայն հար-ցըրել է, որ եթե գումարը գցել է, ապա ինչու այդ դեպքում չեն գտել այն։
Տուժող Գոհար Հարությունյանի ցուցմունքի համաձայն՝ որպես հավաքարար աշխա-տել է «Ամադո» սրճարանում և 04.10.2012թ.՝ ժամը 08-ի սահմաններում, երբ պայուսակը դրել է սրճարանի քարե պարսպի վրա ու սրճարանի բացօթյա տարածքում կատարել է մաքրութ-յան աշխատանքներ, իրեն է մոտեցել սրճարանի մոտով անցնող մի կին և հայտնել, որ ինչ-որ մեկն ստուգում է իր պայուսակը։ Իսկույն գնացել է պայուսակի ուղղությամբ և նկատել, որ Հարություն Ավետիսյանը պայուսակից հանել է դրամապանակը և բացել այն։ Հետևից մո-տենալով՝ քաշել է նրա թևից, մեկ անգամ խփել է նրան, նրա ձեռքից վերցրել է պայուսակը և հարցրել է, թե ինչ է անում։ Նա հեռացել է, որից հետո նայել ու տեսել է, որ դրամապանակը դատարկ է։ Սուրիկը (վկա Սուրեն Աթոյանը) բռնել է նրան, որից հետո նրանից պահանջել է իր փողը, սակայն նա պատասխանել է, որ անտեր պայուսակ է եղել և ընդամենը քսան դրամ է վերցրել դրամապանակից և այլ գումար չի եղել։ Թեև չի տեսել, որ նա վերցրել է իր գումարը՝ 54.000 դրամը, սակայն եթե նա բացել է դրամապանակը, նշանակում է նա է վերցրել իր գու-մարը։ Նա, ասելով, որ իր գրպանում 2.000 դրամ է ունեցել, գրպանից հանել է 1.000 դրամ և ասել, որ մյուս 1.000 դրամն ինքն է հանել գրպանից։ Ստուգել է Հ.Ավետիսյանի գրպանները, սակայն գումարը չի հայտնաբերել։ Այդ պահին մոտեցել է սրճարանի մատուցողուհի Նունեն և, երբ նա բռնել է Հ.Ավետիսյանի շորից, վերջինիս բջջային հեռախոսն ընկել է գետնին, իսկ նա փախել է։ Նրա հեռախոսը Նունեն վերցրել և տարել է սրճարան։
Դրանից հետո Հ.Ավետիսյանը դիմել է ոստիկաններին և, ասելով, որ իրեն ծեծել են ու վերցրել են հեռախոսը, նրանց հետ գնացել է սրճարան։ Ոստիկանները Նունեին տարել են ոստիկանության բաժին, որտեղից էլ զանգահարել և կանչել են նաև իրեն։
Տուժողը թեև ցուցմունք տվեց, որ չի նկատել, թե ինչպես է Հ.Ավետիսյանը պայուսակից վերցրել է դրամապանակը, բացել այն և հանել իր գումարը, իրեն անծանոթ կինն է ասել, որ ինչ-որ մեկը վերցրել է իր պայուսակը, սակայն պնդեց, որ եթե այլ մարդ վերցներ իր գումարը, ապա կտեսներ նրան, իսկ Հ.Ավետիսյանը կարող է միայնակ չի եղել և վերցրած գումարը տվել է իր հետ եղած անձին, քանի որ նման բաները միայնակ չեն անում։
Միաժամանակ, հաստատեց, որ սրճարանի տարածքն ավլելիս՝ կախված իր գտնվելու տեղից, պայուսակը կարող էր դուրս մնալ իր տեսադաշտից։
Տուժողի՝ դատաքննությամբ հետազոտված նախաքննական ցուցմունքի համաձայն՝ 2012թ. հոկտեմբերի 04-ին՝ ժամը 0830-ի սահմաններում, իրեն է մոտեցել սրճարանի մոտա-կայքով վազող անծանոթ մի տղամարդ և հայտնել, որ երևի իր պայուսակն ինչ-որ մեկը բա-ցում է։ Իսկույն գնացել է պայուսակի ուղղությամբ և նկատել է Հ.Ավետիսյանին, ում ձեռքին եղել է իր պայուսակը, ու նա փորձելիս է եղել բացել իր դրամապանակի երկրորդ պահոցը։ Երբ մոտեցել է նրան և հարցրել, թե ինչ է անում, նա ոչինչ չի պատասխանել և փորձել է հե-ռանալ։ Նկատելով, որ դրամապանակից բացակայում է իր 54.000 ՀՀ դրամը՝ վազել և բռնել է Հ.Ավետիսյանին, ով ասել է, որ ընդամենը 20 դրամ է վերցրել։ Այդ պահին իրենց է մոտեցել սրճարանի մատուցողուհի Նունեն, ով տեղեկանալով կատարվածի մասին, Հ.Ավետիսյանից պահանջել է վերադարձնել իր գումարը՝ ասելով, որ այլապես ոստիկանություն կկանչի։ Հ. Ավետիսյանը, լսելով այդ մասին, փախել է դեպի «Ռոսիա» կինոթատրոն և նրա գրպանից ըն-կել է բջջային հեռախոսը, որը Նունեն վերցրել ու թողել է բարմենի մոտ։
Վկա՝ «Ամադո» սրճարանի մատուցողուհի Նունե Ղուշչյանի ցուցմունքի համաձայն՝ 04.11.2012թ.՝ ժամը 920-ի սահմաններում, իր աշխատավայրին մոտենալիս լսելով սրճարանի հավաքարար Գոհարի ձայնը, մոտեցել է նրան և տեսել է, որ նա բռնել է Հ.Ավետիսյանի տա-բատից և պահանջում է իր գումարը։ Նկատել է գետնին ընկած բացված դրամապանակ։ Հ. Ավետիսյանն ասել է, որ դրամապանակից ոչինչ չի վերցրել և ինքն ունի ընդամենը 2.000 դրամ։ Բջջային հեռախոսն ականջին դնելով՝ ձևացրել է, թե ոստիկանություն է զանգահարել, սակայն Հ.Ավետիսյանը դիմել է փախուստի, որի ընթացքում նրա բջջային հեռախոսն ընկել է գետնին, որն էլ վերցնելով՝ պահելու համար, տվել է սրճարանի բարմենին։ Դրանից հետո՝ մոտ 2-2.5 ժամ անց, Հ.Ավետիսյանը ոստիկանների հետ մտել է սրճարան և հայտնել, թե իբր ինքը ծեծել է նրան և վերցրել նրա բջջային հեռախոսը։ Դրանից հետո իրեն և Հ.Ավետիսյա-նին տարել են ոստիկանության բաժին, ուր կանչել են նաև Գոհարին, քանի որ նա արդեն գնացած է եղել տուն։
Սրճարանի տարածքը մեծ է և եթե Գոհարը մաքրելիս լիներ սառնարանների հետևի հատվածը, ապա չէր տեսնի իր պայուսակը, սակայն անցորդների համար այն տեսանելի է եղել։
Վկա՝ «Շվաք» սրճարանի բարմեն, Սուրեն Աթոյանի ցուցմունքի համաձայն՝ 2012թ. հոկտեմբերի 04-ին՝ ժամը 09-ի սահմաններում, երբ աշխատանքի վայրում դասավորելիս է եղել արկղերը, հարևան «Ամադո» սրճարանից ձայներ է լսել և գնացել է այդ ուղղությամբ։ Մոտ 10 մետր հեռավորությունից տեսել է Գոհարին, ով բռնած է եղել Հ.Ավետիսյանի գոտկա-տեղից և պահանջում է վերադարձնել իր փողերը։ Նրանց մոտ կանգնած Նունեն Հ.Ավետիս-յանին ասել է, որ կզանգահարի ոստիկանություն, ինչը լսելով վերջինս փախել է։
Տեղեկացել է, որ Հ.Ավետիսյանը սրճարանի պարսպի վրա դրված Գոհարի պայուսա-կից հափշտակել է նրա գումարը։
Վկա՝ ՀՀ ոստիականության ՊՊԾ գնդի 5-րդ հատուկ գումարտակի ավագ ոստիկան, Սուրիկ Բաղդասարյանի ցուցմունքի և նրա 04.10.2012թ. զեկուցագրի համաձայն՝ 2012թ. հոկ-տեմբերի 04-ին՝ ժամը 1120-ի սահմաններում, երբ ծառայակցի հետ նա ծառայություն է իրա-կանացրել Կենտրոն վարչական տարածքի «Օղակաձև» զբոսայգում, իրենց է դիմել Հ.Ավե-տիսյանը և ասել, որ մոտ 2 ժամ առաջ իրեն են մոտեցել մի քանի հոգի և, ասելով իբր ինքը 54.000 դրամ է գողացել, «Ամադո» սրճարանի առանձնասենյակներից մեկում ծեծել են իրեն, պահանջել են վերադարձնել գողացված գումարն ու ասել, որ եթե այն չվերադարձնի, ապա կվերցնեն իր հեռախոսը։ Նա նաև ասել է, որ իր ստուգած դրամապանակում նման մեծ գու-մար չի եղել։
Հ.Ավետիսյանի բաճկոնի վրա առկա են եղել և տեսել է արյան հետքեր։
Նա մատնացույց է արել «Շվաք» սրճարանի բարմեն Սուրեն Աթոյանին և «Ամադո» սրճարանի մատուցողուհի Նունե Ղուշչյանին։
Քանի որ Հ.Ավետիսյանը խոստովանել է, որ իրոք բացել և ստուգել է սրճարանի հա-վաքարարի պայուսակը, բայց նման գումար չի եղել, նրան բերման են ենթարկել ոստիկա-նության բաժին։
«Անձին ոստիկանության բաժնում անձնական խուզարկության ենթարկելու մասին» 04.10.2012թ. արձանագրության համաձյան՝ Հ.Ավետիսյանի խուզարկության արդյունքում նրա մոտից ոչինչ չի հայտնաբերվել և առգրավվել։
«Քննչական փորձարարություն կատարելու մասին» 30.10.2012թ. արձանագրության համաձայն՝ Հ.Ավետիսյանը մատնացույց է արել «Ամադո» սրճարանի քարե պարիսպը, որ-տեղից բացահայտ հափշտակել է Գ.Հարությունյանին պատկանող 54.000 դրամը։
Ստացիոնար դատահոգեբուժական փորձաքննության 30.11.2012թ. հ. 146 եզրակացու-թյան համաձայն՝ Հ.Ավետիսյանը տառապել և տառապում է «Խելացնոր զառանցանքային շիզոֆրենիա, դեֆեկտային վիճակ» հոգեկան հիվանդությամբ։
Իրավախախտումը կատարելիս նա գտնվել է վերը նշված հիվանդագին խանգարված վիճակում, որը զրկել է նրան իր գործողությունների վտանգավորությունը գիտակցելու և դրանք ղեկավարելու հնարավորությունից։
Ներկայումս նա նույնպես չի կարող գիտակցել իր գործողությունների վտանգավորու-թյունը և ղեկավարել դրանք, ուստի իրեն մեղսագրվող արարքի նկատմամբ նրան հարկ է ճա-նաչել անմեղսունակ։
Իր ներկա հոգեկան վիճակով նա սոցիալապես վտանգավոր է ինչպես իր, այնպես էլ շրջապատի համար, կարիք ունի հարկադիր բուժման ընդհանուր հսկողության հոգեբուժա-կան բաժանմունքի պայմաններում։
Նույն եզրակացության համաձայն` փորձաքննության կատարման ընթացքում Հ.Ավե-տիսյանն անընդհատ կրկնել է, որ գողացել է 20 դրամ։
Դատարանի վերլուծություն.
Դատարանը, վերլուծելով և համակցության մեջ գնահատելով դատաքննությամբ հե-տազոտված ապացույցները, լսելով Հ.Ավետիսյանի պաշտպանին, oրինական ներկայացուց-չին ու դատախազի կարծիքը, գտնում է, որ կատարված հանցագործությանը Հ.Ավետիսյանի մասնակցությունն ապացուցված չլինելու և նոր ապացույցներ ձեռք բերելու բոլոր հնարավո-րություններն սպառված լինելու հիմքով նրա նկատմամբ պետք է դադարեցվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով քրեական հետապնդումն ու նոր անձի նկատմամբ քրեական հետապնդում հարուցելու հարցը լուծելու համար քրեական գործն ուղարկվի դա-տախազին` հետևյալ պատճառաբանություններով.
Գործի փաստական հանգամանքների և ապացույցների համաձայն՝ Հ.Ավետիսյանը, 04.10.2012թ.՝ ժամը 08-ի սահմաններում, նկատելով «Ամադո» սրճարանի քարե պարսպի վրա տուժող Գ.Հարությունյանի պայուսակը, բացել է այն և ստուգել է դրամապանակի պարունա-կությունը։ Տուժողը, մոտենալով Հ.Ավետիսյանին և պարզելով, որ դրամապանակից հանված է իր գումարը, մտածելով, որ Հ.Ավետիսյանն է հափշտակել դրամապանակում եղած 54.000 դրամը, նրանից պահանջել է վերադարձնել նշված գումարը, սակայն Հ.Ավետիսյանը պա-տասխանել է, որ դրամապանակում եղել է ընդամենը 20 դրամ։
Տուժողը չառարկեց, որ ստուգվել են Հ.Ավետիսյանի գրպանները, ձեռքին եղած հնա-մաշ պայուսակն ու գուլպաների մեջ, սակայն նշված գումարը չի հայտնաբերվել ինչպես նրա մոտ, այնպես էլ շրջակայքում։
Նախաքննությամբ՝ բացառությամբ ամբաստանյալի ցուցմունքի և «Քննչական փոր-ձարարություն կատարելու մասին» 30.10.2012թ. արձանագրության, որևէ ապացույց ձեռք չի բերվել այն մասին, որ Հ.Ավետիսյանը տուժողի դրամապանակից հափշտակել է 54.000 դրամ։ Տուժողը նույնպես չի նկատել, որ Հ.Ավետիսյանը վերցրել է պայուսակը և դրանում եղած դրամապանակից հափշտակել 54.000 դրամ։ Նրա պայուսակն ստուգելու մասին նրան տե-ղեկացրել է պատահական անցորդը։ Տուժողի ցուցմունքները միայն տրամաբանական հետևություններ են պարունակում այն մասին, որ եթե իր դրամապանակում եղել է 54.000 դրամ և դրամապանակը տեսել է Հ.Ավետիսյանի մոտ, հետևաբար՝ նա է հափշտակել իր գու-մարը։
Կարծեցյալ հափշտակությունը կատարելուց հետո Հ.Ավետիսյանն ինքն է դիմել ծա-ռայություն կատարող ոստիկաններին։
Ոստիկանության բաժնում Հ.Ավետիսյանը ենթարկվել է խուզարկության, սակայն նրա մոտից ոչինչ չի հայտնաբերվել։
Անդրադառնալով վարույթն իրականացրած մարմնի կողմից որպես ապացույց գնա-հատված՝ Հ.Ավետիսյանի ցուցմունքին և քննչական փորձարարություն կատարելու մասին արձանագրությանն ու հաշվի առնելով, որ ստացիոնար դատահոգեբուժական փորձաքննու-թյան եզրակացության համաձայն իրավախախտումը կատարելիս Հ.Ավետիսյանը գտնվել է հիվանդագին խանգարված վիճակում, որը զրկել է նրան իր գործողությունների վտանգավո-րությունը գիտակցելու և դրանք ղեկավարելու հնարավորությունից, ներկայումս նա նույնպես չի կարող գիտակցել իր գործողությունների վտանգավորությունն ու ղեկավարել դրանք, և իր ներկա հոգեկան վիճակով նա չի կարող մասնակցել դատաքննչական գործողություններին, դատարանը գտնում է, որ նշված ապացույցները չեն կարող համարվել արժանահավատ, քա-նի որ դրանցում առկա տեղեկություններն ստացվել են գործով բացահայտման ենթակա հան-գամանքները ճիշտ ընկալելու և վերարտադրելու ունակությունից զուրկ անձից։
Նույն պատճառաբանություններով դատարանը որպես ապացույց չի գնահատում նաև դատաքննության ընթացքում Հ.Ավետիսյանի հաղորդած տվյալները։
Որպես վերը նշված եզրահանգման հիմնավորում՝ դատարանը հարկ է համարում նաև նշել, որ Հ.Ավետիսյանը մինչդատական վարույթում հայտնել է իրարամերժ տեղեկություն-ներ՝ ցուցմունքով և քննչական փորձարարություն կատարելու ընթացքում հայտնել է, որ հա-փըշտակել է Գ.Հարությունյանին պատկանող 54.000 դրամը, իսկ «Օղակաձև» զբոսայգում ծառայություն կատարող ոստիկաններին և դատահոգեբուժական փորձաքննության ընթաց-քում հայտնել է, որ 54.000 դրամ չի հափշտակել, գողացել է 20 դրամ։
Այսպիսով, հաշվի առնելով վերոգրյալները, դատարանը գտնում է, որ ձեռք բերված ապացույցներով՝ տուժողի և վկաների ցուցմունքներով ու գրավոր ապացույցներով, չի հաս-տատվում, որ Հ.Ավետիսյանը հափշտակել է տուժողի 54.000 դրամը, իսկ տուժողի այն պըն-դումը, որ եթե Հ.Ավետիսյանը բացել է դրամապանակը, ապա դա նշանակում է, որ նա է վեր-ցըրել իր գումարը, զուտ նրա ենթադրությունն է, և վերը նշված հանցանքը գործելու մեջ Հ. Ավետիսյանի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել նշված ենթադրության վրա« նկատի ունենալով, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կա-րող հիմնվել ենթադրությունների վրա, և այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխ-կապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ։
Դատարանը նաև փաստում է, որ մինչև Հ.Ավետիսյանի հարցաքննությունն ու քննչա-կան փորձարարության կատարումը՝ վարույթն իրականացնող մարմինն իր տրամադրության տակ ունեցել է վերջինիս դատվածության մասին տեղեկանքը, որի համաձայն նախկինում նրա նկատմամբ նշանակված է եղել հարկադիր բուժում։ Նշվածից հետևում է, որ վարույթն իրականացնող մարմնի մոտ կարող էր ողջամիտ կասկած առաջանալ այն մասին, որ Հ.Ավե-տիսյանի մոտ կարող է առկա լինել հոգեկան հիվանդություն, և նա կարող է ունակ չլինել ճիշտ ընկալել ու վերարտադրել գործով բացահայտման ենթակա հանգամանքները։ Նշված կասկածը փարատելու համար՝ մինչև Հ.Ավետիսյանի հարցաքննությունը և քննչական փոր-ձարարության կատարումը, կարող էր անմիջապես նշանակվել դատահոգեբուժական փոր-ձաքննություն կամ Հ.Ավետիսյանի հարցաքննությանը՝ նրա բացահայտ հոգեկան պակասու-թյունների առկայության հիմնավորմամբ, մասնակից դարձրվեր պաշտպան։ Չնայած դրանք չեն արվել, այնուամենայնիվ, դատարանը գտնում է, որ այդ առումով խախտում թույլ չի տրվել, և նշված ապացույցները թեև դատարանի կողմից գնահատվում են որպես ոչ արժա-նահավատ, սակայն դրանք ձեռք են բերվել քրեադատավարական օրենքի պահանջների պահպանմամբ։
Ուստի, անդրադառնալով Հ.Ավետիսյանի նախաքննական ցուցմունքը և «Քննչական փորձարարություն կատարելու մասին» 30.10.2012թ. արձանագրությունն անթույլատրելի ապացույց ճանաչելու մասին պաշտպանի միջնորդությանը, դատարանը գտնում է, որ այն անհիմն է և վերը նշված պատճառաբանությամբ չի կարող բավարարվել։
Դատարանը հարկ է համարում նաև նշել, որ մինչդատական վարույթի ընթացքում թեև հետաքննիչի 04.10.2012թ. որոշմամբ նշանակվել է դատաբժշկական փորձաքննություն՝ պար-զելու համար, թե Հ.Ավետիսյանի մարմնի վրա ինչպիսի վնասվածքներ կան, դրանց տեղա-կայումը, վաղեմությունը, բնույթը, առաջացման մեխանիզմը, ծանրության աստիճանը և, արդյոք, հնարավոր է, որ վնասվածքը նա ստանար տուժող Գ.Հարությունյանի կողմից նրա գլխին մեկ անգամ հարվածելու արդյունքում։ Սակայն գործի նյութերից չի երևում, որ նշված որոշումն ուղարկվել է կատարման, և Հ.Ավետիսյանի առողջությանը հնարավոր վնաս պատ-ճառելու ուղղությամբ կատարվել է քննություն։
Վերոգրյալների հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենս-գրքի 35-րդ և 313-րդ հոդվածներով՝ դատարանը
Ո Ր Ո Շ Ե Ց
Հարություն Վահանի Ավետիսյանի նկատմամբ դադարեցնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով քրեական հետապնդումը՝ կատարված հանցագործությանը նրա մասնակցությունն ապացուցված չլինելու և նոր ապացույցներ ձեռք բերելու բոլոր հնարավո-րություններն սպառված լինելու հիմքով։
Հ.Ավետիսյանի նկատմամբ կիրառված անվտանգության միջոցը՝ հոգեբուժական հի-վանդանոցում տեղավորելը, վերացնել։
Որոշումն ուժի մեջ մտնելուց հետո քրեական գործն ուղարկել դատախազին` նոր ան-ձի նկատմամբ քրեական հետապնդում հարուցելու հարցը լուծելու համար։
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ քրեական վերաքննիչ դատարան` հրապարակվե-լու օրվանից հետո` մեկամսյա ժամկետում։
ԴԱՏԱՎՈՐ՝ Գ.ՊՈՂՈՍՅԱՆ
Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
ՔՐԵԱԿԱՆ ՀԵՏԱՊՆԴՈՒՄԸ ԴԱԴԱՐԵՑՆԵԼՈՒ ՄԱՍԻՆ
17 մայիսի 2013թ. ք.Երևան
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավա-սության առաջին ատյանի դատարանը՝ նախագահությամբ` դատավոր Գ.Պողոսյանի, քար-տուղարությամբ՝ Ա.Մարտիրոսյանի, մասնակցությամբ՝ դատախազ Հ.Մելքոնյանի, տուժող Գ.Հարությունյանի, անմեղսունակության վիճակում քրեական օրենքով չթույլատրված ա-րարք կատարած Հ.Ավետիսյանի, օրինական ներկայացուցիչ Գ.Ավետիսյանի, պաշտպան Գ. Մադոյանի, դատարանում՝ դռնբաց դատական նիստում, քննեց Հարություն Վահանի Ավե-տիսյանի (ծնված 07.02.1963թ. Արարատի մարզի Մարմարաշեն գյուղում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, ամուսնալուծված, միջնակարգ կրթությամբ, չդատված, բնակվել է` Արարա-տի մարզ, գյուղ Մարմարաշեն, տուն հ. 40, կիրառվել է հոգեբուժական հիվանդանոցում տե-ղավորելու ձևով անվտանգության միջոց, մեղսագրվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդ-վածի 1-ին մասով նախատեսված արարքի կատարում), նկատմամբ բժշկական բնույթի հար-կադրանքի միջոց կիրառելու վերաբերյալ գործը։
Գործի դատավարական նախապատմությունը.
ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Կենտրոնականի քննչական բաժնի քննիչ Ս.Պետրոսյանը 11.10.2012թ. որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով հարուցել է թիվ 15112212 քրեական գործն ու այն ընդունել իր վարույթ։
Քննիչի 26.10.2012թ. որոշմամբ Հ.Ավետիսյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդ-վածի 1-ին մասով ներգրավվել է որպես մեղադրյալ։
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավա-սության առաջին ատյանի դատարանի 26.10.2012թ. որոշմամբ Հ.Ավետիսյանի նկատմամբ` որպես խափանման միջոց, կիրառվել է կալանքը։
Մեղադրյալ Հ.Ավետիսյանը հետախուզվել և հայտնաբերվել է 30.10.2012թ-ին։
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավա-սության առաջին ատյանի դատարանի 30.10.2012թ. որոշմամբ որպես խափանման միջոց թողնվել է նույն դատարանի 26.10.2012թ. որոշմամբ ընտրված կալանավորումը՝ երկու ամիս ժամկետով։
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Հ.Մելքոնյանի 06.12.2012թ. որոշմամբ Հ.Ավետիսյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը` կալանավորումը, վերացվել է, իսկ քննիչի՝ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատա-րանի կողմից հաստատված 06.12.2012թ. որոշմամբ Հ.Ավետիսյանը տեղավորվել է ՀՀ ԱՆ «Հոգեբուժական բժշկական կենտրոն» ՓԲ ընկերության Նուբարաշենի կլինիկայի հատուկ հսկողության հոգեբուժական բաժանմունքում։
Նախաքննության մարմինը քրեական գործի նախաքննության ընթացքում պարզելով, որ Հ.Ավետիսյանը Արարատի մարզի «Մասիս» բժշկական կենտրոնում հաշվառված է «Շի-զոֆրենիա, պարանոիդ ձև, էպիզոդիկ աճող դեֆեկտով» ախտորոշմամբ և հաշվի առնելով, որ դատահոգեբուժական փորձաքննության թիվ 146 եզրակացության համաձայն՝ Հ.Ավետիսյա-նը տառապել և տառապում է «Խելացնոր զառանցանքային շիզոֆրենիա, դեֆեկտային վի-ճակ» հոգեկան հիվանդությամբ, իրավախախտումը կատարելիս նա գտնվել է վերը նշված հիվանդագին խանգարված վիճակում, որը զրկել է նրան իր գործողությունների վտանգավո-րությունը գիտակցելու և դրանք ղեկավարելու հնարավորությունից, ուստի՝ մեղսագրվող ա-րարքի նկատմամբ նա անմեղսունակ է, հանգել է եզրակացության, որ Հ.Ավետիսյանը բժըշ-կական բնույթի հարկադրական միջոցների կիրառման կարիք ունի և 07.12.2012թ. որոշում է կայացրել 15112212 քրեական գործով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցավոր արարքն անմեղսունակության վիճակում կատարած Հ.Ավետիս-յանի նկատմամբ բժշկական բնույթի հարկադրական միջոցներ կիրառելու համար գործը դա-տարան ուղարկելու մասին։ Նշված որոշումը 12.12.2012թ. հաստատվել է դատախազի կող-մից և 2012թ. դեկտեմբերի 13-ին թիվ 15112212 քրեական գործն ուղարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատ-յանի դատարան` Հ.Ավետիսյանի նկատմամբ բժշկական բնույթի հարկադրական միջոցներ կիրառելու համար։
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավա-սության առաջին ատյանի դատարանի (դատավոր Գ.Պողոսյան) 2012թ. դեկտեմբերի 14-ի որոշմամբ Հարություն Վահանի Ավետիսյանի վերաբերյալ բժշկական բնույթի հարկադրա-կան միջոց կիրառելու մասին գործն ընդունվել է վարույթ։
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավա-սության առաջին ատյանի դատարանի (դատավոր Գ.Պողոսյան) 2012թ. դեկտեմբերի 27-ի որոշմամբ Հարություն Ավետիսյանի վերաբերյալ բժշկական բնույթի հարկադրական միջոց կիրառելու մասին գործը նշանակվել է դատաքննության։
07.12.2012թ. կայացված որոշմամբ նախաքննության մարմինը պարզված է համարել, որ. «2012թ. հոկտեմբերի 04-ին` ժամը 08.30-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Օղակաձև զբոսայգու 6-րդ հատվածում գործող «Ամադո» սրճարանի մոտակայքում Արարատի մարզի Մարմարաշեն գյուղի թիվ 40 տան բնակիչ Հարություն Վահանի Ավետիսյանը Գոհար Հով-հաննեսի Հարությունյանին պատկանող պայուսակում գտնվող դրամապանակից բացա-հայտ հափշտակել է վերջինիս պատկանող զգալի չափի` 54.000 ՀՀ դրամ կանխիկ գումարը և դիմել փախուստի»։
Դատարանի կողմից հաստատված հանգամանքները.
Դատաքննությամբ չապացուցվեց, որ 04.10.2012թ.՝ ժամը 0830-ի սահմաններում, ան-մեղսունակության վիճակում գտնված Հ.Ավետիսյանը Երևան քաղաքի օղակաձև զբոսայգու 6-րդ հատվածում գործող «Ամադո» սրճարանի մոտակայքում տուժող Գոհար Հարություն-յանին պատկանող պայուսակում գտնվող դրամապանակից բացահայտ հափշտակել է վեր-ջինիս պատկանող զգալի չափի` 54.000 ՀՀ դրամ կանխիկ գումարը և դիմել փախուստի։
Ապացույցների հետազոտում և գնահատում.
Հարություն Ավետիսյանը բացատրեց, որ տուժողի դրամապանակից վերցրել է ընդա-մենը 20 դրամ, քանի որ այդ 20 դրամից բացի այլ փող չի եղել։ Չնայած դրան, իրենից պա-հանջել են ավելի շատ գումար, և սրճարանի այլ աշխատողներ Գոհարի ներկայությամբ ստուգել են իր գրպաններն ու գուլպաների մեջ, սակայն ոչինչ չեն հայտնաբերել, քանի որ 20 դրամը վերադարձրած է եղել Գոհարին։ Սրճարանի աշխատող աղջիկը վերցրել է իր բջջային հեռախոսը։ Դրանից հետո, մոտեցել է ոստիկաններին և, պատմելով, որ իրենից վերցրել են իր բջջային հեռախոսը, նրանց հետ գնացել է սրճարան, որտեղից նրանք վերցրել և վերա-դարձրել են իր հեռախոսը, որից հետո գնացել են ոստիկանության բաժին։
Նախաքննության ընթացքում ասել է նույնը՝ որ տուժողի դրամապանակից 20 դրամ է վերցրել։ Սակայն իրեն չեն հավատացել և ասել են ցուցմունք տա, որ դրամապանակից վեր-ցըրել է 54.000 դրամ, որը փախչելիս գցել է։ Համաձայնվելով, այդպես էլ արել է, սակայն հար-ցըրել է, որ եթե գումարը գցել է, ապա ինչու այդ դեպքում չեն գտել այն։
Տուժող Գոհար Հարությունյանի ցուցմունքի համաձայն՝ որպես հավաքարար աշխա-տել է «Ամադո» սրճարանում և 04.10.2012թ.՝ ժամը 08-ի սահմաններում, երբ պայուսակը դրել է սրճարանի քարե պարսպի վրա ու սրճարանի բացօթյա տարածքում կատարել է մաքրութ-յան աշխատանքներ, իրեն է մոտեցել սրճարանի մոտով անցնող մի կին և հայտնել, որ ինչ-որ մեկն ստուգում է իր պայուսակը։ Իսկույն գնացել է պայուսակի ուղղությամբ և նկատել, որ Հարություն Ավետիսյանը պայուսակից հանել է դրամապանակը և բացել այն։ Հետևից մո-տենալով՝ քաշել է նրա թևից, մեկ անգամ խփել է նրան, նրա ձեռքից վերցրել է պայուսակը և հարցրել է, թե ինչ է անում։ Նա հեռացել է, որից հետո նայել ու տեսել է, որ դրամապանակը դատարկ է։ Սուրիկը (վկա Սուրեն Աթոյանը) բռնել է նրան, որից հետո նրանից պահանջել է իր փողը, սակայն նա պատասխանել է, որ անտեր պայուսակ է եղել և ընդամենը քսան դրամ է վերցրել դրամապանակից և այլ գումար չի եղել։ Թեև չի տեսել, որ նա վերցրել է իր գումարը՝ 54.000 դրամը, սակայն եթե նա բացել է դրամապանակը, նշանակում է նա է վերցրել իր գու-մարը։ Նա, ասելով, որ իր գրպանում 2.000 դրամ է ունեցել, գրպանից հանել է 1.000 դրամ և ասել, որ մյուս 1.000 դրամն ինքն է հանել գրպանից։ Ստուգել է Հ.Ավետիսյանի գրպանները, սակայն գումարը չի հայտնաբերել։ Այդ պահին մոտեցել է սրճարանի մատուցողուհի Նունեն և, երբ նա բռնել է Հ.Ավետիսյանի շորից, վերջինիս բջջային հեռախոսն ընկել է գետնին, իսկ նա փախել է։ Նրա հեռախոսը Նունեն վերցրել և տարել է սրճարան։
Դրանից հետո Հ.Ավետիսյանը դիմել է ոստիկաններին և, ասելով, որ իրեն ծեծել են ու վերցրել են հեռախոսը, նրանց հետ գնացել է սրճարան։ Ոստիկանները Նունեին տարել են ոստիկանության բաժին, որտեղից էլ զանգահարել և կանչել են նաև իրեն։
Տուժողը թեև ցուցմունք տվեց, որ չի նկատել, թե ինչպես է Հ.Ավետիսյանը պայուսակից վերցրել է դրամապանակը, բացել այն և հանել իր գումարը, իրեն անծանոթ կինն է ասել, որ ինչ-որ մեկը վերցրել է իր պայուսակը, սակայն պնդեց, որ եթե այլ մարդ վերցներ իր գումարը, ապա կտեսներ նրան, իսկ Հ.Ավետիսյանը կարող է միայնակ չի եղել և վերցրած գումարը տվել է իր հետ եղած անձին, քանի որ նման բաները միայնակ չեն անում։
Միաժամանակ, հաստատեց, որ սրճարանի տարածքն ավլելիս՝ կախված իր գտնվելու տեղից, պայուսակը կարող էր դուրս մնալ իր տեսադաշտից։
Տուժողի՝ դատաքննությամբ հետազոտված նախաքննական ցուցմունքի համաձայն՝ 2012թ. հոկտեմբերի 04-ին՝ ժամը 0830-ի սահմաններում, իրեն է մոտեցել սրճարանի մոտա-կայքով վազող անծանոթ մի տղամարդ և հայտնել, որ երևի իր պայուսակն ինչ-որ մեկը բա-ցում է։ Իսկույն գնացել է պայուսակի ուղղությամբ և նկատել է Հ.Ավետիսյանին, ում ձեռքին եղել է իր պայուսակը, ու նա փորձելիս է եղել բացել իր դրամապանակի երկրորդ պահոցը։ Երբ մոտեցել է նրան և հարցրել, թե ինչ է անում, նա ոչինչ չի պատասխանել և փորձել է հե-ռանալ։ Նկատելով, որ դրամապանակից բացակայում է իր 54.000 ՀՀ դրամը՝ վազել և բռնել է Հ.Ավետիսյանին, ով ասել է, որ ընդամենը 20 դրամ է վերցրել։ Այդ պահին իրենց է մոտեցել սրճարանի մատուցողուհի Նունեն, ով տեղեկանալով կատարվածի մասին, Հ.Ավետիսյանից պահանջել է վերադարձնել իր գումարը՝ ասելով, որ այլապես ոստիկանություն կկանչի։ Հ. Ավետիսյանը, լսելով այդ մասին, փախել է դեպի «Ռոսիա» կինոթատրոն և նրա գրպանից ըն-կել է բջջային հեռախոսը, որը Նունեն վերցրել ու թողել է բարմենի մոտ։
Վկա՝ «Ամադո» սրճարանի մատուցողուհի Նունե Ղուշչյանի ցուցմունքի համաձայն՝ 04.11.2012թ.՝ ժամը 920-ի սահմաններում, իր աշխատավայրին մոտենալիս լսելով սրճարանի հավաքարար Գոհարի ձայնը, մոտեցել է նրան և տեսել է, որ նա բռնել է Հ.Ավետիսյանի տա-բատից և պահանջում է իր գումարը։ Նկատել է գետնին ընկած բացված դրամապանակ։ Հ. Ավետիսյանն ասել է, որ դրամապանակից ոչինչ չի վերցրել և ինքն ունի ընդամենը 2.000 դրամ։ Բջջային հեռախոսն ականջին դնելով՝ ձևացրել է, թե ոստիկանություն է զանգահարել, սակայն Հ.Ավետիսյանը դիմել է փախուստի, որի ընթացքում նրա բջջային հեռախոսն ընկել է գետնին, որն էլ վերցնելով՝ պահելու համար, տվել է սրճարանի բարմենին։ Դրանից հետո՝ մոտ 2-2.5 ժամ անց, Հ.Ավետիսյանը ոստիկանների հետ մտել է սրճարան և հայտնել, թե իբր ինքը ծեծել է նրան և վերցրել նրա բջջային հեռախոսը։ Դրանից հետո իրեն և Հ.Ավետիսյա-նին տարել են ոստիկանության բաժին, ուր կանչել են նաև Գոհարին, քանի որ նա արդեն գնացած է եղել տուն։
Սրճարանի տարածքը մեծ է և եթե Գոհարը մաքրելիս լիներ սառնարանների հետևի հատվածը, ապա չէր տեսնի իր պայուսակը, սակայն անցորդների համար այն տեսանելի է եղել։
Վկա՝ «Շվաք» սրճարանի բարմեն, Սուրեն Աթոյանի ցուցմունքի համաձայն՝ 2012թ. հոկտեմբերի 04-ին՝ ժամը 09-ի սահմաններում, երբ աշխատանքի վայրում դասավորելիս է եղել արկղերը, հարևան «Ամադո» սրճարանից ձայներ է լսել և գնացել է այդ ուղղությամբ։ Մոտ 10 մետր հեռավորությունից տեսել է Գոհարին, ով բռնած է եղել Հ.Ավետիսյանի գոտկա-տեղից և պահանջում է վերադարձնել իր փողերը։ Նրանց մոտ կանգնած Նունեն Հ.Ավետիս-յանին ասել է, որ կզանգահարի ոստիկանություն, ինչը լսելով վերջինս փախել է։
Տեղեկացել է, որ Հ.Ավետիսյանը սրճարանի պարսպի վրա դրված Գոհարի պայուսա-կից հափշտակել է նրա գումարը։
Վկա՝ ՀՀ ոստիականության ՊՊԾ գնդի 5-րդ հատուկ գումարտակի ավագ ոստիկան, Սուրիկ Բաղդասարյանի ցուցմունքի և նրա 04.10.2012թ. զեկուցագրի համաձայն՝ 2012թ. հոկ-տեմբերի 04-ին՝ ժամը 1120-ի սահմաններում, երբ ծառայակցի հետ նա ծառայություն է իրա-կանացրել Կենտրոն վարչական տարածքի «Օղակաձև» զբոսայգում, իրենց է դիմել Հ.Ավե-տիսյանը և ասել, որ մոտ 2 ժամ առաջ իրեն են մոտեցել մի քանի հոգի և, ասելով իբր ինքը 54.000 դրամ է գողացել, «Ամադո» սրճարանի առանձնասենյակներից մեկում ծեծել են իրեն, պահանջել են վերադարձնել գողացված գումարն ու ասել, որ եթե այն չվերադարձնի, ապա կվերցնեն իր հեռախոսը։ Նա նաև ասել է, որ իր ստուգած դրամապանակում նման մեծ գու-մար չի եղել։
Հ.Ավետիսյանի բաճկոնի վրա առկա են եղել և տեսել է արյան հետքեր։
Նա մատնացույց է արել «Շվաք» սրճարանի բարմեն Սուրեն Աթոյանին և «Ամադո» սրճարանի մատուցողուհի Նունե Ղուշչյանին։
Քանի որ Հ.Ավետիսյանը խոստովանել է, որ իրոք բացել և ստուգել է սրճարանի հա-վաքարարի պայուսակը, բայց նման գումար չի եղել, նրան բերման են ենթարկել ոստիկա-նության բաժին։
«Անձին ոստիկանության բաժնում անձնական խուզարկության ենթարկելու մասին» 04.10.2012թ. արձանագրության համաձյան՝ Հ.Ավետիսյանի խուզարկության արդյունքում նրա մոտից ոչինչ չի հայտնաբերվել և առգրավվել։
«Քննչական փորձարարություն կատարելու մասին» 30.10.2012թ. արձանագրության համաձայն՝ Հ.Ավետիսյանը մատնացույց է արել «Ամադո» սրճարանի քարե պարիսպը, որ-տեղից բացահայտ հափշտակել է Գ.Հարությունյանին պատկանող 54.000 դրամը։
Ստացիոնար դատահոգեբուժական փորձաքննության 30.11.2012թ. հ. 146 եզրակացու-թյան համաձայն՝ Հ.Ավետիսյանը տառապել և տառապում է «Խելացնոր զառանցանքային շիզոֆրենիա, դեֆեկտային վիճակ» հոգեկան հիվանդությամբ։
Իրավախախտումը կատարելիս նա գտնվել է վերը նշված հիվանդագին խանգարված վիճակում, որը զրկել է նրան իր գործողությունների վտանգավորությունը գիտակցելու և դրանք ղեկավարելու հնարավորությունից։
Ներկայումս նա նույնպես չի կարող գիտակցել իր գործողությունների վտանգավորու-թյունը և ղեկավարել դրանք, ուստի իրեն մեղսագրվող արարքի նկատմամբ նրան հարկ է ճա-նաչել անմեղսունակ։
Իր ներկա հոգեկան վիճակով նա սոցիալապես վտանգավոր է ինչպես իր, այնպես էլ շրջապատի համար, կարիք ունի հարկադիր բուժման ընդհանուր հսկողության հոգեբուժա-կան բաժանմունքի պայմաններում։
Նույն եզրակացության համաձայն` փորձաքննության կատարման ընթացքում Հ.Ավե-տիսյանն անընդհատ կրկնել է, որ գողացել է 20 դրամ։
Դատարանի վերլուծություն.
Դատարանը, վերլուծելով և համակցության մեջ գնահատելով դատաքննությամբ հե-տազոտված ապացույցները, լսելով Հ.Ավետիսյանի պաշտպանին, oրինական ներկայացուց-չին ու դատախազի կարծիքը, գտնում է, որ կատարված հանցագործությանը Հ.Ավետիսյանի մասնակցությունն ապացուցված չլինելու և նոր ապացույցներ ձեռք բերելու բոլոր հնարավո-րություններն սպառված լինելու հիմքով նրա նկատմամբ պետք է դադարեցվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով քրեական հետապնդումն ու նոր անձի նկատմամբ քրեական հետապնդում հարուցելու հարցը լուծելու համար քրեական գործն ուղարկվի դա-տախազին` հետևյալ պատճառաբանություններով.
Գործի փաստական հանգամանքների և ապացույցների համաձայն՝ Հ.Ավետիսյանը, 04.10.2012թ.՝ ժամը 08-ի սահմաններում, նկատելով «Ամադո» սրճարանի քարե պարսպի վրա տուժող Գ.Հարությունյանի պայուսակը, բացել է այն և ստուգել է դրամապանակի պարունա-կությունը։ Տուժողը, մոտենալով Հ.Ավետիսյանին և պարզելով, որ դրամապանակից հանված է իր գումարը, մտածելով, որ Հ.Ավետիսյանն է հափշտակել դրամապանակում եղած 54.000 դրամը, նրանից պահանջել է վերադարձնել նշված գումարը, սակայն Հ.Ավետիսյանը պա-տասխանել է, որ դրամապանակում եղել է ընդամենը 20 դրամ։
Տուժողը չառարկեց, որ ստուգվել են Հ.Ավետիսյանի գրպանները, ձեռքին եղած հնա-մաշ պայուսակն ու գուլպաների մեջ, սակայն նշված գումարը չի հայտնաբերվել ինչպես նրա մոտ, այնպես էլ շրջակայքում։
Նախաքննությամբ՝ բացառությամբ ամբաստանյալի ցուցմունքի և «Քննչական փոր-ձարարություն կատարելու մասին» 30.10.2012թ. արձանագրության, որևէ ապացույց ձեռք չի բերվել այն մասին, որ Հ.Ավետիսյանը տուժողի դրամապանակից հափշտակել է 54.000 դրամ։ Տուժողը նույնպես չի նկատել, որ Հ.Ավետիսյանը վերցրել է պայուսակը և դրանում եղած դրամապանակից հափշտակել 54.000 դրամ։ Նրա պայուսակն ստուգելու մասին նրան տե-ղեկացրել է պատահական անցորդը։ Տուժողի ցուցմունքները միայն տրամաբանական հետևություններ են պարունակում այն մասին, որ եթե իր դրամապանակում եղել է 54.000 դրամ և դրամապանակը տեսել է Հ.Ավետիսյանի մոտ, հետևաբար՝ նա է հափշտակել իր գու-մարը։
Կարծեցյալ հափշտակությունը կատարելուց հետո Հ.Ավետիսյանն ինքն է դիմել ծա-ռայություն կատարող ոստիկաններին։
Ոստիկանության բաժնում Հ.Ավետիսյանը ենթարկվել է խուզարկության, սակայն նրա մոտից ոչինչ չի հայտնաբերվել։
Անդրադառնալով վարույթն իրականացրած մարմնի կողմից որպես ապացույց գնա-հատված՝ Հ.Ավետիսյանի ցուցմունքին և քննչական փորձարարություն կատարելու մասին արձանագրությանն ու հաշվի առնելով, որ ստացիոնար դատահոգեբուժական փորձաքննու-թյան եզրակացության համաձայն իրավախախտումը կատարելիս Հ.Ավետիսյանը գտնվել է հիվանդագին խանգարված վիճակում, որը զրկել է նրան իր գործողությունների վտանգավո-րությունը գիտակցելու և դրանք ղեկավարելու հնարավորությունից, ներկայումս նա նույնպես չի կարող գիտակցել իր գործողությունների վտանգավորությունն ու ղեկավարել դրանք, և իր ներկա հոգեկան վիճակով նա չի կարող մասնակցել դատաքննչական գործողություններին, դատարանը գտնում է, որ նշված ապացույցները չեն կարող համարվել արժանահավատ, քա-նի որ դրանցում առկա տեղեկություններն ստացվել են գործով բացահայտման ենթակա հան-գամանքները ճիշտ ընկալելու և վերարտադրելու ունակությունից զուրկ անձից։
Նույն պատճառաբանություններով դատարանը որպես ապացույց չի գնահատում նաև դատաքննության ընթացքում Հ.Ավետիսյանի հաղորդած տվյալները։
Որպես վերը նշված եզրահանգման հիմնավորում՝ դատարանը հարկ է համարում նաև նշել, որ Հ.Ավետիսյանը մինչդատական վարույթում հայտնել է իրարամերժ տեղեկություն-ներ՝ ցուցմունքով և քննչական փորձարարություն կատարելու ընթացքում հայտնել է, որ հա-փըշտակել է Գ.Հարությունյանին պատկանող 54.000 դրամը, իսկ «Օղակաձև» զբոսայգում ծառայություն կատարող ոստիկաններին և դատահոգեբուժական փորձաքննության ընթաց-քում հայտնել է, որ 54.000 դրամ չի հափշտակել, գողացել է 20 դրամ։
Այսպիսով, հաշվի առնելով վերոգրյալները, դատարանը գտնում է, որ ձեռք բերված ապացույցներով՝ տուժողի և վկաների ցուցմունքներով ու գրավոր ապացույցներով, չի հաս-տատվում, որ Հ.Ավետիսյանը հափշտակել է տուժողի 54.000 դրամը, իսկ տուժողի այն պըն-դումը, որ եթե Հ.Ավետիսյանը բացել է դրամապանակը, ապա դա նշանակում է, որ նա է վեր-ցըրել իր գումարը, զուտ նրա ենթադրությունն է, և վերը նշված հանցանքը գործելու մեջ Հ. Ավետիսյանի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել նշված ենթադրության վրա« նկատի ունենալով, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կա-րող հիմնվել ենթադրությունների վրա, և այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխ-կապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ։
Դատարանը նաև փաստում է, որ մինչև Հ.Ավետիսյանի հարցաքննությունն ու քննչա-կան փորձարարության կատարումը՝ վարույթն իրականացնող մարմինն իր տրամադրության տակ ունեցել է վերջինիս դատվածության մասին տեղեկանքը, որի համաձայն նախկինում նրա նկատմամբ նշանակված է եղել հարկադիր բուժում։ Նշվածից հետևում է, որ վարույթն իրականացնող մարմնի մոտ կարող էր ողջամիտ կասկած առաջանալ այն մասին, որ Հ.Ավե-տիսյանի մոտ կարող է առկա լինել հոգեկան հիվանդություն, և նա կարող է ունակ չլինել ճիշտ ընկալել ու վերարտադրել գործով բացահայտման ենթակա հանգամանքները։ Նշված կասկածը փարատելու համար՝ մինչև Հ.Ավետիսյանի հարցաքննությունը և քննչական փոր-ձարարության կատարումը, կարող էր անմիջապես նշանակվել դատահոգեբուժական փոր-ձաքննություն կամ Հ.Ավետիսյանի հարցաքննությանը՝ նրա բացահայտ հոգեկան պակասու-թյունների առկայության հիմնավորմամբ, մասնակից դարձրվեր պաշտպան։ Չնայած դրանք չեն արվել, այնուամենայնիվ, դատարանը գտնում է, որ այդ առումով խախտում թույլ չի տրվել, և նշված ապացույցները թեև դատարանի կողմից գնահատվում են որպես ոչ արժա-նահավատ, սակայն դրանք ձեռք են բերվել քրեադատավարական օրենքի պահանջների պահպանմամբ։
Ուստի, անդրադառնալով Հ.Ավետիսյանի նախաքննական ցուցմունքը և «Քննչական փորձարարություն կատարելու մասին» 30.10.2012թ. արձանագրությունն անթույլատրելի ապացույց ճանաչելու մասին պաշտպանի միջնորդությանը, դատարանը գտնում է, որ այն անհիմն է և վերը նշված պատճառաբանությամբ չի կարող բավարարվել։
Դատարանը հարկ է համարում նաև նշել, որ մինչդատական վարույթի ընթացքում թեև հետաքննիչի 04.10.2012թ. որոշմամբ նշանակվել է դատաբժշկական փորձաքննություն՝ պար-զելու համար, թե Հ.Ավետիսյանի մարմնի վրա ինչպիսի վնասվածքներ կան, դրանց տեղա-կայումը, վաղեմությունը, բնույթը, առաջացման մեխանիզմը, ծանրության աստիճանը և, արդյոք, հնարավոր է, որ վնասվածքը նա ստանար տուժող Գ.Հարությունյանի կողմից նրա գլխին մեկ անգամ հարվածելու արդյունքում։ Սակայն գործի նյութերից չի երևում, որ նշված որոշումն ուղարկվել է կատարման, և Հ.Ավետիսյանի առողջությանը հնարավոր վնաս պատ-ճառելու ուղղությամբ կատարվել է քննություն։
Վերոգրյալների հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենս-գրքի 35-րդ և 313-րդ հոդվածներով՝ դատարանը
Ո Ր Ո Շ Ե Ց
Հարություն Վահանի Ավետիսյանի նկատմամբ դադարեցնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով քրեական հետապնդումը՝ կատարված հանցագործությանը նրա մասնակցությունն ապացուցված չլինելու և նոր ապացույցներ ձեռք բերելու բոլոր հնարավո-րություններն սպառված լինելու հիմքով։
Հ.Ավետիսյանի նկատմամբ կիրառված անվտանգության միջոցը՝ հոգեբուժական հի-վանդանոցում տեղավորելը, վերացնել։
Որոշումն ուժի մեջ մտնելուց հետո քրեական գործն ուղարկել դատախազին` նոր ան-ձի նկատմամբ քրեական հետապնդում հարուցելու հարցը լուծելու համար։
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ քրեական վերաքննիչ դատարան` հրապարակվե-լու օրվանից հետո` մեկամսյա ժամկետում։
ԴԱՏԱՎՈՐ՝ Գ.ՊՈՂՈՍՅԱՆ
Դատական գործ N: ԵԿԴ/0236/01/12
Կենտրոն և Նորք-Մարաշ
Նոր քրեական գործ
| Երբ է գործը ստացվել | 13-12-2012 |
|---|---|
| Քրեական գործի համարը | 0236/01/12 |
| Ինչ կարգով է գործը ստացվել | Առաջին անգամ |
| Դատախազություն | Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազություն |
| Նախաքննական գործի համարը | 15112212 |
| Մեղադրական եզրակացության համառոտ բովանդակություն | ԱՆՄԵՂՍՈՒՆԱԿ Հարություն Ավետիսյանին մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա 2012թ. հոկտեմբերի 04-ին, ժամը 08:30-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Օղակաձև զբոսայգու 6-րդ հատվածում գործող <<Ամադեո>> սրճարանի մոտակայքում Գոհար Հարությունյանին պատկանող պայուսակում գտնվող դրամապանակից բացահայտ հափշտակել է վերջիիս պատկանող զգալի` 54000 ՀՀ դրամ կանխիկ գումարը և դիմել փախուստի: |
| Մեղադրյալ | |
| Անձ | |
| Անուն | Հարություն |
| Ազգանուն | Ավետիսյան |
| Հայրանուն | Վահանի |
| Հասցե | --------------- |
| Ծննդյան օր | --------------- |
| Սոցիալական քարտ | --------------- |
| Վիճակագրական տողի համարը | 6.2 |
| Չափահաս | Այո |
Մակագրել
| Երբ | 13-12-2012 |
|---|---|
| Նախագահող դատավոր | |
| Անուն | Գագիկ |
| Ազգանուն | Պողոսյան |
Ընդունվել է վարույթ
| Երբ | 14-12-2012 |
|---|---|
| Որոշումը ուղարկվել է կողմերին | 14-12-2012 |
| Ուղարկվել է հուշաթերթիկ/որոշումը | 14-12-2012 |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 11-01-2013 |
|---|---|
| Դատավարության կողմեր | Քրեական օրենքով արգելված արարք կատարած անձ |
| Դատավարության կողմեր | Պաշտպան |
| Դատավարության կողմեր | Տուժող |
| Դատավարության կողմեր | Մեղադրող |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Հարություն |
| Ազգանուն | Ավետիսյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Գևորգ |
| Ազգանուն | Բոյախանջյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Գոհար |
| Ազգանուն | Հարությունյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Հ. |
| Ազգանուն | Մելքոնյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Լրացուցիչ ինֆորմացիա | Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազություն |
| Ժամ | 12:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 30-01-2013 |
|---|---|
| Ժամ | 16:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 21-02-2013 |
|---|---|
| Ժամ | 16:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 13-03-2013 |
|---|---|
| Ժամ | 16:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 05-04-2013 |
|---|---|
| Ժամ | 16:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 26-04-2013 |
|---|---|
| Ժամ | 16:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
| Նիստը | Չի կայացել |
| Չկայացման պատճառը | Նախագահող դատավոր Գ. Պողոսյանի սեմինար պարապմունքներին մասնակցելու պատճառով |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 17-05-2013 |
|---|---|
| Ժամ | 12:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
| Նիստը | Կայացել է |
Քրեական գործի վարույթը կարճվել է ամբողջությամբ
| Կարճման ամսաթիվը | 17-05-2013 |
|---|---|
| Քրեական դատավարության օրենսգրքի հոդված | |
| Քրեական դատավարության օրենսգրքի հոդված | |
| Կարճման հիմքը | Այլ |
| Մեղադրյալ | |
| Անուն | Հարություն |
| Ազգանուն | Ավետիսյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 1 |
| Հոդված | |
| Օրենսգիրք | Քրեական օրենսգիրք |
Դատական ակտ
| Դատական ակտի բովանդակությունը | ԵԿԴ/0236/01/12 Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ ՔՐԵԱԿԱՆ ՀԵՏԱՊՆԴՈՒՄԸ ԴԱԴԱՐԵՑՆԵԼՈՒ ՄԱՍԻՆ 17 մայիսի 2013թ. ք.Երևան Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավա-սության առաջին ատյանի դատարանը՝ նախագահությամբ` դատավոր Գ.Պողոսյանի, քար-տուղարությամբ՝ Ա.Մարտիրոսյանի, մասնակցությամբ՝ դատախազ Հ.Մելքոնյանի, տուժող Գ.Հարությունյանի, անմեղսունակության վիճակում քրեական օրենքով չթույլատրված ա-րարք կատարած Հ.Ավետիսյանի, օրինական ներկայացուցիչ Գ.Ավետիսյանի, պաշտպան Գ. Մադոյանի, դատարանում՝ դռնբաց դատական նիստում, քննեց Հարություն Վահանի Ավե-տիսյանի (ծնված 07.02.1963թ. Արարատի մարզի Մարմարաշեն գյուղում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, ամուսնալուծված, միջնակարգ կրթությամբ, չդատված, բնակվել է` Արարա-տի մարզ, գյուղ Մարմարաշեն, տուն հ. 40, կիրառվել է հոգեբուժական հիվանդանոցում տե-ղավորելու ձևով անվտանգության միջոց, մեղսագրվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդ-վածի 1-ին մասով նախատեսված արարքի կատարում), նկատմամբ բժշկական բնույթի հար-կադրանքի միջոց կիրառելու վերաբերյալ գործը։ Գործի դատավարական նախապատմությունը. ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Կենտրոնականի քննչական բաժնի քննիչ Ս.Պետրոսյանը 11.10.2012թ. որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով հարուցել է թիվ 15112212 քրեական գործն ու այն ընդունել իր վարույթ։ Քննիչի 26.10.2012թ. որոշմամբ Հ.Ավետիսյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդ-վածի 1-ին մասով ներգրավվել է որպես մեղադրյալ։ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավա-սության առաջին ատյանի դատարանի 26.10.2012թ. որոշմամբ Հ.Ավետիսյանի նկատմամբ` որպես խափանման միջոց, կիրառվել է կալանքը։ Մեղադրյալ Հ.Ավետիսյանը հետախուզվել և հայտնաբերվել է 30.10.2012թ-ին։ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավա-սության առաջին ատյանի դատարանի 30.10.2012թ. որոշմամբ որպես խափանման միջոց թողնվել է նույն դատարանի 26.10.2012թ. որոշմամբ ընտրված կալանավորումը՝ երկու ամիս ժամկետով։ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Հ.Մելքոնյանի 06.12.2012թ. որոշմամբ Հ.Ավետիսյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը` կալանավորումը, վերացվել է, իսկ քննիչի՝ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատա-րանի կողմից հաստատված 06.12.2012թ. որոշմամբ Հ.Ավետիսյանը տեղավորվել է ՀՀ ԱՆ «Հոգեբուժական բժշկական կենտրոն» ՓԲ ընկերության Նուբարաշենի կլինիկայի հատուկ հսկողության հոգեբուժական բաժանմունքում։ Նախաքննության մարմինը քրեական գործի նախաքննության ընթացքում պարզելով, որ Հ.Ավետիսյանը Արարատի մարզի «Մասիս» բժշկական կենտրոնում հաշվառված է «Շի-զոֆրենիա, պարանոիդ ձև, էպիզոդիկ աճող դեֆեկտով» ախտորոշմամբ և հաշվի առնելով, որ դատահոգեբուժական փորձաքննության թիվ 146 եզրակացության համաձայն՝ Հ.Ավետիսյա-նը տառապել և տառապում է «Խելացնոր զառանցանքային շիզոֆրենիա, դեֆեկտային վի-ճակ» հոգեկան հիվանդությամբ, իրավախախտումը կատարելիս նա գտնվել է վերը նշված հիվանդագին խանգարված վիճակում, որը զրկել է նրան իր գործողությունների վտանգավո-րությունը գիտակցելու և դրանք ղեկավարելու հնարավորությունից, ուստի՝ մեղսագրվող ա-րարքի նկատմամբ նա անմեղսունակ է, հանգել է եզրակացության, որ Հ.Ավետիսյանը բժըշ-կական բնույթի հարկադրական միջոցների կիրառման կարիք ունի և 07.12.2012թ. որոշում է կայացրել 15112212 քրեական գործով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցավոր արարքն անմեղսունակության վիճակում կատարած Հ.Ավետիս-յանի նկատմամբ բժշկական բնույթի հարկադրական միջոցներ կիրառելու համար գործը դա-տարան ուղարկելու մասին։ Նշված որոշումը 12.12.2012թ. հաստատվել է դատախազի կող-մից և 2012թ. դեկտեմբերի 13-ին թիվ 15112212 քրեական գործն ուղարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատ-յանի դատարան` Հ.Ավետիսյանի նկատմամբ բժշկական բնույթի հարկադրական միջոցներ կիրառելու համար։ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավա-սության առաջին ատյանի դատարանի (դատավոր Գ.Պողոսյան) 2012թ. դեկտեմբերի 14-ի որոշմամբ Հարություն Վահանի Ավետիսյանի վերաբերյալ բժշկական բնույթի հարկադրա-կան միջոց կիրառելու մասին գործն ընդունվել է վարույթ։ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավա-սության առաջին ատյանի դատարանի (դատավոր Գ.Պողոսյան) 2012թ. դեկտեմբերի 27-ի որոշմամբ Հարություն Ավետիսյանի վերաբերյալ բժշկական բնույթի հարկադրական միջոց կիրառելու մասին գործը նշանակվել է դատաքննության։ 07.12.2012թ. կայացված որոշմամբ նախաքննության մարմինը պարզված է համարել, որ. «2012թ. հոկտեմբերի 04-ին` ժամը 08.30-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Օղակաձև զբոսայգու 6-րդ հատվածում գործող «Ամադո» սրճարանի մոտակայքում Արարատի մարզի Մարմարաշեն գյուղի թիվ 40 տան բնակիչ Հարություն Վահանի Ավետիսյանը Գոհար Հով-հաննեսի Հարությունյանին պատկանող պայուսակում գտնվող դրամապանակից բացա-հայտ հափշտակել է վերջինիս պատկանող զգալի չափի` 54.000 ՀՀ դրամ կանխիկ գումարը և դիմել փախուստի»։ Դատարանի կողմից հաստատված հանգամանքները. Դատաքննությամբ չապացուցվեց, որ 04.10.2012թ.՝ ժամը 0830-ի սահմաններում, ան-մեղսունակության վիճակում գտնված Հ.Ավետիսյանը Երևան քաղաքի օղակաձև զբոսայգու 6-րդ հատվածում գործող «Ամադո» սրճարանի մոտակայքում տուժող Գոհար Հարություն-յանին պատկանող պայուսակում գտնվող դրամապանակից բացահայտ հափշտակել է վեր-ջինիս պատկանող զգալի չափի` 54.000 ՀՀ դրամ կանխիկ գումարը և դիմել փախուստի։ Ապացույցների հետազոտում և գնահատում. Հարություն Ավետիսյանը բացատրեց, որ տուժողի դրամապանակից վերցրել է ընդա-մենը 20 դրամ, քանի որ այդ 20 դրամից բացի այլ փող չի եղել։ Չնայած դրան, իրենից պա-հանջել են ավելի շատ գումար, և սրճարանի այլ աշխատողներ Գոհարի ներկայությամբ ստուգել են իր գրպաններն ու գուլպաների մեջ, սակայն ոչինչ չեն հայտնաբերել, քանի որ 20 դրամը վերադարձրած է եղել Գոհարին։ Սրճարանի աշխատող աղջիկը վերցրել է իր բջջային հեռախոսը։ Դրանից հետո, մոտեցել է ոստիկաններին և, պատմելով, որ իրենից վերցրել են իր բջջային հեռախոսը, նրանց հետ գնացել է սրճարան, որտեղից նրանք վերցրել և վերա-դարձրել են իր հեռախոսը, որից հետո գնացել են ոստիկանության բաժին։ Նախաքննության ընթացքում ասել է նույնը՝ որ տուժողի դրամապանակից 20 դրամ է վերցրել։ Սակայն իրեն չեն հավատացել և ասել են ցուցմունք տա, որ դրամապանակից վեր-ցըրել է 54.000 դրամ, որը փախչելիս գցել է։ Համաձայնվելով, այդպես էլ արել է, սակայն հար-ցըրել է, որ եթե գումարը գցել է, ապա ինչու այդ դեպքում չեն գտել այն։ Տուժող Գոհար Հարությունյանի ցուցմունքի համաձայն՝ որպես հավաքարար աշխա-տել է «Ամադո» սրճարանում և 04.10.2012թ.՝ ժամը 08-ի սահմաններում, երբ պայուսակը դրել է սրճարանի քարե պարսպի վրա ու սրճարանի բացօթյա տարածքում կատարել է մաքրութ-յան աշխատանքներ, իրեն է մոտեցել սրճարանի մոտով անցնող մի կին և հայտնել, որ ինչ-որ մեկն ստուգում է իր պայուսակը։ Իսկույն գնացել է պայուսակի ուղղությամբ և նկատել, որ Հարություն Ավետիսյանը պայուսակից հանել է դրամապանակը և բացել այն։ Հետևից մո-տենալով՝ քաշել է նրա թևից, մեկ անգամ խփել է նրան, նրա ձեռքից վերցրել է պայուսակը և հարցրել է, թե ինչ է անում։ Նա հեռացել է, որից հետո նայել ու տեսել է, որ դրամապանակը դատարկ է։ Սուրիկը (վկա Սուրեն Աթոյանը) բռնել է նրան, որից հետո նրանից պահանջել է իր փողը, սակայն նա պատասխանել է, որ անտեր պայուսակ է եղել և ընդամենը քսան դրամ է վերցրել դրամապանակից և այլ գումար չի եղել։ Թեև չի տեսել, որ նա վերցրել է իր գումարը՝ 54.000 դրամը, սակայն եթե նա բացել է դրամապանակը, նշանակում է նա է վերցրել իր գու-մարը։ Նա, ասելով, որ իր գրպանում 2.000 դրամ է ունեցել, գրպանից հանել է 1.000 դրամ և ասել, որ մյուս 1.000 դրամն ինքն է հանել գրպանից։ Ստուգել է Հ.Ավետիսյանի գրպանները, սակայն գումարը չի հայտնաբերել։ Այդ պահին մոտեցել է սրճարանի մատուցողուհի Նունեն և, երբ նա բռնել է Հ.Ավետիսյանի շորից, վերջինիս բջջային հեռախոսն ընկել է գետնին, իսկ նա փախել է։ Նրա հեռախոսը Նունեն վերցրել և տարել է սրճարան։ Դրանից հետո Հ.Ավետիսյանը դիմել է ոստիկաններին և, ասելով, որ իրեն ծեծել են ու վերցրել են հեռախոսը, նրանց հետ գնացել է սրճարան։ Ոստիկանները Նունեին տարել են ոստիկանության բաժին, որտեղից էլ զանգահարել և կանչել են նաև իրեն։ Տուժողը թեև ցուցմունք տվեց, որ չի նկատել, թե ինչպես է Հ.Ավետիսյանը պայուսակից վերցրել է դրամապանակը, բացել այն և հանել իր գումարը, իրեն անծանոթ կինն է ասել, որ ինչ-որ մեկը վերցրել է իր պայուսակը, սակայն պնդեց, որ եթե այլ մարդ վերցներ իր գումարը, ապա կտեսներ նրան, իսկ Հ.Ավետիսյանը կարող է միայնակ չի եղել և վերցրած գումարը տվել է իր հետ եղած անձին, քանի որ նման բաները միայնակ չեն անում։ Միաժամանակ, հաստատեց, որ սրճարանի տարածքն ավլելիս՝ կախված իր գտնվելու տեղից, պայուսակը կարող էր դուրս մնալ իր տեսադաշտից։ Տուժողի՝ դատաքննությամբ հետազոտված նախաքննական ցուցմունքի համաձայն՝ 2012թ. հոկտեմբերի 04-ին՝ ժամը 0830-ի սահմաններում, իրեն է մոտեցել սրճարանի մոտա-կայքով վազող անծանոթ մի տղամարդ և հայտնել, որ երևի իր պայուսակն ինչ-որ մեկը բա-ցում է։ Իսկույն գնացել է պայուսակի ուղղությամբ և նկատել է Հ.Ավետիսյանին, ում ձեռքին եղել է իր պայուսակը, ու նա փորձելիս է եղել բացել իր դրամապանակի երկրորդ պահոցը։ Երբ մոտեցել է նրան և հարցրել, թե ինչ է անում, նա ոչինչ չի պատասխանել և փորձել է հե-ռանալ։ Նկատելով, որ դրամապանակից բացակայում է իր 54.000 ՀՀ դրամը՝ վազել և բռնել է Հ.Ավետիսյանին, ով ասել է, որ ընդամենը 20 դրամ է վերցրել։ Այդ պահին իրենց է մոտեցել սրճարանի մատուցողուհի Նունեն, ով տեղեկանալով կատարվածի մասին, Հ.Ավետիսյանից պահանջել է վերադարձնել իր գումարը՝ ասելով, որ այլապես ոստիկանություն կկանչի։ Հ. Ավետիսյանը, լսելով այդ մասին, փախել է դեպի «Ռոսիա» կինոթատրոն և նրա գրպանից ըն-կել է բջջային հեռախոսը, որը Նունեն վերցրել ու թողել է բարմենի մոտ։ Վկա՝ «Ամադո» սրճարանի մատուցողուհի Նունե Ղուշչյանի ցուցմունքի համաձայն՝ 04.11.2012թ.՝ ժամը 920-ի սահմաններում, իր աշխատավայրին մոտենալիս լսելով սրճարանի հավաքարար Գոհարի ձայնը, մոտեցել է նրան և տեսել է, որ նա բռնել է Հ.Ավետիսյանի տա-բատից և պահանջում է իր գումարը։ Նկատել է գետնին ընկած բացված դրամապանակ։ Հ. Ավետիսյանն ասել է, որ դրամապանակից ոչինչ չի վերցրել և ինքն ունի ընդամենը 2.000 դրամ։ Բջջային հեռախոսն ականջին դնելով՝ ձևացրել է, թե ոստիկանություն է զանգահարել, սակայն Հ.Ավետիսյանը դիմել է փախուստի, որի ընթացքում նրա բջջային հեռախոսն ընկել է գետնին, որն էլ վերցնելով՝ պահելու համար, տվել է սրճարանի բարմենին։ Դրանից հետո՝ մոտ 2-2.5 ժամ անց, Հ.Ավետիսյանը ոստիկանների հետ մտել է սրճարան և հայտնել, թե իբր ինքը ծեծել է նրան և վերցրել նրա բջջային հեռախոսը։ Դրանից հետո իրեն և Հ.Ավետիսյա-նին տարել են ոստիկանության բաժին, ուր կանչել են նաև Գոհարին, քանի որ նա արդեն գնացած է եղել տուն։ Սրճարանի տարածքը մեծ է և եթե Գոհարը մաքրելիս լիներ սառնարանների հետևի հատվածը, ապա չէր տեսնի իր պայուսակը, սակայն անցորդների համար այն տեսանելի է եղել։ Վկա՝ «Շվաք» սրճարանի բարմեն, Սուրեն Աթոյանի ցուցմունքի համաձայն՝ 2012թ. հոկտեմբերի 04-ին՝ ժամը 09-ի սահմաններում, երբ աշխատանքի վայրում դասավորելիս է եղել արկղերը, հարևան «Ամադո» սրճարանից ձայներ է լսել և գնացել է այդ ուղղությամբ։ Մոտ 10 մետր հեռավորությունից տեսել է Գոհարին, ով բռնած է եղել Հ.Ավետիսյանի գոտկա-տեղից և պահանջում է վերադարձնել իր փողերը։ Նրանց մոտ կանգնած Նունեն Հ.Ավետիս-յանին ասել է, որ կզանգահարի ոստիկանություն, ինչը լսելով վերջինս փախել է։ Տեղեկացել է, որ Հ.Ավետիսյանը սրճարանի պարսպի վրա դրված Գոհարի պայուսա-կից հափշտակել է նրա գումարը։ Վկա՝ ՀՀ ոստիականության ՊՊԾ գնդի 5-րդ հատուկ գումարտակի ավագ ոստիկան, Սուրիկ Բաղդասարյանի ցուցմունքի և նրա 04.10.2012թ. զեկուցագրի համաձայն՝ 2012թ. հոկ-տեմբերի 04-ին՝ ժամը 1120-ի սահմաններում, երբ ծառայակցի հետ նա ծառայություն է իրա-կանացրել Կենտրոն վարչական տարածքի «Օղակաձև» զբոսայգում, իրենց է դիմել Հ.Ավե-տիսյանը և ասել, որ մոտ 2 ժամ առաջ իրեն են մոտեցել մի քանի հոգի և, ասելով իբր ինքը 54.000 դրամ է գողացել, «Ամադո» սրճարանի առանձնասենյակներից մեկում ծեծել են իրեն, պահանջել են վերադարձնել գողացված գումարն ու ասել, որ եթե այն չվերադարձնի, ապա կվերցնեն իր հեռախոսը։ Նա նաև ասել է, որ իր ստուգած դրամապանակում նման մեծ գու-մար չի եղել։ Հ.Ավետիսյանի բաճկոնի վրա առկա են եղել և տեսել է արյան հետքեր։ Նա մատնացույց է արել «Շվաք» սրճարանի բարմեն Սուրեն Աթոյանին և «Ամադո» սրճարանի մատուցողուհի Նունե Ղուշչյանին։ Քանի որ Հ.Ավետիսյանը խոստովանել է, որ իրոք բացել և ստուգել է սրճարանի հա-վաքարարի պայուսակը, բայց նման գումար չի եղել, նրան բերման են ենթարկել ոստիկա-նության բաժին։ «Անձին ոստիկանության բաժնում անձնական խուզարկության ենթարկելու մասին» 04.10.2012թ. արձանագրության համաձյան՝ Հ.Ավետիսյանի խուզարկության արդյունքում նրա մոտից ոչինչ չի հայտնաբերվել և առգրավվել։ «Քննչական փորձարարություն կատարելու մասին» 30.10.2012թ. արձանագրության համաձայն՝ Հ.Ավետիսյանը մատնացույց է արել «Ամադո» սրճարանի քարե պարիսպը, որ-տեղից բացահայտ հափշտակել է Գ.Հարությունյանին պատկանող 54.000 դրամը։ Ստացիոնար դատահոգեբուժական փորձաքննության 30.11.2012թ. հ. 146 եզրակացու-թյան համաձայն՝ Հ.Ավետիսյանը տառապել և տառապում է «Խելացնոր զառանցանքային շիզոֆրենիա, դեֆեկտային վիճակ» հոգեկան հիվանդությամբ։ Իրավախախտումը կատարելիս նա գտնվել է վերը նշված հիվանդագին խանգարված վիճակում, որը զրկել է նրան իր գործողությունների վտանգավորությունը գիտակցելու և դրանք ղեկավարելու հնարավորությունից։ Ներկայումս նա նույնպես չի կարող գիտակցել իր գործողությունների վտանգավորու-թյունը և ղեկավարել դրանք, ուստի իրեն մեղսագրվող արարքի նկատմամբ նրան հարկ է ճա-նաչել անմեղսունակ։ Իր ներկա հոգեկան վիճակով նա սոցիալապես վտանգավոր է ինչպես իր, այնպես էլ շրջապատի համար, կարիք ունի հարկադիր բուժման ընդհանուր հսկողության հոգեբուժա-կան բաժանմունքի պայմաններում։ Նույն եզրակացության համաձայն` փորձաքննության կատարման ընթացքում Հ.Ավե-տիսյանն անընդհատ կրկնել է, որ գողացել է 20 դրամ։ Դատարանի վերլուծություն. Դատարանը, վերլուծելով և համակցության մեջ գնահատելով դատաքննությամբ հե-տազոտված ապացույցները, լսելով Հ.Ավետիսյանի պաշտպանին, oրինական ներկայացուց-չին ու դատախազի կարծիքը, գտնում է, որ կատարված հանցագործությանը Հ.Ավետիսյանի մասնակցությունն ապացուցված չլինելու և նոր ապացույցներ ձեռք բերելու բոլոր հնարավո-րություններն սպառված լինելու հիմքով նրա նկատմամբ պետք է դադարեցվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով քրեական հետապնդումն ու նոր անձի նկատմամբ քրեական հետապնդում հարուցելու հարցը լուծելու համար քրեական գործն ուղարկվի դա-տախազին` հետևյալ պատճառաբանություններով. Գործի փաստական հանգամանքների և ապացույցների համաձայն՝ Հ.Ավետիսյանը, 04.10.2012թ.՝ ժամը 08-ի սահմաններում, նկատելով «Ամադո» սրճարանի քարե պարսպի վրա տուժող Գ.Հարությունյանի պայուսակը, բացել է այն և ստուգել է դրամապանակի պարունա-կությունը։ Տուժողը, մոտենալով Հ.Ավետիսյանին և պարզելով, որ դրամապանակից հանված է իր գումարը, մտածելով, որ Հ.Ավետիսյանն է հափշտակել դրամապանակում եղած 54.000 դրամը, նրանից պահանջել է վերադարձնել նշված գումարը, սակայն Հ.Ավետիսյանը պա-տասխանել է, որ դրամապանակում եղել է ընդամենը 20 դրամ։ Տուժողը չառարկեց, որ ստուգվել են Հ.Ավետիսյանի գրպանները, ձեռքին եղած հնա-մաշ պայուսակն ու գուլպաների մեջ, սակայն նշված գումարը չի հայտնաբերվել ինչպես նրա մոտ, այնպես էլ շրջակայքում։ Նախաքննությամբ՝ բացառությամբ ամբաստանյալի ցուցմունքի և «Քննչական փոր-ձարարություն կատարելու մասին» 30.10.2012թ. արձանագրության, որևէ ապացույց ձեռք չի բերվել այն մասին, որ Հ.Ավետիսյանը տուժողի դրամապանակից հափշտակել է 54.000 դրամ։ Տուժողը նույնպես չի նկատել, որ Հ.Ավետիսյանը վերցրել է պայուսակը և դրանում եղած դրամապանակից հափշտակել 54.000 դրամ։ Նրա պայուսակն ստուգելու մասին նրան տե-ղեկացրել է պատահական անցորդը։ Տուժողի ցուցմունքները միայն տրամաբանական հետևություններ են պարունակում այն մասին, որ եթե իր դրամապանակում եղել է 54.000 դրամ և դրամապանակը տեսել է Հ.Ավետիսյանի մոտ, հետևաբար՝ նա է հափշտակել իր գու-մարը։ Կարծեցյալ հափշտակությունը կատարելուց հետո Հ.Ավետիսյանն ինքն է դիմել ծա-ռայություն կատարող ոստիկաններին։ Ոստիկանության բաժնում Հ.Ավետիսյանը ենթարկվել է խուզարկության, սակայն նրա մոտից ոչինչ չի հայտնաբերվել։ Անդրադառնալով վարույթն իրականացրած մարմնի կողմից որպես ապացույց գնա-հատված՝ Հ.Ավետիսյանի ցուցմունքին և քննչական փորձարարություն կատարելու մասին արձանագրությանն ու հաշվի առնելով, որ ստացիոնար դատահոգեբուժական փորձաքննու-թյան եզրակացության համաձայն իրավախախտումը կատարելիս Հ.Ավետիսյանը գտնվել է հիվանդագին խանգարված վիճակում, որը զրկել է նրան իր գործողությունների վտանգավո-րությունը գիտակցելու և դրանք ղեկավարելու հնարավորությունից, ներկայումս նա նույնպես չի կարող գիտակցել իր գործողությունների վտանգավորությունն ու ղեկավարել դրանք, և իր ներկա հոգեկան վիճակով նա չի կարող մասնակցել դատաքննչական գործողություններին, դատարանը գտնում է, որ նշված ապացույցները չեն կարող համարվել արժանահավատ, քա-նի որ դրանցում առկա տեղեկություններն ստացվել են գործով բացահայտման ենթակա հան-գամանքները ճիշտ ընկալելու և վերարտադրելու ունակությունից զուրկ անձից։ Նույն պատճառաբանություններով դատարանը որպես ապացույց չի գնահատում նաև դատաքննության ընթացքում Հ.Ավետիսյանի հաղորդած տվյալները։ Որպես վերը նշված եզրահանգման հիմնավորում՝ դատարանը հարկ է համարում նաև նշել, որ Հ.Ավետիսյանը մինչդատական վարույթում հայտնել է իրարամերժ տեղեկություն-ներ՝ ցուցմունքով և քննչական փորձարարություն կատարելու ընթացքում հայտնել է, որ հա-փըշտակել է Գ.Հարությունյանին պատկանող 54.000 դրամը, իսկ «Օղակաձև» զբոսայգում ծառայություն կատարող ոստիկաններին և դատահոգեբուժական փորձաքննության ընթաց-քում հայտնել է, որ 54.000 դրամ չի հափշտակել, գողացել է 20 դրամ։ Այսպիսով, հաշվի առնելով վերոգրյալները, դատարանը գտնում է, որ ձեռք բերված ապացույցներով՝ տուժողի և վկաների ցուցմունքներով ու գրավոր ապացույցներով, չի հաս-տատվում, որ Հ.Ավետիսյանը հափշտակել է տուժողի 54.000 դրամը, իսկ տուժողի այն պըն-դումը, որ եթե Հ.Ավետիսյանը բացել է դրամապանակը, ապա դա նշանակում է, որ նա է վեր-ցըրել իր գումարը, զուտ նրա ենթադրությունն է, և վերը նշված հանցանքը գործելու մեջ Հ. Ավետիսյանի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել նշված ենթադրության վրա« նկատի ունենալով, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կա-րող հիմնվել ենթադրությունների վրա, և այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխ-կապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ։ Դատարանը նաև փաստում է, որ մինչև Հ.Ավետիսյանի հարցաքննությունն ու քննչա-կան փորձարարության կատարումը՝ վարույթն իրականացնող մարմինն իր տրամադրության տակ ունեցել է վերջինիս դատվածության մասին տեղեկանքը, որի համաձայն նախկինում նրա նկատմամբ նշանակված է եղել հարկադիր բուժում։ Նշվածից հետևում է, որ վարույթն իրականացնող մարմնի մոտ կարող էր ողջամիտ կասկած առաջանալ այն մասին, որ Հ.Ավե-տիսյանի մոտ կարող է առկա լինել հոգեկան հիվանդություն, և նա կարող է ունակ չլինել ճիշտ ընկալել ու վերարտադրել գործով բացահայտման ենթակա հանգամանքները։ Նշված կասկածը փարատելու համար՝ մինչև Հ.Ավետիսյանի հարցաքննությունը և քննչական փոր-ձարարության կատարումը, կարող էր անմիջապես նշանակվել դատահոգեբուժական փոր-ձաքննություն կամ Հ.Ավետիսյանի հարցաքննությանը՝ նրա բացահայտ հոգեկան պակասու-թյունների առկայության հիմնավորմամբ, մասնակից դարձրվեր պաշտպան։ Չնայած դրանք չեն արվել, այնուամենայնիվ, դատարանը գտնում է, որ այդ առումով խախտում թույլ չի տրվել, և նշված ապացույցները թեև դատարանի կողմից գնահատվում են որպես ոչ արժա-նահավատ, սակայն դրանք ձեռք են բերվել քրեադատավարական օրենքի պահանջների պահպանմամբ։ Ուստի, անդրադառնալով Հ.Ավետիսյանի նախաքննական ցուցմունքը և «Քննչական փորձարարություն կատարելու մասին» 30.10.2012թ. արձանագրությունն անթույլատրելի ապացույց ճանաչելու մասին պաշտպանի միջնորդությանը, դատարանը գտնում է, որ այն անհիմն է և վերը նշված պատճառաբանությամբ չի կարող բավարարվել։ Դատարանը հարկ է համարում նաև նշել, որ մինչդատական վարույթի ընթացքում թեև հետաքննիչի 04.10.2012թ. որոշմամբ նշանակվել է դատաբժշկական փորձաքննություն՝ պար-զելու համար, թե Հ.Ավետիսյանի մարմնի վրա ինչպիսի վնասվածքներ կան, դրանց տեղա-կայումը, վաղեմությունը, բնույթը, առաջացման մեխանիզմը, ծանրության աստիճանը և, արդյոք, հնարավոր է, որ վնասվածքը նա ստանար տուժող Գ.Հարությունյանի կողմից նրա գլխին մեկ անգամ հարվածելու արդյունքում։ Սակայն գործի նյութերից չի երևում, որ նշված որոշումն ուղարկվել է կատարման, և Հ.Ավետիսյանի առողջությանը հնարավոր վնաս պատ-ճառելու ուղղությամբ կատարվել է քննություն։ Վերոգրյալների հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենս-գրքի 35-րդ և 313-րդ հոդվածներով՝ դատարանը Ո Ր Ո Շ Ե Ց Հարություն Վահանի Ավետիսյանի նկատմամբ դադարեցնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով քրեական հետապնդումը՝ կատարված հանցագործությանը նրա մասնակցությունն ապացուցված չլինելու և նոր ապացույցներ ձեռք բերելու բոլոր հնարավո-րություններն սպառված լինելու հիմքով։ Հ.Ավետիսյանի նկատմամբ կիրառված անվտանգության միջոցը՝ հոգեբուժական հի-վանդանոցում տեղավորելը, վերացնել։ Որոշումն ուժի մեջ մտնելուց հետո քրեական գործն ուղարկել դատախազին` նոր ան-ձի նկատմամբ քրեական հետապնդում հարուցելու հարցը լուծելու համար։ Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ քրեական վերաքննիչ դատարան` հրապարակվե-լու օրվանից հետո` մեկամսյա ժամկետում։ ԴԱՏԱՎՈՐ՝ Գ.ՊՈՂՈՍՅԱՆ |
|---|---|
| Դատական ակտի ամսաթիվը | 17-05-2013 |
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Գործը հանձնվել է գրասենյակ | 20-06-2013 |
|---|---|
| Էջերի քանակ | 113, 92 |
Գործն ուղարկվել է
| Գործը ուղարկվել է | 20-06-2013 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 113, 92 |
| ՈՒր(դատարան) | Քրեական վերաքննիչ |
| Ելքի գրության համարը | Ե-16265 |
Գործը բողոքարկվել է
| Ամսաթիվ | 21-06-2013 |
|---|
Գործը ստացվել է (կատարումն ապահովելու համար, և ... )
| Ամսաթիվ | 15-10-2013 |
|---|
Դատավճռի, որոշման կատարում
| Ամսաթիվ | 17-10-2013 |
|---|
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Գործը հանձնվել է գրասենյակ | 18-10-2013 |
|---|---|
| Էջերի քանակ | 1-113, 2-160 |
Գործը հանձնվել է դատարանի արխիվ
| Ամսաթիվ | 18-10-2013 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 1-113, 2-160 |
Դատական գործ N: ԵԿԴ/0236/01/12
Քրեական վերաքննիչ
Ստացվել է վերաքննիչ բողոք
| Ամսաթիվ | 13-06-2013 |
|---|---|
| Ամսաթիվ | 13-06-2013 |
| Ում կողմից է բերվել բողոքը | Մեղադրող |
| Բողոքը բերող անձը | |
| Անուն | Հ |
| Ազգանուն | Մելքոնյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Բողոքի բովանդակությունը | Հարություն Ավետիսյան Ամբողջությամբ բեկանել Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի` Հարություն Վահանի Ավետիսյանի նկատմամբ ՀՀ քր. օր-ի 176 հոդ. 1-ին մասով քրեական հետապնդումը դադարեցնելու մասին 17.05.2013թ. որոշումը , հաստատված համարել Հարություն Վահանի Ավետիսյանի կողմից քրեական օրենսգրքով չթույլատրված արարք կատարելը և նրա նկատմամբ կիրառել բժշկական բնույթի հարկադրական միջոց` ընդհանուր հսկողության հոգեբուժական բաժանմունքում տեղավորելու եղանակով : |
| Բողոքի ստացման կարգը | Առձեռն հանձնվել է գրասենյակ |
| Չափահաս | Այո |
| Բողոքը ստացվել է | Գործն ըստ էության լուծող դատական ակտի դեմ |
Մակագրել
| Ամսաթիվ | 18-06-2013 |
|---|---|
| Նախագահող դատավոր | |
| Անուն | Եվա |
| Ազգանուն | Դարբինյան |
| Դատավոր | |
| Անուն | Սերգեյ |
| Ազգանուն | Չիչոյան |
| Դատավոր | |
| Անուն | Գագիկ |
| Ազգանուն | Ավետիսյան |
Քրեական գործի մուտքագրում
| Ամսաթիվ | 21-06-2013 |
|---|---|
| Կից փաստաթղթեր և իրեղեն ապացույց | չկա |
Ընդունվել է վարույթ
| Ամսաթիվ | 25-06-2013 |
|---|
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 12-07-2013 |
|---|---|
| Ժամ | 11:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
| Նիստը | Կայացվել է |
| Պատճառը | դատախազի չներկայանալու պատճառով |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 23-07-2013 |
|---|---|
| Ժամ | 14:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
| Նիստը | Կայացվել է |
Վերաքննիչ բողոքը մերժվել է և ստորադաս դատարանի դատական ակտը թողնվել է անփոփոխ
| Անփոփոխ թողնված դատական ակտը | Պատճառաբանվել է |
|---|---|
| Ամսաթիվ | 23-07-2013 |
| Ամբաստանյալ | |
| Անուն | Հարություն |
| Ազգանուն | Ավետիսյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Քր. դատ. օր. հոդված | |
| Քր. դատ. օր. հոդված | |
| Քր.օր. հոդված |
Դատական ակտ
| Դատական ակտ | ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի որոշում ԵԿԴ/0236/01/12 նախագահող դատավոր Գ.Պողոսյան Ո Ր Ո Շ Ո Ւ Մ ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ 23 հուլիսի 2013թ. ք. Երևան ՀՀ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ /այսուհետ` Վերաքննիչ դատարան/ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ. ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ե.ԴԱՐԲԻՆՅԱՆ ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Գ.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ Ս.ՉԻՉՈՅԱՆ ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ՝ Տ.Հակոբյանի ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ՝ ԲՈՂՈՔ ԲԵՐԱԾ ԱՆՁ ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Հ.Մելքոնյանի ՕՐԻՆԱԿԱՆ ՆԵՐԿԱՅԱՑՈՒՑԻՉ` Գ.Ավետիսյանի ՊԱՇՏՊԱՆ` Գ.Մադոյանի ՏՈՒԺՈՂ` Գ.Հարությունյանի Դռնբաց դատական նիստում, Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության դատախազ` Հ.Մելքոնյանի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա, վճռաբեկ վարույթի կանոններով, քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Հարություն Վահանի Ավետիսյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով, Պ Ա Ր Զ Ե Ց ԳՈՐԾԻ ԴԱՏԱՎԱՐԱԿԱՆ ՆԱԽԱՊԱՏՄՈՒԹՅՈՒՆԸ 1. 11.10.2012թ. ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Կենտրոնականի քննչական բաժնի քննիչ Ս.Պետրոսյանի որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով հարուցվել է թիվ 15112212 քրեական գործը: 2. Քննիչի 26.10.2012թ. որոշմամբ Հ.Ավետիսյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով ներգրավվել է որպես մեղադրյալ: 3. Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 26.10.2012թ. որոշմամբ Հ.Ավետիսյանի նկատմամբ` որպես խափանման միջոց, կիրառվել է կալանքը: 4. Մեղադրյալ Հ.Ավետիսյանը հետախուզվել և հայտնաբերվել է 30.10.2012թ-ին: 5. Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 30.10.2012թ. որոշմամբ ընտրված խափանման միջոցը թողնվել է անփոփոխ: 6. Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Հ.Մելքոնյանի 06.12.2012թ. որոշմամբ Հ.Ավետիսյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը` կալանավորումը, վերացվել է, իսկ քննիչի՝ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի կողմից հաստատված 06.12.2012թ. որոշմամբ Հ.Ավետիսյանը տեղավորվել է ՀՀ ԱՆ <<Հոգեբուժական բժշկական կենտրոն>> ՓԲ ընկերության Նուբարաշենի կլինիկայի հատուկ հսկողության հոգեբուժական բաժանմունքում: 7. Նախաքննության մարմինը քրեական գործի նախաքննության ընթացքում պարզելով, որ Հ.Ավետիսյանը Արարատի մարզի <<Մասիս>> բժշկական կենտրոնում հաշվառված է <<Շիզոֆրենիա, պարանոիդ ձև, էպիզոդիկ աճող դեֆեկտով>> ախտորոշմամբ և հաշվի առնելով, որ դատահոգեբուժական փորձաքննության թիվ 146 եզրակացության համաձայն՝ Հ.Ավետիսյանը տառապել և տառապում է <<Խելացնոր զառանցանքային շիզոֆրենիա, դեֆեկտային վիճակ>> հոգեկան հիվանդությամբ, իրավախախտումը կատարելիս նա գտնվել է վերը նշված հիվանդագին խանգարված վիճակում, որը զրկել է նրան իր գործողությունների վտանգավորությունը գիտակցելու և դրանք ղեկավարելու հնարավորությունից, ուստի՝ մեղսագրվող արարքի նկատմամբ նա անմեղսունակ է, հանգել է եզրակացության, որ Հ.Ավետիսյանը բժշկական բնույթի հարկադրական միջոցների կիրառման կարիք ունի և 07.12.2012թ. որոշում է կայացրել 15112212 քրեական գործով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցավոր արարքն անմեղսունակության վիճակում կատարած Հ.Ավետիսյանի նկատմամբ բժշկական բնույթի հարկադրական միջոցներ կիրառելու համար գործը դատարան ուղարկելու մասին: 8. Նշված որոշումը 12.12.2012թ. հաստատվել է դատախազի կողմից և 2012թ. դեկտեմբերի 13-ին թիվ 15112212 քրեական գործն ուղարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան` Հ.Ավետիսյանի նկատմամբ բժշկական բնույթի հարկադրական միջոցներ կիրառելու համար: 9. Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2012թ. դեկտեմբերի 14-ի որոշմամբ Հարություն Վահանի Ավետիսյանի վերաբերյալ բժշկական բնույթի հարկադրական միջոց կիրառելու մասին գործն ընդունվել է վարույթ: 10. Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը (այսուհետև` դատարան) 17.05.2013թ. որոշել է` Հարություն Վահանի Ավետիսյանի նկատմամբ դադարեցնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով քրեական հետապնդումը` կատարված հանցագործությանը նրա մասնակցությունն ապացուցված չլինելու և նոր ապացույցներ ձեռք բերելու բոլոր հնարավորություններն սպառված լինելու հիմքով: Հ.Ավետիսյանի նկատմամբ կիրառված անվտանգության միջոցը` հոգեբուժական հիվանդանոցում տեղավորելը, վերացնել: Որոշումն ուժի մեջ մտնելուց հետո քրեական գործն ուղարկել դատախազին` նոր անձի նկատմամբ քրեական հետապնդում հարուցելու հարցը լուծելու համար: 11. Առաջին ատյանի դատարանի 17.05.2013թ. որոշման դեմ վերաքննիչ բողոք է բերել Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության դատախազ` Հ.Մելքոնյանը: 12. Վերաքննիչ դատարանի 2013թ. հունիսի 25-ի որոշմամբ բողոքն ընդունվել է վարույթ և քրեական գործը նշանակվել է քննության վճռաբեկության կարգով: 13. Վերաքննիչ բողոքի դեմ գրավոր պատասխան չի ներկայացվել: ԳՈՐԾԻ ՓԱՍՏԱԿԱՆ ՀԱՆԳԱՄԱՆՔՆԵՐԸ. 14. Հարություն Ավետիսյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով ներգրավվել է որպես մեղադրյալ, այն բանի համար, որ նա 2012թ. հոկտեմբերի 4-ին` ժամը 08.30-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Օղակաձև զբոսայգու 6-րդ հատվածում գործող <<Ամադո>> սրճարանի մոտակայքում Գոհար Հովհաննեսի Հարությունյանին պատկանող պայուսակում գտնվող դրամապանակից բացահայտ հափշտակել է վերջինիս պատկանող զգալի չափի` 54.000 ՀՀ դրամ կանխիկ գումարը և դիմել փախուստի: ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ԲՈՂՈՔԻ ՀԻՄՔԵՐԸ, ՀԻՄՆԱՎՈՐՈՒՄՆԵՐԸ, ԵՎ ՊԱՀԱՆՋԸ. 15. Վերաքննիչ բողոքը բերվել է հետևյալ հիմքերի սահմաններում, ներքոհիշյալ հիմնավորումներով. Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության դատախազ` Հ.Մելքոնյանը վերաքննիչ բողոքում նշել է, որ Առաջին ատյանի դատարանը թույլ է տվել դատական սխալ, որն ազդել է գործի ելքի վրա, ճիշտ չի կիրառվել քրեական օրենքը, չեն պահպանվել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ, 127-րդ հոդվածների պահանջները, ուստի դատական ակտը ենթակա է բեկանման հետևյալ պատճառաբանությամբ. Դատարանը կայացնելով որոշումը, ապացույցները հետազոտելիս և գնահատելիս, արձանագրել է. -Տուժողը ցուցմունքը տվել, որ սրճարանի տարածքն ավլելիս` կախված իր գտնվելու վայրից, իր պայուսակը կարող էր դուրս մնալ իր տեսադաշտից, -վկա Նունե Ղուշչյանի ցուցմունք է տվել, որ սրճարանի տարածքը մեծ է և եթե տուժողը մաքրելիս լիներ սառնարանների ետևի հատվածը, ապա չէր տեսնի իր պայուսակը, սակայն անցորդների համար այն տեսանել է եղել: Տվյալ և այլ ապացույցները վերլուծելիս դատարանը հանգել է հետևության, որ տուժողը չի նկատել, որ Հ.Ավետիսյանը վերցրել է պայուսակը և դրանում եղած դրամապանակից հափշտակել 54.000 ՀՀ դրամ, նրան պայուսակը ստուգելու մասին տեղեկացրել է պատահական անցորդը, և գտել է, որ ձեռք բերված ապացույցներով` տուժողի և վկաների ցուցմունքներով ու գրավոր ապացույցներով չի հաստատվում, որ Հ.Ավետիսյանը հափշտակել է տուժողի 54.000 ՀՀ դրամ գումարը, իսկ տուժողի պնդումն այն մասին, որ Հ.Ավետիսյանը բացել է դրամապանակը, ապա դա նշանակում է, որ նա է վերցրել իր գումարը, զուտ ենթադրություն է և հանցանքը գործելու մեջ Հ.Ավետիսյանի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրության վրա, նկատի ունենալով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի դրույթները: Փաստորեն, դատարանը հիմնվելով միայն տուժողի և վկա Ն.Ղուշչյանի ցուցմունքների բովանդակության որոշ տվյալների վրա միայն, չի հետազոտել դրանք, ինչպես նաև մյուս վկա Սուրեն Աթոյանի ցուցմունքներն ամբողջ ծավալով և որոշում կայացնելիս արարքը գնահատել է ոչ թե ապացույցների համակցության մեջ, հիմնվելով դրանց ամբողջական վերլուծության վրա, այլ հիմնվելով միայն տուժողի և մյուս վկաների ցուցմունքների որոշակի տարրերի վրա, դրանք մյուս ապացույցների նկատմամբ առավել նշանակություն տալով, որը և հանգեցրել է դատական սխալի, ինչի հետևանքով կայացվել է քրեական հետապնդումը դադարեցնելու մասին որոշումը, ինչը չի բխում արդարադատության շահերից: Տուժող Գոհար Հարությունյանը ցուցմունքով պնդել է, որ եթե Հ.Ավետիսյանից բացի այլ մարդ վերցներ իր գումարը կամ պայուսակից որևէ բան վերցներ, ապա կտեսներ նրան, իսկ այդ տարածքում և մոտակայքում բացի նրանից այլևս որևէ անձ չի եղել: Նշել է նաև, որ երբ Հ.Ավետիսյանի ձեռքում տեսել է իր պայուսակի մեջ եղած դրամապանակը բացված վիճակում, վերջինս ասել է, որ վերցրել է այդտեղից միայն 20 դրամ: Վկա Նունե Ղուշչյանը ցուցմունք է տվել, որ տուժողին և Հ.Ավետիսյանին հանդիպելու ժամանակ այդ տարածքում այլևս ոչ ոք չեն եղել: Վկա Սուրեն Աթոյանը ցուցմունք է տվել, որ դեպքի վայրում և մոտակայքում բացի Հ.Ավետիսյանից այլևս օտար մարդ չի եղել իսկ տուժողի պայուսակը եղել է սրաճարանի պատի վրա բոլորին տեսանելի տեղում: Փաստորեն, առաջին ատյանի դատարանը հաշվի չի առել տուժողի և վկաների կողմից հայտնած այն տվյալները, որ դեպքի վայրում և դրա մոտակայքում այլևս որևէ անձ բացի Հ.Ավետիսյանից չի եղել, իսկ պայուսակն, այնուամենայնիվ, եղել է տուժողի համար տեսանելի վայրում, և եթե դրանից որևէ մեկը բան փորձեր հափշտակել, ապա տուժողը դա կնկատեր: Դատարանը ոչ արժանահավատ է համարել նաև նախաքնության ընթացքում Հ.Ավետիսյանի կողմից որպես մեղադրյալ տրված խոստովանական ցուցմունքը և նրա մասնակցությամբ կատարված քննչական փորձարարության արձանագրությունը, նշելով, որ ըստ դատահոգեբույժ փորձագետների եզրակացության` նա չի կարող մասնակցել դատաքննչական գործողություններին, հաշվի չառնելով այն, որ քննչական փորձարարության ժամանակ դեպքի վայր դրա մասնակիցները ժամանել են Հ.Ավետիսյանի ուղեկցությամբ, ով նաև մատնացույց է արել դա, իսկ ցուցմունքում հայտնել է այնպիսի տվյալներ, որոնք ամբողջությամբ համընկնում են գործով փաստական հանգամանքների հետ: Այսինքն, Հ.Ավետիսյանն, ընդհանուր առմամբ, նկարագրել է իր առնչությունը դեպքին: Առաջին ատյանի դատարանը թույլ է տվել նաև նյութական իրավունքի այլ սխալ, որն էականորեն ազդել է գործի ելքի վրա, այն է. Դատարանն իր վերլուծությունները կատարելիս և որոշումը կայացնելիս հանգելով այն հետևության, որ չի ապացուցվել Հ.Ավետիսյանի կողմից նրան վերագրվող հանցավոր արարքի կատարումը, ընդհանրապես չի անդրադարձել և չի վերլուծել վերջինիս կողմից դատաքննության ընթացքում նրան նախապես չվերագրվող, սակայն հիմնավորված հանցագործության հատկանիշներ պարունակող արարքին քրեաիրավական գնահատակ տալուն: Հ.Ավետիսյանի արարքը վերլուծելիս հանգում ես նրան, որ դրանում առկա են կողոպուտի կամ առնվազն զգալի չափերով գողության փորձի հատկանիշներ: Գործող օրենսդրության, դատական պրակտիկայի և տեսական գրականության մեջ իշխող տեսակետների համաձայն` երբ անձը գործում է չկոնկրետացված դիտավորությամբ, ոչինչ չհափշտակելու պարագայում արարքը որակվում է զգալի չափերով հափշտակության փորձ: Նույն ձևով է որակվում արարքը, երբ անձը չկոնկրետացված դիտավորությամբ գործելով կատարում է մանր չափերի հափշտակություն: Եթե ենթադրենք, որ Հ.Ավետիսյանն, այնուամենայնիվ, չի հափշտակել Գ.Հարությունյանի 54.000 ՀՀ դրամ գումարը, սակայն վերցնելով, բացելով տուժողի պայուսակում եղած դրամապանակը և ստուգելով դրա պարունակությունը դրանից որևէ գումար կամ այլ բան հանելու համար, ավելին` այդտեղից վերցնելով, իր հայտարաությամբ, 20 դրամ /որպիսի հանգամանքին առաջին ատյանի դատարանն անդրադարձել է դատահոգեբուժական փորձաքննությանն եզրակացությունը հետազոտելիս և նշել որոշման մեջ/, կատարել է հափշտակության հատկանիշներ պարունակող արարք կամ դրա փորձ: Մեջբերելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 463-րդ հոդվածը` նշել է, որ քանի որ Հ.Ավետիսյանի կատարած արարքը պարունակում է քրեական օրենսգրքով չթույլատրված արարքի հատկանիշներ, ինչն արդեն տվյալ վարույթով գործերի համար օրենքով պահանջված նախադրյալներից մեկն է` հանրորեն վտանգավոր արարքի առկայությունը, իսկ դատարանի կողմից լուծման ենթակա` նշված մյուս հարցերը հիմնավորվել են դատարանում, ուստի Հ.Ավետիսյանի նկատմամբ բժշկական բնույթի հարկադրանքի միջոցներ կիրառելու բոլոր հիմքերն առկա են: Եվ այս հանգամանքն անտեսելով, ինչպես նաև հաշվի չառնելով ստացիոնար դատահոգեբուժական փորձաքննությունն իրականացրած 5 գիտնական-փորձագետների կողմից տրված համապատասխան եզրակացության մեջ նշված այն տեսակետը, որ Հարություն Ավետիսյանը սոցիալապես վտանգավոր է ինչպես իր, այնպես էլ շրջապատի համար, կարիք ունի հարկադիր բուժման, ինչպես նաև այն, որ նախկինում նա հարկադիր բուժում է ստացել և ազատության մեջ գտնվելով, փաստորեն, կրկին կատարել է հանրորեն վտանգավոր, քրեորեն հետապնդելի արարք, առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանը որոշում է կայացրել նրա նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնելու մասին և վերացրել է ընտրված անվտանգության միջոցը` հոգեբուժական հիվանդանոցում տեղավորելը: Առաջին ատյանի դատարանը վերլուծել և գնահատել է ապացույցներն իրենց համակցության մեջ ոչ լիարժեք, յուրաքնչյուրին անդրադառնալով որոշակի մասով /տուժողի, վկաների ցուցմունքները, փորձագետի եզրակացությանը/, մեկնաբելով դրանք զուտ Հ.Ավետիսյանին վերագրվող արարքին նրա կողմից առնչություն չունենալու տեսանկյունից, և գնահատել արարքը ոչ թե ապացույցների համակցության մեջ, հիմնվելով հանցավոր արարքի բոլոր հատկանիշների վերլուծության վրա, այլ հիմնվելով միայն տուժողի, վկաների ցուցմունքների, փորձագետի եզրակացության բովանդակությունների որոշ տվյալների վրա, դրանց մյուս ապացույցների նկատմամբ առավել նշանակություն տալով, որը և հանգեցրել է դատական սխալի և արարքը վերաորակվել է, ինչը չի բխում արդարադատության շահերից: Միջնորդել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 17.05.2013թ. ԵԿԴ/0236/01/12 որոշումը բեկանել ամբողջությամբ, հաստատված համարել Հարություն Վահանի Ավետիսյանի կողմից քրեական օրենսգրքով չթույլատրված արարք կատարելը և նրա նկատմամբ կիրառել բժշկական բնույթի հարկադրական միջոց` ընդհանուր հսկողության հոգեբուժական բաժանմունքում տեղավորելու եղանակով: ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ԴԱՏԱՐԱՆԻ ՊԱՏՃԱՌԱԲԱՆՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐԸ ԵՎ ԵԶՐԱՀԱՆԳՈՒՄԸ. Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով վերաքննիչ բողոքը` բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում, լսելով նաև բողոքում ներկայացված հետևությունները հիմնավորելու մասին մեղադրողի պատճառաբանությունները, պաշտպանական կողմի առարկությունը դրա դեմ, ինչպես նաև ուսումնասիրելով և վերլուծելով գործի նյութերը, դրանք գնահատելով իրենց համակցությամբ, հանգում է այն հետևության, որ մեղադրողի վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել հետևյալ պատճառաբանությամբ. 16. Վերաքննիչ դատարանը վերաքննիչ բողոքում բարձրացված և վերլուծման ենթակա հարցերին անդրադառնալուց առաջ հարկ է համարում արձանագրել հետևյալը. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 385-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` վերաքննիչ դատարանը դատական ակտը վերանայում է վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 381-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը ներկայացվում են բացառապես վերաքննիչ բողոքում, և դրանք չեն կարող փոփոխվել և լրացվել գործի դատական քննության ընթացքում: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի 3-րդ կետի համաձայն` <<Քրեական հետապնդում իրականացնող մարմինը պարտավոր է ձեռնարկել սույն օրենսգրքով նախատեսված բոլոր միջոցառումները` գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտման համար, պարզել ինչպես կասկածյալի և մեղադրյալի մեղավորությունը հիմնավորող, այնպես էլ նրանց արդարացնող, ինչպես նաև նրանց պատասխանատվությունը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները:>>: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի համաձայն` <<1. Հանցագործության համար կասկածվողը կամ մեղադրվողը համարվում է անմեղ, քանի դեռ նրա մեղավորությունն ապացուցված չէ սույն օրենսգրքով սահմանված կարգով` դատարանի` օրինական ուժի մեջ մտած դատավճռով: (…) 3. Հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ: 4. Մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն կարող փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի կամ կասկածյալի:(…)>>: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի համաձայն` <<1. Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը ապացույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ: 2. Քրեական դատավարությունում ոչ մի ապացույց նախապես հաստատված ապացույցի ուժ չունի: Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը չպետք է կանխակալ մոտեցում ցուցաբերեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան` մինչև դրանց հետազոտումը պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում:>>: Նույն օրենսգրքի 126-րդ հոդվածի համաձայն` <<Գործով հավաքված ապացույցները ենթակա են բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման` ձեռք բերված ապացույցի վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրներն ստուգելու միջոցով:>>: Իսկ նույն օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի համաձայն` <<1. Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից: 2. Հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված իրենց ներքին համոզմամբ:>>: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի համաձայն` << 1. Կողոպուտը՝ ուրիշի գույքի բացահայտ հափշտակությունը՝ պատժվում է տուգանքով՝ նվազագույն աշխատավարձի երկուհարյուրապատիկից վեցհարյուրապատիկի չափով, կամ կալանքով՝ առավելագույնը երկու ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը երեք տարի ժամկետով:>>: 17. Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը, կատարելով ապացույցների հետազոտություն և համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի պահանջի` յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, հանգել է այն հետևության, որ կատարված հանցագործությանը Հ.Ավետիսյանի մասնակցությունն ապացուցված չլինելու և նոր ապացույցներ ձեռք բերելու բոլոր հնարավորություններն սպառված լինելու հիմքով նրա նկատմամբ պետք է դադարեցվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով քրեական հետապնդումն ու նոր անձի նկատմամբ քրեական հետապնդում հարուցելու հարցը լուծելու համար քրեական գործն ուղարկվի դատախազին: Գործի փաստական հանգամանքների և ապացույցների համաձայն` Հ.Ավետիսյանը 04.10.2012թ.` ժամը 8-ի սահմաններում, նկատելով <<Ամադո>> սրճարանի քարե պարսպի վրա տուժող Գ.Հարությունյանի պայուսակը, բացել է այն և ստուգել է դրամապանակի պարունակությունը: Տուժողը, մոտենալով Հ.Ավետիսյանին և պարզելով, որ դրամապանակից հանված է իր գումարը, մտածելով, որ Հ.Ավետիսյանն է հափշտակել դրամապանակում եղած 54.000 դրամը, նրանից պահանջել է վերադարձնել նշված գումարը, սակայն Հ.Ավետիսյանը պատասխանել է, որ դրամապանակում եղել է ընդամենը 20 դրամ: Տուժողը չի առարկել, որ ստուգվել են Հ.Ավետիսյանի գրպանները, ձեռքին եղած հնամաշ պայուսակն ու գուլպաների մեջ, սակայն նշված գումարը չի հայտնաբերվել ինչպես նրա մոտ, այնպես էլ շրջակայքում: Դատարանը գտել է, որ նախաքննությամբ, բացառությամբ ամբաստանյալի ցուցմունքի և <<Քննչական փորձարարություն կատարելու մասին>> 30.10.2012թ. արձանագրության, որևէ ապացույց ձեռք չի բերվել այն մասին, որ Հ.Ավետիսյանը տուժողի դրամապանակից հափշտակել է 54.000 դրամ: Տուժողը նույնպես չի նկատել, որ Հ.Ավետիսյանը վերցրել է պայուսակը և դրանում եղած դրամապանակից հափշտակել 54.000 դրամ: Նրա պայուսակը ստուգելու մասին նրան տեղեկացրել է պատահական անցորդը: Տուժողի ցուցմունքները միայն տրամաբանական հետևություններ են պարունակում այն մասին, որ եթե իր դրամապանակում եղել է 54.000 դրամ և դրամապանակը տեսել է Հ.Ավետիսյանի մոտ, հետևաբար` նա է հափշտակել իր գումարը: Կարծեցյալ հափշտակությունը կատարելուց հետո Հ.Ավետիսյանն ինքն է դիմել ծառայություն կատարող ոստիկաններին: Ոստիկանության բաժնում Հ.Ավետիսյանը ենթարկվել է խուզարկության, սակայն նրա մոտից ոչինչ չի հայտնաբերվել: Առաջին ատյանի դատարանն, անդրադառնալով վարույթն իրականացրած մարմնի կողմից որպես ապացույց գնահատված՝ Հ.Ավետիսյանի ցուցմունքին և քննչական փորձարարություն կատարելու մասին արձանագրությանը, գտել է, որ նշված ապացույցները չեն կարող համարվել արժանահավատ, քանի որ դրանցում առկա տեղեկություններն ստացվել են գործով բացահայտման ենթակա հանգամանքները ճիշտ ընկալելու և վերարտադրելու ունակությունից զուրկ անձից: Նույն պատճառաբանություններով Դատարանը որպես ապացույց չի գնահատել նաև դատաքննության ընթացքում Հ.Ավետիսյանի հաղորդած տվյալները: Դատարանը նշել է նաև, որ Հ.Ավետիսյանը մինչդատական վարույթում հայտնել է իրարամերժ տեղեկություններ` ցուցմունքով և քննչական փորձարարություն կատարելու ընթացքում հայտնել է, որ հափշտակել է Գ.Հարությունյանին պատկանող 54.000 դրամը, իսկ <<Օղակաձև>> զբոսայգում ծառայություն կատարող ոստիկաններին և դատահոգեբուժական փորձաքննության ընթացքում հայտնել է, որ 54.000 դրամ չի հափշտակել, գողացել է 20 դրամ: Դատարանը գտել է, որ ձեռք բերված ապացույցներով` տուժողի և վկաների ցուցմունքներով ու գրավոր ապացույցներով, չի հաստատվում, որ Հ.Ավետիսյանը հափշտակել է տուժողի 54.000 դրամը, իսկ տուժողի այն պնդումը, որ եթե Հ.Ավետիսյանը բացել է դրամապանակը, ապա դա նշանակում է, որ նա է վերցրել իր գումարը, զուտ նրա ենթադրությունն է, և վերը նշված հանցանքը գործելու մեջ Հ.Ավետիսյանի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել նշված ենթադրության վրա, նկատի ունենալով, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, և այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ: 18. Սույն որոշման 16-րդ կետում շարադրված իրավանորմերի լույսի ներքո վերլուծելով գործով ձեռք բերված ապացույցները` Վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ Առաջին ատյանի դատարանն իրավացիորեն գտել է, որ Հարություն Ավետիսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքն ապացուցված չէ և նոր ապացույցներ ձեռք բերելու բոլոր հնարավորություններն սպառված լինելու հիմքով նրա նկատմամբ պետք է դադարեցվի քրեական հետապնդումը, ուստի և Հ.Ավետիսյանի նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնելու մասին որոշումը հիմնավորապես պատճառաբանված է: Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ մեղադրող Հ.Մելքոնյանի կողմից դատարանին ամբաստանյալ Հարություն Ավետիսյանի մեղքը հաստատող որևէ նոր ապացույց չի ներկայացվել, իսկ քրեական գործում եղած ապացույցները արդեն իսկ հետազոտվել և գնահատվել են Առաջին ատյանի դատարանի կողմից, որպիսիք բավարար չեն հաստատված համարելու, որ Հ.Ավետիսյանի կողմից կատարվել է տուժողին պատկանող 54.000 ՀՀ դրամի հափշտակությունը: 19. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` Քրեական հետապնդումը ենթակա է դադարեցման, իսկ գործի վարույթը ենթակա է կարճման` կատարված հանցագործությանը կասկածյալի կամ մեղադրյալի մասնակցությունն ապացուցված չլինելու արդյունքում, եթե սպառված են նոր ապացույցներ ձեռք բերելու բոլոր հնարավորությունները: Ըստ նույն հոդվածի 5-րդ մասի պահանջների` Դատարանը, հայտնաբերելով քրեական հետապնդումը բացառող հանգամանքներ, լուծում է ամբաստանյալի նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնելու հարցը: ՀՀ քրեական դատավարության նշված հոդվածների դրույթներով ղեկավարվելով` Առաջին ատյանի դատարանը հիմնավոր կերպով ամբաստանյալ Հարություն Ավետիսյանի նկատմամբ կայացրել է քրեական հետապնդումը դադարեցնելու մասին որոշում: 20. Ինչ վերաբերում է վերաքննիչ բողոքի մյուս պատճառաբանություններին, ապա բերված բողոքում եզրահանգումների շուրջ արդեն իսկ Առաջին ատյանի դատարանի կողմից մանրամասն քննություն է տարվել և պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում հավաքված ապացույցների հիման վրա տրվել են օբյեկտիվ և հիմնավորված գնահատականներ: Այսպիսով, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 126-127-րդ հոդվածների կարգով, գործով հավաքված ապացույցները բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման ենթարկելով, ձեռք բերված ապացույցների վերլուծությամբ և դրանց ձեռք բերման աղբյուրները ստուգելու, ինչպես նաև յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, հիմնավորապես հետևության է հանգել և կայացրել է պատճառաբանված որոշում, այն բեկանելու հիմքեր չկան: Ուստի մեղադրող Հ.Մելքոնյանի վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել, իսկ Առաջին ատյանի դատարանի 2013թ. մայիսի 17-ի որոշումը պետք է թողնել օրինական ուժի մեջ: Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394-րդ, 402-րդ, 412-րդ հոդվածներով` Վերաքննիչ դատարանը Ո Ր Ո Շ Ե Ց 1. Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության դատախազ` Հ.Մելքոնյանի վերաքննիչ բողոքը մերժել: 2. Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի` <<Քրեական հետապնդումը դադարեցնելու մասին>> 2013թ. մայիսի 17-ի որոշումը քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Հարություն Վահանի Ավետիսյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով, թողնել օրինական ուժի մեջ: 3. Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարան հրապարակման պահից` մեկամսյա ժամկետում: ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ ստորագրություն ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ ստորագրություններ Իսկականի հետ ճիշտ է ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Ե. ԴԱՐԲԻՆՅԱՆ |
|---|---|
| Դատական ակտի ամսաթիվը | 23-07-2013 |
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Ամսաթիվ | 27-08-2013 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 1-113,2-141 |
Գործն ուղարկվել է
| Գործն ուղարկվել է | 27-08-2013 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 113, 141 |
| Ուր | Վճռաբեկ |
| Գրության համարը | Ե-14895/13 |
Գործը բողոքարկվել է
| Ամսաթիվ | 11-09-2013 |
|---|
Դատական գործ N: ԵԿԴ/0236/01/12
Վճռաբեկ
Ստացվել է վճռաբեկ բողոք
| Բողոքի ստացման ամսաթիվ | 21-08-2013 |
|---|---|
| Բողոք բերող անձինք | Դատախազ |
| Բողոք բերող անձինք | |
| Անուն | Հ |
| Ազգանուն | Մելքոնյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Լրացուցիչ ինֆորմացիա | ամբաստանյալ` Հարություն Վահանի Ավետիսյան |
| Չափահաս | Այո |
| Բողոքը ստացվել է | Գործն ըստ էության լուծող դատական ակտի դեմ |
Գործը ստացվել է վճռաբեկ դատարան
| Գործի առաքման ամսաթիվը | 27-08-2013 |
|---|---|
| Գրության համարը | Ե-14895 |
| Գործի ստացման ամսաթիվը | 11-09-2013 |
| Քրեական գործի հատորներ /փաստաթղթեր/ | 2 հատոր |
| Գործի համարը | ԵԿԴ/0236/01/12 |
| Գործը ստացվել է | Քրեական վերաքննիչ |
| Պատասխանատվության ենթարկվածների թիվը | 1 |
Մակագրել
| Ամսաթիվ | 11-09-2013 |
|---|---|
| Նախագահող դատավոր | |
| Անուն | Դավիթ |
| Ազգանուն | Ավետիսյան |
| Դատավոր | |
| Անուն | Համլետ |
| Ազգանուն | Ասատրյան |
Բողոքը վերադարձվել է որոշումով
| Ամսաթիվ | 03-10-2013 |
|---|---|
| Որոշման բովանդակությունը | ԵԿԴ/0236/01/12 ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ ՎՃՌԱԲԵԿ ԴԱՏԱՐԱՆ Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ ՎՃՌԱԲԵԿ ԲՈՂՈՔԸ ՎԵՐԱԴԱՐՁՆԵԼՈՒ ՄԱՍԻՆ 3 հոկտեմբերի 2013 թվական ք.Երևան ՀՀ վճռաբեկ դատարանի քրեական պալատը (այսուհետ` Վճռաբեկ դատարան), նախագահությամբ Դ.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆԻ մասնակցությամբ դատավորներ Հ.ԱՍԱՏՐՅԱՆԻ Ս.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆԻ Ա.ՊՈՂՈՍՅԱՆԻ Ս.ՕՀԱՆՅԱՆԻ քննարկելով Հարություն Վահանի Ավետիսյանի վերաբերյալ ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 2013 թվականի հուլիսի 23-ի որոշման դեմ դատախազ Հ.Մելքոնյանի վճռաբեկ բողոքը վարույթ ընդունելու հարցը, Պ Ա Ր Զ Ե Ց Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2013 թվականի մայիսի 17-ի որոշմամբ Հարություն Ավետիսյանի նկատմամբ դադարեցվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով քրեական հետապնդումը` կատարված հանցագործությանը նրա մասնակցությունն ապացուցված չլինելու և նոր ապացույցներ ձեռք բերելու բոլոր հնարավորություններն սպառված լինելու հիմքով: Որոշվել է Հ.Ավետիսյանի նկատմամբ կիրառված անվտանգության միջոցը` հոգեբուժական հիվանդանոցում տեղավորելը, վերացնել: Դատախազ Հ.Մելքոնյանի վերաքննիչ բողոքի քննության արդյունքում ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը 2013 թվականի հուլիսի 23-ի որոշմամբ բողոքը մերժել է, Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2013 թվականի մայիսի 17-ի որոշումը` թողել օրինական ուժի մեջ: Վերոգրյալ որոշման դեմ վճռաբեկ բողոք է բերել մեղադրող Հ.Մելքոնյանը` խնդրելով բեկանել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 2013 թվականի հուլիսի 23-ի որոշումը, հաստատված համարել Հ.Ավետիսյանի կողմից քրեական օրենսգրքով չթույլատրված արարք կատարելը և նրա նկատմամբ կիրառել բժշկական բնույթի հարկադրական միջոց` ընդհանուր հսկողության հոգեբուժական բաժանմունքում տեղավորելու եղանակով: Բողոք բերած անձը փաստարկել է, որ բողոքը պետք է վարույթ ընդունվի, քանի որ առկա են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 414.2-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին, 3-րդ կետերով սահմանված հիմքերը, այն է` բողոքում բարձրացված հարցի վերաբերյալ վճռաբեկ դատարանի որոշումը կարող է էական նշանակություն ունենալ օրենքի միատեսակ կիրառության համար, և վերաքննիչ դատարանի կողմից թույլ է տրված առերևույթ դատական սխալ, որը կարող է առաջացնել կամ առաջացրել է ծանր հետևանքներ: Բողոքի հեղինակը, մասնավորապես, նշել է, որ ստորադաս դատարանները թույլ են տվել դատական սխալ, որն ազդել է գործի ելքի վրա, ճիշտ չի կիրառվել քրեական օրենքը, չեն պահպանվել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ, 127-րդ հոդվածների պահանջները: Վերլուծելով բողոքի փաստարկները` Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ դրանք բավարար չեն եզրահանգելու, որ բողոքում բարձրացված հարցի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի որոշումը կարող է էական նշանակություն ունենալ օրենքի միատեսակ կիրառության համար: Հետևաբար, բերված բողոքում ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 414.2-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետով նախատեսված հիմքը հիմնավորված չէ: Վճռաբեկ դատարանը գտնում է նաև, որ բողոքաբերի փաստարկները բավարար չեն եզրահանգելու, որ առկա է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 406-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետով նախատեսված` գործի ելքի վրա ազդած դատական սխալ` նյութական կամ դատավարական իրավունքի խախտում, որը կարող է առաջացնել կամ առաջացրել է ծանր հետևանք: Հետևաբար, բերված բողոքում ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 414.2-րդ հոդվածի 1-ին մասի 3-րդ կետով նախատեսված հիմքը նույնպես հիմնավորված չէ: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 407-րդ հոդվածի 21-րդ մասի համաձայն` բողոքին կցվում են բողոքի պատճենը, գործը քննած դատարան և դատավարության մասնակիցներին (բացառությամբ քննիչի և հետաքննության մարմնի) ուղարկված լինելը հավաստող փաստաթղթերը: Մինչդեռ դատախազի բողոքի ուսումնասիրությունից երևում է, որ բացակայում է բողոքի պատճենը գործը քննած դատարան ուղարկված լինելը հավաստող փաստաթուղթը: Այսինքն՝ պահպանված չէ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 407-րդ հոդվածի 21-րդ մասի պահանջը: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 414.1-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` վճռաբեկ բողոքը վերադարձվում է, եթե այն չի համապատասխանում նույն օրենսգրքի 407-րդ հոդվածի և 414.2-րդ հոդվածի 1-ին մասի պահանջներին, ուստի ներկայացված բողոքը ենթակա է վերադարձման: Հաշվի առնելով վերոշարադրյալ հիմնավորումները և ղեկավարվելով ՀՀ Սահմանադրության 92-րդ հոդվածով, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 414.1-րդ հոդվածի 1-ին և 2-րդ մասերով` Վճռաբեկ դատարանը Ո Ր Ո Շ Ե Ց Հարություն Վահանի Ավետիսյանի վերաբերյալ ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 2013 թվականի հուլիսի 23-ի որոշման դեմ դատախազ Հ.Մելքոնյանի վճռաբեկ բողոքը վերադարձնել: Որոշումն օրինական ուժի մեջ է մտնում կայացման պահից, վերջնական է և ենթակա չէ բողոքարկման: Նախագահող` Դ.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ Դատավորներ` Հ.ԱՍԱՏՐՅԱՆ Ս.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ Ա.ՊՈՂՈՍՅԱՆ Ս.ՕՀԱՆՅԱՆ |
Որոշումը ուղարկվել է կողմերին
| Ամսաթիվ | 07-10-2013 |
|---|
Գործի առաքում
| Գործի առաքման ամսաթիվ | 08-10-2013 |
|---|---|
| Դատարան | Կենտրոն և Նորք-Մարաշ |
| Այլ նշումներ | 2 հատոր` 113, 156 թերթ: |