ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ


Գործ №ԵԿԴ/0156/01/12
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ
վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության
առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը
կայացրած դատարանի կազմը նախագահող
դատավոր` Մ. Մարտիրոսյան


Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ


22 փետրվարի 2013 թվականի ք. Երևան


ՀՀ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ /այսուհետ նաև`
Վերաքննիչ դատարան/ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ`

նախագահող դատավոր` Ա. ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ
դատավորներ` Ս. ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆ
Մ. ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ

քարտուղարությամբ` Ռ. ԴԱՎՈՅԱՆԻ
մասնակցությամբ`
մեղադրող` Հ. ԷՅՐԱՄՋՅԱՆԻ
պաշտպան` Ա. ՔԱԼԱՇՅԱՆԻ
ամբաստանյալ` Հ. ԶԱՔԱՐՅԱՆԻ

դռնբաց դատական նիստում ամբաստանյալ Հովհաննես Ալեքսանի Զաքարյանի պաշտպան Ավետիս Քալաշյանի ներկայացրած վերաքննիչ բողոքի հիման վրա, վճռաբեկության կարգով քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի` Հովհաննես Ալեքսանի Զաքարյանի, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանքի կատարման համար,

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

Գործի դատավարական նախապատմությունը.

1. ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնական բաժնի հետաքննիչ Ա. Հովսեփյանի` 2011թ. ապրիլի 3-ի որոշմամբ Արտյոմ Խուգայանի հաղորդումը` նախապատրաստված նյութերի հետ միասին, ըստ ենթակայության, հանձնվել է Կոնտրոնի քննչական բաժին: /տե՛ս գործի նյութեր հ.1 գ-թ 19/

2. ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Կենտրոնականի քննչական բաժնի քննիչ Վ. Ասատրյանի` 2012թ. ապրիլի 4-ի որոշմամբ Հովհաննես Ալեքսանի Զաքարյանի կողմից դիտավորությամբ Արտյոմ Արամայիսի Խուգոյանին առողջությանը ծանր վնաս պատճառելու պեպքի առթիվ հարուցվել է թիվ 13116612 քրեական գործը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով, այն ընդունվել է վարույթ և կատարվել նախաքննություն: /հ.1 գ-թ 22/

3. 2012թ. ապրիլի 12-ին Հովհաննես Ալեքսանի Զաքարյանը ձերբակալվել է: /հ.1 գ-թ 75-78/

4. Քննիչ Վ. Ասատրյանի` 2012թ. ապրիլի 14-ի որոշմամբ թիվ 13116612 քրեական գործով Հովհաննես Ալեքսանի Զաքարյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով: /հ.1 գ-թ 107-109/

5. Քննիչ Վ. Ասատրյանի` 2012թ. ապրիլի 14-ի որոշմամբ միջնորդություն է հարուցվել Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան /այսուհետ նաև` Առաջին ատյանի դատարան/` թիվ 13116612 քրեական գործով մեղադրյալ Հ. Զաքարյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառելու կալանավորում` 2 /երկու/ ամիս ժամանակով: /հ.1 գ-թ 120-121/

6. Առաջին ատյանի դատարանի` 2012թ. ապրիլի 14-ի որոշմամբ նախաքննության մարմնի միջնորդությունը բավարարվել է և թիվ 13116612 քրեական գործով մեղադրյալ Հ. Զաքարյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը` 2 /երկու/ ամիս ժամանակով` կալանքի սկիզբը հաշվելով 2012թ. ապրիլի 12-ից:
Պաշտպան Ա. Քալաշյանի և մեղադրյալ Հ. Զաքարյանի միջնորդությունը` վերջինիս նկատմամբ որպես այլընտրանքային խափանման միջոց գրավ կիրառելու մասին, մերժվել է: /հ.1 գ-թ 123-124/

7. Քննիչ Վ. Ասատրյանի` 2012թ. մայիսի 30-ի որոշմամբ թիվ 13116612 քրեական գործով միջնորդություն է հարուցվել Առաջին ատյանի դատարան` մեղադրյալ Հ. Զաքարյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոց կալանավորման ժամկետը երկարացնելու 2 /երկու/ ամիս ժամանակով` մինչև 2012թ. օգոստոսի 12-ը: /հ.1 գ-թ 212-213/

8. Առաջին ատյանի դատարանի` 2012թ. հունիսի 8-ի որոշմամբ նախաքննության մարմնի միջնորդությունը բավարարվել է, և թիվ 13116612 քրեական գործով մեղադրյալ Հ. Զաքարյանին կալանքի տակ պահելու ժամկետը երկարացվել է` 2 /երկու/ ամիս ժամանակով` մինչև 2012թ. օգոստոսի 12-ը:
Պաշտպան Ա. Քալաշյանի և մեղադրյալ Հ. Զաքարյանի միջնորդությունը` վերջինիս նկատմամբ որպես այլընտրանքային խափանման միջոց գրավ կիրառելու մասին, մերժվել է: /հ.1 գ-թ 231-232/

9. Քննիչ Վ. Ասատրյանի` 2012թ. մայիսի 30-ի որոշմամբ միջնորդություն է հարուցվել Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազի տեղակալ Ա. Աֆանդյանին` թիվ 13116612 քրեական գործի նախաքննության ժամկետը երկարացնելու 2 /երկու/ ամիս ժամանակով` մինչև 2012թ. օգոստոսի 4-ը:
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազի տեղակալ Ա. Աֆանդյանի` 2012թ. մայիսի 30-ի որոշմամբ թիվ 13116612 քրեական գործի նախաքննության ժամկետը երկարացվել է 2 /երկու/ ամսով` մինչև 2012թ. օգոստոսի 4-ը: /հ.1 գ-թ 215-217/

10. Քննիչ Վ. Ասատրյանի` 2012թ. օգոստոսի 1-ի որոշմամբ միջնորդություն է հարուցվել Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազի տեղակալ Ա. Աֆանդյանին` թիվ 13116612 քրեական գործի նախաքննության ժամկետը երկարացնելու 2 /երկու/ ամիս ժամանակով` մինչև 2012թ. հոկտեմբերի 4-ը:
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազի տեղակալ Ա. Աֆանդյանի` 2012թ. օգոստոսի 1-ի որոշմամբ թիվ 13116612 քրեական գործի նախաքննության ժամկետը երկարացվել է 1 /մեկ/ ամսով` մինչև 2012թ. սեպտեմբերի 4-ը: /հ.1 գ-թ 243-245/

11. Քննիչ Վ. Ասատրյանի` 2012թ. օգոստոսի 1-ի որոշմամբ թիվ 13116612 քրեական գործով միջնորդություն է հարուցվել Առաջին ատյանի դատարան` մեղադրյալ Հ. Զաքարյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոց կալանավորման ժամկետը երկարացնելու 2 /երկու/ ամիս ժամանակով` մինչև 2012թ. հոկտեմբերի 12-ը: /հ.1 գ-թ 239-240/

12. Առաջին ատյանի դատարանի` 2012թ. օգոստոսի 3-ի որոշմամբ նախաքննության մարմնի միջնորդությունը բավարարվել է, և թիվ 13116612 քրեական գործով մեղադրյալ Հ. Զաքարյանին կալանքի տակ պահելու ժամկետը երկարացվել է` 2 /երկու/ ամիս ժամանակով` մինչև 2012թ. հոկտեմբերի 12-ը:
Պաշտպան Ա. Քալաշյանի միջնորդությունը` կալանավորումը գրավով փոխարինելու մասին, մերժվել է` անհիմն լինելու պատճառով: /հ.1 գ-թ 247/

13. 2012թ. օգոստոսի 30-ին քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Առաջին ատյանի դատարան` ըստ էության քննելու համար, որն Առաջին ատյանի դատարանում ստացվել է նույն օրը: /հ.1 գ-թ 270-277 և հ.2 գ-թ 1/

14. Առաջին ատյանի դատարանի` 2012թ. օգոստոսի 31-ի որոշմամբ քրեական գործն ընդունվել է վարույթ, իսկ 2012թ. սեպտեմբերի 4-ի որոշմամբ քրեական գործը նշանակվել է դատական քննության: /հ.2 գ-թ 2 և 20/

15. Առաջին ատյանի դատարանի` 2012թ. նոյեմբերի 8-ի դատավճռով ամբաստանյալ Հովհաննես Ալեքսանի Զաքարյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանքում և դատապարտվել ազատազրկման 3 /երեք/ տարի ժամկետով, որը պետք է կրի ՀՀ ԱՆ համապատասխան ՔԿ հիմնարկում` պատժի սկիզբը հաշվելով 2012թ. ապրիլի 12-ից: Խափանման միջոց կալանավորումը թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։ Դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո, 18.05.2012թ. որոշմամբ իրեղեն ապացույց ճանաչված հագուստները վերադարձվելու են տուժող Արտյոմ Խուգոյանին: /հ.2 գ-թ 93-96/

16. Ամբաստանյալ Ա. Զաքարյանի պաշտպան Ա. Քալաշյանը 2012թ. դեկտեմբերի 10-ին վերաքննիչ բողոք է ներկայացրել վերոհիշյալ դատավճռի դեմ:
Վերաքննիչ բողոքի կապակցությամբ պատասխան առարկություններ Վերաքննիչ դատարանում չեն ստացվել:

17. Քրեական գործի նյութերը Վերաքննիչ դատարանում ստացվել է 2012թ. դեկտեմբերի 24-ին: Վերաքննիչ դատարանի 2012թ. դեկտեմբերի 25-ի որոշմամբ վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ և նշանակվել Վերաքննիչ դատարանի դռնբաց դատական նիստում քննության:

Գործի փաստական հանգամանքները.

18. Առաջին ատյանի դատարանի կողմից ամբաստանյալ Հովհաննես Զաքարյանը դատապարտվել է այն արարքի համար, որ նա 2012թ. ապրիլի 1-ին` ժամը 02:10-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Մաշտոցի պողոտա 23 հասցեում գործող «Պեպինո» կարաոկե ակումբում վիճաբանել է Արտյոմ Արամայիսի Խուգոյանի հետ, որի ընթացքում դանակով հարվածել է Ա. Խուգոյանի որովայնին և դիտավորությամբ նրա առողջությանը պատճառել է կյանքի համար վտանգ սպառնացող ծանր մարմնական վնասվածք` որովայնի առաջային պատի կտրած-ծակած թափանցող վերքի ձևով:

Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը.

Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.

19. Ամբաստանյալ Ա. Զաքարյանի պաշտպան Ա. Քալաշյանն իր վերաքննիչ բողոքում մասնավորապես նշել է, որ Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռն անհիմն է հետևյալ պատճառաբանությամբ:
Բողոքի հեղինակը նշել է, որ որպես մեղադրանքը հիմնավորող ապացույցներ մատնանշվել են վկաներ Ջորջ Տոնոյանի, Վլադիմիր Ավդալյանի, Սեյրան Հովհաննիսյանի, Հովհաննես Մելքոնյանի ցուցմունքները, դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 443/հ և դատահետքաբանական փորձաքննության թիվ 764 եզրակացությունները, դատահետքաբանական և դատաբժշկական համալիր փորձաքննության թիվ 970 եզրակացությունը: Նշված ապացույցներն ինչպես առանձին, այնպես էլ իրենց համակցության մեջ, բավարար չեն առաջադրված մեղադրանքը հիմնավորված համարելու համար:
Հղում կատարելով մեղադրական եզրակացության մեջ հանցագործության նկարագրությանը` պաշտպան Ա. Քալաշյանը նշել է, որ նշված հետևությունները հիմնված են միայն ենթադրությունների վրա, այլ ոչ թե` գործով ձեռք բերված ապացույցների: Նախաքննության մարմինը նույնիսկ չի հստակեցրել, թե որն է հանդիսանում դեպքի վայրը: Ըստ մեղադրական եզրակացության` դեպքի վայր է հանդիսացել ակումբի մոտակայքը, որը շատ տարածական իմաստ ունի, այնինչ, ըստ դեպքի վայրի զննության մասին 08.04.2012թ. կազմված արձանագրության, դեպքի վայր է հանդիսացել ակումբի սրահը: Բացի այդ, նշելով, որ Հ. Զաքարյանի և Ա. Խուգոյանի միջև տեղի է ունեցել վիճաբանություն, այդ հետևությունը բացարձակապես չի հիմնավորվել փոխկապակցված, հավաստի ապացույցներով: Կարելի է միայն ենթադրել, որ նախաքննության մարմինը նման հետևության է հանգել` հիմք ընդունելով Հ. Մելքոնյանի ցուցմունքը, սակայն դա էլ բավարար չէ միանշանակ կերպով նման հետևության հանգելու, հատկապես այն պարագայում, երբ կան գործով ձեռք բերված այլ տվյալներ: Մասնավորապես, վկա Ջ. Տոնոյանի ցուցմունքն այն մասին, որ երկուսն էլ երաժշտություն պատվիրելուց հետո հանգիստ հեռացել են իր մոտից, ինչպես նաև վկա Ս. Հովհաննիսյանի ցուցմունքն այն մասին, որ նրանց դրսում տեսել է հանգիստ կանգնած զրուցելիս, ոչ մի վիճաբանություն չի նկատել և ընդհանրապես, բոլոր վկաներն էլ միանշանակ ցուցմունք են տվել, որ Հ. Զաքարյանն ու Ա. Խուգոյանը մտերիմ ընկերներ են եղել, նրանց միջև երբևիցէ, այդ թվում` այդ օրը, ոչ մի վիճաբանություն չի եղել: Համաձայն դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 443/հ եզրակացության` Ա. Խուգոյանի մարմնի այլ մասերում վնասվածքներ չեն հայտնաբերվել: Համաձայն քննում կատարելու մասին արձանագրության` Հ. Զաքարյանի մարմնի վրա մարմնական վնասվածքի կամ այլ հետքեր չեն հայտնաբերվել: Վերջին երկու ապացույցները հստակ վկայում են այն մասին, որ Հ. Զաքարյանի և Ա. Խուգոյանի միջև քաշքշուկ, փոխադարձ հարվածներ, պայքար տեղի չի ունեցել:
Պարզված չէ նաև այդ երևակայական վիճաբանության շարժառիթը: Եթե անգամ ընդունենք, որ Հ. Զաքարյանի և Ա. Խուգոյանի միջև վիճաբանություն է եղել, ապա ենթադրվում է, որ այդ վիճաբանությունը բավականին լուրջ դրդապատճառ պետք է ունենար, այն աստիճան լուրջ, որ, լինելով մտերիմ ընկերներ, միանգամից գործի է դրվում դանակը: Միայն այս կերպ կարելի է պատճառաբանել այն հանգամանքը, որ նրանց երկուսի վրա էլ փոխադարձ կռվի, պայքարի հետքեր չկան, ոչ ոք վիճաբանության ձայներ չի լսել: Սակայն, գործով բացարձակապես պարզված չէ վիճաբանության շարժառիթը և չէր էլ կարող լինել այն պարզ պատճառով, որ որևէ վիճաբանություն չի եղել:
Բացի այդ, մեղադրական եզրակացության մեջ նշված է, որ Հ. Զաքարյանն իր մոտ եղած դանակով է հարվածել Ա. Խուգոյանին: Նշվածը նույնպես երևակայության արդյունք է, քանի որ քրեական գործով ձեռք չի բերվել որևէ մի տվյալ, որ Հ. Զաքարյանն իր մոտ դանակ է ունեցել։ Գործով հաստատված է, որ Ա. Խուգոյանի մարմնական վնասը պատճառվել է ակումբի բարում օգտագործվող, դատահետքաբանական փորձաքննությանը ներկայացված դանակով: Նման պարագայում, եթե հիմք ընդունենք մեղադրանքի կողմի այն հետևությունը, որ դեպքը տեղի է ունեցել ակումբի մոտակայքում, ապա ստացվում է, որ Հ. Զաքարյանը պետք է բարից վերցրած լինի դանակը, դուրս գա, դրանով հարվածի Ա. Խուգոյանին, իսկ ակումբի սրահ վերադառնալուց հետո դանակը դնի իր տեղը: Գործով հարցաքննված վկաներ կան, որոնք Հ. Զաքարյանին տեսել են ակումբի սրահ մտնելիս, սակայն նրա ձեռքին դանակ չեն տեսել: Միաժամանակ չկա որևէ ապացույց, որ Հ. Զաքարյանի մոտ այլ դանակ է եղել կամ սրահից դուրս է եկել դանակով:
Նախաքննության ընթացքում Հ. Զաքարյանը պնդել է, որ ինքն Ա. Խուգոյանի հետ չի վիճաբանել, այլ երբ ինքը խնձոր կտրատելիս է եղել, Ա. Խուգոյանը հետևից մոտեցել է իրեն, իր համար հանկարծակի կերպով թափով քաշել է իր ձախ ձեռքը և շրջել իրեն: Շրջելու հետևանքով իր աջ ձեռքում գտնվող դանակը վերևից ներքև, իր շրջվելուն համընթաց դիպել է Ա. Խուգոյանի որովայնին` պատճառելով նրան մարմնական վնաս: Նշված ցուցմունքը Հ. Զաքարյանը պնդեց նաև դատաքննության ժամանակ: Նույնաբովանդակ ցուցմունքներ բազմիցս տվել է նաև տուժող Ա. Խուգոյանը նախաքննության ժամանակ, և դատաքննության ժամանակ կրկին հաստատել է դրանք:
Առաջին ատյանի դատարանն առանց որևէ հիմնավոր պատճառաբանության Հ. Զաքարյանի և Ա. Խուգոյանի ցուցմունքներն արժանահավատ չի համարել և գտել է, որ դրանք հերքվում են դատավճռում նշված ապացույցներով:
Պաշտպանության կողմի միջնորդությամբ դատարանում հանդես եկած վկաներ Ա. Հակոբյանը, Ս. Մովսեսյանը, Ս. Պետրոսյանը, պնդելով նախաքննության ժամանակ տված իրենց ցուցմունքները, հայտնել են, որ Ա. Խուգոյանն իրենց հայտնել է, որ իր վնասվածքը ստացել է իր ընկերոջ` Հ. Զաքարյանի հետ անհաջող կատակ անելու արդյունքում: Նշված վկաների ցուցմունքներն Առաջին ատյանի դատարանը չի համարել որպես Հ. Զաքարյանի և Ա. Խուգոյանի ցուցմունքները հաստատող ապացույցներ, այն դեպքում, երբ նշված վկաների ցուցմունքները որևէ կերպ չեն հերքվել և դրանով իսկ խախտել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի պահանջը:
Ինչ վերաբերում է դատահետքաբանական և դատաբժշկական համալիր փորձաքննության թիվ 970 եզրակացությանը, ապա այն դատաբժշկական մասով տվյալ պարագայում համոզիչ չէ և չի կարող միանշանակ կերպով հիմք հանդիսանալ Հ. Զաքարյանի կողմից նկարագրված մարմնական վնասվածքի պատճառման մեխանիզմը բացառելու համար:
Դեռևս նախաքննության ժամանակ միջնորդել է Ա. Խուգոյանին մարմնական վնաս պատճառելու վերաբերյալ մեղադրյալ Հ. Զաքարյանի և տուժող Ա. Խուգոյանի կողմից նկարագրված մեխանիզմը ստուգելու և ճշտելու նպատակով կատարել քննչական փորձարարություն, սակայն իր միջնորդությունը մերժվել է, որով խախտվել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի 3-րդ, 4-րդ մասերի, 25-րդ հոդվածի 2-րդ մասի պահանջները:
Դատաքննության փուլում պաշտպանը միջնորդել է նաև կատարել քննչական փորձարարություն և հնարավորինս ներկայացրել է այն կատարելու անհրաժեշտությունը հիմնավորող փաստարկները, սակայն Առաջին ատյանի դատարանն այն մերժել է` պատճառաբանելով, որ քրեական դատավարության օրենսդրությունը չի նախատեսում դատական քննության ժամանակ նման դատավարական գործողության կատարում, բացի այդ, նման գործողության կատարումն իրենից վտանգ է ներկայացնում մարդկանց կյանքին ու առողջությանը:
Առաջին ատյանի դատարանի կողմից իր միջնորդության մերժումն ակնհայտ անհիմն է, քանի որ, նախ քրեական դատավարության օրենսդրությունը նախատեսում է քննչական փորձարարության կատարում դատական քննության ընթացքում: Ինչ վերաբերում է նրան, որ տվյալ քննչական փորձարարության կատարումը կարող է վտանգ ներկայացնել դրա մասնակիցների կյանքին կամ առողջությանը, ապա այդ վտանգը տվյալ պարագայում իսպառ բացառվում է, քանի որ հակառակ դեպքում նման միջնորդություն պաշտպանը չէր ներկայացնի:
Փորձագետը նման հետևության է հանգել` հաշվի առնելով Ա. Խուգոյանի վերքային խողովակի ենթադրյալ խորությունը, ուղղությունը, այն է` ներքևից վերև, ինչպես նաև այն, որ Հ. Զաքարյանի ձեռքում գտնվող դանակը կատարել է վերևից ներքև շարժման ուղղություն:
Քննչական փորձարարության կատարման անհրաժեշտությունը պայմանավորված է նրանով, որ ընդհամենը գործնականորեն ստուգվի ձեռքի նկարագրված շարժման հետևանքով հարվածի ուղղությունը, շարժման հնարավոր ուժգնությունը և դա իրենից որևէ վտանգ չի ներկայացնում:
Բողոքի հեղինակը Նշել է, որ պատիժը կրելու նպատակահարմարության հարցը լուծելիս դատարանը պետք է ղեկավարվի ոչ թե պատիժը կրելուն խոչընդոտող հանգամանքների առկայությամբ կամ բացակայությամբ, այլ նրանով, որ ամբաստանյալի ուղղվելը և սոցիալական արդարության վերականգնումը հնարավոր է արդյոք առանց պատիժը կրելու, թե` ոչ: Այս առումով եթե նույնիսկ հիմնավորված համարվի Հ. Զաքարյանի մեղքն իրեն մեղսագրվող արարքում, ապա, ելնելով գործում առկա մեղմացուցիչ հանգամանքների համակցությունից, Առաջին ատյանի դատարանը լիիրավ հնարավորություն է ունեցել Հ. Զաքարյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պայմանականորեն չկիրառել կամ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառմամբ նշանակել սահմանվածից ավելի մեղմ պատիժ:
Իսկ գործում առկա են հետևյալ մեղմացուցիչ հանգամանքները` Հ. Զաքարյանը նախկինում դատված չի եղել, թե՛ բնակության վայրում, թե՛ աշխատանքի վայրում բնութագրվել է դրական, խնամքին ունի 1-ին կարգի հաշմանդամ մայր /մայրը գամված է սայլակին և ֆիզիկական մեծ ուժ է պետք նրան սայլակից տեղափոխելու ժամանակ, Հ. Զաքարյանն իր ընտանիքում միակ տղամարդն է/, մեղայականով ներկայացել է իրավապահ մարմին, հատուցել է տուժողի բուժման կապակցությամբ հիվանդանոցային ծախսերը, պատիժը և պատասխանատվությունը ծանրացնող հանգամանքներ գործում առկա չեն:

20. Վերոգրյալի հիման վրա` ամբաստանյալ Հ. Զաքարյանի պաշտպան Ա. Քալաշյանը խնդրել է բավարարել վերաքննիչ բողոքը, բեկանել Առաջին ատյանի դատարանի` 08.11.2012թ. դատավճիռը և կայացնել նոր դատական ակտ` Հ. Զաքարյանի նկատմամբ կայացնել արդարացման որոշում ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 1-ին մասի 1-ին կետի հիմքով:
Եթե այնուամենայնիվ Վերաքննիչ դատարանը հիմնավորված կհամարի Հ. Զաքարյանի մեղքն իրեն մեղսագրվող արարքում, ապա բեկանել Առաջին ատյանի դատարանի` 08.11.2012թ. դատավճիռը պատժի մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառել կամ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառմամբ նշանակել տվյալ հոդվածի սանկցիայում նախատեսված նվազագույն պատժից ավելի մեղմ պատիժ:

Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.

Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով վերաքննիչ բողոքը` բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում, լսելով ամբաստանյալի և պաշտպանի ելույթները, դատախազի ելույթը, ինչպես նաև ուսումնասիրելով, վերլուծելով գործի նյութերը, դրանք գնահատելով իրենց համակցությամբ, ներքին համոզմամբ, հանգում է այն հետևության, որ վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել` դատական ակտը թողնելով օրինական ուժի մեջ, հետևյալ պատճառաբանությամբ.

Ա/ Ամբաստանյալ Հովհաննես Ալեքսանի Զաքարյանին մեղսագրված արարքի հիմնավորվածությունը.

21. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. <<Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`
1/ ապացուցված է արդյոք արարքը, որի կատարման մեջ մեղադրվում է ամբաստանյալը.
2/ այդ արարքը համապատասխանում է արդյոք քրեական օրենսգրքի հատուկ մասի նորմերի հատկանիշներին.
3/ ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի կողմից այդ արարքը կատարելը.
4/ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի մեղավորությունը տվյալ հանցանքը կատարելու մեջ և, եթե այո, ապա քրեական օրենսգրքի որ հոդվածով, մասով, կետով է նախատեսված այն/…/:>>:

22. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է. <<Դիտավորությամբ մեկ ուրիշին մարմնական վնասվածք պատճառելը կամ առողջությանն այլ ծանր վնաս պատճառելը, որը վտանգավոր է կյանքի համար կամ առաջացրել է տեսողության, խոսքի, լսողության կամ որևէ օրգանի կամ օրգանի ֆունկցիայի կորուստ կամ արտահայտվել է դեմքի անջնջելի այլանդակմամբ, ինչպես նաև կյանքի համար վտանգավոր այլ վնաս է պատճառել առողջությանը կամ առաջացրել է դրա քայքայում՝ զուգորդված ընդհանուր աշխատունակության ոչ պակաս, քան մեկ երրորդի կայուն կորստով կամ հանցավորի համար ակնհայտ մասնագիտական աշխատունակության լրիվ կորստով կամ առաջացրել է հղիության ընդհատում, հոգեկան հիվանդություն, թմրամոլությամբ կամ թունամոլությամբ հիվանդացում:>>:

23. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 126-րդ հոդվածի համաձայն` գործով հավաքված ապացույցները ենթակա են բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման` ձեռք բերված ապացույցի վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրներն ստուգելու միջոցով:

24. Առաջին ատյանի դատարանը, վերլուծելով ամբաստանյալ Հովհաննես Ալեքսանի Զաքարյանին առաջադրված մեղադրանքը, նրա ցուցմունքները և գործով ձեռք բերված ապացույցները, գտել է, որ ամբաստանյալ Հ. Զաքարյանի կողմից, նրա մեղավորությամբ, դիտավորությամբ մեկ ուրիշին մարմնական ծանր վնասվածք պատճառելը, որը վտանգավոր է կյանքի համար` ապացուցված է, նրա արարքը ճիշտ է որակված և համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին:

25. Առաջին ատյանի դատարանի դատավճռում նշված հետևությունները հիմնված են դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցների հիման վրա, մասնավորապես` վկաներ Ջորջ Ստեփանի Տոնոյանի, Վլադիմիր Արմենի Ավդալյանի, Սեյրան Վարազդատի Հովհաննիսյանի, Հովհաննես Ալեքսանի Մելքոնյանի ցուցմունքներով, դատաբժշկական փորձաքննության 2012թ. ապրիլի 13-ի թիվ 443/հ, դատահետքաբանական փորձաքննության 2012թ. մայիսի 05-ի թիվ 764, դատահետքաբանական և դատաբժշկական համալիր փորձաքննության 2012թ. հուլիսի 31-ի թիվ 970 եզրակացություններով:
Այսպես`
Վկա Ջորջ Ստեփանի Տոնոյանը ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ 2012թ. ապրիլի 01-ին, ժամը 02:00-ի սահմաններում, երբ գտնվել է աշխատավայրում, իրեն մոտեցել է նույն ակումբի անվտանգության աշխատակից Ա. Խուգոյանը և խնդրել է հնչեցնել երգչուհի Սելին Դիոնի երգերից մեկը: Կատարել է վերջինիս խնդրանքը և անմիջապես միացրել է պատվիրված երգը։ Նույն պահին իրենց է մոտեցել ակումբի մենեջեր Հ. Զաքարյանը և խնդրել է հնչեցնել երգչուհի Թինա Թյորների երգերից մեկը։ Ինքը Հ. Զաքարյանին պատասխանել է, որ Ա. Խուգոյանի պատվերից անմիջապես հետո կմիացնի այդ երգը, ինչից հետո Հ. Զաքարյանը և Ա. Խուգոյանը հեռացել են: Շուրջ 15 րոպե անց, ակումբի սրահի դուռը ուժգին բացվել է, զայրացած ներս է մտել Հ. Զաքարյանը, սեղաններից մեկի մոտից վերցրել է բաճկոնը և դուրս եկել ակումբից: Դրանից հետո հանդիպել է ակումբի փոխտնօրեն Ս. Հովհաննիսյանին, որից էլ տեղեկացել է, որ Հ. Զաքարյանը և Ա. Խուգոյանը միմյանց հետ վիճաբանել են:
Հ. Զաքարյանը ակումբի բարի սեղանի մոտ միրգ չի կտրատել և նրա ու Ա. Խուգոյանի միջև բարում որևէ միջադեպ տեղի չի ունեցել: Իր նախաքննական ցուցմունքներն ամբողջությամբ ճիշտ են, որոնք պնդում է: /դատ. նիստի արձ., գ-թ 37-39, 97-98/
Վկա Վլադիմիր Արմենի Ավդալյանը ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ ճանաչում է իրենց ակումբի մենեջեր Հովհաննես Զաքարյանին և ակումբի անվտանգության աշխատակից Արտյոմ Խուգոյանին, նրանց հետ գտնվում է նորմալ փոխհարաբերությունների մեջ:
2012թ. ապրիլի 1-ին` ժամը 02:00-ի սահմաններում, գտնվել է աշխատանքի վայրում` «Պեպինո» կարաոկե ակումբում և հաշվարկներ կատարել, երբ զայրացած ակումբ է մտել Հովհաննես Զաքարյանը և վերցնելով բաճկոնը` հեռացել է։ Հաշվարկները կատարել է բարի սեղանի մոտ։ Այդ ընթացքում Հ. Զաքարյանը բարի մոտ միրգ չի կտրատել։ Բացի այդ հաճախորդներից որևէ մեկը միրգ չի պատվիրել։ Իր նախաքննական ցուցմունքներն ամբողջությամբ ճիշտ են, դրանք պնդում է: /դատ. նիստի արձ., գ-թ 42-44, 95-96/
Վկա Սեյրան Վարազդատի Հովհաննիսյանը ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ 2012թ. ապրիլի 1-ին` ժամը 02:00-ի սահմաններում, դուրս է եկել ակումբից և դրսում հանդիպել է ակումբի մենեջեր Հ. Զաքարյանին և անվտանգության աշխատակից Ա. Խուգոյանին, ապա պահանջել է մտնել ակումբ և կատարել աշխատանքային պարտականությունները։ Դրանից հետո հանդիպել է ակումբի անվտանգության աշխատակից Հ. Մելքոնյանին, որից տեղեկացել է, որ Ա. Խուգոյանի և Հ. Զաքարյանի միջև վիճաբանություն է տեղի ունեցել։ Տեղեկանալով այդ մասին` զանգահարել է Հ. Զաքարյանին, սակայն վերջինիս բջջային հեռախոսահամարն անջատված է եղել։ Իր նախաքննական ցուցմունքներն ամբողջությամբ ճիշտ են, խնդրում է մեղմ վերաբերվել ամբաստանյալի հետ։ /դատ. նիստի արձ., գ-թ 52-54, 69, 93-94, 103/
Վկա Հովհաննես Ալեքսանի Մելքոնյանը ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ 2012թ. մարտի 31-ին, ժամը 19:00-ի սահմաններում ներկայացել է աշխատանքի և Ա. Խուգոյանի հետ կատարել է աշխատանքային պարտականությունները։ Ժամը 00:30-ի սահմաններում, փոխտնօրեն Ս. Հովհաննիսյանից թույլտվություն է խնդրել և անձնական գործերով դուրս է եկել ակումբից։ Ժամը 02:00-ի սահմաններում Ա. Խուգոյանը զանգահարել է իրեն և հայտնել, որ կռիվ է արել, որի ընթացքում դանակով հարվածել են իրեն և անհրաժեշտ բուժօգնություն ստանալու համար գնում է հիվանդանոց: Այդ մասին տեղեկացրել է ակումբի փոխտնօրեն Ս. Հովհաննիսյանին, սակայն անհանգստություն չպատճառելու համար հայտնել է, իբրև թե վնասվել է Ա. Խուգոյանի աչքը: Իր նախաքննական ցուցմունքներն ամբողջությամբ ճիշտ են: /դատ. նիստի արձ., գ-թ 46-48, 101-102/
Դատաբժշկական փորձաքննության 2012թ. ապրիլի 13-ի թիվ 443/հ եզրակացությամբ, որի համաձայն` «Ա. Խուգոյանի ստացած մարմնական վնասվածքը` որովայնի առաջային պատի կտրած-ծակած թափանցող վերքի ձևով, որն ուղեկցվել է որովայնամզի վնասմամբ, արտաքին և ներքին արյունահոսություններով, պատճառվել է սուր ծակող-կտրող գործիքով, հնարավոր է որոշման մեջ նշված ժամկետում և հանգամանքներում, որը պատճառել է առողջությանը ծանր վնաս՝ կյանքին վտանգ սպառնացող։»։ /գ-թ 114-116/
Դատահետքաբանական փորձաքննության 2012թ. մայիսի 05-ի թիվ 764 եզրակացությամբ, որի համաձայն`
1.2.5. Փորձաքննությանը ներկայացված Ա. Խուգոյանի բաճկոնի և անդրավարտիքի վրա առկա մեկական միաժամանակ առաջացած վնասվածքները ծակած-կտրած են և կարող էին առաջանալ ինչպես փորձաքննությանը ներկայացված դանակի շեղբի, այնպես էլ նմանատիպ` միակողմանի սրվածության ծակող-կտրող շեղբ ունեցող այլ գործիքի` հնարավոր է դանակի շեղբի մեկ շեղակի ներգործության արդյունքում։
3. Փորձաքննությանը ներկայացված Ա. Խուգոյանի հագուստների վրա առկա վնասվածքները իրենց տեղակայությամբ հիմնականում համապատասխանում են վերջինիս դ/բ փորձագետի թիվ 443/հ եզրակացության մեջ նկարագրված որովայնի առաջային պատի կտրած-ծակած թափանցող վերքի հետ։
4. «Ա. Խուգոյանի հագուստների վրա վնասվածքները կարող էին առաջանալ դանակի` վերևից դեպի ներքև հարվածելու հետևանքով, թե ոչ» հարցի պարզաբանումը չի մտնում հետքաբան-փորձագետի իրավասության մեջ, այն ունի դատաբժշկական պարզաբանման հիմնավորման բնույթ։»։ /գ-թ 192-196/
Դատահետքաբանական և դատաբժշկական համալիր փորձաքննության 2012թ. հուլիսի 31-ի թիվ 970 եզրակացությամբ, որի համաձայն`
1.2. Ըստ ներկայացված բժշկական փաստաթղթերի տվյալների Ա. Խուգոյանի մարմնական վնասվածքը որովայնի շրջանում ունեցել է ներքևից վերև ուղղություն:
Համապատասխան փորձագիտական չափանիշների բացակայության պատճառով որոշել հագուստների վրա խողովակի ուղղությունը հնարավոր չէ:
3.4. Հաշվի առնելով Ա. Խուգոյանի վերքային խողովակի ենթադրյալ խորությունը, ուղղությունը` այն է ներքևից վերև, ինչպես նաև նկատի ունենալով որոշման հարցադրման մեջ ունեցած պայմանները` այն մասին, որ Հ. Զաքարյանի ձեռքում գտնվող դանակը կատարել է վերևից ներքև շարժման ուղղություն, բացառվում է առաջադրված պայմաններում Արտյոմ Խուգոյանի մարմնական վնասվածքի /ինչպես նաև հագուստների/ առաջանալը, այլ այն հետևանք է ինչպես փորձաքննությանը ներկայացված դանակի, այնպես էլ նմանատիպ սուր ծակող-կտրող գործիքի /հնարավոր է դանակի/ ծայրով ներքևից վերև ուղղված ուղղակի ներգործության:»: /գ-թ 249-252/

26. Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ Հովհաննես Ալեքսանի Զաքարյանի մեղավորության վերաբերյալ հանգել է ճիշտ հետևության, որ ամբաստանյալ Հ. Զաքարյանի մեղավորությունը հիմնավորված է Առաջին ատյանի դատարանում` դատաքննության ժամանակ հետազոտված և դատավճռում շարադրված` ամբաստանյալի հանցանքը հիմնավորող ապացույցներով, որոնցով և հերքվում են վերաքննիչ բողոքում նշված, ինչպես նաև Վերաքննիչ դատարանում դատաքննության ժամանակ ամբաստանյալ Հ. Զաքարյանի և վերջինիս շահերի պաշտպան Ա. Քալաշյանի բերած` ամբաստանյալին առաջադրված մեղադրանքը հիմնավորված չլինելու վերաբերյալ պատճառաբանությունները:

27. Վերաքննիչ դատարանը, քննության ենթարկելով ամբաստանյալ Հ. Զաքարյանի շահերի պաշտպան Ա. Քալաշյանի վերաքննիչ բողոքի փաստարկները, դրանք համադրելով քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցների հետ, յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով թույլատրելիության, վերաբերելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ղեկավարվելով օրենքով, ներքին համոզմամբ, նույնպես հանգում է այն հետևության, որ Հովհաննես Ալեքսանի Զաքարյանի մեղքը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղսագրված արարքում հաստատված է:

28. Այդպիսով, ամբաստանյալ Հովհաննես Ալեքսանի Զաքարյանի կողմից կատարված հանցանքն ապացուցված և նրա մեղավորությունը հաստատված է գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ, իսկ ամբաստանյալի պաշտպան Ա. Քալաշյանի բողոքում առկա փաստարկները հիմք չեն կարող հանդիսանալ դատական ակտը բեկանելու և ամբաստանյալ Հովհաննես Ալեքսանի Զաքարյանի վերաբերյալ արդարացման դատական ակտ կայացնելու համար:

Բ/ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառում.

29. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. <<Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`/…/
6/ ենթակա է արդյոք պատժի ամբաստանյալն իր կատարած հանցանքի համար.
7/ ինչ պատիժ պետք է նշանակվի ամբաստանյալի նկատմամբ.
8/ ամբաստանյալն արդյոք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը/…/>>:

30. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. <<1. Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար>>:

31. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածում սահմանված են պատժի հասկացությունը և նպատակները:
Համաձայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի. <<1. Պատիժը պետական հարկադրանքի միջոց է, որը դատարանի դատավճռով պետության անունից նշանակվում է հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ և արտահայտվում է այդ անձին իրավունքներից ու ազատություններից օրենքով նախատեսված զրկմամբ կամ դրանց սահմանափակմամբ:
2. Պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները>>:

32. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով սահմանված են պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները:
Վերոհիշյալ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. <<Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում` հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները>>:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն. <<Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով>>:

33. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի առաջին մասում նախատեսված են պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքները:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն. <<Պատիժ նշանակելիս դատարանը կարող է հաշվի առնել նաև մեղմացնող այլ հանգամանքներ, որոնք նշված չեն սույն հոդվածի առաջին մասում>>:

34. Համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 395-րդ հոդվածի. <<Բողոքարկված դատական ակտը բեկանվում կամ փոփոխվում է, եթե թույլ է տրվել դատական սխալ, այն է`/…/
4/ դատավճռով նշանակված պատիժը չի համապատասխանում կատարված հանցանքի ծանրությանը և ամբաստանյալի անձին/…/>>:

35. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 399-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. <<Գտնելով, որ դատավճռում նշանակված պատիժն անարդարացի է ակնհայտ խիստ կամ ակնհայտ մեղմ լինելու պատճառով, չի համապատասխանում հանցագործության ծանրությանը և ամբաստանյալի անձին, վերաքննիչ դատարանը մեղմացնում կամ խստացնում է պատիժը` ղեկավարվելով պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով>>:

36. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. <<Եթե դատարանը, կալանքի, ազատազրկման կամ կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով պատիժ նշանակելով, հանգում է հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին:>>:
Փաստորեն պատիժը կարող է պայմանականորեն չկիրառվել, եթե առկա է դատարանի համոզվածությունը, վստահությունն առանց ռեալ /իրական/ պատիժ նշանակելու դատապարտյալի ուղղվելու հնարավորության մասին: Դատարանը նման հետևության հանգում է միայն օբյեկտիվ գոյություն ունեցող տվյալների վերլուծության հիման վրա, որոնք բնութագրում են արարքը, հանցավորի անձը և վկայում են պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմքերի առկայության մասին:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն. <<Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը հաշվի է առնում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները:>>:
Չնայած պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հետ կապված ՀՀ քրեական օրենսգիրքը ինչպես հանցագործությունների, այնպես էլ անձանց շրջանակի որևէ սահմանափակում չի նախատեսել, դատարանը պարտավոր է, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով նախատեսված սկզբունքներով, հաշվի առնել նաև հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը:

37. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածով ամրագրված` պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու չափանիշները սպառիչ չեն: Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու իրավական հիմքերը բացահայտելու համար ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածում սահմանված իրավադրույթներն անհրաժեշտ է մեկնաբանել նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասով ամրագրված պատժի նպատակների համատեքստում, համաձայն որի` պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:

38. Առաջին ատյանի դատարանը, հիմք ընդունելով մեղադրանքում դրված ապացույցները, գտել է, որ ամբաստանյալ Հովհաննես Ալեքսանի Զաքարյանն իր կատարած` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության համար ենթակա է պատժի ազատազրկման ձևով:
Ուսումնասիրելով ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները, ամբաստանյալ Հ. Զաքարյանի նկատմամբ, նրա կատարած հանցագործության համար պատիժ նշանակելիս` Առաջին ատյանի դատարանը հաշվի է առել հանցագործության բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, հանցավորի անձը, այն, որ նախկինում դատված չի եղել, բնութագրվում է դրական, խնամքին է գտնվում 1-ին խմբի հաշմանդամ մայրը, ինքնակամ ներկայացել է նախաքննության մարմնին, տուժողի հետ հաշտվել են:
Առաջին ատյանի դատարանը որպես ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք հաշվի է առել հանցագործությամբ տուժողին պատճառված գույքային վնասը կամովին հատուցելը, իսկ ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չի արձանագրվել:

39. Առաջին ատյանի դատարանը, հանգելով ճիշտ հետևության, նշել է, որ ամբաստանյալ Հովհաննես Զաքարյանն իր նկատմամբ նշանակված պատիժը պետք է կրի, քանի որ դրան խոչընդոտող հանգամանքներ առկա չեն:

40. Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով Հովհաննես Զաքարյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պայմանականորեն չկիրառելու, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով ամրագրված պատժի իրացվելիության հարցերը և նկատի ունենալով Հ. Զաքարյանի կողմից հանցագործության կատարման վերը նշված հանգամանքները, արարքի հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, գործի նման փաստական տվյալների առկայության պայմաններում հանգում է այն հետևության, որ Առաջին ատյանի դատարանը, պահպանելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները /ՀՀ քրեական օրենսգրքի 5-րդ, 10-րդ, 48-րդ, 61-րդ, 62-րդ, 63-րդ հոդվածներ/, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասի սանկցիայի սահմաններում` Հովհաննես Զաքարյանի նկատմամբ պատիժ է նշանակել ազատազրկում` 3 /երեք/ տարի ժամկետով, որը համապատասխանում է հանցագործության ծանրությանը և ամբաստանյալի անձին և որով հնարավոր է հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված պատժի նպատակներին` սոցիալական արդարության վերականգմանը, պատժի ենթարկված անձի ուղղմանը և հանցագործությունների կանխմանը և, որ վերաքննիչ բողոքում նշված փաստարկները Հովհաննես Ալեքսանի Զաքարյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմք չեն կարող դառնալ:

41. Անդրադառնալով ամբաստանյալ Ա. Զաքարյանի պաշտպան Ա. Քալաշյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասի սանկցիայում նախատեսված նվազագույն պատժից ավելի մեղմ պատիժ նշանակելու հանգամանքին` Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ այն անհիմն է` հետևյալ պատճառաբանությամբ.

42. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի համաձայն. <<1. Հանցանքի շարժառիթների ու նպատակների, հանցավորի դերի, հանցանքը կատարելիս ու դրանից հետո նրա վարքագծի և այլ հանգամանքների հետ կապված բացառիկ հանգամանքների առկայության դեպքում, որոնք էականորեն նվազեցնում են հանցանքի՝`հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, ինչպես նաև խմբակային հանցագործության մասնակցի կողմից խմբի կատարած հանցանքը բացահայտելուն ակտիվորեն աջակցելու դեպքում կարող է նշանակվել սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածով նախատեսված պատժի նվազագույն չափից ավելի ցածր պատիժ կամ ավելի մեղմ պատժատեսակ, քան նախատեսված է այդ հոդվածով, կամ չկիրառել որպես պարտադիր նախատեսված լրացուցիչ պատիժ:
2. Բացառիկ կարող են ճանաչվել ինչպես առանձին մեղմացնող հանգամանքները, այնպես էլ այդ հանգամանքների համակցությունը:>>:

43. ՀՀ վճռաբեկ դատարանն ²ßáï ê»ñգ»ÛÇ ¶ñÇգáñÛ³ÝÇ վերաբերյալ գործով 2009Ã. ÷»ïñí³ñÇ 17-Ç թիվ ì´-ºøð¸/0057/01/08 որոշմամբ արտահայտել է հետևյալ Çñ³í³Ï³Ý ¹ÇñùáñáßáõÙÁ. <</…/ µ³ó³éÇÏ Ñ³Ýգ³Ù³ÝùÝ»ñÁ ϳåí³Í »Ý ѳÝó³ÝùÇ ß³ñųéÇÃÝ»ñÇ áõ Ýå³ï³ÏÝ»ñÇ, ѳÝó³íáñÇ ¹»ñÇ, ѳÝó³ÝùÁ ϳï³ñ»ÉÇë áõ ¹ñ³ÝÇó Ñ»ïá Ýñ³ í³ñù³գÍÇ Ñ»ï: ²Û¹åÇëÇù ϳñáÕ »Ý ÉÇÝ»É Ý³¨ ³ÛÉ Ñ³Ýգ³Ù³ÝùÝ»ñ, áñáÝù ¿³Ï³Ýáñ»Ý Ýí³½»óÝáõÙ »Ý ѳÝó³ÝùǪ ѳÝñáõÃÛ³Ý Ñ³Ù³ñ íï³Ýգ³íáñáõÃÛ³Ý ³ëïÇ׳ÝÁ: Àݹ áñáõÙ, ϳñ¨áñÁ áã û å³ïÇÅÁ Ù»ÕÙ³óÝáÕ ïíÛ³ÉÝ»ñÇ ù³Ý³ÏÝ ¿, ³ÛÉ ³ÛÝ, û ÇÝãù³Ýáí »Ý ¹ñ³Ýù ¿³Ï³Ýáñ»Ý ³½¹»É ѳÝó³ÝùǪ ѳÝñáõÃÛ³Ý Ñ³Ù³ñ íï³Ýգ³íáñáõÃÛ³Ý ³ëïÇ׳ÝÇ Ýí³½»óÙ³Ý íñ³¦ /ï»°ë Ð.гµ»ßÛ³ÝÇ գáñÍáí ì×é³µ»Ï ¹³ï³ñ³ÝÇ 2007Ã. ûգáëïáëÇ 30-Ç áñáßáõÙÁ/:
§úñ»ÝùáõÙ ûգï³գáñÍí³Í §µ³ó³éÇϦ µ³éÁ »Ýó¹ñáõÙ ¿, áñ ïíÛ³É ÷³ëï³Ï³Ý ѳÝգ³Ù³ÝùÁ ϳ٠¹ñ³Ýó ѳٳÏóáõÃÛáõÝÁ ¹áõñë »Ý գ³ÉÇë ëáíáñ³Ï³ÝÇ ßñç³Ý³ÏÝ»ñÇó: ²ÛÉ Ï»ñåª ÐÐ ùñ»³Ï³Ý ûñ»ÝëգñùÇ 64-ñ¹ Ñá¹í³ÍÇ ÏÇñ³éÙ³Ý Ñ³Ù³ñ ÑÇÙù ѳݹÇë³ó³Í Ù»ÕÙ³óÝáÕ Ñ³Ýգ³Ù³ÝùÁ ϳ٠ٻÕÙ³óÝáÕ Ñ³Ýգ³Ù³ÝùÝ»ñÇ Ñ³Ù³ÏóáõÃÛáõÝÁ å»ïù ¿ ³ÛÝ ³ëïÇ×³Ý ³é³ÝÓݳѳïáõÏ ÉÇÝ»Ý, áñ í»ñ³Íí»Ý µ³ó³éáõÃ۳ݦ /ï»°ë Ð. ÐáíѳÝÝÇëÛ³ÝÇ գáñÍáí ՀՀ վ×é³µ»Ï ¹³ï³ñ³ÝÇ` 2008Ã. ÷»ïñí³ñÇ 29-Ç áñáßÙ³Ý 19-ñ¹ Ï»ïÁ/: /.../ >>

44. Ինչպես երևում է քրեական գործի նյութերից` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի հիմք հանդիսացող ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքները կամ դրանց համակցությունը, որոնք պետք է այն աստիճան առանձնահատուկ լինեն, որ վերածվեն բացառության, սույն քրեական գործով առկա չեն:

45. Վերաքննիչ դատարանը վերոշարադրյալ հիմքերով Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2012թ. նոյեմբերի 8-ի վերոհիշյալ դատավճիռը համարում է ճիշտ, իսկ վերաքննիչ բողոքում և դատաքննության ընթացքում բերված պատճառաբանությունները, եզրահանգումներն` անհիմն, և թույլ չի տրվել նյութական և դատավարական իրավունքի խախտում:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-րդ հոդվածով, 394-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետով, 402-րդ, 404-րդ հոդվածներով, 412-րդ հոդվածի 1-ին մասով` Վերաքննիչ դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

1. Վերաքննիչ բողոքը մերժել:
2. Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2012 թվականի նոյեմբերի 8-ի դատավճիռը Հովհաննես Ալեքսանի Զաքարյանի վերաբերյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով, թողնել օրինական ուժի մեջ:
3. Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:


ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` ստորագրություններ
Իսկականի հետ ճիշտ է:

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ա. ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ