Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ

ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

11 դեկտեմբերի 2012թ. ք. Երևան

ԵԿԴ-0204/01/12

Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը հետևյալ կազմով.

նախագահող դատավոր` Մ. Մարտիրոսյան,
քարտուղար` Ա. Հովհաննիսյան,

մասնակցությամբ`
մեղադրող`
Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական
շրջանների դատախազության
դատախազ Հ. Մելքոնյանի,

պաշտպան Կ. Խաչատրյանի,

տուժող Ռ. Հովհաննիսյանի,


դատարանում, դռնբաց դատական նիստում, դատական քննության արագացված կարգի կիրառմամբ քննեց գործն ըստ մեղադրանքի
Դավիթ Կարենի Հովհաննիսյանի`
ծնված 1990թ. սեպտեմբերի 17-ին Երևան քաղաքում, հայ, Հայաստանի Հանրապետության /այսուհետ ՀՀ/ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, ամուրի, խնամքին ոչ ոք, նախկինում չդատված, բնութագրվում է դրական, կալանքի տակ է 20.10.2012թ.-ից, հաշվառված է և բնակվել է Երևանի Դավիթաշեն 1-ին թաղամասի թիվ 43 շենքի թիվ 23 բնակարանում, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով։



Գործի դատավարական նախապատմությունը

Թիվ 13148212 քրեական գործը ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոնականի քննչական բաժնում հարուցվել է 2012թ. օգոստոսի 17-ին, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով, Դավիթ Հովհաննիսյանի կողմից Ռուզաննա Հովհաննիսյանի խոշոր չափի գույքը գաղտնի հափշտակելու դեպքի առթիվ։
15.10.2012թ. որոշմամբ հայտարարվել է մեղադրյալ Դավիթ Կարենի Հովհաննիսյանի հետախուզումը։
20.10.2012թ. Դավիթ Կարենի Հովհաննիսյանը հայտնաբերվել է։
Ամբաստանյալ Դավիթ Կարենի Հովհաննիսյանին նախաքննության մարմնի կողմից մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով հետևյալ արարքի համար. «որ նա 2012թ. հուլիսի 29-ին, ժամը 22։30-ի սահմաններում գտնվելով իր ազգական Ռուզաննա Հովհաննեսի Հովհաննիսյանին պատկանող` Երևան քաղաքի Աղայան փողոցի 7-րդ շենքի թիվ 91-րդ բնակարանում, այնտեղից գաղտնի հափշտակել է Ռ. Հովհաննիսյանին պատկանող խոշոր չափի` ընդհանուր 2.201.000 ՀՀ դրամ արժողության ոսկյա զարդեր։»։
2012թ. նոյեմբերի 14-ին քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան։


Արագացված դատական քննություն

Ամբաստանյալ Դավիթ Կարենի Հովհաննիսյանը միջնորդեց դատական քննությունն անցկացնել արագացված կարգով։ Նա հայտարարեց, որ միջնորդությունը ներկայացրել է կամավոր, մինչև միջնորդությունը ներկայացնելը խորհրդակցել է իր պաշտպանի հետ, գիտակցում է արագացված կարգով դատական քննություն անցկացնելու հետևանքները, առաջադրված մեղադրանքն իրեն պարզ է, ինքն համաձայն է մեղադրանքի հետ։
Մեղադրողը միջնորդության դեմ չառարկեց։
Տուժող Ռուզաննա Հովհաննիսյանը նույնպես միջնորդության դեմ չառարկեց և դատարանին հայտնեց, որ իրեն պատճառված գույքային վնասն ամբողջությամբ հատուցվել է, ամբաստանյալն իր հորեղբոր թոռն է և նրա նկատմամբ որևէ պահանջ չունի, նրա հետ հաշտվել են։
Դատարանը համոզվելով, որ առկա են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 3751-րդ և 3752-րդ հոդվածներով նախատեսված պայմաններն` որոշում է կայացրել արագացված կարգով դատական քննություն անցկացնելու մասին։
Դատարանը հիմք ընդունելով մեղադրանքի հիմքում դրված ապացույցները` գտնում է, որ ամբաստանյալ Դավիթ Կարենի Հովհաննիսյանը կատարել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված արարք։
Ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալների, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքների ուսումնասիրման արդյունքում պարզվեց, որ ամբաստանյալ Դավիթ Կարենի Հովհաննիսյանը նախկինում դատված չի եղել, բնութագրվում է դրական, իրեն լիովին մեղավոր ճանաչելով և տալով ինքնախոստովանական ցուցմունքներ` անկեղծորեն զղջացել է կատարածի համար, տուժողի հետ հաշտվել են և հանցագործությամբ տուժողին պատճառված գույքային վնասը կամովին հատուցել է։



Դատարանի իրավական վերլուծությունները

Առաջադրված մեղադրանքն ամբաստանյալ Դավիթ Կարենի Հովհաննիսյանի կողմից ընդունելու և դատական քննության արագացված կարգ կիրառելու պայմաններում` դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Դավիթ Կարենի Հովհաննիսյանի կողմից, նրա մեղավորությամբ, խոշոր չափերով գողություն կատարելն ապացուցված է, նրա արարքը ճիշտ է որակված և համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին։
Ուսումնասիրելով ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները, ամբաստանյալ Դավիթ Կարենի Հովհաննիսյանի նկատմամբ, նրա կատարած հանցագործության համար պատիժ նշանակելիս` դատարանը հաշվի է առնում հանցագործության բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, հանցավորի անձը, այն, որ նախկինում դատված չի եղել, բնութագրվում է դրական, իրեն լիովին մեղավոր ճանաչելով և տալով ինքնախոստովանական ցուցմունքներ` անկեղծորեն զղջում է կատարածի համար, տուժողի հետ հաշտվել են։ Որպես ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք դատարանը հաշվի է առնում հանցագործությամբ տուժողին պատճառված գույքային վնասը կամովին հատուցելը, իսկ ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ դատարանը չի արձանագրում։
Ամբաստանյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելու հարցը քննարկելիս` դատարանը գտնում է, որ նրա նկատմամբ Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հանցագործության համար պետք է պատիժ նշանակվի տուգանքի ձևով` հաշվի առնելով նաև հետևյալ հանգամանքը.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի համաձայն`
(…)
5. Մինչև դատական քննությունը կալանքի տակ գտնվող անձի նկատմամբ տուգանքի, որոշակի պաշտոններ զբաղեցնելու կամ որոշակի գործունեությամբ զբաղվելու իրավունքից զրկելու ձևով պատիժ նշանակելիս դատարանը, հաշվի առնելով կալանքի տակ պահելու ժամկետը, մեղմացնում է նշանակված պատիժը կամ լրիվ ազատում պատիժը կրելուց։
(…)»։
Հաշվի առնելով, որ ամբաստանյալ Դավիթ Հովհաննիսյանը 2012թ. հոկտեմբերի 20-ից մինչև 2012թ. դեկտեմբերի 11-ը, այսինքն մեկ ամիս քսանմեկ օր գտնվել է անազատության մեջ` դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալի նկատմամբ, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի 5-րդ մասի կիրառմամբ պետք է նշանակվի մեղմացված պատիժ։
Դատարանը գտնում է, որ իր նկատմամբ նշանակված պատիժն ամբաստանյալ Դավիթ Հովհաննիսյանը պետք է կրի, քանի որ դրան խոչընդոտող հանգամանքներ առկա չեն։
Գործով քաղաքացիական հայց չի հարուցվել, գույքային վնասի հատուցման պահանջ չի ներկայացվել։
Քննարկելով իրեղեն ապացույցների հարցը` դատարանը գտնում է, որ դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո, 18.10.2012թ. որոշմամբ իրեղեն ապացույց ճանաչված ոսկյա զարդերը պետք է թողնել տուժող Ռուզաննա Հովհաննիսյանի տնօրինմանը։
Քննարկելով խափանման միջոցի հարցը` դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Դավիթ Հովհաննիսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց կալանավորումը պետք է փոփոխել, խափանման միջոց պետք է ընտրել չհեռանալու մասին ստորագրությունը և նրան ազատ արձակել դատական նիստերի դահլիճում, քանի որ նրա` տուգանքի դատապարտվելու պարագայում, քրեական պատասխանատվությունից և նշանակված պատիժը կրելուց խուսափելու հավանականությունը բարձր չէ։
Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 119-րդ, 357-360-րդ, 364-366-րդ, 369-373-րդ, 3751-3754-րդ հոդվածներով, դատարանը`


Վ Ճ Ռ Ե Ց

Ամբաստանյալ Դավիթ Կարենի Հովհաննիսյանին մեղավոր ճանաչել Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հանցանքում և դատապարտել տուգանքի նվազագույն աշխատավարձի իննհարյուրապատիկի` 900.000 /ինը հարյուր հազար/ ՀՀ դրամ գումարի չափով։
Խափանման միջոց կալանավորումը փոփոխել, խափանման միջոց ընտրել չհեռանալու մասին ստորագրությունը` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը և Դավիթ Կարենի Հովհաննիսյանին ազատ արձակել դատական նիստերի դահլիճում։
Դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո, 18.10.2012թ. որոշմամբ իրեղեն ապացույց ճանաչված ոսկյա զարդերը թողնել տուժող Ռուզաննա Հովհաննիսյանի տնօրինմանը։
Դատավճիռը հրապարակվելու օրվանից հետո մեկամսյա ժամկետում կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան։
Դատավճիռը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 395-րդ հոդվածի 1-ին կետով նախատեսված հիմքով չի կարող բողոքարկվել։


ԴԱՏԱՎՈՐ` Մ. ՄԱՐՏԻՐՈՍՅԱՆ