Գործ
ԵԿԴ/0163/01/12


ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ

ԵՐԵՎԱՆ ՔԱՂԱՔԻ ԿԵՆՏՐՈՆ ԵՎ ՆՈՐՔ-ՄԱՐԱՇ ՎԱՐՉԱԿԱՆ ՇՐՋԱՆՆԵՐԻ ԸՆԴՀԱՆՈՒՐ ԻՐԱՎԱՍՈՒԹՅԱՆ ԱՌԱՋԻՆ ԱՏՅԱՆԻ ԴԱՏԱՐԱՆ

Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ

ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ


,,26,, դեկտեմբերի 2014թ. ք.Երևան


Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը
/այսուհետև` դատարան/

ՆԱԽԱԳԱՀՈՒԹՅԱՄԲ` ԴԱՏԱՎՈՐ Մ. ՄԱԿՅԱՆԻ

Քարտուղարությամբ՝ Կ. Կարապետյանի
Ժ. Մինասյանի
Թ. Խաչատրյանի
Մասնակցությամբ`

Մեղադրողներ՝ Ջ. Ֆարխոյանի
Ս. Խաչատրյանի

Տուժողներ՝ Ա. Ղազազյանի
Զ. Ղազազյանի
Է. Բեզոյանի
Կ. Բեզոյանի
Ս. Սողոյանի
Գ. Զուրաբյանի
Մ. Սողոյանի
Լ. Բեզոյանի
Ա. Բեզոյանի
Ա. Գրիգորյանի
Ե. Գրիգորյանի
Ա. Գրիգորյանի
Լ. Միքայելյանի
Կ. Ջինանյանի

Տուժողի ներկայացուցիչ՝ Ն. Ազիզյանի

Պաշտպաններ՝ Ռ. Սաֆարյանի
Հ. Արսենյանի
Ս. Ոսկանյանի
Կ. Հակոբյանի


դռնբաց դատական նիստում Երևան քաղաքում քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի`


1. Արտուշ Ռուբիկի Հակոբյանի` ծնված 14.04.1961թ. Երևան քաղաքում,
ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, բարձրագույն կրթությամբ, ամուսնացած,
աշխատել է «Հացագործ Անդրանիկ» ՍՊԸ-ում որպես փոխտնօրեն,
դատվածություն չունեցող, հաշվառված է ք.Երևան, Բաղրամյան 4-րդ
նրբանցք, 36-րդ տանը, խափանման միջոց ընտրվել է կալանավորումը,
մեղադրվում է ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 222-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 175-
րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով, 35-175-րդ հոդվածի 3-րդ
մասի 1-ին և 2-րդ կետերով,183-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ
կետերով և 268-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով,

2. Դավիթ Սուրենի Գալստյանի` ծնված 16.11.1980թ. Երևան քաղաքում,
ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, ամուսնացած,
չի աշխատել, նախկինում դատված`

1. 04.02.1998թ. Շահումյանի ժողդատարանի կողմից՝ ՀՀ նախկին քրեական
օրենսգրքի 105-րդ հոդվածի 1-ին մասով` ազատազրկման 3 տարի
ժամկետով։

2. 30.07.2001թ.-ին՝ Էրեբունի և Նուբարաշեն համայանքների ու առաջին
ատյանի դատարանի կողմից՝ ՀՀ նախկին Քրեական
օրենսգրքի 86-րդ հոդվածի 2-րդ մասով` ազատազրկման 2 տարի
6 ամիս ժամկետով։

3. 16.09.2004թ.-ին՝ Մալաթիա-Սեբաստիա համայնքների առաջին ատյանի
դատարանի կողմից՝ ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի
1-ին և 3-րդ կետերով` ազատազրկման 7 տարի 18 օր ժամկետով։

4. 03.02.2009թ.-ին՝ Երևանի քրեական դատարանի կողմից՝ ՀՀ Քրեական
օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով, 34-177-րդ
հոդվածի 3-րդ մասի 3-րդ կետով և 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով`
ազատազրկման 6 տարի 6 ամիս ժամկետով, ՀՀ Վերաքննիչ քրեական
դատարանի 20.12.2010 թվականի որոշմամբ Դավիթ Սուրենի Գալստյանի
նկատմամբ կիրառվել է բժշկական բնույթի հարկադրանքի միջոց`
հարկադիր բուժում ՀՀ ԱՆ «Նուբարաշեն բժշկական կենտրոն>> ՓԲԸ-ի
Նուբարաշենի հոգեբուժական կլինիկայի ընդհանուր հսկողության
հոգեբուժական բաժանմունքում, հաշվառված է ք.Երևան, Իսակովի 36/2
շենք բնակարան 19, խափանման միջոց ընտրվել է կալանավորումը,
մեղադրվում է ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 222-րդ հոդվածի 1-ին մասով,
175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով, 35-175-րդ հոդվածի 3-
րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով,183-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ
կետերով և 268-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով,

3. Սամվել Հրաչի Դավթյանի` ծնված 15.02.1968թ. Երևան քաղաքում,
ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ,
չի աշխատել, նախկինում դատված`

1. 29.04.1994թ.ին ՀՀ Գերագույն դատարանի կողմից՝ ՀՀ Քրեական
օրենսգրքի 72-րդ հոդվածով` ազատազրկման 11 տարի 6 ամիս
ժամկետով։

2. 18.05.2000թ.-ին՝ ՀՀ Արագածոտնի մարզի առաջին ատյանի
դատարանի կողմից՝ ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 38-39-203.3-րդ հոդվածի 2-
րդ մասով` ազատազրկման 6 տարի 6 ամիս ժամկետով, ՀՀ քրեական և
զինվորական վերաքննիչ դատարանի դատավճռով ՀՀ Արագածոտնի
մարզի առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը պատժի մասով
փոփոխվել և պատիժ է նշանակվել՝ ազատազրկում 5 տարի 6 ամիս
ժամկետով։

3. 29.05.2007թ.-ին Կենտրոն և Նորք-Մարաշ համայնքների ընդհանուր
իրավասության դատարանի կողմից՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ
հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 7-րդ և 8-րդ կետերով` ազատազրկման 4
տարի ժամկետով, հաշվառում և մշտական բնակության վայր
չունի, խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը, մեղադրվում է ՀՀ
Քրեական օրենսգրքի 222-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 175-րդ հոդվածի 3-
րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով, 35-175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-
րդ կետերով, 183-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով և 268-րդ
հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով,

4. Արթուր Գրիշայի Մանուկյանի` ծնված 03.03.1989թ. Էջմիածին
քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ,
չամուսնացած, չի աշխատել, դատվածություն չունեցող հաշվառված և
բնակվել է ք.Էջմիածին, Բաղրամյան փողոց, 65 ա տուն, խափանման
միջոց ընտրվել է կալանավորումը, մեղադրվում է ՀՀ քրեական
օրենսգրքի 222-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 35-175-րդ հոդվածի
3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով։

1.Գործի դատավարական նախապատմությունը

Ըստ ՀՀ գլխավոր դատախազությունից ՀՀ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան ուղարկված քրեական գործի նյութերի և մեղադրական եզրակացության`

«Անձանց նկատմամբ ավազակային հարձակումներ կատարելու նպատակով կազմակերպված կայուն զիված խումբ` բանդա ստեղծելու, ղեկավարելու և բանդայի կողմից ավազակային հարձակումներ կատարելու դեպքերի առթիվ ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության Մալաթիայի և Նոր Նորքի քննչական բաժիններում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի հատկանիշներով հարուցված և ՀԿԳ քննության վարչությունում մեկ վարույթում նախաքննությունը շարունակելու համար միացված քրեական գործից` Արտուշ Հակոբյանի, Դավիթ Գալստյանի, Սամվել Դավթյանի, Արման Դալլաքյանի, Արթուր Մանուկյանի և Քյարամ Ամոյանի վերաբերյալ անջատված մասի նախաքննությամբ պարզվել և հիմնավորվել է հետևյալը.

Քրեական գործով մեղադրյալ Արտուշ Հակոբյանը 2011 թվականի մայիսի սկզբին անձանց նկատմամբ ավազակային հարձակումներ կատարելու նպատակով Գուրգեն Հայրապետյանի հետ միասին ստեղծել և ղեկավարել են կայուն կազմակերպված խումբ` բանդա։ Այդ թվում բանդայի կողմից կատարվելիք ավազակային հարձակումների ժամանակ օգտագործելու նպատակով ապօրինի կերպով ձեռք են բերել հրազեն հանդիսացող 9 մմ տրամաչափի ինքնաշեն ատրճանակ-գնդացիրը, 5,45 մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի «ԱՎ 312939» համարի ինքնաձիգը, 7,62 մմ տրամաչափի «ՏՕԶ-49» տեսակի «ԻՔՍ-Ն 1105» համարի թմբուկավոր ատրճանակը, 9 մմ տրամաչափի «Մակարով» տեսակի «ՍԿ 3540 Պ» համարի ատրճանակը, 7,62 մմ տրամաչափի «ՏՏ» տեսակի «ՕԳ 34» համարի ատրճանակը, «ՏՏ» տեսակի առանց գործարանային համարի ատրճանակը, «ԲԼՈՈՒ Ց 06» տեսակի «7-012348» համարի մարտականի ձևափոխված հրազեն հանդիսացող ձայնագազային ատրճանակը և դրանցից կրակոցներ արձակելու համար նախատեսված, ռազմամթերք հանդիսացող փամփուշտները։ Այնուհետև Արտուշ Հակոբյանը և Գուրգեն Հայրապետյանը հավաքագրել են բանդայի անդամներ Դավիթ Գալստյանին, Սամվել Դավթյանին, Արման Դալլաքյանին, Արթուր Մանուկյանին, Քյարամ Ամոյանին և քննությամբ չպարզված այլ անձանց, որից հետո կազմակերպել և ղեկավարել են 2011 թվականի մայիսից օգոստոսն ընկած ժամանակահատվածում բանդայի կողմից` Ատոմ Ղազազյանի, Էդուարդ Բեզոյանի, Աղվան Գրիգորյանի, Նապոլեոն Ազիզյանի և նրանց ընտանիքների անդամների նկատմամբ կատարված ավազակային հարձակումները։ Նշված հարձակումների ընթացքում բանդայի անդամները նաև առանց հափշտակելու նպատակի ապօրինի տիրացել են Էդուարդ Բեզոյանի և Աղվան Գրիգորյանի ավտոմեքենաներին։ Բացի այդ, Արտուշ Հակոբյանը և Գուրգեն Հայրապետյանը կազմակերպել են 2011 թվականի սեպտեմբերի 22-ի լույս 23-ի գիշերը բանդայի կողմից կատարվելիք ավազակային հարձակման նախապատրաստությունը։

Այսպես.

Արտուշ Հակոբյանի ղեկավարած բանդայի անդամներ Գուրգեն Հայրապետյանը, Դավիթ Գալստյանը, Սամվել Դավթյանը և ինքնությունը քննությամբ չպարզված երկու անձ, Գուրգեն Հայրապետյանի գլխավորությամբ 2011 թվականի մայիսի 17-ին՝ ժամը 04։00-05։00-ի սահմաններում, ավազակային հարձակմամբ առանձնապես խոշոր չափերի գույք հափշտակելու նպատակով հանդիպել են Երևանի Մալաթիա թաղամասում, ապա Գուրգեն Հայրապետյանը հարձակման մասնակիցներին բաժանել է իր կողմից բերված պայուսակում գտնվող դիմակները, ձեռնոցները, ինքնաձիգները և ատրճանակները։ Այնուհետև բանդայի անդամները հյուրասենյակի եվրոպատուհանը պտուտակահանի միջոցով բացելու եղանակով ապօրինի մուտք են գործել Ատոմ Ավետիքի Ղազազյանի` Երևան քաղաքի Դանիել Վարուժան փողոցի 48 տուն, որտեղ նախապես վերցված կպչուն ժապավեններով կապել են Ատոմ Ղազազյանին և նրա ընտանիքի անդամներին, ապա հրազեն հանդիսացող երկու ինքնաձիգի և երկու ատրճանակի գործադրմամբ վերջինիս և նրա ընտանիքի անդամների կյանքի ու առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելու սպառնալիքով հափշտակել են 1200 ԱՄՆ դոլար և 50.000 ՀՀ դրամ կանխիկ գումար, ինչպես նաև տարբեր տեսակի ոսկյա զարդեր, այլ թանկարժեք իրեր ու առարկաներ` Ատոմ Ղազազյանին պատճառելով առանձնապես խոշոր չափերի` ընդհանուր 24.190.000 ՀՀ դրամի գույքային վնաս։
Ավազակային հարձակմանը մասնակցած բանդայի անդամները հափշտակված գումարը կիսել են միմյամց միջև, իսկ ոսկյա զարդերը և մյուս իրերը իրացրել է Գուրգեն Հայրապետյանը, ապա դրանց վաճառքից գոյացած գումարը բաժանել է բանդայի անդամներին։

Նպատակ ունենալով շարունակել հանցավոր գործունեությունը՝ այն է` ավազակային հարձակումեր կատարելը, ինչպես նաև հարձակումներից հետո թաքնվելու, հարձակումների ժամանակ օգտագործվող հրազենները և փամփուշտները թաքցնելու, հափշտակվածը հանգիստ պայմաններում բաժանելու նպատակով բանդայի անդամները նույն ժամանակահատվածում վարձակալել են Կոտայքի մարզի Պտղնի-2 1-ին թաղամասի 1-ին փողոցի 26 ամառանոցը։

Բացի այդ, Արտուշ Հակոբյանի և Գուրգեն Հայրապետյանի կողմից ղեկավարած բանդայի անդամները` Դավիթ Գալստյանը, Սամվել Դավթյանը, Արման Դալլաքյանը և ինքնությունը քննությամբ չպարզված ևս երկու անձ, Գուրգեն Հայրապետյանի գլխավորությամբ 2011 թվականի հունիսի 01-ին՝ ժամը 04։30-ի սահմաններում նույն եղանակով` դիմակավորված և զինված, հրազեն հանդիսացող երկու ինքնաձիգով, երեք ատրճանակով, ավազակային հարձակմամբ առանձանապես խոշոր չափի գույք հափշտակելու նպատակով տան պարիսպի վրայից անցնելով, ապա տեխնիկական միջոցների գործադրմամբ պատուհանը բացելու եղանակով՝ ապօրինի մուտք են գործել Էդուարդ Բեզոյանի` Երևանի Ավան, Աճառյան փողոցի 1-ին նրբանցքի թիվ 26/6 առանձնատուն, որտեղ իրենց հետ նախապես վերցված կպչուն ժապավեններով կապել են տանը գտնվող անձանց։ Այնուհետև, հայր և որդի Էդուարդ ու Կարեն Բեզոյանների առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելով` նրանց ծեծի ենթարկելով, այդ թվում՝ իրենց մոտ եղած զենքերով հարվածներ հասցնելով, ինչպես նաև նույն հրազեններով վերջիններիս և նրանց ընտանիքի անդամների կյանքի և առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելու սպառնալիքով հափշտակել են 25.000 ԱՄՆ դոլար և 5.300.000 ՀՀ դրամ կանխիկ գումար, ինչպես նաև տարբեր տեսակի ոսկյա զարդեր, այլ թանկարժեք իրեր ու առարկաներ` պատճառելով ընդհանուր 221.825 ԱՄՆ դոլարի և 5.300.000 ՀՀ դրամի առանձնապես խոշոր չափի գույքային վնաս։ Ավազակային հարձակման ընթացքում բանդայի անդամները հափշտակել են նաև ոսկյա զարդերի, գումարների պարունակությամբ մետաղյա չհրկիզվող պահարանը, որը տեղափոխել են նույն տան ավտոտնակում կայանված, տուժողներին պատկանող «Նիսան Պատրուլ» մակնիշի 22 ՍՍ 221 համարանիշի ավտոմեքենայի մեջ և առանց հափշտակելու նպատակի ապօրինի տիրանալով նշված ավտոմեքենային՝ դրանով դիմել են փախուստի։ Հետագայում ավտոմեքենան թողել են Երևանի Ֆրունզե փողոցի 6/8 շենքի հետնամասում։

Վերը նշված ավազակային հարձակման ժամանակ Արման Դալլաքյանը, կատարելով բանդայի կազմում իրեն հատկացված դերը, Գուրգեն Հայրապետյանի հանձնարարությամբ հարձակման ամբողջ ընթացքում գտնվելով Բեզոյանների առանձնատան մոտ, դիտարկել-հսկել է տարածքը և ռադիոկապի միջոցով տեղեկություններ հաղորդել Գուրգեն Հայրապետյանին։
Ավազակային հարձակմանը մասնակցած բանդայի անդամները հափշտակված չհրկիզվող պահարանը բացել են էլեկտրական սղոցով կտրելու եղանակով, որտեղից հայտնաբերված կանխիկ գումարը բաժանել են միմյանց միջև, իսկ հափշտակված ոսկյա զարդերն ու մյուս իրերն իրացրել է Գուրգեն Հայրապետյանը և դրանց վաճառքից գոյացած գումարը բաժանել բանդայի անդամներին։

Հետագա հանցագործությունների կատարումը հեշտացնելու նպատակով բանդայի անդամները ավազակային հարձակման ընթացքում հափշտակված գումարներով գնել են «Մերսեդես» մակնիշի 60 ՕՕ 086 համարանիշի ավտոմեքենան։

Շարունակելով հանցավոր գործունեությունը՝ բանդայի անդամներ Գուրգեն Հայրապետյանը, Դավիթ Գալստյանը և Սամվել Դավթյանը, բանդայի ղեկավար Արտուշ Հակոբյանի կազմակերպմամբ 2011 թվականի հուլիսի 2-ին՝ ժամը 05։00-ի սահմաններում, ավազակային հարձակմամբ առանձնապես խոշոր չափերի գույք հափշտակելու նպատակով դիմակավորված, տեխնիկական միջոցների գործադրմամբ պատուհանը բացելու եղանակով, ապօրինի մուտք են գործել Աղվան Երվանդի Գրիգորյանի` Երևանի Նոյ թաղամասի 72 տուն, որտեղ իրենց հետ նախապես վարցված կպչուն ժապավեններով կապել են տանը գտնվող անձանց, ապա հրազեն հանդիսացող ատրճանակներով և ինքնաձիգով վերջինիս ու նրա ընտանիքի մյուս անդամների կյանքի և առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելով` իրենց մոտ եղած զենքերով հարվածներ հասցնելով, ինչպես նաև վտանգավոր բռնություն գործադրելու սպառնալիքով հափշտակել են 9.700 ԱՄՆ դոլար կանխիկ գումար, ինչպես նաև տարբեր տեսակի ոսկյա զարդեր` պատճառելով ընդհանուր 27.000.000 ՀՀ դրամի առանձնապես խոշոր չափի գույքային վնաս։ Այդ թվում հափշտակել են նաև, ոսկյա զարդերի, գումարի պարունակությամբ մետաղյա չհրկիզվող պահարանը, որը տեղափոխել են Աղվան Գրիգորյանին պատկանող «ԲՄՎ-X5» մակնիշի 01 ՏՕ 009 համարանիշի ավտոմեքենայի մեջ և առանց հափշտակելու նպատակի ապօրինի տիրանալով նշված ավտոմեքենային՝ դրանով դիմել են փախուստի։ Հետագայում ավտոմեքենան թողել են Երևանի Բաշինջաղյան փողոցի 1-ին նրբանցքի 50/1 տան մոտակայքում։
Բանդայի անդամները հափշտակված չհրկիզվող պահարանը տեղափոխել են Պտղնիում գտնվող վարձակալած ամառանոց, որտեղ էլեկտրական սղոցով կտրելու եղանակով բացել են պահարանը և միմյանց միջև բաժանել պահարանում եղած կանխիկ գումարը։ Հափշտակված ոսկյա զարդերը կրկին իրացրել է Գուրգեն Հայրապետյանը և դրանց վաճառքից գոյացած գումարը բաժանել է բանդայի անդամներին։

Իրենց կողմից կատարված հանցագործությունների հետքերը թաքցնելու նպատակով բանդայի անդամները հանձնել են Պտղնիում գտնվող ամառանոցը և վարձակալել են Երևանի Ամառանոցային փողոցի 1-ին նրբանցքի 20 տունը։

Իրագործելով հանցավոր դիտավորությունը՝ Արտուշ Հակոբյանի և Գուրգեն Հայրապետյանի կողմից ղեկավարած բանդայի անդամները` Դավիթ Գալստյանը, Սամվել Դավթյանը և Արման Դալլաքյանը, Գուրգեն Հայրապետյանի և Արտուշ Հակոբյանի անմիջական գլխավորությամբ ու մասնակցությամբ 2011 թվականի օգոստոսի 21-ին՝ ժամը 05։00-ի սահմաններում, ավազակային հարձակմամբ առանձանապես խոշոր չափերի գույք հափշտակելու նպատակով դիմակավորված, պատշգամբի բաց դռնից ապօրինի մուտք են գործել Նապոլեոն Ազիզյանի` Երևանի Կիլիկիա թաղամասի Չայկինայի փողոցի 57 տուն, որտեղ հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգով և ատրճանակներով վերջինիս և նրա ընտանիքի անդամների կյանքի ու առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելու սպառնալիքով հափշտակել են 35.000 ԱՄՆ դոլար, 3.000.000 ՀՀ դրամ և 3.000 եվրո կանխիկ գումար, ինչպես նաև տարբեր տեսակի ոսկյա զարդեր, թանկարժեք նկարներ, այլ իրեր ու առարկաներ` պատճառելով ընդհանուր 173.495.750 ՀՀ դրամի առանձնապես խոշոր չափի գույքային վնաս։

Ավազակային հարձակման ժամանակ Արման Դալլաքյանը, կրկին կատարելով բանդայի կազմում իրեն հատկացված դերը, Գ.Հայրապետյանի հանձնարարությամբ հարձակման ամբողջ ընթացքում գտնվելով Նապոլեոն Ազիզյանի առանձնատան մոտ, դիտարկել-հսկել է տարածքը և ռադիոկապի միջոցով տեղեկություններ հաղորդել Գուրգեն Հայրապետյանին, ապա վերջինիս հրահանգով ևս ապօրինի մուտք է գործել Նապոլեոն Ազիզյանի տուն և օգնելով մյուսներին` իր մոտ եղած դանակով կտրելու միջոցով, շրջանակներից հանել է նկարները և դուրս բերել դրանք տնից, որից հետո բանդայի անդամները դիմել են փախուստի։
Բանդայի անդամները հափշտակված կանխիկ գումարը բաժանել են միմյանց միջև, իսկ ոսկյա զարդերն ու նկարները կրկին իրացրել է Գուրգեն Հայրապետյանը։

Այնուհետև Գուրգեն Հայրապետյանը հերթական ավազակային հարձակման համար 2011 թվականի սեպտեմբերին հավաքագրել է բանդայի նոր անդամներ` Արթուր Մանուկյանին և Քյարամ Ամոյանին, վերջիններս Գուրգեն Հայրապետյանի գլխավորությամբ, ինչպես նաև բանդայի անդամներ, բանդայի կողմից նախկինում կատարված ավազակային հարձակումների մասնակիցներ` Սամվել Դավթյանի և Դավիթ Գալստյանի հետ նախապատրաստել են Երևան քաղաքի Չարենցի 47 տան բնակիչ Կարեն Ջինանյանի և նրա ընտանիքի անդամների նկատմամբ առանձանապես խոշոր չափերով գույք հափշտակելու նպատակով ավազակային հարձակման կատարումը։ Հանցավոր մտադրությունն իրագործելու նպատակով բանդայի անդամները տևական ժամանակ դիտարկել են հարձակման օբյեկտ հանդիսացող տունը և շրջակայքը, ապա 2011 թվականի սեպտեմբերի 22-ին՝ ժամը 05։00-ի սահմաններում, իրենց հետ վերցնելով ավազակային հարձակումը կատարելու համար անհրաժեշտ 9 մմ տրամաչափի ինքնաշեն ատրճանակ-գնդացիրը, 5,45 մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի «ԱՎ 312939» համարի ինքնաձիգը, 7,62 մմ տրամաչափի «ՏՕԶ-49» տեսակի «ԻՔՍ-Ն 1105» համարի թմբուկավոր ատրճանակը, 9մմ տրամաչափի «Մակարով» տեսակի «ՍԿ 3540 Պ» համարի ատրճանակը, 7,62 մմ տրամաչափի «ՏՏ» տեսակի «ՕԳ 34» համարի ատրճանակը, «Բլոու Ց 06» տեսակի «7-012348» համարի մարտականի ձևափոխված հրազեն հանդիսացող ձայնագազային ատրճանակը և դրանցից կրակոցներ արձակելու համար նախատեսված, ռազմամթերք հանդիսացող փամփուշտները, ինպես նաև դիմակներ, ձեռնոցներ և կպչուն ժապավեն` գնացել են նշված թաղամաս։ Լրացուցիչ դիտարկումների արդյունքում, ստեղծված իրավիճակից ելնելով, հարձակումը չեն իրականացրել, դրա կատարումը հետաձգել են այլ օրվա, սակայն հանցագործությունն ավարտին չեն կարողացել հասցնել, քանի որ նույն օրը բանդան բացահայտվել և վնասազերծվել է իրավապահ մարմինների կողմից։

2011 թվականի սեպտեմբերի 23-ին՝ ժամը 06։00-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Մյասնիկյան պողոտայի 57 հասցեում տեղակայված շինության մոտակայքում բանդայի անդամներ Արթուր Մանուկյանը և Գուրգեն Հայրապետյանը հետապնդվել են ոստիկանության աշխատակիցների կողմից, որի ընթացքում վերջինս իր կողմից վարած «Մերսեդես» մակնիշի 60 OO 086 համարանիշի ավտոմեքենայով ենթարկվել է վթարի։ Այնուհետև, դուրս գալով վթարված ավտոմեքենայից, Գուրգեն Հայրապետյանը և Արթուր Մանուկյանը դիմել են փախուստի վազելով մոտակա բլրի վրա։ Արթուր Մանուկյանը փախուստն ապահովելու նպատակով իր մոտ եղած հրազեն հանդիսացող 7,62 մմ տրամաչափի «ՏՕԶ-49» տեսակի «ԻՔՍ-Ն 1105» համարի թմբուկավոր աատրճանակից արձակել է կրակոց։ Այնուհետև, ատրճանակը նետել է մոտակա թփերում և փորձել է թաքնվել, սակայն տեղում վնասազերծվել է իրեն հետապնդող ոստիկանության աշխատակիցների կողմից, իսկ Գուրգեն Հայրապետյանը, փախուստի ընթացքում բարձրանալով հարակից ժայռի վրա, վայր է ընկել և մահացել։

Սույն քրեական գործի նախաքննության ընթացքում պարզվել է նաև, որ Քյարամ Ամոյանը մինչև բանդային անդամգրվելը, քննությամբ չպարզված հանգամանքներում ապօրինի ձեռք է բերել և իր մոտ պահել-կրել է «ԲԼՈՈՒ Ց 06» տեսակի «7-012348» համարի մարտականի ձևափոխված հրազեն հանդիսացող ձայնագազային ատրճանակը և դրանից կրակոցներ արձակելու համար նախատեսված ռազմամթերք հանդիսացող փամփուշտները, ապա ընդգրկվելով բանդայի կազմում և մասնակցելով 2011 թվականի սեպտեմբերի լույս 23-ի գիշերը բանդայի կողմից կատարվելիք ավազակային հարձակման նախապատրաստությանը՝ իր հետ վերցրել է նշված ատրճանակը, որը բանդայի ղեկավար Գուրգեն Հայրապետյանի պահանջով հանձնել է նրան։ «ԲԼՈՈՒ Ց 06» տեսակի «7-012348» համարի ատրճանակը հայտնաբերվել է բանդայի այլ զենք-ռազմաթերքի հետ բանդայի անդամների կողմից վարձակալած Երևանի Ամառանոցային փողոցի 1-ին նրբանցքի 20 տանը կատարված խուզարկության ընթացքում։

Պարզվել է նաև, որ Արտուշ Հակոբյանը ինքնությունը չպարզված անձից և հանգամանքներում, առանց իրացնելու նպատակի, իր գործածման համար ապօրինի ձեռք է բերել և իր կողմից վարած «Համմեր» մակնիշի 19 DP 999 համարանիշի ավտոմեքենայում գտնվող «Ուպսարին ուպսա» դեղամիջոցի տուփի մեջ ապօրինի պահել է խոշոր չափի` 8,8 գրամ հաստատուն քաշով չորացված մարիխուանա տեսակի թմրամիջոց, որը հայտնաբերվել է ավտոմեքենայի խուզարկության ժամանակ։

Դավիթ Գալստյանը ինքնությունը չպարզված անձից և հանգամանքներում, առանց իրացնելու նպատակի, իր գործածման համար ապօրինի ձեռք է բերել և հագին եղած սպորտային համազգեստի բաճկոնի աջ գրպանում ապօրինի պահել է խոշոր չափի` 10 գրամ հաստատուն քաշով չորացված մարիխուանա տեսակի թմրամիջոց, որը հայտնաբերվել է 2011 թվականի սեպտեմբերի 23-ին ՀՀ ոստիկանության ԿՀԴՊ ԳՎ աշխատակիցների կողմից վերջինիս անձնական խուզարկության ժամանակ։

Սամվել Դավթյանը քննությամբ չպարզված անձից և հանգամանքներում, առանց իրացնելու նպատակի, իր գործածման համար ապօրինի ձեռք է բերել և հագին եղած սպորտային համազգեստի բաճկոնի աջ գրպանում պահել խոշոր չափի` 1 գրամ հաստատուն քաշով ափիոն տեսակի թմրամիջոց, որը հայտնաբերվել է 2011 թվականի սեպտեմբերի 23-ին ՀՀ ոստիկանության ԿՀԴՊ ԳՎ աշխատակիցների կողմից վերջինիս անձնական խուզարկության ժամանակ։

Արման Դալլաքյանը քննությամբ չպարզված անձից և հանգամանքներում, առանց իրացնելու նպատակի, իր գործածման նպատակով ապօրինի ձեռք է բերել և հագին եղած տաբատի աջ գրպանում պահել է խոշոր չափի` 1,15 գրամ հաստատուն քաշով ափիոն տեսակի թմրամիջոց, որը հայտնաբերվել է 2011 թվականի սեպտեմբերի 26-ին ՀՀ ոստիկանության ԿՀԴՊ ԳՎ աշխատակիցների կողմից վերջինիս անձնական խուզարկության ժամանակ»։

2011 թվականի փետրվարի 23-ին ՀՀ ոստիկանության Մալաթիայի քննչական բաժնի քննիչ Ս.Միքայելյանի որոշմամբ ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործությունների հատկանիշներով հարուցվել և վարույթ է ընդունվել թիվ 16105611 քրեական գործը։

2011 թվականի փետրվարի 23-ին ՀՀ ոստիկանության Մալաթիայի քննչական բաժնի պետ Ս.Սարդարյանի որոշմամբ թիվ 16105611 քրեական գործի նախաքննությունը կատարելու համար ստեղծվել է քննչական խումբ, որի կազմում ընդգրկվել են ավագ քննիչ Ռ.Գևորգյանը, քննիչներ Խ.Երեմյանը և Հ.Հայրապետյանը։

2011 թվականի փետրվարի 23-ին ՀՀ ոստիկանության Մալաթիայի քննչական բաժնի ավագ քննիչ Ռ.Գևորգյանի որոշմամբ քննչական խմբին հանձնարարված թիվ 16105611 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ։

2011 թվականի մայիսի 17-ին ՀՀ ոստիկանության Մալաթիայի քննչական բաժնի ավագ քննիչ Վ.Սիմոնյանի որոշմամբ ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 235-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցագործությունների հատկանիշներով հարուցվել և վարույթ է ընդունվել թիվ 16112111 քրեական գործը։

2011 թվականի մայիսի 17-ին ՀՀ ոստիկանության Մալաթիայի քննչական բաժնի պետ Ս.Սարդարյանի որոշմամբ թիվ 16112111 քրեական գործի նախաքննությունը կատարելու համար ստեղծվել է քննչական խումբ, որի կազմում ընդգրկվել են ավագ քննիչ Վ.Սիմոնյանը և քննիչ Վ.Կալաչյանը։

2011 թվականի մայիսի 17-ին ՀՀ ոստիկանության Մալաթիայի քննչական բաժնի ավագ քննիչ Վ.Սիմոնյանի որոշմամբ քննչական խմբին հանձնարարված թիվ 16112111 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ։

2011 թվականի հունիսի 1-ին ՀՀ ոստիկանության Նոր Նորքի քննչական բաժնի քննիչ Գ.Ավագյանի որոշմամբ ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 3-րդ, 4-րդ կետերով, 183-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 3-րդ կետով և 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործությունների հատկանիշներով հարուցվել և վարույթ է ընդունվել թիվ 17117211 քրեական գործը։

2011 թվականի հունիսի 1-ին ՀՀ ոստիկանության Նոր Նորքի քննչական բաժնի պետի ժ/պ Մ.Վարդանյանի որոշմամբ թիվ 17117211 քրեական գործով ստեղծվել է քննչական խումբ, որի կազմում ընդգրկվել են քննիչներ Գ.Ավագյանը, Վ.Ջամբարյանցը, Ռ.Գրիգորյանը, Ա.Կավեյանը և Ս.Պողոսյանը։

2011 թվականի հունիսի 1-ին ՀՀ ոստիկանության Նոր Նորքի քննչական բաժնի քննիչ Վ.Ջամբարյանցի որոշմամբ քննչական խմբին հանձնարարված թիվ 17117211 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ։

2011 թվականի հուլիսի 2-ին ՀՀ ոստիկանության Մալաթիայի քննչական բաժնի ավագ քննիչ Վ.Սիմոնյանի որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 235-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցագործությունների հատկանիշներով հարուցվել և վարույթ է ընդունվել թիվ 16118711 քրեական գործը։

2011 թվականի հուլիսի 2-ին ՀՀ ոստիկանության Մալաթիայի քննչական բաժնի պետ Ս.Սարդարյանի որոշմամբ թիվ 16118711 քրեական գործի նախաքննությունը կատարելու համար ստեղծվել է քննչական խումբ, որի կազմում ընդգրկվել են ավագ քննիչ Վ.Սիմոնյանը և քննիչներ Վ.Կալաչյանը, Ա.Սահակյանը, Հ.Ավետիսյանը, Ա.Շոխոյանը։

2011 թվականի հուլիսի 2-ին ՀՀ ոստիկանության Մալաթիայի քննչական բաժնի ավագ քննիչ Վ.Սիմոնյանի որոշմամբ թիվ 16118711 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ։

2011 թվականի օգոստոսի 21-ին ՀՀ ոստիկանության Մալաթիայի քննչական բաժնի ՀԿԳ ավագ քննիչ Կ.Խաչատրյանի որոշմամբ ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 235-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցագործությունների հատկանիշներով հարուցվել և վարույթ է ընդունվել թիվ 16126411 քրեական գործը։

2011 թվականի օգոստոսի 21-ին ՀՀ ոստիկանության Մալաթիայի քննչական բաժնի պետ Ս.Սարդարյանի որոշմամբ թիվ 16126411 քրեական գործի նախաքննությունը կատարելու համար ստեղծվել է քննչական խումբ, որի կազմում ընդգրկվել են ՀԿԳ ավագ քննիչ Կ.Խաչատրյանը և քննիչներ Ա.Սահակյանը, Մ.Պետրոսյանը։

2011 թվականի օգոստոսի 21-ին ՀՀ ոստիկանության Մալաթիայի քննչական բաժնի ՀԿԳ ավագ քննիչ Կ.Խաչատրյանի որոշմամբ քննչական խմբին հանձնարարված թիվ 16126411 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ։

2011 թվականի օգոստոսի 24-ին ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության ՀԿԳ քննության վարչության ՀԿԳ ավագ քննիչ Ս.Հարությունյանի որոշմամբ թիվ 16126411 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ։

2011 թվականի օգոստոսի 24-ին ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության ՀԿԳ քննության վարչության ՀԿԳ ավագ քննիչ Ս.Հարությունյանի որոշմամբ թիվ 16118711 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ։

2011 թվականի օգոստոսի 24-ին ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության ՀԿԳ քննության վարչության ՀԿԳ ավագ քննիչ Ս.Հարությունյանի որոշմամբ թիվ 17117211 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ։

2011 թվականի օգոստոսի 24-ին ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության ՀԿԳ քննության վարչության ՀԿԳ ավագ քննիչ Ս.Հարությունյանի որոշմամբ թիվ 16112111 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ։

2011 թվականի օգոստոսի 24-ին ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության ՀԿԳ քննության վարչության ՀԿԳ ավագ քննիչ Ս.Հարությունյանի որոշմամբ թիվ 16105611 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ։

2011 թվականի օգոստոսի 24-ին ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության ՀԿԳ քննության վարչության ՀԿԳ ավագ քննիչ Ս.Հարությունյանի որոշմամբ թիվ 16112111, 17117211, 16118711 և 16126411 քրեական գործերը միացվել են թիվ 16105611 քրեական գործին։

2011 թվականի օգոստոսի 24-ին ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության պետի ժ/պ Ա.Խանջյանի որոշմամբ թիվ 16105611 քրեական գործի նախաքննության կատարումը հանձնարարվել է քննչական խմբին, որի կազմում ընդգրկվել են ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության ՀԿԳ ավագ քննիչներ Ս.Հարությունյանը, Ա.Հովհաննիսյանը, ՀՀ ոստիկանության Մալաթիայի քննչական բաժնի ՀԿԳ ավագ քննիչ Կ.Խաչատրյանը, ավագ քննիչներ Ռ.Գևորգյանը, Վ.Սիմոնյանը և ՀՀ ոստիկանության Նոր Նորքի քննչական բաժնի քննիչ Վ.Ջամբարյանցը։

2011 թվականի օգոստոսի 24-ին ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության ՀԿԳ քննության վարչության ՀԿԳ ավագ քննիչ Ս.Հարությունյանի որոշմամբ քննչական խմբին հանձնարարված թիվ 16105611 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ։

2011 թվականի սեպտեմբերի 23-ին ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության պետ Գ.Համբարձումյանի որոշմամբ թիվ 16105611 քրեական գործի նախաքննության կատարումը հանձնարարվել է քննչական խմբին, որի կազմում ընդգրկվել են ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության ՀԿԳ ավագ քննիչներ Ս.Հարությունյանը, Ա.Հովհաննիսյանը, Ռ.Սարդարյանը, Ա.Ավետիսյանը, Ղ.Գևորգյանը, ավագ քննիչներ Ռ.Վարդանյանը, Գ.Մնոյանը, քննիչ Ա.Հարությունյանը, ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության ՀԿԳ քննության վարչության բաժնի պետի տեղակալներ Ա.Պողոսյանը, Ա.Բայադյանը, Ա.Մելիքյանը, ՀՀ ոստիկանության Մալաթիայի քննչական բաժնի ՀԿԳ ավագ քննիչ Կ.Խաչատրյանը, ավագ քննիչներ Ռ.Գևորգյանը, Վ.Սիմոնյանը և ՀՀ ոստիկանության Նոր Նորքի քննչական բաժնի քննիչներ Վ.Ջամբարյանցը և Գ.Միքայելյանը։

2011 թվականի սեպտեմբերի 23-ին ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության ՀԿԳ քննության վարչության ՀԿԳ ավագ քննիչ Ս.Հարությունյանի որոշմամբ քննչական խմբին հանձնարարված թիվ 16105611 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ։

2011 թվականի սեպտեմբերի 23-ին ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության ՀԿԳ քննության վարչության ավագ քննիչ Ռ.Վարդանյանի որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 316-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցագործությունների հատկանիշներով հարուցվել և վարույթ է ընդունվել թիվ 69105511 քրեական գործը։

2011 թվականի սեպտեմբերի 23-ին ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության պետ Գ.Համբարձումյանի որոշմամբ թիվ 69105511 քրեական գործի նախաքննության կատարումը հանձնարարվել է քննչական խմբին, որի կազմում ընդգրկվել են ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության ՀԿԳ ավագ քննիչներ Ռ.Սարդարյանը, Ղ.Գևորգյանը, ավագ քննիչներ Ռ.Վարդանյանը, Գ.Մնոյանը, ՀՀ ոստիկանության Մալաթիայի քննչական բաժնի ՀԿԳ ավագ քննիչ Կ.Խաչատրյանը և ՀՀ ոստիկանության Նոր Նորքի քննչական բաժնի քննիչներ Վ.Ջամբարյանցը, Գ.Միքայելյանը։

2011 թվականի սեպտեմբերի 23-ին ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության ՀԿԳ քննության վարչության ավագ քննիչ Ռ.Վարդանյանի որոշմամբ քննչական խմբին հանձնարարված թիվ 69105511 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ։

2011 թվականի սեպտեմբերի 23-ին ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության ՀԿԳ քննության վարչության ՀԿԳ ավագ քննիչ Ս.Հարությունյանի որոշմամբ թիվ 69105511 քրեական գործը միացվել է թիվ 16105611 քրեական գործին։

2011 թվականի սեպտեմբերի 23-ին ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության ՀԿԳ քննության վարչության ՀԿԳ ավագ քննիչ Ս.Հարությունյանի որոշմամբ թիվ 16105611 քրեական գործի նյութերով` Արամ Աշոտի Հայրապետյանի կողմից առանց իրացնելու նպատակի խոշոր չափի հաշիշ տեսակի թմրամիջոց ձեռք բերելու և պահելու դեպքի առթիվ ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով հարուցվել է թիվ 69105711 քրեական գործը։

2011 թվականի սեպտեմբերի 24-ին ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության ՀԿԳ քննության վարչության ավագ քննիչ Ա.Շախկյանի որոշմամբ ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներով հարուցվել և վարույթ է ընդունվել թիվ 69105811 քրեական գործը։

2011 թվականի սեպտեմբերի 25-ին ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության ՀԿԳ քննության վարչության ՀԿԳ ավագ քննիչ Ս.Հարությունյանի որոշմամբ թիվ 16105611 քրեական գործի նյութերով` Աշոտ Բենիկի Մարտիրոսյանի կողմից ապօրինի կերպով հրազեններ և ռազմամթերք ձեռք բերելու և պահելու դեպքի առթիվ ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 69106011 քրեական գործը։

2011 թվականի սեպտեմբերի 25-ին ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության ՀԿԳ քննության վարչության ՀԿԳ ավագ քննիչ Ս.Հարությունյանի որոշմամբ թիվ 16105611 քրեական գործով Արամ Աշոտի Հայրապետյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով։

2011 թվականի սեպտեմբերի 25-ին ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության ՀԿԳ քննության վարչության ՀԿԳ ավագ քննիչ Ս.Հարությունյանի որոշմամբ թիվ 16105611 քրեական գործով Արթուր Գրիշայի Մանուկյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 222-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 35-175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով, 235-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և 316-րդ հոդվածի 2-րդ մասով։

2011 թվականի սեպտեմբերի 25-ին ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության ՀԿԳ քննության վարչության ՀԿԳ ավագ քննիչ Ս.Հարությունյանի որոշմամբ թիվ 16105611 քրեական գործով Դավիթ Սուրենի Գալստյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 222-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով, 183-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ, 3-րդ կետերով, 35-175-րդ 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով և 268-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով։

2011 թվականի սեպտեմբերի 25-ին ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության ՀԿԳ քննության վարչության ՀԿԳ ավագ քննիչ Ս.Հարությունյանի որոշմամբ թիվ 16105611 քրեական գործով Սամվել Հրաչի Դավթյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 222-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով, 183-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ, 3-րդ կետերով, 35-175-րդ 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով և 268-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով։

2011 թվականի սեպտեմբերի 27-ին ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության ՀԿԳ քննության վարչության ՀԿԳ ավագ քննիչ Ս.Հարությունյանի որոշմամբ թիվ 16105611 քրեական գործով Արտուշ Ռուբիկի Հակոբյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 222-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով, 183-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ, 3-րդ կետերով և 35-175-րդ 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով։

2011 թվականի սեպտեմբերի 27-ին ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության ՀԿԳ քննության վարչության ՀԿԳ ավագ քննիչ Ս.Հարությունյանի որոշմամբ թիվ 16105611 քրեական գործով Քյարամ Թոռնիկի Ամոյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 222-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 35-175-րդ 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով։

2011 թվականի սեպտեմբերի 27-ին ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության ՀԿԳ քննության վարչության ՀԿԳ ավագ քննիչ Ս.Հարությունյանի որոշմամբ ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներով հարուցվել և վարույթ է ընդունվել թիվ 69106111 քրեական գործը։

2011 թվականի սեպտեմբերի 28-ին ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության ՀԿԳ քննության վարչության ՀԿԳ ավագ քննիչ Ս.Հարությունյանի որոշմամբ թիվ 69105811 քրեական գործը միացվել է թիվ 16105611 քրեական գործին։

2011 թվականի սեպտեմբերի 28-ին ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության ՀԿԳ քննության վարչության ՀԿԳ ավագ քննիչ Ս.Հարությունյանի որոշմամբ թիվ 69106111 քրեական գործը միացվել է թիվ 16105611 քրեական գործին։

2011 թվականի սեպտեմբերի 30-ին ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության ՀԿԳ քննության վարչության ՀԿԳ ավագ քննիչ Ս.Հարությունյանի որոշմամբ թիվ 16105611 քրեական գործով Արման Ալբերտի Դալլաքյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 222-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով, 183-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ, 3-րդ կետերով և 268-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով։

2011 թվականի հոկտեմբերի 21-ին ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության ՀԿԳ քննության վարչության ՀԿԳ ավագ քննիչ Ս.Հարությունյանի որոշմամբ թիվ 16105611 քրեական գործի նյութերով` Միսակ Հենրիկի Խաչատրյանի կողմից առանց իրացնելու նպատակի խոշոր չափերի` 63,5 գրամ մարիխուանա տեսակի թմրամիջոց ապօրինի ձեռք բերելու և պահելու դեպքի առթիվ ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 69106911 քրեական գործը։

2011 թվականի նոյեմբերի 10-ին ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության ՀԿԳ քննության վարչության ՀԿԳ ավագ քննիչ Ա.Հովհաննիսյանի որոշմամբ թիվ 16105611 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ։

2011 թվականի նոյեմբերի 10-ին ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության պետ Գ.Համբարձումյանի որոշմամբ թիվ 16105611 քրեական գործի նախաքննության կատարումը հանձնարարվել է քննչական խմբին, որի կազմում ընդգրկվել են ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության ՀԿԳ ավագ քննիչներ Ս.Հարությունյանը, Ա.Հովհաննիսյանը, Ռ.Սարդարյանը, Ա.Ավետիսյանը, Ղ.Գևորգյանը, Դ.Գևորգյանը, քննիչ Ա.Հարությունյանը, ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության ՀԿԳ քննության վարչության բաժնի պետի տեղակալներ Ա.Պողոսյանը, Ա.Բայադյանը, Ա.Մելիքյանը, ավագ քննիչներ Ռ.Վարդանյանը, Գ.Մնոյանը, ՀՀ ոստիկանության Մալաթիայի քննչական բաժնի ՀԿԳ ավագ քննիչ Կ.Խաչատրյանը, ավագ քննիչներ Ռ.Գևորգյանը, Վ.Սիմոնյանը և ՀՀ ոստիկանության Նոր Նորքի քննչական բաժնի քննիչներ Վ.Ջամբարյանցը և Գ.Միքայելյանը։

2011 թվականի նոյեմբերի 10-ին ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության ՀԿԳ քննության վարչության ՀԿԳ ավագ քննիչ Ա.Հովհաննիսյանի որոշմամբ քննչական խմբին հանձնարարված թիվ 16105611 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ։

2011 թվականի նոյեմբերի 15-ին ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության ՀԿԳ քննության վարչության ՀԿԳ ավագ քննիչ Ա.Հովհաննիսյանի որոշմամբ թիվ 16105611 քրեական գործի նյութերով` Համբարձում Սուրենի Սիմոնյանի կողմից ռազմամթերք հանդիսացող փամփուշտներ ապօրինի կերպով ձեռք բերելու, պահելու դեպքի առթիվ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 69107511 քրեական գործը։

2011 թվականի նոյեմբերի 16-ին ՀՀ հատուկ քննչական ծառայության ՀԿԳ քննիչ Ռ.Ամիրխանյանի որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 315-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներով հարուցվել և վարույթ է ընդունվել թիվ 62209311 քրեական գործը։

2011 թվականի դեկտեմբերի 12-ին ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության պետ Գ.Համբարձումյանի որոշմամբ թիվ 16105611 քրեական գործի նախաքննության կատարումը հանձնարարվել է քննչական խմբին, որի կազմում ընդգրկվել են ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության ՀԿԳ ավագ քննիչներ Ս.Հարությունյանը, Ա.Հովհաննիսյանը, Ա.Ավետիսյանը, Դ.Գևորգյանը, քննիչ Ա.Հարությունյանը, ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության ՀԿԳ քննության վարչության բաժնի պետի տեղակալ Ա.Մելիքյանը, ավագ քննիչներ Ռ.Մկրտչյանը, Գ.Մնոյանը, ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի քննչական բաժնի ՀԿԳ ավագ քննիչ Կ.Սահակյանը, ՀՀ ոստիկանության Մալաթիայի քննչական բաժնի ՀԿԳ ավագ քննիչ Կ.Խաչատրյանը, ավագ քննիչներ Ռ.Գևորգյանը, Վ.Սիմոնյանը և ՀՀ ոստիկանության Նոր Նորքի քննչական բաժնի քննիչներ Վ.Ջամբարյանցը և Գ.Միքայելյանը։

2011 թվականի դեկտեմբերի 12-ին ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության ՀԿԳ քննության վարչության ՀԿԳ ավագ քննիչ Ս.Հարությունյանի որոշմամբ քննչական խմբին հանձնարարված թիվ 16105611 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ։

2011 թվականի դեկտեմբերի 15-ին ՀՀ հատուկ քննչական ծառայության ՀԿԳ քննիչ Ռ.Ամիրխանյանի որոշմամբ թիվ 62209311 քրեական գործով ՀՀ ոստիկանության Մալաթիայի քրեական հետախուզության բաժանմունքի առանձին պաշտոնատար անձանց պաշտոնեական անփութության վերաբերյալ գործի մասով վարույթը կարճվել է հանցակազմի բացակայության հիմքով։

2011 թվականի դեկտեմբերի 20-ին ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության ՀԿԳ քննության վարչության ՀԿԳ ավագ քննիչ Ս.Հարությունյանի որոշմամբ թիվ 62209311 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ և միացվել թիվ 16105611 քրեական գործին։

2012 թվականի փետրվարի 17-ին ՀՀ հատուկ քննչական ծառայության ՀԿԳ քննիչ Ռ.Ամիրխանյանի որոշմամբ ՀՀ ոստիկանության ԿՀԴՊ գլխավոր վարչության աշխատակիցների` պաշտոնեական լիազորությունները չարաշահելու և Արման Դալլաքյանի նկատմամբ բռնություն գործադրելու վերաբերյալ նախապատրաստված նյութերով քրեական գործի հարուցումը մերժվել է հանցակազմի բացակայության պատճառաբանությամբ։

2012 թվականի փետրվարի 22-ին ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության ՀԿԳ քննության վարչության ՀԿԳ ավագ քննիչ Ս.Հարությունյանի որոշմամբ թիվ 16105611 քրեական գործից անջատվել է Արամ Հայրապետյանի կողմից առանց իրացնելու նպատակի ապօրինի թմրամիջոց ձեռք բերելու և պահելու վերաբերյալ գործի մասը, որին շնորհվել է 69105711 համարը։

2012 թվականի հուլիսի 27-ին ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության ՀԿԳ քննության վարչության ՀԿԳ ավագ քննիչ Ս.Հարությունյանի որոշմամբ թիվ 16105611 քրեական գործով Գուրգեն Բաբկենի Հայրապետյանի կողմից կազմակերպված զինված խումբ` բանդա ստեղծելու և ղեկավարելու, բանդայի կազմում ավազակային հարձակումներ և ավազակային հարձակման նախապատրաստություն կատարելու, տուժողների ավտոմեքենաներին առանց հափշտակելու նպատակի ապօրինաբար տիրանալու, ինչպես նաև խոշոր չափի թմրամիջոց ապօրինի ձեռք բերելու և պահելու վերաբերյալ քրեական գործով վարույթի մասը կարճվել և Գուրգեն Հայրապետյանի նկատմամբ քրեական հետապնդում չի իրականացվել վերջինի մահվան պատճառաբանությամբ։

2012 թվականի հուլիսի 30-ին ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության ՀԿԳ քննության վարչության ՀԿԳ ավագ քննիչ Ս.Հարությունյանի որոշմամբ թիվ 16105611 քրեական գործով Արթուր Գրիշայի Մանուկյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 222-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 35-175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով, 235-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և 316-րդ հոդվածի 2-րդ մասով առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել, մեղադրանքի մասը վերացվել և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 222-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 35-175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով։

2012 թվականի հուլիսի 30-ին ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության ՀԿԳ քննության վարչության ՀԿԳ ավագ քննիչ Ս.Հարությունյանի որոշմամբ թիվ 16105611 քրեական գործով Սամվել Հրաչի Դավթյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 222-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով, 35-175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով, 183-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ, 3-րդ կետերով և 268-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել, լրացվել և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 222-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով, 35-175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով, 183-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ, 3-րդ կետերով և 268-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով։

2012 թվականի հուլիսի 30-ին ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության ՀԿԳ քննության վարչության ՀԿԳ ավագ քննիչ Ս.Հարությունյանի որոշմամբ թիվ 16105611 քրեական գործով Դավիթ Սուրենի Գալստյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 222-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով, 35-175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով, 183-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ, 3-րդ կետերով և 268-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել, լրացվել և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 222-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով, 35-175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով, 183-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ, 3-րդ կետերով և 268-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով։

2012 թվականի հուլիսի 31-ին ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության ՀԿԳ քննության վարչության ՀԿԳ ավագ քննիչ Ս.Հարությունյանի որոշմամբ թիվ 16105611 քրեական գործով Արման Ալբերտի Դալլաքյանին ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 222-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով, 183-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ, 3-րդ կետերով և 268-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել, լրացվել և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 222-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով, 183-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ, 3-րդ կետերով և 268-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով։

2012 թվականի հուլիսի 31-ին ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության ՀԿԳ քննության վարչության ՀԿԳ ավագ քննիչ Ս.Հարությունյանի որոշմամբ թիվ 16105611 քրեական գործով Քյարամ Թոռնիկի Ամոյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 222-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 35-175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել, լրացվել և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 222-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 35-175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով և 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով։

2012 թվականի օգոստոսի 1-ին ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության ՀԿԳ քննության վարչության ՀԿԳ ավագ քննիչ Ս.Հարությունյանի որոշմամբ թիվ 16105611 քրեական գործով Արտուշ Ռուբիկի Հակոբյանին ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 222-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով, 35-175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով, 183-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ, 3-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել, լրացվել և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 222-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով, 35-175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով, 183-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ, 3-րդ կետերով և 268-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով։

2012 թվականի օգոստոսի 1-ին ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության ՀԿԳ քննության վարչության ՀԿԳ ավագ քննիչ Ս.Հարությունյանի որոշմամբ թիվ 16105611 քրեական գործից անջատվել է Արտուշ Հակոբյանի, Դավիթ Գալստյանի, Սամվել Դավթյանի, Արման Դալլաքյանի, Արթուր Մանուկյանի և Քյարամ Ամոյանի վերաբերյալ մասը, որին շնորհվել է 16126411 համարը։

Քրեական գործը ՀՀ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի գրասենյակ է ստացվել և մուտքագրվել 07.09.2012թ.։

23.09.2013թ. ՀՀ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի կողմից կայացվել է որոշում՝ թիվ ԵԿԴ/0163/01/12 քրեական գործով ամբաստանյալ Արման Ալբերտի Դալլաքյանի նկատմամբ հարուցված քրեական հետապնդումը դադարեցնելու մասին՝ վերջինիս մահվան հիմքով։

21.05.2014թ.-ին ՀՀ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի կողմից կայացվել է որոշում թիվ ԵԿԴ/0163/01/12 քրեական գործից Քյարամ Թոռնիկի Ամոյանի վերաբերյալ մասն առանձին վարույթում անջատելու մասին, որին շնորհվել է ԵԿԴ/0070/01/14 համարը։

2.Ապացույցների հետազոտում և գնահատում

Առաջադրված մեղադրանքներում դատաքննությամբ ամբաստանյալ Արտուշ Ռուբիկի Հակոբյանն իրեն մեղավոր չի ճանաչել և օգտվելով իր գրառումներից՝ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝ «իրեն առաջադրված մեղադրանքները չունեն ոչ մի իրավական հինավորում և դրանք, ոչ այլ ինչ են, քան մի շոուի սցենար, որի հեղինակն է նախկին ոստիկանապետ Ալիկ Սարգսյանը։ Ինչ վերաբերում է նախաքննող մարմնին, որը կազմել է այդ աբսուրդ մեղադրական եզրակացությունը, շուրջ մեկ տարի զբաղված է եղել ոստիկանության շինծու և կեղծ ապացույցները ինչ-որ փորձաքննությունների միջոցով հարմարեցնելով, վկաներից հոգեբանական և ֆիզիկական ճնշումների ներքո իր դեմ զրպարտական ցուցմունքներ կորզելով»։ Ինչպես դատարանում պարզվել է, Հովսեփ և Զարուհի Հովնանյանների տված ցուցմունքներից կատարվել է բարձրաստիճան ոստիկանապետի պատվերները՝ փոխարենը օբյետիվ քննություն վարելու, իրական հանցագործներին բացահայտելու և գողոնը հայտնաբերելու։ Մի խոսքով, քննիչ Հարությունյանը կատարել է ոչ թե քննիչի, այլ գրիչի դեր։ Նախաքննող մարմինը ոչ մի դրվագով չի բացահայտել այս քրեական գործով գլխավոր սրիկային կամ սրիկաներին, որոնցից ծնունդ են առել այդ բոլոր հանցագործությունները, և այդպես հնարավոր կլիներ քանդել կծիկը և ստանալ թե հանցագործությունների իրական պատկերը և թե իրական հանցագործներին։ Գործով բացահայտված չեն գլխավոր սրիկաները, հայտնաբերված չէ գողոնը կամ գողոնից գոյացած գումարը։ Հայտնաբերված չեն այն չհրկիզվող պահարանները, որոնք արդեն իրենցից արժեք չեն ներկայացնում, բայց դատարանում կարող էին լինել անհերքելի ապացույց։ Իսկ ամբաստանյալի աթոռին նստած են մի խումբ նմանատիպ հոդվածներով նախկինում դատվածություն ունեցող մարդիկ, որոնք անգամ իրար չեն էլ ճանաչում։ Ինքը և Արման Դալլաքյանը չեն ճանաչում մյուս չորսին, նաև Գուրգեն Հայրապետյանին, նրանք էլ, բնականաբար, չեն ճանաչում իրենց։ Ալիկ Սարգսյանի և նրա ղեկավարած գերատեսչության գերխնդիրն էր ինչ-որ կերպ, ցանկացած հնարքներով բացահայտման ցուցանիշ ցույց տալ այսպես կոչված բանդայի կատարած հանցագործություններով, որպեսզի խուսափեին երկրի նախագահի նախատինքներից և պաշտոնանկումներից, և վերջիններս իրենց գերնպատակին հասնելու համար, օրենքի պաշտպանները հանդիսանալով, մի կողմ են դրել ՀՀ Սահմանադրությամբ ամրագրված օրենքները և օրենսդրությունները։ Քանի որ իրեն մեղադրում են մի շարք հանցագործություններում, ինքը ստիպված է իր անմեղությունը ապացուցելու։ Ինքն ունի մի շարք լոգիկ և հիմնավոր ապացույցներ, որ ինքը կապ չունի իրեն առաջադրված մեղադրանքների հետ։ Նրա պնդմամբ, քանի որ ինքը ֆինանսապես ապահովված գործարար մարդ է, և իր բիզնեսները լիովին ապահովել է իր բարեկեցիկ կյանքը, նա իր ծնողների, ընտանիքի և վերջապես իր հանգիստ կյանքը չէր փոխի ոչ մի հարստության հետ։ 2006թ-ին ազատվելուց հետո միշտ եղել է ոստիկանության հսկողության տակ, և իրեն բազմիցս բերման են ենթարկել տարբեր ոստիկանական բաժանմունքներ և հարցաքննել տարբեր, իրեն անհայտ հանցագործությունների շրջանակներում։ Իսկ կենտրոնի ոստիկանապետի քրեական գործով տեղակալ Գրիշա Ամիրխանյանն իրեն օր ու արև չի տվել, շողքի պես հետևել է և բազմիցս ասել, որ, միևնույնն է, իրեն դատելու է։ Քանի անգամ փորձեր են արել իրեն նրանց ագենտների միջոցով ներքաշել ինչ-որ հանցավոր գործունեության մեջ, բայց նրանց մոտ չի ստացվել, քանի որ ինքը չի ուզում հայտնվել այդ ճահճում, որից հազիվ էր պրծել։ Այդ օրերին նա ԶԼՄ-ներով նայել էր, թե ինչպես էին ինչ-որ բանդա վնասազերծել, անգամ հեռուստացույցով նայել էր փոխոստիկանապետ Հունան Պողոսյանի ելույթը, որ բանդան վնասազերծված է, իսկ պարագլխին ուր որ է կձերբակալեն։ Եվ եթե ինքը կապ ունենար իրեն առաջադրված մեղադրանքի հետ, հաստատ տեղում նստած չէր մնա կամ չէր գնա ռեստորանում նստեր, որ գնան իրեն ձերբակալեն։ Իրեն քանի ամիս հետևել են, գաղտնալսել և 2011թ. սեպտեմբերի 24-ին ձերբակալելուց հետո միաժամանակ խուզարկել են իր բարեկամների, ընկերների, գործընկերների, ծանոթների, մի քանի գործարարների տները և մի քանի տասնյակ կետեր, որոնք չի երևում քրեական գործում, և եթե ինքը կապ ունենար իրեն առաջադրված մեղադրանքի հետ, որևիցե տեղից ինչ-որ մի բան հայտնաբերված կլիներ և ներկայացված կլիներ դատարանին որպես իրեղեն ապացույց։ Իրեն մեղադրում են 2011թ. օգոստոսի 21-ին Նապոլեոն Ազիզյանի տան ավազակային հարձակման մեջ, այնինչ այդ օրը իր ընկեր Արմեն Մկրտչյանի ծննդյան օրն է եղել, և իրենք միասին են եղել, երբ կատարվել է այդ ավազակային հարձակումը։ Իր պնդմամբ ինքը հայտնվել է ամբաստանյալի աթոռին, քանի որ Ալիկ Սարգսյանի հետ նա բարեկամաթշնամական հարաբերությունների մեջ է, և վերջինս, օգտվելով իր պաշտոնական դիրքից և չարաշահելով պաշտոնական դիրքը, իմանալով նրա կենսագրությունը՝ խախտում է ՀՀ Սահմանդրությամբ ամրագրված իր անմեղության կանխավարկածը, դեռ քննությունը չկայացած, դեռ մեղադրանքը չապացուցված, առանց որևէ հիմնավոր ապացույցների՝ ձերբակալելուց երկու օր անց ելույթ է ունենցել ԶԼՄ-ով և հայտարարել, որ Արտուշ Հակոբյանը բանդայի պարագլուխն է՝ թյուրիմացության մեջ գցելով թե տուժողներին, թե ժողովրդին և թե, ամենակարևորը, երկրի նախագահին։ Խնդրել է ԶԼՄ-ին և լրագրողներին իր ձայնը հասցնել երկրի նախագահին։
2011թ-ի սեպտեմբերի 24-ի երեկոյան «Ագուլիս» ռեստորանում ինքը իր քրոջորդի Ռուբեն Կարաօղլանյանը, իր ընկեր Վառլամ Հակոբյանը և Վառլամի ծանոթ ընկերները նշել են իրենց նոր գործի սկիզբը։ Ժամը 22-ի սահմաններում իրենց վրա հարձակվել են մեկ տասնյակից ավել դիմակներով ոստիկաններ և առանց որևէ հիմնավորման՝ սկսել են իրենց վրա ուժ գործադրելով ձեռբակալել։ Իրեն իր նստած աթոռից քարշ են տվել և դեմ են տվել աթոռի ետևի գերանին և ձեռնաշղթաներ են գցել ձեռքերին մեջքի մասում։ Այդ ժամանակ ինքը զգացել է, որ ինչ-որ բան է կպել աջ ձեռքի ափին։ Դեպի աջ շրջվելով՝ աջ կողմի ոստիկանին հարցրել է, թե ինչ է խցկում ձեռքի մեջ և տեսել է ոստիկանի ձեռքի «Մակարով» տեսակի ատրճանակ և այդ րոպեին հետևի կողմից հարված է ստացել գլխին, աչքերի դիմաց սևացել է, կորցրել է հավասարակշռությունը և, քանի որ մինչ այդ ձեռքը բռունցք է արած եղել, զգացել է, որ ինչ-որ բան է կատարվում աջ ձեռքի բթամատի հետ։ Դրանից հետո բթամատը պահել է բռունցքի մեջ, և իրեն քարշ տալով գերանի վրայով՝ տարել են։ Տեսողությունն ու հավասարակշռությունը վերականգնվել է, երբ արդեն նստեցրել են ոստիկանական գազել մեքենան։ Ճանապարհին ֆիզիկական ճնշումների ներքո փորձել են ձեռքերի մեջ խցկել մինչ այդ գոտկատեղը խցկած ատրճանակը, սակայն նրանց մոտ չի ստացվել, քանի որ ինքը ձեռքը բռունցք է արել, բթամատերը պահել բռունցքների մեջ։ Իրենց` իրեն, Վառլամին, Ռուբոյին, միասին տարել են ՀՀ Ոստիկանության շենք։ Բակի կողմից մուտքով բարձրացրել են երկրորդ հարկ։ Աստիճանների վրա իր գոտկատեղից հանել են ռեստորանում դրած ատրճանակը ու մտել են ՀՀ քրեական հետախուզության գլխավոր վարչություն։ Իրեն նստեցրել են ինչ-որ սենյակում, քիչ հետո տարել միջանցք, դեմքով դեպի հատակը պառկեցնելով՝ գոտկատեղը խցկել ատրճանակ և տեսախցիկով նկարել են։ Նկարելուց հետո նորից գոտկատեղից հանել են ատրճանակը և նորից բերել նույն սենյակը։ Նա խնդրել է, որ թույլ տան ծխի։ Նրանք ձեռնաշղթաները հետևից բերել են առաջ և թույլ տվել, որ ծխի։ Անցել է գրեթե մեկ ժամ, ներս է մտել դիմակավորված ոստիկանը, իրեն հրամայել է անջատել ծխախոտը և իր մեջքի ետևում ատրճանակ խցկել։ Ներս են բերել ընթերականերին և նրանց ներկայությամբ գոտկատեղից հանել են «ՏՏ» տեսակի ատրճանակը։ Նա ասել է, որ այդ ատրճանակն իրենը չէ և դիմակավորված ոստիկանը հարվածել է իրեն։ Ընթերակաները ստորագրել են և թողել են, որ գնան։ Ատրճանակը արձանագրելուց հետո սկսվել են ֆիզիկական ճնշումները։ Կարեն Կարապետյանի գլխավորությամբ դիմակավոր ոստիկանները ստիպել են, որ խոստովանի, թե իբր ինքը բանդայի պարագլուխն է, որի մասին ինքը ընդհանրապես գաղափար չունի։ Մի քանի ժամ ֆիզիկական ճնշումների ենթարկելուց հետո գիշերը՝ ուշ ժամի, տեղափոխել են ՁՊՎ։ Հաջորդ օրը՝ կեսօրին, իր հետևից եկել են քրեական գլխավոր վարչության աշխատակիցները։ ՁՊՎ-ի տարածքում ձեռքերը ձեռնաշղթայել են մեջքի մասում և տարածքից հանելուց հետո նստեցրել մուգ ապակիներով ոստիկանական գազել մեքենան, գլխին են հագցրել մուգ գույնի գլխարկի նման ինչ-որ բան, որը ամբողջովին փակել է դեմքը և երբ այդ գլխարկը հանել են գլխից, տեսել է, որ գտնվում է 6-րդ վարչության բակում, որտեղ կայանված է եղել իր մեքենան։ Ընթերակաների ներկայությամբ մեքենան խուզարկել են, արձանագրել են որդու անձնական իրերը, իրեն անծանոթ «ասպիրին ուպսա» դեղահաբի շիշ, ինչի մասին հայտարարել է, որ իրենը չէ։ Խուզարկությունից հետո իրեն բարձրացրել են ՔԳՎ, Ա-4 թղթի վրա իր մատնահետքերն են վերցրել, որից հետո սկսել են իր նկատմամբ հոգեբանական և ֆիզիկական ճնշումներ գործադրել։ Իր բթամատի մատնահետքը «Մակարով» տեսակի ատրճանակի վրա առկա լինելու մասին հայտնի է դարձել 2011թ. դեկտեմբերի վերջերին։ Դրանից հետո բազմաթիվ բողոքներ է գրել ոստիկանապետին և ՀՀ գլխավոր դատախազին և խնդրել է քրեական գործ հարուցել նախաքննող մարմնի վրա` ապացույցները կեղծելու հատկանիշներով։ Երբ իրեն տեղափոխել են «Երևան Կենտրոն» ՔԿՀ, այնտեղ իրենից վերցրել են արյան և քրտինքի նմուշ։ Դրանից հետո հատուկ ջոկատայինները իրեն տեղափոխել են քննչական գլխավոր վարչություն, որտեղ մեքենայից իջեցնելուց իր գլխին հագցրել են սև գույնի, բրդյա գործվածքից գլխարկ, որը նույնպես ամբողջովին ծածկել էր երեսը։ Վարչությունում մազանմուշ են վերցրել, արձանագրել են գլխի հատվածում ստացած վնասվածքը։ Բազմիցս հայտնել է, որ որևէ կապ չունի իրեն առաջադրված մեղադրանքների հետ, պահանջել է կատարել առերեսումներ և ճանաչումներ, սակայն այդ մասով չի կատարվել որևէ քննչական գործողություն։ Իրենից որևէ անգամ չեն վերցրել ցուցմունքներ, սակայն վերջում հայտարարել են, թե իբր ինքը հրաժարվել է ցուցմունքներ տալուց։

Պնդել է, որ ինքը որևէ կապ չունի առաջադրված մեղադրանքների հետ և իրեն մեղավոր չի ճանաչում։ Ինչ վերաբերում է Արման Դալլաքյանի կողմից իր անունը որպես բանդայի մասնակից տալուն, ապա այդ մասով վստահ է, որ նրան խոշտանգումների, դաժան ծեծի և անմարդկային վերաբերմունքի են ենթարկել, ավելին, նրան ասել են, որ նման ցուցմունք չտալու դեպքում կնոջը կդատեն, ինչից ելնելով՝ տվել է իր անունը։ Գործով ամբաստանյալներին նախկինում չի տեսել, նրանց հետ շփումներ չի ունեցել և չի ճանաչել։
2011թ. օգոստոսի 20-ին՝ երեկոյան ժամը 22։00-ի սահմաններում, գտնվել է Գառնի գյուղում՝ իր հորը պատկանող այգում, որտեղ իրենց է միացել նաև իր ընկերը՝ Արմեն Մկրտչյանը, որի հետ ժամանակ են անցկացրել մինչև օգոստոսի 21-ի ժամը 13։00-ն, քանի որ օգսոտոսի 21-ին եղել է նրա ծննդյան տարեդարձը։ Օգոստոսի 20-ի երեկոյան ինքը, հայրը, հորեղբայրը և Արմեն Մկրտչյանը իրենց այգում նշել են նրա ծնունդը, որից հետո գիշերը ժամը 02-ի սահմաններում Արմենի հետ միասին Գառնի գյուղից եկել են ք. Երևան՝ Սարյան փողոցի վրա գտնվող Լիլյա Սահակյանի տուն, որտեղ մնացել են մինչև օգոստոսի 21-ի ժամը 12։00-ի սահմանները։ Դրանից հետո Արմոյին տարել է վերջինիս տուն։

/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/

Առաջադրված մեղադրանքներում դատաքննությամբ ամբաստանյալ Դավիթ Սուրենի Գալստյանն իրեն մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2011 թվականի սեպտեմբերի 23-ին գտնվել է Գուրգեն Հայրապետյանի կողմից Նորքի զանգվածում վարձակալած բնակարանում, որտեղ բնակվել են նաև Գուրգենի բարեկամները, որոնք եկել էին արտերկրից՝ հուղարկավորության արարողության մասնակցելու։ Այդ օրը նշված տուն է գնացել նաև Սամվել Դավթյանը, որի հետ միասին, լսելով Գ.Հայրապետյանի՝ վթարի եթարկվելու լուրը, այնտեղից գնացել են Մյասնիկյան պողոտա՝ վթարի վայր։ Դեպքի վայրից իրենց ձերբակալել և տեղափոխել են ոստիկանություն։ Ոստիկանությունում իրեն խոշտանգումների և ծեծի են ենթարկել, դաժան անմարդկային վերաբերմունք են ցուցաբերել՝ ասելով, որ «Մի տարի բանդայի կազմով թալանել եք բազմաթիվ տներ»։ Ոստիկանությունում իր գրպանը թմրամիջոց են դրել, որից հետո կանչել են ընթերակաների և նրանց ներկայությամբ այն հայտնաբերել ու արձանագրել են։ Ինքը որևէ հանցագործության չի մասնակցել, որևէ հանցագործություն չի կատարել։ Նշել է, որ ինքը Սամվել Դավթյանին մինչև ձերբակալման օրը վերջին անգամ տեսել է մի քանի տարի առաջ և բացառել է վերջինիս հետ որևէ հանցագործության մասնակցելը։ Իրեն ստիպողաբար տարել են քննչական փորձարարություն կատարելու, որի ժամանակ ինքը եղել է խոշտանգված վիճակում, չի կարողացել ինքնուրյուն քայլել։ Այդ ժամանակ իրեն ասել են, որ Սամվել Դավթյանը արդեն իսկ ցուցմունք է տվել, որ նշված հասցեում կատարել են ավազակային հարձակում, այդ իսկ պատճառով էլ ինքը ևս հայտնել է, որ իբր կատարել է ավազակային հարձակում։ Ինչ վերաբերում է տուժող Կարեն Ջինանյանի տունն իր կողմից ցույց տալու վերաբերյալ կազմված քննչական փորձարարության արձանագրությանը, ապա պնդել է, որ ինքը որևէ քննչական փորձարարության չի մասնակցել, այլ այդ փորձարարության արձանագրությունը կազմվել է ոստիկանների կողմից՝ առանց իր մասնակցության։
Ինքը երբևիցե Այգեստան թաղամասումում, ինչպես նաև իրեն մեղսագրված ավազակային հարձակումների ենթարկված տներում չի եղել, իսկ գործում առկա իր կողմից քննչական փորձարարության ժամանակ մատնանշած այն հանգամանքները, որոնք վերաբերում են բնակարաններ մուտք գործելուն, մինչև դեպքը տան դասավորվածությանը և դիպքից հետո կատարված փոփոխություններին, ապա այդ մասին հայտնել է քննիչի պատմածով և նրա թելադրանքով, քանի որ քննիչն իրեն նախապես տեղեկացրել էր տան փոփոխությունների մասին և ստիպել, որ ինքը պատմի և ցուցադրի իր իսկ ասածով։ Արթուր Մանուկյանին տեսել է Գուրգեն Հայրապետյանի կողմից վարձակալած բնակարանում, սակայն նրա հետ որևէ հանցագործության չի մասնակցել։
/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/

Առաջադրված մեղադրանքներում դատաքննությամբ ամբաստանյալ Սամվել Հրաչի Դավթյանն իրեն մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Գուրգեն Հայրապետյանին և Դավիթ Գալստյանին ճանաչում է կալանավայրից։ Դավիթ Գալստյանի հետ պատիժ են կրել նույն խցում։ Պատժից ազատվել է 2011 թվականի հունվար ամսին, և այդ նպատակով իր տուն որպես աչքալուսանքի է գնացել Գուրգեն Հայրապետյանը։ Դրանից հետո իր անձնական մեքենայով սկսել է աշխատել՝ այն շահագործելով որպես տաքսի։ 2011 թվականի սեպտեմբեր ամսվա սկզբներին հանդիպել է Գուրգեն Հայրապետյանին, վերջինիս հետ գնացել է նրա` Նորքի զանգվածում գտնվող տուն, որտեղ զրուցել են առօրյա կյանքից, այնուհետև գնացել է իր գործերով։ Իր մեքենայի վերանորոգման խնդիրների հետ կապված Գուրգենից գումար խնդրելու նպատակով 2011 թվականի սեպտեմբերի 23-ին կրկին գնացել է Նորքի զանգվածում գտնվող Գուրգեն Հայրապետյանի տուն, որտեղ հանդիպել է նաև Դավիթ Գալստյանին։ Գուրգենի տանը, որոշ ժամանակ սպասելուց հետո, Դավիթը հեռախոսազանգ է ստացել, որի ժամանակ նրան հայտնել են, որ Գուրգենը Մյասնիկյան փողոտայի վրա վթարի է ենթարկվել։ Անմիջապես պատահական տաքսի ավտոմեքենայով իջել են դեպքի վայր։ Դեպքի վայր հասնելով՝ նկատել են մոտ 20-30 ոստիկանական մեքենաներ և բազմաթիվ ոստիկանների։ Տաքսի մեքենան կանգնեցնելով հենց դեպքի վայրում՝ իրենք իջել են մեքենայից, որպեսզի ինչ-որ մի ձևով օգնեն, սակայն իրենց ձերբակալել են և տարել ոստիկանության 6-րդ վարչություն։ 6-րդ վարչությունում իրեն անձնական խուզարկության են ենթարկել, որի ժամանակ զգացել է, որ իր գրպանում ինչ-որ բան են դրել։ Անձնական զննություն կատարելու ժամանակ կանչել են ընթերականերին և նրանց են ներկայացրել ոստիկանների կողմից իր գրպանը դրված դեղը։ Ինքը փորձել է բարձրաձայնել այդ հանգամանքի մասին, սակայն իր նկատմամբ ճնշուներ են գործադրել, ծեծի են ենթարկել, ասելով, որ՝ «Դու տեղյակ ես, թե դա ինչ դեղ է, սենց թե նենց դու գնալու ես մինչև երեք տարի»։ Նշել է, որ դատարանում մեղադրողի կողմից հնչեցվում է, թե քննիչը կատարել է այս կամ այն գործողությունը և անընդհատ արծարծվում է քննիչի անունը, սակայն ինքը երբևիցե քննիչ չի տեսել, այլ իր հետ կատարվող յուրաքանչյուր գործողություն իրականացվել է 30-40 ոստիկանների միաժամանակյա մասնակցությամբ։ Չի կարող նշել, թե այդ խուզարկությունն ինչ ժամի է կատարվել և արդյոք քննիչը ներկա է գտնվել, թե ոչ։ Ոստիկաններն իրեն մեղադրել են բանդային անդամագրվելու և ավազակային հարձակումներ կատարելու մեջ։ Իր նկատմամբ կիրառվել են քննության համար խորթ մեթոդներ, նվաստացրել են իրեն՝ ստիպելով տալ գործով մյուս ամբաստանյալների անունները՝ որպես բանդայի անդամների։ Իրեն ծեծի ենթարկելու հետևանքով ստացել է բազմաթիվ վնասվածքներ ու կոտրվածքներ։ Ամբաստանյալ Դավթյանը պնդել է, որ ինքը որևէ հանցագործության չի մասնակցել, տուժողներից որևէ մեկին չի ճանաչել, նրանց անունները չի իմացել և երբևէ նրանց չի տեսել։ Նախաքննության ընթացքում իրեն առաջարկել են, որպեսզի ցույց տա դեպքի վայրերը, սակայն ինքը հայտարարել է, որ դրանց մասին որևէ տեղեկություններ չունի։ Ինչպես նաև իրեն ստիպել են տալ գործով ամբաստանյալներ Արտուշ Հակոբյանի, Արման Դալլաքյանի և Արթուր Մանուկյանի անունները, սակայն ինքը հայտարարել է, որ նրանց նույնպես չի ճանաչում։ Հիշում է, որ մի անգամ իրեն ներկայացրել են մի կնոջ ճանաչմանը, ով նույնիսկ իրեն չի էլ ճանաչել։ Այլ քննչական գործողություններ իր հետ ընդհանրապես չեն կատարվել։ Հետագայում իր շահերի պաշտպանության համար վարույթն իրականացնող մարմինը ներգրավել է հանրային պաշտպան։

/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/

Առաջադրված մեղադրանքներում դատաքննությամբ ամբաստանյալ Արթուր Գրիշայի Մանուկյանն իրեն մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ իրեն մեղսագրված հանցանքների կատարման հետ որևէ առնչություն չունի, քանի որ նախ` ինքը Կարեն Ջինանյանին չի ճանաչում, երբևիցե նրա բնակարանում, նրա աշխատավայրում չի եղել, նրա հետ որևէ կերպ չի առնչվել և չի նախապատրաստվել որևէ հանցագործություն կատարելու։ Իր նախաքննական ցուցմունքում նշված է, որ ինքը նախկինում ճանաչել է տուժող Ջինանյանին, սակայն այդ ցուցմունքները գրվել են սապառնալիքների և խոշտանգումների արդյունքում, որը հիմնավորվել է նաև այն հանգամանքով, որ Կարեն Ջինանյանի ընտանիքի անդամները դատարանում ցուցմունք տալիս նույնպես հայտնել են, որ չեն ճանաչում իրեն։ Ինչ վերաբերում է իր կողմից զենք կրելու հանգամանքին, ապա այդ մասով կարող է ասել, որ դեպքի օրը, երբ ոստիկաններն իրենց հետապնդել են, այդ ժամանակ վերջիններս անսպասելի, կտրուկ փակել են իրենց մեքենայի դիմացը, որից հետո իրենց մեքենան մոտ 200 մետր հետընթացքի ժամանակ բախվել է էլեկտրասյանը, որից հետո իջնելով մեքենայից՝ փախել է մեքենայի մոտից, որպեսզի այն պայթելու դեպքում իրեն չվնասի։ Սակայն մոտ տասը մետր հեռանալուց հետո ոստիկանները իրեն բռնել են։ Այդ ժամանակ ինքը նոր էր եկել Հայաստան, որևէ հանցագործություն կատարելու մտադրություն չի ունեցել, որևէ զենք չի կրել։ Ոստիկանների կողմից հայտնաբերված զենքը իրենը չէ, թեկուզ և դրա վրա առկա է իր աջ ձեռքի միջնամատի մատնահետքերը, սակայն կարող է նշել, որ ինքը ձախլիկ է և հնարավոր չէ, որ այդ զենքի վրա լինի իր աջ ձեռքի մատնահետքը։ Միանգամայն բացառում է, որ այդ զենքն ինքը կրել է։ Իր մատնահետքերի առկայությունը կա այդ զենքի վրա, քանի որ դրանք ոստիկանները վերցրել են խոշտանգումների արդյունքում։ Հայտնել է, որ ինքը երբևիցե ընկերուհի չի ունեցել, որը հղիացել է և այդ հարցով կարող է դիմած լինել տուժող Ջինանյանին։ Նշել է, որ ինքը Ձերժինսկու դպրոցի հարևանությամբ երբևիցե չի եղել և լինելով ծնունդով Էդմիածին քաղաքից՝ այդքան էլ ծանոթ չէ Երևան քաղաքի փողոցներին և հատկապես դպրոցների հասցեներին կամ անվանումներին և ցանկության դեպքում անգամ չէր էլ կարող գալ այդ տարածք։ Այդ տեղեկությունները ոստիկանների շինծու, թերի գործունության արդյունքն է։ Ինքը բանդայի հետ որևէ կապ չի ունեցել, տեղյակ չէ այդ բանդայի մասին, իսկ իրեն բռնելու օրը մինչ այդ եղել է մի ռեստորանում ընթրելիս, որտեղից դուրս գալուց հետո իրենց բռնել են։
Գործով ամբաստանյալներից որևէ մեկին չի ճանաչում, իսկ Գուրգեն Հայրապետյանին ճանաչել է այլ հանգամանքներում։ Գուրգեն Հայրապետյանի հետ շփումների ընթացքում վերջինս երբևիցե իրեն որևէ հանցագործության մասին չի պատմել։ ՌԴ-ից վերադառնալուց հետո իրեն պատկանող իրերը ժամանակավոր թողել է Գուրգեն Հայրապետյանի կողմից վարձակալած բնակարանում և այդ ժամանակահատվածում նշված տանը որևէ զենք- զինամթերք չի նկատել։ Նշել է, որ իր կողմից նախաքննության ընթացքում տրված սկզբնական ցուցմունքները կեղծիքներ են, դա իր ցուցմունքները չէ, այլ դրանք նախապես` 22.09.2011թ.-ին գրված են եղել, իսկ իրեն ձերբակալելուց հետո խոշտանգումների արդյունքում ինքը ստորագրել է դրանց տակ։ 25.09.2011թ. ինքը տվել է իրականությանը համապատասխանող ցուցմունքներ։ Իրեն խոշտանգումների, դաժան ծեծի միջոցով ստիպել են, որպեսզի հայտնի, թե իբր թե ճանաչում է բանդայի անդամներին և նրանց հետ մասնակցել է հանցագործությունների։ Նախաքննության ընթացքում բազմաթիվ անգամներ վարույթն իրականացնող մարմնից խնդրել է, որպեսզի իրեն ապահովեն պաշտպանով և իր ձերբակալման մասին հայտնեն ընտանիքի անդամներին, սակայն նրանք ծաղրել են իրեն և իր պահանջները չեն կատարել։ Առաջին անգամ իր պաշտպանին տեսել է ձերբակալվելուց հետո մոտ մեկ ամիս անց` հոկտեմբեր ամսին։ Դավիթ Գալստյանին ճանաչել է հոգեբուժարանից, որտեղ միասին բուժվել են։ Եվս մեկ անգամ պնդում է, որ սեպտեմբերի 22-ի ցուցմունքը ինքը չի գրել, դա իր մտքերը չեն, այլ քննիչի ստեղծագործությունն է, միաժամանակ պնդում է իր կողմից տրված սեպտեմբերի 25-ի ցուցմունքները։

/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/

Համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի՝

«1. Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`

1) ապացուցված է արդյոք արարքը, որի կատարման մեջ մեղադրվում է ամբաստանյալը.

2) այդ արարքը համապատասխանում է արդյոք քրեական օրենսգրքի հատուկ մասի նորմերի հատկանիշներին.

3) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի կողմից այդ արարքը կատարելը.

4) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի մեղավորությունը տվյալ հանցանքը կատարելու մեջ և, եթե այո, ապա քրեական օրենսգրքի որ հոդվածով, մասով, կետով է նախատեսված այն /../»։

Դատարանն արձանագրում է, որ սույն գործով /բացառությամբ Արտուշ Ռուբիկի Հակոբյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքի/ մեղադրական դատավճիռ կայացնելիս դատարանը դատավճռի այս բաժնում պետք է պատասխանի երկու հարցի՝

ա/ ադյոք տեղի են ունեցել սույն քրեական գործի նյութերով և մեղադրական եզրակացությամբ նկարագրված հանրորերն վտանգավոր արարքները,

բ/ արդյոք ապացուցված է սույն գործով ամբաստանյալեր հադիսացող անձանց մասնակցությունը նկարագրված հանրորերն վտանգավոր արարքներին և հատկապես որ ապացույցների համակցությամբ։

ա/ Ստորև ներկայացվում են դատաքննությամբ հետազոտված և ուսումնասիրված այն ապացույցները, որոնց առկայությամբ դատարանը հաստատված է համարում հանրորեն վտանգավոր արարքների կատարված լինելը՝ մեղսագրված ամբաստանյալներ Արտուշ Հակոբյանին, Դավիթ Գալստյանին, Սամվել Դավթյանին և Արթուր Մանուկյանին։

Տուժող Զարուհի Ղազազյանի դատաքննական ցուցմունքն այն մասին, որ դեպքի օրը՝ կեսգիշերին մոտ, դստեր հետ գնացել են ննջասենյակ՝ դասերը կրկնելու, ապա պառկել են քնելու։ Գիշերը ձայներ է լսել և բացելով աչքերը՝ տեսել է երկու դիմակավորված տղամարդկանց, որոնք լույս գցելով իր վրա՝ ասել են. «Ձայն չհանես, վեցերորդ վարչությունն է, սուս մնացեք»։ Այդ տղաներց մեկը խոսել է կոտրված ռուսերենով /չեչենական ակցենտով/, ձեռքին ունեցել է երկար ինքնաձիգ։ Նա հարցրել է` «ժենշինա գդե զոլոտա, գդե դենգի», սպառնացել է, որ կսպանի երեխաներին։ Մյուսը, ով խոսել է հայերեն, ձեռքին եղել է կարճ ինքնաձիգ։ Ռուսերեն խոսողը կպչուն ժապավենով կապել է իր ձեռքերը, ոտքերը, աչքերը և բերանը, իսկ հայերեն խոսողը հարվածել է դստերը և նրան ևս կապել կպչուն ժապավենով։ Այդ ընթացքում լսել է կողքի ննջարանում քնած ամուսնու ձայնը և զգացել, որ երկու հոգի նրան քարշ տալով տանում են հյուրասենյակ։ Հյուրասենյակում իրենցից պահանջել են տանը եղած գումարներն ու ոսկիները։ Նրանցից հայերենով խոսողը մյուսին ասել է «գլուշիտել դրեք, տղու ոտքից, հետո էլ գլխից խփեք»։ Իրենք ահավոր վախեցել ու սարսափ են ապրել, ընկել են շոկի մեջ։ Իր կարծիքով իրենց վրա հարձակվողները հինգն են եղել։ Իրենց տանից ընդհանուր արժողությամբ հափշտակել են 24.000.000 ՀՀ դրամի տարբեր տեսակի թանկարժեք ապրանքներ, այդ թվում՝ Օրբելիներին նվիրված թանկարժեք գդալներ, երկու ժամացույց, վզնոցներ, գումար և այլ թանկարժեք իրեր, որոնց մասին մանրամասն նշել է իր նախաքննական ցուցմունքում։
Դեպքից որոշ ժամանակ անց, ոստիկանությունից իրենց տեղեկացրել են, որ իրենց տան վրա հարձակված խմբի անդամներից մեկին պետք է բերեն իրենց տուն՝ քննչական փորձարարություն կատարելու։ Ոստիկանության աշխատակիցների կողմից իրենց տուն բերված Դավիթ Գալստյանի մասնակցությամբ կատարված քննչական փորձարարության ժամանակ, նա ցույց է տվել և մանրամասն պատմել, թե ինչպես են մտել իրենց տուն ու ինչ գործողություններ են կատարել այնտեղ։ Վերջինիս նմանեցրել է իրենց վրա հարձակում գործած հանցագործներից բարձրահասակին՝ կուզիկ, երկար ինքնաձիգով այն անձին, ով խոսել է նաև ռուսերեն։
Հիշում է, որ քննչական փորձարարություն կատարելու վերաբերյալ կազմվել է արձանագրություն, սակայն հստակ չի հիշում, թե ինքը ստորագրել է դրա տակ, թե ոչ։

/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/

Տուժող Ավետիք Ղազազյանի դատաքննական ցուցմունքն այն մասին, որ 2011 թվականի մայիսի 17-ի լույս 18-ի գիշերը, ժամը 05։00-ի սահմաններում արթնացել է, լվացվել և ջուր է խմել, ապա պառկելով իր անկողնու մեջ՝ բջջային հեռախոսով հոլովակներ է դիտել։ Մոտ 10 րոպե անց հյուրասենյակից լսել է ոտնաձայներ, որոնք գնալով մոտեցել է իր սենյակին։ Բջջային հեռախոսի լույսն ուղղել է ննջարանի դռանը և տեսել, որ սենյակ են մտնում դիմակավորված մի քանի տղամարդիկ, որոնցից մեկի ձեռքին տեսել է երկար ինքնաձիգ։ Ասել է՝ «ո՞վ եք, արա», ինչին նրանցից մեկը պատասխանել է «սուս մնա քաղմասիցա»։ Չհավատալով նրանց՝ երկրորդ անգամ է գոռացել, թե ովքեր են, որից հետո ինքնաձիգի բռնակով հարվածել են գլխին, ինչի հետևանքով գլխի հատվածում ցավ զգալով՝ բղավել է, իսկ նույն տղամարդը ձեռքով փակելով իր բերանն ասել է. «սուս մնա, թե չե կխփեմ»։ Այդ ընթացքում լսել է մոր և հոր ձայները, ինչպես նաև լսել է, թե ինչպես են հորը բերել հյուրասենյակ և պահանջում են գումար ու ոսկեղեն։ Դրանից հետո դիմակավորված անձինք կպչուն ժապավենով կապել են իր ձեռքերը, ոտքերը, աչքերը և բերանը։ Այդ ընթացքում լսել է, որ հարձակվողներից մեկը ռուսերենով մորն ասել է, թե «խելացի կին ես, մեղք չե՞ս գալիս երեխաներիդ, ասա գումարների ու ոսկեղենի տեղը»։ Մայրն էլ պատասխանել է, որ ամեն ինչի տեղերն արդեն ասել են և ուրիշ ոչինչ չունեն։ Այդ պահին դիմակավորված հանցագործներից մեկն ասել է, թե՝ «տղուն ոտքից խփեք, եթե չեն ասում ոսկիների ու գումարների տեղը»։ Ինքը նկատել է, որ նրանցից մեկը լիցքավորել է ինքնաձիգը և ասել է «կխփեմ քեզ», ապա ինքնաձիգը դնելով որովայնին՝ պահանջել է հայտնել գումարի և ոսկու տեղը։ Նշված ինքնաձիգը եղել է կարճ։ Նշված անձանց՝ իրենց տանից հեռանալուց հետո զանգահարել են ոստիկանություն և հայտնել կատարվածի մասին։
Դեպքից որոշ ժամանակ անց, ոստիկանությունից իրենց տեղեկացրել են, որ խմբի անդամներից մեկին պետք է տանեն իրենց տուն՝ քննչական փորձարարություն կատարելու։ Ոստիկաններն իրենց տուն են բերել սույն գործով ամբաստանյալ Դավիթ Գալստյանին։ Վերջինիս մասնակցությամբ կատարված քննչական փորձարարության ժամանակ նա ցույց է տվել և պատմել է, թե ինչպես են են մտել իրենց տուն։ Սկզբում դրսից է ցույց տվել ու նկարագրել տուն մտնելու հանգամանքները, որից հետո մտել են ներս, որտեղ նա շարունակել է պատմել և ցույց տալ, թե ինչ գործողություններ են կատարել, որտեղից են գումարը վերցրել, որտեղից՝ ոսկեղենը։

/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/

ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 342-րդ հոդվածի համաձայն հրապարակված տուժող Ատոմ Ղազազյանի նախաքննական ցուցմունքն այն մասին, որ կնոջ և երեխաների հետ բնակվում է Երևանի Դանիել Վարուժան փողոցի 48 տանը և որդու` Ավետիք Ղազազյանի հետ զբաղվում է ադամադյա ու ոսկյա զարդերի վաճառքով։ Յուրաքանչյուր օր, բացի շաբաթ և կիրակի օրերից, որդու հետ միասին ժամը 11։00-12։00-ի սահմաններում գնում են աշխատանքի և տուն են վերադառնում ժամը 16։30-ի սահմաններում։
2011 թվականի մայիսի 16-ին սովորականի պես որդու հետ գնացել են աշխատանքի և տուն են վերադարձել ժամը 17։00-ի սահմաններում, իսկ կինը և 9-ամյա դուստրը տուն են վերադարձել ժամը 21։00-ի սահմաններում։ Որդու ննջարանը գտնվում է տան մուտքի դռնից դեպի ձախ ընկած հատվածում, իր և դստեր ննջարանները գտնվում են տան հյուրասենյակին զուգահեռ հատվածում և իր ննջարան մտնելու համար պետք է անցնել դստեր սենյակի միջով։ Ժամը 00։30-ի սահմաններում պառկել են քնելու։ Որդին` իր, կինն ու դուստրը` դստեր, իսկ ինքը` իր ննջարանում։ Ժամը 04։30-ի սահմաններում արթնացել է այն բանից, որ իր մահճակալի երկու կողմերում կանգնած են եղել երկու դիմակավորված տղամարդիկ, որոնք իրենց ձեռքում եղած ատրճանակները պահել են իր գլխին։ Նրանցից մեկը ձեռքով փակել է բերանը և պահանջել է հայտնել ոսկյա զարդերի, ադամանդների և գումարի գտնվելու տեղը։ Վախենալով նրանցից՝ հայտնել է, որ կասի ամեն ինչի գտնվելու վայրը և խնդրել է, որ չվնասեն իրեն և ընտանիքի անդամներին։ Այհուհետև նրանք կպչուն ժապավենով կապել են ձեռքերը և զենքի սպառնալիքով քարշ տալով՝ տարել-նստեցրել են հյուրասենյակի բազկաթոռին, ապա կպչուն ժապավենով կապել են նաև ոտքերը։ Դստեր սենյակով անցնելու ժամանակ լսել է դստեր և կնոջ ձայները և հասկացել, որ նրանց բերանները ևս փակված են կպչուն ժապավենով։ Նմանատիպ ձայներ է լսել նաև որդու ննջասենյակի կողմից։ Հանցագործները պահանջել են հայտնել ոսկյա զարդերի և գումարի տեղը։ Չունենալով այլ ելք՝ ցույց է տվել հյուրասենյակի աջ պատի տակ գտնվող պահարանը, որտեղ գտնվել են ոսկյա զարդեր և 1200 ԱՄՆ դոլար կանխիկ գումար։ Դիմակավորված անձանցից մեկը, զայրանալով իր վրա, բղավել է «կարողա գիտես թե 1200 դոլարի համար ենք եկել, փողերի ու ոսկու տեղն ասա»։ Ինչին պատասխել է, որ այլևս ոչինչ չունի։ Այդ ընթացքում, դիմակավորված անձանցից երրորդը, որը եղել է մյուսներից ավելի բարձրահասակ և կրել է երկար ինքնաձիք, ձեռքով հարվածել է իր դեմքին, իսկ մյուս դիմակավորված անձանցից մեկն ասել է. «գլուշիտելը դրեք, տղուն ոտից խփեք»։ Բացի նշված 3 անձանցից տեսել է նաև 4-րդին, որի ձեռքին եղել է կարճ, կլորավուն պոչով ինքնաձիգ։ Այդ պահին սկսել է բարձրաձայն աղոթել՝ ասելով՝ «Եհովա աստված Հիսուսի անունով խնդրում եմ փրկիր այս վիճակից և այս տղաներին էլ օգնի, որովհետև նրանք դրա կարիքը ունեն»։ Դիմակավորված անձիք իրեն գցել են գետնին և սկսել են ձեռքերով ու ոտքերով հարվածներ հասցնել մարմնի տարբեր մասերին, ապա կպչուն ժապավենով կապել են աչքերը, բերանը, ինչ-որ շոր են մտցրել բերանը՝ վրայից կապելով կպչուն ժապավենով։ Այնուհետև, հանցագործներից մեկը, դիմելով մյուսին, ասել է. «Եղո, գնացինք», և նրանք հեռացել են։ Ավազակային հարձակումը տևել է շուրջ 40 րոպե, հանցագործները կրել են սև դիմակներ, որոնց աչքերի և բերանի հատվածում եղել են կտրվածքներ։ Հարձակման ընթացքում լույս չեն վառել, այլ օգտագործել են իրենց հետ բերած փոքրիկ լապտերները։ Նրանցից երկուսի ձեռքին եղել են ատրճանակներ, երրորդը` բարձրահասակը, կրել է երկար պոչով ինքնաձիգ, իսկ հագին եղել է երկար վերարկու, չորրորդի ձեռքին եղել է կլորավուն բռնակով կարճ ինքնաձիգ։ Հանցագործների հեռանալուց հետո մի կերպ բացել է բերանը և ձեռքերը, ապա օգնել է ազատվել ընտանիքի անդամներին, որոնք նույնպես կապկպված են եղել կպչուն ժապավենով։ Զանգահարել է մոտակայքում բնակվող ընկերոջը` Էդիկին, ով եկել է իրենց տուն, ապա զանգահարել են ոստիկանություն և հայտնել կատարվածի մասին։

Նախաքննության ընթացքում տված լրացուցիչ ցուցմունքով տուժող Ատոմ Ղազազյանը հայտնել է, որ դեպքի ժամանակ իրեն թվացել է, որ հանցագործները եղել են 4 հոգով, սակայն դեպքից հետո, զրուցելով ընտանիքի անդամների հետ, հասկացել է, որ հանցագործները եղել են առնվազան հինգը, քանի որ նրանցից մեկը մշտապես գտնվել է որդու սենյակում։ Եվս երկուսը գտնվել են կնոջ և դստեր մոտ, երկուսն էլ գտնվել են իր սենյակում և կպչուն ժապավենով կապել են իրեն։ Դեպքի ժամանակ հանցագործները սենյակներում լույս չեն վառել, նրանց մոտ եղել են ձեռքի լապտերներ, նրանք տանը շուրջ 30 րոպե մնալուց հետո վերցրել են նաև իր ննջարանի մահճակալի մոտ դրված լապտերը, որը եղել է սև պլաստմասայե իրանով, տափակ, կլոր գլխով, հետին մասում առկա են եղել հոսանքին միացնելու համար նախատեսված ոտքեր։ Իր մոտ տպավորվել են հանցագործներից երեքը. նրանցից երկուսը մտել են իր սենյակ և մահճակալի երկու կողմերից հարձակվել են իր վրա։ Մահճակալի իր պառկած դիրքից աջ կողմ ընկած հատվածից՝ պատուհանի կողմից, իր վրա հարձակվողը եղել է մոտ 35 տարեկան, մոտ 165 սմ հասակով, սպորտային կազմվածքով, թիկնեղ, դեմքին եղել է սև գույնի բարակ ռեզինանման գործվածքից դիմակ։ Դիմակը ծածկել է նաև պարանոցի հատվածը, բաց են եղել միայն աչքերի հատվածը։ Հագին եղել է սև կարճ բաճկոն, սև տաբատ, հնարավոր է, որ նա կրել է երկու անցքերով ամրացվող գոտի։ Նշված անձը ձեռքերով սեղմել է դեմքը և փակել է բերանը, այդ պահին զգացել է, որ ձեռնոցների հատվածը անհարթ է, «չեչոտ» մակերեսով, ենթադրում է, որ դրանք եղել են բանվորական ռետինե պուտավոր ձեռնոցներ են։ Այդ անձը եղել է ավելի ակտիվ և ագրեսիվ, ինչպես նաև ներկայացրել է գումարի և ոսկու պահանջը։ Նա խոսել է հայերենով, առանց բարբառի, սովորոկան Երևանյան խոսակցական լեզվով, նրա ձայնը եղել է բարակ, ոչ խռպոտ։ Առաջին հանցագործը հաճախակի օգտագործել է «սուկա» բառը և տվել է հայհոյանքներ։ Իր վրա հարձակվող առաջին կամ երկրորդ հանցագործներից մեկի վրայից զգացել է քրտինքին բնորոշ յուրահատուկ հոտ, սակայն ստույգ չգիտի, թե որ մեկից, քանի որ նրանք երկուսով էլ պառկել են իր վրա։ Նրանցից առաջինը, բռնելով ձեռքը, մյուս ձեռքով ատրճանակը պահել է գլխի վրա և ասել. «Սուսիկ-փուսիկ, ինչ ունես, ոսկի, բրիլիանտ, փող` բերում տալիս ես»։ Խոսքի մեջ նա նաև օգտագործել է` «Դու ընենց ես խոռճկել, որ չենք գտնի» խոսքերը։ Նրանք երկուսով կպչուն ժապավենով կապել են ձեռքերը, աչքերը, փորձել են փակել բերանը, սակայն ինքը ձեռքերով պահել է։ Նրանք էլ հավանաբար չեն փորձել ուժով փակել բերանը, որպեսզի կարողանա ասել գումարի և զարդերի տեղը։ Առաջին երկու հանցագործներից յուրաքանչյուրի մոտ տեսել է մեկական ատրճանակ, որոնք հավանաբար եղել են «Մակարով» տեսակի։ Իր վրա հարձակվող երկրորդ հանցագործը, որն իր ձախ կողմում է եղել, իր կարծիքով եղել է մոտ 30-40 տարեկան, մոտ 175 սմ հասակով, թիկնեղ, սպորտային կազմվածով։ Կրել է նույնատիպ դիմակ և ձեռնոցներ, սև հագուստներ, հնարարվոր է՝ սև բաճկոն և տաբատ։ Երկրորդն, իր հիշելով, այդ պահին ոչինչ չի ասել, նա արտաքնապես նման է եղել առաջինին, մի քիչ ավելի բարձրահասակ և ավելի ամրակազմ։ Նրանք երկուսով իրեն տարել են դեպի հյուրասենյակ` կնոջ սենյակի միջով։ Լսել է կնոջ և դստեր ձայները, որոնց մոտ նույնպես մարդիկ են եղել։ Իրեն տարել են հյուրասենյակ և նստեցրել են բազկաթոռին։ Հասկանալով, թե ինչ է կատարվում, ասել է, որ իրեն և ընտանիքին չվնասեն, կտա ինչ ուզում են։ Այդ ժամանակ հանցագործներից մեկը հրահանգ է տվել` «Կապեք սրա ոտքերը», որից հետո ինչ-որ մեկը սկսել է կպչուն ժապավենով կապել իր ոտքերը։ Այդ ժամանակ իրեն հրել են և նա մեջքով հպվել է բազկաթոռի բարձերին։ Քանի որ գլուխը հետ է պահել, աչքերի կպչուն ժապավենի արանքից տեսել է ևս երկու հանցագործների։ Հանցագործներից երրորդը շատ բարձրահասակ է եղել, մոտ 190 սմ հասակով, թիկնեղ, կախ գլխով, քայլվածքը կռացած, հագին եղել է սև երկար բաճկոն /պլաշչ/՝ գլխարկով /կապյուշոն/, նա նույնպես կրել է դիմակ, բացի այդ գլուխը փակած է եղել նաև կապյուշոնով։ Նա կրել է երկար պոչով ինքնաձիգ, որը կախած է եղել ուսից։ Իր կարծիքով դա «Կալաշնիկով» տեսակի ինքնաձիգ էր։ Չորրորդ անձին տեսել է հյուրասենյակի և խոհանոցի հատվածում։ Նրա արտաքինում յուրահատկություններ չեն եղել, ավելի շատ արտաքինից նման է եղել առաջին երկուսին, սակայն այդ չորրորդ անձի մոտ տեսել է կարճ չափսերի, կլորավուն խզակոթով ինքնաձիգ։ Հյուրասենյակում գտնվելու ժամանակ սկսել է խեղդվել է և քանի որ ունի խրոնիկական հիվանդություն՝ խնդրել է ջուր տալ իրեն։ Հավանաբար բարձրահասակն իրեն ջուր է բերել բաղնիքի կաթսայով. ձեռքով շոշափելով զգացել է, որ բաղնիքի պլաստմասայե կաթսան է։ Մեկ ուրիշն էլ իրեն ջուր է բերել բաժակով, հավանաբար դա եղել իր նկարագրած առաջին կամ երկրորդ հանցագործը։ Նույն ժամանակ, հանցագործներից երրորդը` բարձրահասակը, օգտագործել է ռուսերեն բառեր և, իր համոզմամբ, ցանկացել է ձևական տպավորություն ստեղծել, թե իբր վրացի է կամ վրացահայ։ Լսել է նաև խոհանոցի կողմից ինչ-որ խոսակցություն, որը նմանվել է ռադիոյի ձայնի։ Ենթադրում է, որ հանցագործներից մեկն օգտագործել ինչ-որ է ռադիոկապ /ռացիա/, որով նրանք կապ են պահպանել միմյանց կամ դրսում գտնվող անձի հետ։ Ամեն դեպքում, այդ խոսակցությունը պարզ և հասկանալի չի եղել։ Հանցագործների պահանջով նրանց ցույց է տվել ոսկյա զարդերի և գումարի գտնվելու տեղը։ Իրեն քարշ տալով՝ տարել են հյուրասենյակի դռան մոտ գտնվող պահարանի մոտ, որտեղ դրված են եղել տարբեր ոսկյա, ադամադյա զարդեր և գումար։ Հանցագործներից առաջինը, որին ճանաչել է ձայնով, դիմելով իրեն, հարցրել է «Էն նավով նկարը Այվազովսկի ա»։ Այդ անձը իրեն մոտեցրել է փոքր չափսի նկարները, որոնք ձեռքով շոշափել և ասել է, որ դրանք արժեն 50 դոլար։ Հանցագործները վերցրել են, պահարանում գտնվող զարդերը և գումարը, ապա նույն պահարանի մոտ իրեն ծեծի են ենթարկել՝ պահանջելով ավելի շատ գումար և ոսկեղեն։ Նրանցից մեկը հրահանգ է տվել՝ ասելով, որ «Գլուշիտելը դիր, տղուն խփի», իսկ մյուսն ասել է` «Ոտից խփեմ, հետո գլխից»։ Այդ ժամանակ սկսել է աղոթել բարձրաձայն` «Եհովային Հիսուսի անունով», որից մի քանի րոպե անց հանցագործները հեռացել են։ Մինչ այդ նրանք կոտրել են պահարանի վրա դրված մրգի մեծ ապակյա վազան, որի տակի մասը եղել է մելխիորից, այդ տակի հատվածի մեջ լցրել են եղած զարդերը և հեռացել։ Գնալուց, որդուն սպանելու հրահանգ տվող նույն անձը, դիմելով հանցագործներից մեկին, ասել է. «Եղո, գնացինք»։ Ենթադրում է, որ դա կարող է լինել իր վրա հարձակվողներից կամ երկրորդը կամ կարճ ավտոմատով չորրորդ անձը, կամ հինգերորդը, որին չի տեսել։ Ամեն դեպքում առաջինը չի եղել, որը խոսել է ավելի հանգիստ, առանց բղավելու և կտրուկ հրամաններ չի տվել, հնարավոր է, որ հենց նա է եղել խմբի ղեկավարը, քանի որ մյուսները անվերապահորեն կատարել են նրա ասածները։ Գնալուց առաջ նրանք շոր են մտցրել իր բերանը և կապել են կպչուն ժպավենով։ Ավազակային հարձակումը կատարվել է ժամը 04։00-մինչև 05։00-ն ընկած ժամանակահատվածում, հավանաբար տևել է մոտ 40-50 րոպե, հանցագործների հեռանալուց հետո ևս 15 րոպե տևել է իրենց՝ ձեռքերն ու ոտքերը կպչուն ժապավեններից ազատելու գործընթացը։ Հանցագործների մոտ հեռախոսներ չեն տեսել, իրենց տանը նրանք չեն ծխել։
Հետագայում մեղադրյալ Դավիթ Գալստյանի մասնակցությամբ իրենց տանը կատարված քննչական փորձարարության ժամանակ վերջինիս նմանեցրել է հանցագործներից բարձրահասակին, որը փոքր կուզ է ունեցել, ձեռքին եղել է երկար ինքնաձիգ, որով և հարվածել է իր դեմքին։

/տես` հատոր 1, գ.թ. 72-75, 172, հատոր 3, գ.թ. 241-244, հատոր 9, գ.թ. 197-198 դատական նիստի արձանագրությունը/

Վկա Էդուարդ Հարությունյանի դատաքննական ցուցմունքն այն մասին, որ ինքը և տուժող Ատոմ Ղազազյանը մտերիմ, ընկերական հարաբերությունների մեջ են գտնվում։ Դեպքի օրը չի հիշում, միջադեպի գիշերը` ժամը 4-ից հետո մինչ 5-ի սահմաններում, իր բնակարան է զանագահրել Ատոմ Ղազազյանը և հեծկլտոցով, լացակումած ասել է, թե շտապ արի մեր տուն։ Հայտնել է, որ մտել են իրենց տուն` զենք ու զրահով։ Քանի որ մոտ է ապրում, վազելով գնացել է Ատոմ Ղազազյանենց տուն։ Տանը եղել է Ատոմը, կինը, տղան և փոքրիկ աղջիկը։ Տեսել է, որ տանը իրերը թափթփված են, խառնաշփոթ է։ Ավետիքի ձեռքին սրբիչ է եղել, որի վրա այրան հետքեր է տեսել։ Ատոմը պատմել է, որ իր գնալուց մոտ 1 ժամ առաջ է եղել դեպքը. քնած են եղել, դիմակավորված հանցագործները պատուհանից ներս են մտել, իրենց կապկպել ու պահել են առանձին սենյակներում ու զենքերով հարվածներ են հասցրել իրենց մարմնի տարբեր մասերին։ Զենքի սպառնալիքի տակ տարել են գումար և այլ իրեր։ Իր օգնությամբ Ավետիքին լուսադեմին տարել է հիվանդանոց։ Ատոմ Ղազազյանը իրեն պատմել է, թե ինչ են հափշտակել, գումարի մասով չի հիշում ինչքան գումար է եղել, սակայն ասել է, որ տարել են թանկարժեք ժամացույց, ինչպես նաև այլ զարդեր։ Հարձակվողները եղել են 4-5 հոգի։ Ինչքան հիշում է, ասել է, որ զենքն ավտոմատ է եղել։ Ատոմի կինը լացակումած է խոսել, վախեցած է եղել, բայց ասել է, որ իրեն մատով չեն կպել։ Տղան պատմել է, որ պառկած երաժշտություն լսելիս է եղել, ինչ-որ ձայն է լսել, կարծել է, թե հայրն է, ասել է ով է, և այդ ժամանակ գլխին հարված է ստացել։ Ատոմը պատմել է, որ փոքրիկ աղջկան էլ են հարվածել, աղջիկն ասել է, որ իրեն հրել են, երբ ինքը ուզել է ճչալ։ Բոլորի ձեռքերը և ոտքերը կպչուն ժապավեններով կապված են եղել։

/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/

Տուժող Սերիկ Սողոյանի դատաքննական ցուցմունքն այն մասին, որ դեպքի ժամանակահատվածում ամուսնու, որդու, հարսի, թոռների, մոր և եղբոր աղջկա հետ բնակվում է Երևան քաղաքի Աճառյան փողոցի 1-ին նրբանցքի 26/6 առանձնատանը։ Ամուսինը` Էդուարդ Բեզոյանը, աշխատել է տարբեր կազմակերպություններում և հանդիսանում է «Ճանապարհ» ՍՊԸ-ի տնօրենը։ Մայրը` Ռոզա Սողոյանը, քանի որ անկողնային հիվանդ է եղել, իրենց տան վրա կատարված հարձակմանը նախորդած ժամանակահատվածում բնակվել է իրենց տանը և բուժվել։
2011 թվականի մայիսի 31-ից լույս հունիսի 01-ի գիշերը, բացի իրենց ընտանիքի անդամներից, տանը տատիկին, այսինքն իր մորը, խնամելու նպատակով մնացել է եղբոր ավագ դուստրը` Մանեն, որը տատիկի հետ քնել է առաջին հարկում գտնվող հյուրասենյակում, իսկ իրենք քնել են տան երրորդ հարկում գտնվող ննջարաններում։ Գիշերվա ընթացքում մշտապես լսել է շան հաչոցը, սակայն չի հասկացել, թե ինչի համար է շարունակ հաչում, բայց զգացել է, որ ինչ-որ բան այն չէ։ Իրենց սենյակը բավականաչափ մթոտ է լինում։ Գիշերը, կոնկրետ ժամը չի հիշում, արթնացել և տեսել է, որ դիմակավորված երկու կամ երեք անձինք ծեծի են ենթարկում ամուսնուն։ Նույն ժամանակ դիմակավորված և ձեռնոցներով անձանցից մեկը փակել է իր բերանը, պահանջել է չշարժվել, ապա կպչուն ժապավենով կապել է ձեռքերը, ոտքերը և բերանը։ Տեսել է, որ սենյակում գտնվող նշված մարդիկ կպչուն ժապավենով կապկպում են նաև ամուսնուն։ Նրանք, իր կարծիքով, դիտավորությամբ խոսել են նաև ռուսերենով, սակայն ընդգծված վրացական ակցենտով, քանի որ ակնհայտ է եղել, որ նույնը նրանք կարող էին ասել հայերենով։ Այդ անձանց ձեռքին նկատել է ատրճանակից երկար, սակայն հրացանից կարճ, իրեն անծանոթ զենք, որով վերջիններս սպառնացել են իրենց՝ ասելով, որ կսպանեն, եթե չասեն գումարների և ոսկիների տեղը։ Հանցագործները սպառնալիքով իրենից պահանջել են հայտնել ոսկու և գումարի տեղը, ասելով` «Բաբուլ, սկաժի գդե դենգի»։ Մթության մեջ նկատել է, որ դիմակավորված անձանց մոտ կա ինչ-որ լուսավորող սարք, որի միջոցով նրանք տեղաշարժվում էին։ Ինքն այդ ընթացքում կարողացել է հետևել նրանց կողմից կատարվող գործողություններին։ Այդ ժամանակ ինքը հարցրել է, թե ինչ են ուզում իրենցից և իրենք ում են վատություն արել։ Վերջիններս պատասխանել են՝ «Հեսա կիմանաք»։ Այդ անձանցից մեկը մշտապես մնացել է իրենց սենյակում, իսկ երկրորդը պարբերաբար դուրս ու ներս է արել։ Երբ խնդրել է, որպեսզի այդ դիմակավորված անձը իր ամուսնու վրա ինչ-որ շոր գցի, որպեսզի նա չմրսի, այդ ժամանակ ևս այդ անձը խոսել է հայերենով՝ ասելով, որ «չի մրսի», ինչից ելնելով ինքը եզրակացրել է, որ այդ անձինք եղել են հայազգի։ Ընթացքում իրենից հարցրել են, թե որտեղ է գտնվում իրենց չհրկիզվող պահարանը, որի տեղն ինքն ասել է, սակայն խնդրել է, որ իր որդին ուղեկցի նրանց, որպեսզի կարողանան բացել այն։ Երբ նրանք որդու հետ միասին իջել են առաջին հարկ՝ չհրկիզվող պահարանը բացելու, այդ ընթացքում իրենց սենյակում մնացած դիմակավորված անձանցից մեկն արտաբերել է «մտել ենք» բառերը։ Թեև նրան չի տեսել, սակայն հասկացել է, որ նա խոսում է հեռախոսով կամ ռացիայով, քանի որ խոսքն ուղղված չի եղել ներկաներից որևէ մեկին։ Առավոտյան, երբ դեռևս մթնշաղ է եղել, այդ անձը կրկին խոսել է, ասելով՝ «ռասսվետաետ», որը կրկին ուղղված է եղել ինչ-որ մեկի՝ իր կարծիքով իրենց գործողությունները ղեկավարողին։ Միմյանց հետ խոսելիս նրանք օգտագործել են վրացերեն բառեր, որոնք իր խորին հմոզմամբ եղել են շինծու, քանի որ նրանց հայերեն խոսքերը վրացահայի ակցենտ չեն ունեցել։ Նույն ժամանակ որդու ննջասենյակի կողմից լսել է հարվածների և սպառնալիքների ձայներ, որդու ձայնը և երեխաների լացը։ Ինքը, արդեն համոզված լինելով, որ հանցագործներն իրենց նպատակին հասնելու համար պատրաստ են ամեն ինչի, պահանջել է, որպեսզի իր մոտ բերեն որդուն։ Այն բանից հետո, երբ ձեռքերն ու ոտքերը կապած վիճակում քարշ տալով իր ննջասենյակ են բերել որդուն, նրան խնդրել է տալ այն ամենը, ինչ ուզում են։ Դիմակավորվածները հայտնել են, որ չհրկիզվող պահարանը չի բացվում, որից հետո նրանք, վերցնելով պահարանը, դրել են իրենց պատկանող «Նիսան Պատրուլ» մակնիշի ավտոմեքենան և դրանով հեռացել իրենց տանից։ Որոշ ժամանակ անց եկել է որդին, իրեն և ամուսնուն ազատել է կապանքներից։
Տուժողը նշել է, որ ավազակային հարձակման մասնակիցները առնվազն եղել են հինգից վեց հոգի, բոլորը դիմակներով և ձեռնոցներով, լույս չեն վառել, ունեցել են թույլ լույսով լապտերներ։ Նրանցից մեկը, իր կարծիքով, եղել է խռպոտ ձայնով և իրեն պահել է առավել ակտիվ։ Հարձակման ժամանակ իրենց ննջասենյակից հափշտակել են իր, հարսի, և դստեր ոսկյա զարդերը, չհրկիզվող պահարանը, որի մեջ եղել է մոտ 20-25 հազար ԱՄՆ դոլար կանխիկ գումար, իրենց անձնական և տան փաստաթղթերը, մյուս աղջկա ամբողջ ոսկեղենը, որը նրա հաշվարկով կազմել է մոտ 90.000 ԱՄՆ դոլար։
Տուժողը հայտնել է նաև, որ քրեական գործի քննության ընթացքում վարույթն իրականացնող մարմնի կանչով ներկայացել են ոստիկանություն, որտեղ իրենց՝ սկզբում առանձին-առանձին, իսկ այնուհետև՝ միասին, ներկայացրել են հեռախոսային խոսակցությունների ձայնագրություն, որում խոսողի ձայնն իրեն եղել է ծանոթ և նմանեցրել է իրենց վրա ավազակային հարձակում կատարած անձանցից խռպոտ ձայն ունեցողի ձայնին։
Հայտնել է, որ իրենցից գողացված իրեր և առարկաներից ոչինչ չեն վերադարձրել։

/ տես` դատական նիստի արձանագրությունը/

Տուժող Մանե Սողոյանի դատաքննական ցուցմունքն այն մասին, որ անկողնային հիվանդ տատիկին խնամելու նպատակով գտնվել է հորաքրոջ` Սերիկ Սողոյանի տանը։ Գիշերվա ժամը մոտ 03-ի սահմաններում պառկել է քնելու։ Արթնացել է այն ժամանակ, երբ լսել է ինչ-որ ձայներ, իսկ աչքերը բացելուն պես իր գլխավերևում նկատել է երկու անձի աջ կողմից, երկու անձի՝ ձախ կողմից։ Նույն պահին ինչ-որ մեկը փորձել է փակել աչքերը և բերանը։ Ինքը փորձել է դիմադրել, սակայն այդ անձանցից մեկը հարվածել է իրեն և ասել է. «Դու մեզ պետք չես, քեզ հանգիստ պահիր, քեզ հետ ոչինչ չենք անի», որից հետո այդ անձինք սկսել են կպչուն ժապավենով կապել ոտքերը, ձեռքերը, բերանը և աչքերը։ Իրեն կապելուց հետո, դիմակավորված անձանցից մեկը կապել է նաև տատիկին, որից հետո մնացել է իր և տատիկի մոտ, իսկ մնացածը հեռացել են։ Ձայներից հասկացել է, որ նրանք բարձրացել են տան երրորդ հարկ, ապա լսել է գոռգոռոցների և հարվածների ձայներ։ Իր մոտ մնացած անձը եղել է դիմակով, որի վրայից հագած է եղել կապյուշոն։ Նա եղել է միջին հասակի և կազմվածքի։ Իր մոտ տպավորվել է հանցագործներից ևս մեկը, որը խոսել է խռպոտ ձայնով։ Իրեն կապելու ժամանակ կողքին կանգնած տղամարդու մոտ տեսել է շագանակագույն բռնակով ատրճանակ։ Իրենց մոտ մնացած անձին մյուսները դիմել են «Սաիդ» անունով։ Սենյակում գտնվող անձինք խոսել են նորմալ հայերենով, իսկ երբ նրանք բարձրացել են երկրորդ հարկ, այդ ժամանակ լսել է, թե այդ անձինք ինչպես են աղավաղված ռուսերենով ձևով խոսում եղբոր հետ։ Մոտ 30-40 րոպե անց միջանցքից լսել է ձայներ, ճանաչել է Կարենի և խռպոտ ձայնով տղամարդու ձայները, ով Կարենից պահանջել է բացել չհրկիզվող պահարանը, սակայն վերջինս հրաժարվել է նրա պահանջը կատարելուց։ Մոտ 15 րոպե անց, իր մոտ գտնվող դիմակավորված անձը գնացել է հյուրասենյակից, ապա լսել է ավտոմեքենայի շարժիչի ձայն և հասկացել է, որ հանցագործները հեռացել են։ Կարողացել է արձակել իր կապանքները, ապա քանդել է Կարենի՝ կպչուն ժապավենով փաթաթված ոտքերը, ձեռքերը և բերանը։ Դրանից հետո ինքը վազելով գնացել է հարևանությամբ գտնվող հիմնարկ և այնտեղ գտնվող պահակից օգնություն է խնդրել, որից հետո գնացել է իրենց տուն՝ հայրիկի ետևից։
Հետագայում հորաքրոջ և տան անդամների խոսակցություններից տեղեկացել է, որ դիմակավորված և զինված անձինք տանից հափշտակել են մեծ քանակությամբ ոսկյա զարդեր, մոտ 20.000-25.000 ԱՄՆ դոլար կանխիկ գումար։
/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/

Տուժող Լիլիթ Բեզոյանի դատաքննական ցուցմունքն այն մասին, որ հանդիսանում է ավազակային հարձակման ենթարկված Էդուարդ Բեզոյանի և Սերիկ Սողոյանի դուստրը, բնակվում է առանձին՝ իր ընտանիքի հետ միասին։
2011 թվականի հունիսի 1-ին, գիշերվա ժամը 05։00-ի սահմաններում զանգ է եկել ամուսնու բջջային հետախոսին, ապա նրանից տեղեկացել է, որ զանգահարողն իր եղբայր Կարենն է, որը հայտնել է տան վրա կատարված ավազակային հարձակման մասին։ Ամուսինն անմիջապես գանցել է ծնողների տուն, իսկ վերջինիս հետ պարբերաբար հեռախոսով խոսելու ժամանակ տեղեկացել է, որ հորն ու եղբորը ծեծի են ենթարկել, և նրանք գտնվում են հիվանդանոցում։ Մի քանի ժամ անց ինքն էլ է գնացել ծնողների տուն, որտեղ տեղեկացել է, որ գիշերվա ընթացքում 5-6 դիմակավորված և զինված անձիք մտել են տուն, կապել, ծեծի ենթարկել հորն ու եղբորը և հափշտակել են տանը գտնվող ոսկյա զարդերը, ինչպես նաև առաջին հարկում գտնվող չհրկիզվող պահարանը, որի մեջ եղել են նաև իր ոսկյա զարդերը։ Պնդել է, որ նշված զարդերը ինքը տարել էր ծնողների տուն, քանի որ 2010 թվականի վերջին և 2011 թվականի հուլիս ամսին քաղաքից բացակայել է և մտածել, որ դրանք այնտեղ պահելը կլինի ապահով։ Նշել է, որ իր զարդերի գինն իր մոտավոր հաշվարկներով կազմում է 180.000 ԱՄՆ դոլար։

/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/

Տուժող Էդուարդ Բեզոյանի դատաքննական ցուցմունքն այն մասին, որ 2011 թվականի մայիսի 31-ի լույս հունիսի 01-ի գիշերը ժամը 04-ի սահմաններում արթնացել է ննջասենյակի դռան բացվելու ձայնից և վառվող լույսից։ Միջանցքում տեսել է երկու դիմակավորված անձանց։ Սկզբից մտածել է, որ հնարավոր է, որ զոքանչը մահացած լինի, քանի որ նա այդ ժամանակ գտնվել է շատ ծանր վիճակում և Երևան էր տեղափոխվել բժիշկների հսկողության ներքո գտնվելու համար ու բնակվում էր իրենց տանը։ Զոքանչի խնամքն առավել հարմարավետ դարձնելու համար իրնց տան առաջին հարկում գտնվող միջանցիկ տարածքը /խոլը/ ձևափոխվել էր ննջասենյակի, որտեղ և գտնվում էին զոքանչի անկողինն ու նրա խնամքի համար անհրաժեշտ պարագաները։ Մտածելով, որ այդ անձինք իր աներորդիները կլինեն, նրանց հարցրել է, թե ինչ են անում այդտեղ, վերջիններս պատասխանել են, որ «հեսա կիմանաս»։ Տեսնելով իրեն՝ նրանցից երկուսը մոտեցել և սկսել են հարվածներ հասցնել իրեն` փորձելով գցել գետնին։ Պաշպանվել է և փորձել է նրանց դիմադրել, սակայն մոտեցել է երրորդ դիմակավորված անձը, ով իր մոտ եղած բութ, կոշտ առարկայով հարվածել է գլխին և վայր գցել գետնին։ Դրանից հետո կորցրել է գիտակցությունը և ուշքի է եկել ոտքերը և ձեռքերը կպչուն ժապավենով կապված վիճակում։ Ուշքի գալուց հետո տան անդամները պատմել են, որ հանցագործները որդուն՝ Կարենին, նույնպես ծեծի են ենթարկել, պահանջել են հայտնել տան ոսկեղենի և գումարների տեղը։ Հանցագործները հափշտակել են տանը գտնվող ոսկյա զարդերը, տան առաջին հարկում գտնվող չհրկիզվող պահարանը և հեռացել են իրենց ընտանիքին պատկանող «Նիսսան-Պատրուլ» մակնիշի ավտոմեքենայով։
Հետագայում բանդայի անդամներին բռնելուց հետո, ոստիկանության աշխատակիցների կողմից իրականացված քննչական փորձարարության ժամանակ, ձերբակալված անձանցից մեկը՝ Դավիթ Գալստյանը, մանրմասն պատմել և մատնացույց է արել, թե որտեղ է պառկած եղել իր անկողնային հիվանդ զոքանչը, որտեղից են ներս մտել, որ ուղղություններով են գնացել և ինչ գործողություններ է կատարել։ Դավիթ Գալստյանը բոլոր գործողությունները նկարագրելիս և մեկ սենյակից մեկ այլ սենյակ գնալիս քայլել է ինքնուրյուն։ Կարծում է, որ իր տանը նախկինում չեղած մարդը չէր կարող նման մանրամասնություններով պատմել ու ներկայացնել այնպիսի հանգամանք, թե որտեղ է հատկապես պառկած եղել իր զոքանչը, քանի որ դեպքից հետո, նա արդեն մահացել էր, և իրենք տան նշված հատվածը կրկին բերել էին նախկին տեսքին և հազիվ թե որևէ մեկի մտքով անցներ, թե որոշ ժամանակ առաջ տան այդ հատվածը ծառայել էր որպես ննջասենյակ։
Քննչական փորձարարությունից հետո կազմվել է արձանագրություն, որի տակ ինքը նույնպես ստորագրել է։
Տեղյակ է, որ նախաքննական մարմինն իր ընտանիքի անդամներին հրավիրել է ոտիկանություն, որտեղ նրանց են ներկայացրել հեռախոսայաին ձայնագրություն, որի վերարտադրման ժամանակ իր ընտանիքի անդամները ճանաչել և նմանեցրել են ձայնագրությունում խոսող անձի ձայնը։

/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/

Տուժող Գեղանի Զուրաբյանի դատաքննական ցուցմունքն այն մասին, որ 2011 թվականի հունիսի 01-ին, ժամը 04։30-ի սահմաններում ամուսնու և երեխաների հետ գտնվել է իրենց ննջարանում։ Քանի որ փոքր երեխան վատառողջ է եղել, ինքը եղել է կիսաքնած վիճակում։ Հանկարծակի իրենց ննջարանի դուռը բացվել է, և ներս են մտել երկու դիմակավորված տղամարդ, որոնցից մեկի ձեռքում եղել է ատրճանակ։ Նկատելով դիմակավորված անձանց՝ արթնացրել է ամուսնուն՝ Կարեն Բեզոյանին։ Այնուհետև դիմակավորված անձինք ամուսնուն հանել են անկողնուց, սկսել են ծեծի ենթարկել և քարշ տալով գցել են հատակին՝ պահանջելով ոսկեղեն ու գումար, բառացիորեն նշելով` «Արդար ե՞ք, հիմա կտեսնեք, թե ինչա լինելու»։ Դիմակավորված անձիք կպչուն ժապավենով կապել են իր ձեռքերն ու ոտքերը։ Ամուսնուն անդադար ծեծի ենթարկելով պահանջել են տան ոսկեղենը և գումարները, իսկ նրանցից մեկն ասել է` «Միլիոն, մեզ միլիոն է պետք, մինչև միլիոնի տեղը չասես, չենք գնալու»։ Կարենը պատասխանել է, որ ցույց կտա ամեն ինչի գտնվելու տեղը։ Դիմակավարվածներին հայտնել է, որ ոսկեղենը գտնվում է սկեսուրի սենյակում, որից հետո նրանցից մեկը դուրս է եկել սենյակից, իսկ մյուսը սկսել է տակնուվրա անել պահարանները։ Քիչ անց սենյակ է մտել մեկ այլ դիմակավորված անձ, որը Կարենին հարցրել է, թե որտեղ է գտնվում չհրկիզող պահարանը։ Կարենը պատասխանել է, որ այն գտնվում է ավտոտնակի մոտ՝ դռան հետևում, ապա ճշտել է, որ պահարանի բանալիները գտնվում են ավտոմեքենայի մեջ։ Այդ ժամանակ մյուս սենյակից եկել է երրորդ դիմակավորված անձը և ասել է, որ մայրն ուզում է տեսնել որդուն` համոզվելու համար, որ նրա հետ ամեն ինչ կարգին է, և միայն դրանից հետո կասի ոսկեղենի տեղը։ Կարենին տարել են սկեսրոջ սենյակ, որտեղից կրկին լսվել է աղմուկ և հարվածների ձայներ։ Դիմակավորվածներից մեկը, պարբերաբար մտնելով իրենց սենյակ, ռուսերեն ինչ-որ արտահայտություններ է արել։ Օրինակ՝ «ՈՒ վաս վ Երևանե օչեն ժարկո» և այլն։ Նշել է, որ դեպքից հետո իրենց հրավիրել են ոստիկանության վարչություն, որտեղ իրենց են ներկայացրել հեռախոսային ձայնագրություն, որի վերարտադրման ժամանակ ինքը ճանաչել է խոսողի ձայնը և այն նմանեցրել իրենց վրա հարձակվողներից մեկի ձայնին։ Իրենց ճանաչմանն են ներկայացրել նաև գույք և այլ առարկաներ, սակայն ոչ ինքը, ոչ էլ ընտանիքի անդամները այդ առարկաները չեն ճանաչել։ Նշել է, որ իրենցից հափշտակել են 90 կտոր ոսկյա զարդեր, որոնց մեջ եղել են խոշոր ադամանդե քարով մատանիներ, այլ մատանիներ, վզնոցներ և այլ զարդեր։ Ընտանիքի անդամներով հաշվարկել են իրենցից հափշտակված ոսկյա զարդերի գինը, որը կազմել է մոտ 250.000 ԱՄՆ դոլար։
Հետագայում, երբ Դավիթ Գալստյանին տարել են իրենց տուն` քննչական փորձարարություն կատարելու նպատակով, այդ ժամանակ ինքը լսել է, թե նա ինչպես է պատմել հարձակման ժամանակ իրենց սենյակ մտնելու հանգամանքների մասին։ Հստակ չի հիշում, որ այդ գործողությունների ժամանակ նկարահանում կատարած լինեն, ինչպես նաև չգիտի, թե քննչական գործողությունների վերաբերյալ արձանագրություն կազմվել է, թե ոչ։

/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/

Տուժող Աննա Բեզոյանի դատաքննական ցուցմունքն այն մասին, որ հանդիսանում է Էդուարդ Բեզոյանի դուստրը, ամուսնացած է և բնակվում է իր ընտանիքի հետ առանձին։
2011 թվականի հունիսի 01-ի առավոտյան ժամերին գնացել է ծնողների տուն, որտեղ եղել են նաև ոստիկանության աշխտակիցներ։ Մորեղբոր դուստր Մանե Սողոյանից տեղեկացել է, որ դիմակավորված անձինք մտել են իրենց տուն, հափշտակել են տանը եղած ոսկյա զարդերն ու գումարները։ Մայրը հայտնել է, որ հափշտակել են նաև տանը գտնվող և իրեն պատկանող ոսկյա զարդերը։ Բարձրանալով տան երրորդ հարկում գտնվող ծնողների ննջարան՝ զգեստապահարանի ներսում տեսել է իրեն պատկանող ոսկյա զարդերի դատարկ զարդատուփը։ Հարազատներից տեղակացել է նաև, որ այդ օրը մի խումբ դիմակավորված և զինված անձինք ծեծի են ենթարկել տան անդամներին, կապել նրանց կպչուն ժապավեններով, հափշտակել են մեծ քանակությամբ ոսկյա և ադամադյա զարդեր, գումարներ, ինչպես նաև տանը գտնվող չհրկիզվող պահարանը։

/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/

Տուժող Կարեն Բեզոյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2011 թվականի հունիսի 01-ին՝ գիշերվա ժամը 05-ի սահմաններում, արթնացել և տեսել է, որ իր գլխավերևում՝ մահճակալի կողքին, կանգնած է դիմակավորված տղամարդ, որը, «Մակարով» տեսակի ատրճանակը պահելով գլխին, պահանջել է մեկ միլիոն գումար։ Դրանից հետո կպչուն ժապավենով կապկպել են իր ձեռքերն ու ոտքերը և կրկին պահանջել գումարներ։ Հստակ համոզված է, որ իրենց սենյակում եղել են Դավիթ Գալստյանը և «եթում» մականունով Գուրգեն Հայրապետյանը, որը մահացել է։ Նրանց արտաքին և ֆիզիկական տվյաներից ելնելով՝ պնդում է, որ իրենց սենյակում եղել են հենց նրանք։ Մասանավորապես` Դավիթ Գալստյանին ճանաչել է իրենց տանը հետագայում կատարված քննչական փորձարարության ժամանակ, քանի որ հարձակման օրն ինքը հասցրել է ուսումնասիրել նրանց արտաքին տվյալները և հիշում է, որ Դավիթ Գալստյանի դիմակը նրա գլխին նստած եղել շատ սահուն ձևով, այսինքն, դա կարող էր լինել միայն ճաղատ մարդու գլուխ։ Բացի այդ, նրա հասակը և մարմնի ընդհանուր կառուցվածքը համապատասխանել են հարձակման օրն իր սենյակում եղած անձի տվյալների հետ։ «Եթում» մականունով Գուրգեն Հայրապետյանի անձի տվյալները ինքը տեսել է, երբ նրանց բռնելիս նա վայր ընկնելուց մահացել է։ Ինքը գնացել է դեպքի վայր և մանրամասն ուսումնասիրել է նրան։ Բացի այդ, Դավիթ Գալստյանը քննչական փորձարարության ժամանակ մանրամասն նշել է, թե հարձակման օրը իրենք ինչ ձևով են ներս մտել, տան մեջ ինչ գործողություններ են կատարել, որ հարկում ինչպիսի գույք, ինչ դասավորվածություն է եղել, նշել է, թե տան առաջին հարկում, որտեղ է պառկած եղել իր հանգուցյալ տատիկը, որտեղ մորեղբոր աղջիկը։ Դավիթ Գալստյանը կոնկրետ նշել է, թե իրենց սենյակում ովքեր են եղել։ Վերջինս իր բառերով ասել է, որ՝ «սենյակում եղել են մարդ ու կնիկ և երեք երեխաները», նշել է, թե ինչ դասավորովածություն է ունեցել իրենց սենյակը, այն դեպքում, երբ հարձակումից հետո իրենք ձևափոխել էին իրենց սենյակում գտնվող առարկաների ձևն ու դիրքը։
Տուժողը նշել է նաև, որ հիշյալ անձանցից մեկի ձեռքին եղել է երկար փողով ինքնաշեն ինքնաձիգ։ Նշված երեք անձիք գցել են իրեն հատակին և ծեծի ենթարկել։ Ինքը փորձել է նրանց բացատրել, որ իրենք այդքան գումար չունեն, սակայն իր պատասխանից հետո հանցագործները սկսել են սպառնալ, որ կկտրեն երեխաների մատները կամ ականջները, եթե չասեն գումարի և ոսկեղենի տեղը։ Գումարի և ոսկիների տեղը ասելուց հետո նրանք վերցրել են այն, սակայն չբավարարվելով շարունակել են ծեծի ենթարկել իրեն` պահանջելով տալ այլ գումարներ և ոսկիներ։ Այդ պահին ինքն ասել է, որ իր տաբատի գրպանում ևս գումար կա, կարող են վերցնել, սակայն նրանցից մեկը՝ «եթումը», որը մահացածն է, պատասխանել է «կարողա գիտես ես ջեբի փող տանող եմ»։ Իրեն ծեծի ենթարկելու ժամանակ ծնողների սենյակից լսել է հոր և մոր ձայները, հասկացել է, որ այնտեղ նույնպես կան մարդիկ, որոնք ծեծի են ենթարկում հորը։ Այդ ժամանակ իրեն տարել են ծնողների սենյակ, որտեղ տեսել է, որ ծնողներին նույնպես կապկպել են։ Այնտեղ իրենից պահանջել են հայտնել չհրկիզվող պահարանի տեղը։ Դրա տեղը ևս իմանալուց հետո, սակայն, հանցագործները չեն կարողացել բացել այն։ Իրենից պահանջել են բացել այն, սակայն ինքը ևս չի կարողացել բացել պահարանը, ինչի պատճառով կրկին ծեծի է ենթարկվել։ Այնուհետև պահանջել են տալ էլեկտրական սղոց /բոլգարկա/։ Դիմակավորված անձիք առաջին հարկում գտել են ավտոմեքենայի բանալիները, ապա չկարողանալով բացել չհրկիզվող պահարանը՝ այն դրել են հորեղբորը պատկանող մեքենայի մեջ և հեռացել են։ Նրանց հեռանալուց հետո սողալով հասել է առաջին հարկի հյուրասենյակի բազմոցին գտնվող մորեղբոր դստեր մոտ, որի օգնությամբ քանդել է իր կապանքները, ապա ազատել է կնոջը, ծնողներին և զանգահարել ոստիկանություն։
Հարձակման օրը հանցագործների ձայնը չի կարողացել տարբերակել, քանի որ իր ընկալմամբ նրանք այդ օրը ինչ-որ փոքրիկ լույս, լապտեր /բատարեյա/ էին դրել բերաններում և այդ պատճառով նրանց ձայները փոխված են եղել։ Պատասխանելով դատարանում իրեն տրված հարցերին՝ տւոժողը նշել է, որ հանցագործների մոտ որևէ կապի միջոց չի նկատել, որով նրանք միմյանց հետ կարող էին խոսել։ Նշել է, որ իրենց տանը քննչական փորձարարությունը կատարվել է երեկոյան ժամին, սակայն չի հիշում, թե այդ ժամանակ ֆոտոխցիկով կամ որևէ այլ կերպ նկարահանում կատարվել է, թե ոչ։ Բացի այդ, ինքը մասնակցել է մի քանի այլ քննչական գործողության, մասնավորապես` անձանց լուսանկարով ճանաչման ներկայացնելու և առարկանները ճանաչման ներկայացնելու վերաբերյալ գործողություններին։ Հայտնել է, որ ինքը քննիչի մոտ նկարագրել է իր կողմից դեպքի օրը տեսած ատրճանակներն ու ինքնաձիգները, որոնք և հետագայում ճանաչել է առարկաներն իրեն ճանաչման ներկայացնելու քննչական գործողության ժամանակ։ Բացի այդ, առարկաները ճանաչման ներկայացնելու ժամանակ իրեն են ներկայացրել նաև իր հիշելով երեք հատ տարբեր տեսակի օծանելիքներ, որոնց միջից ինքը ճանաչել է իրեն պատկանող սև գույնքի շշով «Կելվին Կլեյն» տեսակի օծանելիքը, որն անմիջապես ճանաչել է շշի արտաքին տեսքից և նրա վրա առկա քերծվածքների տեսքով վնասվածքներից։ Բացի այդ, իրենց ներկայացրել են ձայնագրառում, որի վերարտադրման ժամանակ ինքը ճանաչել է իրենց վրա հարձակում կատարող անձանցից խռպոտ ձայն ունեցող անձի ձայնը։ Իր կարծիքով ավազակային հարձակում կատարողները եղել են հինգ կամ վեց հոգի, բոլորը սև դիմակներով, ձեռնոցներով և հագուստներով։
Դատարանն արձանագրելով, որ տուժողի նախաքննական և դատաքննական ցուցմուքների մեջ առկա են էական հակասություններ, հրապարակել է նրա նախաքննական ցուցմուքներն այն մասին, որ ինքը չի կարող նկարագրել իրենց վրա հարձակված անձանց դեմքերը, քանի որ նրանք եղել են դիմակավորված, ուստի և ներկայացնելու դեպքում չի կարող ճանաչել նրանց, սակայն ցանկանում է նշել, որ իր անկողնու վրա կքանստած մարդն ունեցել է սև, մուգ աչքեր։ Ավելացրել է, որ այդ ընթացքում տան բոլոր լույսերն անջատված են եղել, բացի առաջին հարկի միջանցքում գտնվող լույսից, որտեղ գտնվել է պահարանը։
Նախաքննական ցուցմունքների հրապարակումից հետո տուժողը հայտնել է, որ իրականում ինքը դեմքերը չի տեսել և դատարանում նույնպես հայտնում է նույնը, սակայն նշել է նրանց մարմնի կառուցվածքի այլ մանրամասներ, որոնք ինքը նկատել է մթության մեջ։ Տուժողը միաժամանակ նշել է, որ ինքն իրականում էական հակասություններ չի տեսնում իր կողմից տրված նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքների մեջ։

/տես` հատոր 2, գ.թ. 2-8, դատական նիստի արձանագրությունը/

Վկա Մարտին Սողոյանի դատաքննական ցուցմունքն այն մասին, որ հանդիսանում է տուժող Սերիկ Սողոյանը եղբայրը և Էդիկ Բեզոյանի աներորդին։ Բնակվում է Ավան- Առինջում և իր քրոջ տունը իր տնից գտնվում է մոտ 400մ հեռավորության վրա։ Դեպքի օրը իր աղջիկը և մայրը գտնվել են քրոջ տանը։ Դեպքը պատահել է 2011 թվականի հունիսի 1-ի գիշերը։ Առավոտյան՝ ժամը 6-ից հետո, 6 անց 15-ի սահմաններում, իր աղջիկը` Մանե Սողոյանը, եկել է տուն և հայտնել, որ գողություն է կատարվել և, քանի որ մոտիկ են ապրում, 10 րոպե չանցած ինքն արդեն եղել է քրոջ տանը։ Մտել է տան 3-րդ հարկ, որտեղ ուշագնաց վիճակում ընկած է եղել Էդիկը` ամբողջովին արյան մեջ։ Կպչուն ժապավեններն արդեն քանդված են եղել` Էդիկի տղայի` Կարենի կողմից։ Ինքն ուշքի է բերել նրան, նստեցրել է աթոռին, որից հետո եկել են ոստիկանության աշխատակիցները, իսկ այնուհետև՝ «Շտապ օգնության» ավտոմեքենան։ Էդիկին նստեցրել են «Շտապ օգնության» ավտոմեքենան, իսկ Կարենն իր ավտոմեքենայով գնացել է հիվնադանոց։ Վկան նշել է նաև, որ երբ աղջիկը եկել է տուն, տեսել է, որ նրա վրա կպչուն ժապավեն է կախված։ Մինչ աղջկա գալը, սակայն, Կարենն արդեն իրեն զանգել էր և հայտնել, որ տան վրա հարձակում է կատարվել, իսկ աղջիկը պատմել է, որ իրենց վրա հարձակում կատարողները եղել են 5 անձ։ Քրոջ տանն իրեն պատմել են, որ գիշերը ժամը 4-ի մոտերը 1-ին հարկի լողավազանի սենյակից մտել են տուն, առաջինը կապել են իր աղջկան, հետո կապել են նաև մորը։ Հիմնական տեղեկությունը ստացել է աղջկանից, քանի որ բոլորը խառն են եղել ու հակասական բաներ են ասել։ Աղջկա պատմածից հասկացել է, որ հարձակում կատարած անձինք բարձրացել են վերև։ 2-րդ հարկից ոչ մի ձայն չի եղել, բոլոր սենյակներում էլ տարբեր մարդիկ են եղել։ Մի հոգին անընդհատ եղել է իրենց մոտ։ Մոտ 2 ժամ մնացել են տանը։ Սկզբից 15-20 րոպե հայհոյանքներ են հնչեցրել, ծեծի են ենթարկել իրենց։ Ընթացքում Կարենին 3 անգամ ծեծել են` մեկ անգամ ննջասենյակում, մեկ անգամ՝ միջանցքում, իսկ վերջին անգամ՝ ներքևում, և ինքն այդ ամենը լսել է։
Վկան նշել է, որ առաջին հարկում գտնվող անձից իր մայրը խնդրել է ջուր տալ ու բացել պատուհանը։ Սակայն այդ անձնավորությունն ասել է՝ «Կարող ա՞ գիտես եկել եմ քեզ պահելու»։ Մայրը պատմել է, որ լսել է, որ ներքևում Կարենին անընդհատ ծեծել են։ Դուրս գալուց և դրսի դարպասների ձայնը լսելուց հետո միայն իր աղջիկն է կարողացել ազատվել կպչուն ժապավեններից և տեսնելով, որ Կարենն ավտոտնակի և տան արանքում ընկած է, քանդել Կարենի կապանքները և վազելով եկել իրենց տուն։ Հարձակվողները զինված են եղել, քանի որ իր աղջիկը տարբերում է զենքերը, ասել է, որ «Մակարով» տեսակի ատրճանակ է եղել և «Կալաշնիկով» տիպի ավտոմատ, իսկ Կարենն ասել է, որ եղել է նաև ինքնաշեն զենք, բացատրելով, որ նմանվել է գերմանական «Շմայսերի» տիպի ավտոմատի։ Տանից հափշտակել են իր քրոջ աղջիկների ամբողջ ոսկեղենը, ներքևում գտնվող չհրկիզվող պահարանը, որի մեջ գումար է եղել։ Հափշտակել են նույնիսկ Կարենի սենյակում գտնվող երեխաների կասսան, ինչպես նաև օծանելիքներ։ Քույրը պարանոցի շղթան է առաջարկել, դա չեն վերցրել, հետո ետ են տվել նաև երեխաների կնունքի խաչերը, իսկ մնացացը տարել են։ Ըստ Կարենի՝ հանցագործները չեն կարողացել չհրկիզվող պահարանը բացել, քանի որ նրանց գտած պահարանի բանալիները եղել են Էդուրդ Բեզոյանի աշխատանքի վայրի չհրկիզվող պահարանի բանալիները, այդ պատաճառով Կարենին նորից ծեծել են։ Չհրկիզվող պահարանը եղել է մոտ 100-120 կգ, որը հանցագործները տեղավորել են «Նիսսան-Պատրուլ» ավտոմեքենայի մեջ և տարել։ Աղջիկը մանրամասնել է, որ հարձակվողներից մեկը խոսել է կոտրատված ռուսերենով` վրացական առոգանությամբ, բայց հստակ երևացել է, որ ձևացնում է։
Սիլուետների առումով Կարենն ասել է, որ խմբի գլխավորը 40-50 տարեկան մարդ էր` խռպոտ ձայնով, ասել է, որ բոլորի հարվածները տանելի էր, բացի նրանցից ամենադաժանորեն հարվածել է նա, ով հրաման էր տալիս։ Վերջինս եղել է միջահասակ, միջինից ամուր կազմվածքով։ Աղջիկն ասել է, որ բոլորի վրա եղել է սև արտահագուստներ, որից եկել է հին մեքենայի հոտ, ասենք՝ «Երազի»։ Պատմել է նաև, որ ներքևում մնացած հանցագործը 2 անգամ մոտեցել է դռանը և հեռախոսով ցածր ձայնով ռուսերեն խոսել` ասելով՝ «ռասվետայետ» և մի անգամ էլ հայտնել է, որ «վերջացրել են»։ Հարկից հարկ իրենք գոռալով են խոսացել, իսկ ընտանիքի բոլոր անդամների հեռախոսները հավաքել են և ջարդել, միայն իր աղջկա հեռախոսը չեն ջարդել, որը գտել են խոհանոցի դարակներից մեկի մեջից։ Առաջին հարկում մնացած այդ անձնավորությունը, ով, որ խոսել է հեռախոսով՝ գլխավորը չի եղել։

/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/

Տուժող Աղվան Գրիգորյանի դատաքննակն ցուցմունքն այն մասին, որ որդիների և մոր հետ բնակվում է Երևանի Նոյ թաղամասի 72 տանը։
Դեպքի օրվա գիշերը, ժամը 05-ի սահմաններում արթնացել է ինչ-որ ձայներից և դուրս է եկել տան երկրորդ հարկի միջանցք։ Այդ պահին իրեն է մոտեցել դիմակավորված սև հագուստներով մի անձ, որն ատրճանակով հարվածել է իր քունքի վերևի հատվածին որից ինքն ուշագնաց է եղել։ Ուշքի գալուց հետո տեղեկացել է, որ հանցագործները եղել են երեք դիմակավորված անձ, որոնցից ամեն մեկը մտել է տարբեր սենյակներ։ Հանցագործները վերցրել են որդու` Երվանդի, սենյակում գտնվող չհրկիզվող պահարանը, որն իջեցրել են առաջին հարկ, ապա տեղադրել են իրեն պատկանող «ԲՄՎ- X5» ավտոմեքենայի մեջ և հեռացել այդ ավտոմեքենայով։ Ուշքի գալուց հետո ինքն անմիջապես զանգահարել է շտապ օգնություն և ոստիկանություն։ Հետագայում պարզել է, որ որդին՝ Երվանդը, կապկպված վիճակում հեռախոսով այդ մասին տեղյակ է պահել մի աղջկա` հայտնելով կատարվածի մասին։ Հանցագործների հեռանալուց քիչ անց եկել է որդու ընկերներից մեկը, որն ազատել է իրենց կապանքներից, ապա եկել են նաև ոստիկանության աշխատակիցները և շտապ օգնությունը, որը իրեն և ավագ որդուն` Անդրանիկին, տեղափոխել է հիվանդանոց։ Նշել է, որ իրենց տանից հափշտակած չհրկիզվող պահարանի մեջ եղել է մոտ 9000 ԱՄՆ դոլար գումար, իր, կնոջ ոսկեղենը, որը կազմել է մոտ 40-50 հազար ԱՄՆ դոլար, ինչպես նաև նրանք տարել են, իրենց «ԲՄՎ X5» մակնիշի մեքենան, որը հաջորդ օրը գտնվել է։
Հիշում է, որ ոստիկանները դեպքից մոտ 2-3 ամիս անց մի անձի տարել են իրենց տուն՝ քննչական փորձարարություն կատարելու նպատակով, որի ժամանակ այդ երիտասարդը մանրամասն նշել է, թե որտեղից են մտել ներս և ինչ գործողություններ են կատարել։
Հայտնել է, որ իրականում չի հիշում, թե այդ անձը ով է եղել, արդյոք նա ամբաստանյալների շարքում նստած է, թե ոչ։

/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/

Տուժող Անդրանիկ Գրիգորյանի դատաքննական ցուցմունքն այն մասին, որ դեպքի օրվա գիշերը քնած է եղել իր սենյակում, երբ լսելով ոտնաձայներ՝ արթնացել է։ Արթնանալուն պես իր սենյակում տեսել է դիմակավորված անձի, որից անմիջապես հետո հարված է ստացել գլխի շրջանում։ Այդ անձը սկսել է իրեն ծեծի ենթարկել, այնուհետև, կպչուն ժապավենով կապել է իրեն։ Դրանից հետո չի հիշում, թե ինչ է կատարվել, միայն հիշում է, որ ինչ-որ մեկն իրեն ազատել է, ապա շտապ օգնության ավտոմեքենայով տարել են հիվանդանոց։
Ավազակային հարձակման ժամանակ տեսել է միայն մեկ հանցագործի, որն առաջինն է մտել իր սենյակ։ Հանցագործությունից հետո պարզվել է, որ նրանք իրենց տանից հափշտակել են չհրկիզվող պահարանը, որի մեջ եղել է 9800 ԱՄՆ դոլար և իրենց ընտանիքին պատկանող ոսկեղենը։

/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/

Տուժող Երվանդ Գրիգորյանի դատաքննական ցուցմունքն այն մասին, որ հոր՝ Աղվան Գրիգորյանի, ավագ եղբոր` Անդրանիկի, և տատիկի հետ բնակվում է Եևանի Նոյ թաղամասի 72-րդ տանը։ Իր և ընտանիքի մյուս անդամների ննջարանները գտնվում են տան երկրորդ հարկում։
Դեպքի օրը կոնկրետ չի հիշում, ժամը 05-ի սահմաններում արթնացել է տանը գտնվող անծանոթ անձանց ձայներից։ Փորձել է ննջարանից դուրս գալ, սակայն այդ պահին նկատելով երկու անձանց, որոնք եղել են դիմակավորված, հետ է քաշվել իր սենյակ։ Այդ անձանցից մեկը մտել է իր ննջասենյակ անմիջապես հարձակվել է իր վրա, ինչ-որ առարկայով հարվածել է իր գլխին, որից հետո կպչուն ժապավենով կապել է իր ձեռքերն ու ոտքերը։ Այդ ընթացքում կարողացել է իր ընկերուհի Անահիտին հեռախոսով կարճ հաղորդագրություն ուղարկել, հայտնելով, որ «մեր տունը մարդ է մտել, ոստիկանություն կանչի»։ Հանցագործների հեռանալուց հետո զանգահարել է ընկերոջը, ով մոտ 5-10 րոպե անց եկել և քանդել է իր կապանքները։ Նշել է, որ դեպքի հետ կապված այլ մանրամասներ չի հիշում, քանի որ անցել է բավականին ժամանակ։ Նշել է, որ հանցագործներից տեսել է միայն երկուսին, այն էլ այն ժամանակ, երբ նրանք իր սենյակից տարել են չհրկիզվող պահարանը, սակայն չի կարող նկարագրել նրանց ֆիզիկական տվյալները։ Իր ներկայությամբ իրենց տանը քննչական փորձարարություն չի կատարվել։ Հայտնել է, որ իրենցից հափշտակել են մոտ 9700 ԱՄՆ դոլար գումար։ Հանցագործներն իր հիշելով խոսել են միայն հայրեն։ Չի նկատել, որ նրանք միմյանց հետ զրուցած լինեն ինչ-որ կապի միջոցով։
Դատարանն արձանագրելով, որ տուժողի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքների մեջ առկա են էական հակասություններ հրապարակել է տուժողի նախաքննական ցուցմունքներն այն մասին, որ՝ «2000 թվականից ընտանիքի` հոր Աղվան Գրիգորյանի, ավագ եղբոր` Անդրանիկի և տատիկի հետ բնակվում է Եևանի Նոյ թաղամասի 72 տանը։ Տան դարպասները երկաթյան են, շարժական, սակայն չունեն համապատասխան փական։ Տանը տեղադրված են եվրոպատուհաններ առանց ճաղավանդակների։ Տան բակում կայանված են լինում հոր ծառայողական «Գազ-3110» մակնիշի և իրենց անձնական օգտագործման «ԲՄՎ X5» մակնիշի, 01 SO 009 համարանիշի ավտոմեքենաները։ Իր և ընտանիքի մյուս անդամների ննջարանները գտնվում են տան երկրորդ հարկում։
2011 թվականի հուլիսի 01-ին, կեսգիշերին, երբ տան մյուս անդամները արդեն գտնվել են իրենց ննջարաններում, բանալիով փակել է տան մուտքի դուռը և գնացել է իր սենյակ։ Գիշերվա ընթացքում հեռուստացույց է դիտել, ապա ժամը 04։00-ի սահմաններում անջատել է այն, սակայն քնած չի եղել և ժամը 05։13-ին ՍՄՍ հաղորդագրություն է ուղարկել ընկերուհուն իր բջջային հեռախոսից։ Նույն ժամանակ լսել է իչն-որ ձայն, ենթադրելով, որ դա իր եղբայրն է երկու անգամ ձայն է տվել նրան, սակայն պատասխան չի ստացել։ Իր ննջարանի անկողնում պառկած դիրքից ննջարանի բաց դռնից տեսել է տան առաջին հարկից դեպի երկրորդ հարկ բարձարացող երկու դիմակավորված սև հագուստներով անձանց, որոնցից առաջինը եղել է բարձրահասակ՝ մոտ 190 սմ հասկով, իսկ երկրորդն այդ պահին գտնվել է առաջինից երկու աստիճան ներքև։ Այդ պատճառով նրան լավ չի տեսել։ Բարձրահասակ դիմակավորը անմիջապես նետվել է իր անկողնու վրա, ատրճանակի բռնակով հարվածել է գլխին, ապա կապել է ոտքերը և ձեռքերը։ Փորձել է դիմադրել և գոռալ, սակայն այդ անձը բռունցքով հարվածել է գլխին, որից հետո կպչուն ժապավենով կապել է նաև բերանը։ Քիչ անց լսել է նաև եղբոր և հոր ձայները։ Տանը տեսել է երեք դիմակավորված անձ, որոնցից երկուսը եղել են թիկնեղ և բարձրահասակ, իսկ երրորդը նրանցից ավելի կարճահասակ։ Իրեն կապելուց հետո, մոտ երկու րոպե միայնակ է մնացել սենյակում, այդ ժամանակ կապկպված վիճակում ՍՄՍ հաղորդագրություն է ուղարկել ընկերուհուն գրելով «Միլիցա կանչի շուտ», ապա անջատել է բջջային հեռեխոսը ենթադրելով, որ ընկերուհին կարող է հետ զանգել։ Այնուհետև դիմակավորված անձանցից մեկը իրեն քարշ տալով տարել է միջանցք, որտեղ կապկպված և գետնին ընկած վիճակում տեսել է հորը։ Այդ ընթացքում զանգ է եկել իրենց քաղաքային հեռեխոսին, ինչից հանցագործները խառնվել են իրար և սկսել են արագացնել իրենց գործողությունները։ Հետագայում ընկերուհուց տեղեկացել է, որ նա է զանգել իրենց տան քաղաքային հեռախոսին։ Դիմակավորված հանցագործները ճշտել են, որ տանը գտնվող չհրկիզվող պահարանը տեղադրված է իր սենյակի զգեստապահարանի ձախ կողմում, որից հետո բարձրահասակներից մեկը և ցածրահասակը իրեն քարշ տալով տարել են իր սենյակ և պահանջել են հայտնել պահարանի բանալու տեղը։ Նրանց ցույց է տվել հայելապատ պահարանի դարակը, որտեղ դրված է եղել չհրկիզվող պահարանի բանալին։ Նրանք սկսել են քանդել դարակները, սակայն չգտնելով բանալին, իրենց մոտ եղած երկար ինքնաձիգը պահել են գլխին և սպառնացել, որ կսպանեն։ Այնուհետև ճշտել են, թե որտեղ է գտնվում բակում կայանված «ԲՄՎ» մակնիշի ավտոմեքենայի բանալիները, ապա վերցնելով չհրկիզվող պահարանը դուրս են եկել իր սենյակից։ Լսել է, որ հանցագործները պահարանը գլորում են երկրորդ հարկի աստիճաններից, որից հետո լսվել է ավտոմեքենայի շարժիչի և դարպասները բացելու ձայնը։ Իր բջջային հեռախոսով մի կերպ զանգահարել է մոտակայքում բնակվող ընկերոջը` Վարդանին, որը քիչ անց գալով ազատել է իրեն և միջանցքում կապկպված վիճակում գտնվող հորն ու եղբորը։ Ավազակային հարձակման մասնակիցների մոտ տեսել է մեկ ինքնաձիգ և մեկ ատրճանակ։ Հանցագործներից կարճահասակը օգտագործել է ռուսերեն բառեր, վրացական ակցենտով, սակայն խոսել է նաև հայերենով, մյուս երկուսը խոսել են հայերեն, առանց որևէ բարբառի։ Մեղադրյալ Դավիթ Գալստյանի մասնակցությամբ իրենց տանը կատարված քննչական փորձարարության ընթացքում, վերջինիս նմանեցրել է հանցագործներից բարձրահասակին, որը հարձակվել է իր վրա։
Նախաքննական ցուցմունքների հրապարակումից հետո տուժողը հայտնել է, որ ինքը իրականում չի հիշում, թե ինչպիսի ցուցմունքներ է տվել նախաքննության ընթացքում։ Նշել է, որ ամբաստանյալներից որևէ մեկին երբևիցե չի տեսել, նրանց միայն տեսել է հեռուստացույցով, դատական նիստերը նկարահանելու ժամանակ։

/տես` հատոր 2, գ.թ. 222-229, դատական նիստի արձանագրությունը/

Վկա Վարդան Դավիդյանի դատաքննական ցուցմունքն այն մասին, որ ինքը հանդիսանում է Երվանդ Գրիգորյանի մանկության ընկերը։ Իրենք ապրում են Նոյ թաղամասում։
Դեպքի օրը՝ լուսադեմին, երբ ինքը քնած է եղել, Երվանդը զանգահարել է իրեն և խնդրել է շտապ գնալ իրենց տուն։ Ինքը գնացել է Երվանդենց տուն, որտեղ տեսել է, որ նրանք կպչուն ժապավեններով կապկպված են։ Արձակել է նրանց, որից հետո գնացել է «Շտապ օգնության» մեքենայի ետևից, իսկ երբ նրանց հետ եկել է տուն, արդեն բոլորը այդտեղ են եղել։ Չի հիշում՝ ինչ դեպք է պատահել, գիտի միայն, որ Երվանդենց տուն էին մտել, սակայն չգիտի, թե ովքեր։ Ինքն այդ պահին ոչ մեկից ոչինչ չի հարցրել, քանի որ բոլորը գտնվել են խառնված և վախեցած վիճակում։ Քանի որ նրանք հետագայում ևս գտնվել են ընկճված վիճակում, դարձյալ խուսափել է կատարվածի մասին հարցեր տալուց, սակայն հասկացել է, որ Երվանդի հոր «ԲՄՎ» մակնիշի մեքենան տեղում չէ, իսկ Երվանդն ասել է, որ մեքենան չկա։
Դեպքի օրը Երվանդի եղբոր վրա մարմնական վանսվածք է տեսել, նա նաև արյունոտված է եղել։ Որքան հիշում է, Երվանդի վրա մարմնական վնասվածք չի եղել։ Զենք օգտագործելու վերաբերյալ ոչինչ լի լսել։ Չի ուզել, որ Երվանդը հիշի դեպքը, դրա համար մանրամասն հարցեր չի տվել։ Երվանդը ընդհանուր ասել է, որ իրենց տուն մարդիկ են մտել, իրենց կապել են, ինչ որ իրեր են տարել, նաև ասել է, որ չհրկիզվող պահարանն են տարել։ Ինքը տեղյակ չէ, թե այդ չհրկիզվող պահարանը ինչով են տարել։ Հետո իմացել է, որ մեքենան գտել են, բայց չգիտի, թե որտեղից։
/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/

Տուժող Լարիսա Միքայելյանի դատաքննական ցուցմունքն այն մասին, որ հանդիսանում է տուժող Նապոլեոն Ազիզյանի կինը։
Իրենց տունը եռաhարկ է, ունի մուտք փողոցի և տան հետնամասի պատշգամբի կողմից։ Ամուսինն ամառվա ընթացքում, շոգի պատճառով հիմանկանում քնում է տան երկրորդ հարկի պատշգամբում։ Գիշերվա ընթացքում փակում են միայն փողոցի կողմի դուռը, իսկ բակի կողմից տան մուտքի դուռը սովորաբար լինում է բաց վիճակում։
Դեպքի օրը՝ գիշերվա ժամերին, ինչ-որ դիմակավորված անձ արթնացրել է իրեն և սենյակում գտնվող մեկ այլ անձի հրամայել է կապել իրեն։ Այդ պահին գոռացել է, ձայն է տվել ամուսնուն, որից հետո այդ անձը ձեռքին եղած ատրճանակով բազմաթիվ հարվածներ է հասցրել մարմնի տարբեր մասերին։ Դիմակավորվածները կպչուն ժապավենով կապել են բերանը, ձեռքերը և ոտքերը։ Իր սենյակում գտնվել են երկու հոգի, որոնցից մեկի ձեռքում եղել է ատրճանակ, իսկ մյուսի ձեռքում՝ ինքնաձիգ։ Լսել է ձայներ նաև դստեր` Միլենայի սենյակից և երկրորդ հարկից, որտեղ գտնվել է ամուսինը, ինչից ենթադրում է, որ հարձակվողները եղել են 5-6 հոգի։ Սենյակում գտնվող անձը պահանջել է գումար տալ՝ սպառնալով, որ կսպանի իրեն։ Պատասխանել է, որ գումար չունեն, վարկերի և տոկոսների տակ են։ Այդ ընթացքում ներքևից լսել է, թե ինչպես է ամուսինը գոռալով ասել, թե «Ինչ ուզում են տուր», ինչպես նաև լսել է, որ ամուսինը նրանց ասել է «Հասկացա, ինչ պետք է տարեք»։ Դիմակավորված անձիք, քանդելով պահարանները, գտել են այնտեղ դրված իրենց տան առօրյա կարիքների համար նախատեսված գումարները, այլ գումարներ, իրենց տան անդամների ոսկյա զարդերը։ Բացի այդ, տանից հափշտակել են թվով 5-րդ և 16-րդ դարի թանկարժեք նկարներ և թվային ֆոտոխցիկներ։ Հանցագործների հեռանալուց հետո հետո սողալով մոտեցել է սենյակներից մեկի պահարանին, մկրատով կտրել է կապանքները, ապա օգնել է դստերը, որի հետ իջնելով առաջին հարկ՝ տեսել են ամուսնուն` բազմոցի վրա ամբողջությամբ կապկպված վիճակում։ Նրանից տեղեկացել են, որ հանցագործները տուն են մտել և դուրս են եկել տան հետևի բաց պատշգամբով։
Հետագայում Դավիթ Գալստյանի մասնակցությամբ իրենց տանը կատարված քննչական փորձարարության ընթացքում, ճանաչել է վերջինիս՝ ընդհանուր մարմնակազմությունից՝ որպես իր և ընտանիքի անդամների նկատմամբ կատարված ավազակային հարձակման մասնակցի։ Դավիթն այդ ժամանակ մանրամսան նկարագրել և պատմել է, որ տուն մուտք են գործել տան հետևի բաց պատշգամբով, նշել է, որ ինքը տան երրորդ հարկ չի բարձրացել, այլ մնացել է երկրորդ հարկում, որտեղից էլ վերցրել է բոլոր նկարները և այլ գումարներ։ Դավիթ Գալստյանն իր հիշուղության մեջ թարմություն է մտցրել՝ ասելով, որ երկրորդ հարկում գտնվող պահարանի միջից վերցրել է նաև 3 մլն դրամ գումարը, որը այդ նույն օրը իրենց տուն էր բերել հաշվապահը՝ որպես վարկի մարման գումար, որի մասին մոռացել էր և չի հիշում դրա մասին նախաքննության ընթացքում ասել է, թե ոչ։ Հետագայում իրեն կանչել են ոստիկանության համապատասխան վարչություն, որտեղ ներկայացրել են մի քանի թվային ֆոտոխցիկներ, որոնց մեջից ինքը ճանաչել է իրենց ընանիքին պատկանող ֆոտոխցիկը, որն անձամբ է գնել։ Բացի այդ, իրեն ցույց են տվել այդ ֆոտոխցիկի մեջի լուսանկարները, որոնցով ևս ճանաչել է այն, քանի որ դրա մեջ եղել են իր թոռնիկների նկարները։
Պաշտպանական կողմի միջնորդությամբ դատարանը հրապարակել է տուժող Լարիսա Միքայելյանի նախաքննական ցուցմունքները՝ հակասության մասով, այն մասին, որ «իր սենյակ մտել են երկուսը։ Այդ ընթացքում առաջինն ասել է, որ փողերը տուր, թե չէ կսատկացնեմ, ինչին պատասխանել է, որ իրենք փող չունեն, միայն ասել է, ինչ-որ կա դա բանկային տոկոս վճարելու համար նախատեսված գումար է, որը գտնվում են ամուսնու պահարանում։ Ամեն ինչ տակնուվրա են արել և գտել են այդ տոկոսի գումարը, որը կազմել է շուրջ 3 մլն դրամ և շուրջ 30 հազար ԱՄՆ դոլար»։
Նախաքննական ցուցմունքներից հետո տուժողը կրկին ասել է, որ չի հիշում, թե այդ հանգամանքի մասին նախաքննության ընթացքում հայտնել է, թե ոչ։

/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/

ՀՀ քրեական օրենսգրքի 342-րդ հոդվածի համաձայն հրապարակված՝ տուժող Նապալեոն Ազիզյանի նախաքննական ցուցմունքներն այն մասին, որ ընտանիքի` կնոջ՝ Լարիսա Միքայելյանի, դստեր` Միլենա Ազիզյանի և վերջինիս մանկահասակ երեխայի հետ բնակվում է Երևանի Կիլիկիա թաղամասի Չայկինայի փողոցի 57 տանը։
2011 թվականի օգոստոսի 20-ին՝ երեկոյան ժամերին, գտնվել է տանը, ապա պառկել է քնելու տան բակում գտնվող ճոճանակ-մահճակալի վրա։ Ժամը 03։00-03։30-ի սահմաններում սկսված անձրևի պատճառով մտել է տան առաջին հարկի հյուրասենյակ, իսկ պատշգամբից դեպի նշված սենյակ տանող մուտքի դուռը բանալիով չի փակել։ Միացրել է հեռուստացույցը, ապա պառկելով բազմոցին՝ ննջել է։ Շուրջ 30 րոպե անց ինչ-որ մեկը ձեռքով փակել է բերանը, ձեռքին եղած «Մակարով» տեսակի ատրճանակին նմամվող զենքով հարվածել է գլխին, իսկ ևս մի քանի հոգի կպչուն ժապավենով կապել են ձեռքերը, ոտքերը բերանը և աչքերը։ Զգացել է, որ նրանց ձեռքերին կան ձեռնոցներ, հավանաբար պուտիկավոր ձևի, քանի որ իր բերանը փակելուց քերծվել է դեմքը։ Իր դիմաց կանգնած տղան եղել է մոտ 25-30 տարեկան՝ բարձրահասակ, մոտ 180-190 սմ հասակով, խոշոր կազմվածքով, սև գույնի դիմակով։ Վերջինս պահանջել է ասել գումարի և ոսկեղենի տեղը։ Ատամներով մի կողմ քաշելով բերանի կպչուն ժապավենը՝ ասել է՝ «Եթե թշնամի եք, եկել եք խփելու՝ էլ մի տանջեք»։ Պատասխանել են, որ թշնամի չեն, իրենց անհրաժեշտ է փող և ոսկի։ Նույն ժամանակ լսել է ձայներ տան երկրորդ հարկից, որտեղ գտնվել են կինը և դուստրը։ Հասկացել է, որ այնտեղ նույնպես մարդիկ կան, սակայն չի տեսել, թե քանի հոգի են, քանի որ աչքերը փակ է եղել։ Հանցագործները քանդել են պահարանները, դարակները լսել է այդ աղմուկի ձայները, ապա հեռացել են, որից հետո իրեն կապանքներից ազատել է կինը։ Կնոջից և դստերից տեղեկացել է, որ տան երկրորդ հարկում գտնվել են դիմակավորված և զինված անձիք, որոնք կպչուն ժապավենով կապել են իրենց և հափշտակել են տանը եղած գումարը, ոսկեղենը և նկարները։
Մեղադրյալ Դավիթ Գալստյանի մասնակցությամբ իրենց տանը կատարված քննչական փորձարարության ընթացքում ճանաչել է վերջինիս ընդհանուր մարմնակազմությունից որպես իր և ընտանիքի անդամների նկատմամբ կատարված ավազակային հարձակման մասնակցի։ Բացի այդ, Դավիթ Գալստյանի կոմից փորձարարության ընթացքում իր տանը կատարված դեպքի մասին արված հայտարարությունները համապատասխանել են իրականությանը, ինչից ակնհայտորեն երևացել է, որ նա ավազակային հարձակում կատարողներից մեկն է եղել։

/տես` հատոր 3 գ.թ. 147-153, հատոր 10, գ.թ. 93-95, 201, դատական նիստի արձանագրությունը/

ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 342-րդ հոդվածի համաձայն հրապարակված տուժող Միլենա Ազիզյանի նախաքննական ցուցմունքներն այն մասին, որ ծնողների և երկու մանկահասակ երեխաների հետ բնակվում է Երևանի Չայկինայի 57 հասցեում։ Տունը եռահարկ է, առաջին հարկում գտնվում է ավտոտնակը, իսկ երկրորդ և երրորդ հարկերը բնակելի են։ Տան երկրորդ հարկում առկա է բաց պատշգամբ։
2011 թվականի օգոստոսի 20-ի լույս 21-ի գիշերը՝ ժամը 01։00-ի սահմաններում, պառկել է քնելու իր՝ տան երրորդ հարկում գտնվող ննջարանում, իսկ հայրը քնած է եղել տան երկրորդ հարկի բաց պատշգամբում։ Ժամը 05։00-ի սահմաններում արթնացել է նույն հարկում գտնվող մոր ննջարանից լսված բղավոցից։ Ցանկացել է դուրս գալ սենյակից, սակայն այդ պահին իր դիմաց դուրս է եկել ինչ-որ դիմակավորված անձ, որը հարվածելով և հրելով գցել է իրեն անկողնու վրա, ապա իր մոտ եղած ատրճանակն ուղղելով դեմքին՝ ասել է. «Եկել ենք պապայիդ հետ խոսալու, ներքևը արդեն խոսում են պապայիդ հետ, ձեն չհանես, թե չե կսպանեմ»։ Նրա վրայից զգացել է ոգելից խմիչքի հոտ։ Նույն ժամանակ իր սենյակում տեսել է մեկ այլ դիմակավորված և ինքնաձիգով զինված անձի։ Նրանք միմյանց միջև խոսել են հայերեն լեզվով ոչ գրական խոսակցականով, երկուսն ել եղել են դիմակով և ձեռնոցներով, ամբոջությամբ սև հագուստներով։ Նրանցից առաջինը` ատրճանակովը, եղել է նիհարավուն կազմվածքով և ի տարբերություն մյուսների՝ ցածրահասակ, իսկ երկրորդը` ինքնաձիգովը, բարձրահասակ, սպորտային կազմվածքով։ Նույն ժամանակ մոր սենյակում եղել է ևս մեկ անձ, նույնպես դիմակով և ձեռնոցներով, բարձրահասակ և ամրակազմ, մեծ, կլոր աչքերով, ով, մոտենալով իրեն, ասել է. «Փակիր աչքերդ» և ծածկոցը գցել է գլխի վրա։ Այդ անձից նույպես զգացել է ոգելից խմիչքի հոտ։ Հասկացել է, որ հենց այդ անձն է քանդում սենյակները և ինչ-որ բան փնտրում։ Բացի այդ երեքից, տեսել է նաև չորրորդին, որը նման է եղել ավելի տարիքով մարդու, որն էլ հանձնարարել է կպչուն ժապավենով կապել ձեռքերը, ոտքերը և բերանը։ Վերջինս խոսակցության ընթացքում տվել է ռուսերեն հայհոյանքներ։ Հանցագործները տանը մնանցել են մոտ 1 ժամ, իսկ նրանց հեռանալուց հետո, ազատվելով կապանքներից, մոր հետ իջել են տան երկրորդ հարկ, որտեղ տեսել են հորը՝ կապկպված և բազմոցին պառկած վիճակում։

/տես` հատոր 3 գ.թ. 170-175, հատոր 10, գ.թ. 90-92,
դատական նիստի արձանագրությունը/

Վկա Արամ Իոսիֆյանի դատաքննական ցուցմունքն այն մասին, որ հանդիսանում է գործով տուժող Նապոլեոն Ազիզյանի նախկին փեսան։
2011թ. օգոստոսի 21-ին՝ ժամը 5։30-ից 6 ընկած ժամանակահատվածում, իրեն է զանգահարել կնոջ մայրը և հայտնել, որ իրենց տան վրա կատարավել է ավազակային հարձակում։ Ինքը անմիջապես գնացել է նրանց տուն։ Մոտ 15 րոպե հետո հասել է Չայկինայի փողոցի 57 տուն, որտեղ տեղեկացել է, որ 5-6 հոգի՝ դիմակավորված անձինք, մտել են տուն, կպչուն ժապավեննրով կապել են տան անդամներին և տանից գումարներ ու ոսկյա զանդեր են հափշտակել։ Անմիջապես զանգահարել են ոստիկանություն։ Մոտ 15 րոպե հետո ժամանել են ոստիկանները և արձանագրել այդ ամենը։

/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/

Տուժող Կարեն Ջինանյանի դատաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ 2011 թվականի սեպտեմբերի 21-ին՝ գիշերվա ժամը 05-ի սահմաններում, լսել է տան դռան բռնակի չխկոցի ձայնը և մտածել է, որ հնարավոր է, որ տղան կամ եղբայրը լինեն, սակայն ստուգելով, որ տղան քնած է՝ դրան ուշադրություն չի դարձրել։ Դրանից հետո այդ մասին հարցրել է եղբորը, սակայն նա պատասխանել է, որ ինքն այդ ժամին չի եկել և տեղյակ չէ։ Տունը մուտք ունի Չարենցի փողոցից՝ աստիճաններով, ինչպես նաև ևս մեկ մուտք ավտոտնակի միջով` Այգեստան 9-րդ փողոցի կողմից։
Այդ դեպքից մոտ մեկ ամիս անց, քննիչից տեղեկացել է, որ ինչ-որ անձինք փորձել են հարձակում կատարել իրենց տան վրա։ Նշել է, որ քննիչն իրենց տանը կատարել է քննչական գործողություններ, բացել փակել են իրենց տան դուռը, լսել են այդ չխկոցի ձայնը, որի վերաբերյալ կազմվել է արձանագրություն։ Նշել է, որ ավտոտնակի դռան կողպեքի վրա որևէ ներգործության հետքեր չեն հայտնաբերվել։ Դեպքի օրն ամբողջ գիշեր ինքը չի քնել՝ առողջության հետ կապված խնդիրների պատճառով, որից հետո առավոտյան գնացել է աշխատանքի։ Այդ օրերին ինքը որևէ կասկածելի երևույթներ չի նկատել։ Իրենց ավտոտնակի դուռը փակվում է երկաթե ձողով, ինչպես նաև բանալիով։ Նշել է, որ հնարավոր է այդ դուռը բացել, եթե ներսից բանալիով փակված չէ։
Դատարանն արձանագրելով, որ տուժողի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքների մեջ առկա են էական հակասություններ՝ հրապարակել է, տուժողի նախաքննական ցուցմունքներն այն մասին, որ «ընտանիքի հետ բնակվում է Երևանի Չարենցի փողոցի 47 հասցեում։ 1998-2001 թվականների ընթացքում կառուցել է նոր տուն, որտեղ բնակվում են 2001 թվականից։ Նշված տունը կառուցվել է հայրական տան հետևում գտնվող հողակտորում, որը հարակից է Այգեստան 9-րդ փողոցին։ Տունը մուտք ունի Չարենցի փողոցից աստիճաններով, ինչպես նաև ևս մեկ մուտք ավտոտնակի միջով` Այգեստան 9-րդ փողոցի կողմից։ Ունի սև գույնի «Տոյոտա Կորոլլա» ավտոմեքենա, որը վարում են ինքն ու որդին։ Ավտոտնակը նախատեսված է երկու ավտոմեքենայի համար և այնտեղ կայանվում է նաև եղբոր «Մերսեդես» մակնիշի ավտոմեքենան։ Ավտոտնակի դռների երկու կողմերից առկա են մետաղական ցանցով պատված հատվածներ, որոնցից աջ կողմի հատվածի վերջնամասում մոտ 1 մետր լայնությամբ բացակայում է ցանցը։ Ավտոտնակի դուռն ունի փական` լեզվակով ներսից փակվող, որը հնարավոր է բացել դրսից՝ ցանկացած որևէ բանալիով։ Ավտոտնակից դեպի տուն տանում են վայր իջնող աստիճաններ։ Տունը գտնվում է թեքության վրա, այդ պատճառով էլ Այգեստան փողոցի կողմից երևում է տան մի հարկը, իսկ Չարենցի փողոցի կողմից՝ երկու հարկը։ Առաջին հարկի պատուհանները ճաղավանդակով են, իսկ երկրորդ հարկում ճաղավանդակներ չկան։ Տան առաջին հարկում գտնվում է միայն խոհանոցը և սանհանգույցը, իսկ երկրորդ հարկում երկու ննջարաններ և հյուրասենյակ, որից դուրս են գալիս երկրորդ հարկում գտնվող բաց պատշգամբ։ Տան մուտքի դուռը երկաթյա է, փականը՝ փակ վիճակում։ Բռնակը սեղմելու դեպքում լսվում է յուրահատուկ ձայն՝ չխկոց։
2011 թվականի սեպտեմերի 22-ին սովորականի նման աշխատանքից հետո ամբողջ ընտանիքով գտնվել են տանը։ Միայն որդին է տուն վերադարձել ժամը 23։30-ի սահմաններում, որին ինքն է բերել ավտոմեքենայով, ինչի համար էլ բարկացել է նրա վրա, և նա, մտնելով իր սենյակ, փակել է դուռը։ Ավտոմեքենան կայանել է ավտոտնակում, որտեղ արդեն կանգնած է եղել եղբոր ավտոմեքենան և փակել է դարպասը ներսից լեզվակը հրելով, առանց բանալիով փակելու։ Այդ օրը լավ չի զգացել իրեն, քունը չի տարել և ժամը 03։00-ի սահմաններում ննջարանից եկել է հյուրասենյակ՝ հեռուստացույց դիտելու։ Ժամը 05։00-ի սահմաններում անջատել է հեռուստացույցը և պառկել է հյուրասենյակի բազմոցին։ Տան մուտքի դուռը գտնվում է անմիջապես հյուրասենյակի տակի հատվածում։ Ժամը 05։00-ի սահմաններում հստակ լսել է դռան փականի ձայնը, այսինքն, ինչ-որ մեկը դրսի կողմից դուռը բացելու նպատակով սեղմել է դռան բռնակը։ Մի պահ մտածել է, որ որդին իրենից նեղանալով կարող էր դուրս գալ տանից և նոր է գալիս տուն և անմիջապես մոտենալով նրա ննջարանին՝ բացել է դուռը և տեսել, որ նա քնած է։ Դրանից հետո վերադարձել է հյուրասենյակ, բացել է դեպի պատշգամբ տանող դուռը, որը փակված է եղել բանալիով, դուրս եկել պատշգամբ, նայել տան առջևի հատվածում, ավտոտնակի և հողամասի ուղղությամբ, սակայն ոչ մեկին չի տեսել, միայն ինչ-որ շարժում է նկատել հողամասի տան կողմից ձախ անկյունում բացակայող ցանցի հատվածում։ Առավոտյան տանից դուրս է եկել ժամը 08։20-ի սահմաններում և ավտոմեքենան ավտոտնակից հանելուց տեսել է, որ դուռը ծածկված է, բայց փականով փակված չէ։ Այս ամենն իրեն կասկածելի է թվացել։ Գիշերվա դռան ձայնի մասին օրվա ընթացքում հեռախոսով ասել է կնոջն և եղբորը։ Նույն օրը, լուրերից տեղեկացել է, որ սեպտեմբերի 23-ին առավոտյան ժամը 06։30-սահմաններում ոստիկանների կողմից բռնվել է ավազակային հարձակումներ կատարող բանդայի անդամները։ Եվս մեկ-երկու օր անց լուրերից տեղեկացել է, որ որ բանդան բռնվելու օրը պատրաստվել է հերթական հարձակումը կատարել իրենց թաղամասում, ինչից համոզվել է, որ նրանք պետք է հարձակվեին իր ընտանիքի վրա։ Լարագրողներից տեղեկացել է, որ հարձակումը պատրաստվել է հայտնի գինեկոլոգ Գեորգի Կիմի Պողոսյանի նկատմամբ, այդ պատճառով էլ ինքը ոստիկանություն չի դիմել։ Ամեն դեպքում մնացել է այն համոզմունքին, որ բանդիտները ցանկացել են մտնել իր տուն, ուստի դեպքից մոտ 20 օր անց տան մուտքի դռան մոտ տեղադրել է տեսախցիկ և տնային հեռակապ /դոմոֆոն/։
Դեպքին նախորդող օրերին 2-3 անգամ, տան մոտակայքում՝ Այգեստան փողոցի հատվածում, երեկոյան ժամերին, երբ մութ է եղել, տեսել է անծանոթ ավտոմեքենաներ, որոնց մեջ եղել են մարդիկ։ Այդ ավտոմեքենաները կասկածելի են թվացել, քանի որ տան մոտ փողոցի հատվածը փակուղի է և այդտեղ անծանոթ ավտոմեքենաներ չեն կանգնում։
Նախաքննական ցուցմունքների հրապարակումից հետո տուժողը հայտնել է, որ իր կողմից տրված նախաքննական ցուցմունքները ճիշտ են և համապատասխանում են իրականությանը, քանի որ այդ ժամանակ իր հիշողությունը եղել է ավելի թարմ։

/տես` հատոր 11, գ.թ. 124-128, դատական նիստի արձանագրությունը/

Վկա Հովհաննես Ջինանյանի դատաքննական ցուցմունքն այն մասին, որ ինքը բնակվում է Չարենցի 47 հասցեում` հոր, մոր և քրոջ հետ։
Դեպքի օրը` 2011թ. սեպտեմբերին, օրը կոնկրետ չի հիշում, քանի որ քնած է եղել, ոչ մի բան չի տեսել, չի լսել։ Առավոտյան հայրը անհանգստացած պատմել է, որ ավտոտնակի դուռն է բաց եղել։ Ավտոտնակի փականը վնասված չի եղել։ Հորից լսել է, որ փորձել են իրենց տան դուռը բացել։ Իր հարցաքննության ժամանակ քննիչն անուն, ազգանուններ է տվել, բայց ինքը ոչ ոքի չի ճանաչել։ Իրենք քննիչներից են իմացել, որ փորձել են իրենց բնակարան մտնել։ Իրենց տունը 2 կողմից մուտք ունի՝ և Չարենցի փողոցի կողմից և Այգեստան փողոցի։ Ավտոտնակը Այգեստան փողոցի կողմից է։ Ավտոտնակը փակվում է 2 տարբեր փականներով։ Եթե ավտոտնակի դուռը փակում են փականերից միայն մեկով` ոչ հիմնականով, ապա հնարավոր է այլ բանալիով բացել, ինքը փորձել է, և այն բացվել է։ Իրենք ավտոտնակի դուռը միշտ փակում են։ Այդ օրը երեկոյան տուն է վերադարձել Չարենցի փողոցի կողմի մուտքով։ Երբ տուն է եկել, տեսել է հորը։ Քանի որ իր երկու հորեղբայրները բնակվում են նույն բակում, և ինքը հաճախ է գնում հորեղբայրների տուն և մինչև ուշ ժամ մնում այնտեղ, երևի հայրը կարծել է, որ ինքը գնացել է հորեղբոր տուն, ուշ ժամի վերադառնում է և փորձում է տան դուռը բացել, այդ պատճառով է եկել և ստուգել, թե ինքը ննջարանում է, թե ոչ։

/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/

Վկա Կարինե Ջինանյանի դատաքննական ցուցմունքն այն մասին, որ ինքը հանդիսանում է տուժող Կարեն Ջինանյանի կինը։ Իրենք բնակվում են Չարենցի 47 հասցեում։ Տարին կոնկրետ չի հիշում, սեպտեմբերի 11-ին կամ 12-ին, առավոտյան երբ արթնացել է, ամուսինն ասել է, որ լուսադեմի մոտ ինչ-որ մեկը փորձել է բացել իրենց տան դուռը, ինչ-որ մեկի իրենց տան մուտքի դռան բռնակը իջեցրել է, որից շատ շեշտված ձայն է եկել։ Քանի որ ամուսինը վատառողջ է եղել` ալերգիկ քոր ունի, քնած չի եղել։ Իրենք էլ հարցրել են «քանի որ վատառողջ ես, կարո՞ղ է քեզ թվացել է», ինքն էլ պատասխանել է՝ ոչ, իրեն չի թվացել։ Ինքը որևէ մեկի չի տեսել, որևէ ձայն չի լսել։ Ամուսինն ասել է, որ ձայներ է լսել։ Ամուսինը պնդել է, որ քնած չի եղել, փորձել են դուռը բացել։ Քանի որ իրենց բակում այլ մարդիկ էլ են ապրում, ինքը մտածել է, որ տեգրը եկել է, ինչ-որ բան է ուզեցել ասել, մտածել է դուռը բանալիով բաց է ու փորձել է դուռը բացել։ Քանի որ իրենք թշնամիներ և իրենց վատը ուզողներ չունեն, այդ պատճառով ոստիկանություն չեն դիմել։ Արտառոցը եղել է դռան չխկոցի ձայնը։ Այդ չխկոցից մոտ 2-3 ամիս հետո են ոստիկանության աշխատողները եկել իրենց տուն։ Իրենք ոչ մի թանկարժեք բան չունեն իրենց տանը, որ ցանկանային տանել, անգամ երբ ոստիկանները այցելել են իրենց տուն, զարմացել են։ Դռան չխկոցը իրենց հուշել է, որ ամեն դեպքում մեկը փորձել է մտնել իրենց տուն։ Ինքը և ամուսինը միասին են պառկել քնելու, բայց, քանի որ ամուսինը վատառողջ է եղել, հաճախ է վեր կացել ու նորից պառկել։ Ինքը չի իմացել, որ այդ գիշեր ավտոտնակի դուռը բացել են։ Այդ ավտոտնակից իրենցից բացի օգտվում է նաև իր տեգրը և եթե անգամ տեսած լինի, որ դուռը բաց է, հնարավոր է, որ մտածեր տեգրն է բաց թողել, կամ երեխաները բակում խաղացել են ու դուռը մոռանալով բաց են թեղել։ Իրենք 2 կողմից մուտք ունեն` և Չարենցի փողոցի կողմից և Այգեստան փողոցի։ Հետագայում չխկոցի մասին հարցրել են և տեգրոջը, և բակի մյուս բնակիչներին, սակայն բոլորն էլ պատասխանել են, որ իրենք չեն եղել։

/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/

Դատարանն արձանագրում է, որ վերը շարադրված ապացույցները, ինչպես նշվեց վերևում հաստատում են այն փաստը, որ տեղի են ունեցել սույն քրեական գործով ամբաստանյալներին մեղսագրված ավազակային հարձակումները։

բ/ ստորև ներկայացվում են այն ապացույցները, որոնց համակցությամբ դատարանը հանգել է այն հետևության, որ ապացուցված է սույն գործով ամբաստանյալեր հադիսացող անձանց մասնակցությունը իրենց մեղսագրված հանրորերն վտանգավոր արարքներին կատարմանը

Դատարանում, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 337-րդ հոդվածի համաձայն հրապարակված ամբաստանյալ Դավիթ Սուրենի Գալստյանի նախաքննական ցուցմունքներով այն մասին, որ 2011 թվականի մայիսի սկզբին իր ծանոթներ Գուրգեն Հարյապետյանը և Սամվել Դավթյանը առաջարկել են իրեն գումար վաստակելու նպատակով ավազակային հարձակումներ կատարել հարուստների տների վրա, ինչին նա համաձայնվել է։ Այդ հարցով իրեն դիմելու հիմնական պատճառը եղել է այն, որ ինքը բարձրահասակ և ամրակազմ է, և դա անհրաժեշտ է եղել որպեսզի տուժողները վախենան, քանի որ նրանց սպանելու նպատակ չեն ունեցել։ Գուրգեն Հայրապետյանը հայտնել է, որ ավազակային հարձակումները պետք է կատարեն զենքերով, դիմակներով և ձեռնոցներով, որոնք կտրամադրի ինքը, ինչպես նաև կհայտնի, թե երբ և ում նկատմամբ պետք է հարձակում կատարվի։ Վերջինս հայտնել է նաև, որ բացի իրենից և Սամվելից իրենց հետ հարձակումներին մասնակցելու են ևս երկու անձ։ Հետագայում հանդիպել է այդ տղաներին, նրանցից մեկը եղել է մոտ 35-40 տարեկան, մյուսը ավելի երիտասարդ։ Իր մոտ նրանք թողել են վրացահայի տպավորություն, հարձակումների ժամանակ միմյանց դիմել են «Եղո» անունով, խոսել են հայերեն, ինչպես նաև ռուսերեն և վրացերեն մեջբերումներով։ Այդ եղանակով խոսելու նպատակը եղել է այն, որ շեղեն տուժողներին և նրանց մոտ տպավորություն ստեղծեն, թե իբր այլ երկրից են ժամանել։ Հստակ չի կարող հայտնել, թե նրանք իրականում Վրաստանից էին ժամանել, թե Հայաստանի բնակիչներ էին։ 2011 թվականի մայիս ամսին Գուրգենի և Սամվելի հետ ունեցած նախնական պայմանավորվածության համաձայն նախ հանդիպել է Գուրգենին, ապա ժամը 04։00-ի սահմաններում վերջինիս հետ պատահական տաքսի ավտոմեքենայով գնացել են Երևանի Մալաթիա թաղամասի շուկայի մոտ։ Այնտեղ են եկել նաև Սամվելը և Գուրգենի կողմից նշված երկու տղաները։ Գուրգենի ցուցումով ոտքով գնացել են Մալաթիայի հիվանդանոցի ուղղությամբ, որտեղ նա ցույց է տվել ավազակային հարձակման ենթակա տունը, ապա իր մոտ եղած սպորտային պայուսակից հանել և բոլորին բաժանել է դիմակներ, ձեռնոցներ և զենքեր, այդ թվում իրեն տվել է «Մակարով» տեսակի ատրճանակ։ Մյուսներին բաժին է հասել «ՏՏ» տեսակի ատրճանակ և այլ զենքեր, իսկ Գուրգենը վերցրել է «Կալաշնիկով» տեսակի ինքնաձիգը։ Որոշել են յուրաքանչյուրի գործողությունները, ապա մոտեցել են տան եվրոպատուհանին, որտեղ իր մոտ եղած պտուտակահանով բացել է պատուհանը և հինգով մտել են տուն։ Իրենց մոտ եղած կրակայրիչ-լապտերներով լուսավորել են տունը, որտեղ քնած են եղել չորս անձ։ Ինքը մտել է ամուսնու ննջասենյակ և կպչուն ժապավենով կապել է նրան։ Մյուս տղաները մտել են մյուս սենյակաները, որոնցից կինը և դուստրը գտնվել են մի սենյակում էին, իսկ երիտասարդ տղան` մեկ այլ սենյակում, կպչուն ժապավենով կապել են նրանց ձեռքերը, ոտքերը և բերանները։ Դրանից հետո, սկսել են սպառնալ և պահանջել են արժեքավոր իրեր և գումար, նաև թեթև հարվածներ են հասցրել նրանց վախեցնելու համար։ Զգացել է, որ տան անդամները Եհովայի վկաներ են։ Ամուսինը հայտնել է, որ գումարը գտնվում է հյուրասենյակում, փնտրելու արդյունքում գտել են նաև ոսկեղեն։ Թողնելով նրանց կապկպված վիճակում, դուրս են եկել տանից և քիչ հեռանալով դիմակները, ձեռնոցները, զենքերը դրել են Գուրգենի պայուսակի մեջ։ Հափշտակված գումարը կազմել է 1200 ԱՄՆ դոլար, որը բաժանել են միմյանց միջև, իսկ ոսկեղենը իր մոտ պահել է Գուրգենը` վաճառելու նպատակով։ Երկու-երեք օր անց, Գուրգենը բերել է և իրեն է տվել ոսկեղենի վաճառքից գոյացած գումարի իր բաժնեմասը, որի չափը չի հիշում։ Նշված ավազակային հարձակումից գոյացած գումարները ծախսելուց հետո, Գուրգենը նորից առաջարկել է կատարել նոր ավազակային հարձակում, նշելով, որ հերթական հարձակման ենթակա տունը գտնվում է Ավան թաղամասում և տան տերը «ասֆալտի գործ անող է»։ 2011 թվականի հունիսի 1-ին, ժամը 03։00-04։00-ի սահմաններում հանդիպել է Գուրգենին, Սամվելին, երկու վրացահայերին և նրանց հետ եկած ևս մեկ իրենց ընկերոջը։ Մինչ այդ բոլորով գնացած են եղել այդ տարածք, ուսումնասիրել են տունը և հարմարությունները։ Ծանոթ լինելով տարածքին ավազակային հարձակման օրը հանդիպել են տան հարակից հատվածում։ Կրկին զինվել են, հագել են դիմակներ և ձեռնոցներ։ Ինքը վերցրել է «Մակարով» տեսակի ատրճանակ, իսկ մյուսները այլ ատրճանակներ և ինքնաձիգներ։ Հարձակման ենթակա տունը եղել է 3-4 հարկանի։ Ժամը 04։30-ի սահմաններում պարիսպի վրայից ցատկելով մտել են բակ, ապա բացել են տան լողավազանի սենյակի եվրոպատուհանը և մտել են տուն։ Իրենց մոտ եղած լապտերներով լուսավորելով ճանապարհը, մտել են առաջին հարկի հյուրասենյակ, որտեղ պառկած է եղել մի տարեց կին և նրան խնամող երիտասարդ աղջիկ։ Նրանց կպչուն ժապավեններով կապելուց հետո, բարձրացել են վերևի հարկում գտնվող ննջարաններ, որտեղ նույն ժապավեններով կապել տան տիրոջն ու նրա կնոջը, որդուն և հարսին, իսկ երեխաներին ձեռք չեն տվել, քանի որ փոքր են եղել։ Նույն եղանակով սկսել են սպառնալ, որից հետո երիտասարդ տղան հայտնել է առաջին հարկում գտնվող չհրկիզվող պահարանի /սեյֆի/ տեղը։ Տան սենյակնեից գտել են ոսկյա զարդեր, օծանելիքներ, նույն տղայից վերցրել են բակում կայանված «Ջիպ» տեսակի ավտոմեքենայի բանալին, որի մեջ տեղադրել են սեյֆը, ապա բոլորով` վեց հոգով, նստել են նույն ավտոմեքենան և հեռացել են։ Մինչ հեռանալը նկատել են, որ տանը տեղադրված են տեսախցիկներ և չբռնվելու նպատակով հանել ու իրենց հետ տարել են տեսախցիկների ձայնագրման հիշողության սարքը։ Նոր Նորք թաղամասում սեյֆը տեղափոխել են Գուրգենին պատկանող «Մերսեդես» մակնիշի ավտոմեքենայի մեջ, այնուհետև, առևանգված «Ջիպով» ուղևորվել են դեպի երրորդ մաս` հետքերը կորցնելու համար ավտոմեքենան այնտեղ թողնելու նպատակով։ «Վստրեչի» կամուրջի խաչմերուկում կարմիր լույսի տակ կանգնած ժամանակ, մոտակայքում արգելակել է ոստիկանության ավտոմեքենա, որը տեսնելով փախել են ոստիկաններից և ավտոմեքենան թողել են 3-րդ մաս թաղամասի շենքերի տարածքում։ Դրանից հետո պատահական տաքսի ավտոմեքենայով գնացել են Նոր Նորք թաղամաս, որտեղ միացել են իրենց սպասող, ավազակային հարձակմանը մասնակացած տղաների մի մասին, որոնք սպասել են իրենց հետ Գուրգենի «Մերսեդես» մակնիշի ավտոմեքենային։ Նրանց հետ միասին գնացել են Աբովյանի ճանապարհին գտնվող՝ իրենց կողմից վարձակալած ամառանոց, որտեղ էլեկտրական սղոցով /բոլգարկա/ կտրել են սեյֆը։ Չհրկիզվող պահարանում եղել է կանխիկ գումար` ԱՄՆ դոլարներ և ՀՀ դրամ։ Գումարը բաժանել են 6 հոգու միջև, իսկ ոսկեղենը նույն եղանակով վաճառել է Գուրգենը և բերել է գումարը։ Ոսկեղենի վաճառքից գոյացած գումարի և սեյֆի մեջ եղած կանխիկ գումարի ընդհանուր չափը կազմել է շուրջ 80.000 ԱՄՆ դոլար։ Այդ գումարի մի մասով գնել են կլոր լուսարձակներով «Մերսեդես» մակնիշի ավտոմեքենա` 10000 ԱՄՆ դոլարով, որից վճարել են 5000 ԱՄՆ դոլարը` մնացած գումարը ամսեկան վճարելու պայմանով։ Մինչ այդ ավտոմեքենան գնելը, Գուրգենն ունեցել է մեկ այլ «Մերսեդես» մակնիշի ավտոմեքենա, որը վաճառել է։ Մնացած գումարը ծախսել են իրենց հաճույքների համար, իսկ հափշտակված օծանելիքները օգտագործել են։ Այդ օծանելիքներից մեկը` «CK» տեսակի օծանելիքը մնացել է իրենց կողմից հետագայում վարձակալած Նորք թաղամասի Ամառանոցային փողոցում գտնվող տան ճաշասենյակի կահույքի պահարանի վրա։ Հաջորդ ավազակային հարձակումը կատարել են 2011 թվականի հուլիսի սկզբին։ Կրկին Գուրգեն Հայրապետյանն իրենց հայտնել է կատարվելիք ավազակային հարձակման վայրը` «Նոյ» թաղամասում, ապա նախորդ դեպքերի նման նախապես ուսումնասիրել են տեղանքը։ Մոտավոր նույն ժամին` ժամը 05։00-ի սահմաններում, ինքը, Գուրգենը, երկու «վրացահայերը», նույն եղանակով` Գուրգենի կողմից բերած զենքերով զինվելով, հագնելով դիմակներ և ձեռնոցներ, ցատկել են տան պարիսպի վրայից, ապա պտուտակահանով բացել են տան պատուհանը և մուտք են գործել տուն։ Այնուհետև բարձրացել են տան երկրորդ հարկ, որտեղ ինքը մտել է աջ կողմի ննջարանը և կպչուն ժապավենով կապել է այնտեղ պառկած երիտասարդ տղային։ Մյուսները կապել են մյուս ննջարաններում քնած մեկ այլ երիտասարդ տղայի, նրանց հորը և տատիկին։ Կրկին սկսել են սպառնալիքներ տալ և հարվածներ հասցնել` պահանջելով ոսկի և գումար։ Տուն մտնելուց նկատել է, որ երիտասարդ տղաներից մեկը քնած չի և եղել է բջջային հեռախոսով նամակ է գրելուց։ Տանը գտնվող անձանց կպչուն ժապավենով կապելուց և գումարի պահանջ ներկայացնելուց հետո, տան քաղաքային հեռախոսին զանգ է եկել, ինչից ենթադրել են, որ տան տերերը հասցրել են հայտնել ոստիկանություն։ Դրանից հետո, իր մտած սենյակից վերցրել են այնտեղ գտնվող չհրկիզվող պահարանը / սեյֆը /, այն գլորելով իջեցրել են բակ, ապա դրել են բակում կայանված տան տերերին պատկանող «ԲՄՎ X5» ավտոմեքենայի մեջ և չորսով հեռացել են նույն ավտոմեքենայով «Չերեմուշկա» թաղամասի ուղղությամբ։ Այնտեղ չհրկիզվող պահարանը տեղփոխել են նախապես թողնված իրենց «Մերսեդես» մակնիշի ավտոմեքենայի մեջ, իսկ «ԲՄՎ X5» ավտոմեքենան տարել-թողել են «Չերեմուշկա» թաղամասի դպրոցներից մեկի մոտ։ Ավտոմեքենայի բանալին թողել են իր տեղում և ավտոմեքենայի մեջ լցրել են իրենց հետ նախապես բերված պղպեղը, որպեսզի ոստիկանների կողմից հետախույզ-շուն օգտագործելու դեպքում, շունը հետք չվերցնի։ Հափշտակված չհրկիզվող պահարանը կրկին տարել են Աբովյանի ճանապարհին գտնվող, իրենց կողմից վարձակալած ամառանոց, որտեղ կտրել են էլեկտրական սղոցով /բոլգարկա/։ Պահարանից հայտնաբերել են մի կապոց 100 ԱՄՆ դոլար անվանական արժեքով թղթադրամներ, որի ընդհանուր գումարը կազմել է 9.800 ԱՄՆ դոլար, և ոսկյա զարդեր։ Գումարը տեղում կիսել են միմյանց միջև, իսկ ոսկյա զարդերը հետագայում վաճառել է Գուրգենը։ Դրանց վաճառքից գոյացած շուրջ 9.000 ԱՄՆ դոլար գումարը նույնպես բաժանել են միմյանց միջև։ Չհրկիզվող պահարանի կտորները նետել են Քանաքեռ ՀԷԿ-ի ջրամբարը։ Աբովյանի ճանապարհին գտնվող ամառանոցի հետքերը կորցնելու նպատակով տուն են վարձել Նորք թաղամասի Ամառանոցային փողոցում, որի տերը եղել է կին և ունեցել է դուստր։ Այնուհետև, Գուրգեն Հայրապետյանը հայտնել է կատարվելիք հերթական ավազակային հարձակման տան մասին, որը գտնվել է Կիլիկիա թաղամասում։ Ըստ Գուրգենի խոսքերի տան տերը եղել է «բիզնեսմեն»։ Նույն եղանակով նախապես ուսումնասիրել են տեղանքը և տուն մուտք գործելու հարմարությունները։ 2011 թվականի օգոստոսի կեսերին, անձրևային եղանակին և գիշերային ժամին, ինքը, Գուրգենը, Սամվելը և երկու «վրացահայ» տղաները, իրենց «Մերսեդես» մակնիշի ավտոմեքենայով, գնացել են Իսակովի պողոտայի ավտոկայանի հարևանությամբ գտնվող բարձրահարկ շենքերի բակ, որտեղ թողել իրենց աոտոմեքենան և ոտքով իրարից առանձին գնալով, հանդիպել են նշված տան մոտ։ Գուրգենի պայուսակից վերցրել են զենքերը, դիմակները և ձեռնոցները։ Ինքը վերցրել է «Մակարով» տեսակի ատրճանակը, իսկ մյուսները այլ զենքեր։ Բարձարացել են քարով և ճաղավանդակով կառուցված պարիսպի վրայով և տան հետնամասի բաց դռնով մտել են տուն։ Հյուրասենյակում հեռուստացույցը միացված է եղել, իսկ բազմոցին պառկած է եղել տան տղամարդը, որին անմիջապես կապել են կպչուն ժապավենով։ Տղաներից մեկը մնացել է նրա մոտ, իսկ ինքը մյուսների հետ բարձրացել է երկրորդ հարկ։ Այնտեղ ննջասենյակներից մեկում քնած է եղել մի կին, մյուսում` երիտասարդ աղջիկ, իսկ փոքրիկ ննջարանում` մանկահասակ երեխա։ Ինքը վերջինն է բարձրացել երկրորդ հարկ և այդ ընթացքում տղաները արդեն իսկ կպչուն ժապավեններով կապած են եղել կնոջն ու աղջկան։ Զենքերով սպառնալիքներ տալով, հարվածներ հասցնելով պահանջել են ոսկյա զարդեր և գումար, սակայն թե տաղամարդը, թե կինը ասել են, որ «տոկոսների տակ ենք, բանկերում վարկեր ունենք» և չեն հայտնել գումարի գտնվելու տեղը։ Իր հիշելով հյուրասենյակին հարակից խոհանոցից անձամբ գտել է 3.000.000 ՀՀ դրամ գումար, իսկ տղաները կնոջ ննջարանից գտել են ոսկյա զարդեր և 20.000 ԱՄՆ դոլար գումար։ Այնուհետև, առաջին հարկի պատերից հանել են նկարներ և անջատել դրանք շրջանակներից` հեշտ տանելու համար։ Բացի ոսկյա զարդերից և գումարից հափշտակել են նաև հինգ հատ նկարներ, մեկ հատ փողերի տեսքով նկար և դիմել են փախուստի։ Հասնելով իրենց «Մերսեդես» մակնիշի ավտոմեքենայի մոտ, գնացել են Ամառանոցային փողոցում գտնվող վարձակալած տուն, որտեղ բաժանել են հափշտակաված կանխիկ գումարը միյանց միջև, իսկ ոսկեղենը հետագայում վաճառել է Գուրգենը՝ իրեն անհայտ պայմանններում և դրա վաճառքից գոյացած շուրջ 9.000 ԱՄՆ դոլարը նույնպես բաժանել են միմյանց միջև։ Հափշտակված նկարները Գուրգեն Հյարապետյանը տվել է իրեն անհայտ անձի, որը պետք է վաճառեր դրանք և իրենց տար 80.000 ԱՄՆ դոլար գումար սեպտեմբերի վերջին։ 2011 թվականի սեպտեմբերի կեսերին Ռուսաստանի Դաշնությունից վերադարձել է իր ծանոթ Արթուրը, որը հայտնել է Այգեստան թաղամասում գտնվող հարուստ բժիշկի տան մասին և առաջարկել է ավազակային հարձակում կատարել այդ տանից։ Համաձայնվել են նրա առաջարկին, ապա Արթուրի, Գուրգենի և Սամվելի հետ գնացել են Այգեստան թաղամաս` Ձերժինսկու անվան դպրոցի մոտակայք, որտեղ Արթուրը ցույց է տվել բժիշկի տունը։ Որոշել են ավազակային հարձակումը կատարել 2011 թվականի սեպտեմբեր 22-ի լույս 23-ի գիշերը։ Նշված օրը, ինքը, Գուրգենը, Սամվելը և Արթուրը գիշերային ժամերին, դուրս են եկել Ամռանոցային փողոցում գտնվող վարձակալած տնից, ապա «Մերսեդես» մակնիշի ավտոմեքենայով ուղևորվել են Նոր Նորք թաղամասում գտնվող Գայի արձանի մոտ, որտեղ Սամվելն ու Արթուրն իջել են ավտոմեքենայից և տաքսիով գնացել են Այգեստան թաղամաս, իսկ ինքն ու Գուրգենը «Մերսեդեսը» թողել են նույն Նոր Նորք թաղամասում և պատահական տաքսի ավտոմեքենայով նույնպես գնացել են Այգեստան թաղամաս։ Պայմանավորված վայրում շենքերից մեկի մոտ կայանված է եղել սպիտակ գույնի «կանացի» փոքր ավտոմեքենա, որի մեջ Արթուրը նախապես Ամառանոցային փողոցի տնից բերել և թողել էր զենքերով, դիմակներով, ձեռնոցներով և այլ անհրաժեշտ իրերով պայուսակը, որպեզսի դրանք ոչ ոք չնկատի։ Արթուրը իրեն տվել է նշված ավտոմեքենայի հեռակառավարման վահանակը, այնտեղ գտնվող պայուսակը վերցնելու համար, ապա մտել են մոտակա շենքի մուտք զինվելու նպատակով։ Նույն ժամանակ այդտեղ է եկել մի երիտասարդ տղա, սակայն նրան չի ճանաչել և չի իմացել, թե ով է։ Այդ ընթացում տեսել են կասկածելի ավտոմեքենա, լսել են ավտոմեքենայի ազդանշանի ձայն և վախենալով, որ կարող են բռնվել, որոշել են չկատարել ավազակային հարձակումը։ Այնուհետև, Արթուրն ու Գուրգենը գնացել են ավտոմեքենան բերելու, որպեսզի զենքերը տեղափոխեն իրենց վարձակալած տուն։ Իրենց մինչ այդ միացած երիտասարդ տղան հեռացել է, իսկ ինքն ու Սամվելը ոտքով գնացել են մոտակայքում գտնվող սեփական տների մոտ։ Որոշ ժամանակ ապասելուց հետո, տեսնելով, որ Գուրգենն ու Արթուրը ուշանում են, իրենց հետ վերցնելով զենքերով պայուսակը նստել են պատահական տաքսի ավտոմեքենա տուն գնալու նպատակով։ Կենդանաբանական այգու վերելքի ճանապարհին դիմացի կողմում տեսել են իրենց «Մերսեդես» մակնիշի ավտոմեքենան վթարված վիճակում։ Սակայն, քանի որ իրենց մոտ է եղել զենքերով պայուսակը, այդ պահին չեն մոտեցել ավտոմեքենային, որոշել են զենքերը տանել տուն և վերադառնալ վթարի վայր ու տեսնել, թե ինչ է պատահել։ Պայուսակը թողնելով տանը մեկ այլ տաքսի աոտոմեքենայով գնացել են «Մերսեդեսի» վթարի վայր` Մյասնիկյան պողոտա, որտեղ իրենց մոտեցել են ոստիկանության աշխատակիցներ և բերման ենթարկել ոստիկանություն։
Իր մասնակցությամբ կատարված ավազակային հարձակումների ժամանակ հագել են նույնատիպ սև հագուստներ, կրել են սև գույնի գուլպաներից պատրաստված դիմակներ և ռետինե պուտիկներով ձեռնոցներ, որոնք իրենց զենքերի հետ թողել են Ամառանոցային փողոցում վարձակալած տանը։ Հափշտակված չհրկիզվող պահարանների կտորները գցել են Քանաքեռ ՀԷԿ-ի ջրամբարը և այլ վայրեր։ Յուրաքանչյուր ավազակային հարձակման համար գնել են նոր բջջային հեռախոսներ` իրենց նոր հեռախոսահամարներով և տարբեր վայրերից, առանց անձանագիր ներկայացնելու` վճարելով լրացուցիչ գումար։ Դրանց մի մասը նետել են օգտագործելուց հետո, իսկ մի մասը գտնվել է իրենց «Մերսեդես» մակնիշի ավտոմեքենայի մեջ և վարձակալած տանը` նոր, չօգտագործված վիճակում։
Իր մոտ անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերված մարիխուանա տեսակի թմրամիջոցը պատկանում է իրեն, այն գտել է փողոցից և պահել է իր մոտ իր օգտագործման համար, որևէ մեկին տալու կամ հյուրասիրելու նպատակ չի ունեցել։
Մեղադրյալ Դավիթ Գալստյանը իր ցուցմունքով հայտնել է նաև, որ կարող է մատնացույց անել ցուցմունքում նշված ավազակային հարձակումների վայրերը, ապա վերջինիս մասնակցությամբ կատարված քննչական փորձարարության ընթացքում, նա մատնացույց է արել ավազակային հարձակումների դեպքի վայրերը, մանրամասն նկարագրել է տան անդամների, զարդերի և գումարների գտնվելու վայրերը և իրենց խմբի անդամների գործողությունները։
Բացի վերը նշված ցուցմունքները Դավիթ Գալստյանը ՀՀ հատուկ քնչական ծառայությունում քննված և նախաքննությունը մեկ վարույթում շարունակելու համար սույն քրեական գործին միացված թիվ 62209311 քրեական գործի նախաքննության ընթացքում, որպես վկա հարձաքննության ժամանակ հայտնել է, որ 2011 թվականի մայիսին գտնվելով Նուբարաշենի հոգեբուժական կլինիկայում, փախուստի նպատակով խնդրել է հերթապահ սանիտար Հրայր Ղազարյանին թույլատրել դուրս գալ բաժանմունքից պատուհանից վայր ընկած գուլպան վերցնելու նպատակով, որից հետո դուրս գալով շենքից վազել-ցատկել է պարիսպի վրայով և դիմել է փախուստի։
Նախաքննական ցուցմունքների հրապարակումից հետո ամբաստանյալը հայտնել է, որ նախաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքները չեն համապատասխանում իրականությանը, քանի որ դրանք իրենից խոշտանգումների, անմարդկային վերաբերմունքի արդյունքում են ձեռք բերել, ավելին, իր ընտանիքի անդամներին էլ են տարել ոստիկանություն, որպեսզի իր վրա ներազդեն, որը ոստիկաններին հաջողվել է։ Ստիպել են, որպեսզի ինքը հայտնի, թեիբր մասնակցել է բանդայի կազմում կատարվող հանցագործություններին և ստիպել են, որպեսզի նա հայտնի գործով ամբաստանյալների անունները՝ որպես իր հետ ավազակային հարձակումների մասնակիցներ։

/տես` հատոր 4, գ.թ. 228, հատոր 5, գ.թ. 156-163, հատոր 6, գ.թ. 132 հատոր 11, գ.թ. 223-227, հատոր 16, գ.թ 151, դատական նիստի արձանագրությունը/

Դատարանում, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 337-րդ հոդվածի համաձայն հրապարակված ամբաստանյալ Սամվել Հրաչի Դավթյանի նախաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ 1994 թվականին դատապարտվել է 11 տարվա ազատազրկման՝ ավազակային հարձակում կատարելու համար և պատժից ազատվել է 2002 թվականին։ Երկրորդ անգամ դատապարտվել է 2007 թվականին` 4 տարի ազատազրկման` անձի առևանգման համար, իսկ պատժի կրումից ազատվել է 2011 թվականի հունվարի 11-ին։ Այնուհետև, շուրջ երկու ամիս բնակվել է քրոջ տանը` Կոմիտաս թաղամասում, ապա գիշերել է տարբեր վայրերում։ 1994 թվականից ճանաչում է Գուրգեն Հայրապետյանին, որի հետ ծանոթացել է ազատազրկման վայրում։ Ազատարակման վայրից վերադառնալուց հետո, Գուրգենը եկել է տեսակցելու իրեն, ապա 2011 թվականի մայիսին կրկին հանդիպել է Գուրգենին և նրա ծանոթ Նոր Նորքի 2-րդ զանգվածի բնակիչ ոմն Վարդանին, որն առաջարկել է ավազակային հարձակում կատարել Մալաթիա թաղամասում գտնվող տներից մեկի վրա։ Համաձայնության գալով, երեքով գնացել են նշված թաղամաս, պատուհանից մուտք են գործել տուն և ավազակային հարձակմամբ հափշտակել են գումար ու ոսկյա զարդեր։ Նշված տանը գտնվել են ամուսինը, կինը, երեիտասարդ տղան և փոքր դուստրը։ Հարձակման ժամանակ ամուսինը սկսել է աղոթել, իսկ ինքը նրան ջուր է տվել, որ չխեղդվի։ Բացի այդ, 2011 թվականի հունիսի 01-ին մասնակցել է Երևանի Ավան թաղամասում գտնվող «Լինսի հիմնադրամի» տնօրենի տան վրա կատարված ավազակային հարձակմանը։ Նշված տունը եղել է մեծ, եռահարկ տուն, մուտք են գործել պարիսպի վրայից։ Տանից հափշտակել են չհրկիզվող պահարան, որը տեղադրել են տան ավտոտնակում կայանված «Ջիպ» ավտոմեքենայի մեջ, որով հեռացել են։ 2011 թվականի հուլիսի սկզբին մասնակցել է Երևանի «Նոյ» թաղամասում գտնվող Մալաթիայի նախկին թաղապետին պատկանող տան ավազակային հարձակմանը, որի ժամանակ տանը եղել են մեկ տղամարդ, երկու երիտասարդ տղաներ և մեկ տարեց կին։ Տանից հեռացել են տան տիրոջ «ԲՄՎ» մակնիշի ջիպ տեսակի ավտոմեքենայով` իրենց հետ տանելով տանը գտնվող չհրկիզվող պահարանը։ 2011 թվականի օգոստոսի լույս 21-ի գիշերը մասնակցել է Երևանի Կիլիկիա թաղամասում գտնվող սեփական տան վրա կատարված ավազակային հարձակմանը։ 2011 թվականի սեպտեմբերի լույս 23-ի գիշերը հանդիպման է գնացել Երևանի Այգեստան թաղամաս, սակայն հանդիպումը չի կայացել։ Իրեն ոստիկանություն բերման են ենթարկել Երևանի Մյասնիկյան պողոտայից և անձնական խուզարկության ժամանակ հայտնաբերել են կարմիր գույնի փաթեթ, որը գտել է Ամիրյան փողոցից և պահել է իր գրպանում։ Ծանոթացել է փորձագետի եզրակացությանը, համաձայն որի՝ իր մոտ հայտնաբերվածը հանդիսանում է ափիոն տեսակի թմրամիջոց։ Թմրամիջոցներ չի գործածում և փաթեթը գտնելուց հետո չի ստուգել դրա պարունակությունը։
Նախաքննական ցուցմուքների հրապարակումից հետո ամբաստանյալը հայտնել է, որ նախաքննական ցուցմունքները իրենից կորզել են խոշտանգումների միջոցով, նաև այդ ժամանակ իրեն մականուն են դրել /գրուզ դվեստի/, քանի որ իրեն միշտ ծեծի են ենթարկել ամբոխով։ Այդ ցուցմունքների բովանդակությունը ոստիկանների մտքերն են, ինքը ուղղակի դրանց տակ ստորագրել է, այն էլ սպառնալիքների և խոշտանգումների միջոցով։

/տես` հատոր 5, գ.թ. 164-165, դատական նիստի արձանագրությունը/

Դատարանում, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 337-րդ հոդվածի համաձայն հրապարակված ամբաստանյալ Արթուր Մանուկյանի նախաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ՝ «ծնվել և մեծացել է Էջմիածին քաղաքում։ 2009 թվականին կալանավորվել է ավտոմեքենա առևանգելու համար և «Նուբարաշեն» քրեակատարողական հիմնարկում գտնվելու ընթացքում հեռախոսով կապ է պահել նույն ժամանակ «Էրեբունի» քրեակատարողական հիմնարկում /Սովետաշենի գաղութ/ գտնվող Գուրգեն Հայրապետյանի հետ, որին անձամբ չի ճանաչել, սակայն հեռախոսով կապ պահելով նրա հետ ձևավորվել են մտերիմ հարաբերություններ։ 2011 թվականի սկզբին իր ծանոթ` ծնունդով Տաշիրից և Երևանում վարձակալությամբ բնակվող աղջիկը հղիացել է իրենից, որի հղիությունը դադարեցնելու նպատակով գնացել են Երևանում գտնվող ինչ-որ հիվանդանոց, ապա մի քանի անգամ գնացել են բուժող բժիշկի տուն, որը գտնվել է Ձերժինսկի դպրոցից մոտ 500 մ հեռավորության վրա՝ փողոցի աջ կողմում։ Նկատել է, որ բժիշկի տունը լավ կահավորված է ինչից ենթադրել է, որ տանը կլինի գումար և ոսկեղեն։ Տունը եղել է մեկ ու կես հարկանի, բացի բժշկից, տանը բնակվել են նաև նրա կինը, մոտ 17 տարեկան որդին և մոտ11 տարեկան դուստրը։ 2011 թվականի մայիսից մինչև սեպտեմբերի 11-ը գտնվել է ՌԴ Մոսկվա քաղաքում, որտեղ առևտրով զբաղվելով վաստակել է շուրջ 4000-5000 ԱՄՆ դոլար գումար։ Հարազատներին հանդիպելու նպատակով 2011 թվականի սեպտեմբերի 12-ին ժամանել է Հայաստան և օդանավով վայրէջք է կատարել Գյումրիում, որտեղ մի քանի օր մնալուց հետո ժամանել է Երևան և շուրջ 2-3 օր բնակվել է իր ընկերոջ տանը՝ Թաիրով գյուղում։ Այդ օրերի ընթացքում իր մոտ եղած գումարը ծախսել է և որոշել է գտնել Գուրգենին, նրան հայտնել հարուստ բժիշկի մասին, որպեսզի նրա տանից գողություն կատարեն և այդ գումարով ինքը կարողանա վերադառնալ ՌԴ։ Տեղյակ է եղել, որ Գուրգենը երկար տարիներ դատապարտվել է տարբեր հանցագործություններ կատարելու համար։ Կապնվել է «Նուբարաշենի բերդում» գտնվող իր ծանոթների հետ, որոնցից ճշտել է Գուրգենի հեռախոսահամարը։ 2011 թվականի սեպտեմբեի 18 կամ 19-ին հանդիպել է Գուրգենին, նրան հայտնել բժիշկի տան մասին։ Այդ օրը ոչինչ չեն խոսել, իսկ հաջորդ օրը Գուրգենն իր հետևից եկել է «Մերսեդես» մակնիշի ավտոմեքենայով և միասին գնացել են վերջինիս կողմից վարձակալած Երևանի Նորք թաղամասում գտնվող տուն։ Այդտեղ զրույցի ժամանակ մանրամասն հայտնել է բժիշկի տան մասին և Գուրգենը համաձայնվել է հարձակվել այդ տան վրա։ Հաջորդող 2-3 օրերի ընթացքում ինքն ու Գուրգենը, վերջինիս ավտոմեքենայով բազմիցս շրջել են բժշկի տան մոտակայքում, մասնավորապես ուսումնասիրել են, թե ինչ եղանակով և տան որ հատվածից է ավելի հեշտ մտնել տուն։ 2011 թվականի սեպտեմբերի 20-ից 22-ն ընկած ժամանակահատվածում գիշերել է Գուրգենի վարձակալած տանը։ Այդ օրերին ամբողջ օրվա ընթացքում միասին են եղել, այցելել են տարբեր վայրեր, ինչպես նաև ստուգել են բժիշկի տան անցուդարձը` հսկելով տունը։ 2011 թվականի սեպտեմբերի 21-ին երեկոյան ժամերին միայնակ է հսկել բժիշկի տունը, իսկ սեպտեմբերի 22-ին կրկին միայնակ գնացել է բժիշկի տան մոտ երեկոյան ժամերին և մնացել է մինչև ուշ, ապա զանգահարել է Գուրգենին և վերջինս եկել է իր հետևից ավտոմեքենայով։ Որոշել են, որ գիշերը պետք է մտնեն բժիշկի տուն, իսկ Գուրգենը հայտնել է, որ իրենց հետ պետք է գան իր վստահելի մարդկանցից երկու հոգի, որոնք կարող են օգնել իրենց ամեն ինչ արագ անել, ինչպես նաև անհրաժեշտության դեպքում կարող են սեյֆ բացել։ Գուրգենի հետ ավտոմեքենայով մտել են ինչ-որ բակ, որտեղ իրենց միանալով ավտոմեքենան նստել են երկու տղամարդ, որոնցից մեկը եղել է մոտ 45 տարեկան, քիչ ճաղատ գլխով` Սամվել անունով, մյուսը` մոտ 20-25 տարեկան, ցածրահասակ, նիհարավուն կազմվածքով, սպիտակ գույնի կեպկայով։ Գուրգենի ավտոմեքենայով չորսով գնացել են Թաիրով գյուղ, որտեղից վերցրել են իր հագուստներով պայուսակը, ապա գնացել են «Սաս» խանութ, առևտուր արել և գնացել Գուրգենի կողմից վարձակալած տուն։ Այնտեղ ճաշել են և գարեջուր խմել, որից հետո ժամը 04։30-ի սահմաններում դուրս են եկել տանից և չորսով Գուրգենի ավտոմեքենայով ուղևորվել են Նոր Նորքի զանգվածի ուղղությամբ։ Ճանապարհին Գուրգենն ասել է, թե ով ինչ պետք է անի։ Ինքն ու չորրորդ անձը` երիտասարդը իջել են Գայի արձանի մոտակայքում, պատահական տաքսի ավտոմեքենայով գնացել են Չարենցի փողոց, որտեղ իջնելով տաքսիից և գետնանցումով անցնելով հասել են դպրոցի մոտ։ Իր հիշելով Գուրգենը և Սամվելը արդեն այդտեղ էին կամ եկել են իրենց հետ միաժամանակ։ Գուրգենի ձեռքին եղել է մեծ սպորտային պայուսակ։ Միմյանցից առանձին, քիչ հեռավորություն պահելով չորսով գնացել են բժիշկի տան ուղղությամբ։ Փողոցում նկատել է ինչ-որ հարբած մարդկանց, ինչպես նաև ևս երկու տղաների՝ հեռվում, ինչն իրեն կասկածելի է թվացել այդ ուշ ժամի` 05։30-ի սահմանների համար։ Հասնելով բժիշկի տան մոտ, Գուրգենը բացել է պայուսակը, որտեղից ինքը հանել է յուրաքանչյուրի համար նախատեսված մեկական սև կտորից դիմակներ և մեկական զույգ բանվորական ձեռնոցներ։ Պայուսակից հանելով դիմակներն ու ձեռնոցները, պայուսակի մեջ տեսել է մեկ հատ «Կալաշնիկով» տեսակի ինքնաձրգ և մեկ հատ «ռազվադնոյ կլյուչ» բռնակին եռակցված ձողով։ Հնարավոր է, որ բացի զենքից և բանալուց պայուսակում եղել են այլ զենքեր և իրեր, որոնք մթության մեջ չի տեսել։ Չորսով հագել են դիմակներն ու ձեռնոցները, պատրաստվել են մտնել տուն՝ ավտոտնակի դարպասով, երբ քիչ հեռվում լսվել է ավտոմեքենայի ազդանշանի ձայն։ Այդ ամենը, ինչպես նաև փողոցում մարդկանց տեսնելը, վախեցրել է իրենց, ինքն ու Գուրգենը միաժամակ ասել են, որ վտանգավոր է և պետք է հեռանալ, ապա հանել են դիմակներն ու ձեռնոցները դրել դրանք պայուսակի մեջ և հեռացել։ Դպրոցի մոտից բաժանվել են, ինքն ու Գուրգենը գնացել են դեպի Չարենցի փողոց և նստել են պատահական տաքսի ավտոմեքենա, իսկ պայուսակը մնացել է մյուս երկուսի մոտ և չի տեսել թե նրանք ուր են գնացել։ Գուրգենի հետ տաքսի ավտոմեքենայով ուղևորվել են Երևանի Նոր Նորք թաղամասի սկզբնամաս, որտեղ կայանված է եղել Գուրգենի ավտոմեքենան, ապա այդ ավտոմեքենայով երկուսով ուղևորվել են Նորք թաղամասի ուղղությամբ` Մյասնիկյան պողոտայով։ Ճանապարհին իրենց ավտոմեքենայի առջևը փակել է «Գազել» ավտոմեքենային նմանվող ավտոմեքենա, ինչից հասկացել են, որ այդ ավտոմեքենայի մեջ ոստիկանության աշխատակիցներ են, որոնք ցանկանում են բռնել իրենց։ Այդ պահին Գուրգենը միացրել է ավտոմեքենայի հետընթացքը և մեծ արագությամբ սկսել է ընթանալ դեպի հետ։ Ավտոմեքենան աջ կողմով բախվել է մայթեզրի սյուներից մեկին և սահելով հայտնվել է ճանապարհի միջնամասում։ Անմիջապես փախել է ավտոմեքենայի մեջից, վազել մոտակա սարալանջի ուղղությամբ, թաքնվել թփերի և ծառերի արանքում, որտեղ նրան բռնել են ոստիկանության աշխատակիցները»։
Նախաքննական ցուցմունքների հրապարակումից հետո ամբաստանյալը ևս մեկ անգամ պնդել է, որ ինքը տուժողներ Ջինանյաններին չի ճանաչել, նրանց տան տեղը չի իմացել և նրանցից որևէ մեկի հետ առնչություն չի ունեցել և ընհանրապես ինքը ավազակային հարձակում կատարելու նպատակ չի ունեցել։ Նշել է, որ այդ սկզբնական ցուցմունքը իրականությանը չեն համապատասխանում, դա նախապես գրված է եղել և ինքը ձեռնաշղթաները կապված վիճակում, գետնին ընկած, խոշտանգումների ազդեցության տակ ստորագրել է այն։ Ինչ վերաբերում է իրեն խոշտանգումների երնթարկելու մասին բողոքելու համգամանքին, ապա այդ մասով նախաքննության ընթացքում չի բողոքարկել, քանի որ հույս է ունեցել, որ դատաքննությամբ այդ հարցերին լուծում կտրվի։
Այդուամենայնիվ, ամբաստանյալ Մանուկյանը չի կարողացել տալ տրամանաբանան պատասխաններ դատարանում իրեն տրված այն հարցերին, որ եթե, ինչպես ինքն է պնդում, բանդայի կազմում ընդգրկված չի եղել և որևէ ավազակային հարձակման նախապատրաստության չի մասնակցել, ապա որն է եղել պատճառը, որ ոստիկանների կողմից հետապնդվելիս, նրանցից խույս տալու նպատակով նախ՝ մեքենան բարձր արագությամբ հետընթաց են վարել, իսկ էլեկտրական սյանը բախվելուց հետո դուրս գալով մեքենայից զառիվեր բարձրացել է դեպի բարձունքը, ավելին, կրակոցներ ուղղել ոստիկանների նկատմամբ։ Եթե իրոք ինքը որևէ բանում մեղավոր չէ, ապա ինչն էր խանգարում նրան կանգնել դեպքի վայրում և պարզաբանում ստանալ ոստիկաններից իրեն հետապնդելու հետ կապված հարցում։ Բացի այդ, եթե որևէ բանում մեղավոր չէր և ինչպես ինքն է պնդում հեռացել է վթարված մեքենայից գազի պայթյունի դեպքում վնասվածքներից խուսափելու համար, ապա արդյոք տրամաբանական է մեքենայից ոչ թե հարթ, ասֆալտապատ ճանապարհով, այլ քարքարոտ բարձունքը մագլցելով հեռանալը։

/տես` հատոր 5 գ. թ. 91-95, դատական նիստի արձանագրությունը/

Վկա Արսեն Հարությունյանի դատաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ դեպի ժամանակահատվածում աշխատել է ՀՀ ոստիկանության Էրեբունու բաժնում՝ որպես տեղամասային տեսուչ։ Ներկա պահին չի աշխատում, անցել է հիվանդության կենսաթոշակի։
2011թ. հունիսի 31-ի լույս հուլիսի 1-ի առավոտյան, ժամը 6-ի սահմաններում գտնվելով ծխառայության մեջ, հատուկ կապի միջոցով հաղորդում են ստացել, որ հետապնդվում է «Նիսսան-Պատրուլ» մակնիշի ավտոմեքենա, պետհամարանիշը՝ չի հիշում։ Գրի են առել ավտոմեքենայի մակնիշը և համարանիշը։ Իրենց տեղեկացրել են նաև, որ հետապնդվող մեքենայում գտնվող անձինք զինված են և հանդիպման դեպքում ռադիոկապի միջոցով հաղորդեն նրանց գտնվելու վայրը։ Երբ իրենք Էրեբունու փողոցով շարժվելիս են եղել դեպի երկաթգծի կայարանամերձ հրապարակ՝ որտեղ պետք է ստուգեին գիշերային ծառայությունը, հասնելով Արցախ-Ռոստովյան փողոցների հատման խաչմերուկ, խաչմերուկն անցնելու ժամանակ նկատել են նշված՝ հետապնդվող մեքենան, որը կանգնած է եղել խաչմերուկից մոտ 15 մ հեռավորության վրա։ Տեսնելով ավտոմեքենայի պետահամարանիշը և համոզվելով, որ դա որոնվող մեքենան է, իրենց «Ուազ» մեքենայով մոտեցել են և կանգնելով մոտ 10մ հեռավորության վրա, ցանկացել են կապի միջոցով հայտնել, որ փնտրվող մեքենան գտնվում է նշված վայրում։ Իրենք անգամ մտածել են, որ մեքենայի մեջ մարդ չկա։ Երբ վարորդը ռադիոկապով փորձել է հաղորդել տվյալները, այդ ժամանակ նշված մեքենան կտրուկ պոկվելով տեղից, բարձր արագությամբ շարժվել է դեպի Գ.Նժդեհի հրապարակի կողմ, իսկ իրենք սկսել են հետապնդել նրան, բայց, քանի որ տեխնիկապես հնարավոր չի եղել «Ուազ» մեքենայով հետապնդել «Նիսսան-Պատրուլ» մակնիշի ավտոմեքեն, իրենք տեսադաշտից կորցրել են վերջինիս։ Այնուհետև, վերադարձել են կայարանամերձ հրապարակ, ստուգել ծառայությունն ու վերադարձել են Էրեբունու բաժին։ Մոտ 5 րոպե անց բաշին են եկել քրեական հետախուզության համապատասխան աշխատակիցներ և իրենցից հետաքրքրվել, թե, թե որտեղ են տեսել մեքենան և ի վերջո, որ ուղղությամբ է այն հեռացել։
Վկան նշել է, որ հնարավոր չի եղել տեսնել, թե մեքենայի մեջ քանի անձ կա նստած, քանի որ մեքենայի ապակինները մքեցված են եղել, իսկ լույսը դեռ բացված չի եղել։ Իր հետ ծառայության ժամանակ եղել են Պետական պահպանության ծառայության 2 շարքային աշխատակիցներ` մեկը վարորդ, մյուսը` սերժանտներ` Հրայրը և Վահանը։ Խմբի ավագը ինքն է եղել։ Երբ իրենք տեսադաշտից բաց են թողել հետապնդվող ավտոմեքենան, ինքը հարցրել համածառայակիցներին, թե մարդ տեսել են, թե ոչ։ Սերժանտն ասել է, որ մարդ չի տեսել, իսկ վարորդ ասել է, որ կարծես, թե մեկին կարողացել է տեսնել ու նկարագրել է նրան` մազերը երկար, ականջները «լոշտակ», քիթը տափակ, գլխին կապյուշոն քաշած։
Հետագայում, արդեն գործի քննության ժամանակ վարորդի նկարագրածի հիման վրա կազմել են ֆոտոռոբոտ։
/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/

Վկա Հրայր Ասպատուրյանի դատաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ 2011թ. հունիսի 1-ին գտնվել է ծառայություն մեջ՝ ոստիկանության Էրեբունու բաժնի գիշերային վերակարգում։ Ծառայության ընթացքում իրենց կենտրոնից` բազայից, կապվել են և հայտնել, որ «22 ՍՍ» մնացած թվերը չի հիշում, «Նիսան» ջիպ է հետախուզվում։ Մոտ 15 րոպե անց` առավոտյան 6։30-ից սահմաններում, «Վստրեչի» խաչմերուկում նկատել է նշված մեքենան` լուսակիրի կարմիր լուսի տակ կանգնած։ Ինքն արդեն անցել էր խաչմերուկը, երբ նկատել է մեքենայի համարները, ուստի աջ է ընդունել և կանգնել։ Այդ ընթացքում, ջիպ մեքենան, չենթարկվելով կարմիր լույսի «կագ առ» պահանջին, անցել է խաչմերուկը, որից հետո ինքն իր պարեկային մեքենայով շրջադարձ է կատարել և գնացել այդ մեքենայի ետևից, մինչև կամրջի կեսը։ Քանի որ իր մեքենան «Վիլիս» է եղել և ինքը չէր կարող այդ ավտոմեքենայով հետապնդել արտասահմանյան մակնիշի ջիպ մեքենային, ուստի շուտով այդ մեքենան իր տեսադաշտից անհետացել է։ Այդ մասին կապով տեղյակ է պահել բազային։
Վկան նշել է, որ «Ջիպ» մեքենայի ապակիները մուգ են եղել և ինքը տեսել միայն վարորդի դեմքի մասը։ Նրա դեմքը մի տեսակ փռվածություն է ունեցել, կարելի է ասել, որ կամ կապյուշոն է եղել գլխին կամ էլ փռված մազեր։ Մնացածը չի կարող ասել, քանի որ դեմքը նորմալ չի երևացել։ Դեպքից հետո իրեն կանչել են դիահերձարան և ցույց են տվել մեկ մահացած անձի։ Նշված մարդուն նմանանեցրել է այդ մեքենայի վարորդին։ Այլ բան դեպքի ժամանակ չի տեսել։
Դատարանն արձանագրելով, որ վկայի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքների մեջ առկա են էական հակասություններ, հրապարակել է վկայի նախաքննական ցուցմուքները հակասության մասով այն մասին, որ հետախուզվող ավտոմեքենայի մեջ առնվազն եղել են երկու հոգի` վարորդը և դիմացի նստարանին նստած ուղևորը, իսկ հետևի նստարանին մարդիկ եղել են, թե ոչ, չի տեսել։ Իր ուշադրությունը գրավել է վարորդը, որի արտաքին նշաններով իր նկարագրությամբ կազմվել է սուբյեկտիվ դիմանկար։ Հետագայում իրեն ճանաչման ներկայանցված տղամարդու դիակը ճանաչել է որպես 2011 թվականի հունիսի 1-ին առևանգված «Նիսսան Պատրուլ» մակնիշի 22 UU 221 համարանիշի ավտոմեքենայի ղեկին նստած անձին»։
Նախաքննական ցուցմունքը հրապարակելուց հետո վկան հայտնել է, որ իր մոտ ներկայումս խառնված վիճակ է, դրա համար ստույգ չի ասում, նախկինում ինչ գրել է՝ ճիշտ է։ Իր մոտ տպավորվել է, որ վարորդի գլխին կամ կապյուշոն կա կամ էլ մազերը փռվածություն են ունեցել, մի քիչ լայն դեմք է ունեցել, հոնքերը հաստ են եղել, սակայն քանի որ արդեն երկար ժամանակ է անցել, չի կարողանում այլ մանրամասներ հիշել։

/տես` հատոր 5, գ.թ. 142, դատական նիստի արձանագրությունը/

Վկա Հրայր Ղազարյանի դատաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ աշխատել է հոգեբուժարանում` որպես հսկիչ սանիտար։
Դավիթ Գալստյանին ճանաչում է հոգեբուժարանից, քանի որ վերջինս այնտեղ բուժվել է։ 2011թ. մայիսի 27-ին, ժամը 16-17-ի սահմաններում, Դավիթn ասել է, որ գուլպան ընկել է պատուհանից և խնդրել է դուռը բացել, որպեսզի վերցնի այն։ Ինքը բաժանմունքի դուռը բացել է, որպեսզի Դավիթը գուլպան վերցնի։ Դավիթը մի րոպե ուշացել է, որից հետո նրա ետևից իջնելով տեսել է, որ նա ներքևում չէ։ Հասկացել է, որ Դավիթը դիմել է փախուստի, որի մասին տեղյակ է պահել բուժքրոջը, իսկ նա՝ զեկուցել է բժշկին։ Քանի որ չի տեսել, թե Դավիթը, որ ուղղությամբ է գնացել, սկսել են փնտրել նրան։ Հոգեբուժարանի պարիսպը գտնվում է շենքից մոտ 50մ հեռավորության վրա և ունի մոտ 2 մետր բարձրություն։ Իրենք գնացել են պարսպի մոտ, բայց Դավիթին այնտեղ ևս չեն տեսել։ Հերթապահ բժիշկը կատարվածի մասին հայտնել է ոստիկանությանը։
Այդ դեպքից հետո, մի քանի ամիս անց, Դավիթին հեռուստացույցով է տեսել։ Էրեբունու բաժնից եկել են հոգեբուժարան ու իրեն հարցաքննել Դավիթի փախուստի վերաբերյալ։ Դեպքի պատճառով իրեն հայտարարվել է նկատողություն։
Վկան նշել է, որ նախկինում էլ են եղել դեպքեր, որ բաժանմունքի դուռը բացեն, ընկած իրը վերցնելու համար։ Եթե հիվանդը կասկածի տեղիք է տալիս, այդ դեպքում նոր գնում են նրանց հետ, սակայն Դավիթը հանգիստ է եղել, կասկածի տեղիք չի տվել, հետևաբար վստահել է նրան ու թույլ տվել, որ գնա ու վերցնի գուլպան։ Իրենց մոտ հատուկ հսկողություն չկա, հիվանդներին հիմնականում հսկում են, որպեսզի նրանք ժամանակին հաց ուտեն, դեղերը խմեն, քույրին և ճաշ բաժանողին չհարվածեն։ Ռեժիմ չկա, ազատ բաժանմունք է։ Հիվանդները տարածքում՝ իրենց թույլտվությամբ, զբոսնելու իրավունք ունեն։ Հիվանդներին արձակուրդ չի հասնում։ Ինքը չի լսել, որ Դավիթը նախկինում փախնելու փորձ կատարած լինի։
Դատարանն արձանագրելով, որ վկայի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքների մեջ առկա են էական հակասություններ հրապարակել է վկայի նախաքննական ցուցմունքներն այն մասին, որ «առանց բուժքրոջը հայտնելու բացել է դուռը, ապա Դավիթ Գալստյանի հետ նրա հետևից քայլելով դուրս է եկել շենքից։ Դավիթը քայլել է տարածքը փակող պարսպի ուղղությամբ, ապա կտրուկ վազելով ցատկել անցել է պարիսպի վրայով և փախել»։
Նախաքննական ցուցմունքը հրապարակելուց հետո վկան հայտնել է, որ պարիսպից ցատկելը չի տեսել, բայց հեռվից վազելը տեսել է։ Մոտավոր տեսել է նաև, թե որ ուղղությամբ է գնում։

/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/

Ամբաստանյալ Սամվել Դավթյանի անձնական խուզարկությանը որպես ընթերակա մասնակցած գործով վկա Նվեր Ղազարյանի դատաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ աշխատում է Երևան քաղաքի Իսահակյանի փողոցի վրա՝ որպես ավտոկայանատեղիի հսկիչ։ Օրը հստակ չի հիշում, սակայն մոտավորապես ժամը 15-17-ի սահմաններում ոստիկանները մոտեցել են իրեն, ներկայացել և ասել, որ որպես ընթերակա պետք է մասնակցի անձի ինչ-որ խուզարկությանը՝ 6-րդ վարչությունում։ Մասնակցելով այդ գործողությանը, տեսել է, որ ինչ որ հանել են այդ անձի մոտից ստուգել են և գրանցել։ Որքան հիշում է մեկ ուրիշ ընթերակա էլ է եղել։ Ինքը նախկինում 2-3 անգամ որպես ընթերակա մասնակցել է այդպիսի գործողությունների, սակայն այլ ոստիկանների հրավերով։ Տեղի ունեցածի մասին արձանագրություն է կազմել, ինքն էլ առանց կարդալու ստորագրել է այն։ Չի հիշում դահլիճում ներկա ամբաստանյալներից, որ մեկի անձնական խուզարկությանն է մասնակցել։ Եթե չի սխալվում այդ անձի բաճկոնի գրպանից թմրանյութ են հայտնաբերել։ Այդ անձը նորմալ վիճակում է գտնվել, սակայն որքան հիշում է դեմքի վրա վնասվածք է եղել։
/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/

Վկա Ալբերտ Մաթոսյանի դատաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ ինքն անշարժ գույքի գործակալ է։ Ճանաչում է Դավիթ Գալստյանին, ում հանդիպել է 2 անգամ։
2011թ. օգոստոսի վերջին` 20-ին կամ 21-ին, լավ չի հիշում, իր կարծիքով երևի Դավիթը` ձայնից է այդպես կարծում, ով չի ներկայացել, իրեն զանգահարել է փակ համարով, «Գինդի» հայտարարությամբ` Նորքի այգիներ փողոցի վրա գտնվող վարձով տրվող առանձանատան համար։ Քանի որ նա ցանկոթյուն է հայտնել վարձակալել առանձնատունը, պայմանավորվել են հանդիպել ու գնալ բնակարանը այն տեսնելու։ Հանդիպել են, տունը ցույց է տվել, նրանք երեքով են եղել։ Հավանել են տունը, բայց ասել են, որ մի հատ էլ տուն կա, որը պետք է նայեն, հետո կզանգեն։ Ավելի ուշ` 1-2 ժամից զանգահարել են և ասել, որ ցանկանում են վարձակալել այդ տունը։ Բայց, այդ օրը չեն հանդիպել։ Մյուս օրն առավոտյան հանդիպել են և պայմանագիր են կնքել։ Պայմանագիրը Դավիթի անունով չի եղել, մյուս 2-ից մեկի անունով է եղել։ Գումարը վճարել է Գուրգենը։ Դրանից հետո ինքն այլևս իրենց հետ չի շփվել։ Զգացվել է, որ ավագը Գուրգենն է եղել առանձնատան վարձակալման հարցում և նա էլ վճարել է գումարը։ Իրեն պարզաբանվել է, որ տունը Գուրգենի և իր ընտանիքի համար է, ովքեր ներկա պահին գտնվում են Ռուսաստանում` Մոսկվայում։ Իրեն վճարել են 800 ԱՄՆ դոլար, որից բնակարանի միջնորդավճարը կազմել է 200 ԱՄՆ դոլար։ 3-րդ անձն ով եկել էր բնակարանը նայելու՝ եղել է Հայկը, որի անունով էլ պայմանագիրը կնքվել է։ Գուրգենն ասել է, որ իր անձնագիրը ոստիկանությունում է, այդ պատճառով է պայմանագիրը Հայկի անունով կկնքվի։ Մինչ այդ, նրանց չի ճանաչել, Հայկի և Գուրգենի անուններն իմացել է առանձնատունը վարձակալելու օրը` պայմանագիրը կնքելու ժամանակ, մինչ այդ իրեն անուն չեն ասել, իսկ Դավիթի անունն ավելի ուշ է իմացել՝ հարցաքննության ժամանակ՝ վարույթն իրականացնող մարմնից։ Վկան նկարագրելով իր տունը նայելու եկած անձանց հայտնել է, որ Գուրգենը հաղթանդամ տղամարդ է եղել, մուգ գույնի մաշկով, մոտ 50 տարեկան, միջին հասակով` մոտ 1.70-1.75սմ։
Որքան հիշում է 2011թ. սեպտեմբերի 20-ի, առավոտյան, իրեն է զանգահարել տանտիրուհին` Անահիտը և ասել, որ իրեն կանչել են ոստիկանությունից, կարծում է ինչ-որ բան է պատահել տանը։ Ինքն այդ ժամանակ չի իմացել, թե ինչ է պատահել, հետագայում արդեն հեռուստատեսությամբ ցույց են տվոլ, որ գիշերը հետապնդվել և բռնվել են ինչ-որ բանդայի անդամներ։ Գործի քննության ընթացքում իրեն ցույց են տվելԳուրգենի դիակը։ Ինքը նայելով ճանաչել է նրան, իսկ անունն ասելոց հետո իմացել է, որ դա Գուրգենն է։ Իրեն Դավիթին լուսնակարով ճանաչման են ներկայացրել, բացի Դավիթի նկարից այդտեղ եղել են ևս 2 կամ 3 նկար, լավ չի հիշում։
/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/

Վկա Սամվել և Հովհաննես Ջինանյանների դատարանումտրված նույնաբովանդակ ցուցմունքներով այն մասին, որ իրենք հանդիսանում է տուժող Կարեն Ջինանյանի եղբայրները։ Եղբոր պատմածով գիտեն, որ առավոտյան շուտ փորձել են եղբոր տան բնակարանի դուռը բացել։ Եղբայրն իրենց հարցրել է հնարավոր է իրենք են եղել գիշերն իրենց տուն գալ ցանկացողները, սակայն, քանի որ նման բան չի եղել՝ իրենք էլ պատասխանել է, որ ոչ։ Հետագայում քննիչներից իմացել են, որ փորձել են ներխուժել եղբոր բնակարան։ Իրենց ավտոտնակը գտնվում է Այգեստան 9-րդ փողոցի վրա։ Մի քանի օր առաջ իրենց ավտոտնակի կողքը մի մեքենա են տեսել` «Մերսեդես E» մակնիշի, գույնը լավ չեն հիշում կամ մուգ կապույտ է եղել կամ սև, որն իրենց անծանոթ է եղել։ Քանի որ, իրենք այդ տարածքում բոլոր կանգնող մեքենաները գիտեն, այդ պատճառով է այդ մեքենան իրենց տարօրինակ է թվացել։ Այդ մեքենան արտառոց է թվացել այն պատճառով, որ մեքենան կանգնած է եղել և մեջը գոլորշի է եղել, այսինքն, ապակիները քրտնած են եղել։ Այդ մեքենան նշված օրերքին մոտ 3 անգամ տեսել են, սակայն նրա մեջ որևէ անձի չեն տեսել։ Փորձել են մոտենալ և ճշտել, թե ով է, բայց մեքենայի լուսամուտները և դռները փակ են եղել։ Մեքենայի ապակիները մուգ է եղել, եթե մեքենայի մեջ մարդ լիներ, չէին տեսնի։ Այդ մեքենայի համարները չեն գրել։ Որքան հիշում են մեքենան տեսել են 2011թ. սեպտեմբերին։
/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/

Վկա Անահիտ Մանուկյանի դատարքննական ցուցմունքով այն մասին, որ Պտղնի 2-րդ թաղամասի 26 հասցեում ունեն ամառանոց, որը հնարավորության դեպքում տրամադրում են վարձակալությամբ։
2011թ.-ին հայրը` Ռոբերտ Մանուկյանը, գինդ շաբաթաթերում հայտարարություն է տեղադրել։ 2011թ.-ի հունիսի սկզբին իրենց է Զանգահարել Գուրգեն Հայրապետյանը, որը ընտանիքի հետ միասին ցանկացել է 2 ամսով վարձակալել ամառանոցը։ Ինքը պարավորագիր է կազմել բնակարանի վարձակալության վերաբերյալ, որի մեջ գրել է նաև Գուրգեն Հայրապետյանի անձնագրի տվյալները, պարտավորագիրը ստորագրվել է հոր և Գուրգեն Հայրապետյանի կողմից։ 2011թ.-ի հունիս ամսվա կեսերից Գուրգենն ընտանիքի հետ բնակվել է ամառանոցում։ Ինքը հոր հետ այդ ընթացքում մի քանի անգամ այցելել է ամառանոց՝ ծառերը ջրելու և միրգ հավաքելու համար։ Ամոռանոցում հանդիպել է Գուրգենի կնոջը՝ Զարուհի Հովնանյանին, և 2 երեխաներին։ Նրանց հետ եղել է նաև Գուրգենի ընկերը՝ գործով ամբաստանյալ Դավիթ Գալստյանը` կնոջ և երեխայի հետ։ Իրենք ամառանոցում որևէ արտասովոր բան չեն նկատել։
Օգոստոսի վերջին տունը հանձնել են իրենց։ Սեպտեմբեր ամսին հեռուստացույցով տեսել են, որ ոմն Գուրգեն Հայրապետյանը կասկածվում է ավազակային հարձակումներ կատարելու մեջ, սակայն չեն պատկերացրել, որ դա նույն անձն է և միայն երբ ոստիկանները եկել են իրենց տուն և հոր հետ գնացել են ամառանոց տունը խուզարկելու, այդ ժամանակ են իմացել են դեպքի մասին։

/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/

Վկա Ռոբերտ Մանուկյանի դատաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ Պտղնի գյուղի տուն 26 հասցեում ունի ամառանոց և տարիներ առաջ 2011թ.-ին հայտարարություն է տվել «գինդ» շաբաթաթերթում այն վարձակալությամբ տրմադրելու մասին։
2011թ.-ի հունիսի 7-ին իրեն է զանգահարել հանգուցյալ Գուրգեն Հայրապետյանը և ցանկություն հայտնել վարձակալել տունը երկու ամիս ժամանակով։ Իրենք պայմանավորվել հանդիպել Մաշտոցի պողոտայի փակ շուկայի տարածքում։ Գուրգենը եկել է սև գույնի մերսեդես մակնիշի ավտոմեքենայով, նրա հետ են եղել նաև ընկերը` գործով ամբաստանյալ Դավիթ Գալստյանը, Գուրգենի կինը և երեխաները, համաձայնություն են ձեռք բերել, որ Գուրգենը ընտանիքի հետ 2 ամիս ժամանակով վարձակալի իր տունը, որի համար վճարել է 300.000 ՀՀ դրամ գումար։ Ընթացքում ինքը աղջկա հետ միասին այցել է իր ամառանոց, որտեղ հանդիպել է նաև Դավիթին, նրա կնոջը և երկու երեխաներին։ Օգոստոսի 9-ին Գուրգենը հանձնել է իրեն ամառանոցը, որից հետո ինքը մեկ այլ անձի է տվել վարձակալության։
2011թ.-ի սեպտեմբերի 10-ին իր տուն են այցելել ոստիկանության աշխատակիցները և հայտնել, որ պետք է խուզարկեն Պտղնիի ամառանոցը։ Ինքը ոստիկանության աշխատակիցների հետ մեկնել է ամառանոց, սակայն խուզարկության արդյունքում ոչինչ չի հայտնաբերվել, իր տնից ոչինչ չի պակասել, ոչ էլ ավել որևէ իր է եղել։
Դատարանն արձանագրելով, որ վկայի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքների մեջ առկա են էական հակասություններ` հրապարակել է վկայի նախաքննական ցուցմունքները այն մասին, որ «1989 թվականից իրեն է պատկանում Պտղնի-2, 1-ին թաղամասի 1-ին փողոցի 26 ամառանոցը, որը պարբերաբար հանձնում է վարձակալություն։ 2011 թվականի գարնանը «Գինդ» շաբաթաթերթում հայտարարություն է տվել ամառանոցը վարձակալությամբ տրամադրելու մասին` նշելով, որ այն վարձակալությամբ տրամադրվում է միայն ընտանիքներին։ 2011 թվականի ամռանը ամառանոցը վարձակալելու վերաբերյալ իրեն զանգահարել է մի տղամարդ, որի հետ պայմանավորվել և հանդիպել է Մաշտոցի պողոտայի շուկայի մոտ։ Այդ տղամարդը եկել էր կնոջ հետ, որը նստած է եղել սև գույնի «Մերսեդես» մակնիշի կլոր լուսարձակներով ավտոմեքենայի մեջ, այդ պատճառով էլ համաձայնվել է նրանց տրամադրել ամառանոցը։ Տղամարդը կնոջ հետ նստել է ավտոմեքենայի հետևի նստարանին, ինքը նստել է վարորդի կողքը, որը եղել է ավելի երտասարդ, բարձրահասակ, ամրակազմ, ճաղատ գլխով։ Երթևեկել են դեպի ամառանոց, որը զննելով հավանել են և պայմանավորվել են այն վարձակալել 2 ամիս ժամանակով ու միանգամից վճարել են 380.000 ՀՀ դրամ` յուրաքանչյուչ ամսվա համար 190.000 ՀՀ դրամ։ Իրենց միջև կնքվել է վարձակալության պայմանագիր, որտեղ նշվել է վճարված գումարի չափը։ Տունը վարձակալող տղամարդու անունը եղել է Գուրգեն, նրա կնոջ անունը` Զառա, իսկ ավտոմեքենան վարող երիտասարդի անունը` Դավիթ, որի ձեռքերի ներսային հատվածները ամբողջովին պատված են եղել նախկինում կատարված կտրվածքների սպիերով։ Ամառանոցը վարձով տալուց հետո մոտ մեկ շաբաթ անց գնացել է այնտեղ ծառերը ջրելու, հանդիպել է Դավիթին նրա կնոջը և 2 երեխաներին, իսկ Գուրգենը ներկայացրել է իր 13 ամյա դստերը և 7 ամյան որդուն` Ռոբերտին։ Գուրգենը հայտնել է, որ Ռուսաստանում ունեն բիզնես և Հայաստան են եկել ընտանիքներով հագստանալու։ Յուրաքանչյուր շաբաթը մեկ անգամ, կիրակի օրերին գնացել է ամառանոց ծառերը ջրելու։ Այդ օրերի ընթացքում Գուրգենի և Դավիթի հետ ամառանոցում տեսել է 4-5 հոգի մոտ 30-35 տարեկան տղաների, իսկ մյուս դեպքերում Գուրգենն ու Դավիթը եղել են երկուսով։
08.08.2011թ. ամառանոցը ազատելու համար գնացել է այնտեղ, որտեղ եղել են կայանված 5-6 տարբեր արտասահմանյան մակնիշների ավտոմեքենաներ։ Բացի Գուրգենից և Դավիթից եղել են նաև մոտ 10-12 հոգի 30-50 տարեկան տղամարդիկ, որոնք ամառանոցից հանել և այդ ավտոմեքենաների մեջ են բարձել տարբեր չափսերի սև գույնի պայուսակներ։ Ամառանոցը ազատելուց հետո տարածքը հավաքելուց հորի մոտ նկատել է երկաթյա փոշի /ստրուժկա/, որը ջրով լվացել է։ Տան խուզարկությամբ հայտնաբերված էլեկտրական սղոցի /բոլգարկա/ բանալին իրեն չի պատկանում և այն հավանաբար թողնվել է Գուրգենի կողմից։
Նախաքննական ցուցմունքների հրապարակումից հետո վկան հայտնել է, որ ինքը նման ցուցմունքներ նախաքննության ընթացքում չի տվել, այդպիսի հանգամաներ իրեն հայտնի չեն և նման իրեր ինքը չի նկատել։ Միևնույն ժամանակ, վերջինս չի կարողացել պարզաբանել, թե ինչից ելնելով է նախաքննության ընթացքում տվել նմանատիպ ցուցմունքներ։

/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/

Վկա Հրանտիկ Պետրոսյանի դատաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ աշխատում է Նուբարաշենի հոգեբուժական կլինիկայում, որպես սանիտար։ 2011թ.-ին այդ հոգեբուժարանում հարկադիր բուժման մեջ է գտնվել գործով ամբաստանյալ Դավիթ Գալստյանը։
2011թ.-ին, կոնկրետ ամսաթիվը չի հիշում, ժամը 10։30-ից 11։00-ն ընկած ժամանակահատվածում Դավիթ Գալստյանն իրեն խնդրել է թույլ տալ մի քանի ժամով դուրս գալ հոգեբուժարանից, քանի որ նրա մանկահասակ երեխան կոտրել էր ձեռքը և նա ցանկացել է գնալ և կարգավորել բուժման հարցերը։ Ինքն էլ խղճալով թույլատրել է Դավիթին դուրս գալ։ Դավիթը գնացել է և մի քանի ժամ հետո լուսադեմին վերադարձել է։ Դրանից հետո, կոնկրետ օրը չի հիշում, Հրայրի հերաթապահության ժամանակ Դավիթը դիմել է փախուստի։ Այդ դեպքից հետո իրեն հայտարարել են բանավոր նկատողություն։
Դատարանն արձանագրելով, որ վկայի դատաքննական և նախաքննկան ցուցմունքների մեջ կան էական հակասություններ, որոշում է կայացնում հրապարակել վկայի նախաքննակն ցուցմունքներն այն մասին, որ՝ «2011 թվականի մայիսի 16-ին իր հերթափոխի ժամանակ ժամը 22։30-ի սահմաններում իրեն է մոտեցել դատարանի որոշմամբ հարկադիր բուժման մեջ գտնվող Դավիթ Գալստյանը, հայտնել է, որ իր մանկահասակ երեխան կոտրել է ձեռքը և խնդրել է թույլատրել մի քանի ժամով դուրս գալ հոգեբուժարանից երեխայի բուժման հարցը կարգավորելու համար։ Համաձայնվել և թույլատրել է։ Ժամը 23։00-ի սահմաններում, երբ բաժանմունքի լույսերը անջատել են, բուժքրոջից և մյուս սանիտարից գաղտնի բացել է դուռը, իսկ Դավիթ Գալստյանը դուրս գալով շենքից ցատկել է պարսպի վրայով և հեռացել, ապա մայիսի 17-ի ժամը 06։00-ի սահմաններում վերադարձել է հոգեբուժարան»։

Նախաքննական ցուցմունքների հարապարակումից հետո վկան հայտնել է, որ հաստատ Դավիթը դուրս է եկել հոգեբուժարանից, սակայն չի նկատել թե ինչպես և որ կողմով, իրենք այդ օրը 3 հոգով են հերթապահել և իրենցից ոչ ոք չի տեսել Դավիթին դուրս գալուց։

/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/

Վկա Աշոտ Մուրադյանի դատաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ 2009թ-ից Նոր Նորքի թիվ 7 շուկաի դիմացի տաղավարում զբաղվում է բջջային հեռախոսների վերանորոգմամբ և վաճառքով, ինչպես նաև վաճառում է հեռախոսաքարտեր և հեռախոսների այլ սարքավորումներ։ 2011թ.-ին իր տեղավար է գնացել Գուրգեն Հայրապետյանը, որին վաճառել է 5-7 հատ Սամունգ և Նոկիա մոդելի բջջային հեռախոսներ։ Այդ եղել է նրա մահվանից մոտ 2 ամիս առաջ։ Բացի այդ, ակցիայի շրջանակներում հեռախոսահամարներ է նվիրել նրան։ Նրանից երբևէ չի հետաքրքրվել թե այդքան հեռախոսները ինչի համար են անհարաժեշտ եղել։

/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/

Վկա Զարուհի Հովնանյանի դատաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ 2003թ.-ից հանգուցյալ Գուրգեն Հայրապետյանի հետ գտնվել է փաստական ամուսնական հարաբերությունների մեջ, սակայն մեկ տարի հետո Գորգեն Հայրապետյանի կողմից նախկինում կատարված ավազակային հարձակման համար դատապարվելուց հետո դադարացրել է նրա հետ հարաբերությունները։ 2011թ.-ին Գուրգենը զանգահարել է իրեն և առաջարկել է միանալ և կրկին համատեղ բնակվել, սակայն ինքը հրաժարվել է։ 2011թ.-ի հունիս թե հուլիս ամսին՝ ստույգ չի հիշում, կրկին պատահաբար հանդիպել է Գուրգենին, վերջինս իրեն առաջարկել է մեկնել Պտղնի գյուղում գտնվող, իր կողմից վարձակալած ամառանոց։ Մի քանի օր հետո Մաշտոցի պողոտայում իրեն նստեցրել են մի մեքենա և տարել են Պտղնիի ամառանոց, որտեղ հանդիպել է նաև ամառանոցի տիրոջը, ոմն Ռուբենին։ Մեկ անգամ էլ Պտղնիի ամառանոց է գնացել նաև իր եղբոր երեխաների հետ։ Այդ ընթացքում բազմաթիվ իրադարձություններ են եղել իրենց կյանքում. եղբոր՝ Հովսեփ Հովնանյանի, մոտ ոստիկանությունում թմրանյութ են հայտնաբերել և վերջինս նկատմամբ ազտազրկման ձևով պատիժ է նշանակվել։ Այդ ամենից ինքը եղել է շփոթմունքի մեջ և քննիչի թելադրանքով գրել է, որ Գուրգենը հեռախոսով զրուցել է Արտուշ Հակոբյանի հետ, սակայն ստույգ չգիտի այդպիսի բան լսել է, թե ոչ։
/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/

Վկա Վալերի Մանվելյանի դատաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ 2011թ.-ին ցանկացել է վաճառել իր «մերսեդես Բենց Ե 420» 60 00 086 պետհամարանիշի մուգ կապույտ գույնի ավտոմեքենան։ Այդ նպատակով ավտոմեքենայի դինմապակու վրա փակցրել է հայտարարություն և իր հեռախոսահամարը։
2011թ.-ի օգոստոսի սկզբներին իրեն զանգահարել է անծանոթ անձնավորություն, որի անունը չի հիշում և ցանկություն է հայտնել գնել ավտոմեքենան։ Իրենք հանդիպել են և պայմանավորվել, որ 3000 ԱՄՆ դոլար գումարը ինքը ստանա սկզբում, 3000 ԱՄՆ դոլար օգոտոսի վերջում, իսկ մնացած 4000 ԱՄՆ դոլարը՝ սեպտեմբերի վերջին։ Պայմանավորվածության համաձայն գումարը ամբողջությամբ վճարելուց հետո պետք է կատարեին փաստաթղային ձևակերպումները։ Մեքենայի գնորդը օգոստոսի վերջին իրեն տվել է 3000 ԱՄՆ դոլար գումար, սակայն սեպտեմբերին հեռուստացույցով տեսել է իր մեքենան՝ վթարված վիճակում, իսկ մեքենայի մեջ եղել են իրեն անծանոթ անձինք։ Չնայած մեքեյաի արժեքն իրեն այդպես էլ չեն վճարել, սակայն ինքը որևէ մեկի հանդեպ բողոք և պահանջ չունի։
/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/

Վկա Հովսեփ Հովնանյանի դատաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ 1992թ.-ից ընտանիքի հետ միասին բնակվում է ՌԴ Սամարա քաղաքում։ 2011թ.-ի հուլիսին վերադարձել է Հայստան՝ հորաքրոջը խնամելու նպատակով։ Նրա քույրը՝ Զարուհի Հովնանյանը, նախկինում ամուսնացած է եղել հանգուցյալ Գուրգեն Հայրապետյանի հետ, որի հետ ամուսնալուծվել է նրա կողմից հանցանք կատարելու և դատապարտվելուց հետո։ Հայաստան վերադառնալով, Երևան քաղաքի Ա.Խաչատրյան փողոցում պատահաբար հանդիպել է Գուրգեն Հայրապետյանին, որն էլ եղել է սև գույնի մերսեդես մակնիշի ավտոմեքենայով։ Իրենք զրուցել են և փոխանակվել են հեռախոսահամարներով։ Մի քանի օր անց Գուրգենը զանգահարել է իրեն և հրավիրել Պտղնի գյուղում գտնվող վարձակալած ամառանոց։ Ինքը մեկնել է եղբոր ընտանիքի հետ, որտեղ եղել է նաև Գուրգենի ընկերը` գործով ամբաստանյալ Դավիթ Գալստյանը։ Այդ օրվանից մի քանի օր հետո Գուրգենը զանգահարել է իրեն և հայտնել, որ մահացել է իր ազգականներից մեկը և խնդրել է իրեն, որ վարի իր ավտոմեքենան։ Շուրջ 3 օր ինքը եղել է Գուրգեն Հայրապետյանի հետ և վարել է նրա մերսեդես մակնիշի ավտոմեքենան։ Այդ օրերին ինքը մի քանի անգամ Գուրգենին և նրա հարազանտներին տարել է Նորք թաղամասում գտնվող տուն։ Այդ ընթացքում ծանթացել է նաև Գուրգենի մյուս ընկերոջ՝ Արթուր Մանուկյանի հետ, որը նոր էր վերադարձել Ռուսաստանից։
2011թ.-ի սեպտեմբերի 23-ին իրենց բակ են եկել ոստիկաններ և իրենց նստեցնելով մեքենաները տարել են քննչական վարչություն և հարցաքննել, իսկ ընթերակաների ներկայությամբ իր գրապանից հայնաբերել են կանաչ գույնի զանգված, որը ինչպես պարզվել է թմրանյութ է եղել։ Իրեն ստիպել են, որպեսզի ասի, իբր թե այդ թմրամիջոցը իրենն է, հակառակ դեպքում իրեն և քրոջը կներքաշեն բանդայի գործի մեջ։ Մեկ օր հետո իրեն տարել են ՁՊՎ։ Ոստիկանությունում իրեն ստիպել են, որ ցուցմունքում գրի, թե իբր Գուրգենը և Արտուշը հանդիպել են, սակայն դա իրականությանը չի համապատասխանում, քանի որ ինքը երբևիցե Արտուշ Հակոբյանին չի տեսել և նրա մասին չի լսել։ Իրեն նաև լուսանկարն են ճանաչման ներկայացրել, որոնից մեկը եղել է մեծ լուսանկար և ասել են, որ լուսանկարում Արտուշ Հակոբյանն է, և ինքը պետք է գրի, որ ճանաչում է։
Դատարանն արձանագրելով, որ վկայի նախաքննական և դատաքննական ցուցմուքների մեջ կան Էական հակասություններ, հրապարակել վկայի նախաքննական ցուցմունքնեն այն մասին, որ «նա ընտանիքի հետ բնակվում է ՌԴ Սամարա քաղաքում և Հայաստան է վերադարձել 2011 թվականի հուլիսի 4-ին` հորաքրոջ խնամքով զբաղվելու նպատակով։ Քույրը` Զարուհի Հովնանյանը, նախկինում ամուսնացած է եղել Գուրգեն Հայրապետյանի հետ, որից բաժանվել է վերջինիս կողմից հանցանք կատարելուց և դատապարտվելուց հետո։
2011 թվականի հուլիսի վերջին Արամ Խաչատրյան փողոցում պատահաբար հանդիպել է Գուրգենին, ով եղել է սև գույնի կլոր լուսարձակներով «մերսեդես» մակնիշի ավտոմեքենայով, զրուցել են և փոխանակվել են հեռախոսահամարներով։ Շուրջ 10 օր անց Գուրգենը զանգահարել է իրեն և հրավիրել է ճաշի, ապա 2011 թվականի օգոստոս ամսին կրկին զանգահարելով իրեն և եղբոր ընտանիքին հրավիրել է Պտղնիում գտնվող ամառանոց` ժամանցի։ Նշված ամառանոցը գտնվել է Երևան- Սևան մայրուղու «արծիվի» արձանին չհասած, դեպի Սևան գնացող ճանապարհի ձախ հատվածում։ Ամառնոցում գտնվել են նաև Գուրգենի ընկեր Դավիթն՝ իր ընտանիքով, որը շուրջ 30-35 տարեկան բարձրահասակ ճաղատ գլխով տղա է եղել, որին տեսել է առաջին անգամ։ Նշված օրը մինչ ուշ երեկո մնացել են ամառանոցում, ապա վերադարձել են Երևան։ 2011 թվականի սեպտեմբերի 15-ին Գուրգենը կրկին զանգահարել է իրեն, հայտնել որ իր ազգականը մահացել է և խնդրել է որ գնա և վարի Գուրգենի ավտոմեքենան, դրանից հետո շուրջ 3 օր եղել է Գուրգենի հետ վարել է նրա «Մերսեդես» մակնիշի ավտոմեքենան և զբաղվել են թաղման հարցերով։ Այդ օրերին Գուրգենին և նրա ազգականներին տարել է վերջինիս կողմից վարձակալած Նորք թաղամասում գտնվող տուն։ Նույն ժամանակահատվածում ծանոթացել է նաև Գուրգենի մեկ այլ ընկերոջ հետ, որը մոտ 23-24 տարեկան էր, չսափրված հաստ հոնքերով և նոր էր վերադարձել Մոսկվայից։ Մեկ անգամ նշված տղայի, Գուրգենի և Դավիթի հետ միասին ճաշել են, որի ընթացքում նրանք ասել են «մի հատ գործ լինի մեծ փող բռնենք ու հանգիստ ապրենք»։ Նրանց խոսակցությունից չի հասկացել, թե ինչի մասին է խոսքը։ Բացի այդ տղայից, հիշում է, որ Գուրգենի հետ ավտոմեքենայով մեկ անգամ ինչ-որ տեղ գնալուց իրենց ավտոմեքենան է նստել Գուրգենի ընկերներից մեկը , որին կարճ ճանապարհ տանելուց հետո իջեցրել են։ Գուրգենին հարցրել է, թե ով է այդ մարդը, իսկ վերջինս պատասխանել է՝ «ոնց, չես ճանաչու՞մ, գառնեցի Արտուշնա, մեր «քերոբ» ախպերն ա, քաղաքում մնացած միակ տղերքիցա, որ դավերիա եմ անում, հետը գործ եմ բռնում»։ Գուրգենի հետ շփման ընթացքում նկատել է, որ վերջինս իր ներկայութկամբ Դավիթի կամ մեկ ուրիշի հետ խոսելիս զգուշություն է ցուցաբերել հեռախոսով խոսելիս առանձնացել է և այլն»։
Վկա Հովսեփ Հովնանյանը լուսանկարով ճանաչել է Արտուշ Հակոբյանին որպես իր ցուցմունքում նկարագրված Գուրգենի ընկեր Արտուշի։
Նախաքննական ցուցմունքների հրապարակումից հետո վկան հայտնել է, որ քննիչները իրեն մասամբ թելադրել են, թե ինչպիսի ցուցմունքներ գրի, ինքն էլ սպառնալիքների ազդեցության տակ գրել է։
/տես` հատոր 6, գ.թ. 229-332, դատական նիստի արձանագրությունը/

Վկա Ռուբեն Դավթյանի դատաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ 2011թ.-ին, կոնկրետ օրը չի հիշում, ժամը 5.30-ից 6.00-ի սահմաններում իրացնելով ստացված օպերատիվ տեղեկությունները, բանդայի կազմում ավազակային հարձակումներ կատարելու կասկածանքով Երևանի Ավան համայնքում, Մյասնիկյան փողոցում, գործընկերոջ` Արարատ Ղազարյանի, հետ հետապնդել են սև գույնի «մերսեդես» մակնիշի ավտոմեքենայով 2 անձանց, որոնք դիմել են փախուստի։ «Մամա Ֆլորա» ծաղկի խանութի մոտակայքում նրանց մեքենան Էլեկտրասյանը բախվելով վթարի է ենթարկվել։ Մեքենայից իջել են 2 տղամարդ և դիմել են փախուստի։ Այդ ընթացքում իրենք կրակոցի ձայն են լսել։ Իսկ տղամարդկանից մեկը ձեռքից ինչ որ առարկա է նետել։ Հետագայում տեղեկացել է, որ գտել են վայր նետած զենքը։ Հասնելով նրանց մեկին բռնել և բերման են ենթարկել, որը եղել է գործով ամբաստանյալ Արթուր Մանուկյանը։
/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/

Դատարանում, Ռուբեն Դավթյանի կողմից տրված դատաքննական ցուցմունքներին նույնաբովանդակ՝ գործով վկաներ Արամ Խաչատրյանի և Եղիշե Առաքելյանի ցուցմունքներով։

/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/

Վկա Վահե Երեմյանի դատաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ աշխատում է ՀՀ ոստիկանության պետական պահպանության վարչությունում։
2011թ.-ի հունիսի 1-ին ժամը 12։30-ից 13։00-ն ընկած ժամանակահատվածում ծառայություն է իրականացրել իր գործընկեր Հրայր Ասպատուրյանի և Էրեբունու բաժնի տեղամասային տեսուչ Հարությունյանի հետ, որի անունը չի հիշում։ Ժամը 06։00-ի սահմաններում ռադիոկապով հաղորդել են «Նիսսան Պատրուլ» մակնիշի 22 UU 221 պետհամարանիշներով ավտոմեքենայի հետախուզման մասին։ Երբ հասել են Արցախի և Ռոստովյան փողոցների հատման վայր, իրենցից դեպի աջ, կարմիր լույսի տակ կանգնած նկատել են հետախուզվող ավտոմեքենան։ Այդ պահին անմիջապես արգելակել են ավտոմեքենան և կանգ են առել։ Իրենք փորձել են հատապնդել ավտոմեքենան, սակայն այն կորել է իրենց տեսադաշտից։ Հետախուզվող մեքենայի մեջ եղել են 2 հոգի։ Վարորդը և նրա կողքին նստած ուղևորը, իսկ ետևի նստատեղին չեն նկատել, թե մարդ եղել է թե չէ։

/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/

ՀՀ քրեական օրենսգրքի 342-րդ հոդվածի համաձայն հրապարակված վկա` Հայկ Հակոբյանի նախաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ մանկուց բնակվելով Կ.Ուլնեցի փողոցում, ճանաչել է Գուրգեն Հայրապետյանին, որի իսկական /բիոլոգիական/ ծնողները` Նադիրն ու Արեգնազը բնակվել են իրենց հարևանությամբ։ Գուրգենին մանուկ հասակից պահել է հորեղբայրը` Բաբկենը, այդ պատճառով էլ նրան կոչել են «եթում» մականվամբ։ Մտերիմ hարաբերությունների մեջ է գտնվում Գուրգենի եղբոր որդիների` Արամ, Արտակ և Ավետիք Հայրապետյանների հետ, որոնք իր մանկական ընկերներն են։ Վերջիններս ապրում և աշխատում են ՌԴ-ում և Հայաստան են ժամանել իրենց հորեղբոր որդու թաղման արարողությանը մասնակցելու համար։ Գուրգեն Հայրապետյանի հետ մտերմություն և շփում չի ունեցել տարիքային տարբերության պատճառով, ինպես նաև այն պատճառով, որ վերջինս մշատապես կամ գտնվել է Ռուսաստանում կամ դատապարտված է եղել, սակայն նրան դիմել է «հոպար» բառով, քանի որ Գուրգենը հանդիսացել է իր ընկերների հորեղբայրը։
2011 թվականի հուլիսին հանդիպել է Գուրգենին ընկերոջ` Արամի ծննդյան տարեդարձին, որտեղ Գուրգենը խնդրել է իրեն գտնել վարձով տուն։ Հետագայում իր ավտոմեքենայով Գուրգենի և նրա ընկեր Դավիթի հետ գնացել են «Գինդ» թերթում տպագրված վարձակալությամբ տրամադրվող տների հասցեներով, այդ թվում նաև Նորք թաղամասում գտնվող տուն։ Գուրգենը պայմանավորվել է տան տերերի և բրոկերի հետ, որից հետո բրոկերը պահանջել է անձնագիր վարձակալության պայմանագիր կնքելու համար։ Գուրգենը հայտնել է, որ իր անձնագիրը անձնագրային բաժանմունքում է, որից հետո Գուրգենին ասել է «հոպար իմ անձանագիրը իմ մոտ է» և առաջարկել է պայմանագիրը կնքել իր անվամբ։

/տես` հատոր 9, գ.թ. 205-206, դատական նիստի արձանագրությունը/

ՀՀ քրեական օրենսգրքի 342-րդ հոդվածի համաձայն հրապարակված վկա` Աշոտ Նադիրի Հայրապետյանի նախաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ ունի երկու որդի` Արամ և Արտակ Հայարպետյանները, որոնք մինչև 2011 թվականի սեպտեմբերի կեսերը գտնվել ՌԴ Մոսկվա քաղաքում` արտագնա աշխատանքների։ Գուրգեն Հայարպետյանն իր կրտսեր եղբայրն է։ Քանի որ հորեղբայրը` Բաբկենը, երեխա չի ունեցել, հայրը Գուրգենին տվել է նրան որպես որդի։ Դրա համար էլ հետագայում որպես Գուրգենի հայր փաստաթղթերով նշվել է հորեղբոր` Բաբկենի անունը։ Գուրգենը մի քանի անգամ տարբեր արարքներ կատարելու համար դատապարտվել է և բավականին երկար ժամանակ անցկացրել է կալանավայրերում։ Վերջին անգամ նա ազատվել է 2010թ. գարնանը, ապա հաշվառվել է իր տանը։ 2011 թվականի ձմռան վերջին կամ գարնան սկզբին իր տուն հերթական այցի ժամանակ, Գուրգենը եկել է մի բարձրահասակ, թիկնեղ, մոտ 30-35 տարեկան տղամարդու՝ Դավիթի, հետ։ 2011թ. սեպտեմբերի 21-ին ուլ է գնել և պատրաստել, ապա հրավիրել է ազգականներին՝ ճաշկերույթի։ Նույն օրը ցերեկը ազգականների հետ եկել է նաև Գուրգենը, Դավիթի և մեկ այլ տղայի հետ։ 2011 թվականի սեպտեմբերի 23-ին իր Հարազան քաղաքի Միկրոշրջան 11 շենքի 4 բնակարան են եկել ոստիկանության աշխատակիցները և դատարանի որոշման հիման վրա խուզարկել են բնակարանը։ Ավելի ուշ հեռուստատեսությամբ տեղեկացել է, որ ոստիկաններից փախուստի դիմելու ժամանակ Գուրգենն ընկել է ժայռից և մահացել, իսկ Արամին, Արտակին, Ավետիքին և Հայկին ձերբակալել են։
/տես` հատոր 13, գ.թ. 21-23, դատական նիստի արձանագրությունը/

ՀՀ քրեական օրենսգրքի 342-րդ հոդվածի համաձայն հրապարակված վկա` Գուժ Գևորգի Աղաբեկյանի նախաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ մանկուց` մինչև 8 տարեկան հասակը, բնակվել է Զեյթուն թաղամասի «14-ի կրուգ» կոչվող տարածքի շենքերից մեկում։ Այդ ժամանակ ծանոթացել է իր հետ նույն դպրոցում սովորող Քյարամ անունով տղայի հետ, ապա երբ տեղափոխվել են բնակվելու Աբովյան փողոց՝ իրենց կապը դադարել է։
2011 թվականի սկզբին «օդնոկլասսնիկի» կայքով գտել են միմյանց, փոխանակվել հեռախոսահամարներով և սկսել են շփվել։ 2011 թվականի սեպտեմբերի սկզբին Քյարամն իրեն խնդրել է օգնել վարձակալությամբ ավտոմեքենա վերցնելու հարցում։ Իր ընկեր Վալերիի հետ հանդիպել են Քյարամին, որը եկել է իրենց անծանոթ տղայի հետ, ապա չորսով գնացել են Երևանի Մաշտոցի պողոտայում գործող ավտովարձույթի սրահ, որտեղ Քյարամը Վալերիի օգնությամբ 2 օրով վարձակալել է ավտոմեքենա։ 2011 սեպտեմբերի 22-ին տեղեկացել է, որ Վեդիում բնակվող Քյարամի հորեղբոր որդին մահացել է ավտովթարից։ Նույն օրը առանց մոր թույլտվության վերցրել է իրեն պատկանող «BMW 328 I» մակնիշի 22 OO 554 համարանիշի ավտոմեքենան և ժամը 15։00-ի սահմաններում ընկերոջ՝ Վալերիի, հետ գնացել են Վեդի` Քյարամին ցավակցելու նպատակով։ Վերջինս խնդրել է մի գիշերով իր մոտ թողնել ավտոմեքենան, որին չի կարողացել մերժել։ Մինչ այդ Քյարամին հարցրել է թե ինչու է նա վերջին 4 օրերի ընթացքում իրենից ավտոմեքենա խնդրում և ինչի համար է այն հարկավոր գիշերային ժամերին։ Քյարամը պատասխանել է, որ գործ ունի, որ եթե ավտոմեքենան տա իրեն ֆինանսապես «կդզվի», առանց նշելու, թե կոնկրետ ինչ գործի մասին է խոսքը։ Վեդիից վերադառնալուց իրեն զանգահարել է մայրը, բարկացել է առանց իր թույլտվության ավտոմեքենան վերցնելու համար և ստիպված մորը հայտնել է, որ անմիջապես ավտոմեքենան կբերի բակ։ Հասկացել է, որ գիշերը չի կարող ավտոմեքենան թողնել Քյարամի մոտ, սակայն հաշվի առնելով, որ արդեն խոստացած է եղել, որոշել է դիմել իր համակուրսեցի Նշան Մաթևոսյանին։ Վերջինիս հանդիպել է Երևանի Թումանյան փողոցում հայտնել է, որ իրեն ավտոմեքենա է հարկավոր ծանոթ աղջկա հետ հանդիպման գնալու համար, իր ավտոմեքենան չի կարող վերցնել և խնդրել է գիշերվա համար ավտոմեքենա տրամադրել իրեն։ Նշանը հայտնել է, որ կվերցնի քրոջ` Աննայի, «Toyota» մակնիշի ավտոմեքենան և կտրամադրի իրեն։ Ժամը 21։00-ի սահմաններում Վալերիի և Նշանի հետ գնացել են Ձերժինսկու անվան դպրոցի մոտ գտնվող շենքի բակ, որտեղ բնակվել է Նշանի քույր Աննան, վերցրել են վերջինիս ավտոմեքենան և գնացել են Նշանենց տուն։ Ըստ պայմանավորվածության Նշանը տանը պետք է ասեր, որ մնալու է Վալերիենց տանը, որ ինքը կարողանա Աննայի ավտոմեքենայով գնա հանդիպման։ Նշանենց տանից իր մեքենան վարել է Նշանը, իսկ ինքն ու Վալերին նստել են Աննայի ավտոմեքենան, ապա զանգել է Քյարամին և հայտնել որ ավտոմեքենա կա, նշելով նաև ավտոմեքենայի մակնիշը։ Քյարամը հայտնել է, որ դեռ Վեդիյում է, չի կարող գալ, խնդրել է ավտոմեքենան կանգնեցնել Ձերժիսկի անվան դպրոցի ձախ հատվածում և պահել բանալիները իր մոտ։ Կատարել է Քյարամի խնդրանքը, ապա տաքսիով գնացել են Աբովյան փողոց, որտեղ Նշանը թողել է իր ավտոմեքենան, որը վերցնելով գնացել է տուն։ Նշանն իրեն ասել էր, որ առավոտյան ժամը 08։00-ին ավտոմեքենան պետք է վերադարձնել Աննային, ինքն էլ իր հերթին այդ մասին ասել է Քյարամին։ Ժամը 23։00-ի սահմաններում զանգահարել է Քյարամին, իսկ վերջինս հայտնել է, որ դեռ Վեդիում է։ Տեսնելով, որ Քյարամն ուշանում է, իսկ ինքը չի կարող դուրս գալ տանից ուշ ժամի, զանգել է իրենց շենքի բնակիչ Էդոյին, որին խնդրել է գալ վերցնել իր մոտ եղած ավտոմեքենայի բանալիները և ավելի ուշ փոխանցել իր ասած անձին։ Ժամը 00։30-ի սահմաններում կրկին հեռախոսով խոսել է Քյարամի հետ, վերջինս հայտնել է, որ ինքն անձամբ չի կարող գալ ավտոմեքենայի բանալիների հետևից, տվել է Դավիթ անունով անձի հեռախոսահամարը և խնդրել է բանալին փոխանցել նրան։ Զանգահարել է Դավիթին նկարագրել իրենց տան տեղը, ապա ժամը 01։00-ի սահմաններում զանգահարել է Դավիթը և հայտնել, որ «Մերսեդես» ե դասի հին տարեթվի արտադրության կլոր լուսարձակներով մուգ գույնի ավտոմեքենայով մտել է իրենց բակ։ Զանգահարել է Էդոյին, խնդրել է մոտենալ այդ ավտոմեքենային և բանալին փոխանցել ղեկին նստած անձին։ Բանալիները փոխանցելուց հետո զանգահարել է Քյարամին, սակայն վերջինս չի պատասխանել, ապա նրան ուղարկել է ՍՄՍ հաղորդագրություն` բանալիները փոխանցելու վերաբերյալ։ Դրանից հետո զանգահարել է իր ընկեր Վազգենին և խնդրել նրան առավոտյան ժամը 08։00-ի սահմաններում գալ իր հետևից։ Առավոտյան իրեն զանգահարել է Քյարամը և հայտնել է, որ Աննայի ավտոմեքենան նույն վայրում է, իսկ բանալին անվադողի հետևում է։ Իր հետևից եկած Վազգենի հետ գնացել են Աննայի ավտոմեքենայի գտնվելու վայր, որտեղ տեսել են ավտոմեքենան նույն դիրքում` առանց տեղաշարժվելու կանգնած վիճակում։ Այդ ժամանակ իրենց մոտեցել են ոստիկանության աշխատակիցները և բերման են ենթարկել ոստիկանություն։

/տես` հատոր 5, գ.թ. 10-13, դատական նիստի արձանագրությունը/

ՀՀ քրեական օրենսգրքի 342-րդ հոդվածի համաձայն հրապարակված վկա` Լիլյա Գևորգի Հովհաննիսյանի, նախաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ 2011 օգոստոսի կեսերին մայրը` Անահիտ Մկրտչանը, իրենց պատկանող Երևանի Ա.Արմենակյան / Ամառանոցային/ փողոցի 20 տունը վարձակալությամբ տրամադրել է երեք տղաների։ 2011 թվականի սեպտեմբերի 23-ին նշված տանը ոստիկանության աշխատակիցների կողմից կատարվել է խուզարկություն, որի ընթացքում հայտնաբերվել են տարբեր տեսակի զենքեր։ Խուզարկությունն ավարտվելուց հետո, տունը հավաքելու ժամանակ տան՝ դեպի փողոցի կողմ նայող ննջասենյակի երկտեղանի մահճակալի տակից, հայտնաբերել է բազմաթիվ փամփուշտներով պարկ, փոքրիկ տեսաերիզ, որոնք իրենց տանը վարձակալությամբ տալու ժամանակ չի եղել։

/տես` հատոր 4, գ.թ. 175-176, դատական նիստի արձանագրությունը/

ՀՀ քրեական օրենսգրքի 342-րդ հոդվածի համաձայն հրապարակված վկա` Արարատ Ղազարյանի, նախաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ 2011 թվականի սեպտեմբերի 23-ին ժամը 06։00-ի սահմաննեորում իրացնելով ստացված օպերատիվ տեղեկությունները, բանդայի կազմում ավազակային հարձակումներ կատարելու կասկածանքով Երևանի Մյասնիկյան պողոտայում հետապնդել են սև գույնի «Մերսեդես» մակնիշի 60 OO 086 համարանիշի ավտոմեքենայի մեջ գտնվող երկու անձանց, որոնք դիմել են փախուստի Մյասնիկյան պողոտայով քաղաքի կենտրոնի ուղղությամբ։ Փախուստի ընթացքում նշված պողոտայի «Մամա Ֆլորա» ծաղկի խանութի մոտակայքում նրանց վարած ավտոմեքենան բախվել է ճանապարհի եզրին գտնվող էլեկտրասյանը։ Վթարից հետո, ավտոմեքենայի մեջ գտնվող երկու տղամարդիկ, իջնելով ավտոմեքենայից, դիմել են փախուստի և վազել են ճանապարհի աջ կողմում գտնվող բլրի ուղղությամբ։ Իրենք հետապնդել են նրանցից մեկին, բղավելով, որ ոստիկանությունից են, սակայն երիտասարդը շարունակել է փախուստը և կրակոց է արձակել։ Բարձրանալով բլրի վրա, երիտասարդը թաքնվել է թփերի ետևում, ապա տեսնելով իրենց կրկին դիմել է փախուստի, որի ընթացքում մի կողմ է նետել իր մոտ եղած ատրճանակը։ Հասնելով նրան, վնասազերծել և բերման են ենթարկել ՀՀ ոստիկանության ԿՀԴՊ ԳՎ, որտեղ պարզվել է, որ երիտասարդը հանդիսանում է Արթուր Գրիշայի Մանուկյանի։

/տես` հատոր 4, գ.թ. 154-161, դատական նիստի արձանագրությունը/

ՀՀ քրեական օրենսգրքի 342-րդ հոդվածի համաձայն հրապարակված վկա` Հրայր Մարգարյանի նախաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ2011 թվականի սեպտեմբերի 23-ին ժամը 06։00-ի սահմաննեորում իրացնելով ստացված օպերատիվ տեղեկությունները, բանդայի կազմում ավազակային հարձակումներ կատարելու կասկածանքով Երևանի Մյասնիկյան պողոտայում հետապնդել են սև գույնի «Մերսեդես» մակնիշի 60 OO 086 համարանիշի ավտոմեքենայի մեջ գտնվող երկու անձանց, որոնք դիմել են փախուստի Մյասնիկյան պողոտայով՝ քաղաքի կենտրոնի ուղղությամբ։ Փախուստի ընթացքում նշված պողոտայի «Մամա Ֆլորա» ծաղկի խանութի մոտակայքում նրանց վարած ավտոմեքենան բախվել է ճանապարհի եզրին գտնովղ էլեկտրասյանը։ Վթարից հետո, ավտոմեքենայի մեջ գտնվող երկու տղամարդիկ, իջնելով ավտոմեքենայից, դիմել են փախուստի և վազել են ճանապարհի աջ կողմում գտնվող բլրի ուղղությամբ։ Իրենք հետապնդել են նրանցից մեկին, գոռալով, որ ոստիկանությունից են, սակայն երիտասարդը շարունակել է փախուստը և կրակոց արձակել։ Բարձրանալով բլրի վրա, երիտասարդը թաքնվել է թփերի ետևում, ապա տեսնելով իրենց կրկին դիմել է փախուստի, որի ընթացքում մի կողմ է նետել իր մոտ եղած ատրճանակը։ Հասնելով նրան, վնասազերծել և բերման են ենթարկել ՀՀ ոստիակնության ԿՀԴՊ ԳՎ, որտեղ պարզվել է, որ երիտասարդը հանդիսանում է Արթուր Գրիշայի Մանուկյանի։

/տես` հատոր 4, գ.թ. 154-163, դատական նիստի արձանագրությունը/

ՀՀ քրեական օրենսգրքի 342-րդ հոդվածի համաձայն հրապարակված վկա Անահիտ Բորիսի Մկրտչյանի նախաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ իր ծանոթ բրոկերի միջոցով վարձակալությամբ տարբեր անձանց է տրամադրում իրեն պատկանող Երևան քաղաքի Ամառանոցային փողոցի 1-ին նրբանցքի 20 տունը։
2011 թվականի օգոստոսի կեսերին իրեն զանգահարել է ծանոթ բրոկերը` Ալբերտը, և հայտնել, որ տունը վարձակալողներ կան։ Պայմանավորվածության համաձայն, հանդիպել են վարձակալվող տանը, ուր Ալբերտը եկել է երեք տաղամարդկանց հետ։ Նրանցից մեկի անունը եղել է Հայկ, մյուսինը Գուրգեն, իսկ երրորդինը չի հիշում։ Հայկը Գուրգենին ներկայացրել է որպես Մոսկվայից ժամանած իր հորեղբայր և հայտնել է, որ տունը վարձակալվում է նրա համար։ Պայմանավորվել են, որ տունը վարձակալվում է մինչև 2012 թվականի փետրվար ամիսը` յուրաքանչյուր ամսվա համար 800 ԱՄՆ դոլար գումարով։ Նրանք վճարել են առաջին ամսվա գումարը, որից հետո նույն օրը նրանց հանձնել է տան բանալիները։ Տան վարձակալության վերաբերյալ իր և Հայկի միջև կնքվել է պայմանագիր, որտեղ նշվել են նաև վարձակալների բջջային հեռախոսահամարները։ Աղջկանից՝ Լիլյա Հովհաննիսյանից, տեղեկացել է, որ վերջինս ոստիկանության աշխատակիցների կողմից կատարված խուզարկությունից հետո մաքրել է տունը և այդ ընթացքում մահճակալի տակից հայտնաբերել է փամփուշտներ, որոնք թողնված են եղել վարձակալների կողմից։

/տես` հատոր 4, գ.թ. 164-165, դատական նիստի արձանագրությունը/

ՀՀ քրեական օրենսգրքի 342-րդ հոդվածի համաձայն հրապարակված վկա` Աննա Մաթևոսյանի նախաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ սեփականության իրավունքով իրեն է պատկանում է սպիտակ գույնի «Տոյոտա-Վիտզ» մակնիշի կուպե տեսակի ավտոմեքենան։ 2011 թվականի սեպտեմբերի 22-ին, ժամը 21։30-ի սահմաններում իրեն զանգահարել է ազգական Նշան Մաթևոսյանը և խնդրել է իրեն տրամադրել նշված ավտոմեքենան, ապա մոտ 30 րոպե անց եկել և վերցրել է աոտոմեքնայի բանալիները` հառակառավարման վահանակով։ Նշանը հայտնել է նաև, որ ուշանալու դեպքում ավտոմեքենան կվերադարձնի առավոտյան։ Հաջորդ օրն առավոտյան Նշանը ավտոմեքենան չի բերել, իսկ ցերակային ժամերին հարևաններից տեղեկացել է, որ իր ավտոմեքենան կայանված է Ձերժինսկու անվան դպրոցի մատակա բակում։ Նույն օրը ժամը 15։00-ի սահմաններում գնացել է այդ կողմ և տեսել է իր ավտոմեքենան նախկին Ձերժինսկու անվան դպրոցից դեպի ձախ գտնվող շենքի մոտակայքում` ճանապարհի աջ կողմում կանգնած։ Տեղյակ չի, թե ինչու է Նշանը ավտոմեքենան կանգնեցրել այդտեղ, իսկ հետագյում իմացել է, որ նույն օրը Նշանին տարել են ոստիկանություն։

/տես` հատոր 8, գ.թ. 107-108, դատական նիստի արձանագրությունը/

ՀՀ քրեական օրենսգրքի 342-րդ հոդվածի համաձայն հրապարակված վկա` Նշան Մաթևոսյանի նախաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ 2011 թվականի սեպտեմբերի 22-ին, ժամը 21։00-ի սահմաններում Երևանի Թումանյան փողոցում հանդիպել է իր համակուրսեցիներ Վալերիին և Գուժին։ Վերջինս հայտնել է, որ գիշերը հանդիպելու է ինչ-որ աղջկա հետ, իր ավտոմեքենան պետք է թողնի տանը և խնդրել է ավտոմեքենա տրամադրել իրեն։ Պատասխանել է, որ կարող է վերցնել քրոջ` Աննայի ավտոմեքենան, սակայն այդ դեպքում պետք է այդ ավտոմեքենայով գնալ իրենց տուն, որպեսզի տանը ասի, թե իբրև գնալու է օդանավակայան՝ ընկերոջը ճանապարհելու։ Իրականում սակայն գիշերը կմնա Վալերիենց տանը։ Այնուհետև, վերցրել են քրոջ ավտոմեքենան, գնացել են իրենց տուն, ապա Գուժի ավտոմեքենայով գնացել է Աբովյան փողոց։ Այդ օրը գիշերել է Վալերիենց տանը, իսկ առավոտյան ժամը 08։00-ին գնացել է Աննայենց շենքի մոտ, քանի որ մինչ այդ զգուշացրած է եղել Գուժին առավոտյան ժամը 08։00-ին ավտոմեքենան Աննային վերադարձնելու մասին, սակայն բակում չտեսնելով ավտոմեքենան, դուրս է եկել Չարենցի փողոց, որտեղ իրեն մոտեցել են ոստիկանության աշխատակիցները և բերման ենթարկել։

/տես` հատոր 5, գ.թ. 14-15, դատական նիստի արձանագրությունը/

ՀՀ քրեական օրենսգրքի 342-րդ հոդվածի համաձայն հրապարակված վկա` Վալերի Տիգրանի Սահակյանի նախաքննական ցուցմունքով այն մասին, շուրջ մեկ տարի է իր ընկերոջ՝ Գուժի, միջոցով ճանաչում է Քյարամ անունով տղայի։ 2011 թվականի սեպտեմբերի սկզբին Քյարամը ընկերոջ` Գուժի, միջոցով խնդրել է օգնել վարձակալությամբ ավտոմեքենա վերցնելու հարցում։ Գուժի հետ միասին հանդիպել են Քյարամին, որը եկել է իրենց անծանոթ տղայի հետ, ապա չորսով գնացել են Երևանի Մաշտոցի պողոտայում գործող ավտովարձույթի սրահ, որտեղ իր օգնությամբ` առանց դեպոզիտ գումարը մուծելու, Քյարամը 2 օրով վարձակալել է «Նիսսան Ալտիմա» մակնիշի ավտոմեքենա, որը գրանցել են իր հետ եկած տղայի անունով։ 2011 թվականի սեպտեմբերի 22-ին Գուժից տեղեկացել է Քյարամի հորեղբոր որդու մահվան մասին, ապա վերջինիս ավտոմեքենայով գնացել են Արարատ` Քյարամին ցավակցելու։ Երևան վերադառնալուց Գուժին զանգահարել է նրա մայրը և բարկացել է նրա վրա առանց թույլտվության ավտոմեքենան վերցնելու համար։ Նույն օրը երեկոյան Թումանյան փողոցում հանդիպել են իրենց ընկեր Նշանին, որին Գուժը խնդրել է ավտոմեքենա տրամադրել ինչ-որ աղջկա հետ հանդիպելու համար։ Նշանը հայտնել է, որ կարող է վերցնել քրոջ ավտոմեքենան, ապա միասին գնացել են Այգեստան թաղամաս և վերցրել են Նշանի քրոջ «Տոյոտա» մակնիշի ավտոմեքենան։ Ինքը նստել է Նշանի քրոջ ավտոմեքենայի ղեկին և Գուժի խնդրանքով վերջինիս հետ, այն կանգնեցրել է Ձերժինսկու անվան դպրոցից դեպի ձախ ընկած հատվածում։ Այդ օրը Նշանը գիշերել է իրենց տանը։ Ընդհանուր խոսակցություններից տեղեկացել է, որ Գուժը ինչ-որ ավտոմեքենա պետք է թողնի Քյարամի մոտ, ենթադրել է որ հենց Նշանի քրոջ` Աննայի ավտոմեքենան է փոխանցելու Քյարամին, հակառակ դեպքում Գուժը իրենց տանից այդքան հեռու չեր թողնի ավտոմեքենան, սակայն տեղյակ չի թե Քյարամին ինչի համար է հարկավոր եղել մեքենան։ Գուժը իրեն այդ մասին ոչինչ չի հայտնել ինքն էլ չի հարցրել։

/տես` հատոր5, գ.թ. 143-146, դատական նիստի արձանագրությունը/

Վկա Էդուարդ Սարգսյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ճանաչում է ամբաստանյալ Քյարամ Ամոյանին, նրան իրենց բակում է մեկ-երկու անգամ տեսել է հարևան Գուժի հետ` դեպքից մոտ 2 տարի առաջ։ Դեպքի բացահայտման նախորդ օրը` ուշ երեկոյան, Գուժը պետք է մեքենայի բանալիներ տար ինչ-որ մեկին և, քանի որ վերջինս չէր կարողանում դուրս գալ տանից ծնողների թույլ չտալու պատճառով, Գուժը զանգահարել է իր բջջային հեռախոսին, խնդրել է մեքենայի բանալիները վերցնել, պայմանով, որ հետո կասի թե ինչ անի։ Ինքը բարձրացել է Գուժենց տուն, վերցրել բանալին։ Ավելի ուշ, գիշերվա ժամը 2-ի սահմաններում, Գուժը կրկին զանգահարել է իրեն և խնդրել, որ ինքը բանալիները փոխանցի իր ասած մարդկանց։ Ինքը չի մերժել և կատարել է նրա խնդրանքը։ Չի հիշում Գուժն իրեն ինչ է ասել և ում պետք է փոխանցեր բանալիները։ Որքան հիշում է կամ ասել է իր ընկերն է, կամ ծանոթը։ «Անի» հյուրանոցի բակում հանդիպել է նշված անձանց, որոնք եղել են «Մերսեդես E» մակնիշի մեքենայի մեջ նստած և այդ՝ «Տոյոտա» ավտոմեքենայի, բանալիները հանձնել է նրանց։ Իրականում սակայն չի տեսել, թե ում է փոխանցում բանալիները, քանի որ եղել է մութ, իսկ մեքենայի ապակին՝ շատ քիչ իջեցված։ Իր համար տարօրինակ չի եղել այն հանգամանքը, թե ինչու է Գուժը բանալին տալիս, որ ինքն այն փոխանցի ինչ որ մեկին, քանի որ ինքն իր աչքով է տեսել, որ Գուժի ծնողները չեն թողնում, որ նա այդ ժամին ուրս գա տանից։
Միևնույն ժամանակ չի տեսել մեքենայի մեջ ընդհամենը քանի անձ կա։ Դիմացի նստատեղերին տեսել է 2 անձի, իսկ ետևը չգիտի, թե քանի մարդ եղել է, կամ եղել են ընդհանրապես մարդիկ՝ թե ոչ։ Առջևում նստած անձանց դեմքերը նույնպես չի տեսել, այդ պատճառով չի կարող ասել, թե այդ մեքենայի մեջ Քյարամ Ամոյանը եղել է, թե ոչ։

/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/

Փորձագետ Արտակ Մինասյանի կողմից դատարանում տրված ցուցմունքով այն մասին, որ քննիչի 23.09.2011թ.-ի որոշման հիման վրա նույն օրը կատարել է մատնադրոշմային փորձաքննություն։ Փորձաքննությանը տրամադրված օբյեկտները բացվել և զննվել են համատեղ` թիվ 447 և 1929 փորձաքննությունն անցկացնող փորձագետների հետ։ Փորձաքննությանը տրմադրված օբյեկտները եղել են փաթեթավորված։ Օբյեկտներն իրենք ստացել են փաթեթավորված և կնքված մեկ փաթեթում, որը եղել է արկղի տեսքով, իսկ դրանում արդեն առկա են եղել հետազոտման եթնակա առարկաները։ Իր կողմից տրված փորձագիտական եզրակացության մեջ մարնամասն չի անդրադարձել զննվող օբյեկտների զննությանը և դրանց նկարագրությանը, այլ միայն նշել է, որ օբյեկտների մանրամասն նկարագրությունը տրված է թիվ 447 և 1929 եզրակացություններում, ինչը խախտում չի կարող հանդիսանալ։ Իր պրակտիկ աշխատանքը կայացել է հետևյալում` փորձաքննության ներկայացված օբյեկտների վրա ձեռքի կամ մատների հետքեր հայտնաբերելու նպատակով դրանք մշակվել են հատուկ փոշիներով։ Սկզբում անզեն աչքով, իսկ հետո նաև՝ խոշորոցնող սարքի միջոցով ուսումնասիրվել են բոլոր օբյեկտների վրա առկա ձեռքի և մատների հետքերը և նշվել են միայն այն օբյեկտների վրա հայտնաբերված մատնահետքերը, որոնք պիտանի են եղել անձի նույնացման համար, իսկ այլ օբյեկտների վրա հայտնաբերված մատնահետքերը, որոնք պիտանի չեն եղել անձի նույնացման կամ համեմատության համար՝ չեն նշվել։ Բացելուց հետո առաջին գործողությունը կատարվել է դատաքիմիական փորձագետի կողմից, որն ուղղված է եղել մանրաթելերի կամ միկրոկասնիկների հայտնաբերմանը, որից հետո մատնադրոշմներ հայտնաբերելու և դրանք դակտոժապավենների վրա արտատպելու մասով ինքն է իրականացրել փորձաքննություն, ապա փորձաքննությանը ներկայացված զենքներն ու ռազմամթերքը փոխանցել են դատաձգաբանական փորձագետներին, որոնք արդեն պետք է որոշեին, թե ներկայացված օբյեկտները հանդիսանում են արդյոք հրազեն կամ ռազմամթերք, դրանից կրակոցներ արձակված են արդյոք, ինչպես նաև այլ հանգամանքներ, որոնց վերաբերյալ առաջադրված են եղել հարցեր՝ քննիչի որոշմամբ։ Փորձաքննության ավարտից հետո ներկայացված օբյեկտները փորձագետի համապատասխան կնիքի դրոշմով կնքված ուղարկվել է քննիչին։
Պատասխանելով դատարանում իրեն տրված հարցերին, փորձագետ Արտակ Մինասյանը պնդել է իր կողմից տրված մատնադրոշմային փորձաքննության եզրակացության նհետևությունները և հայտնել, որ իր կողմից իրկանացաված գործողությունները կատարվել են փորձագիտական մեթոդներին առաջադրվող պահանջների պահպանմամբ, իսկ մատնահետքերը վերցվել են զենքերի այն մակերեսներից, որտեղից որ հայտնաբերվել են և պիտանի են եղել նույնացման համար։ Դրանք վերցնելու համար օգտագործել են համապատասխան փոշիներ՝ մուգ մակերևությներից վերցվել է բաց գույնի փոշիով, իսկ սպիտակ մակերևույթից՝ սև փոշիով։

/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/

Բացի վերոգրյալներից, ամբաստանյալների կողմից կատարած հանցանքները հիմնավորվել են նաև քրեական գործով ձեռք բերված և դատաքննությամբ հետազոտված հետևյալ ապացուցների համակցությամբ.

Ղազազյանների, Բեզոյանների, Գրիգորյանների, Ազիզյանների ընտանիքների նկատմամբ կատարված և Ջինանյանների ընտանիքի նկատմամբ նախապատրաստված ավազակային հարձակումների, ինչպես նաև բանդայի անդամների կողմից վարած և Երևանի Մյասնիկյան պողոտայի 57 հասցեի մոտակայքում «Մերսեդես» մակնիշի 60 OO 086 համարանիշի ավտոմեքենայի վթարի դեպքի վայրերի զննության արձանագրություններով /Հ 1 գ.թ 44-58, 198-227, Հ 2 գ.թ. 202-209, Հ 3 գ.թ 113-140, Հ 4 գ.թ. 85-146, Հ 11 գ.թ 106-119/, վթարի դեպքի վայրի զննության ընթացքում առգրավված իրերի ու առարկաների զննության արձանագրությամբ /Հ 8 գ.թ. 209-214/, վթարի դեպքի վայրի զննության ընթացքում առգրավված բջջային հեռախոսների զննության արձանագրությամբ /Հ 9 գ.թ. 90-92/, բանդայի անդամների կողմից վարձակալած Երևանի Ամառանոցային փողոցի 1-ին նրբնացքի 20 տան խուզարկությամբ հայտնաբերված բջջային հեռախոսների և հեռախոսաքարտերի զննության արձանագրությամբ /Հ 9 գ.թ. 83-89/, «Նիսսան-Պատրուլ» մակնիշի 22 UU 221 համարանիշի և «ԲՄՎ-իքս5» մակնիշի 01 OS 009 համարանիշի ավտոմեքենաների զննության արձանագրություններով /Հ 1 գ.թ. 235-236, Հ 3 գ.թ 6-12/։
«Սուրբ Գրիգոր Լուսավորիչ» բժշկական կենտրոնի կրիմինալ մատյանի զննության արձանագրություններով /Հ 1 գ.թ. 237-238/, նույն բշժական կետրոնում Էդուարդ և Կարեն Բեզոյանների հագուստները ներկայացնելու արձանագրությամբ /Հ 1 գ.թ. 239/, «Արմենիա» հանրապետական բժշկական կենտրոնի ընդունարանի կրիմինալ դեպքերի մատյանի զննության արձանագրությամբ /Հ 2 գ.թ. 247/։

Տուժող Երվանդ Գրիգորյանի /Հ3 գ.թ. 21/, վկաներ Նշան Մաթևոսյանի /Հ 7 գ.թ. 2-4/ և Գուժ Աղաբեկյանի /Հ 9 գ.թ. 110-112/ բջջային հեռախոսների զննության արձանագրուններով, տուժող Լարիսա Միքայելյանի կողմից ներկայացված «Սոնի» թվային ֆոտոխցիկի տուփի և փաստաթղթերի զննության արձանագրությամբ /Հ 12 գ.թ. 192-193/։

Արթուր Մանուկյանին /Հ 4 գ.թ. 57, 58/, Սամվել Դավթյանին /Հ 4 գ.թ. 187, 188/, Դավիթ Գալստյանին /Հ 4 գ.թ. 189, 190/, Քյարամ Ամոյանին /Հ 5 գ.թ. 210, 211/, Արտուշ Հակոբյանին /Հ 6 գ.թ. 85-86/ և Արման Դալլաքյանին /Հ 7 գ.թ. 75, 76/ բերման և անձնական խուզարկության ենթարկելու մասին արձանագրություններով, ինչպես նաև վերջինիս բացատրությամբ /Հ 7 գ.թ. 90/։
Դատաբժշկական փորձաքննության 2011 թվականի հունիսի 01-ի թիվ 1286 եզրակացությամբ, համաձայն որի` Ատոմ Ղազազյանի մարմնական վնասվածքները` դեմքի, վերջույթների շրջանների քերծվածքների, արյունազեղումների, ձախ աչքի ենթաշաղկապենինային արյունահավաքի, ակնագնդի ցնցման ձևով, հասցվել են` սահմանափակ մակերեսներ ունեցող բութ կոշտ առարկաներով, հնարավոր է որոշման մեջ նշված ժամկետում, չի բացառվում նշված և փորձաքննվողի հայտարարած հանգամանքներում, որոնք առաջացրել են առողջության թեթև վնաս` առողջության կարճատև քայքայումով նկատի ունենալով վնասվածքների հետ անմիջական պատճառական կապի մեջ եղած հետևանքների տևողությունը ոչ պակաս 6 օրից, սակայն ոչ ավելի քան 21 օր։

/տես` հատոր 1-ին, գթ. 157-159, դատական նիստի արձանագրությունը/,

Դատաբժշկական փորձաքննության 2011 թվականի մայիսի 19-ի թիվ 1287 եզրակացությամբ, համաձայն որի՝ Սուլամիթա Ղազազյանի մարմնական վնասվածքը` ձախ զստային շրջանի արյունազեղման ձևով, հասցվել է` բութ, կոշտ առարկայով, հնարավոր է որոշման մեջ նշված ժամկետում, չի բացառվում փորձաքննվողի հայտարարած հանգամանքներում, որն առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չի պարունակում։
Անչափահաս տուժող Սուլամիթա Ղազազյանը հայտարարել է, որ 17.05.2011թ. գիշերը մոր հետ քնած ժամանակ, հանկարծ արթնանալով տեսել է, որ երկու դիմակներով մարդ մտել են իրենց տուն, նրանցից մեկը ձեռքում եղած հրացանի պոչով, անկողնում պառկած վիճակում, հարվածել է իր փորին, որից հետո կպչուն ժապավենով կապել են ձեռքերը, ոտքերը և բերանը։

/տես` հատոր 1-ին, գթ. 153-154, դատական նիստի արձանագրությունը/,

Դատաբժշկական փորձաքննության 2011 թվականի հունիսի 01-ի թիվ 1288 եզրակացությամբ, համաձայն որի՝ Ավետիք Ղազազյանի մարմնական վնասվածքները, ըստ բժշկական փաստաթղթերի և անձնական զննության տվյալների` գլխի շրջանի սալջարդ վերքերի ձևով, հասցվել են` սահմանափակ մակերեսներ ունեցող բութ, կոշտ առարկաներով, հնարավոր է որոշման մեջ նշված ժամկետում, չի բացառվում որոշման նշված և փորձաքննվողի հայտարարած հանգամանքներում, որոնք առաջացրել են առողջության թեթև վնաս` առողջության կարճատև քայքայումով, նկատի ունենալով վնասվածքների հետ անմիջական պատճառական կապի մեջ եղած հետևանքների տևողությունը` ոչ պակաս 6 օրից, սակայն ոչ ավելի քան 21 օր։
Տուժող Ավետիք Ղազազյանը հայտարարել է, որ 17.05.2011թ. գիշերը ժամը 04։30-ի արթնացել է, լսել է ոտքի ձայներ, իս սենյակ են մտել դիմակավորված և ինքնաձիգներով զինված անձ, որոնցից մեկը ավտոմատի կոթովհարվածել է իր գլխին մոր հետ քնած ժամանակ, հանկարծ արթնանալով տեսել է, որ երկու դիմակներով մարդ մտել են իրենց տուն, նրանցից մեկը ձեռքում եղած հրացանի պոչով, անկողնում պառկած վիճակում, հարվածել է իր փորին, որից հետո կպչուն ժապավենով կապել են ձեռքերը, ոտքերը և բերանը։

/տես` հատոր 1-ին, գթ. 155-156, դատական նիստի արձանագրությունը/,

Դատաբժշկական փորձաքննության 2011 թվականի մայիսի 19-ի թիվ 1289 եզրակացությամբ, համաձայն որի՝ Զարուհի Ղազազյանի մարմնական վնասվածքը` ձախ դաստակի շրջանի արյունազեղման ձևով, հասցվել է` բութ, կոշտ առարկայով, հնարավոր է որոշման մեջ նշված ժամկետում, որն առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չի պարունակում։

/տես` հատոր 1-ին, գթ. 151-152, դատական նիստի արձանագրությունը/,

Դատահետքաբանական փորձաքննության 2011 թվականի հունիսի 14-ի թիվ 1258 եզրակացությամբ, համաձայն որի՝ փորձաքննությանը ներկայացված «Դանիել Վարուժան 48 բնակարանի զննությամբ հյուրասենյակի ձախ պատուհանագոգի վրայից վերցված պուտիկավոր հետք` սպիտակ դ/ժ վրա» գրառումով` 58 մմ x 45 մմ չափերով սպիտակ գույնի դակտոժապավենի կպչուն մակերեսին արտատպված դինամիկ հետքերը հնարավոր է թողնվել են շրջանաձև-կետիկավոր որոշակի արտահայտված եզրամասերով ելուստներ ունեցող առարկաների կողմից, ինչը կարող էր հանդիսանալ նաև տեխնիկական կամ կենցաղային նշանակության համար նախատեսված ձեռնոցների որոշակի հատվածները։

/տես` հատոր 1-ին, գթ. 167-170, դատական նիստի արձանագրությունը/,

Դատակենսաբանական փորձաքննության 2011 թվականի հունիսի 01-ի թիվ 205 եղրակացությամբ, համաձայն որի՝ փորձաքննությանը ներկայացված Ավետիք Ղազազյանի կարճատև մայկայի հետին կեսին և ձախ թևին, 3 առանձին-առանձին պոլիէթիլենային պարկերում` 1, 2 և 4 գրառումներով ներկայացրած կպչուն ժապավենների կույտերի որոշ հատվածներում տեղակայված կասկածելի հետքերում հաստատվեց արյան առկայություն, որը պատկանում է մարդու և ըստ արյան ABO իզոշճաբանական համակարգի առաջացել է H ուղեկցող հակածինոց արյան A խումբ ունեցող անձից կամ անձանցից, այդ թվում նաև կարող էր առաջանալ Ավետիք և Զարուհի Ղազազյաննեից։
Փորձաքննությանը ներկայացված Ատոմ Ղազազյանի սև մայկայի առաջային կեսին և ձախ թևին, կանացի շրջազգեստի փեշի հետին կեսին հայտնաբերված կասկածելի հետքերում հայտնաբերվեց թքի առկայություն, որը պատկանում է մարդու և ըստ արյան ABO իզոճշաբանական համակարգի առաջացել է արտադրություններում / մասնավորապես թուք / B և H հակածիններ պարունակող անձից կամ անձանցից այդ թվում կարող էր առաջանալ նաև Ատոմ Ղազազյանից։
Փորձաքննությանը ներկայացված փորձագետի կողմից թվագրված V-VIII պոլիէթիլենային պարկերում ներկայացված կպչուն ժապավենների /ըստ որոշման` օբյեկտներ 1-4/ վրա հայտնաբերված մազանման թելիկները մազեր են, պատկանում են մարդու`
ա/ V փաթեթի 1-3 /թվագրումը մեր կողմից /, VI փաթեթի 1-6, VII փաթեթի 1-5 մազերը գլխից անջատված մազեր են, ներկված են և գործով անցնող անձանց ներկայացված մազանմուշների նշված մազերի միջև կատարված համեմատական ուսումնասիրությամբ հայտնաբերվել են հիմնականում նմանության նշաններ ինչպես անզեն աչքով, այնպես էլ մանրադիտակային քննությամբ միմյանց և Զարուհի Ղազազյանի գլխի մազերի միջև, հետևաբար նրանք կարող էին թողնվել Զարուհի Ղազազյանի գլխի մազերի հաշվին։
բ/ փաթեթ V-ի մեր կողմից թվագրված 4-6 և փաթեթ VII-ի 6-րդ մազը իրար նման են անզեն աչքով տեսանելի և մանարադիտակային քննությամբ հայտնաբերված հատկանիշներով։ Նրանցից V փաթեթի 4-6 մազերը նույն հատկանիշներով նման են Ավետիք Ղազազյանի ծայրանդամների, իսկ VII փաթեթի 6-րդ մազը նրա գլխի մազերին, ուստի նշված մազերը կարող են թողնված լինել Ավետիք Ղազազյանի ծայրանդամների և գլխի մազերի հաշվին։
գ/ փաթեթ VIII-ի բոլոր մազերի միմյանց միջև և գործով անցնող անձանց մազանմուշների միջև արված համեմատությամբ նրանք նման են միմյանց և Ատոմ Ղազազյանի ծայրանդամներից ներկայացված մազանմուշներին, ուստի նրանք կարող էին թողնվել Ատոմ Ղազազյանի ծայրանդամների մազերի հաշվին։

/տես` հատոր 1-ին, գթ. 173-180, դատական նիստի արձանագրությունը/,

Դատահետքաբանական փորձաքննության 2011 թվականի օգոստոսի 11 թիվ 1489 եզրակացությամբ, համաձայն որի՝ Ատոմ Ղազազյանի տնից հայտնաբերված`
-Փորձաքննությանը ներկայացված հագուստների վրա առկա են վնասվածքներ, որոնք իրենց բնույթով պառտվածքներ են և կարող էին առաջանալ մեխանիկական ձգվածության, ուժի ներգործության` քաշել-ձգելու հետևանքով։
-Փորձաքննությանը ներկայացված կպչուն ժապավեննրի ծայրերը հնարավոր է կտրված լինեն սուր, կտրող եզրամաս ունեցող առարկայի, հնարավոր է դանակի, մկրատի և այլ առարկաների ներգործությունների արդյունքում։

/տես` հատոր 1-ին, գթ. 30-36, դատական նիստի արձանագրությունը/,

Դատաբժշկական փորձաքննության 2011 թվականի հունիսի 08-ի թիվ 723/հ եզրակացությամբ, համաձայն որի՝ Կարեն Բեզոյանի մարմնական վնասվածքները գլխի դեմքի փափուկ հյուսվածքների սալջարդի և գլխուղեղի ցնցման ձևով հասցվել են բութ, կոշտ առարկաներով, հնարավոր է նշված ժամկետին և նրա առողջությանը պատճառվել է թեթև վնաս` առողջության կարճատև քայքայումով, նկատի ունենալով վնասվածքների հետ անմիջական պատճառական կապի մեջ գտնվող հետևանքների տևողությունը` ոչ պակաս 6 օրից և ոչ ավելի քան 21 օրից։
/տես` հատոր 2, գթ. 116-117 և 191, դատական նիստի արձանագրությունը/,

Դատաբժշկական փորձաքննության 2011 թվականի հունիսի 08-ի թիվ 724/հ եզրակացությամբ, համաձայն որի՝ Էդուարդ Բեզոյանի մարմնական վնասվածքները գլխի դեմքի փափուկ հյուսվածքների սալջարդի, գլխի գագաթային շրջանի սալջարդ վերքի, ձախ բազկի և նախաբազկի քերծվածքների, ձախ ազդրի ստորին երրորդականի առաջային մակերեսի արյունազեղման և գլխուղեղի ցնցման ձևով հասցվել են բութ, կոշտ առարկաներով, հնարավոր է նշված ժամկետին և նրա առողջությանը պատճառվել է թեթև վնաս` առողջության կարճատև քայքայումով, նկատի ունենալով վնասվածքների հետ անմիջական պատճառական կապի մեջ գտնվող հետևանքների տևողությունը` ոչ պակաս 6 օրից և ոչ ավելի քան 21 օրից։

/տես` հատոր 1-ին, գթ. 118-119 և 192, դատական նիստի արձանագրությունը/,

Դատաբժշկական փորձաքննության 2011 թվականի հունիսի 03-ի թիվ 1458 եզրակացությամբ, համաձայն որի՝ Սերիկ Սողոյանի մարմնական վնասվածքը աջ արմնկահոդի շրջանի կոմնային մակերեսի արյուզաեղման ձևով, հասցվել է բութ, կոշտ առարկայով, հնարավոր է նշված ժամկետին, որը առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չի պարունակում։

/տես` հատոր 2, գթ. 122-123, դատական նիստի արձանագրությունը/,

Դատահետքաբանական փորձաքննության 2011 թվականի հունիսի 16-ի թիվ 1218 եզրկացությամբ, համաձայն որի՝ փորձաքննությանը ներկայացված` Երևան քաղաքի Ավան, Աճառյան 1-ին նրբանցքի 26/6 հասցեի առանձնատան առաջին հարկի լողավազանի եվրոպատուհանի արտաքին մակերեսին առկա են ներհրվածքների, կոտրվածքների և քերծվածքների տեսքով հետքեր և վնասվածքներ, որոնք կարող էին առաջանալ պինդ, համեմատաբար հարթ, սահմանափակ մակերեսներ ունեցող գործիքի /ների/` հնարավոր է սուր տափակ եզրամաս ունեցող պտտուտակահանի, դուրի աշխատող եզրամասի ներգործության` հրման, սեղման և հարվածի հետևանքով, ինչի արդյունքում հնարավոր է, որ բացվել է պատուհանի փեղկը։

/տես` հատոր 2, գթ. 156-158, դատական նիստի արձանագրությունը/,

Դատակենսաբանական փորձաքննության 2011 թվականի հունիսի 16-ի թիվ 235 եզրակացությամբ, համաձայն որի`
-Փորձաքննությանը ներկայացված 3 բամբակյա խծուծներով «միջանցքի հատակից» /օբ. 1-3/, 1 բամբակյա խծուծով «3-րդ հարկի 3-րդ ննջարանի հատակի գորգի» վրայից /օբ. 5. 6/ վերցված, «խոհանոցից առգարվված կպչուն ժապավենի» վրա /օբ. 4/ տեղակայված կասկածելի հետքերում հաստատվել է արյան առկայություն, որը պատկանում է մարդու և ըստ արյան ABO իզոշճաբանական համակարգի առաջացել է A խումբ ունեցող անձից կամ անձանցից, այդ թվում կարող էր առաջանալ Էդուարդ և Կարեն Բեզոյաններից։
-Փորձաքննությանը ներկայացված՝ Կարեն Բեզոյանի սպորտային բաճկոնի /օբ. 15. 16/, բեժ գույնի անդրավարտիքի /օբ. 17/, ջինսե հողաթափերի /օբ. 18-20/ վրա տեղակայված կասկածելի հետքերում հաստատվել է արյան առկայություն, որը օբյեկտներ 15. 16-ում, 18-20-ում պատկանում է մարդու և ըստ արյան ABO իզոճշաբանական համակարգի առաջացել է արյան A խումբ անձից կամ անձանցից, այդ թվում կարող էր նաև առաջանալ Կարեն կամ Էդուարդ Բեզոյաններից։
-Կարեն Բեզոյանի բեժ գույնի անդրավարտիքի աջ գրպանին հայտնաբերված արյան հետքը սպառվել է արյան առկայույունը հաստատող փորձի ընթացքում, որի պատճառով տեսակային և խմբային պատկանելիությունը չի որոշվել։
-Փորձաքննությանը VI փաթեթում ներկայացված կպչուն ժապավենից անջատված մազանման թելիկները մազեր են, պատկանում են մարդու, գլխի ներկած մազեր, անջատվել են ուժի ներգործության` պոկման պատճառով /պոկված մազեր/, նման են միմյանց կառուցվածքային բոլոր հիմնական հատկանիշներով, նաև ներկվածության հանգամանքով, կարող էին թողնվել նույն գլխի մազերի հաշվին։ Նույն հատկանիշներով և ներկվածությամբ նման են նաև իբրև փորձանմուշ ներկայացված Մանե Սողոյանի մազերին և կպչուն ժապավենի վրա կարող էին թողնվել նրա գլխի մազերի հաշվին։
-Փորձաքննությանը ներկայացված «խոհանցից առգարվված կպչուն ժապավենից» անջատված մազանման 5 թելիկները մազեր են, պատկանում են մարդու, պոկված մազեր են, նարնցից 4-ը ունեն տեղային ծագում, իսկ մեկը թողնվել է կպչուն ժապավենի վրա գլխի մազերի հաշվին։
/տես` հատոր 2, գթ. 166-173, դատական նիստի արձանագրությունը/,

Դատաբժշկական փորձաքննության 2011 թվականի հուլիսի 26-ի թիվ 2032 եզրակացությամբ, համաձայն որի Անդրանիկ Գրիգորյանի մարմնական վնասվածքները` գանգուղեղային տրավմայի երևույթների, աջից կողմնային, ձախից քունքային և աջից ստորին ծնոտի շրջանների սալջարդ վերքերի ձևով, պատճառված են բութ առարկաների ազդեցությամբ, հնարավոր է գործի հանգամանքներում նշված ժամանակին, ինչպես միասին այնպես էլ առանձին-առանձին վերցված առողջությանը պատճառվել է թեթև վնաս` առողջության կարճատև քայքայումով, նկատի ունենալով վնասվածքների հետ անմիջական պատճառական կապի մեջ գտնվող հետևանքների տևողությունը` ոչ պակաս 6 օրից և ոչ ավելի քան 21 օրից։

/տես` հատոր 3, գթ. 79-80, դատական նիստի արձանագրությունը/,

Դատաբժշկական փորձաքննության 2011 թվականի հուլիսի 20-ի թիվ 2034 եզրակացությամբ, համաձայն որի՝ Երվանդ Գրիգորյանի մարմնական վնասվածքները` գանգուղեղային տրավմայի երևույթների, ձախից կողմնա-քունքային շրջանի սալջարդ վերքի ձևով, պատճառված է բութ առարկայի ազդեցությամբ, հնարավոր է գործի հանգամանքներում նշված ժամանակին և առողջությանը պատճառվել է թեթև վնաս` առողջության կարճատև քայքայումով, նկատի ունենալով վնասվածքների հետ անմիջական պատճառական կապի մեջ գտնվող հետևանքների տևողությունը` ոչ պակաս 6 օրից և ոչ ավելի քան 21 օրից։

/տես` հատոր 3, գթ. 81-82, դատական նիստի արձանագրությունը/,

Դատաբժշկական փորձաքննության 2011 թվականի հուլիսի 20-ի թիվ 2033 եզրակացությամբ, համաձայն որի՝ Աղվան Գրիգորյանի մարմնական վնասվածքները` գանգուղեղային տրավմայի երևույթների, ձախից վերհոնքային, աջից վերին շրթունքի շրջանի սալջարդ վերքերի, դեմքի ձախ կեսի փափուկ հյուսվածքների սալջարդի ձևով, պատճառված է բութ առարկաներ ազդեցությամբ, հնարավոր է գործի հանգամանքներում նշված ժամանակին և առողջությանը պատճառվել է թեթև վնաս` առողջության կարճատև քայքայումով, նկատի ունենալով վնասվածքների հետ անմիջական պատճառական կապի մեջ գտնվող հետևանքների տևողությունը` ոչ պակաս 6 օրից և ոչ ավելի քան 21 օրից։
/տես` հատոր 3, գթ. 83-84, դատական նիստի արձանագրությունը/,

Դատակենսաբանական փորձաքննության 2011 թվականի հուլիսի 28-ի թիվ 291 եզրակացությամբ, համաձայն որի`
-Փորձաքննությանը ներկայացված «4-րդ նանջասենյակից...» մակագրությամբ փաթեթում հայտնաբերված 2 կույտանման հավածքված կպչուն ժապավենների մեկական հատվածներում, 2-րդ փաթեթից` 1-ին, 2-րդ, 3-րդ և 4-րդ կույտանման հավաքված կպչուն ժապավենների վրա տեղակայված բաց շագանակագույն, կարմրա-շագանակագույն հետքերում հաստատվել է մարդկային ծագման արյան առկայություն, որն ըստ արյան ABO իզոճշաբանական համակարգի առաջացել է 0 խմբի արյուն ունեցող անձից կամ անձանցից, այդ թվում կարող էր առաջանալ Աղվան, Անդրանիկ, Երվանդ և Անահիտ Գրիգորյաններից։
-Փորձաքննությանը ներկայացված 4-րդ ննջասենյակից առգրավված առաջին փաթեթում հայտնաբերված երկու կույտանման հավաքված կպչուն ժապավենների վրա կպած սպիտակ մազանման թելիկները հանդիսանում են մազեր, պատկանում են մարդու և թողնվել են մեկ մարդու գլխի մազերի հաշվին։ Նշված մազերի միմյանց միջև և Անահիտ Գրիգորյանի գլխից ներկայացված մազերի նմուշների հետ համեմատական հետազոտությամբ հայտնաբերվել են կազմաբանական հատկանիշներով նմանության նշաններ, հետևաբար այդ մազերը թողնվել են Անահիտ Գրիգորյանի գլխի մազերի հաշվին։
-Փորձաքննությանը ներկայացված 2-րդ փաթեթում հայտնաբերված 4 կույտնման հավաքված կպչուն ժապավենների վրա կպած մազանման թելիկները հանդիսանում են մազեր, պատկանում են մարդու։ Նշված մազերը խառն են, առաջացել են գլխի և թևերի մազերի հաշվին՛ Նշված մազերի միմյանց միջև և տուժողներ` Աղվան, Անդրանիկ, Երվանդ և Անահիտ Գրիգորյանների գլխի և թևերի մազերի նմուշների հետ համեմատական հետազոտությամբ հայտնաբերվեցին կազմաբանական կարևոր հատկանիշներով նմանության նշաններ, ինչը թույլ է տալիս հետևել, որ կույտանման հավաքված 4 կպչուն ժապավենների վրա հայտնաբերված գլխից և թեևրից թողնված մազերը առաջացել են վերը նշված անձանց գլխի և թևերի մազերի հաշվին։
/տես` հատոր 3, գթ. 87-92, դատական նիստի արձանագրությունը/,

Դատահետքաբանական փորձաքննության 2011 թվականի օգոստոսի 06-ի թիվ 1488 եզրկացությամբ, համաձայն որի՝ Աղվան Գրիգորյանի տան զննությամբ հայտնաբերված`
-Փորձաքննությանը ներկայացված սպիտակ գույնի դակտոժապավենի և կպչուն ժապավենի փաթեթի մակերեսին արտատպված հետքերը հնրարավոր է թողնվել են կոր եզրամասերով ելուստներ ունեցող առարկաների որոշակի հատվածների կողմից, որոնք կարող էին հանդիսանալ նաև տեխնիկական կամ կեղցաղային նշանակության համար նախատեսված ձեռնոցները։ Հետքերը պիտանի են միայն վերջիններս թողած առարկայի խմբային պատկանելիությունը որոշելու համար։
-Փորձաքննությանը ներկայացված սպիտակ գույնի դակտոժապավենի և կպչուն ժապավենի փաթեթի մակերեսին արտատպված հետքերը և թիվ 16105611 և թիվ 16112111 քրեական գործերով նշանակված դատահետքաբանական փորձաքննության թիվ 1258 եզրակացության լուսանկարչական հավելված թիվ 1 լուսանկարում պատկերված ձեռնոցի հետքը իրենց կառուցվածքային առանձնահատկություններով նմանատիպ են։

/տես` հատոր 3, գթ. 93-96, դատական նիստի արձանագրությունը/,

Դատանյութագիտական և բուսաբանական համալիր փորձաքննության 2011 թվականի օգոստոսի 03-ի թիվ 10-2477 եզրկացությամբ, համաձայն որի Աղվան Գրիգորյանի ավտոմեքենայի զննությամբ հայտնաբերված`
-Փորձաքննությանը ներկայացված կարմրադարչնագույն փոշենման զանգվածը և նմանատիպ զանգվածի հետքերը /օբեկտներ` 1 և 2/ պատկանում են մորազգիների ընտանիքի կարմիր պղպեղ կարգի պտուղներին և հանդիսանում է սննդային համեմունք։
- Փորձաքննությանը ներկայացված կարմրադարչնագույն սպեցիֆիկ հոտով փոշենման զանգվածը /օբյեկտ 1/ և պոլիէթիլենային թաղանթի վրա առկա նմանատիպ փոշենման զանգվածի հետքերը /օբյեկտ 2/ իրենց մինորային կազմով միանման են, ունեն ընդհանուր սեռյաին պատկանելություն և հավանաբար նախկինում կազմել են մեկ ամբողջություն։

/տես` հատոր 3, գթ. 99-104, դատական նիստի արձանագրությունը/,

Դատաբժշկական փորձաքննության 2011 թվականի սեպտեմբերի 17-ի թիվ 2421 եզրակացությամբ, համաձայն որի՝ Նապոլեոն Ազիզյանի ստացած մարմնական վնասվածքները` զույգ այտային շրջանների քերծվածքների, ձախից այտային շրջանի ենթամաշկային արյունահավաքի /հեմատոմայի/ ձևով, պատճառված են բութ առարկաների ազդեցությամբ, հնարավոր է գործի հանգամանքներում նշված ժամանակին և առողջությանը պատճառվել է թեթև վնաս` առողջության կարճատև քայքայումով, նկատի ունենալով վնասվածքների հետ անմիջական պատճառական կապի մեջ եղած հետևանքների տևողությունը ոչ պակաս 6 օրից և ոչ ավելի 21 օրից։
/տես` հատոր 5, գթ. 115-116, դատական նիստի արձանագրությունը/,

Դատաբժշկական փորձաքննության 2011 թվականի սեպտեմբերի 17-ի թիվ 2420 եզրակացությամբ, համաձայն որի՝ Լարիսա Միքայելյանի ստացած մարմնական վնասվածքը` քթի շրջանի արյունազեղման ձևով պատճառված ` բութ առարկայի ազդեցությամբ, հնարավոր է գործի հանգամանքներում նշված ժամանակին, որը առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չի պարունակում։
/տես` հատոր 5, գթ. 117-118, դատական նիստի արձանագրությունը/,

Դատամատնադրոշմային փորձաքննության 2011 թվականի սեպտեմբերի 09-ի թիվ 1713 եզրակացությամբ, հանաձայն որի՝ Նապոլեոն Ազիզյանի տան զննությամբ հայտնաբերված 108 x 55 մմ կողային չափսերով սև կպչուն ժապավենի վրա արտատպված հետքերը թողնվել են միմյանցից 3 մմ հեռավորության, զուգահեռ դասավորվածության շրջանաձև ելուստներ ունեցող առարկայի կողմից, ինչը կարող է հանդիսանալ նաև կենցաղ-տնտեսական նշանակություն ունեցող ձեռնոցի համապատասխան կոնֆիգուրացիաներ ունեցող մակերեսը։

/տես` հատոր 4, գթ. 38-41, դատական նիստի արձանագրությունը/,

Դատաձգաբանական փորձաքննության 2011 թվականի սեպտեմբերի 23-ի թիվ 1929 եզրակացությամբ, համաձայն որի `
1. Բանդայի անդամների կողմից վարած և Երևան Մյասնիկայն պողոտայում վթարի ենթարկված ավտոմեքենայի վարորդի նստարանի տակից հայտնաբերված և փորձաքննությանը ներկայացված 9 մմ տրամաչափի ատրճանակ-գնդացիրը ինքնաշեն է, պատրաստված է 9 մմ տրամաչափի / 9 x 18 / փամփուշտներ կրակելու համար, պիտանի է կրակելու համար և հանդիսանում է հրազեն։
2. Նույն ատրճանակ-գնդացիրի մեջից հայտնաբերված և փորձաքննությանը ներկայացված 1 հատ 9 մմ տրամաչափի փամփուշտը գործարանային արտադրության 9 մմ տրամաչափի / 9 x 18 / մարտական փամփուշտ է նախատեսված «ՊՄ» և «ԱՊՍ» ատրճանակների համար, պիտանի է կրակելու համար և հանդիսանում է ռազմամթերք։
3. Ավտոմեքենայի վթարի դեպքի վայրի զննության ընթացքում հայտնաբերված և փորձաքննությանը ներկայացված 7,62 մմ տրամաչափի «ТОЗ-49» տեսակի «XN1105» համարի թմբուկավոր ատրճանակը գործարանային արտադրության է, պիտանի է կրակելու համար և հանդիսանում է հրազեն։
- «ТОЗ-49» տեսակի «XN1105» համարի թմբուկավոր ատրճանակի թմբուկից հանված 7,62 մմ տրամաչափի / 7,62 x 26 / փամփուշտները գործարանային արտադրության սպորտային փամփուշտներ են՝ նախատեսված «ТОЗ-49» թմբուկավոր ատրճանակի համար, դրանցից մեկը պիտանի է կրակվելու համար և հանդիսանում է ռազմամթերք, իսկ երկուսը պիտանի չեն կրակվելու համար և ռազմամթերք չեն հանդիսանում։
-«ТОЗ-49» տեսակի «XN1105» համարի թմբուկավոր ատրճանակի թմբուկից հանված 7,62 մմ տրամաչափի / 7,62 x 26 / սպոտտային փամփուշտի կրակված պարկուճը գործարանային արտադրության է նախատեսված «ТОЗ-49» թմբուկավոր ատրճանակի համար, պիտանի չէ կրակվելու համար և ռազմամթերք չի հանդիսանում։
4. Բանդայի անդամների կողմից վարձակալած Երևանի Ամառանոցային 1- ին նրբանցքի 20 տան խուզարկությամբ հայտնաբերված և փորձաքննությանը ներկայացված 5,45 մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի «АВ 312939» համարի ինքնաձիգը գործարանային արտադրության է, պիտանի է կրակելու համար և հանդիսանում է հրազեն։
- Ինքնաձիգի հետ ներկայացված 2 պահունակներում լիցքավորված 60 հատ 5,45մմ տրամաչափի փամփուշտները գործարանային արտադրության / 5,45 x 39 / մարտական փամփուշտներ են նախատեսված «ԱԿ-74» ինքնաձիգերի, «ՌՊԿ-74» ձեռքի գնդացիրների և դրանց մոդիֆիկացիաների համար, պիտանի են կրակվելու համար և հանդիսանում են ռազմամթերք։
-Ինքնաձիգի հետ ներկայացված երկու պահունակները գործարանային արտադրության են, նախատեսված «ԱԿ-74» ինքնաձիգերի համար, պիտանի են նպատակային օգտագործման համար և ռազմամթերք չեն հանդիսանում։
5. Ներկայացված 9 մմ տրամաչափի «Մակարով» տեսակի «СК 3540 Р» համարի ատրճանակը գործարանային արտադրության է, պիտանի է կրակելու համար և հանդիսանում է հրազեն։
-Ատրճանակի պահունակում լիցքավորված 7 փամփուշտները 9 մմ տրամաչափի գործարանային արտադրության / 9 x 18 / մարտական փամփուշտներ են նախատեսված «ՊՄ» և «ԱՊՍ» ատրճանակների համար պիտանի են կրակվելու համար և հանդիսանում են ռազմամթերք։
6. Ներկայացված 7,62 մմ տրամաչափի «ՏՏ» տեսակի «ОГ 34» համարի ատրճանակը գործարանային 1944թ. արտադրության է, պիտանի է կրակելու համար և հանդիսանում է հրազեն։
-Ատրճանակի պահունակում լիցքավորված 7 փամփուշտները 7,62 մմ տրամաչափի գործարանային արտադրության / 7,62 x 25 / մարտական փամփուշտներ են նախատեսված «ՏՏ» ատրճանակների համար, պիտանի են կրակվելու համար և հանդիսանում են ռազմամթերք։
7. Ներկայացված 30 հատ 5,45 մմ տրամաչափի փամփուշտները, 13 հատ 9 մմ տրամաչափի փամփուշտները, 1 հատ 7,62 տարամաչափի փամփուշտը գործարանային արտադրության են։
- 30 հատ 5,45 մմ տրամաչափի փամփուշտները / 5,45 x 39 / մարտական փամփուշտներ են` նախատեսված «ԱԿ-74» ինքնաձիգերի, «ՌՊԿ-74» ձեռքի գնդացիրների և դրանց մոդիֆիկացիաների համար։
- 13 հատ 9 մմ տրամաչափի փամփուշտները / 9 x 18 / մարտական փամփուշտներ են` նախատեսված «ՊՄ» և «ԱՊՍ» ատրճանակների համար։
- 1 հատ 7,62 տարամաչափի փամփուշտը / 7,62 x 25 / մարտական փամփուշտ է` նախատեսված «ՏՏ» ատրճանակների համար։
- Բոլոր փամփուշտները պիտանի են կրակվելու համար և հանդիսանում են ռազմաթերք։
8. Ներկայացված «BLOW C 06» տեսակի «7-012348» համարի ձայնագազային ատրճանակը գործարանային արտադրության է, դրա փողի արգելապատնեշը բացակայում է, որի պատճառով դրանից հնարավոր են կրակոցներ ինչպես ձայնագազային փամփուշտներով, այնպես էլ փորձաքննությանը ներկայացված` ձևափոխված, գնդակով լիցքավորված փամփուշտներով, այն պիտանի է կրակելու համար նշված փամփուշտներով և հանդիսանում է հրազեն։
Ձայնագազային ատրճանակի պահունակում լիցքավորված 5 փամփուշտներից 2-ը գործարանային արտադրության 9 մմ տրամաչափի ձայնային փամփուշտներ են` նախատեսված 9 մմ տրամաչափի ձայնագազային ատրճանակների համար, պիտանի են կրակվելու համար և ռազմամթերք չեն հանդիսանում, իսկ 3-ը ձևափոխված գնդակով լիցքավորված գործարանային արտադրության 9 մմ տրամաչափի ձայնային փամփուշտներ են, որոնք պիտանի են կրակվելու համար և հանդիսանում են ռազմամթերք։
9. Ներկայացված զենքերի փողերում հայտնաբերվել են կրակոցի հետքեր։

/տես` հատոր 5, գթ. 119-123, դատական նիստի արձանագրությունը/,

Դատամատնադրոշմային փորձաքննության 2011 թվականի սեպտեմբերի 24-ի թիվ 1928 եզրակացությամբ, համաձայն որի`
- Բանդայի անդամների կողմից վարձակալած Երևանի Ամառանոցային փողոցի 1-ին նրբանցքի 20 տան խուզարկությամբ հայտնաբերված և փորձաքննությանը ներկայացված «Մակարով» տեսակի «СК 3540 Р» գրառումով ատրճանակի փակաղակի ձախ մակերեսի վրայից հայտնաբերված մեկ հատ մատնահետքը` վերցված 33 x 43 մմ կողային չափերով դակտոժոպավենի վրա, թողնված է ՀՀ ոստիկանության ՓՔՎ մատնադրոշմային քարտադարանում հաշվառված Արտուշ Ռուբիկի Հակոբյանի աջ ձեռքի բութ մատի կողմից։
- «ТОЗ-49 XN1105» գրառումներով թմբուկավոր ատրճանակի իրանի աջ մակերեսի թմբուկի առջևի հատվածի վրայից հայտնաբերված մատնահետքը` վերցված 14 x 24 մմ կողային չափերով դակտոժապավենի վրա, թողնված է ՀՀ ոստիկանության ՓՔՎ մատնադրոշմային քարտադարանում հաշվառված Արթուր Գրիշայի Մանուկյանի աջ ձեռքի միջնամատի կողմից։
- «ԱԿ-74» տեսակի «AB 312939» գրառմամբ ինքնաձիգի պլաստմասյա բռնակի վերին աջ հատվածի վրա հայտնաբերված մատնահետքը` վերցված 20 x 25 մմ կողային չափերով դակտոժապավենի վրա, թողնված է ՀՀ ոստիկանության ՓՔՎ մատնադրոշմային քարտադարանում հաշվառված Սամվել Հրաչի Դավթյանի աջ ձեռքի ցուցամատի կողմից։

/տես` հատոր 5, գթ. 124-128, դատական նիստի արձանագրությունը/,

Դատաձգաբանական փորձաքննության 2011 թվականի սեպտեմբերի 24-ի թիվ 1931 եզրակացությամբ, համաձայն որի՝ Արտուշ Հակոբյանի անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերված և փորձաքննությանը ներկայացված գործարանային արտադրության 7,62 մմ տրամաչաչափի առանց համարի «ՏՏ» տեսակի ատրճանակը /պահունակով/ պիտանի է կրակոցներ կատարելու համար և հանդիսանում է ակոսափող հրազեն։ Փորձաքննությանը ներկայացված «ՏՏ» տեսակի ատրճանակի պահունակում լիցքավորված վիճակում ներկայացված ընդհանուր թվով 8 հատ գործարանային արտադրության 7,62 մմ տրամաչափի /7,62 x 25 ՏՏ/ մարտական փամփուշտները` նախատեսված համապատասխան տրամաչափի «ՏՏ» տեսակի ատրճանակներից, «ՊՊՇ», «ՊՊԴ», «ՊՊՍ» տեսակի ատրճակ-գնդացիրներից և այլ տեսակի մարտական ակոսափող զենքերից կրակվելու համար, պիտանի են կրակվելու համար և հնդիսանում են ռազմամթերք։

/տես` հատոր 6, գթ. 90-92, դատական նիստի արձանագրությունը/,

Դատաձգաբանական փորձաքննության 2011 թվականի հոկտեմբերի 10-ի թիվ 2000 եզրակացությամբ, համաձայն որի՝ բանդայի անդամների կողմից վարձակալած Երևանի Ամառանոցային փողոցի 1-ին նրբանցքի 20 տան խուզարկությամբ հայտնաբերված 283 հատ տարբեր տրամաչափի փամփուշտները պիտանի են կրակվելու համար և հանդիսանում ռազմամթերք։
/տես` հատոր 9, գթ. 174-177, դատական նիստի արձանագրությունը/,

Դատակենսաբանական, դատահետքաբանական, միկրոմասնիկային և մանրաթելային համալիր փորձաքննության 2012 թվականի փետրվարի 29-ի թիվ 11-2844 եզրակացությամբ, համաձայն որի`

-Փորձաքննությանը ներկայացված մուգ կապույտ գույնի սպորտային պայուսակի ներքին մակերևույթի վրա /օբյեկտ 9/, Արթուր Մանուկյանի մուգ մոխրագույն «Puma» ֆիրմայի սպորտային բաճկոնի աջ և ձախ թևքերի եզրային արտաքին մակերեսներին /օբյեկտ 42/, աջ և ձախ ձեռքերի արտաքին մակերեսներից վերցված խծուծների վրա /օբյեկտ 44/ առկա են կրակոցի արգասիքներ` պղնձի և անտիմոնի մետաղացման հետքերի տեսքով։
- Բանդայի անդամների կողմից վարձակալած Երևանի Ամառանոցային փողոցի 1-ին նրբանցքի 20 տան խուզարկության ընթացքում հայտնաբերված 2 կպչուն ժապավենները, Արտուշ Հակոբյանի «Համմեր» մակնիշի 19 DP 999 համարանիշի ավտոմեքենայի խուզարկությամբ հայտնաբերված կպչուն ժապավենը` իրենց ընդհանուր չափային տվյալներով /ժապավենի լայնությամբ/ համապատասխանում են ավազակային հարձակումների դեպքի վայրերից հայտնաբերած կպչուն ժապավենների փաթույթների լայնությանը։
- Փորձաքննությանը ներկայացված Ատոմ Ղազազյանի, Աղվան Գրիգորյանի, Նապոլեոն Ազիզյանի բնակարաններից հայտնաբերված և մասնագետի կողմից վերցված ձեռնոցանման կետիկավոր հետքերը իրենց ընդհանուր մորֆոլոգիական և կառուցվածքային հատկանիշներով համապատասխանում են Երևանի Ամառանոցային փողոցի 1-ին նրբանցքի 20 տան խուզարկության ընթացքում հայտնաբերված ձեռնոցների տիպի ձեռնոցների ռելիեֆային պատկերներին։
- Փորձաքննությանը ներկայացված կապույտ պիջակի /օբ. 1/, սև գլխարկի /օբ. 2/, սպիտակ գլխարկի /oբ. 5/, մոխրագույն սվիտերի /օբ. 7/, սպորտային պայուսակի /օբ. 9/, մեկ դիմակի և մեկ զույգ ձեռնոցների /օբ. 11 «1»/, մեկ դիմակի և մեկ զույգ ձեռնոցի /օբ. 12/, մեկ դիմակի և մեկ զույգ ձեռնոցի /օբ. 13/, մեկ զույգ ձեռնոցների /օբ. 15 «2»/, երկու սև կեպիների /օբ. 16,17/, սպիտակ կեպիի /օբ. 18/, մեկ դիմակի /օբ. 19/, կապյուշոնով վերնազգեստի /օբ. 20 /, կաշվե բաճկոնի /օբ. 21/, սև վերնազգեստի /օբ. 22/, չորս հատ սև տաբատների /օբ. 23, 24, 25, 26/, սև անթև մայկայի /օբ. 29 /մեկ զույգ ձեռնոցների /օբ. 30/ վրա տեղակայված հետքերում հաստատվեց քրտինքի առկայություն, որը պատկանում է մարդու և առաջացել է արտադրություններում /մասնավորապես քրտինք/ A հակածին պարունակող որևէ անձից կամ անձանցից, այդ թվում կարող էր առաջանալ Դավիթ Գալստյանից, Սամվել Դավթյանից, Քյարամ Ամոյանից, Գուրգեն Հայրապետյանից։
- Փորձաքննությանը ներկայացված մուգ կապույտ սպորտային վերնազգեստի /օբ. 5/, սպիտակ բաճկոնի /օբ. 6/, մեկ դիմակի և մեկ զույգ ձեռնողների /օբ. 11 «2»/, Ա.Մանուկյանի սպորտային համազգեստի /օբ. 42/ վերնամասի վրա տեղակայված հետքերում հաստատվեց քրտինքի առկայություն, որը պատկանում է մարդու և առաջացել է արտադրություններում /մասնավորապես քրտինք/ H հակածին պարունակող որևէ անձից կամ անձանցից այդ թվում կարող էր առաջանալ Արթուր Մանուկյանից։
- Փորձաքննությանը ներկայացված մեկ դիմակի /օբ.14/, հետնամասը բաց կոշիկների /օբ. 31/, սև գույնի սպորտային կոշիկների, սև կիսավարտիքի, սև սպորտային տաբատի, կիսաթև վերնազգեստի, սև սպորտային վերնամասի, սպիտակ սպորտային վերնամասի, կապույտ պիջակի /օբ. 31 ա/, Արտուշ Հակոբյանի անթև մայկայի, կիսաթև վերնազգեստի, տաբատի /օբ. 41/ վրա տեղակայված հետքերում հաստատվեց քրտինքի առկայություն, որը պատկանում է մարդու և առաջացել է արտադրություններում /մասնավորապես քրտինք/ B հակածին պարունակող որևէ անձից կամ անձանցից, այդ թվում կարող էր առաջանալ Արտուշ Հակոբյանից կամ Արման Դալլաքյանից։

/տես` հատոր 13, գթ. 179-228, դատական նիստի արձանագրությունը/,

Դատակենսաբանական փորձաքննության 2012 թվականի հունվարի 23-ի թիվ 492 եզրակացությամբ, համաձայն որի բանդայի անդամների կողմից վարձակալած Երևանի Ամառանոցային փողոցի 1-ին նրբանցքի 20 տան խուզարկության ընթացքում հայտնաբերված դիմակներից դատակենսաբանական, դատահետքաբանական, միկրոմասնիկային և մանրաթելային համալիր փորձաքննության ընթացքում առանձնացված և դատակենսաբանական փորձաքննությանը ներկայացված
- «օբյեկտ 11, թիվ 2 դիմակ, արտաքին մակերեսից, թելիկների արանքից» մակագրությամբ ծրարից հանված 1-ին մազի և «օբյեկտ 12, դարձերես» մակագրությամբ ծրարից հանված 5-րդ մազի / սպիտակող / համեմատական ուսումնասիրությամբ հայտնաբերվել են հիմնական նմանություններ։ Նշված երկու մազերը իրենց կազմաբանական առանձնահատկություններով նման են ինչպես Գուրգեն Հայրապետյանի գլխից ներկայացրած մազերի ուսումնասիրությամբ հայտնաբերված սպիտակող մազերին, այնպես էլ Արտուշ Հակոբյանի առավել ճակատային մասի սպիտակող մազերին։ Նկարագրված սպիտակող մազերի նմանության նշանները Գուրգեն Հայրապետյանի գլխի գագաթի, ծոծրակի և Արտուշ Հակոբյանի գլխի ճակատային մազերից ներկայացրած սպիտակող մազերի հետ հիմք են տալիս ենթադրել, որ այդ երկու մազերը կարող էին թողնվել Գուրգեն Հայրապետյանի կամ Արտուշ Հակոբյանի գլխի սպիտակող մազերի հաշվին։ Նշված երկու սպիտակող մազերին բնորոշ հատկանիշները բացակայում են Արթուր Մանուկյանի, Սամվել Դավթյանի, Դավիթ Գալստյանի մազերում։
-«օբյեկտ 11, թիվ 2 դիմակ, արտաքին մակերես» մակագրությամբ ծրարից հանված թիվ 1 մազը առավել կարևոր հատկանիշներով նման է Արտուշ Հակոբյանի գլխի ճակատային շրջանից ուսումնասիրված ոչ սպիտակ և ոչ սպիտակող մազերի հետ, որը թույլ է տալիս ենթադրել որ նշված մազը կարող էր թողնվել Արտոււշ Հակոբյանի գլխի ճակատային մազերի հաշվին։

/տես` հատոր 12, գթ. 223-237, դատական նիստի արձանագրությունը/,

Դատագենետիկական փորձաքննության 2012 թվականի մայիսի 31-ի թիվ 31 եզրակացությամբ, համաձայն որի՝ փորձաքննությանը ներկայացված մեկ դիմակի և մեկ զույգ ձեռնոցների /օբյեկտ 12/ դիմակի հետքերից անջատված ԴՆԹ-ի գենետիկան բնութագիրը համընկնում է Գուրգեն Հայրապետյանի դիակային արյունից անջատված ԴՆԹ-ի գենետիկական բնութագրի հետ 99,9% հավանականությամբ։

/տես` հատոր 16, գթ. 22-25, դատական նիստի արձանագրությունը/,

Դատագենետիկական փորձաքննության 2012 թվականի մայիսի 31-ի թիվ 32 եզրակացությամբ, համաձայն որի՝ փորձաքննությանը ներկայացված մեկ դիմակի /օբյեկտ 14 /-ից անջատված ԴՆԹ-ի գենետիկան բնութագիրը համընկնում է Արտուշ Հակոբյանի չոր արյան նմուշից անջատված ԴՆԹ-ի գենետիկական բնութագրի հետ 99,9% հավանականությամբ։

/տես` հատոր 16, գթ. 26-29, դատական նիստի արձանագրությունը/,

Դատագենետիկական փորձաքննության 2012 թվականի մայիսի 31-ի # 33 եզրակացությամբ, համաձայն որի փորձաքննությանը ներկայացված մեկ դիմակի և մեկ զույգ ձեռնոց / օբյեկտ 11 «1» /-ի դիմակից և ձեռնոցից անջատված ԴՆԹ-ների գենետիկան բնութագրերը համընկնում են միմյանց հետ և համընկնում են Սամվել Դավթյանի արյան նմուշից անջատված ԴՆԹ-ի գենետիկական բնութագրի հետ 99,85% հավանականությամբ։

/տես` հատոր 16, գթ. 30-33, դատական նիստի արձանագրությունը/,

Դատագենետիկական փորձաքննության 2012 թվականի մայիսի 31-ի թիվ 35 եզրակացությամբ, համաձայն որի՝ փորձաքննությանը ներկայացված / օբյեկտ 11 «2» / մեկ դիմակից անջատված ԴՆԹ-ի գենետիկան բնութագիրը համընկնում է Արթուր Մանուկյանի արյան նմուշից անջատված ԴՆԹ-ի գենետիկական բնութագրի հետ 99,85% հավանականությամբ։

/տես` հատոր 16, գթ. 38-41, դատական նիստի արձանագրությունը/,

Դատագենետիկական փորձաքննության 2012 թվականի մայիսի 31-ի թիվ 37 եզրակացությամբ, համաձայն որի՝ փորձաքննությանը ներկայացված /օբյեկտ 13/ դիմակից անջատված ԴՆԹ-ն համընկնում է Քյարամ Ամոյանի արյան նմուշից անջատված ԴՆԹ-ի գենետիկական բնութագրի հետ 99,9% հավանականությամբ։

/տես` հատոր 16, գթ. 45-48, դատական նիստի արձանագրությունը/,

Ստացիոնար դատահոգեբուժական փորձաքննության 2012 թվականի մարտի 16 թիվ 3 եզրակացությամբ, համաձայն որի՝ Դավիթ Սուրենի Գալստյանի մոտ հայտնաբերվել է «Անձի էմոցիոնալ անկայունության խանգարում», որը գտնվում է կոմպենսացված վիճակում։ Իրավախախտումները կատարելիս և ներկայումս նա կարող էր գիտակցել իր գործողությունների վտանգավորությունը և ղեկավարել դրանք, ինչպես նաև ճիշտ ընկալել և վերարտադրել քրեական գործի համար նշանակություն ունեցող հանգամանքները, ուստի իրեն մեղասագրվող արարքի նկատմամբ Դավիթ Գալստյանին հարկ է ճանաչել մեղսունակ։

/տես` հատոր 14, գթ. 49-53, դատական նիստի արձանագրությունը/,

Ստացիոնար դատահոգեբուժական փորձաքննության 2012 թվականի մարտի 16 թիվ 2 եզրակացությամբ, համաձայն որի Արթուր Գրիշայի Մանուկյանի մոտ առկա է «Շիզոտիպային խանգարում» հոգեկան հիվանդություն, ներկայումս կոմպենսացված վիճակում։ Իրավախախտումները կատարելիս և ներկայումս նա կարող էր գիտակցել իր գործողությունների վտանգավորությունը և ղեկավարել դրանք, ուստի իրեն մեղասագրվող արարքի նկատմամբ Արթուր Գրիշայի Մանուկյանին հարկ է ճանաչել մեղսունակ։

/տես` հատոր 14, գթ. 54-57, դատական նիստի արձանագրությունը/,

Ստացիոնար դատահոգեբուժական փորձաքննության 2012 թվականի փետրվարի 02-ի թիվ 11 եզրակացությամբ, համաձայն որի՝ Արտուշ Ռուբիկի Հակոբյանի մոտ առկա է «Անձի օրգանական խանգարում» հոգեկան հիվանդություն, որի մասին վկայում են անամնեզում նշված գանգուղեղային տրավմաները, գլխացավերը, ժամանակ առ ժամանակ առաջացող գխխապտույտները, զարկերակային ճնշման տատանումները, մտածողության պրոցեսների դանդաղեցումը և հանգամայնությունը, հուզական ոլորտի որոշակի լաբիլությունը, հիշողության թեթևակի թուլացումը և որոշակի մակերեսային դատողություննները, սակայն վերը թվարկվածները արտահայտված չեն այն աստիճանի, որ կարող էին զրկել գիտակցել իր գործողությունների վտանգավորությունը և ղեկավարել դրանք, ուստի իրեն մեղասագրվող արարքի նկատմամբ Արտուշ Ռուբիկի Հակոբյանին հարկ է ճանաչել մեղսունակ։

/տես` հատոր 14, գթ. 58-66, դատական նիստի արձանագրությունը/,

Դատահամակարգչատեխնիկական փորձաքննության 2012 թվականի մայիսի 31-ի թիվ 11-3263 եզրակացությամբ, համաձայն որի՝ բանդայի անդամների կողմից վարած «Մերսեդես» մակնիշի ավտոմեքենայի զննությամբ հայտնաբերված Քյարամ Ամոյանին պատկանող բջջային հեռախոսում առկա են ՍՄՍ հաղորդագրություններ 2011 թվականի սեպտեմբերի լույս 23-ի գիշերը կատարվելիք ավազակային հարձակման համար ավտոմեքենա տրամադրելու վերաբերյալ։
Նույն եզրակացության համաձայն բանդայի անդամների կողմից վարած «Մերսեդես» մակնիշի ավտոմեքենայից հայտնաբերված և փորձաքննությանը տրամադրված «SONY Cyber-shot» գրառումով ֆոտոխցիկի մեջ առկա «Sony Memory Stick Pro Duo», «2GB» գրառումներով հիշողության քարտի մեջ առկա է գործածողի կողմից ստեղծված թվով 39 ֆայլ։ «SONY Cyber-shot» գրառումով ֆոտոխցիկի սերիական համարը` 4468847 համապատասխանում է տուժող Լարիսա Միքայելյանի կողմից ներկայացված և փորձաքննությանը տրամադրված «SONY Cyber-shot DSG W320» գրառումով տուփի վրա առկա սերիական համարին։ Ֆոտոխցիկի տուփի հետ ներկայացվող լազերային սկավառակը և շահագործման գրքույկը նախատեսված են «SONY Cyber-shot DSG W320» ֆոտոխցիկի մոդելի համար։

/տես` հատոր 15, գթ. 4-165, դատական նիստի արձանագրությունը/,

Դատաքիմիական փորձաքննության 2011 թվականի սեպտեմբերի 23-ի թիվ 444 Ք եզրակացությամբ, համաձայն որի՝ Դավիթ Գալստյանի անձնական խուզարկութկամբ հայտնաբերված և փորձաքննությանը ններկայացված 10 գրամ հաստատուն քաշով նյութը հանդիսանում է «չորացված մարիխուանա» տեսակի թմրամիջոց։ Մարիխուանա տեսակի թմրամիջոցը պատրաստվում է տնայնագործական եղանակով։

/տես` հատոր 4, գ.թ. 197-200, դատական նիստի արձանագրությունը/,

Դատաքիմիական փորձաքննության 2011 թվականի սեպտեմբերի 23-ի թիվ 445 Ք եզրակացությամբ, համաձայն որի՝ Սամվել Դավթյանի անձնական խուզարկութկամբ հայտնաբերված և փորձաքննությանը ներկայացված 1 գրամ հաստատուն քաշով նյութը հանդիսանում է «ափիոն» տեսակի թմրամիջոց։ Ափիոն տեսակի թմրամիջոցը պատրաստվում է տնայնագործական եղանակով։

/տես` հատոր 4, գթ. 201-203, դատական նիստի արձանագրությունը/,

Դատաքիմիական փորձաքննության 2011 թվականի սեպտեմբերի 26-ի թիվ 449 Ք եզրակացությամբ, համաձայն որի՝ Արման Դալլաքյանի անձնական խուզարկութկամբ հայտնաբերված և փորձաքննությանը ներկայացված 1,15 գրամ հաստատուն քաշով նյութը հանդիսանում է «ափիոն» տեսակի թմրամիջոց։ Ափիոն տեսակի թմրամիջոցը պատրաստվում է տնայնագործական եղանակով։

/տես` հատոր 7, գթ. 94-96, դատական նիստի արձանագրությունը/

Տոքսիկոքիմիական փորձաքննության 2011 թվականի հոկտեմբերի 05-ի թիվ 0837 եզրակացությամբ, համաձայն որի՝ Դավիթ Գալստյանի մեզի փորձանմուշում հայտնաբերվել են կանաբիսի խմբի թմրամիջոցի թմրալկալոիդներ։

/տես` հատոր 10, գթ. 169, դատական նիստի արձանագրությունը/,

Տոքսիկոքիմիական փորձաքննության 2011 թվականի հոկտեմբերի 05-ի թիվ 0838 եզրակացությամբ, համաձայն որի՝ Սամվել Դավթյանի մեզի փորձանմուշում հայտնաբերվել են կանաբիսի խմբի թմրամիջոցի թմրալկալոիդներ։

/տես` հատոր 10-ին, գթ. 170, դատական նիստի արձանագրությունը/,

Տոքսիկոքիմիական փորձաքննության 2011 թվականի հոկտեմբերի 06-ի թիվ 0848 եզրակացությամբ, համաձայն որի՝ Սամվել Դավթյանի մեզի փորձանմուշում հայտնաբերվել են կանաբիսի խմբի թմրամիջոցի թմրալկալոիդներ։

/տես` հատոր 10, գթ. 171, դատական նիստի արձանագրությունը/

Դատանարկոլոգիական ամբուլատոր փորձաքննության 2011 թվականի դեկտեմբերի 14-ի թիվ 0274-11 հանձանաժողովային եզրակացությամբ, համաձայն որի՝ Արտուշ Հակոբյանի մոտ թմրանյութերի գործածումը կրում է էպիզոդիկ բնույթ և հարկադիր բուժման կարիք չունի։

/տես` հատոր 2, գթ. 127-128, դատական նիստի արձանագրությունը/,

Դատանարկոլոգիական ամբուլատոր փորձաքննության 2011 թվականի դեկտեմբերի 15-ի թիվ 0278-11 հանձանաժողովային եզրակացությամբ, համաձայն որի՝ Դավիթ Գալստյանի մոտ թմրանյութերի գործածումը կրում է էպիզոդիկ բնույթ և հարկադիր բուժման կարիք չունի։

/տես` հատոր 12, գթ. 129-130, դատական նիստի արձանագրությունը/,

Դատանարկոլոգիական ամբուլատոր փորձաքննության 2011 թվականի դեկտեմբերի 16-ի թիվ 0281-11 հանձանաժողովային եզրակացությամբ, համաձայն որի՝ Սամվել Դավթյանի մոտ թմրանյութերի գործածումը կրում է էպիզոդիկ բնույթ և հարկադիր բուժման կարիք չունի։

/տես` հատոր 12, գթ. 131-132, դատական նիստի արձանագրությունը/,

Մեղադրյալ Դավիթ Գալստյանի մասնակցությամբ կատարված քննչական փորձարարությունների արձանագրություններով, համաձայն որոնց՝ վերջինս մատնացույց է արել իր ցուցմունքում նշված Ղազազյանների, Բեզոյանների, Գրիգորյանների, Ազիզյանների ընտանիքների նկատմամբ կատարված և Ջինանյանների ընտանիքի նկատմամբ նախապատրաստված ավազակային հարձակումներ վայրերը, իրենց խմբի կողմից վարձակալած Պտղնի գյուղում գտնվող ամառանոցը, ինչպես նաև մանրամասն նկարագրել է տան անդամների, զարդերի և գումարների գտնվելու վայրերն ու իրենց խմբի անդամների գործողությունները։

Նշված արձանագրություններն ամբաստանյալների մեղքի ապացուցման առումով կարևորվում են նրանով, որ ամբաստանյալ Դավիթ Գալստյանը հիշյալ քննչական գործողությունների ժամանակ ներկայացրել և հայտնել է այնպիսի մանրամասներ, որոնք կարող էին հայտնի լինել միայն դեպքի օրը այդ տանը եղած անձին։
Մասնավորապես՝ Է.Բեզոյանի տան դեպքում՝ հիվանդ տատիկի պառկելու տեղը մատնացույց անելու հանգամանքը, այն դեպքում, երբ ավազակային հարձակումից հետո, երբ նա մահացել էր, մինչ այդ այնտեղ չգտնված անձը չէր կարող ասել, թե որտեղ է նա պառկած եղել, քանի որ տան այդ հատվածը ննջարան է ծառայել միայն տատիկի հիվանդության ժամանակահատվածում, որից հետո այն վերափոխվել է մինչ այդ եղած տեսքի և ծառայել է որպես հյուրասենյակ կամ «խոլ», ինչպես նծել են տանտերերը։
Նույնը նաև Ազիզյանների տան վրա հարձակման պարագայում։ Դ.Գալստյանը մատնացույց է արել մի պահարան և ասել, որ այնտեղից հափշտակել են նաև 3մլն դրամ։ Մինչդեռ նույնիսկ տանտերերը, լինելով շփոթված և չհիշելով այդ գումարի գոյության մասին, չեն նշել մաև իրենց սկզբնական ցուցմունքում և հայտնել են այդ մասին միայն Գալստյանի ցուցմունքից հետո։

/տես` հատոր 5, գ.թ. 168-206, հատոր 11 գ.թ. 86-88, դատական նիստի արձանագրությունը/,

Որպես այլ ապացույց ճանաչված և քրեական գործին կցված`

- մեղադրյալ Արման Դալլաքյանի նկատմամբ իրականացված «Ներքին դիտում» օպերատիվ-հետախուզական միջոցառման տեսաձայնագրման սկավառակով, որում վերջինս, դատարանի թույլտվությամբ իրականացվող ՕՀ միջոցառման՝ ներքին դիտման ժամանակ պատմում է բանդայի անդամնորի կողմից իրականացված հարձակումների որոշակի մանրամասներ ու նշում, որ իրենց հետ է եղել նաև՝ «եղոն»՝ «Գառնեցին», «Կասիչկան»՝ ի նկատի ունենալով Արտուշ Հակոբյանին։

- Երևանի Ամառանոցային 1-ին նրբանցի 20 տան վարձակալության պայմանագրով,

-Կոտայքի մարզի Պտղնի-2 1-ին թաղամասի 26 ամառանոցի վարձակալության պայմանագրի առկայության փաստով։

/տես` հատոր 4, գ.թ.166, հատոր 5, գ.թ. 207, հատոր 7, գ.թ. 238-241, հատոր 8, գ.թ. 160, հատոր 16, գ.թ. 103-109, դատական նիստի արձանագրությունը/,


Բանդայի անդամների կողմից վարձակալած՝ Երևանի Ամառանոցային 1-ին նրբանցքի 20 տան խուզարկության արձանագրությամբ, համաձայն որի՝ խուզարկությամբ հայտնաբերվել և առգրավվել են հրազեն հանդիսացող տարբեր տեսակի զենքեր, ռազմամթերք հանդիսացող փամփուշտներ, դիմակներ, ձեռնոցներ, կպչուն ժապավեններ, բջջային հեռախոսներ, հեռախոսաքարտեր և այլ իրեր ու առարկաներ։
Երևանի Նանսենի փողոցի 4 շենքի 30 բնակարանի խուզարկության արձանագրությամբ, համաձայն որի՝ խուզարկության ժամանակ հայտնաբերվել են ոտնաթաթերի հատվածները կտրված սև գույնի զուգագուլպաներ, որոնցից մեկի վրա առկա են եղել երեք կլորավուն անցքեր։
Մեղադրյալ Արտուշ Հակոբյանի կողմից վարած «Համմեր» մակնիշի 19 DP 999 համարանիշի ավտոմեքենայի խուզարկության արձանագրությամբ, համաձայն որի խուզարկության ընթացքում հայտնաբերվել է մեկ հատ թափանցիկ կպչուն ժապավեն։
Բանդայի անդամաների կողմից վարձակալած Պտղնի 2, 1-ին թաղամաս, 1-ին փողոցի 26 ամառանոցի խուզարկության արձանագրությամբ, համաձայն որի խուզարկության ընթացքում հայտնաբերվել են էլեկտրական սղոցի /բոլգարկա/ բանալի և մետաղական մասնիկներ /ստրուժկա/։

/տես` հատոր 5, գ.թ. 35-37, 73-74, հատոր 6, գ.թ 20-23, 240-241, դատական նիստի արձանագրությունը/,

Առգրավում կատարելու մասին արձանագրություններով, համաձայն որոնց բանդայի անդամների կողմից վարձակալած Երևանի Ամառանոցային 1-ին նրբանցքի 20 տան սեփականատիրոջ Լիլյա Հովհաննիսյանից առգրավվել է 283 հատ տարբեր տեսակի և տրամաչափի փամփուշտներ, ինչպես նաև «CK» / Կելվին Կլեյն / տեսակի օծանելիք։

/տես` հատոր 4, գթ. 178, հատոր 5, գ.թ. 153-154, դատական նիստի արձանագրությունը/,

Առարկաները ճանաչման ներկայացնելու մասին արձանագրությամբ, համաձայն որի՝ տուժող Կարեն Բեզոյանը իրեն ճանաչման ներկայացված օծանելիքներից ճանաչել է բանդայի անդամների կողմից վարձակալած Երևանի Ամառանոցային 1 նրբանցքի 20 տնից առգարվված «CK» / Կելվին Կլեյն/ տեսակի օծանելիքը որպես 2011 թվականի հունիսի 01-ին իրենց տանից ավազակային հարձակմամբ հափշտակված օծանելիք։ Նույն կերպ նաև տուժողը դատարանում ճանաչել է իերն ներկայացված օծանելիքը, նշելով այն ճանաչելու պատճառներն ու դրա առանձնահատուկ նշանները։

/տես` հատոր 7, գթ. 195-197, դատական նիստի արձանագրությունը/,

Առարկաները ճանաչման ներկայացնելու մասին արձանագրությամբ, համաձայն որի՝ տուժող Կարեն Բեզոյանը իրեն ճանաչման ներկայացված ինքնաշեն ինքնաձիգերից ճանաչել է բանդայի անդամների կողմից վարած «Մերսեդես» մակնիշի ավտոմեքենայի վարորդի նստատեղի տակի հատվածից հայտնաբերված ինանաձիգը, որպես 2011 թվականի հունիսի 01-ին իրենց տան վրա կատարված ավազակային հարձակման մասնակիցներից մեկի մոտ եղած հրազեն։

/տես` հատոր 14, գթ. 167-170, դատական նիստի արձանագրությունը/

Լուսանակարները ճանաչման ներկայցնելու արձանագրությամբ, համաձայն որի տուժող Նապոլեոն Ազիզյանը ճանաչել է բանդայի անդամների կողմից վարած «Մերսեդես» մակնիշի ավտոմեքենայից հայտնաբերված և 2012 թվականի հունիսի 18-ին ՀՀ ԳԱԱ «Փորձաքննությունների ազգային բյուրո» ՊՈԱԿ-ից ստացված թիվ 11-3263 եզրակացությանը կից ուղարկված «SONY» ֆիրմայի «DSC-W320» մոդելի թվային ֆոտոխցիկում առկա թվով 39 լուսանկարները, որոնցից 17-ում պատկերված են իր դուստրն ու թոռները, իսկ մյուս 22 լուսնակարներում պատկերված է իրեն պատկանող Երևանի Ծիծեռնակաբերդի խճուղի 1/3 հասցեում գտնվող շինությունը։

/տես` հատոր 15, գթ. 184-205, դատական նիստի արձանագրությունը/,

Առարկաները ճանաչման ներկայացնելու արձանագրութամբ, համաձայն որի տուժող Լարիսա Միքայելյանը իրեն ճանաչման ներկայացված ֆոտոխցիկներից ճանաչել է բանդայի անդամների կողմից վարած «Մերսեդես» մակնիշի ավտոմեքենայից հայտնաբերված «Սոնի» տեսակի «DSC-W320» մոդելի թվային ֆոտոխցիկը, որպես 2011 թվականի օգոստոսի 21-ին իրենց տան վրա կատարված ավազակային հարձակման ժամանակ հափշտակված ֆոտոխցիկ։
Նույն ֆոտոխցիկը դատարանում ճանաչել է նաև տուժողի ներկայացուցիչ Նաիրա Ազիզյանը, հայտարարելով, որ այն պատկանում է իր ընտանիքին և հափշտակվել է ավազակային հարձակման ժամանակ։

/տես` հատոր 15, գթ. 206-209, դատական նիստի արձանագրությունը/,

Դիակը ճանաչման ներկայացնելու մասին արձանագրությամբ, համաձայն որի՝ քրեական գործով վկա Հրայր Լադիկի Ասպատուրյանը ճանաչել է Գուրգեն Բաբկենի Հայրապետյանին որպես 2011 հունիսի 01-ին Էդուրադ Բեզոյանից առևանգված 22 ՍՍ 221 համարանիշի ավտոմեքենայի ղեկին նստած անձի։

/տես` հատոր 5, գթ. 141, դատական նիստի արձանագրությունը/,

Անձին լուսանկարով ճանաչման ներկայացնելու արձանագրությամբ, համաձայն որի՝ վկա Հովսեփ Հովնանյանը ճանաչել է մեղադրյալ Արտուշ Հակոբյանին որպես Գուրգեն Հայրապետյանի ընկերոջ։

/տես` հատոր 6, գթ. 233, դատական նիստի արձանագրությունը/,

Քրեական գործով իրեղեն ապացույց ճանաչված և գործի դատական քննության ընթացքում հետազոտված`

Ատոմ Ղազազյանի և նրա ընտանիքի անդամների նկատմամբ 2011 թվականի մայիսի լույս 17-ի գիշերը կատարված ավազակային հարձակման դեպքի վայրի զննության ընթացքում առգրավված կպչուն ժապավենների, Ատոմ Ղազազյանի սև գույնի շապիկի, կանացի շրջազգեստի` որով կապել են նրա բերանը, Զարուհի Ղազազյանի կարճ թևերով սպիտակ շապիկի, Էդուարդ Բեզոյանի և նրա ընտանիքի անդամների նկատմամբ 2011 թվականի հունիսի լույս 01-ի գիշերը կատարված ավազակային հարձակման դեպքի վայրի զննության ընթացքում առգրավված կպչուն ժապավենների, Էդուարդ Բեզոյանի առանձնատան տարբեր հատվածներից առգարավված արյան հետքերի, Էդուարդ Բեզոյանի անթև շապիկի, սպորտային համազգեստի բաճկոնի և անդրավարտիքի, Կարեն Բեզոյանի սպորտային բաճկոնի, անդրավարտիքի, ջինսե հողաթափերի, Աղվան Գրիգորյանի և նրա ընտանիքի անդամների նկատմամբ 2011 թվականի հուլիսի լույս 02-ի գիշերը կատարված ավազակային հարձակման դեպքի վայրի զննության ընթացքում առգրավված կպչուն ժապավենների, Նապոլեոն Ազիզյանի և նրա ընտանիքի անդամների նկատմամբ 2011 թվականի օգոստոսի լույս 21-ի գիշերը կատարված ավազակային հարձակման դեպքի վայրի զննության ընթացքում առգրավված կպչուն ժապավենների նույն տնից առգրավված «CK» / Կելվին Կլեյն / տեակի օծանելիքի, նույն տան խուզարկությամբ առգրավված մուգ կապույտ գույնի սպորտային պայուսակի, մեկ հատ կարմիր բռնակով և «Օրենտ» գրառումով արեստավորական բանալու /ռազվոդնոյ կլյուչ/, երկու հատ օգտագործված կպչուն ժապավենների, 4 հատ սև դիմակների/ յուրաքանչյուրի մեջ մեկական զույգ բանվորական ձեռնոցներով/, ինչպես նաև մեկ հատ սև գույնի դիմակի, նույն դիմակների վրայից հայտնաբերված մազերի 5 հատ չօգտագործված «Օրանժ» տեսակի հեռախոսաքարտերի, Երևանի Նանսենի փողոցի 4 շենքի 30 բնակարանի խուզարկությամբ արգրավված 3 հատ թաթերի հատվածը կտրված զուգագուլպաների և մեկ հատ ստորին` թաթի հատվածում երեք կլորավուն անցքով զուգագուլպայի։ Մեղադրյալ Արտուշ Հակոբյանին պատկանող «Համմեր» մակնիշի 19DP999 համարանիշի ավտոմեքենայի խուզարկությամբ առգրավված մեկ հատ թափանցիկ կպչուն ժապավենի, բանդայի անդամների կողմից վարձակալած Կոտայքի մարզի Պտղնի 2, 1-ին թաղամասի 1-ին փողոցի 26 ամառանոցի խուզարկությամբ առգրավված էլեկտրական սղոցի /բոլգարկա/ բանալու և մետաղական մասնիկների /ստրուժկա/, երեք հատ «Սամսունգ» բջջային հեռախոսների /իրենց տուփերով/, Ն.Ազիզյանի տնից հափշտակված «Սոնի» տեսակի թվային ֆոտոխցիկի, Արթուր Մանուկյանի սպորտային վերնազգեստի, վերջինիս ձեռքերից վերցված քսուկների խծուծների, մեղադրյալ Սամվել Դավթյանի անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերված 1 գրամ հաստատուն քաշով ափիոն տեսակի թմրամիջոցի, մեղադրյալ Դավիթ Գալստյանի անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերված 10 գրամ հաստատուն քաշով չորացված մարիխուանա տեսակի թմրամիջոցի, մեղադրյալ Արման Դալլաքյանի անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերված «Սմիտ Վեսոն» ծալովի դանակի, Արման Դալլաքյանի անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերված 1,15 գրամ հաստատուն քաշով ափիոն տեսակի թմրամիջոցի ուսումնասիրությամբ, ինչպես նաև, Երևանի Մյասնիկյան պողոտայում բանդայի անդամների կողմից վարած «Մերսեդես» մակնիշի ավտոմեքենայի վթարի դեպքի վայրի զննության ընթացքում ավտոմեքենայի մեջից հայտնաբերված ինքնաշեն եղանակով պատրաստված ատրճանակ-գնդացիրի /մեկ հատ 9 մմ տարամաչափի փամփուշտով/, վթարի վայրի հարևանությամբ գտնվող սարալանջի թփերի տակից հայտնաբերված «ՏՈԶ-49» XN 1105 համարի թմբուկավոր ատրճանակի / ատրճանակի թմբուկի մեջ առկա է եղել մեկ կրակված պարկուճ, մեկ ռազմամթերք հանդիսացող կրակվելու համար պիտանի փամփուշտ և երկու կրակվելու համար ոչ պիտանի ռազմամթերք չհանդիսացող փամփուշտներ, որոնց վրա առկա են չկրակման հետքեր /ասեչկա/, բանդայի անդամների կողմից վարձակալած Երևանի Ամառանոցային փողոցի 1-ին նրբանցքի 20 տնից առգրավված ընդհանուր 283 հատ տարբեր տրամաչափի փամփուշտների, մեկ հատ «Մակարով» տեսակի СК 3540 համարի ատրճանակի /պահունակում 7 փամփուշտներով/, մեկ հատ «ՏՏ» տեսակի «ОГ-34» համարի ատրճանակի /պահունակում 7 փամփաուշտներով/, «Բլոու Ց» տեսակի 7-012348 համարի գազային ատրճանակի / պահունակում 5 փամփուշտներով / փամփուշտներից 2-ը ռազմամթերք չեն, մյուս 3-ը ձևափոխված են և հանդիսանում են ռազմամթերք/, մեկ հատ «ԱԿ-74» տեսակի АВ312939 համարի ինքնաձիգի / երկու պահունակներով 60 փամփուշտներով/, 30 հատ 5,45 տրամաչափի փամփուշտների, 13 հատ 9 մմ տրամաչափի փամփուշտների, 1 հատ 7,62 տրամաչափի փամփուշտի, մեղադրյալ Արտուշ Հակոբյանի անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերված «ՏՏ» տեսակի առանց գործարանային համարի ատրճանակի /8 փամփուշտներով/ վերաբերյալ կազմված համապատասխան արձանագրությունների հրապարակմամբ ու հետազոտմամբ։

/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/

Քրեական գործի դատական քննության ընթացքում ամբաստանյալ Արտուշ Հակոբյանի միջնորդությամբ կատարված քննչական փորձարարությամբ, համաձայն որի՝ վերջինս պնդելով, որ դատարանում հետազոտված և իրեն ներկայացված այն դիմակը /օբ. 14/ որի վրայից հայտաբերվել են ԴՆԹ-ի գենետիկան բնութագրի իր գենետիկական հատկանիշները, չի կարող լինել իր գլխին՝ բավականաչափ նեղ լինելու պատճառով, հագել է այն։ Ըստ արձանագրված արդյունքների՝ ինքնաշեն եղանակով պատրաստված դիմակը եղել է նրա գլխի չափով, ինչը և ընդունել է ինքը՝ Ա.Հակոբյանը։

/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/

Դատարանում հետազոտվել են նաև «Արդշինինվետբանկ» ՓԲԸ-ի կողմից տրված տեղեկանքը /հատոր 1, գ.թ. 136, հատոր 3, գ.թ. 77, 210/, ԿՀԴՊ ԳՎ 3-րդ վարչության 3-րդ բաժնի պետ Մ.Արզումանյանի կողմից ՀՀ ոստ. ՀԴՊ ԳՎ պետ Գ.Ավետիսյանին ուղղված զեկուցագիրը /հատոր 4, գ.թ. 183/, Դավիթ Սուրենի Գալստյանի և Սամվել Հրաչի Դավթյանի վերաբերյալ ձերբակալման արձանագրությունները /հատոր 4, գ.թ. 212-217/, Հայկ Վրեժի Հակոբյանի բնակարանի խուզարկության արձանագրությունը /հատոր 5, գ.թ. 64/, Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 24.09.2011թ.-ի խոզարկություն կատարելու մասին որոշումը, Կոտայքի մարզի Մայակովսկի գյուղում գտնվող «Գոլդ Վառ» ՍՊԸ տարածքում խուզարկություն կատարելու մասին արձանագրությունը և ՀՀ ոստ. ՔԳՎ վարչության պետ Ա.Կարապետյանի կողմից Կոտայքի մարզի Մայակովսկի գյուղում գտնվող «Գոլդ Վառ» ՍՊԸ տարածքից հայտնաբերված զենք-ռազմամթերք հատնաբերելու մասին գրությունը /հատոր 5, գ.թ. 245-248 և 251/, Երևան քաղաքի Սարյան 4 շենք, բն., 68 հասցեում կատարված խուզարկության արձանագրությունը և ՀՀ ոստ. ՔԳՎ վարչության պետ Ա.Կարապետյանի կողմից Երևան քաղաքի Սարյան 4 շենք, բն., 68 հասցեում կատարված խուզարկությամբ հայտնաբերված զենք-ռազմամթերք հատնաբերելու մասին գրությունը, Կոտայքի մարզ Ջրվեժ գյուղի Ա թաղամասի կիսակառույթ շինության տարածքում կատարված խուզարկության արձանագրությունը, ՀՀ ոստ. ՔԳՎ վարչության պետ Ա.Կարապետյանի կողմից Ռուբիկ Աշոտի Հակոբյանին պատկանող Կոտայքի մարզի Գառնի գյուղի Չարենցի փողոցի 24/1 հան հարակից այգետնակում և օժանդակ շինութունում կատարված խուզարկության արձանագրությունը, քննիչ Ս.Հարությունյանի կողմից բնակարանի խուզարկություն կատարելու մասին որոշումը, ՀՀ ոստ. ՔԳՎ վարչության պետ Ա.Կարապետյանի կողմից ՀՀ ոստ. ՔԳՎ ՀԿԳ ՔՎ պետ Կ.Կարապետյանին հասցեագրված գրությունը, թիվ 16105611 քրեական գործի նյութերով նոր քրեական գործ հարուցելու, այն առանձին վարույթում առանձնացնելու մասին որոշումը, թիվ 69106011 քրեական գործին կցելու նպատակով թիվ 16105611 քրեական գործից անջատվող փաստաթղթերի ցուցակը, ՀՀ ոստ. ՔՀԳՎ վարչության պետ Ա.Կարապետյանի կողմից ՀՀ փաստաբանների պալատի հանրային պաշտպանի գրասենյակի ղեկավարին ուղղված գրությունը, ՀՀ ոստ. ՔԳՎ վարչության պետ Ա.Կարապետյանի կողմից ՀՀ ոստ. Երևան քաղաքի վարչության ՁԱՊՎ-ի պետի պաշտոնակատար Ա.Հակոբյանին ուղղված գրությունը, քննիչ Ս.Հարությունյանի կողմից կայացված՝ ՝Դավիթ Սուրենի Գալստյանի նկատմամբ կալանավորումը որպես խափանման միջոց ընտրելու մասին որոշումը, ՀՀ ոստ. ՔԳՎ ՀԿԳ ՔՎ պետ Կ.Կարապետյանի կողմի ՀՀ ԱՆ «Նուբարաշեն» ՔԿՀ պետ Գ.Սարգսյանին ուղղված գրությունը, ՀՀ ոստ. ՔԳՎ ՀԿԳ ՔՎ պետ Կ.Կարապետյանի 26.09.2011թ.-ի թիվ 16105611 գրությունը, ՀՀ ոստ. ՔՀԳՎ վարչության պետ Ա.Կարապետյանի կողմից ՀՀ ոստ. ՔԳՎ ՀԿԳ ՔՎ պետ Կ.Կարապետյանին հասցեագրված գրությունը /հատոր 6, գ.թ. 14-16, 27, 44, 63, 79, 102-104, 105, 112, 141, 143-146, 184, 201-211և 235/, թիվ 69106111 քրեական գործ հարուցելու և վարույթ ընդունելու մասին որոշումը, ՀՀ ոստ. ԿՀԴՊ գլխավոր վարչության պետ Գ.Ավետիսյանի կողմից ՀՀ ոստ. ՔԳՎ ՀԿԳ ՔՎ պետ Կ.Կարապետյանին հասցեագրված` Արման Դալլաքյանի վերաբերյալ նախապատրաստված նյութերը ուղարկելու մասին գրությունը, Սամվել Ալբերտի Դալլաքյանի կողմից գրված պարտավորագիրը, ՀՀ ոստ. ԿՀԴՊ գլխավոր վարչության պետ Գ.Ավետիսյանին հասցեագրված զեկուցագրերը, մարմնական վնասվածքների հաշվառման մատյանը զննելու վերաբերյալ արձանագրությունը, հագուստներ ներկայացնելու և զննությամբ վերցնելու վերաբերյալ արձանագրությունը, ՀՀ ոստ. ՔՀԳՎ վարչության պետ Ա.Կարապետյանի կողմից ՀՀ ոստ. ՔԳՎ ՀԿԳ ՔՎ պետ Կ.Կարապետյանին և ՀՀ ոստ. ԿՀԴՊ գլխավոր վարչության պետ Գ.Ավետիսյանին հասցեագրված գրությունը, Արման Դալլաքյանին որպես կասկածյալ ձերբակալելու մասին արձանագրությունը, կասկածյալին պաշտպան ունենալու իրավունք բացատրելու մասին արձանագրությունը, կասկածյալի հարցաքննության արձանագրությունը /հատոր 7, գ.թ. 72, 74-78, 85, 97-98, 101, 102, 104, 105, 106, 107-111/, 01.10.2011թ.-ին փաստաթղթերի զննության մասին արձանագրությունը, դատարանի որոշմամբ Արտուշ Ռուբիկի Հակոբյանին պատկանող հեռախոսահամար վերծանման մասին տեղեկությունները՝ 2011թ-ի օգոստոսի 20-21-ն ընկած ժամանակահատվածի դրությամբ, համաձայն որի՝ վերջինիս հեռախոսահամարը օգոստոսի 20-ի ուշ երեկոյան ժամից մինչև 21-ի ժամը 02-ի սահմանները սպասարկվել է Երևան քաղաքի Մոսկովյան, Թումանյան փողոցների ալեհավաքներից, այնուհետև այն չի աշխատել և նորից սկսել է գործել նույն հասցեից՝ արդեն օգոստոսի 21-ի ժամը 13.30-ի սահմաններում։

Դատարանում հրապարակվել և հետազոտվել են նաև Արտուշ Ռուբիկի Հակոբյանի, Դավիթ Գալստյանի, Արթուր Մանուկյանի և Սամվել Դավթյանի վերաբերյալ ՀՀ ինֆորմացիոն կենտրոնի կողմից տրված պահանջագրերը, վերջիններիս վերաբերյալ նախկինում կայացված դատավճիռներն ու որոշումները, բնութագրերը, տեղեկանքները և բժշկական էպիկրիզները։

/տես` հատոր 34. գ.թ 41, հատոր 5, գ.թ. 226-229, 230-232, 233-236, հատոր 6, գ.թ. 227-228, քրեական գործի նյութերը, դատական նիստի արձանագրությունը/

Միևնույն ժամանակ պաշտպանական կողմի միջնորդությամբ դատարան հրավիրված այս վկաները տվել են հետևյալ ցուցմունքները։

Վկա Արմեն Մկրտչյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ հանդիսանում է Արտուշ Հակոբյանի վաղեմի ընկերը։ Իրենք Արտուշի հետ վաղեմի ընկերներ են, նախկինում բազմիցս հանդիպել են ընտանիքներով և միասին տոնել ծննդյան տարեդարձները, այդ թվում նաև՝ իրենը։ Վերջին տարիներին, սակայն, հանդիպումներն այդքան հաճախ չեն եղել
2011թ. օգոստոսի 20-ին՝ իր ծննդյան օրվա նախօրեի ուշ երեկոյան, որոշել է գնալ Գառնի՝ Արտուշին տեսնելու։ Այդ երեկոյից սկսած՝ միասին գտնվել են Գառնի գյուղում՝ Արտուշ Հակոբյանի հայրական տանը։ Համարյա կեսգիշերի մոտ միասին դուս են եկել Գառնիից և գնացել են Արտուշ Հակոբյանի ծանոթ Լիլյա Սահակյանի՝ Երևան քաղաքի Սարյան փողոցում գտնվող բնակարան՝ իրենց հետ տանելով «Հենեսի» կոնյակ։ Լիլյայի տանը նշել են իր ծննդյան օրը, շամպայն են խմել, շնորհավորել։ Քանի որ արդեն բավականին ուշ ժամ է եղել, գիշերել են Լիլյա Սահակյանի բնակարանում։ Ինքը քնել է հյուրասենյակի աջ կողմում տեղադրված բազմոցին։ Հհաջորդ օրը՝ ժամը 13։00-ի սահմաններում, Արտուշ Հակոբյանի հետ դուրս են եկել Լիլիյայի տանից, և ինքը գնացել է Վարդենիս քաղաք՝ գործերով, իսկ Արտուշ Հակոբյանն ասել է, որ տուն է գնում։

/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/

Վկա Լիլյա Սահակյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ հանդիսանում է ամբաստանյալ Արտուշ Հակոբյանի վաղեմի ծանոթը և վարձակալությամբ բնակվում է Երևան քաղաքի Սարյան 4 շենքի 68-րդ բնակարանում։ Արտուշ Հակոբյանի և նրա ընտանիքի հետ երկար տարիներ գտնվում է մտերիմ հարաբերությունների մեջ, միասին մի քանի անգամ տոնել են իր ծննդյան տարեդարձները։ Ճանաչում է նաև Արտուշ Հակոբյանի ընկերներից շատերին, իսկ Արմեն Մկրտչյանին՝ 1998թ-ից։
2011թ օգոստոսի 20-ի երեկոյան զանգահարել է Արտուշ Հակոբյանին և իմացել, որ ընկերոջ՝ Արմեն Մկրտչյանի հետ գտնվում են Արտուշ Հակոբյանի՝ Գառնի գյուղում գտնվող հայրական տանը։ Հաջորդ օրը Արմենի ծննդյան օրն է եղել և, քանի որ շուրջ 10 տարի չէր տեսել նրան, վերջիններիս հրավիրել է իր բնակարան։ Արտուշ Հակոբյանը և Արմեն Մկրտչյանը իր տուն են եկել սեպտեմբերի 21-ի գիշերը՝ մոտավորապես ժամը 1։30-ին՝ իրենց հետ բերելով գեղեցիկ շշով կոնյակ, որն ինքը որպես հուշանվեր պահում է մինչև օրս ։ Այդ օրը Արտուշ Հակոբյանը և Արմեն Մկրտչյանը գիշերել են իր բնկարանում։ Հիշում է, որ այդ ընթացքում Արտուշ Հակոբյանին զանգահարել են, սակայն ինքը չի հետաքրքրվել, թե հատկապես ով։ Հաջորդ օրը՝ ժամը 13։30-ի սահմաններում , նրանք հեռացել են իր տանից, իսկ ինքը գնացել է աշխատանքի։ Հետագայում իմացել է, որ Հակոբյանը կասկածվում է բանդայի կազմում ավազակային հարձակումներ կատարելու մեջ, ինչի համար խուզարկել են նաև իր բնակարանը և առգրավել իր ոսկեղենը և հորը պատկանող ատրճանակը։ Ինքը Արտուշ Հակոբյանին օգնելու համար պատրաստ է ամեն ինչի, սակայն դատարանում սուտ ցուցմունք չի տա։ Պնդում է, որ նշված գիշերը Արտուշն ու Արմենը գիշերել են իր տանը ու որևէ տեղ չեն գնացել մինչև հաջորդ օրվա կեսօրը։

/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/

Դատարանն արձանագրում է, որ հիշյալ վկաների ցուցմունքներն արժանահավատ չեն և նպատակ են հետապնդում ամեն կերպ օգնելու իրենց վաղեմի ընկերոջը՝ Արտուշ Հակոբյանին՝ նրա համար ստեղծելով համապատասխան այլուրեկություն՝ ալիբի, հաստատելով այն հանգամանքը, թե իբր նա 2011թ. օգոստոսի 20-ի լույս 21-ի գիշերը գտնվել է Լիլիա Սահակյանի բնակարանում՝ Արմեն Մկրտչյանի հետ միասին։

Նշված եզրահանգմանը գալիս դատարանը կարևորում է ստացված Արտուշ Ռուբիկի Հակոբյանին պատկանող, հեռախոսահամարի վերծանման մասին տեղեկությունները՝ ըստ որի՝ վերջինիս հեռախոսահամարը 2011թ. օգոստոսի 20-ի ուշ երեկոյան ժամից մինչև օգոստոսի 21-ի ժամը 03-ի սահմանները սպասարկվել է Երևան քաղաքի Մոսկովյան, Թումանյան փողոցների ալեհավաքներից, այնուհետև, այն չի աշխատել և նորից սկսել է գործել նույն հասցեից՝ արդեն օգոստոսի 21-ի ժամը 11.43-ից հետո։
Այլ կերպ, նշված տեղեկատվությունը ոչ միայն չի հերքում Ա.Հակոբյանի մասնակցությունը Ն.Ազիզյանի տան վրա 2011թ. օգոստոսի 21-ի ժամը 05.00-ի սահմաններում կատարված ավազակային հարձակմանը, այլ նաև չի ապացուցում վերջինիս՝ այդ ժամերին Լ.Սահակյանի տանը գտվելու հագամանքը, քանի որ, ինչպես նշվեց վերևում, նրա հեռախոսն առնվազն սկսած 2011թ. օգոստոսի 21-ի ժամը 03-ի սահմաններից մինչև նույն օրվա 11.43-ի սահմանները չի սպասարկվել ինչպես այդ, այնպես էլ այլ կայանների կողմից։

Դատավճռի այս բաժնում շարադրված ապացույցների գնահատման և համադրման տեսանկյունից դատարանն արձանագրում է, որ դրանցում առկա մեղադրական տվյալները բավարար են հանգելու այն հետևության, որ ամբաստանյալները կատարել են իրենց մեղսագրված հանցանքները։

Դատարանը, վերլուծության ենթարկելվ ամբաստանյալների դատաքննական ցուցմունքները, դրանք համադրելով վերջիններիս նախաքննական ցուցմունքների և սույն բաժնի բ. կետում շարադրված ապացույցների հետ, գտնում է, որ դրանք չեն հերքում պատշաճ իրավական ընթացակարգի պահպանմամբ ձեռք բերված ապացույցներում առկա այն տեղեկություններն ու փաստական տվյալները, որոնք հանգեցնում են ամբաստանյալների մեղավորությանը։

Դատարանում ամբաստանյալ Ա.Հակոբյանի կողմից ներկայացված տեսաերիզներով ու լուսանկարներով ևս չհերքվեցին այն փաստերը, որ վերջինիս պատկանող մազը հայտնաբերվել է այն դիմակի վրայից, որը հագավ ամբաստանյալը դատարանում՝ քննչական փորձարարություն իրականացնելիս։ Ասվածի ապացույցն այն է, որ ներկայացված՝ «02» հաղորդաշարի տեսանյությում առկա դիմակներն անզեն աչքով նույնիսկ տարբերվում են այն դիմակներից, որոնք նախաքննական մարմնի որոշմամբ ճանաչվել են որպես իրեղեն ապացույց և բերվել դատարան։ Ավելին, ամբաստանյալ Ա.Հակոբյանի կողմից ներկայացված լուսանկարներով ևս տեսանելի է լուսանկարում առկա ձեռնոցների և դատարանում որպես իրեղեն ապացույց հետազոտված ձեռնոցների տարբերությունը։ Վարույթն իրականացնող մարմինը լուսանկարում պատկերված ձեռնոցներին չի տվել իրեղեն ապացույցի նշանակություն՝ դրանց վրա հանցագործության հետքեր և նկարագրմանը բնորոշ հատկանիշներ չհայտնաբերելու պատճառով, ինչը նշանակում է, որ ցանկացած առարկա չէ, որ հայտնաբերման դեպքում կարող է նշանակություն ունենալ քրեական գործի համար։ Ինչ վերաբերում է պայուսակին, ապա ինչպես ընդունեց նույն ինքը՝ ամբաստանյալ Ա.Հակոբյանը, այն նույնն է, ինչ իր կողմից ներկայացված լուսանկարում։

Անդրադառնալով ապացույցների մյուս հատվածին՝ տուժողների ցուցմունքներին, դատարանն արձանագրում է, որ դրանք թեև շարադրված են սույն բաժնի ա. կետում՝ որպես վերաբերելի ապացույցներ, սակայն դրանցից մի քանիսում առկա են այնպիսի փաստական տվյալներ, որոնք ուղղակիորեն մեղադրական հենք են պարունակոմ ամբաստանյալների կողմից հանցանքները կատարելու առումով։

Այսպես՝ տուժող Կարեն Բեզոյանն իր կողմից տրված ցուցմունքում հստակ հայտնել է, որ քննչական փորձարարության ժամանակ անվերապահորեն ճանաչել է իր վրա հարձակում կատարած Դավիթ Գալստյանին՝ նրա մարմնակազմությունից։ Նա հստակ ճանաչել է նաև Գուրգեն Հայրապետյանին՝ արդեն մահացած վիճակում։ Նույն կերպ Դ.Գալստյանին է ճանաչել նաև տուժողներից Լարիսա Միքայելյանը։

Եթե ասվածին հավելենք նաև, որ Դ.Գալստյանը նկարագրել և ներկայացրել է հարձակման այնպիսի մանրամասներ, որոնք չէր կարող իմանալ այդ տներում չգտնված անձը /գույքի դասավորություն, քնած անձանց գտնվելու վայր, հափշտակված գումարների վայր, տները մուտք գործելու հստակ տեղեր, փախոստի դիմելու և մեքենաները թողնելու հանգամանքներ և այլն/, ապա փարատվում է նույնիսկ աննշան կասկածը, որ ամբաստանյալները կատարել են իրենց մեղսագրված հանցանքները։ Գալստյանը նկարագրել է Բեզոյանների տանն այդ ժամանակ հիվանդության պատճառով գտնվող Ս.Սողոյանի մոր և նրան խնամող թոռան գտնվելու վայրերն այն դեպքում, երբ բռնվելուց հետ կատարված քննչական փորձարարության ժամանակ մահացած տարեց կնոջ մահճակալն այդտեղից հանված է եղել և տան այդ հատվածը վերափովել և բերվել է նախկին տեսքի ու ծառայել որպես միջանցք։ Նման մանրամասնություն չէր կարող հայտնի լինել ոչ ոքի, բացի տան անդամներից։
Եթե Դ.Գալստյանը պնդում է, որ քննչական փորձարարությունն իրականացվել է բռնությամբ, ապա ինչն էր խանգարում նրան ընդհանրապես չասել այդ մանրուքի մասին, կամ հրաժարվել ընդհանրապես դրա տակ ստորագրելուց, ինչպես Կարեն Ջինանյանի տունը մատնացույց անելու պարագայում։

Այստեղ ապացուցողական մեծ նշանակություն ունի նաև Ազիզյաններից հափշտակված 3մլն. դրամ գումարի մասին Դ.Գալստյանի կողմից առաջին անգամ՝ քննչական փորձարարության ժամանակ հիշատակելը և դրա հստակ տեղն ասելը, ինչը նախկինում չէին ասել տուժողները՝ հոգեկան ծանր ապրումների պատճառով մոռացած լինելով այդ մասին։

Բացի վերը շարադրված ապացույցներից՝ ասվածի ապացույց են նաև դատարանում Կ.Բեզոյանի և Ն.Ազիզյանի կողմից իրենց տանից հափշտակված օծանելիքն ու ֆոտոխցիկը կրկին ճանաչելը՝ մանրամասն նշելով դրանց բնորոշող առանձնահատկությունները։

Ընդհանրապես և ամբաստանյալների, և նրանց պաշտպանների մարտավարությունը սույն քրեական գործով նպատակ էր հետապնդում ամեն կերպ համոզել դատարանին, որ ամբաստանյալներ Գալստյանը, Դավթյանն ու Մանուկյանը նախաքննության ընթացքում խոստովանական ցուցմունքներ են տվել խոշտանգումների և անմարդկային վերաբերմունքի արդյունքում, սակայն վերջիններս հարկ է, որ նկատի ունենան, որ դեռևս նախաքննության ընթացքում օրենքով սահմանված կարգով ՀՀ հատուկ քննչական ծառայությունում այս առնչությամբ նախապատրաստվել են նյութեր և 23.08.2012թ-ին, 15.05.13թ-ին և 26.06.2013թ-ին կայացվել են որոշումներ՝ նյութերով քրեական գործի հարուցումը մերժելու մասին, որոնք մինչ այս պահը վերացված չեն, հետևաբար դատարանը չունի հիմքեր գալու այն եզրահանգման, որ հիշյալ ապացույցները ստացվել են անօրինական ճանապարհով։

Բացի այդ, ամբաստանյալ Գալստյանը նախաքննության ընթացքում որպես մեղադրյալ հարցաքննվելիս արդեն իր պաշտպանի ներկայությամբ վերահաստատել է իր կողմից տրված նախկին խոստովանական ցուցմունքը՝ որոշակի տարբերությունով միայն՝ կապված այն բանի հետ, որ Աղվան Գրիգորյանի տան վրա հարձակվելու ժամանակ Սամվել Դավթյանն իրենց հետ չի եղել։ Տվյալ դեպքում դատարանը փաստում է, որ պաշտպանի ներկայությամբ վերջինս չէր կարող ենթարկվել բռնության և հայտնել այն ամենը, ինչ ասել է նախկինում, հետևաբար իր առաջին ցուցմունքը ևս ամբաստանյալը տվել է առանց որևէ քննության համար խորթ մեթոդների կիրառման, հակառակ դեպքում այդ մասին կբարձրաձայներ իր՝ որպես մեղադրյալ տված ցուցմունքում՝ պաշտպանի ներկայությամբ։

Դատարանն անտրամաբանական է համարում նաև ամբաստանյալների՝ արդեն իսկ պաշտպան ունենալու և նախաքննության հետագա ընթացքում ցուցմունք տալուց հրաժարվելու մոտեցումը։ Եթե նրանք պնդում են, որ նախաքննության ընթացքում իրենցից խոստովանական ցուցմունք են կորզել բռնությամբ ու առանց պաշտպանների, ապա ինչու նրանք արդեն պաշտպաններ ունենալու պարագայում հրաժարվել են ցուցմունք տալուց, նախկին ցուցմունքները հերքելուց ու իրականությունը ներկայացնելուց։

Արձանագրելով, որ ցուցմունք տալը մեղադրյալի իրավունքն է, այլ ոչ թե պարտականությունը, դատարանը դարձյալ արժանահավատ չի դիտարկում նրանց՝ լռելու իրավունքից օգտվելը, հետագայում, տարիներ անց իրենց խոշտանգումների մասին բարձրաձայնելու համար, հաշվի առնելով, որ, եթե նման բան իրականում եղել է, ապա նրանք քաջ գիտակցել են, որ հետագայում դժվար կլինի նաև բռնությունների արդյունքում ստացած մարմնական վնասվածքների վերաբերյալ ապացույցներ ներկայացնելը՝ դրանց առողջացման պատճառով։

Այլ կերպ, դատարանը հիմնավորված չի համարում ամբաստանյալներ Գալստյանից, Դավթյանից և Մանուկյանից բռնությամբ ցուցմունքներ կորզելու փաստերը և գտնում է, որ վերջիններս այդ կերպ փորձում են անթույլատրելի դարձնել իրենցից ստացված ապացույցները՝ պատասխանատվությունից և ակնկալվող խիստ պատժից խուսափելու նպատակով։

Հիշյալ, ինչպես նաև մյուս ապացույցների թույլատրելիության և դրանք պաշտպանության կողմի ներկայացուցիչների կողմից վիճարկվելու վերաբերյալ իր դատողությունները դատարանը կներկայացնի դատավճռի հաջորդ բաժնում։

3. Դատարանի իրավական վերլուծությունները

Քրեական գործի դատական քննության ավարտին՝ դատական վիճաբանությունների փուլում, մեղադրող Ս.Խաչատրյանը, օգտվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 54-րդ և 306-րդ հոդվածներով վերապահված իր իրավունքներից և իրականացնելով իր պարտականությունները, հայտարարեց Արտուշ Ռուբիկի Հակոբյանի նկատմամբ ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքից հրաժարվելու մասին։

Ըստ դատական վիճաբանությունում հանդես եկած մեղադրող Ս.Խաչատրյանի` այդ մասով մեղադրանքից հրաժարվելը ամենևին էլ պայմանավորված չէ այն հանգամանքով, որ դատաքննության ընթացքում իր մոտ համոզմունք ստեղծվեց, որ թմրամիջոցը Ա.Հակոբյանինը չէ, պարզապես ՀՀ Սահմանադրությամբ և քրեական դատավարության օրենսդրությամբ հռչակված հիմնարար սկզբունքներից մեկի՝ անմեղության կանխավարկածի պահանջն է, որ հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը պետք է հաստատվեն փոխկապակցված, հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ, ինչն այս պարագայում օբյեկտիվորեն բացակայում է։ Ի վերջո, նա նշեց, որ չի կարող չփաստել, որ Ա.Հակոբյանի ավտոմեքենան առանց իր մասնակցության է «Ագուլիս» ռեստորանից բերվել ոստիկանություն, մինչ խուզարկությունն ավտոմեքենայի դռները չեն կնքվել, այլ կերպ ասած՝ չի ապահովվել անհրաժեշտ ընթացակարգը, որի բացակայության պայմաններում առաջ է գալիս կասկած, որը հնարավոր չեղավ փարատել սույն դատաքննությամբ, այսինքն՝ պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, ուստի նշված հանգամանքը պետք է մեկնաբանել հօգուտ ամբաստանյալի։

Ելնելով վերոգրյալից, վերլուծելով և իրենց համակցությամբ գնահատելով քրեական գործի նախաքննությամբ և դատաքննությամբ հետազոտված ողջ ապացույցները` մեղադրողը եկել է այն համոզման, որ Արտուշ Հակոբյանի գործողություններում բացակայում է ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հանցագործության հանցակազմը, ուստի այդ մասով մեղադրանքի կողմը հրաժարվել է ամբաստանյալին առաջադրված մեղադրանքից։

Համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 4-րդ մասի`

«4. Մեղադրողը, դատարանում հայտնաբերելով քրեական հետապնդումը բացառող հանգամանքներ, պարտավոր է հայտարարել ամբաստանյալի նկատմամբ քրեական հետապնդում իրականացնելուց հրաժարվելու մասին…..»։

ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 54-րդ հոդվածի 1-ին մասի 9-րդ կետի համաձայն`

«Քրեական գործը դատարանի կողմից քննելիս մեղադրողը լիազորված է` …հրաժարվել մեղադրյալի նկատմամբ քրեական հետապնդում իրականացնելուց»։

Համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 306-րդ հոդվածի 3-րդ մասի`

«Դատախազը պարտավոր է հրաժարվել մեղադրանքից, եթե իր համոզմամբ այն չի հաստատվել դատական քննության ընթացքում»։

Համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 306-րդ հոդվածի 4-րդ մասի`

«Մեղադրանքից դատախազի հրաժարվելու դեպքում դատարանը կարճում է քրեական գործով վարույթը և դադարեցնում քրեական հետապնդումը, իսկ եթե դատախազը հրաժարվում է առանձին մեղադրյալի մասով` դադարեցնում է քրեական հետապնդումն այդ մեղադրյալի նկատմամբ»։

ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 366-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`

«Արդարացման դատավճիռը ճանաչում և հռչակում է հանցանքի կատարման մեջ ամբաստանյալի անմեղությունը` այն մեղադրանքով, որով նա ներգրավվել է որպես մեղադրյալ»։

Իսկ նույն հոդվածի 2-րդ մասում ամրագրված է, որ՝

«Դատարանը պարտավոր է սույն օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-3 կետերով նախատեսված հիմքերից որևէ մեկի առկայության դեպքում տվյալ դատական նիստում կայացնել արդարացման դատավճիռ»։

Քրեադատավարական օրենսգրքի 366-րդ հոդվածի 4-րդ մասում ամրագրված է, որ`

«Դատարանում մեղադրանքը պաշտպանող դատախազը մեղադրանքից հրաժարվելու դեպքում դատարանը մեղադրանքի այդ մասով կայացնում է արդարացնող դատավճիռ»։

Համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածում սահմանված անմեղության կանխավարկածի սկզբունքների`

• Հանցագործության համար կասկածվողը կամ մեղադրվողը համարվում է անմեղ, քանի դեռ նրա մեղավորությունը ապացուցված չէ օրենսգրքով սահմանված կարգով՝ դատարանի օրինական ուժ ստացած դատավճռով։

• Կասկածյալը կամ մեղադրյալը պարտավոր չէ ապացուցել իր անմեղությանը։ Նրանց անմեղության ապացուցման պարտականությունը չի կարող դրվել պաշտպանության կողմի վրա։

• Մեղադրանքի ապացուցման և կասկածյալին կամ մեղադրյալին ի պաշտպանություն բերված փաստարկների հերքման պարտականությունը կրում է մեղադրանքի կողմը։

• Հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ։

• Մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն կարող փարատվել քրեական դատավարական օրենսգրքի պահանջներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի կամ կասկածյալի։

• Կասկածյալի կամ մեղադրյալի նկատմամբ կիրառվող խափանման միջոցները չեն կարող պարունակել պատժի տարրեր։

Այսպիսով՝ օրենսգիրքն ամբողջացրել, հստակեցրել ամրապնդել է Սահմանադրությամբ ամրագրված անմեղության կանխավարկածի դրույթները, ապահովելով այդ սկզբունքի իրականացման օրենսդրական երաշխիքները։

Այսպես, «Մարդու իրավունքների համընդհանուր հռչակագրի» 11-րդ հոդվածի համաձայն՝

«քրեական հանցագործության մեջ մեղադրվող յուրաքանչյուր ոք իրավունք ունի համարվելու անմեղ, քանի դեռ նրա մեղավորությունը ապացուցված չէ ըստ օրենքի, հրապարակային դատաքննությամբ...։

Նմանատիպ նորմ նախատեսված է նաև «Քաղաքացիական և քաղաքական իրավունքների» մասին միջազգային դաշնագրի 14-րդ հոդվածի 2-րդ մասում։

«Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին» 1950թ. Եվրոպական համաձայնագրի (կոնվենցիայի) 6-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝

«յուրաքանչյուր ոք, ով մեղադրվում է քրեական հանցագործություն կատարելու մեջ, համարվում է անմեղ, քանի դեռ նրա մեղավորությունն ապացուցված չէ օրենքին համապատասխան»։

ՀՀ Սահմանադրության 41-րդ հոդվածի համաձայն՝

«հանցագործության մեջ մեղադրվողը համարվում է անմեղ, քանի դեռ նրա մեղավորությունն ապացուցված չէ օրենքով սահմանված կարգով դատարանի օրինական ուժի մեջ ստացած դատավճռով»։

Համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի`

«1. Արդարացված է այն անձը, որի նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցվել կամ քրեական գործով վարույթը կարճվել է սույն օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի առաջին մասի 1-3-րդ կետերով և երկրորդ մասով նախատեսված որևէ հիմքով, կամ որի նկատմամբ կայացվել է արդարացման դատավճիռ։

2. Արդարացվածն իրավունք ունի բողոքարկել իր նկատմամբ քրեական գործի վարույթը կարճելու կամ քրեական հետապնդումը դադարեցնելու հիմքերը կամ արդարացման դատավճիռը։

3. Արդարացվածն իրավունք ունի նաև պահանջել իրեն անօրինական ձերբակալման, կալանավորման, որպես մեղադրյալ ներգրավելու և դատապարտման հետևանքով պատճառված վնասի գույքային հատուցում ամբողջ ծավալով` հաշվի առնելով իրական հնարավոր բաց թողնված օգուտները։

4. Արդարացվածը որպես հատուցում իրավունք ունի ստանալ`

1) աշխատավարձը, թոշակը, նպաստները, այլ եկամուտներ, որոնցից նա զրկվել է.
2) գույքի բռնագրավմամբ` այն պետության եկամուտ դարձնելու, քննություն իրականացնող մարմինների կողմից առգրավվելու, գույքի վրա կալանք դնելու հետևանքով պատճառված վնասը.
3) վճարված դատական ծախսերը.
4) փաստաբանին վճարված գումարները.
5) դատավճիռն ի կատար ածելիս վճարված կամ առգրավված տուգանքը։

5. Գումարները, որոնք ծախսվել են անձին անազատության մեջ պահելու համար, դատական ծախսերը, ինչպես նաև անազատության մեջ պարտադիր աշխատանքներ կատարելու համար այդ անձի աշխատավարձը չեն կարող հանվել այն գումարից, որը ենթակա է վճարման քրեական վարույթն իրականացնող մարմնի սխալի հետևանքով պատճառված վնասը հատուցելու համար։

6. Այն դեպքում, երբ քրեական գործի վարույթը կարճվել է, քրեական հետապնդումը դադարեցվել է կամ արդարացման դատավճիռ է կայացվել հանցակազմի բացակայության հիմքով, սույն հոդվածով նախատեսված վնասի հատուցումը կատարվում է միայն քաղաքացիական դատավարության կարգով` քաղաքացիական հայցի լուծումից հետո։

7. Այն դեպքում, երբ արդարացման դատավճիռը կամ քրեական գործը կարճելու կամ հետապնդումը դադարեցնելու մասին որոշումը, որի հիման վրա կատարվել է վնասի հատուցում, վերացվել է և համապատասխան անձի նկատմամբ նույն գործով կայացվել է մեղադրական դատավճիռ, գումարները, որոնք վճարվել են որպես վնասի հատուցում, կարող է առգրավել դատարանը, որոշման կատարման շրջադարձման կարգով։

8. Արդարացվածն իրավունք ունի նաև`

1) վերականգնվել նախկին աշխատանքում (նախկին պաշտոնում), իսկ դրա անհնարինության դեպքում` ստանալ համարժեք աշխատանք (պաշտոն) կամ նախկին աշխատանքը (պաշտոնը) կորցնելու հետևանքով պատճառված վնասի դրամական փոխհատուցում.
2) ազատազրկման, կալանքի կամ ազատության սահմանափակման ձևով պատիժը կրել, ինչպես նաև կարգապահական գումարտակում պահվելու ժամանակը բոլոր տեսակի աշխատանքային ստաժների մեջ հաշվակցել.
3) հետ ստանալ նախկինում զբաղեցրած բնակելի տարածքը, իսկ դրա անհնարինության դեպքում` ստանալ բնակմակերեսով և գտնվելու վայրով համարժեք բնակելի տարածք.
4) զինվորական և այլ կոչումների վերականգնման` հաշվի առնելով երկարամյա ծառայությունը։

9. Արդարացվածի պահանջով`

1) դատարանը կամ քննություն իրականացնող մարմինները պարտավոր են այդ մասին երկշաբաթյա ժամկետում հայտնել անձի նախկին և ներկա աշխատանքի, ուսման, բնակության վայր.
2) լրատվության միջոցը, որը հրապարակել է քրեական գործի վարույթով կասկածյալին կամ մեղադրյալին նշանակվող տեղեկություններ, պարտավոր է մեկ ամսվա ընթացքում հայտնել գործով կայացված վերջնական որոշման մասին։

10. Քրեական հետապնդման մարմինը պարտավոր է գրավոր ներողություն հայցել արդարացվածից։

11. Արդարացվածի մահվան կամ անգործունակության դեպքում պահանջի իրավունքը սույն հոդվածի չորրորդ, հինգերորդ և իններորդ մասերով անցնում է նրա մոտակա հերթի ժառանգներին»։

Այսպիսով, դատարանը հիմք ընդունելով ՀՀ Սահմանադրության, «Մարդու իրավունքների համընդհանուր հռչակագրի» և «Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին» 1950թ. Եվրոպական համաձայնագրի վերը շարադրված նորմերը, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 366-րդ հոդվածով՝ գտնում է, որ ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետի հատկանիշներով մեղադրվող ամբաստանյալ Արտուշ Հակոբյանի նկատմամբ մեղադրանքի այդ մասով պետք է կայացվի արդարացման դատավճիռ` մեղադրողի կողմից ամբաստանյալին առաջադրված մեղադրանքից հրաժարվելու հիմքով։

ՀՀ Քրեական օրենսգրքի հոդված 222-ը պատասխանատվություն Է սահմանում բանդիտիզմի համար։ Հոդվածի առաջին մասը պատասխանատվություն է սահմանում անձանց կամ կազմակերպությունների վրա հարձակվելու նպատակով կազմակերպված զինված խումբ (բանդա) ստեղծելու, այդպիսի խումբը ղեկավարելու կամ դրա կողմից կատարվող հարձակումներին մասնակցելու համար, իսկ երկրորդ մասը՝ բանդայում մասնակցության համար։

Բանդիտիզմի անմիջական օբյեկտը քաղաքացիների, հասարակության և պետության անվտանգության պաշտպանությանն ուղղված հասարակական հարաբերություններն են։ Որպես լրացուցիչ օբյեկտ՝ հանդես են գալիս անձի կյանքը, առողջությունը, սեփականությունը, պետական և հասարակական կազմակերպությունների, հիմնարկների, ձեռնարկություների նորմալ գործունեությունը։

Հանցակազմի օբյեկտիվ կողմը դրսևորվում է օրենքում նշված գործողություններից որևէ մեկի կատարմամբ։ Փաստորեն բանդիտիզմը հանդես է գալիս մի քանի ձևերով. 1) բանդա ստեղծելը, 2) բանդա ղեկավարելը. 3) բանդայի հարձակումներին մասնակցելը, 4) բանդայում մասնակցությունը։

Քննարկվող հանցակազմի էությունը բացահայտելու համար անհրաժեշտ է պարզել «բանդա» հասկացության բովանդակությունը։ Բանդան երկու կամ ավելի անձանցից բաղկացած, կազմակերպված, կայուն զինված խումբն է, որը նպատակ է հետապնդում հարձակումներ գործել անձանց կամ կազմակերպությունների վրա։ Այսպիսով, բանդայի հատկանիշներն են՝ 1) երկու կամ ավելի անձանց առկայությունը, 2) կայունությունը և կազմակերպվածությունը, 3) զինվածությունը, 4) անձանց կամ կազմակերպությունների վրա հարձակումներ գործելու նպատակը։

Դատարանն արձանագրում է, որ կազմակերպված և զինված խմբի` բանդայի առկայության մասին հնարավոր է խոսել միայն այն դեպքում, երբ նշված խումբը տարբերակվում է` երկու կամ ավելի անձնաց առկայությամբ, կազմակերպվածությամբ, կայունությամբ, զինվածությամբ, իսկ այդ խմբի հիմնական նպատակ է հանդիսանում անձանց կամ կազմակերպությունների վրա հարձակումներ գործելը։

Քննվող քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցները դատարանին թույլ են տալիս գալու այն եզրահանգման, որ Արտուշ Հակոբյանի և Գուրգեն Հայրապետյանի կողմից ստեղծված խումբը իր կառուցվածքով, զինվածությամբ, վտանգավորությամբ, դերերի և պարտականությունների բաշխմամբ, իսկ հետագայում նաև իրականացված հարձակումների բնույթով ոչ այլ ինչ է, քան երկու և ավելի անձանց կողմից կազմակերպված, կայուն և զինված հանցավոր խումբ` բանդա։

Բանդան հանցավոր համագործակցությունից և կազմակերպված խմբից տարբերվում է հիմնականում նրանով, որ այն ստեղծվում է երկարատև հանցավոր գուրծուներություն իրականացնելու համար, ընդ որում հանցագործությունները կարող են լինել տարաբնույթ` սկսած անձի դեմ ուղղված հանցագործություններից մինչև գույքի հափշտակություններ իրականացնելը։

Քննված քրեական գործով դատարանն ապացուցված համարեց, որ հանցախումբը ստեղծվել և ղեկավարվել է տարբեր անձանց վրա գույք հափշտակելու նպատակով, ավազակային հարձակումներ իրականացնելու համար։ Համադրելով գործով բոլոր տուժողների վրա իրականացված հարձակումների փաստական հանգամանքները՝ դատարանը եկավ այն եզրահանգման, որ դրանք ղեկավարող անձինք` տվյալ դեպքում Արտուշ Հակոբյանը, սահմանել է որոշակի կանոններ, որոնց պահպանմամբ հարձակմանը մասնակցած Դավիթ Գալստյանը, Սամվել Դավթյանը և Արթուր Մանուկյանը իրականացրել են ավազակային հարձակումները։ Դրանք են` անպայման դիմակավորված և զինված լինելը, իրենց պատկանող մեքենաները, այլ վայրերում թողնելով տանտերերի ավտոմեքենաներով գողոնը հափշտակելը, իսկ հետագայում դրանք իրենց ավտոմեքենաներում տեղավորելն ու անհետանալը, չհայտնաբերվելու նպատակով վարձակալած բնակարանները ժամանակ առ ժամանակ փոխելը, տարբեր` չօգտագործված հեռախոսներով և չգրանցված հեռախոսահամարներով, իսկ հանցանքների կատարման ժամանակ ալեհավաքների կողմից չֆիքսվելու համար ռադիոկապով միմյանց հետ խոսելը, հարձակման համար օրվա միևնույն ժամանակահատվածը ընտրելը, ինչպես նաև տուժողներին, իսկ հետագայում նաև իրավապահ մարմիններին թյուրիմացության մեջ գցելու համար վրացական առոգանությամբ ռուսերենով խոսելը և այլն։

Հիշյալ հանգամանքները դատարանին բերում են այն հետևության, որ գործով ամբաստանյալները իրենց կողմից կատարվելիք ավազակային հարձակումները ծրագրավորել և իրականացրել են մանրակրկիտ նախապատրաստական աշխատանքներ իրականացնելուց հետո միայն։

Նշված փաստերի վերլուծությունը հանդիսանում է պաշտպանական կողմի բարձրացրած այն հարցերի պատասխանները, ըստ որի՝ վերջիններս խնդրում էին մեղադրանքի կողմից ներկայացնել գեթ մեկ ապացույց այն մասին, որ ամբաստանյալները կատարել են որևէ գործողություն բանդա ստեղծելու, այն ղեկավարելու կամ դրան անդամագրվելու վերաբերյալ։

Ասվածից հետևում է, որ անձանց կողմից կազմավորված կայուն և զինված հանցավոր խմբի գործողությունները, դրանց կատարման համար տրվող ցուցումներն ու հանձնարարությունները, ինքնին կարող են խոսել բանդայի առկայության, դրա կազմում հարձակումների մասնակցելու, ինչպես նաև այն ստեղծողների ու ղեկավարողների մասին։

Անդրադառնալով պաշտպանության կողմից ներկայացված և դատարանի որոշմաման դրանց լուծումը խորհրդակցական սենյակ հետաձգված միջնորդություններին՝ դատարանը փաստում է, որ այդ միջնորդությունները վերաբերում են ամբաստանյալ Արտուշ Հակոբյանին լուսանկարով ճանաչման ներկայացնելու մասին արձանագրությունը, մեղադրյալ Արման Դալլաքյանի` ներքին դիտում օպերատիվ-հետախուզական միջոցառման արդյունքները, Երևան քաղաքի Ամառանոցային 20 տան խուզարկության արձանագրությունը, Դավիթ Գալստյանի կողմից որպես կասկածյալ և մեղադրյալ տրված ցուցմունքները, նրա մասնակցությամբ իրականացված քննչական փորձարարության արձանագրությունները և Սամվել Դավթյանի կողմից որպես կասկածյալ տրված ցուցմունքը, ինչպես նաև Արտուշ Հակոբյանի ավտոմեքենայից հայտնաբերված թմրանյութը որպես անթույլատրելի ապացույցներ ճանաչելուն։

Արտուշ Հակոբյանի «Համմեր» մակնիշի ավտոմեքենայից հայտնաբերված թմրանյութին դատարանը չի անդրադառնում, այդ մասով մեղադրողի կողմից մեղադրանքից հրաժարվելու և Հակոբյանի նկատմամբ մեղադրանքի այդ մասով արդարացման դատավճիռ կայացնելու հիմքով։

26.09.2011թ. գործով անցնող վկա Հովսեփ Ռոբերտի Հովնանյանը հարցաքննվել է, որից հետո նույն օրը լուսանկարով նրա ճանաչմանն է ներկայացվել ամբաստանյալ Արտուշ Ռուբիկի Հակոբյանը։ Նշված գործողության վերաբերյալ կազմվել է համապատասխան դատավարական փաստաթուղթ` արձանագրություն։ Ճանաչման գործողությանը մասնակցել, իսկ այնուհետև դրա վերաբերյալ կազմված արձանագրության մեջ ստորագրել են ընթերականեր Թադևոսյանը և Մահտեսյանը։ Արձանագրությանը կից առկա է նաև տեղեկանք` ճանաչված անձի վերաբերյալ։

ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 221-րդ հոդվածի համաձայն`

1. Ճանաչման համար որևէ անձի վկային, տուժողին, կասկածյալին, մեղադրյալին ներկայացնելու անհրաժեշտության դեպքում քննիչը վերջիններիս նախապես հարցաքննում է այդ անձի արտաքին տեսքի ու նշանների և այն հանգամանքների մասին, որոնցում ճանաչողը տեսել է այդ անձին։
2. Եթե ճանաչողը վկա կամ տուժող է, նա նախապես նախազգուշացվում է ցուցմունքներ տալուց հրաժարվելու կամ խուսափելու, ակնհայտ սուտ ցուցմունքներ տալու համար սահմանված պատասխանատվության, ինչպես նաև իր, ամուսնու և մերձավոր ազգականների դեմ չվկայելու իր իրավունքի մասին։
3. Ճանաչման ենթակա անձը ներկայացվում է ճանաչողին նույն սեռի և արտաքինով ու հագուստով ճանաչվողին հնարավորին չափ նման առնվազն երեք այլ անձանց հետ։
4. Ճանաչումն սկսելուց առաջ քննիչը ճանաչվողին առաջարկում է այլ անձանց միջև զբաղեցնել ցանկացած տեղը։
5. Քննիչի հայեցողությամբ կամ ճանաչողի ցանկությամբ անձի ճանաչումը կարող է կատարվել ճանաչվողի տեսողական դիտարկումից դուրս։
6. Ճանաչում չի կատարվում, իսկ կատարվածը չի կարող ճանաչվել հիմնավորված, եթե ճանաչողը նշել է այնպիսի հատկանիշներ, որոնք իրենց անորոշության պատճառով բավարար չեն ճանաչվողի անձի նույնացման համար։
7. Անհրաժեշտության դեպքում ճանաչումը կարող է կատարվել արտաքինով և հագուստով ճանաչվողին նման տարբեր անձանց լուսանկարներով։
8. Անձին ճանաչման ներկայացնելը կատարվում է ընթերակաների մասնակցությամբ։

Դատարանը գտնում է, որ դատաքննությամբ ուսումնասիրված հիշյալ ապացույցը ձեռք է բերվել օրենքի պահանջների պահպանմամբ։ Հետազոտելով նշված արձանագրությունը՝ դատարանը իրական չի համարում պաշտպանի կողմից ներկայացված միջնորդությամբ արտահայտված այն տեղեկությունը, թե ներկայացված լուսանկարներից երեքը սև-սպիտակ են, իսկ չորորդը` Ա.Հակոբյանինը, գունավոր։ Նույնիսկ անզեն աչքով զննելիս ակնհայտ է, որ բոլոր չորս լուսանկարներն էլ գունավոր պատկերմամբ են, իսկ նրանցում պատկերված անձինք միմյանցից նմանությամբ որևէ արտառոց կերպով չեն տարբերվում։ Ինչ վերաբերում է արձանագրությունում առկա լուսանկարների չափերին, ապա իրականում Հակոբյանի լուսանկարը տեսանելիորեն ավելի մեծ է իր չափերով, քան մյուսներինը։ Միևնույն ժամանակ վերը նշված հոդվածի վերլուծությունը թույլ է տալիս եզրակացնել, որ որևէ օրենսդրական արգելք, որոնք կվերաբերեին նկարների չափերի պարտադիր նույնությանը, սահմանված չէ։ Բացի այդ, մինչ ճանաչման ներկայացվելը, վկա Հովնանյանը իր ցուցմունքում նկարագրել է Ա.Հակոբյանին ասելով, որ «Արտուշը 45 տարեկան է, կլոր դեմքով, մազերը հետ սանրած, լիքոտ կազմվածքով, տեսնեմ կճանաչեմ»։
Ասվածից հետևում է, որ կազմված արձանագրությունը համապատասխանում է օրենքի պահանջներին և այն անթույլատրելի ապացույց ճանաչելու հիմքերը բացակայում են։

Վիճարկվող ապացույցների մյուս խումբը դրանք Դավիթ Գալստյանի և Սամվել Դավթյանի նախաքննական ցուցմուքներն են, ինչպես նաև Դավիթ Գալստյանի մասնակցությամբ իրականացված քննչական փորձարարության արձանագրությունները, որոնցով վերջինս մատնացույց է անում այն տները, որոնք իրենց կողմից ենթարկվել են ավազակային հարձակումների։ Բացի այդ, պաշտպանական կողմը վիճարկել է նաև այդ փորձարարության տեսաձայնագրման լազերային սկավառակները։

Քննարկելով նշված միջնորդությունները՝ դատարանն արձանագրում է, որ դրանցում արծարծված հարցերը, որոնք վերաբերում են նշված ապացույցները Դավիթ Գալստյանից և Սամվել Դավթյանից իբր խոշտանգումների արդյունքում ստացված լինելուն, դատարանն արձանագրում է, որ, ինչպես նշվեց վերևում, ամբաստանյալներին ոստիկանության մարմինների կողմից խոշտանգման ենթարկվելու հնարավոր փաստերը ստուգելու առնչությամբ, անկախ մարմնի՝ ՀՀ հատուկ քննչական ծառայության կողմից նախապատրաստվել են նյութեր, որոնց քննության ընթացքում չեն հիմնավորվել, ինչպես ամբաստանյալներ Դ.Գալստյանին և Ս.Դավթյանին, այնպես էլ Ա.Մանուկյանին խոշտանգման ենթարկելու մասին նրանց հայտնած տեղեկությունները։ Նյութերի նախապատրաստության արդյունքում կայացվել են համապատասխան դատավարական որոշումներ, որոնք հետագայում չեն վերացվել և սույն դատավճիռը կայացնելու պահին ևս համարվում են օրինական ուժ ունեցող դատավարական փաստաթղթեր։

Այլ կերպ, պետության կողմից նաև այդ նպատակով ստեղծված համապատասխան մարմինը պատշաճ իրավական ընթացակարգի սահմաններում քննության է առել և լուծել մեղադրյալների բողոքները՝ հաստատված չհամարելով, որ վերը շարադրված ապացույցները վարույթն իրականոցնող մարմինը ստացել է ամբաստանյալներին խոշտանգելու կամ նրանց նկատմամբ քննության համար խորթ մեթոդներ կրառելու արդյունքում։

Հետևաբար, դատարանը չունի ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 105-րդ հոդվածով նախատեսված ապացույցի անթույլատրելիությունը հաստատելու մասին որևէ հիմք կամ ողջամիտ ենթադրություն։ Ինչ վերաբերում է Դ.Գալստյանի մասնակցությամբ իրականացված քննչական փորձարարությանը կից լազերային սկավառակը անթույլատրելի ապացույց ճանաչելուն, ապա դատարանն ընդունելով այն փաստը, որ դրա որոշակի մասը տեխնիկական խնդիրների պատճառով հնարավոր չեղավ վերարտադրել դատարանում, այդուամենայնիվ, գտնում է և հաստատում, որ քննչական փորձարարության արդյունքները ամրագրված են ոչ միայն տվյալ սկավառակում, այլ այդ մասին կազմված համապատասպան դատավարական ապացույց հանդիսացող փաստաթղթում՝ արձանագրության մջ։ Հետևաբար, տվյալ սկավառակը տեխնիկական պատճառներով ամբողջությամբ չվերարտադրելը չի կարող վկայել այդպիսի քննչական գործողություն անցկացված չլինելու կամ դրա արդյունքներն անարժանահավատ լինելու մասին։

Ինչ վերաբերում է Արման Դալլաքյանի նկատմամբ ներքին դիտում օպերատիվ-հետախուզական միջոցառումն ու դրա տեսաձայնագրությունը որպես անթույլատրելի ապացույցներ ճանաչելու մասին պաշտպանական կողմի միջնորդությանը, ապա դատարանը գտնում է, որ այն նույնպես ենթակա է մերժման՝ հետևյալ պատճառաբանությամբ.

Համաձայն ՀՀ օպերատիվ-հետախուզական գործունեության մասին օրենքի 4-րդ հոդվածի 1-ին մասի՝

«1. Օպերատիվ-հետախուզական գործունեության նպատակներն են`

1) հանցագործությունների հայտնաբերումը, բացահայտումը, կանխումը և խափանումը.
2) հանցագործությունը նախապատրաստող, կատարող կամ կատարած անձանց հայտնաբերումը…//»

Նույն օրենքի 14-րդ հոդվածի համաձայն՝

«1. Օպերատիվ-հետախուզական գործունեության ընթացքում կարող են անցկացվել օպերատիվ-հետախուզական հետևյալ միջոցառումները.»

«8 ներքին դիտում….//»

Օրենքի 22-րդ հոդվածով սահմանված է, որ՝

«1. Ներքին դիտումը բնակարանում հատուկ և այլ տեխնիկական միջոցների կիրառմամբ կամ առանց դրանց անձին (անձանց) հետևելն ու առանձին դեպքերի և իրադարձությունների ընթացքի վերահսկումն է, ինչպես նաև դիտման արդյունքների ամրագրումը տեսանկարահանման, ձայնագրման, լուսանկարահանման, էլեկտրոնային և այլ կրիչների միջոցով կամ առանց դրանց։
2. Սույն օրենքում բնակարան հասկացությունը օգտագործվում է Հայաստանի Հանրապետության քրեական դատավարության օրենսգրքով սահմանված իմաստով»։

ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 6-րդ հոդվածի 46-րդ կետի՝ բնակարան է, շենք կամ շինությունը, որը մշտապես կամ ժամանակավորապես օգտագործվում է որոշակի անձի կամ անձանց բնակության համար, այդ թվում` սեփական կամ վարձակալած բնակարանը, այգետնակը, հյուրանոցային համարը, նավախցիկը, գնացքի ճամփորդախցիկը, համապատասխանաբար նրանց անմիջական հարող ծածկապատշգամբները, սանդղավանդակները, վերնասրահները, պատշգամբները, ընդհանուր օգտագործման տարածքը, ինչպես նաև դրանց այլ բաղկացուցիչ մասերը, որոնք օգտագործվում են հանգստի, գույքը պահելու, ինչպես նաև որոշակի անձի կամ անձանց այլ պահանջմունքները բավարարելու համար, բնակելի շինության նկուղը և ձեղնահարկը։ «Բնակարանե հասկացությունն իր մեջ ընդգրկում է նաև մասնավոր ավտոմեքենան, գետային կամ ծովային նավը, ինչպես նաև ծառայողական անձնական աշխատասենյակը և ավտոմեքենան, արվեստանոցը.»։

Ըստ քրեական գործում առկա նյութերի՝ 23.09.2011թ.-ին դատարանի կողմից ՀՀ ոստիկանության պետի առաջին տեղակալի միջնորդությամբ թույլատրվել է /…/ Արման Ալբերտի Դալլաքյանի նկատմամբ ՀՀ ոստիկանության ՔՀԳ, ԿՀ ԴՊԳ և Երևան քաղաքի վարչության ՁՊՎ-ում իրականացնել ներքին դիտում՝ ՕՀՄ։

Նշված որոշման հիման վրա ոստիկանության աշխատակցի աշխատասենյակում, որը, օրենքում տրված մեկնաբանության համաձայն, հանդիսանում է նաև որպես բնակարան, իրականացվել է նշված միջոցառումը, որի արդյունքները ամրագրվել են համապատասխան տեսասկավառակի վրա, այն ճանաչվել է որպես իրեղեն ապացույց և ուղարկվել դատարան։

ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 105-րդ հոդվածի համաձայն՝

«1. Քրեական գործով վարույթում մեղադրանքի հիմքում չեն կարող դրվել և որպես ապացույց օգտագործվել այն նյութերը, որոնք ձեռք են բերվել`

5) քննչական կամ այլ դատավարական գործողության կատարման կարգի էական խախտմամբ…..//»։

Նույն հոդվածի 2-րդ մասում ամրագրված է, որ՝

«2. Ապացույցներ ձեռք բերելիս էական են այն խախտումները, որոնք, դրսևորվելով մարդու և քաղաքացու սահմանադրական իրավունքների և ազատությունների կամ սույն օրենսգրքի որևէ պահանջի խախտմամբ, դատավարության մասնակիցներին` օրենքով երաշխավորված իրավունքների զրկմամբ կամ սահմանափակմամբ կամ որևէ այլ կերպ ազդել են կամ կարող էին ազդել ստացված փաստական տվյալների հավաստիության վրա։»

ՀՀ օպերատիվ-հետախուզական գործունեության մասին օրենքի 40-րդ հոդվածի 1-ին և 2-րդ մաերի համաձայն՝

«1. Օպերատիվ-հետախուզական գործունեության արդյունքները, որոնք ձեռք են բերվել սույն օրենքով սահմանված կարգով, հանդիսանում են ապացույցներ, բացառությամբ սույն օրենքի 14-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին, 2-րդ, 6-րդ և 9-րդ կետերով նախատեսված օպերատիվ-հետախուզական միջոցառումների արդյունքների։
2. Օպերատիվ-հետախուզական միջոցառումներն արձանագրում է դրանք անցկացնող պաշտոնատար անձը։ Արձանագրությունում պետք է նշվեն օպերատիվ-հետախուզական միջոցառման անցկացման տեղը, ժամանակը, հանգամանքները, օպերատիվ-հետախուզական միջոցառումն անցկացնող օպերատիվ աշխատակցի, օպերատիվ-հետախուզական միջոցառման այլ մասնակիցների անունները, ազգանունները, պաշտոնները, ինչպես նաև այն անձանց (կամ նրանց օրինական ներկայացուցիչների) անունները և ազգանունները, որոնց վրա տարածվում են օպերատիվ-հետախուզական միջոցառման ընթացքում ձեռնարկված բոլոր գործողությունները այն հաջորդականությամբ, ինչպես որ դրանք կատարվել են, կիրառված գիտատեխնիկական մեթոդները և միջոցները, ինչպես նաև միջոցառման հետևանքով ձեռք բերված տեղեկությունները, նյութերը և փաստաթղթերը։ Արձանագրությունը ստորագրում է օպերատիվ-հետախուզական միջոցառումն անցկացնող պաշտոնատար անձը (անձինք)։
3. Օպերատիվ-հետախուզական միջոցառումների արդյունքները քրեական վարույթն իրականացնող մարմիններին ներկայացնելու կարգը սահմանվում է օրենքով և օպերատիվ-հետախուզական գործունեություն իրականացնող մարմինների իրավական ակտերով։ Օպերատիվ-հետախուզական գործունեություն իրականացնող մարմինը սույն օրենքով նախատեսված օպերատիվ-հետախուզական միջոցառումների ընթացքում ստացված տեղեկատվությունը կարող է փոխանցել միայն քրեական վարույթ կամ օպերատիվ-հետախուզական գործունեություն իրականացնող այլ մարմինների` նրանց խնդրանքով օրենքով իրենց վերապահված կոնկրետ լիազորության իրականացման համար, բացառությամբ սույն օրենքով սահմանված ոչնչացման ենթակա տեղեկությունների»։

Ասվածից հետևում է, որ, թեև հիշյալ օպերատիվ-հետախուզական գործողության վերաբերյալ թեև չի կազմվել այդ օրենքով նախատեսված արձանագրությունը, սակայն այն չի կարող հանդիսանալ էական, առավել ևս քննչական կամ այլ դատավարական գործողության կատարման կարգի էական խախտում, որի պայմաններում միայն հնարավոր կլիներ հաստատել տվյալ ձայնագրության՝ որպես ապացույցի անթույլատրելիությունը։

Միևնույն ժամանակ, արձագանքելով պաշտպանության կողմի այն դիրքորոշմանը, թե դատարանի որոշումը կայացվել, իսկ ՕՀՄ-ն իրականացվել է օրենքի խախտումներով, դատարանը հարկ է համարում նկատել, որ նշված որոշումը պաշտպանների կողմից չի բողոքարկվել վերադասության կարգով, նույնիսկ հետագայում՝ քրեական գործի նյութերին ծանոթանալուց և հիշյալ որոշման բողոքարկման իրավունքը ծագած լինելուց հետո։

Այսպիսով, դատարանը գտնում է, որ ՕՀ մարմինները տվյալ ապացույցը ձեռք բերելիս գործել են բարեխղճորեն՝ պահպանելով ՀՀ Սահմանադրության պահանջները, ունենալով դատարանի որոշում, իսկ տվյալ միջոցառումը և դրա արդյունքները ամրագրվել են միջոցառման ընթացքում կիրառված տեսաձայնագրման սկավառակի վրա։

Պաշտպանական կողմը մեկ ընդհանուր միջնորդությամբ վիճարկել է նաև Երևանի Ամառանոցային 1-ին նրբանց 20-րդ տանը 23.09.2011թ.-ին կատարված խուզարկության իրավաչափությունն ու դրա հիման վրա կազմված արձանագրությունը, ինչպես նաև դրանից ածանցված` դատաձգաբանական, դատամատնադրոշմային, դատակենսաբանական, դատահետքաբանական, միկրոմասնիկային և մանրաթելային համալիր,Գուրգեն Հայրապետյանի, Արտուշ Հակոբյանի, Սամվել Դավթյանի, Արթուր Մանուկյանի և Քյարամ Ամոյանի վերաբերյալ անցկացված դատագենետիկական փորձաքննությունների եզրակացությունները։

Ինչպես պարզվեց գործի դատական քննությամբ, ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ ՀԿԳ քննության ՀԿԳ ավագ քննիչ Ս.Հարությունյանը 23.09.2011թ.-ին ժամը 11։27-ին դիմել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան՝ Անահիտ Բորիկի Մկրտչյանի՝ Երևան քաղաքի Ամառանոցային 1-ին նրբանցքի 20-րդ տանը և օժանդակ կառույցներում խուզարկության թույլտվություն ստանալու միջնորդությամբ։

Դատարանը նույն օրվա որոշմամբ բավարարել է միջնորդությունը, որի վերաբերյալ որոշումը հրապարակվել է ժամը 11։55-ին։ Քննիչը, 23.09.2011թ.-ի ժամը 14։15-ից մինչև 16։30-ն ընկած ժամակահատվածում որպես ընթերականեր հրավիրված Ալբերտ Ավագյանի և Արտուշ Ստեփանյանի մասնակցությամբ իրականցրել է նշված տան խուզարկությունը, որի ժամանակ հայտնաբերվել են զենք, զինամթերք, ինչպես նաև գործի համար նշանակություն ունեցող այլ առարկաներ։ /տես խուզարկության արձանագրությունը, հատոր5, գ.թ. 35-37/,

Գործում առկա խուզարկության արձանագրության հաջորդ էջում կցված է հետախույզ շան օգտագործման մասին կազմված ակտը, որում նշված է, որ հետախույզ շունը օգտագործվել է 23.09.2011թ.-ին ժամը 11։00-ից մինչև 14։50-ը։ Ուսումնասիրելով նշված ակտը՝ պարզ է դառնում, որ դրանում ստորագրել են ոստիկանության կապիտան Սմբատյանը, ոստիանության սերժանտ, շնավարժ Ղազարյանը և խուզարկությունն իրականացնող քննիչ Ս.Հովհաննիսյանը։

Հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ քննիչը դատարանի որոշումը ստացել է 11։55-ից հետո, ապա հետախույզ շան օգտագործումը չէր կարող լինել մինչ այդ, մանավանդ ելնելով այն բանից, որ նշված արձանագրության մեջ ստորագրել է նաև այն քննիչը, որն ինքն անձամբ դատարանում հանդես չէր եկել խուզարկության թույլտվություն ստանալու միջնորդությամբ։ Նշվածից հետևում է, որ հետախույզ շան օգտագործման ակտում նշված ժամային տվյալները կարող են լինել ընդամենը տեխնիկական վրիպակի արդյունք, առավել ևս, որ և հետախույզ շան օգտագործումը և խուզարկության գործողություններն ըստ էության իրականացվել են միաժամանակ, ինչպես նշված արձանագրությամբ և ակտով է նշված՝ գոնե 14։15-ից 14։50-ն ընկած ժամանակահատվածում։ Բնական է, որ խուզարկության գործողությունները և դրա արդյունքների արձանագրումը պետք է տևեր ավելի երկար, քան շան օգտագործումը, որը համապատասխան հետքերը հայտնաբերելուց հետո այլևս անելիք չէր կարող ունենալ։ Այսինքն, արժանահավատ են և հետախույզ շան օգտագործման ավարտի, և խուզարկության գործողության ավարտի ժամերը։ Տարբերվում է միայն հետախույզ շան օգտագործումը սկսելու ժամը, որը, սակայն, նույնիսկ ըստ փաստաթղթերի՝ 35 րոպե զուգորդվում է խուզարկության կատարմամբ։

Գործում առկա` 23.09.2011թ. խուզարկության արձանագրությամբ դատարանը հաստատված է համարում, որ Երևան քաղաքի Ամառանոցային 1-ին նրբանցք թիվ 20 տանից հայտնաբերվել են որոշակի քանակությամբ զենքեր, զինամթերք և այլ` գործի համար ապացուցողական նշանակություն ունեցող առարկաներ։ Ուսումնասիրելով նշված արձանագրությունը, դատարանն փաստում է, որ այն կազմվել է ընթերակաների մասնակցությամբ, որոնք իրենց ստորագրություններով հավաստել են` ինչպես խուզարկության բուն ընթացքը, այնպես էլ` դրա արդյունքները։ Հիշյալ արձանագրությամբ հայտնաբերված բոլոր առարկաները փաթեթավորվել և կնքվել են օրենքով սահմանված կարգով, որի մասին առկա է համապատասխան նշում արձանագրության վերջնամասում` հաստատված խուզարկությանը մասնակցած անձանց և ընթերակաների ստորագրություններով։

Դատարանն արձանագրում է, որ պաշտպանության կողմի այն պնդումները, թե հիշյալ արձանագրության վերջնամասում առկա գրառումները կատարվել են սեղմվածքի տեսքով, չի կարող հիմք հանդիսանալ հաստատված համարելու, որ այն, ինչպես պնդում են միջնորդությունը ներկայացրած անձինք, ավելացվել է հետագայում` արդեն իսկ խուզարկությունն ավարտված լինելուց և արձանագրությունը ստորագրելուց հետո։ Այս մասին է վկայում նաև այն, որ հետագայում, համալիր փորձաքննությունն անցկացնելուց առաջ, 23.09.2011թ. թիվ 1929 փորձագիտական եզրակացությամբ հավաստվել է Երևան քաղաքի Ամառանոցային 1-ին նրբանցք թիվ 20 տանից հայտնաբերված զենք-զինամթերքը փաթեթավորված վիճակում փորձագետներին հանձնված լինելու հանգամանքը, որի մասին փորձաքննությունն անցկացրած փորձագետներ Ա.Հովհաննիսյանն ու Լ.Սաֆարյանը նշել են եզրակացության մեջ։ Ավելին, այդ մասին իր ցուցմունքում, դատարանում հայտնեց նաև փորձագետ Մինասյանը, պնդելով, որ ոստիկանությունից ստացված իրեղեն ապացույցները բացել են բոլոր փորձագետներով` միաժամանակ և փաթեթավորման ու կնիքման խախտումներ չեն հայտնաբերել։ Հետևաբար, խուզարկության արձանագրությունը` առարկաները հայտնաբերելուց հետո փաթեթավորված և կնիքված չլինելու վերաբերյալ կասկածները առարկայազուրկ են և չհիմնավորված։ Նույն կերպ, դատարանը չփաստարկված է համարում նաև այն պնդումները, թե Երևան քաղաքի Ամառանոցային 1-ին նրբանցք թիվ 20 տանից հայտնաբերված «Մակարով» տեսակի ատրճանակի վրայից հայտնաբերված` ամբաստանյալ Ա.Հակոբյանի մատնահետքը ստացվել է կեղծիքների արդյունքում։ Այս առումով դատարանը ցանկանում է ուշադրություն դարձնել այն հանգամանքի վրա, որ բոլոր գործողությունները` սկսած վերը նշված տան խուզարկությունից մինչև դատամատնադրոշմային փորձաքննության թիվ 1928 եզրակացությունը տալը, իրականացվել են մինչև 24.09.2011թ.-ը` այն է` մինչև 25.09.2011թ.-ին ամբաստանյալ Հակոբյանին «Ագուլիս» ռեստորանից բերման ենթարկելը։ Հետևաբար, վերջինիս այն պնդումները, թե վարույթն իրականացնող մարմինը, ինչպես նաև փորձագետները իր մատնահետքը զենքի վրայից ստացել են կեղծիքների` իրեն բերման ենթարկելիս ձեռքի մատը` ուժով, այլ առարկայի կպցնելու, իսկ այնուհետև ստացված այդ հետքը արդեն Երևան քաղաքի Ամառանոցային 1-ին նրբանցք թիվ 20 տանից հայտնաբերված «Մակարով» տեսակի ատրճանակի վրայից հայտնաբերված «Մակարով» տեսակի ատրճանակի վրա արտատպելու ձևով, նույնպես մտացածին է, քանի որ ինչպես նշվեց վերևում, մինչև Հակոբյանին բերման ենթարկելը փորձագետները նույնացրել են ատրճանակի փակաղակի վրայից հայտնաբերված մատնահետքը` Ա.Հակոբյանի` ՀՀ ոստիկանության մատնադրոշմային քարտադարանում առկա աջ ձեռքի բութ մատի հետ։

Ինչ վերաբերում է խուզարկությանը մասնակցած Լիլյա Հովհաննիսյանին, խուզարկության անցկացմանը զուգահեռ այլ քննիչի կողմից հարցաքննելուն, ապա դատարանը գտնում է, որ դա կարող է հանդիսանալ ընդամենը տեխնիկական վրիպակ` հարցաքննության արձանագրությունում ժամային տվյալները գրանցելու առումով, քանի որ վերջինս, ինչպես խուզարկությանը մասնակցելիս, այնպես էլ ցուցմունք տալիս այդ մասին կազմված արձանագրություններում որևէ տարակուսանք չի հայտնել իր մասնակցությամբ իրականացված որևէ քննչական կամ դատավարական գործողության վերաբերյալ։

Այլ խոսքով, դատարանն արձանագրում է, որ ինչպես հիշյալ խուզարկությունը, այնպես էլ դրա ընթացքում իրականացված շան օգտագործումը չեն կարող դիտվել օրենքի խախտմամբ կատարված այն հիմնավորումներով, որոնք ներկայացրել է պաշտպանության կողմը։

Ինչ վերաբերում է միջնորդությամբ նշված և պաշտպանության կողմից կարծիքով առկա մյուս թերություններին ու խախտումներին, ապա դրանք նույնպես չեն կարող հիմք հանդիսանալ, ինչպես նշված արձանագրությունը, այնպես էլ դրանցից ածանցվող մյուս ապացույցների ոչ իրավաչափությունն ու անթույլատրելիությունը հաստատելու համար, քանի որ դրանք չեն հանդիսանում քրեադատավարական օրենքի էական խախտումներ և հիմք չեն քննչական կամ դատավարական գործողությունը անթույլատրելի համարելու, իսկ դրանց արդյունքում ձեռք բերված նյութերը որպես ապացույց չթույլատրելու տեսանկյունից։

Քննարկման առարկա դարձնելով մեղադրողի` այն միջնորդությունը, թե Արտուշ Հակոբյանի այն հայտարարության կապակցությամբ, որ անհայտ անձինք փորձել են դրդել հորը` Ռուբիկ Հակոբյանին կաշառք տալ ոստիկանության աշխատակիցներին և օգտագործել կեղծ փաստաթուղթ, պետք է դատական քննության այդ նիստի ձայնագրառումը ուղղարկել քրեական հետապնդման համապատասխան մարմիններին, դատարանը գտնում է, որ այն դուրս է դատարանի գործառույթներից, քանի որ նախ` դատարանը չի հանդիսանում մեղադրանքի կամ քրեական հետապնդման մարմին և եթե մեղադրանքի մարմինները այդ հայտարարության մեջ տեսնում են առերևույթ հանցագործության մասին հաղորդում, ապա իրականացնելով իրենց սահմանադրական լիազորությունները կարող են ձեռնարկել օրենքով նախատեսված միջոցները հնարավոր մեղավոր անձանց հայտնաբերելու և քրեական պատասխանատվության ենթարկելու համար։ Դատարանը գտնում է, որ սույն դեպքում առկա չէ նաև ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 184-րդ հոդվածով նախատեսված հիմք, քանի որ արված հայտարարությունը առավել քան անհստակ է և անորոշ, իսկ դրա վերաբերյալ հավաստի տեղեկություններ կարող են ստացվել միայն նյութերի նախապատրաստմամբ կամ քրեադատավարական գործողություններով, ինչը տվյալ փուլում անհնար է և դուրս դատարանի գործառույթներից։

Այսպիսով, դատարանը, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգքրի 127-րդ հոդվածի դրույթներին համապատասխան, հետազոտելով և գնահատելով ապացույցներն իրենց համակցությամբ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, ապացուցված է համարում ամբաստանյալներին՝ սույն դատավճռի ներածական մասում շարադրված մեղադրանքների ձևակերպմամբ` Արտուշ Ռուբիկի Հակոբյանին՝ ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 222-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով, 35-175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով և 183-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով, Դավիթ Սուրենի Գալստյանին՝ ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 222-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով, 35-175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով, 183-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով և 268-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով, Սամվել Հրաչի Դավթյանին՝ ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 222-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով, 35-175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով, 183-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով և 268-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և Արթուր Գրիշայի Մանուկյանին՝ ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 222-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 35-175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով առաջադրված մեղադրաներով նախատեսված հանցանքները կատարելը և գտնում է, որ վերջիններս կատարած հանցավոր արարքների համար ենթակա են պատժի։

Պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում ինչպես ամբաստանյալներից յուրաքանչյուրի կողմից կատարած հանցագործությունների բնույթն ու դրանց հասարակական վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ նրանցից յուրաքանչյուրի դերակատարությունը կատարված հանցանքների մեջ, նրանց անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։

Որպես Արտուշ Հակոբյանի անձը բնութագրող հանգամանք՝ դատարանը հաշվի է առնում այն, որ նա ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի հաշվառումներով անցնում է որպես դատվածություն չունեցող անձ։

/տես` հատոր 6, գ.թ. 227-228, դատական նիստի արձանագրությունը/

Դատարանը, ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն, ամբաստանյալ Արտուշ Հակոբյանի պատիժը մեղմացնող հանգամանք է դիտում այն, որ նա ունի առողջական խնդիրներներ. վերջինիս մոտ առկա է «անձի օրգանական խանգարում» հոգեկան հիվանդությունը, սակայն փորձագիտական հանձնաժողովը նրան կատարած հանցանքների առումով ճանաչել է մեղսունակ։

/տես՝ հատոր 14, գ.թ 58-66, քրեական գործի նյութերը և դատական նիստի արձանագրությունը/

Դատարանը գտնում է, որ ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 63-րդ հոդվածի համաձայն՝ ամբաստանյալ Արտուշ Հակոբյանի արարքում նրա պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չկան։

/տես՝ քրեական գործի նյութերը և դատական նիստի արձանագրությունը/

Որպես Դավիթ Սուրենի Գալստյանի անձը բնութագրող դրական հանգամանք՝ դատարանը հաշվի է առնում Երևան քաղաքի Մալաթիա-Սեբաստիա թաղամասի «Արմեն 19» համատիրության նախագահ Դ.Ղուկասյանի և Երևան քաղաքի Իսակովի 36/2 շենքի բնակիչների կողմից տրված բնութագիրը, համաձայն որի`

«Դավիթ Սուրենի Գալստյանը ծնված 1980թ.-ի նոյեմբերի 16-ին, ապրել է Իսակովի 36/2 շենքի 19-րդ բնակարանում 1985թ.-ից մինչև 2007թ.։ Սովորել է թիվ 190 միջնակարգ դպրոցում, որից հետո ամուսնացել է 2004 թվականին, ունի երկու որդի։ Դավիթը եղել է բարի, ազնիվ, ընկերասեր, մեծերին հարգող, ծնողասեր, ընտանիքին նվիրված անձնավորություն»։

/տես` քրեական գործի նյութերը և դատական նիստի արձանագրությունը/

Դատարանը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 1-ին մասի 4-րդ կետի համաձայն, ամբաստանյալ Դավիթ Գալստյանի արարքում նրա պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանք է դիտում պատիժ նշանակելու պահին հանցավորի խնամքի տակ մինչև տասնչորս տարեկան երկու երեխաների առկայությունը` Խաչատուր Դավիթի Գալստյան` ծնված 2005թ. փետրվարի 08-ին և Սուրեն Դավիթի Գալստյան` ծնված 2007թ. օգոստոսի 15-ին։

/ տես` հատոր 11, գ.թ. 218-220, դատական նիստի արձանագրությունը/

Դատարանը գտնում է, որ ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 22-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետի և 63-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետի համաձայն՝ ամբաստանյալ Դավիթ Գալստյանի արարքում նրա պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանք է հանցանքը կատարելու առանձնապես վտանգավոր ռեցիդիվը, այն, որ նա հանդիսանում է նախկինում չորս անգամ դատապարտված անձ՝
1/.04.02.1998թ.-ին՝ Շահումյանի ժողդատարանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 105-րդ հոդվածի 1-ին մասով` ազատազրկման 3 տարի ժամկետով։
2/. 30.07.2001թ.-ին՝ Էրեբունի և Նուբարաշեն համայնքների առաջին ատյանի դատարանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 86-րդ հոդվածի 2-րդ մասով` ազատազրկման 2 տարի 6 ամիս ժամկետով։
3/. 16.09.2004թ.-ին՝ Մալաթիա-Սեբաստիա համայնքների առաջին ատյանի դատարանի կողմից կողմից՝ ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով` ազատազրկման՝ 7 տարի 18 օր ժամկետով։
4/. 03.02.2009թ.-ին՝ Երևանի քրեական դատարանի կողմից՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով, 34-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 3-րդ կետով և 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով` ազատազրկման 6 տարի 6 ամիս ժամկետով։ ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանի 20.12.2010 թվականի որոշմամբ Դավիթ Սուրենի Գալստյանի նկատմամբ կիրառվել է բժշկական բնույթի հարկադրանքի միջոց` հարկադիր բուժում ՀՀ ԱՆ «Նուբարաշեն» բժշկական կենտրոն ՓԲԸ-ի Նուբարաշենի հոգեբուժական կլինիկայի ընդհանուր հսկողության հոգեբուժական բաժանմունքում, դատվածությունները չմարված։

/տես` ՀՀ ինֆորմացիոն կենտրոնի կողմից տրված՝ Դավիթ Գալստյանի վերաբերյալ պահանջագիրը, հատոր 5, գ.թ. 229-232, դատական նիստի արձանագրությունը/

Դատարանը, ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն, ամբաստանյալ Սամվել Դավթյանի պատիժը մեղմացնող հանգամանք է դիտում այն, որ նա ունի առողջական խնդիրներներ. վերջինիս մոտ ախտորոշվել է «սրտի ձախ փորոքի արյան շրջանառության խանգարում, հիսի խցի ոչ լրիվ պաշարում, խրոնիկական բրոնխիտ»։

/տես՝ քրեական գործի նյութերը, ՀՀ ԱՆ «Նուբարաշեն» ՔԿՀ-ի կողմից տրված գրությունը և դատական նիստի արձանագրությունը/

Դատարանը գտնում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 22-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետի և 63-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետի համաձայն՝ ամբաստանյալ Սամվել Դավթյանի արարքում նրա պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանք է հանցանքը կատարելու առանձնապես վտանգավոր ռեցիդիվը՝ այն, որ նա ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի հաշվառումներով անցնում է որպես նախկինում 3 անգամ դատապարտված անձ`
1/. 29.04.1994թ.-ին ՀՀ Գերագույն դատարանի կողմից՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 72-րդ հոդվածով` ազատազրկման՝ 11 տարի 6 ամիս ժամկետով՝ անձնական գույքի բռնագրավմամբ։
2/. 18.05.2000թ.-ին՝ Արագածոտնի մարզի առաջին ատյանի դատարանի կողմից՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-39-203.3-րդ հոդվածի 2-րդ մասով` ազատազրկման 6 տարի 6 ամիս ժամկետով, ՀՀ քրեական և զինվորական վերաքննիչ դատարանի դատավճռով ՀՀ Արագածոտնի մարզի առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը պատժի մասով փոփոխվել և պատիժի է նշանակվել՝ ազատազրկում 5 տարի 6 ամիս ժամկետով։
3/. 29.05.2007թ.-ին Կենտրոն և Նորք-Մարաշ համայնքների առաջին ատյանի դատարանի կողմից՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 7-րդ և 8-րդ կետերով` ազատազրկման 4 տարի ժամկետով։ Պատժից ազատվել է այն ամբողջությամբ կրելով, դատվածությունները չմարված։

/տես` ՀՀ ինֆորմացիոն կենտրոնի կողմից տրված Սամվել Դավթյանի վերաբերյալ պահանջագիրը, հատոր 5, գ.թ. 235-236, դատական նիստի արձանագրությունը/

Որպես Արթուր Գրիշայի Մանուկյանի անձը բնութագրող հանգամանք՝ դատարանը հաշվի է առնում այն, որ նա ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի հաշվառումներով անցնում է որպես դատվածություն չունեցող անձ։

/տես` հատոր 5, գ.թ. 226-227, դատական նիստի արձանագրությունը/

Դատարանը, ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 2-րդ կետի համաձայն, ամբաստանյալ Արթուր Գրիշայի Մանուկյանի արարքում նրա պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք է դիտում այն, որ նրա մոտ առկա է «շիզոտիպային խանգարում» հոգեկան հիվանդությունը, սակայն վերջինս կատարած հանցանքների նկատմամբ ճանաչվել է մեղսունակ։

/տես` հատոր14, գ.թ. 54-57, քրեական գործի նյութերը, դատական նիստի արձանագրությունը/

Դատարանը գտնում է, որ ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 63-րդ հոդվածի համաձայն՝ ամբաստանյալ Արթուր Գրիշայի Մանուկյանի արարքում նրա պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չկան։
/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/

Ելնելով գործի հանգամանքներից, հիմք ընդունելով ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին կետի դրույթը, համաձայն որի` «Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատաuխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար», ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ կետի դրույթը, համաձայն որի` «Պատժի նպատակն է վերականգնել uոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպեu նաև կանխել հանցագործությունները» և ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասը` համաձայն որի` «Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով», դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալներ Արտուշ Ռուբիկի Հակոբյանի կողմից ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 222-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով, 35-175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով և 183-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով, Դավիթ Սուրենի Գալստյանի կողմից ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 222-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով, 35-175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով, 183-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով և 268-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով, Սամվել Հրաչի Դավթյանի կողմից ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 222-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով, 35-175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով, 183-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով և 268-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և Արթուր Գրիշայի Մանուկյանի կողմից ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 222-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 35-175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով կատարված արարքների համար, նրանց նկատմամբ պետք է պատիժներ նշանակվեն ազատազրկման ձևով, իսկ ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 222-րդ հոդվածի 1-ին մասով կատարած արարքների համար` նաև անձնական գուքի բռնագրավմամբ։

Անդրադառնալով ամբաստանյալների նկատմամբ նշանակվելիք պատժատեսակների ընտրության, պատժաչափերի և այդպիսիք նրանց կողմից կրելու հարցին՜ դատարանն արձանագրում է հետևյալը.

ինչպես նշվեց վերևում, դատարանն անձի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս պետք է ղեկավարվի ՀՀ Քրեական օրեսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածների պահանջներով` հաշվի առնելով ինչպես օրենսդրական, այնպես էլ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի կողմից ձևավորված նախադեպային մի շարք մոտեցումներ` մասնավորապես, իր ՎԲ-142/07, ՎԲ-50/07, ՎԲ-192/07, ՎԲ-201/07, ԱՎԴ2/0059/01/08 որոշումներում քննարկվող հարցի առումով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն արտահայտել է ներքոհիշյալ իրավական դիրքորոշումները.

«ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածն ամրագրել է արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքը։ Պատիժ նշանակելիս արդարության սկզբունքը դրսևորվում է օրենքով նախատեսված մի շարք պահանջներով։ ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է Քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով նույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները։

ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն՝ հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժն արդարացի է, եթե համապատասխանում է հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը անհրաժեշտ և բավարար է անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար։
Միևնույն ժամանակ, ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն» հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվող պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները։

Պատիժ նշանակելիս հանցավորի նկատմամբ անհատական մոտեցումն անհրաժեշտ է, որպեսզի դատարանը պատժի տեսակն ու չափը ընտրելիս համոզվի, որ դրանով կհասնի պատժի վերը նշված նպատակներին, որոնք փոխկապակցված և փոխհամաձայնեցված են (մեկ նպատակը ենթադրում է մյուսները և յուրաքանչյուրի ինքնուրույն իրականացումն օժանդակում է մյուսներին)։ Այսինքն՝ պատժի նպատակներին հասնելու երաշխիք է հանցագործություն կատարած անձի նկատմամբ արդարացի, արարքի ծանրությանը և հասարակական վտանգավորությանը համապատասխան պատիժ նշանակելը։

ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքները, որոշիչ հանգամանքներ են պատժի տեսակը և չափը որոշելու հարցում։

Այլ կերպ` դատարանը պետք է բացահայտի կատարված կոնկրետ հանցանքի առանձնահատուկ հատկանիշները, որոնք կարող են ազդել հանրության համար վտանգավորության աստիճանի վրա (հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, վնասի չափը և այլն)։

Դատարանը հանրության համար վտանգավորության բնույթը որոշելու ժամանակ պետք է պարզի և հաշվի առնի նաև պաշտպանվող հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը հանցանքի կատարման պահին»։

Սույն գործով ամբաստանյալների նկատմամբ պատիժ նշանակելիս դատարանը ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի կողմից ձևավորած վերոշարադրյալ դրիրքորոշումների լույսի ներքո հաշվի է առնում ամբաստանյալների՝ ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 62-րդ և 63-րդ հոդվածներով նախատեսված պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։ Դրանք հնարավորություն են տալիս պատկերացում կազմել հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանի և բնույթի, հանցավորի անձնավորության մասին և այս՝ կոնկրետ գործով անհատականացնել պատիժը։

Պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները բնութագրում են ինչպես կատարված հանցագործությունը, այնպես էլ հանցավորների անձնավորությունը։ Դրանք բարձրացնում կամ իջեցնում են անձի՝ որպես հանցավորի հասարակական վտանգավորության աստիճանը և ազդում են պատժի վրա։

Քրեական օրենքի ընդհանուր մասի վերը թվարկված դրույթներից հետևում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ պատժատեսակի և պատժաչափի վերաբերյալ դատարանի կողմից կայացված որոշումը պետք է հիմնված լինի կատարած հանցագործության, դրա առանձնահատկությունների, գործի կոնկրետ հանգամանքների, հանցավորի անձի, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների բազմակողմանի գնահատման վրա՝ նպատակ ունենալով ապահովել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասում նշված պատժի նպատակների իրագործման հնարավորությունը։

Այլ կերպ` ՀՀ Քրեական օրենսգրքի ընդհանուր մասի վերը թվարկված դրույթներից և Վճռաբեկ դատարանի իրավական դիրքորոշումներից հետևում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ պատժաչափի նպատակահարմարության վերաբերյալ դատարանի որոշումը պետք է հիմնված լինի կատարած հանցագործության, դրա առանձնահատկությունների, գործի կոնկրետ հանգամանքների, հանցավորի անձի, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների բազմակողմանի գնահատման վրա՝ օրինականության, արդարության, պատասխանատվության անհատականացման և մարդասիրության սկզբունքներին համապատասխան, նպատակ ունենալով ապահովելու ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 10, 48, 61-րդ հոդվածների պահանջները։

Դատարանն անդրադառնալով Արտուշ Հակոբյանի, Սամվել Դավթյանի, Դավիթ Գալստյանի և Արթուր Մանուկյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցիներ` կալանավորման հարցին, գտնում է, որ դրանք պետք թողնվեն անփոփոխ, մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։

Միաժամանակ դատարանը» ղեկավարվելով ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 119-րդ հոդվածով, գտնում է, որ իրեղեն ապացույց հանդիսացող Գուրգեն Հայրապետյանի տաբատի հետին աջ գրպանից հայտնաբերված, 1.574 գրամ հաստատուն չոր քաշով ափիոն տեսակի թմրամիջոցը, Սամվել Դավթյանի անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերված, փորձաքննության անցկացումից հետո առկա 0.5 գրամ հաստատուն քաշով ափիոն տեսակի թմրամիջոցը, Դավիթ Գալստյանի անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերված, փորձաննության անցկացումից հետո առկա՝ 9.9 գրամ քաշով չորացված մարիխուանա տեսակի թմրամիջոցը, Արման Դալլաքյանի անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերված, փորձաքննության անցկացումից հետո առկա՝ 1.1 գրամ հաստատուն քաշով ափիոն տեսակի թմրամիջոցը, Արման Դալլաքյանի անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերված «Սմիթ Վեսոն» գրառմամբ ծալովի դանակը՝ պետք է ոչնչացնել, Արտուշ Հակոբյանի կողմից շահագործված «Համմեր» մակնիշի 19 DP 999 համարանիշի ավտոմեքենայի խուզարկությամբ հայտնաբերված, 8.8գրամ հաստատուն քաշով չորացված մարիխուանա տեսակի թմրամիջոցը` պետք է հանձնել նախաքննական մարմնին՝ սույն քրեական գործից անջատված մասով բանդայի՝ ինքնությունները չպարզված անդամների վերաբերյալ քրեական գործին կցելու և նախաքննության ընթացքում թմրամիջոցի ձեռք բերման աղբյուրը պարզելու համար, իսկ գործով տուժողներ Նապոլեոն Ազիզյանի տանից հափշտակված «Սոնի» տեսակի թվային ֆոտոխցիկը և Էդուարդ Բեզոյանի տանից հափշտակված «CK» Կելվին Կլեյն տեսակի օծանելիքը պետք է վերադարձնել համապատասխանաբար Նապոլեոն Ազիզյանին և Կարեն Բեզոյանին։

ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ ՀԿԳ քննության քննչական խմբի ՀԿԳ ավագ քննիչ Ս.Հարությունյանի՝ 25.07.2012թ-ի իրեղեն ապացույց ճանաչելու մասին որոշմամբ որպես իրեղեն ապացույց ճանաչված մյուս առարկաների տնoրինմանը պետք է անդրադառնալ սույն քրեական գործից անջատված՝ Քյարամ Թոռնիկի Ամոյանի վերաբերյալ քրեական գործով հետագայում կայացվելիք վերջնական դատական ակտով։

Քրեական գործով այլ փաստաղթղի կարգով ապացույց ճանաչված` ամբաստանյալ Դավիթ Գալստյանի մասնակցությամբ 24.09.2011թ.-ին իրկանացաված քննչական փորձարարության ընթացքում կատարված տեսաձայնագրման սկավառակը, մեղադրյալ Արման Դալլաքյանի նկատմամբ իրականացված «ներքին դիտում» օպերատիվ հետախուզական միջոցառման տեսաձայնագրային սկավառակը, Երևանի Ամառանոցային 1-ին նրբանցքի թիվ 20 տան վարձակալության պայմանագիրը, Կոտայքի մարզի Պտղնի-2, 1-ին թաղամասի թիվ 26 ամառանոցի վարձակալության պայմանագիրը, ինչպես նաև ամբաստանյալ Արտուշ Հակոբյանի կողմից գործի դատական քննության ընթացքում ներկայացված լազերային սկավառակներն ու լուսանկարները՝ պետք է պահել քրեական գործի հետ միասին։

Արտուշ Ռուբիկի Հակոբյանից, Դավիթ Սուրենի Գալստյանից և Սամվել Հրաչի Դավթյանից համապարտության կարգով հօգուտ պետական բյուջեի պետք է բռնագանձել 1.410.640 ՀՀ դրամ՝ որպես դատական ծախսեր։

Հնարավոր քաղաքացիական հայցերը, դատական ծախսերի բռնագանձումն ու գույքի բռնագրավումն ապահովելու նպատակով՝ ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ ՀԿԳ քննության քննչական խմբի ՀԿԳ ավագ քննիչ Ս.Հարությունյանի՝ 26.07.2012թ-ի` «Գույքի վրա կալանք դնելու մասին» որոշմամբ՝ «Մերսեդես» մակնիշի ավտոմեքենայի վթարի դեպքի վայրի զննության ընթացքում հայտնաբերված 12.530 ՀՀ դրամի, Բանդայի անդամների կողմից վարձակալած Երևանի Ամառանոցային փողոցի 1-ին նրբանցքի 20 տան խուզարկությամբ հայտաբերված «Կոլբեր» և «Կեինավ» գրառումներով ժամացույցների, Արտուշ Հակոբյանի «Համմեր» մակնիշի 19 DP 999 համարանիշի ավտոմեքենայի խուզարկությամբ հայտնաբերված 281.000 ՀՀ դրամ գումարի և նրան պատկանող «Կարտիե» տեսակի ձեռքի ժամացույցի, Արման Դալլաքյանի անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերված 30.000 ՀՀ դրամ գումարի վրա դրված արգելանքը պետք է պահպանել, նույն որոշմամբ կալանադրված գույքերի տնօրինմանն պետք է անդրադառնալ սույն քրեական գործից անջատված՝ Քյարամ Թոռնիկի Ամոյանի վերաբերյալ քրեական գործով հետագայում կայացվելիք վերջնական դատական ակտով, իսկ ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ ՀԿԳ քննության վարչության քննիչի 10.10.2011թ-ի որոշմամբ Երևան քաղաքի Բաղրամյան պողոտա 4-րդ նրբանցք 36 հասցեի բնակելի տան, Երևան քաղաքի Սարյան փողոցի 36 շենքի 11 բնակարանի, Երևան քաղաքի Սարյան փողոցի 4-րդ շենքի 68-րդ բնակարանի և «Հացագործ Անդրանիկ» ՍՊԸ-ի անվամբ ՀՀ Կոտայքի մարզի Գառնի համայնքի Եղ.Չարենցի փող, թիվ 28 հասցեում գտնվող հացի արտադրամասի վրա դրված կալանքները պետք է պահպանել՝ քրեական գործով վարույթի ավարտից հետո մեկ ամսվա ընթացքում։

4. Եզրափակիչ մաս

Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ Քրեական դատավարաության օրենսգրքի 357-359, 360, 365, 369-373-րդ հոդվածներով՝ դատարանը

Վ Ճ Ռ Ե Ց

1.Արտուշ Ռուբիկի Հակոբյանին ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքում արդարացնել՝ այդ հանցանքի կատարման մեջ ճանաչելով և հռչակելով նրա անմեղությունը։

Արտուշ Ռուբիկի Հակոբյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 222-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով, 35-175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով և 183-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով նախատեսված հանցագործությունների կատարման մեջ։

ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 222-րդ հոդվածի 1-ին մասով Արտուշ Ռուբիկի Հակոբյանի նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկում` 12 /տասներկու/ տարի ժամկետով՝ անձնական գույքի բռնագրավմամբ, բայց ոչ ավելի քան 229.985.750 ՀՀ դրամը և 221.825 ԱՄՆ դոլարին համարժեք ՀՀ դրամը, ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով՝ պատիժ նշանակել ազատազրկում` 10 /տասը/ տարի ժամկետով՝ առանց գույքի բռնագրավման, ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 35-175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով՝ պատիժ նշանակել ազատազրկում` 7 /յոթ/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով՝ առանց գույքի բռնագրավման, ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 183-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով պատիժ նշանակել ազատազրկում` 6 /վեց/ տարի ժամկետով։

ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կարգով, հանցանքների համակցությամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով՝ Արտուշ Ռուբիկի Հակոբյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում` 15 /տասնհինգ/ տարի ժամկետով՝ անձնական գույքի բռնագրավմամբ, բայց ոչ ավել քան 229.985.750 ՀՀ դրամը և 221.825 ԱՄՆ դոլարին համարժեք ՀՀ դրամը։

Արտուշ Ռուբիկի Հակոբյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը՝ կալանավորումը, թողնել անփոփոխ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը, նշանակված պատժի կրման սկիզբը հաշվել 2011թ. սեպտեմբերի 25-ից։

2. Դավիթ Սուրենի Գալստյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 222-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով, 35-175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով, 183-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով և 268-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հանցագործությունների կատարման մեջ։

ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 222-րդ հոդվածի 1-ին մասով Դավիթ Սուրենի Գալստյանի նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկում` 13 /տասներեք/ տարի ժամկետով՝ անձնական գույքի բռնագրավմամբ, բայց ոչ ավել քան՝ 229.985.750 ՀՀ դրամը և 221.825 ԱՄՆ դոլարին համարժեք ՀՀ դրամը, ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով՝ պատիժ նշանակել ազատազրկում` 11 /տասնմեկ/ տարի ժամկետով՝ առանց գույքի բռնագրավման, ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 35-175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով պատիժ նշանակել ազատազրկում` 10/տասը/ տարի ժամկետով՝ առանց գույքի բռնագրավման, ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 183-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով պատիժ նշանակել ազատազրկում` 7 /յոթը/ տարի ժամկետով, ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով պատիժ նշանակել ազատազրկում` 2 /երկու/ տարի ժամկետով։

ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կարգով, հանցանքների համակցությամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով՝ Դավիթ Սուրենի Գալստյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում` 15 /տասնհինգ/ տարի ժամկետով՝ անձնական գույքի բռնագրավմամբ, բայց ոչ ավել քան 229.985.750 ՀՀ դրամը և 221.825 ԱՄՆ դոլարին համարժեք ՀՀ դրամը։

Դավիթ Սուրենի Գալստյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը՝ կալանավորումը, թողնել անփոփոխ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը, նշանակված պատժի կրման սկիզբը հաշվել 2011թ. սեպտեմբերի 23-ից։

3. Սամվել Հրաչի Դավթյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 222-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով, 35-175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով, 183-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով և 268-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հանցագործությունների կատարման մեջ։

ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 222-րդ հոդվածի 1-ին մասով Սամվել Հրաչի Դավթյանի նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկում` 13 /տասներեք/ տարի ժամկետով՝ անձնական գույքի բռնագրավմամբ, բայց ոչ ավել քան՝ 229.985.750 ՀՀ դրամը և 221.825 ԱՄՆ դոլարին համարժեք ՀՀ դրամը, ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով՝ պատիժ նշանակել ազատազրկում` 11 /տասնմեկ/ տարի ժամկետով՝ առանց գույքի բռնագրավման, ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 35-175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով պատիժ նշանակել ազատազրկում` 10 /տասը/ տարի ժամկետով՝ առանց գույքի բռնագրավման, ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 183-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով պատիժ նշանակել ազատազրկում` 7 /յոթը/ տարի ժամկետով, ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով պատիժ նշանակել ազատազրկում` 2 /երկու/ տարի ժամկետով։

ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կարգով, հանցանքների համակցությամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով՝ Սամվել Հրաչի Դավթյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում` 15 /տասնհինգ/ տարի ժամկետով՝ անձնական գույքի բռնագրավմամբ, բայց ոչ ավել քան 229.985.750 ՀՀ դրամը և 221.825 ԱՄՆ դոլարին համարժեք ՀՀ դրամը։

Դավիթ Սուրենի Գալստյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը՝ կալանավորումը, թողնել անփոփոխ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը, նշանակված պատժի կրման սկիզբը հաշվել 2011թ. սեպտեմբերի 23-ից։

4. Արթուր Գրիշայի Մանուկյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 222-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 35-175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով նախատեսված հանցագործությունների կատարման մեջ։

ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 222-րդ հոդվածի 1-ին մասով Արթուր Գրիշայի Մանուկյանի նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկում` 10 /տասը/ տարի ժամկետով՝ առանց գույքի բռնագրավման։ ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 35-175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով՝ պատիժ նշանակել ազատազրկում` 7 /յոթ/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով՝ առանց գույքի բռնագրավման։

ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կարգով, հանցանքների համակցությամբ նշանակված պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով՝ Արթուր Գրիշայի Մանուկյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում` 11 /տասնմեկ/ տարի ժամկետով՝ առանց գույքի բռնագրավման։

Արթուր Գրիշայի Մանուկյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը՝ կալանավորումը, թողնել անփոփոխ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը, նշանակված պատժի կրման սկիզբը հաշվել 2011թ. սեպտեմբերի 23-ից։

Քրեական գործով իրեղեն ապացույց հանդիսացող՝ Գուրգեն Հայրապետյանի տաբատի հետին աջ գրպանից հայտնաբերված, 1.574 գրամ հաստատուն չոր քաշով ափիոն տեսակի թմրամիջոցը, Սամվել Դավթյանի անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերված, փորձաքննության անցկացումից հետո առկա 0.5 գրամ հաստատուն քաշով ափիոն տեսակի թմրամիջոցը, Դավիթ Գալստյանի անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերված, փորձաննության անցկացումից հետո առկա՝ 9.9 գրամ քաշով չորացված մարիխուանա տեսակի թմրամիջոցը, Արման Դալլաքյանի անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերված, փորձաքննության անցկացումից հետո առկա՝ 1.1 գրամ հաստատուն քաշով ափիոն տեսակի թմրամիջոցը, Արման Դալլաքյանի անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերված «Սմիթ Վեսոն» գրառմամբ ծալովի դանակը՝ ոչնչացնել, Արտուշ Հակոբյանի կողմից շահագործված «Համմեր» մակնիշի 19 DP 999 համարանիշի ավտոմեքենայի խուզարկությամբ հայտնաբերված, 8.8գրամ հաստատուն քաշով չորացված մարիխուանա տեսակի թմրամիջոցը՝ հանձնել նախաքննական մարմնին՝ սույն քրեական գործից անջատված մասով բանդայի՝ ինքնությունները չպարզված անդամների վերաբերյալ քրեական գործին կցելու և նախաքննության ընթացքում թմրամիջոցի ձեռք բերման աղբյուրը պարզելու համար, իսկ գործով տուժողներ Նապոլեոն Ազիզյանի տանից հափշտակված «Սոնի» տեսակի թվային ֆոտոխցիկը և Էդուարդ Բեզոյանի տանից հափշտակված «CK» Կելվին Կլեյն տեսակի օծանելիքը վերադարձնել՝ համապատասխանաբար Նապոլեոն Ազիզյանին և Կարեն Բեզոյանին։

ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ ՀԿԳ քննության քննչական խմբի ՀԿԳ ավագ քննիչ Ս.Հարությունյանի՝ 25.07.2012թ-ի իրեղեն ապացույց ճանաչելու մասին որոշմամբ որպես իրեղեն ապացույց ճանաչված մյուս առարկաների տնoրինմանն անդրադառնալ սույն քրեական գործից անջատված՝ Քյարամ Թոռնիկի Ամոյանի վերաբերյալ քրեական գործով հետագայում կայացվելիք վերջնական դատական ակտով։

Քրեական գործով այլ փաստաղթղի կարգով ապացույց ճանաչված՝ ամբաստանյալ Դավիթ Գալստյանի մասնակցությամբ 24.09.2011թ.-ին իրկանացաված քննչական փորձարարության ընթացքում կատարված տեսաձայնագրման սկավառակը, մեղադրյալ Արման Դալլաքյանի նկատմամբ իրականացված «ներքին դիտում» օպերատիվ հետախուզական միջոցառման տեսաձայնագրային սկավառակը, Երևանի Ամառանոցային 1-ին նրբանցքի թիվ 20 տան վարձակալության պայմանագիրը, Կոտայքի մարզի Պտղնի-2, 1-ին թաղամասի թիվ 26 ամառանոցի վարձակալության պայմանագիրը, ինչպես նաև ամբաստանյալ Արտուշ Հակոբյանի կողմից գործի դատական քննության ընթացքում ներկայացված լազերային սկավառակներն ու լուսանկարները՝ պահել քրեական գործի հետ միասին։
Արտուշ Ռուբիկի Հակոբյանից, Դավիթ Սուրենի Գալստյանից և Սամվել Հրաչի Դավթյանից համապարտության կարգով հօգուտ պետական բյուջեի բռնագանձել 1.410.640 ՀՀ դրամ՝ որպես դատական ծախսեր։

Հնարավոր քաղաքացիական հայցերը, դատական ծախսերի բռնագանձումն ու գույքի բռնագրավումն ապահովելու նպատակով՝ ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ ՀԿԳ քննության քննչական խմբի ՀԿԳ ավագ քննիչ Ս.Հարությունյանի՝ 26.07.2012թ-ի` «Գույքի վրա կալանք դնելու մասին» որոշմամբ՝ «Մերսեդես» մակնիշի ավտոմեքենայի վթարի դեպքի վայրի զննության ընթացքում հայտնաբերված 12.530 ՀՀ դրամի, Բանդայի անդամների կողմից վարձակալած Երևանի Ամառանոցային փողոցի 1-ին նրբանցքի 20 տան խուզարկությամբ հայտաբերված «Կոլբեր» և «Կեինավ» գրառումներով ժամացույցների, Արտուշ Հակոբյանի «Համմեր» մակնիշի 19 DP 999 համարանիշի ավտոմեքենայի խուզարկությամբ հայտնաբերված 281.000 ՀՀ դրամ գումարի և նրան պատկանող «Կարտիե» տեսակի ձեռքի ժամացույցի, Արման Դալլաքյանի անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերված 30.000 ՀՀ դրամ գումարի վրա դրված արգելանքը պահպանել, նույն որոշմամբ կալանադրված գույքերի տնօրինմանն անդրադառնալ սույն քրեական գործից անջատված՝ Քյարամ Թոռնիկի Ամոյանի վերաբերյալ քրեական գործով հետագայում կայացվելիք վերջնական դատական ակտով, իսկ ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ ՀԿԳ քննության վարչության քննիչի 10.10.2011թ-ի որոշմամբ Երևան քաղաքի Բաղրամյան պողոտա 4-րդ նրբանցք 36 հասցեի բնակելի տան, Երևան քաղաքի Սարյան փողոցի 36 շենքի 11 բնակարանի, Երևան քաղաքի Սարյան փողոցի 4-րդ շենքի 68-րդ բնակարանի և «Հացագործ Անդրանիկ» ՍՊԸ-ի անվամբ ՀՀ Կոտայքի մարզի Գառնի համայնքի Եղ. Չարենցի փող, թիվ 28 հասցեում գտնվող հացի արտադրամասի վրա դրված կալանքները պահպանել՝ քրեական գործով վարույթի ավարտից հետո մեկ ամսվա ընթացքում։

Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարան հրապարակվելու օրվանից հետո` մեկամսյա ժամկետում։


Դ Ա Տ Ա Վ Ո Ր Մ. Մ Ա Կ Յ Ա Ն