Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
Հ Ա Ն ՈՒ Ն Հ Ա Յ Ա Ս Տ Ա Ն Ի Հ Ա Ն Ր Ա Պ Ե Տ ՈՒ Թ Յ Ա Ն
Գործ. ԵԿԴ/0146/01/12
07 փետրվարի 2013թ. ք.Երևան
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ`
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Գ. ՄԵԼԻՔ-ՍԱՐԳՍՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Կ.ՂԱԶԱՐՅԱՆ
Հ.ՏԵՐ- ԱԴԱՄՅԱՆ
ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Մ.ՍԱՄՍՈՆՅԱՆԻ
ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ`
ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Ս.ՄԿՐՏՉՅԱՆԻ
ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼ` Ս.ԲՈԶՈՅԱՆԻ
ՊԱՇՏՊԱՆ` Կ.ՄԱՆՈՒՉԱՐՅԱՆԻ

Դռնբաց դատական նիստում վճռաբեկության կարգով քննության առնելով Ս.Բոզայանի պաշտպան Կ.Մանուչարյանի վերաքննիչ բողոքը` քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Սերոբ Հրաչիկի Բոզոյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 279-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2012 թվականի հոկտեմբերի 17-ի դատավճռի դեմ.

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

1/. Գործի դատավարական նախապատմությունը և փաստական հանգամանքները.
ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ ՀԿԳ քննության վարչության բաժնի պետ Ա.Այվազյանի կողցմից 2012թ. մայիսի 5-ին հարուցվել է թիվ 69103812 քրեկան գործը:
2012թ հուլիսի 18-ին Սերոբ Բոզոյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 279-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն չհեռանալու մասին, այն բանի համար, որ նա 2012թ. մայիսի 4-ին Երևան քաղաքի Հանրապետության հրապարակում կայանալիք զանգվածային միջոցառման կազմակերպիչներից 2012թ. մայիսի 3-ին ստացել է պատվեր` լիցքավորելու 7000 փուչիկներ` միջոցառման ընթացքում դրանք երկինք բաց թողնելու նպատակով:
Սերոբ Բոզոյանը, նախապես իմանալով, որ տրանսպորտային միջոցների ներքին այրման շարժիչների համար կիրառվող սեղմված բնական /մեթան/ գազը հանդիսանում է այրվող գազ, օդի հետ այն առաջացնում է պայթյունավտանգ խառնուրդ, որն էլ բաց կրակի դեպքում առաջացնում է պայթյուն, պատվերը կատարելու նպատակով սպառման համար անվտանգ հանդիսացող հելիում գազի փոխարեն 2012թ. մայիսի 4-ին Երևան քաղաքի Լեոյի փողոցի թիվ 60 տանը թողարկելով սպառողների` միջոցառման մասնակիցների կյանքի և առողջության անվտանգության պահանջներին չհամապատասխանող ապրանքներ` երկինք բարձրանալու համար նախատեսված փուչիկներ, սեղմված բնական /մեթան/ գազով լիցքավորել է շուրջ 7000 փուչիկներ, որոնք նույն օրը` ժամը 17-ի սահմաններում, տեղափոխելով ՙՀանրապետության հրապարակ՚ մետրոկայանի հարևանությամբ գտնվող տարածք, իրացրել` հանձնել է պատվիրատուներին: Վերջիններս փուչիկները բաժանել են միջոցառման մասնակիցներին, ովքեր դրանք տեղափոխել են Հանրապետության հրապարակ: Ժամը 19-ի սահմաններում փուչիկները բռնկվել, պայթել են` միջոցառման մասնակիցներից 228 մարդկանց անզգուշությամբ պատճառելով տարբեր աստիճանի ծանրության մարմնական վնասվածքներ` 2 մարդու առողջությանը պատճառվել է ծանր վնաս, 60 մարդու առողջությանը` միջին ծանրության վնաս, 126 մարդու առողջությանը` թեթև վնաս և 40 մարդու առողջությանը` առանց առողջության կարճատև քայքայման հատկանիշների մարմնական վնասվածքներ՚:
Վերոնշյալ արարքի համար Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի արագացված դատական քննությամբ կայացված 17.10.20012թ դատավճռով Սերոբ Բոզոյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 279-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և դատապարտվել է ազատազրկաման 1 /մեկ/ տարի ժամկետով` կենցաղում ու զանգվածային միջոցառումների ընթացքում օգտագործվող սպառման ապրանքների թողարկման և իրացման գործունեությամբ զբաղվելու ու նման ծառայությունների մատուցման իրավունքից զրկելով 2 /երկու/ տարի ժամկետով:
2. Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, փաստարկները և պահանջը.
Վերոհիշյալ դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք է բերել ամբաստանյալ Ս.Բոզոյանի պաշտպան Կ.Մանուչարյանը` հետևյալ հիմքերի սահմաններում, ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.
Պաշտպան Կ.Մանուչարյանը հայտնել է, որ իր պաշտպանյալը նախկինում արատավորված կամ դատապարտված չի եղել, Ս.Բոզոյանը խոստովանական ցուցմունքներով աջակցել է հանցագործության բացահայտմանը, նա համաձայնվել է մեղադրանքի հետ և անկեղծորեն զղջացել կատարածի համար, Ս.Բոզոյանի խնամքին են գտնվում կինը, անչափահաս դուստրն ու 9-ամյա որդին:
Ըստ «Արաբկիր բժշկական համալիր - Երախաների և դեռահասների Առողջության Ինստիտուտ» ՍՊԸ կողմից 27.11.2006թ. տրված դուրսգրման էպիկրիզի, ԱԲոզոյանի անչափահաս որդու` 22.12.2003թ. ծնված Հրաչիկ Սերոբի Բոզոյանի մոտ ախտորոշվել է «ՍՌՎԻ, օբստրակտիվ բրոնխիտ, բրոնխիալ աստմա»:
Ս. Բոզոյանի րնտանիքր, ըստ էրեբունու սոցիալական ծառայությունների տարածքային բաժնի թիվ 451 առ 15.10.2012թ. տեղեկանքի, մինչև 2012թ. ապրիլ ամիսը հաշվաոված է եղել որպես նպաստառու ընտանիք: Ս.Բոզոյանը ունի բարձրագույն կրթություն, բնութագրվում է դրականորեն:
Ըստ ՀՀ ԱՆ Վ.Ֆանարջյանի անվան ՈՒռուցքաբանական ազգային կենտրոնի թիվ 1022/34 առ 17.02.2009թ. էպիկրիզի, Ս. Բոզոյանի մոտ ախտորոշվել է «Միզապարկի մալտիֆոկալ C-r /քաղծկեղ/»։ Համաձայն նույն էպիկրիզի, 12.02.2007թ. Ս.Բոզոյանին վիրահատել են, կատարելով միզապարկի տրանսուրետրալ ռեզեկցիա ֆոտոդինամիկ հսկողությմբ։ 13.02.2009թ. Բոզոյանը ստացել է ներմիզապարկային քիմիոթերապիա (դոկոռուբիցին 50մլ), և վերջինս դուրս է գրվել 17.02.2009թ. ներմիզպարկային BCG–թերապիա և 2 ամիս անց ստուգիչ զննումներ անցնելու ցուցումով։ Խորհուրդ է տրվել գտնվել տեղամասային օնկոլոգի հսկողության ներքո։
Պաշտպանը գտել է, որ դատավճիռը կայացվել է նյութական և դատավարական իրավունքի նորմերի խախտումներով, ինչը ազդել է գործի ելքի վրա։
Ըստ պաշտպանական կողմի բողոքարկվող դատական ակտը առերևույթ հակասում է ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի՝ նախկինում ընդունված որոշումներին, բացի այդ, դատարանի կողմից թույյ է տրվել առերևույթ դատական սխալ՝ դատավճռով նշանակված պատիժր չի համապատասխանում կատարված հանցանքի ծանրությանը և ամբաստանյալի անձին, որը կարող է առաջացնել ծանր հետևանք, այն է՝ 1 /մեկ/ տարի ազատազրկման է դատապարտվել ծանր, անբուժելի հիվանդությամբ տառապող անձը, որը հանդիսանում է իր ընտանիքի /կնոջ և երկու անչափահաս երեխաների/ միակ կերակրողը։
Դատարանը, դատավճռի պատճառաբանական մասում թույլ է տվել գործող նյութկան և դատավարական օրենսդրության նորմերի մի շարք էական խախտումներ մասնավորապես դատարանը իր դատավճռում նշել է, որ որպես Ս.Բոզոյանի պատասխանատվությունն ու պատիժր ծանրացնող հանգամանք է դիտում նրա «...կատարված հանցագործությամբ ծանր հետևանքներ պատճառելը՝ միջոցառման մասնակիցներից շուրջ 228 մարդկանց տարբեր աստիճանի ծանրության մարմնական վնասվածքներ պատճառելը»։ Այսինքն, ըստ էության կիրառվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 63-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ կետը «հանցագործությամբ ծանր հետևանքներ պատճառելր» մինչդեռ, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 63-րդ հոդվածի 4-րդ մասի պահանջով «Եթե սույն հոդվածի առաջին մասում նշված որևէ հանգամանք, սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածով նախատեսված է որպես հանցագործության հատկանիշ, ապա դա չի կարոդ կրկին հաշվի առնվել որպես պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք»։
Ընդհանուր իրավասության դատարանը անտեսել է այն հանգամանքը, որ մեղավոր է ճանաչել Ս.Բոզոյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 279-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով, որտեղ, որպես հանցագործության հատկանիշ նշված է անգուշությամբ վնաս պատճառելը երկու կամ ավելի անձանց առողջությանը։ Ի խախտումն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 63-րդ հոդվածի 4-րդ մասի պահանջի դատարանր կրկին անգամ է հաշվի առել և մատնանշել նույն հանգամանքը՝ միջոցառման մասնակիցների տուժողների քանակը, այն է՝ /երկու և ավելի անձանց վնաս պատճառելը/, մեկ անգամ որպես հանցագործության հատկանիշ և երկրորդ անգամ, որպես ամբաստանյալի «պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանք»։
Բացի այդ, դատարանր խախտել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 371-րդ հոդվածի 3-րդ մասի պահանջը, համաձայն որի՝ «Դատավճռի նկարագրական-պատճառաբանական մասում ցույց է տրվում այն ապացույցները, որոնց վրա հիմնված են դատարանի հհետևությունները>։
Դատարանը ընդհանրապես չի անդրադարձել պաշտպանության կողմի ներկայացրած գրավոր ապացույցին՝ ՀՀ ԱՆ Վ.Ֆանարջյանի անվան Ուռուցքաբանական ազգային կենտրոնի թիվ 1022/34 առ 17.02.2009թ. էպիկրիզին ըստ որի ամբաստանյալ Ս.Բոզոյանը տառապում է «Միզապարկի մուլտիֆոկալ C-r /քաղծկեղ/» հիվանդությամբ։ Անտեսելով այս գրավոր ապացույցը, դատարանը մեկ դեպքում, այն է, դատավճռի պատճառաբանական մասում նշել է որ ամբաստանյալը հիվանդ է «իր հայտարարմամբ», իսկ երկրորդ դեպքում՝ դատավճռի պատճառաբանական մասում մեջբերելով գրավոր ապացույցի միայն մի մասը, նշել, որ «հաշվի է առնում, որ 12.02.2009թ.–ին տրանսարետրաք ռեզեկցիայի է ենթարկվել ամրաստանյալի միզապարկը և նրան խորհուրդ է տրվել գտնվել տեղամասային օնկոլոգի հսկողության տակ»։
Այսպիսով, դատարանը դատավճռի պատճառաբանական մասում չի անդրադարձել գրավոր ապացույցով հաստատված ամբաստանյալի անձը և առողջական վիճակը բնութագրող այն հանգամանքին, որ վերջինս տառապում է ծանր /քաղցկեղ/ հիվանդությամբ և որևէ կերպ չի գնահատել վերոնշյալ ապացույցը։
Ի խախտումն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1– ին մասի 8֊-րդ կետի պահանջի, ըստ որի դատարանը դատավճիռ կայացնելիս ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է ի թիվս այլոց, նաև այն հարցը, թե ամբաստանյալն արդյոք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը, դատարանը դատավճռի պատճառաբանական մասում որոշելով հիմնական և լրացուցիչ պատժատեսակները և անմիջապես անդրադառնալով իրեղեն ապացույցների տնօրինմանը, ընդհանրապես չի անդրադարձել ամբաստանյալի կողմից նշանակված պատժի կրման նպատակահարմարության խնդրին։ Այն դեպքում երբ պաշտպանական կողմը միջնորդել է ազատազրկման ձևով պատիժ նշանակելու դեպքում այն պայմանականորեն չկիրառել:
Դատարանը ճիշտ չի կիրառել քրեական օրենքը։ Դատարանը կիրառել Է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 63-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ կետը, որը չպետք Է կիրառեր և չի կիրառել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածը, որը պետք կիրառեր։ Դատարանը չի կիրառել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի 8– րդ կետը, որը պետք է կիրառեր:
Ելնելով վերոգրյալից խնդրել է մասնակիորեն բեկանել Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների րնդհանուր իրավասության դատարանի 17.10.2012թ. թիվ ԵկԴ/0146/01/12 քրեական գործով դատավճիռը՝ Սերոբ Հրաչիկի Բոզոյանի նկատմամբ նշանակված պատժի մասով։ Նշանակել ամբաստանյալ Սերոբ Բոզոյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 279-րդ հոդվածի 2-րդ մասի սանկցիայով նախատեսված՝ ազատազրկման հետ կապ չունեցող պատիժ։ Եթե վերաքննիչ քրեական դատարանը, այնուամենայնիվ, հանգի այն եզրակացությանը, որ Ս.Բոզոյանի նկատմամբ հարկ Է նշանակել որպես պատիժ ազատազրկում որոշակի ժամկետով, դատարանին խնդրել է հաշվի առնելով գործում առկա՝ ամբաստանյալի պատասխանատվաթյունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքները, ՀՀ քր. օր-ի 70րդ հոդվածի կիրառմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառել:
3/.Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումները
Վերաքննիչ դատարանը ստուգելով գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման ու քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, ինչպես նաև գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի նորմերի պահպանումը, լսելով պաշտպանի հիմնավորումները բողոքի կապակցությամբ և մեղադրողի պատասխանը դրանց դեմ, ներկայացված բողոքի հիմքերի ու հիմնավորումների սահմաններում վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, հանգում է այն հետևության, որ վերաքննիչ բողոքը պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու առումով պատճառաբանված է և այն պետք է բավարարել:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70 հոդվածի 1-ին մասի համաձայն, եթե դատարանը կալանքի, ազատազրկման կամ կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով պատիժ նշանակելով հանգում է հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին:
Փաստորեն, պատիժը կարող է պայմանականորեն չկիրառել, եթե առկա է դատարանի համոզվածությունը, վստահությունն առանց ռեալ /իրական/ պատիժ նշանակելու, դատապարտյալի ուղղվելու հնարավորության մասին: Դատարանը նման հետևության հանգում է միայն օբյեկտիվ, գոյություն ունեցող տվյալների վերլուծության հիման վրա, որոնք բնութագրում են արարքը, հանցավորի անձը և վկայում են պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմքերի առկայության մասին:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասը սահմանում է, որ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը հաշվի է առնում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատիժն ու պատասխանատվությունը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքները և չնայած պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հետ կապված ՀՀ Քրեական օրենսգիրքը ինչպես հանցագործությունների տեսակների, հանցավոր արարքի վտանգավորության աստիճանի ու բնույթի, այնպես էլ անձանց շրջանակի հետ կապված հատուկ սահմանափակում չի նախատեսել, սակայն դատարանը պարտավոր է, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենգրքի 61-րդ հոդվածով նախատեսված պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով, հաշվի առնել նաև հանցագործության հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը:
Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու համար կարևոր նշանակություն ունեն հանցագործության կատարման հանգամանքները, եղանակը, գործիքներն ու միջոցները, մեղքի ձևը, հանցավորի կողմից այդ հանցագործության հանրորեն վտանգավոր հետևանքները նախատեսելու բնույթն ու աստիճանը:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի բովանդակային վերլուծությունից երևում է, որ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու չափանիշները երկուսն են.
1/ ՀՀ քրեական օրենսգրքի համապատասխան հոդվածների սանկցիաներով նախատեսված կալանք, ազատազրկում կամ կարգապահական գումարտակում պահելը պատիժների առկայությունը:
2/ Դատարանի համոզված լինելը, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը ռեալ /իրական/ կրելու:
Պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-63-րդ հոդվածներով նախատեսված պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքները, որոնք հնարավորություն են տալիս պատկերացում կազմել հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանի և բնույթի, հանցավորի անձնավորության մասին, և յուրաքանչյուր կոնկրետ գործով անհատականացնել պատիժը:
Պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների ցանկի վերլուծությունը ցույց է տալիս, որ քննարկվող հանգամանքները վերաբերվում են ինչպես հանցագործության, այնպես էլ հանցավորի անձնավորությանը կամ բնութագրում է միաժամանակ և հանցագորոծությունը, և հանցավորի անձնավորությունը:
Այդ իսկ պատճառով պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները պետք է դիտարկել որպես հանցագործության կազմի սահմաններից դուրս հանգամանքներ, որոնք ուղղակի կամ անուղղակի վերաբերվում են հանցագործությանը կամ հանցավորի անձնավորությանը, բարձրացնում կամ իջեցնում են հասարակական վտանգավորության աստիճանը և ազդում են պատժի վրա:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի ընդհանուր մասի վերոգրյալ դրույթներից հետևում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ ինչպես պատժատեսակի և պատժաչափի, այնպես էլ նշանակված պատիժը կրելու նպատակահարմարության վերաբերյալ դատարանի կողմից կայացված որոշումը պետք է հիմնված լինի կատարած հանցագործության, դրա առանձնահատկությունների, գործի կոնկրետ հագամանքների, հանցավորի անձի, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների բազմակողմանի գնահատման վրա` նպատակ ունենալով ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասում նշված պատժի նպատակների իրագործման հնարավորությունը:
Սույն գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտման արդյունքում վերաքննիչ դատարանը գալիս է հետևության որ ամբաստանյալ Սերոբ Բոզոյանի նկատմամբ ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից նշանակված պատիժը չի բխում պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներից ՀՀ քրեկան օրենսգրքի վերոհիշյալ դրույթներից կատարվելով գործի բազմակողմանի քննություն, հաշվի է առնվել ամբաստանյալների կատարած արարքների հանրային վտանգավորության աստիճանը, պատիժն ու պատասխանատվությունը մեղմացնող հանգամանքները և նրա նաձ բնութագրող տվյալները, որ ամբաստանյալ Ս.Բոզոյան նախկինում արատավորված կամ դատապարտված չի եղել, Ս.Բոզոյանը խոստովանական ցուցմունքներով աջակցել է հանցագործության բացահայտմանը, նա համաձայնվել է մեղադրանքի հետ և անկեղծորեն զղջացել կատարածի համար, Ս.Բոզոյանի խնամքին են գտնվում կինը, անչափահաս դուստրն ու 9-ամյա որդին:
Ըստ «Արաբկիր բժշկական համալիր - Երախաների և դեռահասների Առողջության Ինստիտուտ» ՍՊԸ կողմից 27.11.2006թ. տրված դուրսգրման էպիկրիզի, ԱԲոզոյանի անչափահաս որդու` 22.12.2003թ. ծնված Հրաչիկ Սերոբի Բոզոյանի մոտ ախտորոշվել է «ՍՌՎԻ, օբստրակտիվ բրոնխիտ, բրոնխիալ աստմա».
Ս. Բոզոյանի րնտանիքր, ըստ էրեբունու սոցիալական ծառայությունների տարածքային բաժնի թիվ 451 առ 15.10.2012թ. տեղեկանքի, մինչև 2012թ. ապրիլ ամիսը հաշվաոված է եղել որպես նպաստառու ընտանիք: Ս.Բոզոյանը ունի բարձրագույն կրթություն, բնութագրվում է դրականորեն:
Բացի դա համաձայն Բ.Ա.Ֆանարջյանի անվան ուռուցքաբանության ազգային կենտրոն ՓԲԸ-ի կողմից տրված տեղեկանքի, Սերոբ Հրաչիկի Բոզոյանը բուժում է ստացել Ուռուցքաբանության ազգային կենտրոնի ստացիոնարում 19.11.2012թ մինչև 24.12.2012թ, Միզապարկի ռեցիդիվային C-r ախտորոշմամբ և համապատասխան էպիկրիզ: Խորհուրդ է տրվել ներմիզապարկային իմունոթերապիա վիրահատությունից 3 շաբաթ անց ՈՒԳԿ-ում, զննում 3 ամիսը մեկ անգամ: 12.02.2009թ կատարվել է միզապարկի ներմիզուկային մասնահատում ֆոտոդինամիկ հսկողությամբ, ներմիզուկային քիմիոթերապիա: 03.11.12թ նկատել է արյուն մեզի մեջ, շտապ օգնության մեքենայով տեղափոխվել է Էրեբունի հիվանդանոց, որտեղ ցույց են տվել առաջին բուժ օգնություն և խորհուրդ տվել բուժումը շարունակել մասնագիտացված կլինիկայում: Միզապարկի աջ կողմնային պատին ` անցումով վզիկի շրջան մոտ 5սմ տրամաչափի գոյացություն, ձախ պատին` 1.5 և 4.0սմ տրամաչափի պաիլյար, ոտիկի վրա գոյացություններ, միզապարկի աջ պատին առկա է հյուսվածքային գոյացություն 1.8 սմ չափով, առաջային պատին 2.6սմ, ձախ պատին 4.5սմ:
Վերաքննիչ դատարանը արձանագրում է, որ ընդհանուր իրավասության դատարանը խախտել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 63-րդ հոդվածի 4-րդ մասի պահանջը համաձայն որի որպես հանցագործության հատկանիշ համարվող հանգամանքը չի կարող կրկին հաշվի առնվել որպես պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք, ուստի ընդհանուր իրավասության դատարանի նման եզրահանգումը օրինական չէ:
Վերաքննիչ Դատարանը առաջնորդվելով պատիժ նշանակեու ընդհանուր սկզբունքներով հանգում է հետևության, որ ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակված պատիժը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պայմանականորեն չկիրառելու միջոցով սույն գործով հնարավոր է հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված արդարության վերականգնմանը, պատժի ենթարկված անձանց ուղղմանը և հանցագործությունների կանխմանը: Այն բխում է նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ և 61-րդ հոդվծաներով սահմանված արդարության, պատասխանատվության անհատականացմանը և պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներից:
Ելնելով վերոգրյալից ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարամը եկավ հետևության, որ պաշտպանի վերաքննիչ բողոքը ենթակա է բավարարման մասնակիորեն ՀՀ քրեկան օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու առումով:
Ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-րդ, 394-րդ, 395, 402-րդ հոդվածներով ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Պաշտպան Կ.Մանուչարյանի վերաքննիչ բողոքը բավարարել մասնակիորեն:
Ամբաստանյալ Սերոբ Հրաչիկի Բոզոյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 279-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 17.10.2012թ դատավճիռը փոփոխել պատժի մասով :
Կիրառել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածը և Սերոբ Բոզոյանի նկատմամբ նշանակված 1 տարի ազատազրկման ձևով պատիժը պայմանականորեն չկիրառել, սահմանելով փորձաշրջան 1 տարի ժամկետով:
Փորձաշրջանի ընթացքում նրա վարքագծի վերահսկողությունը իրականացնելու է նրա բնակության վայրի ՀՀ ԱՆ ՔԿՎ այլընտրանքային պատիժների կատարման բաժանմունքը:
Խափանան միջոց` ստորագրություն չհեռանալու մասին թողնել անփոփոխ մինչև դատական ակտը օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Դատավճիռը մնացած մասերով թողնել անփոփոխ:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարանի քրեական պալատին` հրապարակման պահից մեկ ամսյա ժամկետում:




ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` ստորագրություններ
Իսկականի հետ ճիշտ է`




ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Գ. ՄԵԼԻՔ-ՍԱՐԳՍՅԱՆ