ԵԿԴ/0154/01/12





ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ԵՐԵՎԱՆ ՔԱՂԱՔԻ ԿԵՆՏՐՈՆ ԵՎ ՆՈՐՔ-ՄԱՐԱՇ ՎԱՐՉԱԿԱՆ ՇՐՋԱՆՆԵՐԻ
ԸՆԴՀԱՆՈՒՐ ԻՐԱՎԱՍՈՒԹՅԱՆ ԱՌԱՋԻՆ ԱՏՅԱՆԻ ԴԱՏԱՐԱՆ

ԴԱՏԱՎՃԻՌ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

«12» ապրիլի 2013թ. ք.Երևան

Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը (այսուհետ նաև` Դատարան)


Նախագահող դատավոր
դատական նիստերի քարտուղարներ

մեղադրող
պաշտպան
տուժողներ

Մ.Պապոյան
Կ.Կարապետյան
Ռ.Ավետյան
Ա.Դավթյան
Մ.Թովմասյան
Կ.Հասան
Ա.Հորմոզ
Ն.Աբդուլհասան
Ն.Ալիմոհմադի
Զ.Մոհամմադալի
Ն.Օլահի
Վ.Միրաքյան
Ա.Մարտիրոսյան
տուժողի ներկայացուցիչ Ս.Գուլքանյան

դռնբաց դատական նիստում քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի`
Վարդան Աբգարի Դեմիրճյանի` ծնված 1983 թվականի մարտի 26-ին Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, ութամյա կրթությամբ, չի աշխատում, դատվածություն չունեցող, բնակվել է Երևան քաղաքի Ավան-Առինջ 2-րդ միկրոշրջանի 2/8 շենքի 6-րդ բնակարանում, մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 6-րդ կետերով, 185-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով, արգելանքի տակ է 2012 թվականի մարտի 20-ից:
1. Գործի դատավարական նախապատմությունը.
2012 թվականի մարտի 20-ին ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի քննչական բաժնի քննիչ Ն.Բարսեղյանի որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 6-րդ կետերով, 185-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով և 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներով հարուցվել և վարույթ է ընդունվել թիվ 13113812 քրեական գործը:
2012 թվականի մարտի 20-ին ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության ՀԿԳ քննության վարչության ավագ քննիչ Վ.Հովհաննիսյանի որոշմամբ թիվ 13113812 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ:
2012 թվականի մարտի 22-ին ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության ՀԿԳ քննության վարչության ավագ քննիչ Վ.Հովհաննիսյանի որոշմամբ թիվ 13113812 քրեական գործով Վարդան Աբգարի Դեմիրճյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 6-րդ կետերով, 185-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով և 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
2012 թվականի օգոստոսի 16-ին ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության ՀԿԳ քննության վարչության ավագ քննիչ Վ.Հովհաննիսյանի որոշմամբ թիվ 13113812 քրեական գործով Կարեն Դավթյանի և Վլադիմիր Բեջանյանի նկատմամբ քրեական հետապնդում չի իրականացվել` նրանց արարքներում հանցակազմի բացակայության հիմքով:
2012 թվականի օգոստոսի 17-ին ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության ՀԿԳ քննության վարչության ավագ քննիչ Վ.Հովհաննիսյանի որոշմամբ թիվ 13113812 քրեական գործով Վարդան Աբգարի Դեմիրճյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 6-րդ կետերով, 185-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
2012 թվականի օգոստոսի 27-ին Վարդան Աբգարի Դեմիրճյանի վերաբերյալ թիվ 13113812 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Դատարան, որտեղ քրեական գործին շնորհվել է ԵԿԴ/0154/01/12 համարը:
Վարդան Աբգարի Դեմիրճյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 6-րդ կետերով, 185-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով` այն արարքների համար, որ նա շատերի կյանքի համար վտանգավոր եղանակով, երկու և ավելի անձանց ապօրինաբար կյանքից զրկելու դիտավորությամբ կատարել է սպանության փորձ, դիտավորությամբ ոչնչացրել և վնասել է առանձնապես խոշոր չափերով գույք, ինչպես նաև ապօրինի ձեռք է բերել և կրել ռազմամթերք: Այսպես. Վարդան Դեմիրճյանը 2012 թվականի մարտի 19-ին Երևան քաղաքի Աբովյան 3 հասցեում գործող «Ալեն Էլեն» համալիրի տնօրինության կողմից ընկերուհու` Գոհար Պետրոսյանի մուտքը նույն համալիրում գործող դիսկոտեկ արգելելու հարցի վերաբերյալ վիճաբանել է համալիրի սեփականատեր Վլադիմիր Բեջանյանի և համալիրի անվտանգության աշխատակից Կարեն Դավթյանի հետ և սպառնալով նրանց գնացել է Երևան քաղաքի Ավան-Առինջ 2-րդ միկրոշրջանի 2/8 շենքի 6-րդ հասցեում գտնվող իր բնակարան, որտեղից վերցնելով իր կողմից դեռևս 2007 թվականին ապօրինի կերպով ձեռք բերած և հիշյալ բնակարանում պահվող ռազմամթերք հանդիսացող «Ֆ-1» տեսակի նռնակը 2012 թվականի մարտի 20-ին` ժամը 01:00-ի սահմաններում, վերադարձել է «Ալեն Էլեն» համալիր և շատերի կյանքի համար վտանգավոր եղանակով, համալիրի անձնակազմին և հաճախորդներին ապօրինաբար կյանքից զրկելու, «Ալեն Էլեն» համալիրի գույքը ոչնչացնելու և վնասելու դիտավորությամբ իր մոտ կրած նռնակը նետել է հյուրանոցային համալիրի ուղղությամբ, ինչի արդյունքում այն պայթել է համալիրի 2-րդ հարկի նախասրահում և առաջացրել հրդեհ: Պայթյունի և հրդեհի հետևանքով ոչնչացվել և վնասվել է առանձնապես խոշոր չափերով` 11.283.174 ՀՀ դրամի գույք, իսկ հյուրանոցային համալիրում ժամանակավորապես բնակվող Իրանի Իսլամական Հանրապետության քաղաքացիներ Նաֆիսա Կոհզադի Ալիմոհմադին, Զահրա Ասադրոկտ Մոհամմադալին, Նարգեզ Նեմադ Օլահին, Կոլադուզ Էսվահանի Ահմեդ Հասանը, Ալիռեզա Մինայի Հորմոզը, Ֆաթիմա Թագերզադեն, Օսեին Թագերզադեն, Մարիամ Գարոսին և «Ալեն Էլեն» հյուրանոցային համալիրի աշխատակից Վահե Միրաքյանը ստացել են առողջությանը վնաս չպատճառող գազի թունավորումներ, իսկ Նարիման Սալեյփուր Աբդուլհասանը` միջին ծանրության մարմնական վնասվածք:
2. Ապացույցների հետազոտում և գնահատում.
Ամբաստանյալ Վարդան Դեմիրճյանը դատական քննության ընթացքում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 185-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքներում իրեն մեղավոր ճանաչեց, իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 6-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չճանաչեց և ցուցմունք տվեց այն մասին, որ 1999 թվականից ընկերություն է արել Գոհար Պետրոսյանի հետ, սակայն հետագայում տեղեկանալով, որ նա զբաղվում է մարմնավաճառությամբ, դադարել է նրա հետ ընկերություն անել: Ինքը նախկինում հաճախ է եղել «Ալեն Էլեն» համալիրի ակումբում, սակայն տեղյակ չի եղել, որ այդ համալիրում առկա է նաև հյուրանոց: 2012 թվականի մարտի 19-ին ինքը գնացել է «Ալեն Էլեն» համալիր, որպեսզի պարզի, թե ինչու են Գոհար Պետրոսյանին արգելում մտնել համալիրի ակումբ: Այդ ժամանակ համալիրի սեփականատեր Վլադիմիր Բեջանյանը վիրավորել է իրեն, իսկ համալիրի անվտանգության աշխատակիցները` Կարեն Դավթյանը և ևս երեք անձ, վիրավորել, ծեծել և պահանջել են հեռանալ այդտեղից: Նրանք իրեն ծեծել են Վլադիմիրի պահանջով և նրա ներկայությամբ: Ծեծի և վիրավորական արտահայտությունների արդյունքում իր նյարդային համակարգը խանգարվել է, և ինքը դարձել է «ուրիշ մարդ»: Ինքն այն աստիճանի խանգարված է եղել, որ չի գիտակցել իր գործողությունները: Նման իրավիճակում իրեն կարող են փրկել միայն շտապօգնության աշխատակիցները: Դրանից հետո` ժամը 01:00-ի սահմաններում, ինքը գնացել է տուն, վերցրել նռնակը և վերադարձել «Ալեն Էլեն» համալիրի մոտ և այն նետել համալիրի երկրորդ հարկի ուղղությամբ: Մինչև նռնակը նետելն ինքն Կարենին ասել է, որպեսզի նրանք ակումբից դուրս հանեն այնտեղ գտնվող անձանց: Ինքը չի ցանկացել մարդկանց վնաս տալ: Ինքը չի գիտակցել, որ նռնակը նետելու հետևանքով այդ չափի վնաս կլինի: Մինչ նռնակը նետելը ակումբից դուրս են եկել մի քանի անձինք, սակայն իրեն ոչ ոք չի ասել, որ բոլոր անձինք դուրս են բերվել: Ինքը չգիտակցելով է դա արել, ինքն այն աստիճանի է ծեծված եղել, որ նույնիսկ դանակով ինքն իրեն վնասել է: Ինքն ինքնավնասում է արել այն ժամանակ, երբ խոսել է Կարենի հետ, մինչև նռնակը նետելը: Ինքը չի գիտակցել, թե ինչ է անում, ուղղակի ցանկացել է Վլադիմիրին գույքային վնաս պատճառել: Այդ նռնակն ինքը մոտ 5 տարի առաջ գտել է Ջրվեժ թաղամասում շինարարական աշխատանքներ կատարելիս, որից հետո այն տարել և պահել է իր տանը: Ինքը զինվորական ծառայություն չի անցել, որի պատճառով տեղյակ չի եղել, որ այդ նռնակը նման հետևանքներ կարող էր առաջացնել:
Ամբաստանյալ Վարդան Դեմիրճյանը նախնական քննության ընթացքում` 2012 թվականի մարտի 20-ին, որպես կասկածյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 1999 թվականից ճանաչում է Գոհար Պետրոսյանին: Նրա հետ ծանոթացել է Երևան քաղաքի Աբովյան փողոցի վրա գտնվող «Ալեն Էլեն» համալիրի ակումբից: Ինքը տեղյակ է, որ Գոհարը մարմնավաճառ է և մշտապես գնում է «Ալեն Էլեն» հյուրանոցային համալիր: Այդ մասին տեղյակ է եղել նաև համալիրի սեփականատեր Վլադիմիրը և նրա թույլտվությամբ, բացի Գոհարից այլ մարմնավաճառներ են հաճախ գնում այդ հյուրանոցային համալիր, որպեսզի հաճախորդ գտնեն: 2011 թվականի մարտին «Ալեն Էլեն» հյուրանոցային համալիրի մուտքի մոտ Գոհարի հետ վիճաբանության ժամանակ ինքը նրան դանակով հարվածել է: Դրանից հետո իր և Գոհարի հարաբերությունները խզվել են: 2012 թվականի մարտի 19-ին` ժամը 22:00-ի սահմաններում, իր բջջային հեռախոսահամարին զանգահարել է Գոհարը և ասել, որ իր պատճառով նրան թույլ չեն տալիս մտնել ակումբ: 2012 թվականի մարտի 20-ին` ժամը 01:00-ի սահմաններում, ինքը գնացել է «Ալեն Էլեն» հյուրանոցային համալիր: Այդ ժամանակ մուտքի դռան մոտ կանգնած է եղել Վլադիմիրը և համալիրի անվտանգության աշխատակիցը: Ինքը մոտեցել է Վլադիմիրին և նրան ասել, որ ինքն այլևս Գոհարի հետ որևէ առնչություն չունի, և ավելացրել, որ նա թույլ տա, որպեսզի Գոհարի ներս մտնի: Այդ ժամանակ Վլադիմիրն առանց որևէ պարզաբանումներ տալու սկսել է սեռական բնույթի հայհոյանքներ տալ իրեն: Այնուհետև եկել է անվտանգության պետը` Կարենը, ով նույնպես Վլադիմիր հետ միասին սկսել է հայհոյել իրեն ու միաժամանակ Կարենը բռունցքով հարվածել է իր աջ աչքի հատվածին: Վլադիմիրը նույնպես ցանկացել է հարվածել իրեն: Ինքն այդ ամենից նեղված մեկ անգամ հայհոյել է ասելով. «Ես այդ շենքի մերը» և այդպես ծեծված ու վիրավորված գնացել է տուն: Տանից վերցրել է «Ֆ-1» տեսակի մարտական նռնակը և ծալովի դանակը ու ետ վերադարձել «Ալեն Էլեն» հյուրանոցային համալիրի մոտ: Իր նպատակը եղել է նռնակը նետել «Ալեն Էլեն» հյուրանոցային համալիրի շենքի վրա ու պայթեցնելով վնասել շենքը, իսկ դանակը վերցրել է, քանի որ ջղայնացած պահերին ինքը դանակով վնասում է իր ձեռքերը, որպեսզի նյարդերը հանգստանան: Հասնելով «Ալեն Էլեն» համալիրի շենքի մոտ, իր բջջային հեռախոսով զանգահարել է Կարենի բջջային հեռախոսահամարին և նրան ասել է, որպեսզի նա դուրս գա շենքից: Կարենը դուրս գալով և տեսնելով իր ձեռքում եղած նռնակը, ասել է, որ ինքն այն չնետի: Այդ ժամանակ ինքը դանակով սկսել է վնասել իր ձեռքերը, որպեսզի հանգստանա, սակայն չի հանգստացել ու ապահովող օղակը քաշելով նռնակը նետել է «Ալեն Էլեն» հյուրանոցային համալիրի շենքի ուղղությամբ, թե որ կողմ է ինքը նետել նռնակը ուշադիր չի եղել, սակայն այն նետվել է շենքի երկրորդ հարկի պատուհանների կողմը: Նետելուց մեկ-երկու վայրկյան անց պայթյունի ձայն է լսվել: Ինքը նռնակը նետելուց անմիջապես հետո շրջվել ու վազելով հեռացել է և չի տեսել, թե ինչ է եղել պայթյունի արդյունքում: Այդտեղից հեռանալով, ինքը գնացել է իրենց շենքի բակ, որից մեկ ժամ հետո իրեն զանգահարել է Գոհարը և ասել, որ ցանկանում է տեսնել իրեն: Այնուհետև Գոհարը եկել է իրենց շենքի մոտ, որտեղից միասին գնացել են «Արգավանդի» հյուրանոցներից մեկը: Նշված վայրից` ժամը 08:00-ին ոստիկաններն իրեն բերման են ենթարկել ոստիկանություն: Այդ նռնակն ինքը գտել է 2007 թվականի աշնանը Ջրվեժ գյուղում, սեփական տներից մեկում կատարած շինարարական աշխատանքների ժամանակ: Այդ նռնակն ինքը վերցրել և տարել է իր տուն ու պահել փակ պատշգամբում դրված բազմոցի տակ: Երբ ինքը նռնակը վերցրել ու իջել է բակ, բակում «զապալը» ձգել է նռնակի իրանի վրա: Ինքը հեռուստացույցով բազմիցս տեսել է նռնակն օգտագործելու ձևը և տեղյակ է եղել, որ այդ օղակը պետք է քաշվի, դուրս հանվի ու այն նետվի և այդպես էլ արել է: Ինքը Գոհարին չի ասել, որ նպատակ ունի նռնակով պայթեցնել շենքը և ընդհանրապես այդ մտադրությունն իր մոտ առաջացել է, երբ Կարենն ու Վլադիմիրն իրեն հայհոյելով ու ծեծելով ասել են, որպեսզի ինքն հեռանա այդտեղից, իսկ հեռանալու ժամանակ ինքը հիշել է տանը պահած նռնակի մասին ու որոշել դրանով վնասել շենքը: Ինքը որևէ անձի չի ասել իր նպատակի մասին, իսկ երբ Կարենն իր ձեռքում տեսել է նռնակը, հասկացել է, որ ինքն ուզում է դրանով պայթեցնել շենքը: Ինքը Կարենին չի ասել, որ իր մոտ նռնակ կա, և դրանով ուզում է վնասել շենքը, նրան միայն ասել է, որպեսզի դուրս գան: Իր նպատակը եղել է շենքը վնասելը և մտածել է, որ այդ պայթյունի արդյունքում մարդկանց վնաս չի լինի, քանի որ ինքը ցանկացել է նռնակը նետել շենքի պատի տակ: Ինքն անորոշ ձևով նռնակը նետել է շենքի ուղղությամբ, որից հետո շրջվել և չի տեսել, թե որտեղ է այն ընկել ու պայթել: Իր նպատակը եղել է շենքը վնասելը, ինքը որևէ անձի սպանելու ու վնասելու նպատակ չի ունեցել: Ինքը բազմիցս հաճախել է «Ալեն Էլեն» համալիր, որտեղ շատ մարմնավաճառներ ու հաճախորդներ կան և հենց այդտեղ հյուրանոցում օգտվում են մարմնավաճառների մատուցած ծառայություններից:
Ամբաստանյալ Վարդան Դեմիրճյանը նախնական քննության ընթացքում` 2012 թվականի մարտի 22-ին, առաջադրված մեղադրանքներում իրեն մեղավոր է ճանաչել մասնակի` դիտավորությամբ գույք ոչնչացնելու և ռազմամթերք` նռնակ ապօրինի պահելու համար, իսկ սպանության փորձ կատարելու համար մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2012 թվականի մարտի 19-ին` ժամը 23:00-ի սահմաններում, Գոհար Պետրոսյանը զանգահարել է իրեն և ասել, որ իր պատճառով «Ալեն Էլեն» հյուրանոցային համալիրի սեփականատեր Վլադիմիրը թույլ չի տալիս նրան մտնել ակումբ, իսկ ինքը նրան ասել է, որ կգնա ու կխոսի Վլադիմիրի հետ: Այդ ժամանակ ինքը գնացել է «Ալեն Էլեն» համալիրի մոտ և տեսել, որ Վլադիմիրը դուրս է գալիս շենքից: Ինքը մոտեցել է նրան և ասել, որ ինքը Գոհարի հետ չի հանդիպում և նա ինչու թույլ չի տալիս, որպեսզի Գոհարը մտնել ներս: Այդ ժամանակ Վլադիմիրը սկսել է հայհոյել իրեն, իսկ ինքը զայրանալով Վլադիմիրին ասել է. «էս շենքի մերը»: Այդ պահին Վլադիմիրի հետ կանգնած Կարենը բռունցքով հարվածել է իր դեմքին: Դրանից հետո ինքը պատահական տաքսի ավտոմեքենայով գնացել է իր տուն, բազմոցի տակից վերցրել պահած նռնակը և վերադարձել «Ալեն Էլեն» համալիրի մոտ: Այդ ժամանակ ինքն իր մոտ ունեցած դանակով կտրել է իր ձեռքերը, որպեսզի նյարդերը հանգստանան: Այնուհետև զանգահարել է Կարենին և ասել, որ դուրս գան: Այդ ժամանակ ինքը կանգնած է եղել «Ալեն Էլեն» համալիրի դիմացի մայթում և նռնակը բարձրացրած պահել է ձեռքին: Կարենն իր ձեռքում տեսնելով նռնակը, ասել է. «մի արա», սակայն ինքը քաշել է նռնակի օղակը և նետել է «Ալեն Էլեն» համալիրի ուղղությամբ ու անմիջապես հեռացել: Իր մտքով չի անցել, որ նռնակը նետելու արդյունքում ակումբի հաճախորդները, անցորդները, ինչպես նաև Կարենը կարող են վնասվել: Ինքը ցանկացել է շենքին վնաս տալ, մարդկանց վնաս տալու նպատակ չի ունեցել: Ինքը չի պատկերացրել, որ կարող են մարդիկ վնասվել: Այդ նռնակն ինքը գտել է Ջրվեժ թաղամասում, որը տարել և պահել է իրենց տանը: Ինքը ենթադրել է, որ այդ նռնակը «Ֆ-1» տեսակի է եղել, սակայն հստակ տեղյակ է եղել, որ այն նռնակ է:
Տուժող Վահե Միրաքյանը դատական քննության ընթացքում ցուցմունք տվեց այն մասին, որ ինքն աշխատում է «Ալեն Էլեն» հյուրանոցային համալիրում` որպես հյուրանոցի մենեջեր: «Ալեն Էլեն» համալիրը գտնվում է Երևան քաղաքի Աբովյան 3 հասցեում: Ինքը Վարդան Դեմիրճյանին ճանաչել է որպես «Ալեն Էլեն» համալիրի ակումբի հաճախորդ: Ինքը տեղյակ է եղել, որ նրան արգելել են մտնել համալիր, քանի որ նա իրեն հավասարակշռված չի պահել: 2012 թվականի մարտ 20-ին` ժամը 01:00-ի սահմաններում, ինքը եղել է ակումբի առաջին հարկում` վերելակի մեջ և այդ պահին լսվել է պայթյունի ձայնը, որից հետո վազելով դուրս է գնացել: Դուրս գալով շենքից ինքը կրակ է տեսել և փորձել է այն հանգցնել, սակայն չի ստացվել: Դրանից հետո ինքը սկսել է հաճախորդներին շենքից դուրս հանել: Համալիրի հյուրանոցային համարները շենքի 2-րդ և 3-րդ հարկերում են: Այդ օրը հյուրանոցում եղել են մոտ 11 անձինք, ովքեր այդ պահին եղել են 3-րդ հարկում գտնվող չորս սենյակներում, այսինքն` նախասրահում դեպքի պահին մարդ չի եղել: Ինքն այդ 11 անձանց դուրս է բերել շենքից, իսկ հետո գնացել է հիվանդանոց, քանի որ խեղդվել է և չի կարողացել շնչել: Հիվանդանոց գնալիս նույն մեքենայով իր հետ նաև ազգությամբ պարսիկ մեկ աղջիկ է եղել, ով ևս լավ չի զգացել: Բժիշկն իրեն ասել է, որ իր մոտ շնչուղիների այրում է: Այնուհետև իրեն պատմել են, որ Վարդանը ցանկացել է մտնել «Ալեն Էլեն» համալիր, սակայն անվտանգության աշխատակիցները նրան թույլ չեն տվել մտնել ներս, որից հետո նա գնացել, նռնակը վերցրել և ետ է վերադարձել ու այն նետել է համալիրի ուղղությամբ: Ինքը տեղյակ չէ, թե Վարդանը մինչև նռնակը նետելը որևէ բան ասել, սպառնացել կամ որևէ այլ գործողություն կատարել է, թե ոչ:
Տուժող Աննա Մարտիրոսյանը նախնական քննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Երևան քաղաքի Աբովյան 3 հասցեում գտնվող «Ալեն Էլեն» համալիրը սեփականության իրավունքով պատկանում է իրեն: Ինքը լիազորել է իր ամուսնուն` Վլադիմիր Բեջանյանին, որպեսզի նա իր անունից հանդես գա այդ շինության հետ կապված ցանկացած հարցում: Ինքն այդ համալիրի 2-րդ, 3-րդ, 4-րդ և 5-րդ հարկերը տվել է վարձակալությամբ է, որի տնօրենը հանդիսանում է Լիլիթ Ֆարմանյանը: Վարձակալության պայմանագիր կնքելուց հետո ինքն այլևս տեղյակ չէ, թե այդտեղ ինչ գործունեություն է ծավալվում, իր ամուսինը, երբեմն, հետևում է, որպեսզի շինությանը վնաս չհասցնեն և խնամքով դրանք օգտագործեն: Վլադիմիրը նրանց աշխատանքի հետ կապված ոչ մի գործունեություն չի իրականացնում: 2012 թվականի մարտի 20-ին ինքը հեռուստացույցով լսել է, որ ինչ-որ մեկը պայթեցրել է «Ալեն Էլեն» համալիրը, որի հետևանքով հյուրանոցի հաճախորդներ ստացել են վնասվածքներ: Ինքը չգիտի, թե ինչն է եղել պատճառը, որ այդ անձը դիմել է այդ քայլին: Վլադիմիրն իրեն այդ մասին ոչինչ չի ասել: Ինքը միայն տեղյակ է, որ վնասվել են հյուրանոցի 2-րդ, 3-րդ հարկերը և ոչնչացել է մեծ քանակությամբ գույք: Իրեն պատճառված գույքային վնասի չափն ինքը չգիտի: Իր ամուսնու ասելով, իրեն պատճառված գույքային վնասի ընդհանուր չափը կազմել է 8.000.000 ՀՀ դրամ:
Տուժող Նարգեզ Օլահին նախնական քննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2012 թվականի մարտի 17-ին իր ազգականներ` Զահրա Մոհամմադ Ալիի և Նաֆիսե Ալի Մոհմադիի հետ միասին եկել են Հայաստանի Հանրապետություն և տեղավորվել են Երևան քաղաքում գտնվող «Ալեն Էլեն» հյուրանոցային համալիրում: Իրենց սենյակը եղել է հյուրանոցային համալիրի 3-րդ հարկի 304-րդ սենյակը: 2012 թվականի մարտի 20-ին` ժամը 00:45-ի սահմաններում, իրենք երեքով գտնվել են սենյակում, երբ լսվել է ուժեղ պայթյունի ձայն, որից վախեցած սենյակից դուրս չեն եկել, սակայն իմացել են, որ հյուրանոցի 2-րդ հարկում հրդեհ է բռնկվել: Որոշ ժամանակ անց եկել են հրշեջները և իրենք դուրս են եկել հյուրանոցից: Հրդեհի ծխից իրենց շնչառությունները վատացել են և իրենց տարել են հիվանդանոց, իսկ Նաֆիսեն հյուրանոցի բակում ուշագնաց է եղել: Հիվանդանոցում իրենց արհեստական թթվածին են տվել: Ինքն այլ վնասվածքներ չի ստացել: Երբ ինքը գտնվել է սենյակում, մինչև պայթյունը լսել է գոռգոռոցի ձայներ, սակայն թե ով է գոռացել և ինչի համար, ինքը չգիտի: Ինքը Վարդան Դեմիրճյանին չի ճանաչում, ինքը որևէ մեկին նռնակ նետելիս չի տեսել, պատուհանից դուրս չի նայել և միայն լսել է գոռգոռոցի ձայներ:
Տուժող Զահրա Մոհամմադ Ալին նախնական քննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ինքը 2012 թվականի մարտի 17-ին իր ազգականների հետ եկել է Երևան և տեղավորվել «Ալեն Էլեն» հյուրանոցում: 2012 թվականի մարտի 20-ին` ժամը 00:30-ի սահմաններում, իրենք երեքով գտնվել են 3-րդ հարկի 304-րդ սենյակում: Այնուհետև ինքը դուրս է եկել հյուրանոցի միջանցք և բարձր ձայներ լսելու պատճառով հյուրանոցի պատուհանից նայել դուրս ու տեսել, որ երեք անձիք մի տղամարդու դուրս են հանում համալիրի ակումբից: Այդ տղամարդը բարձր գոռացել է, սակայն հայերենին չտիրապետելու պատճառով ինքը չի կարող ասել, թե նա ինչ է ասել: Մուտքից դուրս գնալուց հետո այդ տղամարդն անցել է փողոցի մյուս կողմը, իսկ մյուս երեքը կանգնած են մնացել իրենց տեղում` մուտքի դռան դիմաց: Այդ տղամարդը, ով անցել է փողոցը, կրկին բարձր գոռգոռացել է, մոտեցել կանգնած սև գույնի մեքենային, բացել դուռը, վարորդի կողմից ինչ-որ իր վերցրել, որից հետո կրկին բղավելով բարձրացրել է ձեռքը և այն նետել: Ինքը չի նկատել, թե նրա ձեռքին ինչ է եղել, սակայն նրա ձեռքի շարժումից հասկացել է, որ այն նետել է դեպի հյուրանոցի կողմը: Այդ առարկան կպել է հյուրանոցի 2-րդ հարկի պատուհանին և հենց այդ պահին ուժեղ պայթյունի ձայն է լսել ու հրդեհ է բռնկվել հյուրանոցի 2-րդ հարկում: Մի քանի րոպե անց իրենց սենյակի դուռը բացել են, ներս մտել հրշեջները և իրենց դուրս են հանել շենքից: Ինքը պայթյունից վնասվածքներ չի ստացել, սակայն ծխի պատճառով իր կոկորդը ցավացել է:
Տուժող Նաֆիսե Ալի Մոհմադին նախնական քննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2012 թվականի մարտի 17-ին իր ազգականների հետ եկել է Հայաստանի Հանրապետություն և տեղավորվել Երևան քաղաքի Աբովյան փողոցում գտնվող «Ալեն Էլեն» հյուրանոցային համալիրում: Իրենց սենյակը եղել է հյուրանոցի 3-րդ հարկի 304-րդ համարը: 2012 թվականի մարտի 20-ին` ժամը 00:45-ի սահմաններում, իրենք երեքով գտնվել են սենյակում, երբ լսել են ուժեղ պայթյունի ձայն և ինքն անմիջապես դուրս է եկել սենյակից, նայել պատուհանից և տեսել է, որ հյուրանոցի 2-րդ հարկում հրդեհ է բռնկվել: Իրենք վախից մնացել են սենյակում, սակայն որոշ ժամանակ անց հրշեջներն իրենց դուրս են հանել հյուրանոցից: Դրսում ինքն իրեն վատ է զգացել, կորցրել է գիտակցությունը և երբ ուշքի է եկել, ինքն արդեն գտնվել է հիվանդանոցում: Ինքը դեպքի վերաբերյալ կարող է միայն հայտնել, որ մինչև պայթյունը դրսից տղամարդկանց գոռգոռոցի ձայներ է լսել, պատուհանից նայել և տեսել է, որ մի տղամարդ գոռացել է, իսկ դրանից հետո լսվել է ուժեղ պայթյունի ձայն: Պայթյունի արդյունքում առաջացած հրդեհից իր կոկորդը ցավացել է, ինքն այլ վնասվածքներ չի ստացել:
Տուժող Ալիռեզա Հորմոզը նախնական քննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2012 թվականի մարտի 19-ին իրենք` երեք ընկերներով, եկել են Հայաստանի Հանրապետություն: Իրենք տեղավորվել են Երևան քաղաքի Աբովյան փողոցում գտնվող «Ալեն Էլեն» հյուրանոցային համալիրում: Նույն օրը` ժամը 22:00-ի սահմաններում, իրենք բարձրացել են սենյակ և պառկել: Ժամը 00:40-ի սահմաններում ուժեղ ձայների պատճառով իրենք քնից արթնացել են և չեն հասկացել, թե ինչ է տեղի ունեցել: Այդ ժամանակ իրենց սենյակի դուռը ծեծել են և ասել են, որ հրդեհ է տեղի ունեցել, որ իրենք դուրս գնան: Հավաքելով իրերը իրենք փորձել են դուրս գալ սենյակից, սակայն ուժեղ ծուխ է եղել, չեն կարողացել իջնել ներքև և կրկին վերադարձել են սենյակ: Այդ ժամանակ իրենք սկսել են օգնություն կանչել և այդ պահին եկել են հրշեջներն ու իրենց դուրս բերել հյուրանոցից: Դրանից հետո իրենց տեղափոխել են հիվանդանոց:
Տուժող Կոլադուզ Ահմեդ Հասանը նախնական քննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2012 թվականի մարտի 19-ին իրենք` երեք ընկերներով, եկել են Հայաստանի Հանրապետություն և տեղավորվել Երևան քաղաքի Աբովյան փողոցում գտնվող «Ալեն Էլեն» հյուրանոցային համալիրում: Ժամը 00:40-ի սահմաններում ուժեղ ձայների պատճառով իրենք քնից արթնացել են և չեն հասկացել, թե ինչ է տեղի ունեցել: Մի քանի րոպե անց իրենց սենյակի դուռը ծեծել են և ասել են, որ հրդեհ է բռնկվել, որի պատճառով ցանկացել են դուրս գալ սենյակից, սակայն ծուխը շատ է եղել և չեն կարողացել դուրս գալ: Այնուհետև եկել են հրշեջները և իրենց դուրս են բերել հյուրանոցից: Այդ դեպքից Նարիմանը երեսի շրջանում այրվածքներ է ստացել, որի պատճառով նրան տեղափոխել են հիվանդանոց: Ինքը չգիտի, թե ինչ է տեղի ունեցել և ինչից է հրդեհ բռնկվել: Ծխի հետևանքով վնասվել է իր շնչուղիները:
Տուժող Նարիման Աբդուլհասանը նախնական քննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2012 թվականի մարտի 19-ին իրենք` երեք ընկերներով, եկել են Հայաստանի Հանրապետություն և տեղավորվել Երևան քաղաքի Աբովյան փողոցում գտնվող «Ալեն Էլեն» հյուրանոցային համալիրում: Ժամը 22:00-ի սահմաններում իրենց սենյակում իրենք պառկել են քնելու: Ժամը 00:40-ի սահմաններում ուժեղ ձայնի պատճառով իրենք արթնացել են, սակայն չեն հասկացել, թե ինչ է տեղի ունեցել: Իրենք ցանկացել են դուրս գալ սենյակից, սակայն ծուխը շատ է եղել և չեն կարողացել դուրս գալ: Դրանից հետո նկատել է, որ ինչ-որ անձինք սենյակի պատի վրա անցք են բացել և իրենք երեքով այդ անցքից իջել են առաջին հարկ, որից հետո իրեն տեղափոխել են հիվանդանոց: Այդ հրդեհի հետևանքով իր դեմքի և ձեռքի շրջանում ինքը ստացել է մարմնական վնասվածքներ և ծխից վնասվել են շնչուղիները:
Վկա Գոհար Պետրոսյանը դատական քննության ընթացքում ցուցմունք տվեց այն մասին, որ Վարդան Դեմիրճյանի հետ գտնվել է փաստական ամուսնական հարաբերությունների մեջ, սակայն այդ դեպքի ժամանակ իրենք համատեղ չեն ապրել: Ինքն ու Վարդանը հաճախ են միասին գնացել «Ալեն Էլեն» ակումբ: Իրենց բաժանումից հետո ինքը շարունակել է այցելել «Ալեն Էլեն» ակումբ: Մինչ այդ դեպքն իր և Վարդանի միջև վիճաբանություն եղել է այն պատճառով, որ նա չի ցանկացել, որպեսզի ինքը գնա «Ալեն Էլեն» ակումբ: Վարդանի պատճառով ակումբի մենեջեր Անին արգելել է իրեն մտնել ակումբ: Դեպքին նախորդող ժամերին ինքը ցանկացել է մտնել ակումբ, սակայն կրկին Վարդանի պատճառով իրեն թույլ չեն տվել մտնել ներս: Դրանից հետո ինքը զանգահարել է Վարդանին և ասել, որ նրա պատճառով թույլ չեն տալիս, որպեսզի ինքը մտնի ակումբ, իսկ Վարդանն ասել է, որ կգնա և կխոսի նրանց հետ: Այնուհետև իրեն զանգահարել է Վլադիմիրը և կանչել է «Ալեն Էլեն» ակումբ, որպեսզի ինքը գնա և տեսնի, թե ինչ է այնտեղ կատարվում: Երբ ինքը գնացել է, դեպքն արդեն տեղի է ունեցել: Այդտեղ իրեն քաշքշել են, վիրավորել և ասել են, որ իր պատճառով է այդ դեպքը եղել, որից հետո իրեն տարել են ոստիկանություն: Ոստիկանությունում եղած ժամանակ Վարդանը զանգահարել է իրեն և պայմանավորվել են հանդիպել: Ինքն ու Վարդանը հանդիպել են, որից հետո ոստիկանները նրան ձերբակալել են: Այդ ընթացքում ինքն ու Վարդանը դեպքի մասին ոչինչ չեն խոսել, սակայն նա եղել է անտրամադիր: Վարդանը շատ լավ մարդ է, պարզապես նա մի քիչ հոգեկան խնդիրներ ունի: Ինքը Վարդանի հոգեկան խնդիրների մասին իմացել է այն բանից հետո, երբ «Ալեն Էլեն» ակումբի դիմաց նա դանակով հարվածել է իրեն:
Վկա Գոհար Պետրոսյանը նախնական քննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ինքը մոտ 10 տարի առաջ ծանոթացել է Վարդան Դեմիրճյանի հետ և երկար տարիներ իրենք ընկերություն են արել: 2011 թվականի մարտին իր և Վարդանի միջև վիճաբանություն է եղել, որի ժամանակ Վարդանը հարվածել է իրեն: Դրանից հետո իր և Վարդանի հարաբերությունները դադարել են, սակայն Վարդանը փորձել է իր հետ կապ հաստատել և այդ կապակցությամբ պարբերաբար գնացել է «Ալեն Էլեն» ակումբ, որպեսզի հանդիպի իրեն, սակայն ինքը մշտապես խուսափել է նրանից: 2012 թվականի սկզբներին, երբ ինքը գտնվել է «Ալեն Էլեն» ակումբում, Տիգրանն իրեն ասել է, որ Վարդանն ակումբի մոտ է, նրան թույլ չեն տալիս մտնել ակումբ և նա բարկացած է: Այդ ժամանակ ակումբի աշխատակիցներն իրեն ետևի մուտքով ճանապարհել են, որպեսզի Վարդանը իրեն չտեսնի: 2012 թվականի մարտի 19-ին ինքը գնացել է «Ալեն Էլեն» ակումբ տնօրինության հետ խոսելու, որպեսզի իրեն թույլ տան մտնի ակումբ, քանի որ ակումբի աղջիկներն իրեն զանգահարել էին և ասել, որ Վարդանի պատճառով իրեն թույլ չեն տալու մտնի ակումբ: Այդ ժամանակ ինքը խոսել է ակումբի մենեջեր Աննայի հետ, սակայն վերջինն իրեն ասել է, որ չեն կարող թույլ տալ, որպեսզի ինքը մտնի ակումբ: Ինքը դուրս է եկել ակումբից, զանգահարել է Վարդանին և ասել, որ նրա պատճառով իրեն թույլ չեն տալիս մտնել ակումբ, իսկ Վարդանն ասել է, որ կգնա, կխոսի և այդ հարցը կկարգավորվի: Ինքն այդտեղից գնացել է Երևան քաղաքի Նալբանդյան փողոցում գտնվող «Աստղ» բար և սպասել է մինչև Վարդանը զանգահարի: 2012 թվականի մարտի 20-ին` ժամը 01:00-ի սահմաններում, իրեն զանգահարել է «Ալեն Էլեն» ակումբի տնօրեն Վլադիմիրը և ասել, որ ինքը շտապ գնա ակումբ: Երբ ինքը հասել է ակումբի մոտ, տեսել է, որ ակումբի երկրորդ հարկում հրդեհ է, և Վլադիմիրն իրեն ասել է, որ դա արել է Վարդանը: Նա նռնակ է նետել ակումբի վրա: Ինքը զանգահարել է Վարդանին և տաքսի ավտոմեքենայով գնացել է նրա մոտ` Ավան-Առինջ թաղամաս: Այդ ժամանակ Վարդանն ասել է, որ նա բարկացել է ակումբի աշխատակիցների վրա և տանից վերցնելով նռնակը, այն նետել է «Ալեն Էլեն» ակումբի ուղղությամբ, որն էլ պայթել է: Իր կարծիքով Վարդանը բարկացած է եղել ակումբի աշխատակիցների վրա և գնացել է այդ քայլին: Վարդանն իրեն չի ասել, թե ում է ցանկացել վնասել, երբ նռնակը նետել է ակումբի ուղղությամբ, միայն ասել է, որ զայրացել է և նռնակ նետել ակումբի ուղղությամբ:
Վկա Վլադիմիր Բեջանյանը դատական քննության ընթացքում ցուցմունք տվեց այն մասին, որ «Ալեն-Էլեն» համալիրը հանդիսանում է իր կնոջ սեփականությունը: Ինքը հետևում է ակումբի կարգ ու կանոնին և անվտանգության աշխատակիցներին ասել է, որ թույլ չտան ներս մտնել այն անձանց, ովքեր զենք-զինամթերք ունեն կամ ովքեր ընդունակ են կատարելու հանցագործություն: Ինքը Վարդան Դեմիրճյանին ճանաչում է որպես «Ալեն Էլեն» ակումբի հաճախորդ: Դեպքից մոտ 6 ամիս առաջ Վարդանն ընկերուհուն դանակով հարվածել է: 2012 թվականի մարտի 20-ին` ժամը 24:00-ի սահմաններում, երբ ինքը ցանկացել է տուն գնալ, Վարդանը մոտեցել է իրեն և ասել, որ նրա ընկերուհուն թույլ չեն տալիս, որպեսզի ակումբ մտնի: Այդ ժամանակ Վարդանը զայրացած է եղել աշխատակիցների վրա, քանի որ նրան թույլ չեն տվել ներս մտնել և իրեն ասել է, որպեսզի ինքը հանձնարարի թույլ տալ նրան ներս մտնել: Իր այն հարցին, թե ով թույլ չի տալիս, Վարդանը պատասխանել է, որ անվտանգության աշխատակիցները: Ինքը նրան ասել է, որ անվտանգության աշխատակիցներն են դրա համար պատասխանատու, ուստի նա պետք է նրանցից թույլտվություն վերցնի: Իր պատասխանից Վարդանն ավելի է զայրացել: Դրանից հետո իրենց մոտեցել է անվտանգության աշխատակիցներից Կարենը: Անվտանգության աշխատակիցները Վարդանին հեռացրել են համալիրից մոտ 2-3 մետր և նա գնացել է ասելով. «տեսեք, թե ես ձեզ ինչ եմ անելու»: Դրանից հետո ինքը եղել է համալիրի ներսում և ոչինչ չի տեսել: Այնուհետև դուրս է եկել համալիրից այն ժամանակ, երբ շենքն այրվել է: Այնուհետև տեղեկացել է, որ Վարդանը գնացել, վերցրել է նռնակ ու դանակ և վերադառնալով ասել է, որ բոլորին ոչնչացնելու է: Վարդանը նռնակը նետել է համալիրի երկրորդ հարկի ուղղությամբ: Ինքը չի կարող ասել, թե ումից է լսել, որ երբ Վարդանը վերադարձել է, ասել է, որ բոլորին կոչնչացնի: Նա նույնիսկ դանակով կտրել է թևերը ցույց տալու համար, որ հոգեկան շատ ծանր վիճակի մեջ է, սակայն նա թևերը կտրելուց գիտակցաբար ոչ թե երակներն է կտրել, այլ կտրել է ձեռքի ետևի մասը:
Վկա Կարեն Դավթյանը դատական քննության ընթացքում ցուցմունք տվեց այն մասին, որ աշխատում է «Ալեն Էլեն» համալիրում` որպես անվտանգության աշխատակից: «Ալեն Էլեն» համալիրը գտնվում է Երևան քաղաքի Աբովյան փողոցում, որի երկրորդ և երրորդ հարկերը հյուրանոց է, իսկ չորրորդ հարկը` ակումբ: Ինքը ճանաչում է Վարդան Դեմիրճյանին` որպես ակումբի հաճախորդ: Նա հաճախ է գնացել ակումբ: Անվտանգությունից ելնելով իրենք Վարդանին արգելել են մուտք գործել ակումբ, քանի որ լսել են, որ Վարդանը դանակով հարվածել է Գոհարին: Վարդանի պատճառով իրենք Գոհարին նույնպես արգելել են ակումբ մտնել: Դեպքի օրը Վարդանը զանգահարել է իրեն և ասել, որպեսզի իրենք թույլ տան Գոհարին ներս մտնել, իսկ ինքը նրան ասել է, որ դա հնարավոր չէ: Այդ ժամանակ Վարդանն ասել է, որ կգա, կհանդիպի որոշ մարդկանց ու կխոսեն: Դրանից հետո Վարդանը եկել է և խոսել Վլադիմիրի հետ: Ինքը մոտեցել է նրանց, և Վարդանին ասել, որպեսզի նա հեռանա: Այդ ժամանակ Վարդանը զայրացել է, նստել տաքսի ավտոմեքենա ու ասել. «հեսա կգամ»: Այնուհետև նա վերադարձել է, զանգահարել իր բջջային հեռախոսահամարին, և ասել է, որ ժողովրդին դուրս հանեն, քանի որ շենքը պայթեցնում է: Ինքն անմիջապես դուրս է եկել համալիրից և տեսել, որ Վարդանը կանգնած է համալիրի դիմացի մայթում, և նրա ձեռքում ինչ-որ իր կա: Այդ պահին Վարդանն իրեն ասել է, որպեսզի ինքը մոտ չգնա: Ինքը մոտ չի գնացել նրան և հեռվից ասել է, որ այդպիսի բան չանի, իսկ նա պատասխանել է, որ պայթեցնում է ու այդպես նետել է նռնակը շենքի ուղղությամբ: Մինչ շենքից դուրս գալն ինքը չի փորձել ժողովրդին շենքից դուրս հանել: Իր և Վարդանի զրույցի ժամանակ, որը տևել է մոտ 15 րոպե, Վարդանը ժողովրդին դուրս հանելու հետ կապված ուրիշ քայլ չի ձեռնարկել: Այդ ընթացքում շենքից ժողովրդի հոսք չի եղել: Այդ ժամանակ Վարդանն իրեն ոչինչ չի ասել, միայն ասել է. «կշպրտեմ» ու նետել է: Նա իրեն վիրավորական արտահայտություններ չի արել: Այդ ընթացքում, երբ ինքն ու Վարդանը զրուցել են, որևէ մեկը նրա կողքին կանգնած չի եղել, որևէ մեկը նրան չի մոտեցել, նա հեռախոսով չի խոսել և այդ ժամանակ նա միայն դանակով կտրել է ձեռքերը: Ինքը չի կարող ասել, թե Վարդանը տեղյակ եղել է, որ կոնկրետ այդ հարկում հյուրանոցային համարներ են եղել, թե ոչ: Դեպքի օրն ինքը Վարդանին չի հարվածել:
Վկա Տիգրան Գրիգորյանը դատական քննության ընթացքում ցուցմունք տվեց այն մասին, որ ինքն աշխատում է «Ալեն Էլեն» ակումբում: Վարդան Դեմիրճյանի և Գոհար Պետրոսյանի միջև եղած վիճաբանության պատճառով նրանց արգելել են մուտք գործել ակումբ: 2012 թվականի մարտի 19-ին, երբ ինքը եղել է ակումբում, Վարդանը զանգահարել է իրեն և հարցրել, թե ճիշտ է արդյոք այն, որ Գոհարին նույնպես թույլ չեն տալիս մտնել ակումբ, իսկ ինքը պատասխանել է, որ այո: Դրանից հետո Վարդանն իրեն ասել է, որպեսզի ինքը անվտանգության աշխատակից Կարենին փոխանցի, որ նա զանգահարի Վարդանին, սակայն ինքը Կարենին ոչինչ չի ասել: Այնուհետև Վարդանը զանգահարել է և հարցրել, թե ակումբի սեփականատերն այդտեղ է, թե ոչ, իսկ ինքը նրան պատասխանել է, որ նա դուրս է գնացել: Այնուհետև տեղեկացել է, որ Վարդանը գնացել է ակումբ և նռնակ նետել շենքի ուղղությամբ:
Վկա Աննա Կիրակոսյանը դատական քննության ընթացքում ցուցմունք տվեց այն մասին, որ ինքն աշխատում է «Ալեն Էլեն» ակումբում` որպես մենեջեր: Ինքը տեղյակ չի եղել, որ Վարդան Դեմիրճյանին արգելվել է մուտք գործել «Ալեն Էլեն» համալիր: Իրեն ոչ ոք այդ մասին չի ասել, քանի որ այդ հարցերով զբաղվում են անվտանգության աշխատակիցները: Մի քանի ամիս առաջ Վարդանը դանակով հարվածել ընկերուհուն: «Ալեն Էլեն» համալիրի պայթյունի ժամանակ ինքը գտնվել է շենքի չորրորդ հարկում` ակումբում: Այդ ժամանակ անվտանգության աշխատակիցներից մեկը բարձրացել է վերև և ասել, որ անջատեն երաժշտությունը և ժողովրդին իջեցնեն ներքև: Ինքը բարձրացել է հինգերորդ հարկ և աշխատակցին ասել է, որպեսզի երաժշտությունն անջատի, իսկ հետո ետևի կողմից հաճախորդներին իջեցրել է ներքև: Մինչ անվտանգության աշխատակցի բարձրանալն իրենք պայթյունի ձայն չեն լսել, քանի որ երաժշտությունը շատ բարձր է եղել: Երբ հաճախորդների հետ իջել են ներքև և դուրս են եկել, տեսել են, որ համալիրն այրվում է: Դրսում անվտանգության պետ Կարենն իրեն ասել է, որ Վարդանը ցանկացել է բարձրանալ ակումբ, սակայն նրան թույլ չեն տվել, և այդ ժամանակ նա նռնակ է նետել շենքի ուղղությամբ:
Վկա Արմեն Մարտիրոսյանը նախնական քննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ աշխատում է «Պանտեուս» անվտանգության կազմակերպությունում` որպես անվտանգության աշխատակից: Իրենց ընկերությունը պայմանագիր է կնքել «Ալեն Էլեն» ընկերության հետ, որպեսզի իրականացնի անվտանգության աշխատանքները: «Ալեն Էլեն» համալիրում աշխատում են երեք անվտանգության աշխատակիցներ` ինքը, Կարենը և Արտուշը: Իրենք երեքով ապահովում են միայն ակումբի անվտանգությունը: Աշխատակիցներից երկուսը լինում են ակումբում, իսկ մեկը` առաջին հարկում: 2012 թվականի մարտի 19-ին` ժամը 20:00-ին, ինքը գնացել է աշխատանքի: 2012 թվականի մարտի 20-ին` ժամը 01:00-ի սահմաններում, ինքը գտնվել է ակումբում, երբ վերելակից դուրս են եկել երկու աշխատակիցներ, որոնց ինքը չի ճանաչել, և մեկը մյուսին ասել է, որ ներքևում ինչ-որ մեկը դանակով ձեռքերն է վնասում: Ինքն արագ իջել է առաջին հարկ և դուրս գալով շենքից նկատել է, որ դիմացի մայթին կանգնած է մի տղամարդ, ով ձեռքին եղած դանակով կտրել է բազուկների հատվածը: Այդ պահին ինքը խիստ լարված է եղել և ոչ մեկին չի նկատել, բացի Կարենից: Ինքը չի տեսել նաև, թե այդ հատվածում այլ մարդիկ եղել են, թե ոչ: Այդ տղային, ով դանակով վնասել է ձեռքերը, ինքը չի ճանաչել, տեսել է առաջին անգամ: Նա այդ պահին կանգնած է եղել դիմացի մայթին, դանակով վնասել է ձեռքերը և գոռացել, որ ակումբը պայթեցնելու է: Այդ ժամանակ նա քաշել է ձեռքում գտնվող ինչ-որ առարկայի օղակ և նետել է հյուրանոցի երկրորդ հարկի կողմը: Ինքը մտածելով, որ դա պայթյուն կարող է առաջացնել, երկու քայլ է արել և պառկել է գետնին: Ինքը պառկած վիճակում շուռ գալով տեսել է, թե ինչպես է կոտրվել երկրորդ հարկի ապակին ու այդ առարկան ընկել ներս: Այդ ժամանակ ինքն ուժեղ պայթյունի ձայն է լսել, ապակիները կոտրվել են և հրդեհ է բռնկվել: Այդ տղան նկատելով պայթյունը, վազելով փախել է: Ինքն ու Կարենը արագ բարձրացել են վերև և սկսել են հաճախորդներին դուրս հանել: Ակումբում եղել են մոտ 30 հաճախորդ, իսկ հյուրանոցում ինքը չգիտի, թե քանի անձ են եղել: Ինքը չգիտի, թե ինչ պատճառով է Վարդանը նռնակ նետել հյուրանոցի ուղղությամբ:
Վկա Էդգար Մալխասյանը նախնական քննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ինքն աշխատում է «Մոնա» տաքսի ծառայությունում` որպես վարորդ: Ինքն աշխատանքի բերումով մի շարք հաճախորդների տվել է իր հեռախոսահամարը, որպեսզի օգտվեն իր ծառայություններից: Ինքն օգտագործում է 098-39-66-44 և 093-41-07-07 բջջային հեռախոսահամարները, առաջինը գրանցված է իր կնոջ` Թագուհի Արդայանի, իսկ երկրորդը` իր անվամբ: Այդպիսի հաճախորդներից է եղել նաև Վարդան Դեմիրճյանը, ով բնակվել է Երևան քաղաքի Ավան-Առինջ թաղամասում: Յուրաքանչյուր ամսվա ընթացքում` մի քանի անգամ, ինքը Վարդանին նրա տնից տարել է «Ալեն Էլեն» համալիր և այնտեղից տուն: Այնտեղ նա գնացել է իր ընկերուհու` Գոհարի ետևից: 2012 թվականի մարտի 19-ի լույս 20-ի գիշերը` ժամը 01:00-ի հետո, Վարդանը զանգահարել է իրեն և ասել, որ Ավան-Առինջ թաղամասի այգում է, որ ինքը գնա նրա ետևից: Ինքը պատվեր կատարելու պատճառով նրան ասել է, որ պատվերն ավարտելուց հետո կգնա: Այդպես մինչև պատվերն ավարտելը Վարդանը մի քանի անգամ զանգահարել է իրեն և հարցրել, թե երբ է ինքն ավարտելու: Պատվերն ավարտելուց հետո ինքը գնացել է Ավան-Առինջ թաղամասում գտնվող այգի և վերցրել Վարդանին: Այդ ժամանակ Վարդանը պատվիրել է, որպեսզի գնան «Մոնումենտ»: Ճանապարհին իրենք զրուցել են, և Վարդանն իրեն պատմել է, որ մի քանի ժամ առաջ նա գնացել է «Ալեն Էլեն» ակումբ, որտեղ նրան թույլ չեն տվել մտնել ներս, և այդ պատճառով վիճաբանություն է տեղի ունեցել անվտանգության աշխատակիցների հետ, նրան ծեծել են, իսկ նա էլ իր մոտ գտնվող նռնակը նետել է «Ալեն Էլեն» ակումբի վրա և շենքը պայթել է: Նա այլ մանրամասներ իրեն չի պատմել: Այդ ժամանակ Վարդանը եղել է զայրացած ու վախեցած:
ՀՀ ԱՆ «Հոգեբուժական բժշկական կենտրոն» ՓԲ ընկերության Ավանի կլինիկայի ղեկավարի 2012 թվականի մարտի 21-ի տեղեկանքի համաձայն` 1983 թվականի մարտի 26-ին ծնված Վարդան Աբգարի Դեմիրճյանը 2009 թվականի ապրիլի 22-ից հաշվառված է ՀԲԿ Ավանի հոգեբուժական կլինիկայում «Օլիգոֆրենիա, թեթև դեբիլություն աֆեկտիվ անկայունությամբ» ախտորոշմամբ:
Փորձագետի 2012 թվականի մայիսի 17-ի թիվ 146/12 եզրակացության համաձայն` Վարդան Աբգարի Դեմիրճյանը որևէ հոգեկան հիվանդությամբ չի տառապել և չի տառապում. նրա մոտ հայտնաբերվում է «թեթև աստիճանի մտավոր հետամնացություն, աֆեկտիվ անկայունությամբ»: Սակավամտությունն արտահայտված չէ փորձաքննվողի մոտ այն աստիճան, որ զրկի նրան իր գործողությունների համար իրեն հաշիվ տալու և դրանք ղեկավարելու հնարավորությունից ինչպես իրավախախտումը կատարելու ժամանակահատվածում, այնպես էլ ներկայում: Վարդան Աբգարի Դեմիրճյանն իրեն մեղսագրվող արարքի նկատմամբ հարկ է ճանաչել մեղսունակ: Իր ներկա հոգեկան վիճակով նա կարող է մասնակցել դատաքննչական գործողություններին: Նկատի ունենալով, որ փորձաքննվողը հանդիսանում է սակավամիտ անձնավորություն` դատապարտվելու դեպքում, կապված ազատազրկման հետ, նա կարիք ունի նյարդահոգեբույժի հսկողությանը կալանավայրում:
Փորձագետ Լիանա Խաչատրյանը դատական քննության ընթացքում 2012 թվականի մայիսի 17-ի ամբուլատոր դատահոգեբուժական փորձաքննության թիվ 146/12 եզրակացության վերաբերյալ պարզաբանում տվեց այն մասին, որ Վարդան Դեմիրճյանը տառապում է հոգեկան խանգարումով, այն է` թեթև աստիճանի մտավոր հետամնացություն: Թեթև աստիճանի մտավոր հետամնացությունը հոգեկան հիվանդություն չէ, քանի որ հիվանդություն հասկացությունն իր մեջ պարունակում է որևէ պրոցեսի սկիզբ, պրոցեսի կլինիկական ախտանիշներ, ընթացք, ելք և բուժում, իսկ ինչ վերաբերում է մտավոր հետամնացությանը, ապա դա հոգեկան խանգարում է, բայց հիվանդություն բառը այստեղ տեղին չէ, որովհետև այն չունի ընթացք, բուժում և ելք: Դրա համար հոգեբուժության և բժշկության մեջ դա հիվանդություն չի կոչվում: Նշվածի պատճառով Վարդան Դեմիրճյանի վերաբերյալ փորձագետները պատասխանել են, որ նա որևէ հոգեկան հիվանդությամբ չի տառապում, սակայն նրա մոտ հայտնաբերվել է թեթև աստիճանի մտավոր հետամնացություն: Այն ինչ հայտնաբերվել է Վարդան Դեմիրճյանի մոտ, հոգեկան հիվանդություն չէ, այլ ուղակի հոգեկան խանգարում է: Վարդան Դեմիրճյանի մոտ առկա է տկարամտություն, սակայն դա այն աստիճան արտահայտված չէ, որպեսզի նրան զրկի գիտակցելու ունակությունից: Վարդան Դեմիրճյանի հիվանդության վերաբերյալ փաստաթղթերը փորձագետի կողմից ուսումնասիրվելուց հետո նա պատասխանեց, որ փաստաթղթերում նշված ախտորոշումները ժամանակավոր և անցողիկ ինչ-որ բաներ գուցե կարող են համարվել, սակայն Վարդան Դեմիրճյանի մշտական հիվանդության` տկարամտության հետ դրանք բոլորովին կապ չունեն: Աֆեկտիվ անկայունությունը դա աֆեկտային տրամադրությունն է, այսինքն` իր տրամադրությամբ նա անկայուն մարդ է: Աֆեկտիվ անկայունության այդ իրավիճակում, այդ դեպքի հետ կապված նա գիտակցել է իր բոլոր գործողությունները, տվել է նշանակություն իր բոլոր քայլերի համար և գիտակցել է դրանց հետևանքները: Հիվանդություն բառն իր մեջ պարունակում է մի քանի չափանիշներ, որոնց մտավոր հետամնացությունը չի համապատասխանում, դրա համար այն համարվում է խանգարում: Այն հիվանդություն չէ, որպեսզի պահանջի բուժում, մարդը ծնվում է տկարամիտ և մնում է տկարամիտ ողջ կյանքի ընթացքում, նա կարող է ձեռք բերել որոշակի պրակտիկ հմտություններ, բայց դրանով նրա մտածողությունը չի փոփոխվի, նա նորից մնում է սակավ մտածողության: Աֆեկտիվ անկայունության վիճակում նա կարող է անել ինքնավնասում, ինչպես յուրաքանչյուր մարդ: Ինքը չի կարող պատասխանել այն հարցին, թե ինչպես Վարդան Դեմիրճյանն է գիտակցել նռնակ նետելու հետևանքները, ապա առողջ անձը այդ իրավիճակում նման կերպ կգիտակցեր, թե ոչ:
Դատական քննության ընթացքում մասնագետ` հոգեբույժ Արմեն Հակոբյանը կարծիք հայտնեց այն մասին, որ մտավոր հետամնացությունը օբյեկտիվ անկայունության հոգեբուժական կատեգորիա է, սակայն դատական հոգեբուժության մեջ այն չի դասվում խրոնիկ հոգեկան հիվանդությունների շարքին, քանի որ այն չի զրկում գործունակությունից և մեղսունակությունից: Այսինքն` թեթև աստիճանի մտավոր հետամնացություն, աֆեկտիվ անկայունությամբ, դա հոգեկան հիվանդություն է, սակայն դատական հոգեբուժության մեջ այն չի դիտվում որպես հիվանդություն, ինչպես օրինակ շիզոֆրենիան, պսիխոզները: Աֆեկտ ասելով հոգեբուժության մեջ ի նկատի ունեն, որ մարդը հակված է ռեակցիաների, որոնք ունենում են արտաքին դրսևորումներ և ուղղված են իրեն կամ շրջապատին վնաս պատճառելուն, դա միշտ կարող է չդրսևորվել որոշակի արտաքին գործոնների ազդեցության տակ: Աֆեկտիվ անկայունության վիճակում ինչ-որ փուլեր չեն դրսևորվում: Այդ ժամանակահատվածում նրա մոտ հուզական ռեակցիաները տարբեր պարագաներում կարող են տարբեր լինել, արտաքին անբարենպաստ ազդեցության տակ կարող է լինել շատ բազմազան: 2012 թվականի մայիսի 17-ի թիվ 146/12 եզրակացությամբ Վարդան Դեմիրճյանի վերաբերյալ հետևությունները ճիշտ են: Ինքը բացառում է, որ անձը նման հիվանդության պարագայում չկարողանա ղեկավարել և գիտակցել իր գործողությունները:
Դեպքի վայրի զննության մասին 2012 թվականի մարտի 20-ի արձանագրության համաձայն` զննվել է Երևան քաղաքի Աբովյան փողոցի 3-րդ հասցեում գործող «Ալեն Էլեն» համալիրի երկրորդ հարկը և շենքի դիմացի հատվածը: Զննությամբ պարզվել է, որ շենքի դիմաց, մուտքի դռնից դեպի աջ առկա ցուցափեղկի կողքին առկա է եղել պայթուցիչի թևիկ: Երևան քաղաքի Աբովյան փողոցի դիմացի մայթեզրի կողքին` Աբովյան 3-րդ շենքի դիմաց, կանգնած է եղել «Պեժո» մակնիշի ավտոմեքենա, որի շարժիչի ծածկոցի վրա առկա են եղել թվով երկու արնանման հետքեր: Մեքենայից 1,5 մետր հեռավորության վրա` մայթեզրի կողքին, առկա է եղել պայթուցիչ սարքի օղակի նմանվող դետալ: Երևան քաղաքի Աբովյան փողոցի 3-րդ շենքը երեք հարկանի է, որն ունի երկու մուտք, շենքի աջակողմյան մուտքը տանում է դեպի ակումբ, իսկ ձախակողմյան մուտքը` «Ալեն Էլեն» հյուրանոց: Շենքի երկրորդ հարկի ձախակողմյան հատվածը, որը 4x3,5 չափերի է, ամբողջությամբ կոտրված է եղել և ապակու կտորներ են թափված եղել գետնին: Շենքի առաջին հարկի մուտքի դիմաց, մայթից դեպի վերև առկա են թվով երեք աստիճաններ, որոնք ամբողջությամբ պատված են եղել ապակու մանր կտորներով: Շենքի աջակողմյան մուտքից երկու մետր դեպի Աբովյան փողոց առկա է մեկ մետր բարձրությամբ երկաթյա ցուցանակ, որից 5սմ հեռավորության վրա առկա է եղել նռնակի ձգանի նմանվող մետաղյա իր, որի վրա առկա է եղել «93РГМ» գրառումը: Շենքի երկրորդ հարկում առկա է աստիճանահարթակ, որի դիմաց գտնվում է 3x3,5 չափերի սենյակ, որը եղել է ամբողջությամբ այրված վիճակում: Սենյակի դիմացի մասում առկա են եղել բազմաթիվ հետքեր, որոնք նմանվել են նռնակի կտորների հետքերի: Վլադիմիր Բեջանյանը հայտարարել է, որ 2012 թվականի մարտի 20-ին` ժամը 01:00-ի սահմաններում, երբ գտնվել է համալիրի ներսի սենյակում լսել է բարձր աղմուկի և պայթյունի ձայն, որից հետո անմիջապես դուրս է եկել շենքից և տեսել, որ շենքի երկրորդ և երրորդ հարկերն այրվում են: Հյուրանոցի անվտանգության աշխատակից Կարենն իրեն հայտնել է, որ «Ալեն Էլեն» ակումբի հաճախորդ Վարդանը նռնակ է նետել համալիրի ուղղությամբ: Մինչ այդ նա դանակով վնասել է ձեռքը:
Դեպքի վայրի լրացուցիչ զննության մասին 2012 թվականի մարտի 22-ի արձանագրության համաձայն` զննվել է Երևան քաղաքի Աբովյան փողոցի 3-րդ հասցեն: Զննությամբ պարզվել է, որ Երևան քաղաքի Աբովյան փողոցի 3-րդ հասցեում, դեպի Հանրապետության Հրապարակի ուղղությամբ նայելիս Աբովյան փողոցի աջ մայթին գտնվում է «Ալեն Էլեն» հյուրանոցային համալիրը և ակումբը, որը հինգ հարկանի քարե շինություն է: «Ալեն Էլեն» հյուրանոցային համալիրը տեղակայված է շինության առջևից նայելով ձախ կողմում, իսկ աջ կողմում ակումբն է: Շինության առաջին հարկի կենտրոնական հատվածում գործում է հուշանվերների խանութ: Ողջ շինությունը ճանապարհաեզրից բաժանված է 3 մետր լայնություն ունեցող սալիկապատված մայթով: Աբովյան փողոցը նշված հատվածում ունի 8 մետր լայնություն: Խանութը դրսի կողմից` դիմային հատվածում ունի լուսարձակներով «Հուշանվեր» գրառումը: Խանութի ճակատային հատվածը ապակեպատ է, որոնք նաև ծառայում են որպես ցուցափեղկեր, իսկ խանութի մուտքի դուռն ամբողջությամբ ապակյա է և երկփեղկանի: Մայթից դեպի խանութի մուտք և հյուրանոցային համալիր տանող մուտքի դուռ առկա են երեք քարե աստիճաններ, որոնց ավարտից հետո առկա է 1,5 մետր լայնությամբ քարե սալիկներով պատված հարթակ: «Ալեն Էլեն» հյուրանոցային համալիրի մուտքի դուռը տեղակայված է շինության ձախ կողմում, որն ամբողջությամբ ապակյա է և դրա վերևի հատվածում առկա է «HOTEL» գրառումը և երեք աստղերի նշան: Զննության պահին մուտքի դուռը փակ է եղել և դրա առջևում դրսից ամրացված է եղել դեղին ժապավեն «CAUTION» գրառումներով: Մուտքի դռնից ներս 2x2,5 մետր կողային չափերով նախասրահն է, որտեղ պատից աջ` 1 մետր հեռավորության վրա դրված է եղել պահարան, առջևում աթոռ, իսկ պահարանի վրա դրված է եղել «RECEPTION» գրառումով ցուցանակ: Մուտքի դռնից 1 մետր հեռավորության վրա` պատին, ամրացված է եղել «I FLOOR» գրառումով ցուցանակ: Նշված ընդհանուր հարթակից դեպի երկրորդ հարկ տանում է բազրիքով, որոնք բաղկացած են երեք ընդհանուր սալիկապատված աստիճաններից: Յուրաքանչյուր աստիճանահարթակի դիմային պատին ամրացված են եղել հայելիներ: Երկրորդ հարկի պատերի վրա առկա են եղել մրի և ջերմային ազդեցության հետքեր: Երկրորդ հարկի աստիճանահարթակից անմիջապես սկսվում է նախասրահը, որն ունի 4,5x5 մետր կողային չափսեր, որի հատակը սալիկապատ է և ամբողջությամբ պատված է եղել հրդեհի մնացորդներով: Նախասրահի աջ կողմի պատը վերից վար ծածկված է եղել երկնագույն պոլիմերային թաղանթով, որի փոխարեն մինչև դեպքն ըստ Վլադիմիր Բեջանյանի հայտարարության ամբողջությամբ եղել է ապակեպատ: Նախասրահն ունի չորս դռների շրջանակներ, որոնք այրված են եղել, իսկ փեղկերից կախված են եղել դռների այրված մնացորդները: Նախասրահի դիմային հատվածը վերից վար պատված է եղել օվալաձև անցքերով, նույն պատի հակառակ կողմերում` հյուրանոցային համարի ներսի կողմից` պատի համապատասխան հատվածի վրա առկա են եղել բազմաթիվ անցքեր, որոնց եզրերն ուղղված են դեպի դուրս: Նշված հյուրանոցային համարում առկա է երկտեղանի մահճակալ` դրված դիմացի պատի տակ իր երկու փայտե պահարաններով: Դռնից ներս ձախ պատի տակ դրված է եղել հայելիով պահարան, իսկ դռան առջև` մեկ մետր հեռավորության վրա երկտեղանի կաշեպատ բազմոց, իսկ առջևում փայտե սեղան և մեկտեղանի կաշեպատ բազմոց: Նշված երկտեղանի բազմոցի ետևի կողմում առկա են եղել բազմաթիվ անցքեր, նմանատիպ անցքեր եղել են նաև պատի տակ դրված փոքր սառնարանի աջ մակերեսին: Նշված հյուրանոցային համարն ունի նաև իր բաղնիքն ու զուգարանը: Հյուրանոցային համարի աջ պատը 2x3 կողային չափերով միասնական ապակուց է, թափանցիկ, որը նայում է դեպի շենքի առջևի հատվածը: Նշված ապակե պատի շարունակությունը 1x3 մետր չափերով բացակայել է, որի փոխարեն առկա է եղել երկնագույն պոլիմերային պաստառը: Հյուրանոցային համարի հատակը քարե սալիկապատ է, որի վրա ողջ մակերեսով թափված են եղել ապակու փոքր բեկորներ: Նշված հարկում առկա չորս հյուրանոցային համարներում առկա են եղել երկտեղանի մահճակալներ, հայելիով պահարան, փոքր սեղան, փոքր սառնարան, երկու և մեկ տեղանի կաշեպատ բազմոցներ և պատին ամրացված են եղել «Panasonic» տեսակի հեռուստացույցներ: Հյուրանոցային համարներն ունեն միանման բաղնիք և զուգարան: Մյուս երկու հյուրանոցային համարների պատուհանները նայում են շինության բակի կողմը, իսկ երրորդ համարը պատուհան չունի: Ըստ Վլադիմիր Բեջանյանի հայտարարության հյուրանոցային համարները համարակալված են եղել ըստ հերթականության 201, 202, 203, 204 համարներով և եզրերը դեպի դուրս ուղղված անցքերով պատ ունեցող հյուրանոցային համարը 204 սենյակն է: Երրորդ հարկի նախասրահի, դեպի երրորդ հարկ տանող աստիճանների, աստիճանահարթակների պատերը և մակերեսները նույնպես պատված են եղել մրով, նախասրահի աջ կողմի ապակե պատը նույնպես բացակայել է, իսկ ողջ հատակին թափված են եղել ապակու բեկորներ: Նախասրահի կենտրոնական հատվածում առկա է եղել երեք տեղանի կաշեպատ բազմոց, որի վերին և աջ կողմի հատվածներն ունեցել են ջերմային ազդեցության հետքեր: Նախասրահն ունի չորս դռներ, որոնք տանում են համապատասխանաբար չորս հյուրանոցային համարներ, որոնք նույնպես կահավորված են վերը նշված պարագաներով: Դռները մրված են եղել, իսկ պատերին առկա են եղել քանդված, բացված հատվածներ, որոնք ըստ Վլադիմիր Բեջանյանի հայտարարության արվել են հրշեջների և անվտանգության աշխատակիցների կողմից այդ սենյակում ժամանակավորապես բնակվող մարդկանց տեղահանելու նպատակով: «Ալեն Էլեն» ակումբի մուտքի դուռն ամբողջությամբ ապակյա է, որի վերևի հատվածում առկա է «DISCO BAR» գրառումը: Մուտքից ներս 4x14 մետր չափով ընդհանուր հարթակն է` սալիկապատ, որի աջ կողմում առկա է դեպի նկուղ տանող աստիճան: Ընդհանուր հարթակում առկա է տոմսավաճառի առանձնացված ապակեպատ փոքր սենյակ, որի առջևում առկա է անվտանգության աշխատակիցների համար նախատեսված նույնպես ապակեպատ փոքր սենյակ: Ընդհանուր հարթակը վերջում ունի մետաղյա դուռ, որը տանում է դեպի շինության բակ: Տոմսավաճառի և անվտանգության աշխատակիցների համար նախատեսված փոքր սենյակների միջև առկա է վերելակ: Վերելակի և տոմսավաճառի սենյակի վերևում և դրա ներսում առկա են տեսախցիկներ: Վերելակը բարձրանում է միայն չորրորդ և հինգերորդ հարկերը: Չորրորդ հարկում վերելակի առջև առկա է ընդհանուր հարթակ, իսկ աջ կողմում առկա է դուռ, որը տանում է դեպի ակումբ: Դռնից ներս օվալաձև պարելու հարթակով ակումբն է, որի աջ կողմում առկա է հայելիներով պատ: Պարելու հարթակի շուրջը` անկյուններում առկա են 4 անկյունաձև փափուկ բազմոցներ, որոնց առջևում դրված են ապակյա մակերեսով փոքր սեղանիկներ: Ակումբի դիմացի պատում տեղավորված է բարը, որտեղ առկա են տարբեր տեսակի խմիչքներ, իսկ բարի դիմաց դրված է բարձր աթոռ: Ակումբի առաստաղը բաց է և ընդհանուր է հինգերորդ հարկի հետ, որը նախկինում նույնպես եղել է որպես ակումբ: Չորրորդ հարկի աջ կողմում առկա է կարմիր գույնով երեսպատված դուռ, որը տանում է դեպի բակ իջնող աստիճաններ և այն ծառայում է որպես մարդկանց տարահանման աստիճան: Վլադիմիր Բեջանյանը հայտարարեց, որ դեպքի ժամանակ ակումբում գտնվող մարդկանց տարահանել են դուրս հենց այդ աստիճաններով: Նշված շինության բակն ունի մետաղյա դարպաս, որը բացվում է դեպի Լալայանց փողոց:
Փորձագետի 2012 թվականի հունիսի 7-ի թիվ 06831204 եզրակացության համաձայն`
1. Երևան քաղաքի Աբովյան փողոցի թիվ 3 հասցեում գտնվող «Ալեն Էլեն» հյուրանոցում տեղի ունեցած հրդեհի օջախը գտնվել է երկրորդ հարկի նախասրահի աջակողմյան հատվածում: Հրդեհի առաջացման պատճառ են հանդիսացել բաց կրակի աղբյուրները` տվյալ դեպքում չի բացառվում պայթելու և այրվելու հատկություն ունեցող սարքից առաջացած բաց կրակը:
2. Երևան քաղաքի Աբովյան փողոցի թիվ 3 հասցեում գտնվող «Ալեն Էլեն» հյուրանոցում փորձաքննությանը ներկայացված և մեր կողմից գնահատված գույքի հրդեհից վնասվելու հետևանքով պատճառված նյութական վնասի չափը, փորձաքննության կատարման ժամանակահատվածի դրությամբ, կարող էր կազմել 810.000 (ութ հարյուր տաս հազար) ՀՀ դրամ:
3. Երևան քաղաքի Աբովյան փողոցի թիվ 3 հասցեում գտնվող «Ալեն Էլեն» հյուրանոցի տարածքում տեղի ունեցած հրդեհի հետևանքով պատճառված նյութական վնասի չափը` 2012 թվականի մարտի 20-ի դրությամբ գործող շուկայական միջին արժեքներից ելնելով, կազմում է` 10.473.174 (տաս միլիոն չորս հարյուր յոթանասուներեք հազար հարյուր յոթանասունչորս) ՀՀ դրամ:
Փորձագետի 2012 թվականի հունիսի 7-ի թիվ 06831204 եզրակացությանը կից տեղեկանքի համաձայն` փորձաքննության համար վճարման ենթակա գումարը կազմում է 82.800 (ութսուներկու հազար ութ հարյուր) ՀՀ դրամ:
Փորձագետի 2012 թվականի հուլիսի 2-ի թիվ 12-1011 եզրակացության համաձայն` ներկայացված առաջին ծրարում առկա օբյեկտները (նկարագրությունները բերված են հետազոտական մասում) հանդիսանում են ձեռքի նռնակների համար նախատեսված, գործարանային արտադրության, «ՈւԶՌԳՄ» տեսակի պայթուցիչ լծակ-բռնակ և չեկա օղակով: Ներկայացված և դեպքի վայրից հայտնաբերված ընդհանուր թվով վաթսունութ մետաղյա օբյեկտները հանդիսանում են գործարանային արտադրության «Ֆ-1» տեսակի պաշտպանական ձեռքի նռնակի իրանի բեկորներ: Դեպքի վայրում` Երևան քաղաքի Աբովյան փողոցի թիվ 3 հասցեում գտնվող «Ալեն Էլեն» հյուրանոցային համալիրի երկրորդ հարկում պայթյունի օջախը գտնվել է նախասրահի առջևի աջ հատվածում, իսկ նկարագրված վնասվածքներն առաջացել են փշրտող գործողության տրոտիլ պայթուցիկ նյութ պարունակող «Ֆ-1» տեսակի պաշտպանական ձեռքի նռնակի պայթյունից առաջացած բեկորներից: Տեղի ունեցած պայթյունն ուղեկցվել է հրդեհի առաջացմամբ: «Ֆ-1» տեսակի պաշտպանական ձեռքի նռնակը հանդիսանում է ռազմամթերք, պարունակում է 50-56 գրամ տրոտիլային լիցք: Նռնակի պայթյունից առաջացած բեկորների թռիչքի շառավիղը կազմում է 200 մետր, իսկ խոցման շառավիղը` 50-60 մետր:
Փորձագետի 2012 թվականի հուլիսի 2-ի թիվ 12-1011 եզրակացությանը կից հաշիվ-ապրանքագիր հանդիսացող հանձնման-ընդունման արձանագրության համաձայն` փորձաքննության համար վճարման ենթակա գումարը կազմում է 82.400 (ութսուներկու հազար չորս հարյուր քառասուն) ՀՀ դրամ:
Իրեղեն ապացույց ճանաչելու մասին 2012 թվականի հուլիսի 24-ի որոշման համաձայն` թիվ 13113812 քրեական գործով «ՈւԶՌԳՄ» տեսակի պայթուցիչի բռնակ-լծակը, օղակը, վաթսունութ բեկորները և կավրոլիտի կտորը ճանաչվել են իրեղեն ապացույց:
Փորձագետի 2012 թվականի ապրիլի 4-ի թիվ 356/հ եզրակացության համաձայն` Քոլադուզ Էսվահանի Ահմադիի մոտ ինչպես փորձաքննության պահին, այնպես էլ համաձայն ներկայացված բժշկական տեղեկանքի տվյալների մարմնական վնասվածքներ չեն հայտնաբերվել: Քոլադուզ Էսվահանի Ահմադիի մոտ ախտորոշվել է սուր թունավորում շմոլ գազով (ածխածնի մոնօքսիդով), որն առողջությանը վնաս չի պատճառել:
Փորձագետի 2012 թվականի ապրիլի 4-ի թիվ 357/հ եզրակացության համաձայն` Նաֆիսե Ալի-Մուհամադի Քոհզադեի մոտ ինչպես փորձաքննության պահին, այնպես էլ համաձայն ներկայացված բժշկական տեղեկանքի տվյալների մարմնական վնասվածքներ չեն հայտնաբերվել: Նաֆիսե Ալի-Մուհամադի Քոհզադեի մոտ ախտորոշվել է սուր թունավորում շմոլ գազով (ածխածնի մոնօքսիդով), որն առողջությանը վնաս չի պատճառել:
Փորձագետի 2012 թվականի ապրիլի 4-ի թիվ 358/հ եզրակացության համաձայն` Զահրա Ասուդրախտ Ռուխար Մահմադ-Ալիի մոտ ինչպես փորձաքննության պահին, այնպես էլ համաձայն ներկայացված բժշկական տեղեկանքի տվյալների մարմնական վնասվածքներ չեն հայտնաբերվել: Զահրա Ասուդրախտ Ռուխար Մահմադ-Ալիի մոտ ախտորոշվել է սուր թունավորում շմոլ գազով (ածխածնի մոնօքսիդով), որն առողջությանը վնաս չի պատճառել:
Փորձագետի 2012 թվականի ապրիլի 4-ի թիվ 359/հ եզրակացության համաձայն` Մինաի Ալիռեզա Հոմոզիի մոտ ինչպես փորձաքննության պահին, այնպես էլ համաձայն ներկայացված բժշկական տեղեկանքի տվյալների մարմնական վնասվածքներ չեն հայտնաբերվել: Մինաի Ալիռեզա Հոմոզիի մոտ ախտորոշվել է սուր թունավորում շմոլ գազով (ածխածնի մոնօքսիդով), որն առողջությանը վնաս չի պատճառել:
Փորձագետի 2012 թվականի ապրիլի 4-ի թիվ 360/հ եզրակացության համաձայն` Նարգեզ Նեմադ Օլահիի մոտ ինչպես փորձաքննության պահին, այնպես էլ համաձայն ներկայացված բժշկական տեղեկանքի տվյալների մարմնական վնասվածքներ չեն հայտնաբերվել: Նարգեզ Նեմադ Օլահիի մոտ ախտորոշվել է սուր թունավորում շմոլ գազով (ածխածնի մոնօքսիդով), որն առողջությանը վնաս չի պատճառել:
Փորձագետի 2012 թվականի ապրիլի 4-ի թիվ 413/հ եզրակացության համաձայն` Վահե Միրաքյանի մոտ մարմնական վնասվածքների օբյեկտիվ հատկանիշներ, վաղեմությամբ համապատասխանող որոշման մեջ նշված դեպքի օրվան չեն հայտնաբերվել: Վահե Միրաքյանի մոտ, համաձայն հիվանդության պատմության նկարագրի առկա է եղել սուր թունավորում ածխածնի մոնօքսիդով (CO), որը ներթափանցել է օրգանիզմ շնչառական ուղիներով, հնարավոր է որոշման մեջ նշված ժամկետում և հանգամանքներում, որն առողջությանը վնաս չի պատճառել:
Փորձագետի 2012 թվականի մարտի 5-ի թիվ 361/հ եզրակացության համաձայն` Նարիման Սալեյփուրի վերաբերյալ որոշմամբ առաջադրված հարցերը հնարավոր կլինի պարզաբանել փորձաքննվողին ԴԲԳԳԿ-ն ներկայացվելուց հետո:
Ի լրացումն փորձագետի 2012 թվականի մարտի 5-ի թիվ 361/հ եզրակացության` Նարիման Սալեյփուրի ստացած մարմնական վնասվածքները` ըստ բժշկական փաստաթղթերի տվյալների` դեմքի, պարանոցի, աջ դաստակի, վերին շնչառական ուղիների, սրունքի (ների) շրջանների մարմնի ընդհանուր մակերեսի մոտ 16 տոկոսի չափով 1-ին, 2-րդ, 3-րդ աստիճանի ջերմային այրվածքների ձևով, հասցվել են բարձր ջերմաստիճանի ներգործությամբ, հնարավոր է որոշման մեջ նշված ժամկետում, որոնք առաջացրել են առողջությանը միջին ծանրության վնաս` առողջության տևական քայքայումով, նկատի ունենալով վնասվածքների հետ անմիջական պատճառական կապի մեջ եղած հետևանքների տևողությունը 21 օրից ավելի, սակայն փորձաքննվողին ներկայացվելուց հետո հնարավոր է, որ հետևություններում կատարվեն համապատասխան փոփոխություններ:
Փորձագետի 2012 թվականի մայիսի 30-ի թիվ 1442 եզրակացության համաձայն` Ֆաթիմա Թագերզադեի մոտ ըստ բժշկական փաստաթղթերի տվյալների առկա է եղել թունավորում շմոլ գազով, որն առողջությանը վնաս չի պատճառել:
Փորձագետի 2012 թվականի մայիսի 30-ի թիվ 1443 եզրակացության համաձայն` Օսեին Թագերզադեի մոտ ըստ բժշկական փաստաթղթերի տվյալների առկա է եղել թունավորում շմոլ գազով, որն առողջությանը վնաս չի պատճառել:
Փորձագետի 2012 թվականի մայիսի 30-ի թիվ 1444 եզրակացության համաձայն` Մարիամ Գարոսիի մոտ ըստ բժշկական փաստաթղթերի տվյալների առկա է եղել թունավորում շմոլ գազով, որն առողջությանը վնաս չի պատճառել:
Գույքի վրա կալանք դնելու մասին 2012 թվականի մարտի 28-ի որոշման համաձայն` թիվ 13113812 քրեական գործով քաղաքացիական հայցը և գույքի հնարավոր բռնագրավումն ապահովելու նպատակով կալանք է դրվել Վարդան Աբգարի Դեմիրճյանի շարժական և անշարժ գույքի վրա:
Գույքի վրա կալանք դնելու մասին 2012 թվականի օգոստոսի 14-ի որոշման համաձայն` թիվ 13113812 քրեական գործով քաղաքացիական հայցը, գույքի հնարավոր բռնագրավումը և դատական ծախսերն ապահովելու նպատակով կալանք է դրվել Վարդան Աբգարի Դեմիրճյանի անձնական խուզարկության ընթացքում հայտնաբերված 4.000 ՀՀ դրամի և «Նոկիա 1616» տեսակի 359308/04/750504/9 գործարանային համարով բջջային հեռախոսի վրա:
Անձնական խուզարկության մասին 2012 թվականի մարտի 20-ի արձանագրության համաձայն` Վարդան Աբգարի Դեմիրճյանի վերարկուի աջ գրպանից հայտնաբերվել է սև բռնակով գաղտնի փականով դանակ, որի ընդհանուր երկարությունը 23սմ է, իսկ շեղբինը` 10սմ: Վերարկուի ձախ գրպանից հայտնաբերվել է սև գույնի «Նոկիա 1616» տեսակի 359308047505049 գործարանային համարի բջջային հեռախոս` 077-30-15-67 հեռախոսաքարտով: Սպորտային տաբատի ձախ գրպանից հայտնաբերվել է չորս հատ 1.000 ՀՀ դրամանոց թղթադրամ, երկու հատ 091-97-99-17 և 093-62-18-70 հեռախոսաքարտեր և մեկ հատ բանալի:
Փորձագետի 2012 թվականի ապրիլի 4-ի թիվ 581 եզրակացության համաձայն` փորձաքննությանը ներկայացված ծալովի դանակը գործարանային արտադրության տնտեսակենցաղային նշանակության ծալովի բազմառարկա գրպանի դանակ է և սառը զենք չի հանդիսանում:
Սթափության վիճակի զննության թիվ 100691 արձանագրության համաձայն` 2012 թվականի մարտի 20-ին` ժամը 08:25-ին, կատարված զննությամբ Վարդան Աբգարի Դեմիրճյանը գտնվել է սթափ վիճակում:
Ձերբակալման մասին 2012 թվականի մարտի 20-ի արձանագրության համաձայն` Վարդան Աբգարի Դեմիրճյանը 2012 թվականի մարտի 20-ին` ժամը 10:40-ին ձերբակալվել է:
Կալանավորումը որպես խափանման միջոց ընտրելու մասին միջնորդությունը քննության առնելու մասին Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2012 թվականի մարտի 22-ի որոշման համաձայն` Վարդան Աբգարի Դեմիրճյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրվել է կալանավորումը, կալանավորման սկիզբը հաշվվել է 2012 թվականի մարտի 20-ից:
ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի պահանջագրի համաձայն` Երևան քաղաքի Ավան և Նոր-Նորք համայնքների առաջին ատյանի դատարանի 2000 թվականի հուլիսի 20-ի դատավճռով Վարդան Աբգարի Դեմիրճյանը մեղավոր է ճանաչվել Քրեական օրենսգրքի 92-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 15-92-րդ հոդվածի 1-ին մասով և նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել տուգանք` 25.000 ՀՀ դրամի չափով: 2009 թվականի մայիսի 12-ին թիվ 17112709 քրեական գործի վարույթը կարճվել է և Վարդան Աբգարի Դեմիրճյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 117-րդ հոդվածով և 185-րդ հոդվածի 1-ին մասով քրեական հետապնդումը դադարեցվել է: 2011 թվականի ապրիլի 19-ին թիվ 13121411 քրեական գործի վարույթը կարճվել է և Վարդան Աբգարի Դեմիրճյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 1-ին մասով քրեական հետապնդումը դադարեցվել է:
Երևան քաղաքի Ավան-Առինջ 2-րդ միկրոշրջանի 2/8 շենքի լիազոր Աշոտ Հարությունյանի կողմից 2012 թվականի ապրիլի 28-ին տրված բնութագրի համաձայն` Վարդան Աբգարի Դեմիրճյանը բնութագրվում է դրականորեն:
Դատարանը գտնում է, որ սույն դատավճռի հիմքում չպետք է դնել Վլադիմիր Բեջանյանի ցուցմունքն այն մասին, որ այնուհետև ինքը տեղեկացել է, որ Վարդան Դեմիրճյանը գնացել, վերցրել է նռնակ ու դանակ և վերադառնալով ասել է, որ բոլորին ոչնչացնելու է, քանի որ նա իր ցուցմունքում նշել է նաև, որ չի կարող ասել, թե ումից է լսել, որ երբ Վարդանը վերադարձել է, ասել է, որ բոլորին կոչնչացնի: Այսինքն` նշված տեղեկատվությունը ձեռք է բերվել անհայտ աղբյուրից, իսկ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 105-րդ հոդվածի 1-ին մասի 7-րդ կետի համաձայն` քրեական գործով վարույթում մեղադրանքի հիմքում չեն կարող դրվել և որպես ապացույց օգտագործվել այն նյութերը, որոնք ձեռք են բերվել անհայտ կամ դատական նիստում չբացահայտվող աղբյուրից: Ավելին` սույն քրեական գործով ձեռք բերված օբյեկտիվ տվյալներով, մասնավորապես` վկա Կարեն Դավթյանի ցուցմունքով, հերքվում է Վլադիմիր Բեջանյանի ցուցմունքն այն մասին, թե իբր Վարդան Դեմիրճյանն ասել է, որ բոլորին կոչնչացնի:
Վերոգրյալ ապացույցների հիման վրա Դատարանը առաջադրված մեղադրանքի սահմաններում հաստատված է համարում սույն քրեական գործի լուծման համար նշանակություն ունեցող հետևյալ փաստերը.
-Վարդան Դեմիրճյանը բնակվել է Երևան քաղաքի Ավան-Առինջ 2-րդ միկրոշրջանի 2/8 շենքի 6-րդ բնակարանում,
- Երևան քաղաքի Ավան-Առինջ 2-րդ միկրոշրջանի 2/8 շենքի 6-րդ բնակարանում գտնվող բազմոցի տակ Վարդան Դեմիրճյանը պահել է «Ֆ-1» տեսակի նռնակ,
-Վարդան Դեմիրճյանը և Գոհար Պետրոսյանն եղել են ընկերներ,
-Վարդան Դեմիրճյանը և Գոհար Պետրոսյանը միասին հաճախ գնացել են «Ալեն Էլեն» համալիրի ակումբ,
-«Ալեն Էլեն» համալիրը գտնվում է Երևան քաղաքի Աբովյան փողոցի 3 հասցեում,
-«Ալեն Էլեն» համալիրը հինգ հարկանի է, որ առաջին հարկում գործում է հուշանվերների խանութ, երկրորդ և երրորդ հարկերում գործում է հյուրանոց, իսկ չորրորդ և հինգերորդ հարկերում` ակումբ:
-«Ալեն Էլեն» համալիրի սեփականատերը հանդիսանում է Աննա Մարտիրոսյանը,
-«Ալեն Էլեն» համալիրը փաստացի տնօրինվել է Աննա Մարտիրոսյանի ամուսնու` Վլադիմիր Բեջանյանի կողմից,
-Կարեն Դավթյանը հանդիսանում է «Ալեն Էլեն» համալիրի անվտանգության աշխատակից,
-«Ալեն Էլեն» համալիրի մոտ Գոհար Պետրոսյանի և Վարդան Դեմիրճյանի միջև ծագած վիճաբանության պատճառով նրանց արգելվել է մտնել «Ալեն Էլեն» համալիրի ակումբ,
-2012 թվականի մարտի 19-ին Գոհար Պետրոսյանը ցանկացել է մտնել «Ալեն Էլեն» համալիրի ակումբ, սակայն նրան կրկին թույլ չեն տվել մտնել ակումբ,
-2012 թվականի մարտի 19-ին Գոհար Պետրոսյանը զանգահարել է Վարդան Դեմիրճյանին և ասել, որ նրա պատճառով իրեն թույլ չեն տալիս մտնել «Ալեն Էլեն» համալիրի ակումբ, իսկ Վարդան Դեմիրճյանը պատասխանել է, որ կխոսի և կկարգավորի այդ հարցը,
-2012 թվականի մարտի 19-ին Վարդան Դեմիրճյանը զանգահարել է Կարեն Դավթյանին և ասել, որպեսզի թույլ տան Գոհար Պետրոսյանին մտնել ակումբ, իսկ Կարեն Դավթյանը պատասխանել է, որ դա հնարավոր չէ,
-2012 թվականի մարտի 19-ին` Կարեն Դավթյանի հետ հեռախոսազրույցից հետո, Վարդան Դեմիրճյանը գնացել է «Ալեն Էլեն» համալիր, որի մուտքի մոտ հանդիպել և վերոգրյալ հարցի կապակցությամբ խոսել է Վլադիմիր Բեջանյանի հետ,
-Վարդան Դեմիրճյանի և Վլադիմիր Բեջանյանի զրույցի ընթացքում Կարեն Դավթյանը մոտեցել է նրանց և պահանջել, որպեսզի Վարդան Դեմիրճյանը հեռանա այդտեղից,
-Վարդան Դեմիրճյանը զայրացել է, նստել տաքսի ավտոմեքենա ու ասել. «հեսա կգամ»,
-Վարդան Դեմիրճյանը գնացել է իր բնակարան և վերցրել բազմոցի տակ պահած «Ֆ-1» տեսակի նռնակը, ինչպես նաև ծալովի դանակ,
-2012 թվականի մարտի 20-ին` ժամը 01:00-ի սահմաններում, Վարդան Դեմիրճյանը կրկին գնացել է «Ալեն Էլեն» համալիրի մոտ,
-Վարդան Դեմիրճյանը զանգահարել է Կարեն Դավթյանին և ասել է, որ «Ալեն Էլեն» համալիրից դուրս հանեն այնտեղ գտնվող անձանց, քանի որ շենքը պայթեցնելու է,
-Կարեն Դավթյանն անմիջապես դուրս է եկել համալիրից և տեսել, որ Վարդան Դեմիրճյանը կանգնած է համալիրի դիմացի մայթում և նրա ձեռքում ինչ-որ իր կա,
-Կարեն Դավթյանը դուրս գալով և տեսնելով Վարդան Դեմիրճյանի ձեռքում եղած նռնակը, ասել է, որ նա այն չնետի,
-մինչ նռնակը նետելը նշված վայրում Վարդան Դեմիրճյանն իր մոտ եղած դանակով կտրել է իր ձեռքերը,
-Վարդան Դեմիրճյանն ապահովող օղակը քաշելով «Ֆ-1» տեսակի նռնակը նետել է «Ալեն Էլեն» համալիրի շենքի ուղղությամբ,
-«Ֆ-1» տեսակի նռնակը դիպել է «Ալեն Էլեն» համալիրի երկրորդ հարկի պատուհանին և կոտրելով պատուհանը ընկել ներս ու պայթել,
-«Ֆ-1» տեսակի նռնակի պայթյունի արդյունքում «Ալեն Էլեն» համալիրում հրդեհ է բռնկվել,
-Վարդան Դեմիրճյանը նռնակը նետելուց անմիջապես հետո հեռացել է,
-պայթյունի և հրդեհի արդյունքում «Ալեն Էլեն» համալիրում ոչնչացվել ու վնասվել է 11.283.174 ՀՀ դրամի գույք,
-պայթյունի և հրդեհի արդյունքում «Ալեն Էլեն» համալիրում գտնվող Նաֆիսա Կոհզադի Ալիմոհմադին, Զահրա Ասադրոկտ Մոհամմադալին, Նարգեզ Նեմադ Օլահին, Կոլադուզ Էսվահանի Ահմեդ Հասանը, Ալիռեզա Մինայի Հորմոզը, Ֆաթիմա Թագերզադեն, Օսեին Թագերզադեն, Մարիամ Գարոսին և Վահե Միրաքյանը ստացել են առողջությանը վնաս չպատճառող գազի թունավորումներ, իսկ Նարիման Սալեյփուր Աբդուլհասանին` առողջությանը միջին ծանրության վնաս` առողջության տևական քայքայումով,
-Վարդան Դեմիրճյանը տառապում է «թեթև աստիճանի մտավոր հետամնացություն, աֆեկտիվ անկայունությամբ» հիվանդությամբ և բնութագրվում է դրականորեն,
-Վարդան Դեմիրճյանն արգելանքի տակ է 2012 թվականի մարտի 20-ից:


3. Դատարանի իրավական վերլուծությունները.
Վերը նշված փաստերի հիման վրա Դատարանը գալիս է այն եզրահանգման, որ Վարդան Դեմիրճյանը, Գոհար Պետրոսյանի մուտքը Երևան քաղաքի Աբովյան 3 հասցեում գործող «Ալեն Էլեն» համալիրի ակումբ արգելելու կապակցությամբ, 2012 թվականի մարտի 19-ին նշված հասցեում հանդիպել և զրուցել է «Ալեն Էլեն» համալիրի փաստացի տնօրեն Վլադիմիր Բեջանյանի և անվտանգության աշխատակից Կարեն Դավթյանի հետ, որոնց հետ ունեցած զրույցից զայրացած գնացել է Երևան քաղաքի Ավան-Առինջ 2-րդ միկրոշրջանի 2/8 շենքի 6-րդ հասցեում գտնվող իր բնակարան, վերցել իր կողմից ապօրինի կերպով պահվող, ռազմամթերք հանդիսացող «Ֆ-1» տեսակի նռնակը և 2012 թվականի մարտի 20-ին` ժամը 01:00-ի սահմաններում, վերադարձել «Ալեն Էլեն» համալիր մոտ: Նշված վայրում Վարդան Դեմիրճյանը զանգահարել է Կարեն Դավթյանին և ասել, որպեսզի դուրս հանեն այնտեղ գտնվող անձանց, քանի որ շենքը պայթեցնելու է, որից հետո իր մոտ եղած դանակով կտրել է իր ձեռքերը և չլսելով նռնակը չնետելու վերաբերյալ Կարեն Դավթյանի հորդորները, «Ֆ-1» տեսակի նռնակը նետել է «Ալեն Էլեն» համալիրի ուղղությամբ, որը կոտրելով շենքի երկրորդ հարկի պատուհանը ընկել է ներս և պայթել: Նշված նռնակի պայթյունի արդյունքում «Ալեն Էլեն» համալիրում հրդեհ է բռնկվել, որի հետևանքով «Ալեն Էլեն» համալիրում ոչնչացվել ու վնասվել է առանձնապես խոշոր չափերի` 11.283.174 ՀՀ դրամի գույք, ինչպես նաև «Ալեն Էլեն» համալիրում գտնվող Նաֆիսա Կոհզադի Ալիմոհմադին, Զահրա Ասադրոկտ Մոհամմադալին, Նարգեզ Նեմադ Օլահին, Կոլադուզ Էսվահանի Ահմեդ Հասանը, Ալիռեզա Մինայի Հորմոզը, Ֆաթիմա Թագերզադեն, Օսեին Թագերզադեն, Մարիամ Գարոսին և Վահե Միրաքյանը ստացել են առողջությանը վնաս չպատճառող գազի թունավորումներ, իսկ Նարիման Սալեյփուր Աբդուլհասանին` առողջությանը միջին ծանրության վնաս` առողջության տևական քայքայումով:
Դատարանը, նկատի ունենալով, որ վերոգրյալ արարքի կատարման համար Վարդան Աբգարի Դեմիրճյանին մեղադրանք է առաջադրվել նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 6-րդ կետերով, հարկ է համարում մանրամասն անդրադառնալ նրա կատարած արարքի քրեաիրավական որակմանը:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-րդ հոդվածի համաձայն` հանցափորձ է համարվում ուղղակի դիտավորությամբ կատարված այն գործողությունը (անգործությունը), որն անմիջականորեն ուղղված է հանցանք կատարելուն, եթե հանցագործությունն ավարտին չի հասցվել անձի կամքից անկախ հանգամանքներով:
Այսինքն` վերը նշված իրավանորմից հետևում է, որ հանցափորձի համար պարտադիր է, որպեսզի գործողությունը (անգործությունը), որն անմիջականորեն ուղղված է հանցանք կատարելուն, կատարված լինի ուղղակի դիտավորությամբ:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 28-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` մեղքը դրսևորվում է դիտավորությամբ կամ անզգուշությամբ:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 29-րդ հոդվածի համաձայն`
1. Դիտավորությամբ կատարված հանցանքը կարող է դրսևորվել ուղղակի կամ անուղղակի դիտավորությամբ:
2. Հանցանքը համարվում է ուղղակի դիտավորությամբ կատարված, եթե անձը գիտակցել է իր գործողության (անգործության)` հանրության համար վտանգավոր բնույթը, նախատեսել է հանրության համար դրա վտանգավոր հետևանքները և ցանկացել է դրանց վրա հասնելը:
3. Հանցանքը համարվում է անուղղակի դիտավորությամբ կատարված, եթե անձը գիտակցել է իր գործողության (անգործության)` հանրության համար վտանգավոր բնույթը, նախատեսել է հանրության համար վտանգավոր հետևանքների առաջացման հնարավորությունը, չի ցանկացել այդ հետևանքները, բայց գիտակցաբար թույլ է տվել դրանք: (...)
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի համաձայն` սպանությունը` ապօրինաբար մեկ ուրիշին կյանքից զրկելն է:
Սուբյեկտիվ կողմից սպանությունը կատարվում է ուղղակի և անուղղակի դիտավորությամբ.
ա) ուղղակի դիտավորության դեպքում հանցավորը գիտակցում է, որ ոտնձգում է այլ անձի կյանքի դեմ, նախատեսում է, որ իր գործողությունները պարունակում են մահվան իրական հնարավորություն կամ անխուսափելիություն և ցանկանում դրա վրա հասնելը,
բ) անուղղակի դիտավորության դեպքում հանցավորը գիտակցում է, որ իր գործողություններով վտանգի տակ է դնում այլ անձի կյանքը, նախատեսում է, որ դրա արդյունքում կարող է առաջանալ տուժողի մահը, չի ցանկանում դրա առաջանալը, սակայն գիտակցաբար թույլ է տալիս այն կամ անտարբեր է վերաբերվում դրա առաջացմանը:
Ընդ որում` արարքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածով որակելու համար հանցավորի դիտավորությունն ուղղված պետք է լինի տուժողին կյանքից զրկելուն:
Վերոգրյալ իրավանորմերից և մեկնաբանություններից հետևում է, որ հանրորեն վտանգավոր արարքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածով որակելու համար անհրաժեշտ է, որպեսզի այն կատարված լինի ուղղակի դիտավորությամբ:
Սույն քրեական գործով ձեռք չի բերվել ոչ մի օբյեկտիվ տվյալ այն մասին, որ Վարդան Դեմիրճյանի գործողություններն ուղղված են եղել որևէ անձի կյանքից զրկելուն, այլ ձեռք բերված օբյեկտիվ տվյալների համաձայն նրա դիտավորությունն ուղված է եղել գույք ոչնչացնելուն, որի կատարման եղանակը նա ընտրել է պայթեցնելը, իսկ դրա հետևանքների առաջացման նկատմամբ դրսևորել է անտարբերություն:
Ելնելով վերոգրյալից, Դատարանը գտնում է, որ Վարդան Դեմիրճյանի վերոգրյալ արարքում բացակայում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 6-րդ կետերով նախատեսված հանցակազմը:
Տվյալ դեպքում հարկ է նկատել, որ Վարդան Դեմիրճյանին առաջադրված մեղադրանքում առկա չէ նշում այն մասին, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 6-րդ կետերով նրան վերագրվող արարքը կատարվել է ուղղակի դիտավորությամբ:
Ինչ վերաբերում է մեղադրանքի կողմի այն պնդմանը, որ Վարդան Դեմիրճյանը գիտակցել և նախատեսել է շատերի կյանքի համար վտանգավոր եղանակով երկու և ավելի անձանց սպանությունը, քանի որ մինչև նռնակը նետելը նա տեղյակ է եղել, որ «Ալեն Էլեն» համալիրում կան բազմաթիվ անձինք և գիտակցել է նռնակի պայթյունի հետևանքները, սակայն այն նետել է համալիրի երկրորդ հարկի ուղղությամբ, ապա Դատարանը գտնում է, որ նշված հանգամանքները բավարար չեն, որպեսզի գալ եզրահանգման, որ Վարդան Դեմիրճյանը գիտակցել է, որ ոտնձգել է այլ անձի կյանքի դեմ, նախատեսել է, որ իր գործողությունները պարունակում են մահվան իրական հնարավորություն կամ անխուսափելիություն և ցանկացել է դրա վրա հասնելը:
Հաշվի առնելով վերոգրյալը և նկատի ունենալով, որ Վարդան Դեմիրճյանի վերոգրյալ արարքի հետևանքով Նարիման Սալեյփուր Աբդուլհասանին ստացել է առողջությանը միջին ծանրության վնաս` առողջության տևական քայքայումով, ինչը ներառված է եղել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 6-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքում, Դատարանը գտնում է, որ նրա այդ արարքին պետք է տալ ճիշտ քրեաիրավական գնահատական:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` դիտավորությամբ մեկ ուրիշին մարմնական վնասվածք կամ առողջությանը որևէ այլ վնաս պատճառելը, որը վտանգավոր չէ կյանքի համար և չի առաջացրել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածով նախատեսված հետևանքներ, բայց առաջացրել է առողջության տևական քայքայում կամ ընդհանուր աշխատունակության մեկ երրորդից պակաս զգալի կայուն վնաս:
Հանրորեն վտանգավոր արարքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 1-ին մասով որակելու պարագայում, նշված հանցագործության սուբյեկտիվ կողմը բնութագրվում է դիտավորությամբ, որը կարող է լինել ինչպես ուղղակի, այնպես էլ անուղղակի:
Ելնելով վերոգրյալից, Դատարանը գտնում է, որ Վարդան Դեմիրճյանի արարքը` Նարիման Սալեյփուր Աբդուլհասանին առողջության տևական քայքայումով` առողջությանը միջին ծանրության վնաս պատճառելը, համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներին:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 309-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` գործի քննությունը դատարանում կատարվում է միայն ամբաuտանյալի նկատմամբ և միայն այն մեղադրանքի uահմաններում, որով նրան մեղադրանք է առաջադրվել: Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` դատական քննության ընթացքում մեղադրանքի փոփոխություն թույլատրվում է, եթե դրանով չի վատթարանում ամբաստանյալի վիճակը և չի խախտվում ամբաստանյալի պաշտպանության իրավունքը:
Դատարանը սույն քրեական գործով Վարդան Դեմիրճյանին առաջադրված մեղադրանքը ՀՀ քրեական 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 6-րդ կետերից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 1-ին մասով փոփոխելը հնարավոր է համարում, քանի որ մեղադրանքի նման փոփոխությունով ամբաստանյալի վիճակը չի վատթարանում: Ավելին` դրանով ամբաստանյալի վիճակը բարելավվում է, քանի որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 6-րդ կետերով նախատեսված արարք կատարելու համար, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 65-րդ հոդվածի ուժով, որպես պատիժ նախատեսված է ազատազրկում` տասներկուսից տասնհինգ տարի ժամկետով, իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարք կատարելու համար` կալանք` մեկից երեք ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկում`առավելագույնը երեք տարի ժամկետով:
Վերոգրյալի հիման վրա, Դատարանը գտնում է, որ Վարդան Աբգարի Դեմիրճյանի կատարած արարքները համապատասխանում են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 185-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հատկանիշներին:
Ապացուցված է Վարդան Դեմիրճյանի մեղավորությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 185-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարքները կատարելու մեջ:
Դատարանն արձանագրում է, որ Վարդան Դեմիրճյանի անձը դրականորեն բնութագրող և պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ սույն քրեական գործում առկա չեն:
Դատարանը գտնում է, որ վերոգրյալ բոլոր արարքներով Վարդան Դեմիրճյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ են նրա վատառողջ լինելը և դրականորեն բնութագրվելը:
Կատարած արարքների համար ամբաստանյալ Վարդան Դեմիրճյանը ենթակա է քրեական պատասխանատվության և պատժի:
Դատարանը, հաշվի առնելով Վարդան Դեմիրճյանի կատարած արարքների` հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, այդ թվում` նրա գործողությունների վտանգավորության աստիճանը, նրա անձը, նրան դրականորեն բնութագրող տվյալների և պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքները, ինչպես նաև այն, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 185-րդ հոդվածի 3-րդ մասի սանկցիայով նախատեսված է պատիժ միայն ազատազրկման ձևով, իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասի և 113-րդ հոդվածի 1-ին մասի սանկցիաներով նախատեսված է պատիժ նաև ազատազրկման ձևով, գտնում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով սահմանված պատժի նպատակներին հասնելու համար նրա նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 185-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 235-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված արարքները կատարելու համար պատիժ պետք է նշանակել ազատազրկման ձևով: Ընդ որում` նրա նկատմամբ վերջնական պատիժ պետք է նշանակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածով սահմանված` պատիժները մասնակիորեն գումարելու կանոնի կիրառմամբ, որը նա պետք է կրի:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 138-րդ հոդվածի համաձայն` մեղադրյալին կալանքի տակ պահելու ժամկետը հաշվվում է ձերբակալելիս անձին փաստացի արգելանքի վերցնելու պահից, իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` մինչև դատավճռի oրինական ուժի մեջ մտնելը կալանքի տակ պահելու ժամկետը հաշվակցվում է ազատազրկման ձևով նշանակված պատժին` մեկ օրը հաշվելով մեկ օրվա դիմաց: Ամբաստանյալ Վարդան Դեմիրճյանի պատժի կրման սկիզբը պետք է հաշվել 2012 թվականի մարտի 20-ից, քանի որ նա ձերբակալվել է այդ օրը, իսկ 2012 թվականի մարտի 22-ին նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրվել է կալանավորումը:
Դատարանը գտնում է, որ Վարդան Դեմիրճյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը, պետք է թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Դատարանը, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 116-րդ և 119-րդ հոդվածներով, գտնում է, որ դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո 2012 թվականի հուլիսի 24-ի որոշմամբ իրեղեն ապացույց ճանաչված «ՈւԶՌԳՄ» տեսակի պայթուցիչի բռնակ-լծակը, օղակը, վաթսունութ բեկորները և կավրոլիտը պետք է ոչնչացնել:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի 10-րդ կետի համաձայն` դատավճիռ կայացնելիս դատարանը լուծում է այն հարցը, թե քաղաքացիական հայցը ենթակա է արդյոք բավարարման, ում օգտին և ինչ չափով։
Սույն քրեական գործով տուժող Աննա Պարույրի Մարտիրոսյանը ներկայացրել է քաղաքացիական հայց` ամբաստանյալ Վարդան Աբգարի Դեմիրճյանից պահանջելով հանցագործությամբ իրեն պատճառված վնասը` 11.283.174 ՀՀ դրամը: Դատարանը, նկատի ունենալով, որ սույն գործով ձեռք բերված ապացույցներով հաստատվում է, որ Վարդան Աբգարի Դեմիրճյանի կողմից Աննա Պարույրի Մարտիրոսյանին հանցագործությամբ պատճառվել է 11.283.174 ՀՀ դրամի վնաս, գտնում է, որ Վարդան Աբգարի Դեմիրճյանի դեմ Աննա Պարույրի Մարտիրոսյանի կողմից ներկայացված քաղաքացիական հայցի պահանջը պետք է բավարարել և Վարդան Աբգարի Դեմիրճյանից հօգուտ Աննա Պարույրի Մարտիրոսյանի պետք բռնագանձել 11.283.174 ՀՀ դրամ` որպես հանցագործությամբ պատճառված վնաս:
Դատարանը գտնում է, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 168-րդ հոդվածի 1-ին մաuի 1-ին կետով նախատեսված դատական ծախսերը դատարանի նախաձեռնությամբ ամբաստանյալ Վարդան Դեմիրճյանից ենթակա չեն բռնագանձման, քանի որ տուժողները, բացառությամբ տուժող Աննա Մարտիրոսյանի, հնարավորություն ունենալով իրենց շահերը դատարանում ներկայացնել, ամբաստանյալին որևէ պահանջ չեն ներկայացրել, իսկ տուժող Աննա Մարտիրոսյանի քաղաքացիական հայցը վերոգրյալ հիմնավորմամբ պետք է բավարարվի: Բռնագանձման ենթակա չեն նաև ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 168-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ և 4-6-րդ կետերով նախատեսված դատական ծախսերը, քանի որ 6-րդ կետով նախատեսված ծախս սույն քրեական գործով առկա չէ, իսկ 2-րդ, 4-րդ և 5-րդ կետերով նախատեսված դատական ծախսերի վերաբերյալ տվյալները բացակայում են: Ավելին` նման պահանջ դատարանին չի ներկայացվել: Ինչ վերաբերում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 168-րդ հոդվածի 1-ին մասի 3-րդ կետով նախատեսված դատական ծախսին, ապա Դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Վարդան Դեմիրճյանից պետք է բռնագանձել թիվ 06831204 փորձաքննության համար վճարվելիք գումարը` 82.800 (ութսուներկու հազար ութ հարյուր) ՀՀ դրամ (հիմք` փորձագետի 2012 թվականի հունիսի 7-ի թիվ 06831204 եզրակացությանը կից տեղեկանք) և թիվ 12-1011 փորձաքննության համար վճարվելիք գումարը` 82.400 (ութսուներկու հազար չորս հարյուր քառասուն) ՀՀ դրամ (հիմք` փորձագետի 2012 թվականի հուլիսի 2-ի թիվ 12-1011 եզրակացությանը կից հաշիվ-ապրանքագիր հանդիսացող հանձնման-ընդունման արձանագրություն):
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի 11-րդ կետի համաձայն` դատարանը պետք է լուծի նաև հանցագործությամբ պատճառված գույքային վնասի հատուցումը կամ գույքի հնարավոր բռնագրավումն ապահովելու համար գույքի վրա դրված կալանքի հարցը, իսկ նույն օրենսգրքի 238-րդ հոդվածը սահմանում է, որ գույքը, քրեական վարույթն իրականացնող մարմնի որոշմամբ ազատվում է կալանքից, եթե քաղաքացիական հայցը ետ վերցվելու, կասկածյալին կամ մեղադրյալին վերագրվող արարքի որակումը փոխվելու հետևանքով կամ այլ պատճառներով վերացել է գույքի վրա կալանք դնելուց բխող սահմանափակումների կիրառման անհրաժեշտությունը:
Սույն գործով 2012 թվականի մարտի 28-ին և 2012 թվականի օգոստոսի 14-ին կայացվել են Վարդան Դեմիրճյանի գույքի վրա կալանք դնելու մասին որոշումներ: Դատարանը, գտնում է, որ վերոգրյալ որոշումներով Վարդան Աբգարի Դեմիրճյանի գույքի վրա դրված կալանքը պետք է թողնել անփոփոխ, քանի որ տուժող Աննա Մարտիրոսյանի կողմից ներկայացված քաղաքացիական հայցը պետք է բավարարվի, ինչպես նաև Վարդան Դեմիրճյանից պետք է բռնագանձվի վերոգրյալ դատական ծախսերը:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 116-րդ, 119-րդ, 138-րդ, 168-րդ, 238-րդ, 309-րդ, 357-360-րդ, 365-րդ և 369-372-րդ հոդվածներով` Դատարանը

ՎՃՌԵՑ

Վարդան Աբգարի Դեմիրճյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 185-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 1-ին մասով Վարդան Աբգարի Դեմիրճյանի նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկում` 2 (երկու) տարի ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 185-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով Վարդան Աբգարի Դեմիրճյանի նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկում` 4 (չորս) տարի ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով Վարդան Աբգարի Դեմիրճյանի նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկում` 1 (մեկ) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածով սահմանված կարգով` նշանակված պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով, Վարդան Աբգարի Դեմիրճյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում` 6 (վեց) տարի ժամկետով, պատժի կրման սկիզբը հաշվելով 2012 թվականի մարտի 20-ից:
Վարդան Աբգարի Դեմիրճյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը, թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո` 2012 թվականի հուլիսի 24-ի որոշմամբ իրեղեն ապացույց ճանաչված «ՈւԶՌԳՄ» տեսակի պայթուցիչի բռնակ-լծակը, օղակը, վաթսունութ բեկորները և կավրոլիտը ոչնչացնել:
Տուժող Աննա Պարույրի Մարտիրոսյանի քաղաքացիական հայցը բավարարել. Վարդան Աբգարի Դեմիրճյանից հօգուտ Աննա Պարույրի Մարտիրոսյանի, որպես հանցագործությամբ պատճառված վնաս, բռնագանձել 11.283.174 (տասնմեկ միլիոն երկու հարյուր ութսուներեք հազար հարյուր յոթանասունչորս) ՀՀ դրամ:
Վարդան Աբգարի Դեմիրճյանից, հօգուտ Հայաստանի Հանրապետության, որպես դատական ծախս, բռնագանձել 165.200 (հարյուր վաթսունհինգ հազար երկու հարյուր) ՀՀ դրամ:
2012 թվականի մարտի 28-ի և 2012 թվականի օգոստոսի 14-ի որոշումներով Վարդան Աբգարի Դեմիրճյանի գույքի վրա դրված կալանքը թողնել անփոփոխ:
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել Հայաստանի Հանրապետության քրեական վերաքննիչ դատարան` հրապարակելու օրվանից մեկամսյա ժամկետում:


ԴԱՏԱՎՈՐ Մ.ՊԱՊՈՅԱՆ