ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
Վ Ե Ր Ա Ք Ն Ն Ի Չ Ք Ր Ե Ա Կ Ա Ն Դ Ա Տ Ա Ր Ա Ն

Ո Ր Ո Շ Ո Ւ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

ԵԿԴ/0138/01/12

11 մարտի 2014թ. ք.Երևան

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ
ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐª Ա.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ա.ԽԱՉԱՏՐՅԱՆ
Լ.ԹԱԴԵՎՈՍՅԱՆ


ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲª Մ.ՄԱՀՏԵՍՅԱՆԻ

ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲª

ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Մ.ՀԱԿՈԲՅԱՆԻ


ՊԱՇՏՊԱՆՆԵՐ` Ս.ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆԻ
Մ.ԶԻԼՖՈՒՂԱՐՅԱՆԻ
Ա.ԵՍԱՅԱՆԻ
Գ.ՄԱԴՈՅԱՆԻ

Դռնբաց դատական նիստում քննության առնելով ամբաստանյալ Լ.Շալունցի շահերի պաշտպան` Ս.Հովհաննիսյանի, ամբաստանյալ Ա.Մովսիսյանի և վերջինիս շահերի պաշտպան` Մ.Զիլֆուղարյանի, ամբաստանյալներ Վ.Ալավերդյանի և Ս.Գրիգորյանի վերաքննիչ բողոքները` Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ Վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 22.10.2013թ. դատավճռի դեմ.


Պ Ա Ր Զ Ե Ց

Գոըծի դատավաըական նախապատմությունը.

2011 թվականի հոկտեմբերի 12-ին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով` հարուցվել է թիվ 69106411 քրեական գործը` Տիգրան Չավուշյանի կողմից իրացման և առանց իրացնելու նպատակների առանձնապես խոշոր չափ ՚ափիոնՙ տեսակի թմրամիջոց ապօրինաբար ձեռք բերելու դեպքերի առթիվ:
2011 թվականի հոկտեմբերի 14-ին Տիգրան Չավուշյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով, 268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և 266-րդ հոդվածի 4-րդ մասով:
2012 թվականի փետրվարի 15-ին որոշում է կայացվել Արթուր Մովսիսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով, 215-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, 266-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով, 34-268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով, 34-268-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և 34-266-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով, որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին:
2012 թվականի փետրվարի 15-ին որոշում է կայացվել Լևոն Շալունցին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով, 215-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, 266-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով, 34-266-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով, 34-268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և 34-268-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին:
2012 թվականի փետրվարի 15-ին որոշում է կայացվել Վրեժ Ալավերդյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-38-266-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով և 34-268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին:
2012 թվականի մարտի 20-ին Տիգրան Չավուշյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով, 1-ին մասով, 34-266-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով, 2-րդ մասի 2-րդ կետով և 266-րդ հոդվածի 4-րդ մասով:
2012 թվականի մարտի 22-ին Կարո Մուրադյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և 266-րդ հոդվածի 4-րդ մասով:
2012 թվականի մարտի 22-ին Արայիկ Առաքելյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-268-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով և 38-268-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով:
2013 թվականի մարտի 23-ին թիվ 69106411 քրեական գործի նյութերից թիվ 69102912 համարով անջատվել և առանձնացվել է սույն քրեական գործը` Լևոն Շալունցի, Արթուր Մովսիսյանի, Վրեժ Ալավերդյանի, Սիմոն Գրիգորյանի, Սամվել Գևորգյանի և Էդգար Հովհաննիսյանի վերաբերյալ մասով:
2012 թվականի հունիսի 19-ին սույն գործի նկատմամբ դատավարական ղեկավարում իրականացրած դատախազ Մ.Հակոբյանը որոշում է կայացրել ՀՀ ոստիկանության Գորիսի բաժնի աշխատակիցների ենթադրյալ չարաշահումների /Լ.Շալունցին բերման ենթարկելու, առանց թույլտվության բնակարանը խուզարկելու, բնակարանի դուռը կոտրելու, առանց հիմքերի ոստիկանության այդ բաժնում պահելու և այլնի/ կապակացությամբ քրեական գործ հարուցելու վերաբերյալ վերջինիս պաշտպան Ս.Հովհաննիսյանի միջնորդությունը մերժելու մասին:
2012 թվականի հուլիսի 12-ին սույն քրեական գործի նյութերով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 3-րդ մասի հատկանիշներով հարուցվել և առանձին վարույթով անջատվել /առանձնացվել/ է թիվ 69106212 քրեական գործը` Սամվել Գևորգյանի կողմից առանց իրացնելու նպատակի առանձնապես խոշոր չափի թմրամիջոց և զգալի չափերով ՚տրամադոլՙ տեսակի հոգեմետ նյութ ապօրինաբար ձեռք բերելու և պահելու դեպքերի վերաբերյալ:
2012 թվականի հուլիսի 14-ին Լևոն Շալունցին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով, 2-րդ մասի 2-րդ կետով, 1-ին մասով, 268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով, 34-266-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով, 34-268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով, 34-268-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և 38-215-րդ հոդվածի 2-րդ մասով:
2012 թվականի հուլիսի 14-ին որոշում է կայացվել մեղադրյալ Արթուր Մովսիսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և 2-րդ մասի 2-րդ կետով քրեական հետապնդում չիրականացնելու մասին` վերջինիս կողմից 488,85 գրամ ՚ափիոնՙ և 16,35 գրամ ՚մարիխուանաՙ տեսակի թմրամիջոցները կամովին հանձնելու պատճառաբանությամբ:
2012 թվականի հուլիսի 14-ին Արթուր Մովսիսյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով, 1-ին մասով, 268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով, 34-266-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով, 34-268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով, 34-268-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և 38-215-րդ հոդվածի 2-րդ մասով:
2012 թվականի հուլիսի 16-ին սույն քրեական գործից թիվ 69106312 համարով անջատվել և առանձնացվել է Լևոն Շալունցին և Արթուր Մովսիսյանին մաքսանենգ ճանապարհով առանձնապես խոշոր չափերի թմրամիջոց իրացած ոմն Բենիկի, Լևոն Շալունցի կողմից առանձնապես խոշոր և խոշոր չափերով թմրամիջոցներն իրացնելուն օժանդակած ոմն Կարոյի /Լ.Շալունցի մեկնաբանմամբ`՚«մեղրեցի Կարոյիՙ/ վերաբերյալ մասը:
2012 թվականի հուլիսի 17-ին Սիմոն Գրիգորյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և 34-268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով:
2012 թվականի հուլիսի 17-ին որոշում է կայացվել Արման Ղազարյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և 34-268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով քրեական հետապնդում չիրականացնելու մասին` նրա մահվան պատճառաբանությամբ:
2012 թվականի հուլիսի 27-ին սույն /թիվ 69102912/ քրեական գործը Արթուր Կամոյի Մովսիսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով, 1-ին մասով, 268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով, 34-266-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով, 34-268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով, 34-268-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և 38-215-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, Լևոն Վլադիմիրի Շալունցի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով, 2-րդ մասի 2-րդ կետով, 1-ին մասով, 268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով, 34-266-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով, 34-268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով, 34-268-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և 38-215-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, Վրեժ Վլադիկի Ալավերդյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-38-266-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով և 34-268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և Սիմոն Միշայի Գրիգորյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և 34-268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով հաստատված մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան, 2012թ. հուլիսի 30-ին ընդունվել վարույթ:
2013 թվականի հունիսի 14-ին` ցուցմունք կորզելու նպատակով Լևոն և Գալուստ Շալունցների, Արթուր Մովսիսյանի և Վրեժ Ալավերդյանի նկատմամբ ՀՀ ոստիկանության կազմակերպված հանցավորության դեմ պայքարի գլխավոր վարչության թմրամիջոցների ապօրինի շրջանառության դեմ պայքարի վարչության աշխատակիցների գործադրած հոգեբանական, Վրեժ Ալավերդյանին նաև ֆիզիկական բռնության ենթարկելու, Լևոն և Գալուստ Շալունցների մազի և մեզի փորձանմուշներ ստանալու արձանագրություններում նրանց ստորագրությունները կեղծելու, թմրասովից դուրս գալու նպատակով բերման ենթարկված վերոնշյալ անձանց թմրամիջոց հյուրասիրելու, Շալունցներին ոստիկանության Գորիսի բաժնում անհիմն և անօրինական պահելու վերաբերյալ հաղորդման քննարկման և ստուգման արդյունքներով ՀՀ հատուկ քննչական ծառայությունում որոշում է կայացվել քրեական գործի հարուցումը մերժելու մասին` հանցագործության այդ դեպքերի բացակայության պատճառաբանությամբ:
2013 թվականի հուլիսի 25-ին դատական քննության ընթացքում հետազոտված ապացույցների գնահատման արդյունքներով մեղադրողը, օգտվելով ՀՀ քրեական դատավարական օրենսգրքի 309.1-րդ հոդվածով նախատեսված լիազորությունից, որոշում է կայացրել ամբաստանյալներ Ա.Մովսիսյանին և Լ.Շալունցին առաջադրված մեղադրանքները փոփոխելու, մասնավորապես` ամբաստանյալ Արթուր Մովսիսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով /5 դրվագներով/, 268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով /5 դրվագներով/, 38-215-րդ հոդվածի 2-րդ մասով /6 դրվագներով/, 34-266-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով, 34-268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և 34-268-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով, իսկ ամբաստանյալ Լևոն Շալունցին ՀՀ քրեական օրենսգքրի 266-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով /4 դրվագներով/, 268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով /5 դրվագներով/, 38-215-րդ հոդվածի 2-րդ մասով /5 դրվագներով/, 34-266-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով, 34-268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և 34-268-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով:
Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 22.10.2013 թվականի դատավճռով.
Լևոն Վլադիմիրի Շալունցը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-268-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով ճանաչվել է անմեղ և արդարացվել` հանցադեպի բացակայության պատճառաբանությամբ:
Լևոն Վլադիմիրի Շալունցը ճանաչվել է մեղավոր ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով /5 դրվագներով/, 266-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով /4 դրվագներով/, 38-215-րդ հոդվածի 2-րդ մասով /5 դրվագներով/, 34-266-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով, 34-268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով նախատեսված հանցագործությունների կատարման մեջ, նրա նկատմամբ նշանակվել է պատիժ`
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով 4 /չորս/ դրվագներից յուրաքանչյուրով` ազատազրկում 11 /տասնմեկ/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման,
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-266-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով` ազատազրկում` 11 /տասնմեկ/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման,
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-215-րդ հոդվածի 2-րդ մասով 5 /հինգ/ դրվագներից յուրաքանչյուրով` ազատազրկում` 6 /վեց/ տարի ժամկետով` մաքսանենգության առարկա հանդիսացած թմրամիջոցների բռնագրավմամբ,
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով` 5 /հինգ/ դրվագներից յուրաքանչյուրով` ազատազրկում 4 /չորս/ տարի 8 /ութ/ ամիս ժամկետով,
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով` ազատազրկում 4 /չորս/ տարի 8 /ութ/ ամիս ժամկետով:
Կիրառելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 4-րդ մասը, նշանակված պատիժները մասնակիորեն գումարելով` Լևոն Վլադիմիրի Շալունցի նկատմամբ վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում 13 /տասներեք/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով` մաքսանենգության առարկա հանդիսացած թմրամիջոցների բռնագրավմամբ:
Լևոն Շալունցի պատժի կրման սկիզբը հաշվվել է 2012թ. փետրվարի 11-ից, նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանավորումը թողնվել է անփոփոխ` մինչև սույն դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Պատժի կրման ընթացքում Լևոն Շալունցի նկատմամբ նշանակվել է հարկադրական բուժում թմրամոլությունից:

Արթուր Կամոյի Մովսիսյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-268-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով ճանաչվել է անմեղ և արդարացվել` հանցադեպի բացակայության պատճառաբանությամբ:
Արթուր Կամոյի Մովսիսյանը ճանաչվել է մեղավոր ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով /5 դրվագներով/, 266-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով /5 դրվագներով/, 38-215-րդ հոդվածի 2-րդ մասով /6 դրվագներով/, 34-266-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով, 34-268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով նախատեսված հանցագործությունների կատարման մեջ, նրա նկատմամբ նշանակվել է պատիժ`
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով 5 /հինգ/ դրվագներից յուրաքանչյուրով` ազատազրկում 11 /տասնմեկ/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման,
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-266-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով` ազատազրկում` 11 /տասնմեկ/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով`առանց գույքի բռնագրավման,
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-215-րդ հոդվածի 2-րդ մասով 6 /վեց/ դրվագներից յուրաքանաչյուրով` ազատազրկում` 6 /վեց/ տարի ժամկետով` մաքսանենգության առարկա հանդիսացած թմրամիջոցների բռնագրավմամբ,
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով 5 /հինգ/ դրվագներից յուրաքանչյուրով` ազատազրկում 4 /չորս/ տարի 8 /ութ/ ամիս ժամկետով,
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով` ազատազրկում 4 /չորս/ տարի 8 /ութ/ ամիս ժամկետով:
Կիրառելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 4-րդ մասը, նշանակված պատիժները մասնակիորեն գումարելով` Արթուր Կամոյի Մովսիսյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում 13 /տասներեք/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով` մաքսանենգության առարկա հանդիսացած թմրամիջոցների բռնագրավմամբ:
Արթուր Մովսիսյանի պատժի կրման սկիզբը հաշվվել է 2012թ. փետրվարի 11-ից, նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանավորումը թողնվել է անփոփոխ` մինչև սույն դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը:

Վրեժ Վլադիկի Ալավերդյանը ճանաչվել է մեղավոր ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-34-266-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով և 34-268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով նախատեսված հանցագործությունների կատարման մեջ, նրա նկատմամբ նշանակվել է պատիժ`
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-34-266 հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով` ազատազրկում 8 /ութ/ տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման,
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով` ազատազրկում 3 /երեք/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով:
Կիրառելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 4-րդ մասը, նշանակված պատիժները մասնակիորեն գումարելով` ամբաստանյալ Վրեժ Վլադիկի Ալավերդյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում 9 /ինը/ տարի ժամկետով:
Վրեժ Ալավերդյանի պատժի կրման սկիզբը հաշվվել է 2012թ. փետրվարի 11-ից, նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանավորումը թողնվել է անփոփոխ` մինչև սույն դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Պատժի կրման ընթացքում Վ.Ալավերդյանի նկատմամբ նշանակվել է հարկադրական բուժում թմրամոլությունից:

Սիմոն Միշայի Գրիգորյանը ճանաչվել է մեղավոր ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և 34-268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով նախատեսված հանցագործությունների կատարման մեջ, նրան նկատմամբ նշանակվել է պատիժ`
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով` ազատազրկում` 4 /չորս/ տարի 8 /ութ/ ամիս ժամկետով,
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով`ազատազրկում` 4 /չորս/ տարի 8 /ութ/ ամիս ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 4-րդ մասի կիրառմամբ նշանակված պատիժները մասնակիորեն գումարելով` Սիմոն Միշայի Գրիգորյանի նկատմամբ նշանակվել է պատիժ ազատազրկում 5 /հինգ/ տարի ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67-րդ հոդվածի կիրառմամբ Սիմոն Գրիգորյանի նկատմամբ նշանակված պատժին մասնակիորեն գումարվել է Երևանի քրեական դատարանի 2009թ. փետրվարի 10-ի դատավճռով նրա նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատժի չկրած մասից` 4 /չորս/ ամիս 19 /տասնինը/ օր ազատազրկումից 3 /երեք/ ամիսը` Սիմոն Միշայի Գրիգորյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում 5 /հինգ/ տարի 3 /երեք/ ամիս ժամկետով:
Սիմոն Գրիգորյանի պատժի կրման սկիզբը հաշվվել է 2013թ. հոկտեմբերի 22-ից:
Պատժի կրման ընթացքում Ս.Գրիգորյանի նկատմամբ նշանակվել է հարկադրական բուժում թմրամոլությունից:
Վճռվել է նաև.
Գործով իրեղեն ապացույց ճանաչված և դատարանում պահվող` Արթուր Մովսիսյանի կամովին ներկայացրած, ինչպես նաև ոստիկանների հայտնաբերած ընդհանուր` 775,75 գրամ ՚ափիոնՙ և 16,25 գրամ ՚մարիխուանաՙ տեսակի թմրամիջոցները` փաթեթավորման թաղանթներով և դրանց ամրակցված կանաչ լուսարձակող սարքերով հանդերձ, վերադարձնել նախաքննական մարմնին` թիվ 69106411 համարով նախաքննությունը շարունակվող քրեական գործին կցելու նպատակով` սույն դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո:Տիգրան Չավուշյանի անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերված 23,15 գրամ ՚ափիոնՙ տեսակի թմրամիջոցի հարցը համարել լուծված` նրա և մյուսների նկատմամբ Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2013թ. մարտի 19-ի դատավճռով տնօրինվելու կապակցությամբ: Դատական ծախսերի հարցը համարել լուծված:
Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 22.10.2013 թվականի դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոքներ են ներկայացրել ամբաստանյալ Լևոն Շալունցի շահերի պաշտպան` Ս.Հովհաննիսյանը, ամբաստանյալ Արթուր Մովսիսյանը և վերջինիս շահերի պաշտպան` Մ.Զիլֆուղարյանը, ամբաստանյալ Սիմոն Գրիգորյանը և ամբաստանյալ Վրեժ Ալավերդյանը:

Գործի փաստական հանգամանքները.

Ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը /այսուհետ` դատարան/ հաստատված է համարել հետևյալը.
Ամբաստանյալ Արթուր Մովսիսյանը առանց իրացնելու նպատակի, իր գործածման համար Իրանի Իսլամական Հանրապետությունից թմրամիջոց ձեռք բերելու դիտավորությամբ մեկնել և նյութական փոխհատուցում խոստանալու և մաքսանենգության դրդելու եղանակով այնտեղ բնակվող ԻԻՀ քաղաքացի ոմն Բենիկի հետ ձեռք է բերել համապատասխան պայմանավորվածություն, որի շրջանակներում 2011թ. օգոստոսի 26-ին Սյունիքի մարզի Ագարակ քաղաքի՝ Իրանի Իսլամական Հանրապետության և Հայաստանի Հանրապետության պետական սահմանի 2-րդ ուղեկալի 9-րդ տեղամասին հարող տարածքում, հեռախոսազանգով Բենիկի հայտնած ժամին և վայրում ընդունել է իր դրդմամբ իրանական կողմից վերջինիս արտանետած և մաքսային հսկողությունից թաքցնելով` մաքսանենգ ճանապարհով Հայաստան տեղափոխած առանձնապես խոշոր չափի` շուրջ 400 գրամ ՚ափիոնՙ տեսակի թմրամիջոց` նախապես Բենիկին ուղարկելով թմրամիջոցի ձեռքբերման համար խոստացած գումարը: Արտանետված թմրամիջոցի հիշյալ քանակությունը ուղեկալին կից տարածքից հավաքելով` Արթուր Մովսիսյանը դրանք տեղափոխել է Սյունիքի մարզի Գորիս քաղաք, որից առանձնապես խոշոր չափի՝ շուրջ 100 գրամ ՚ափիոնըՙ հետագա օրերին մաս-մաս անհատույց կարգով հյուրասիրել, դրանով իսկ ապօրինաբար իրացրել է իր մտերիմ, նույն քաղաքի բնակիչ, թմրամիջոցից կախվածություն ունեցող Լևոն Շալունցին, իսկ մնացած մասը գործածել է:
Դատարանը եզրահանգել է, որ. Այսպիսով, տվյալ դրվագով Արթուր Մովսիսյանը կատարել է հանցավոր արարքներ, որոնք նախատեսված են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-215-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, 268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և 266-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով, իսկ նրանից առանց իրացնելու նպատակի առանձնապես խոշոր չափի թմրամիջոց ձեռք բերած Լևոն Շալունցը` հանցավոր արարք, որը նախատեսված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով: Թմրամիջոցի մաքսանենգություն և իրացում կատարած ոմն Բենիկի վերաբերյալ մասը նախաքննական մարմինը սույն գործից անջատել է առանձին վարույթում:
Ա.Մովսիսյանը Իրանից թմրամիջոց ձեռք բերելու, դրա եղանակի և աղբյուրի մասին տեղեկացրել է Լևոն Շալունցին, և նրա հետ նախնական համաձայնության գալով` համատեղ ներդրած և վերջինիս կողմից այլ անձանցից այդ նպատակով ներգրավված գումարների հաշվին 2011թ. օգոստոսի 26-ից մինչև 2012թ. փետրվարի 11-ն ընկած ժամանակահատվածում





զբաղվել են իրացման և գործածման նպատակներով Իրանի Իսլամական Հանրապետությունից մաքսանենգ ճանապարհով առանձնապես խոշոր չափերի թմրամիջոցներ ապօրինաբար ձեռք բերելու, Հայաստանում դրանք գործածելու և առանձնապես խոշոր չափերով ապօրինաբար իրացնելու գործունեությամբ, որպիսի գործողություններն արտահայտվել են հետևյալում.
Այսպես, Բենիկի հետ հեռախոսակապի միջոցով ձեռք բերած հերթական պայմանավորվածության և նրան նախապես ուղարկած` Լ.Շալունցի և իր համատեղ ներդրած գումարների հաշվին Բենիկից ձեռք բերած թմրամիջոցի հերթական քանակությունը` առանձնապես խոշոր չափի` շուրջ 500 գրամ ՚ափիոնՙ տեսակի թմրամիջոցը, Ա.Մովսիսյանը, Լ.Շալունցի հետ նախնական համաձայնությամբ, 2011թ. օգոստոսի 26-ից մինչև սեպտեմբերի 12-ն ընկած ժամանակահատվածում ապօրինաբար ձեռք է բերել Հայաստանի Հանրապետության պետական սահմանի 2-րդ ուղեկալի 9-րդ տեղամասին հարող նույն տարածքից, Լ.Շալունցի ներդրած գումարին համարժեք թմրամիջոցի քանակությունը հանձնել վերջինիս, իսկ իր մասնաբաժինը` գործածել: Իր հերթին Լևոն Շալունցը Ա.Մովսիսյանից ստացած թմրամիջոցի այդ կամ նախորդ քանակությունից պատրաստած, ներարկման համար պիտանի ՚ացետիլացված ափիոնիՙ լուծույթը 2011թ. սեպտեմբերի 3-ին` ժամը 21.00-ի սահմաններում, Սյունիքի մարզի Գորիս քաղաքում անհատույց, հյուրասիրության կարգով ապօրինաբար իրացրել է դեռևս քրեակատարողական հիմնարկում պատիժ կրելուց ծանոթ, այդ նպատակով Գորիս ժամանած երևանաբնակ Արայիկ Առաքելյանին, ով ավելի ուշ այն գործածել է, իսկ խոշոր չափի՝ շուրջ 10 գրամ ՚ափիոնըՙ` գրամը 10.000 ՀՀ դրամով, ընդհանուր` 100.000 ՀՀ դրամով վերջինիս երաշխավորությամբ և միջնորդությամբ նույն օրն ու վայրում վաճառել և ապօրինաբար իրացրել է նրա հետ Գորիս ժամանած Տիգրան Չավուշյանին:
Դատարանը եզրահանգել է, որ. Այսպիսով, տվյալ դրվագով Արթուր Մովսիսյանը և Լևոն Շալունցը նախնական համաձայնությամբ կատարել են հանցավոր արարքներ, որոնք նախատեսված են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-215-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, 268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և 266-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով: Ապօրինաբար թմրամիջոց ձեռք բերած Արայիկ Առաքելյանի և Տիգրան Չավուշյանի, ինչպես նաև թմրամիջոցի մաքսանենգություն և իրացում կատարած ոմն Բենիկի վերաբերյալ մասը նախաքննական մարմինը սույն գործից անջատել է առանձին վարույթում:
2011թ. սեպտեմբերի 12-ից սեպտեմբերի 23-ն ընկած ժամանակահատվածում նույն եղանակով և վայրում, Լևոն Շալունցի հետ նախնական համաձայնությամբ, Արթուր Մովսիսյանը իրացնելու և առանց այդպիսի նպատակների ապօրինաբար ձեռք է բերել առանձնապես խոշոր չափի` շուրջ 500 գրամ ՚ափիոնՙ տեսակի թմրամիջոց, որից, ինչպես նաև նախորդ խմբաքանակներից իր մոտ մնացած առանձնապես խոշոր չափի՝ շուրջ 15 գրամը Լևոն Շալունցը սեպտեմբերի 19-ին` ժամը 21.00-ի սահմաններում, Սյունիքի մարզի Գորիս քաղաքում գրամը 10.000 ՀՀ դրամով, ընդհանուր` 150.000 ՀՀ դրամով վաճառելու եղանակով, չպարզված անձի միջնորդությամբ վաճառել և ապօրինաբար իրացրել է երևանաբնակ Տիգրան Չավուշյանին: Հերթական անգամ, արդեն սեպտեմբերի 30-ին` ժամը 21.00-ի սահմաններում, Լ.Շալունցը նույն թմրամիջոցներից շուրջ 20 գրամը, ընդհանուր` 200.000 ՀՀ դրամով Տիգրան Չավուշյանին է վաճառել և ապօրինաբար իրացրել արդեն Արայիկ Առաքելյանի միջնորդությամբ և միջոցով, որին Լ.Շալունցը թմրամիջոցը փոխանցել և գումարն ստացել է ոմն Կարոյի օժանդակությամբ, նրա միջոցով:
Դատարանը եզրահանգել է, որ. Այսպիսով, տվյալ դրվագով Արթուր Մովսիսյանը կատարել է հանցավոր արարքներ, որոնք նախատեսված են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-215-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, 268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և 266-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով, իսկ մաքսանենգ ճանապարհով` իրացնելու և առանց իրացնելու նպատակների առանձնապես խոշոր չափի թմրամիջոց ձեռք բերած և ապօրինաբար իրացրած Լևոն Շալունցը` հանցավոր արարքներ, որոնք նախատեսված են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-215-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, 266-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով և 268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով: Ապօրինաբար թմրամիջոց ձեռք բերած Արայիկ Առաքելյանի և Տիգրան Չավուշյանի, ինչպես նաև թմրամիջոցի մաքսանենգություն և իրացում կատարած ոմն Բենիկի, թմրամիջոցի իրացմանն օժանդակած ոմն Կարոյի վերաբերյալ մասը նախաքննական մարմինը սույն գործից անջատել է առանձին վարույթում:
2011թ. հոկտեմբերի 11-ին նույն եղանակով և վայրում, Լևոն Շալունցի հետ կայացած նախնական համաձայնության շրջանակներում, Արթուր Մովսիսյանը իրացնելու և առանց այդպիսի նպատակների Բենիկից ապօրինաբար ձեռք է բերել առանձնապես խոշոր չափի` շուրջ 500 գրամ ՚ափիոնՙ տեսակի թմրամիջոց: Լևոն Շալունցին նույն օրը փոխանցած առանձնապես խոշոր չափի թմրամիջոցից նույն չափի` շուրջ 34 գրամ ՚ափիոնըՙ, Արայիկ Առաքելյանի երաշխավորությամբ և միջնորդությամբ, միաժամանակ նույն Կարոյի օժանդակությամբ և միջոցով Լ.Շալունցը 2011թ. հոկտեմբերի 11-ին` ժամը 18.00-ի սահմաններում, այսինքն` մաքսանենգ ճանապարհով վերջինի ձեռքբերումից ժամեր անց, գրամը 10.000 ՀՀ դրամ հաշվարկով, ընդհանուր` 340.000 ՀՀ դրամ գումարով Սյունիքի մարզի Գորիս քաղաքում վաճառել և ապօրինաբար իրացրել է Տիգրան Չավուշյանին: Բացի այդ, մինչև 2012թ. հունվարի կեսերը Լ.Շալունցը երեք անգամ Վրեժ Ալավերդյանին հյուրասիրել և ապօրինաբար իրացրել է գործածած ՚ափիոնիՙ մնացորդներով ներծծված բամբակյա խծուծներ, ևս մեկ անգամ, նույն կարգով` նույն թմրամիջոցից ներարկման համար պատրաստած մոտ 1 մլ. ծավալով ՚ացետիլացված ափիոնՙ:
Դատարանը եզրահանգել է, որ. Այսպիսով, տվյալ դրվագով Արթուր Մովսիսյանը կատարել է հանցավոր արարքներ, որոնք նախատեսված են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-215-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, 268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և 266-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով, իսկ մաքսանենգ ճանապարհով` իրացնելու և առանց իրացնելու նպատակների առանձնապես խոշոր չափի թմրամիջոց ձեռք բերած և ապօրինաբար իրացրած Լևոն Շալունցը` հանցավոր արարքներ, որոնք նախատեսված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-215-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, 266-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով և 268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով: Ապօրինաբար թմրամիջոց ձեռք բերած Արայիկ Առաքելյանի և Տիգրան Չավուշյանի, ինչպես նաև թմրամիջոցի մաքսանենգություն և իրացում կատարած ոմն Բենիկի, թմրամիջոցի իրացմանն օժանդակած ոմն Կարոյի վերաբերյալ մասը նախաքննական մարմինը սույն գործից անջատել է առանձին վարույթում:
Լևոն Շալունցի հետ ձեռք բերված նախնական համաձայնության շրջանակներում` 2011թ. նոյեմբերի 2-ից դեկտեմբերի 18-ն ընկած ժամանակահատվածում, նույն եղանակով և վայրում Արթուր Մովսիսյանը իրացնելու և առանց այդպիսի նպատակների Բենիկից ապօրինաբար ձեռք է բերել առանձնապես խոշոր չափի` մոտ 500 գրամ ՚ափիոնՙ տեսակի թմրամիջոց: Ա.Մովսիսյանից առանձնապես խոշոր չափի` շուրջ 400 գրամ թմրամիջոցը ձեռք բերելով` Լևոն Շալունցը 2011թ. նոյեմբերի 2-ից մինչև նոյեմբերի 22-ն ընկած ժամանակահատվածում այն վաճառել և ապօրինաբար իրացրել է ՀՀ ԱՆ ՚Սևանՙ քրեակատարողական հիմնարկի դատապարտյալ Սիմոն Գրիգորյանին և այդ թմրամիջոցի համար Գորիս ժամանած, թաքստոցից այն վերցրած նրա ընկեր Արման Ղազարյանին, ովքեր համատեղ ներդրած և Լ.Շալունցին փոխանցած 3.500 ԱՄՆ դոլար գումարով առանց իրացնելու նպատակի ապօրինաբար ձեռք են բերել 400 գրամ ՚ափիոնՙ տեսակի թմրամիջոց, որը միմյանց միջև բաժանելով` գործածել են:
Դատարանը եզրահանգել է, որ. Այսպիսով, տվյալ դրվագով Արթուր Մովսիսյանը կատարել է հանցավոր արարքներ, որոնք նախատեսված են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-215-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, 268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և 266-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով, իսկ մաքանենգ ճանապարհով` իրացնելու և առանց իրացնելու նպատակների առանձնապես խոշոր չափի թմրամիջոց ձեռք բերած և ապօրինաբար իրացրած Լևոն Շալունցը` հանցավոր արարքներ, որոնք նախատեսված են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-215-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, 266-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով և 268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով, Սիմոն Գրիգորյանը` հանցավոր արարք, որը նախատեսված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով: Թմրամիջոցի մաքսանենգություն և իրացում կատարած ոմն Բենիկի վերաբերյալ մասը նախաքննական մարմինը սույն գործից անջատել է առանձին վարույթում, իսկ Արման Ղազարյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով քրեական հետապնդում չի հարուցվել` նրա մահվան պատճառաբանությամբ:
Ավելին, իրացման և առանց այդպիսի նպատակների Լևոն Շալունցը և Արթուր Մովսիսյանը, նախնական համաձայնությամբ մաքսանենգ եղանակով առանձնապես խոշոր չափի` 1 կգ ՚ափիոնՙ և խոշոր չափի 16,35 գրամ ՚մարիխուանաՙ թմրամիջոցներ ձեռք բերելու դիտավորությամբ, ԻԻՀ-ում բնակվող Բենիկին նախապես ուղարկել են անհրաժեշտ գումար, որի կազմում եղել է նաև դատապարտյալ Սիմոն Գրիգորյանին առանձնապես խոշոր չափի` 200 գրամ ՚ափիոնՙ տեսակի թմրամիջոց իրացնելու համար նրանից Լ.Շալունցի նախապես ստացած 2.000 ԱՄՆ դոլար գումարը:
2012թ. փետրվարի 10-ին Բենիկից թմրամիջոցի փոխանցման վերաբերյալ հեռախոսազանգ ստանալով` Արթուր Մովսիսյանը, Լ.Շալունցի կողմից ներգրավված Վրեժ Ալավերդյանի և Գագիկ Պողոսյանի հետ, վերջինիս վարած ՚Վազ 2121ՙ մակնիշի ավտոմեքենայով մեկնել են Ագարակ, Բենիկի նշած ժամին` 21.00-ի սահմաններում, հասել Իրանի Իսլամական Հանրապետության և Հայաստանի Հանրապետության պետական սահմանի 2-րդ ուղեկալի 9-րդ տեղամասին հարող տարածք: Վ.Ալավերդյանը վերոնշյալ վայր է գնացել ձյունածածկ տարածք Բենիկի արտանետած թմրամիջոցների փաթեթները մթության պայմաններում որոնելուն և գտնելուն օժանդակելու, Ա.Մովսիսյանին ցուցաբերվող այդ աջակցության դիմաց Լ.Շալունցի խոստացած առանձնապես խոշոր չափի` 20 գրամ ՚ափիոնիՙ տեսքով հատուցում ստանալու դիտավորությամբ:
Մաքսանենգ ճանապարհով ուղարկվող թմրամիջոցի ընդունման արդեն բազմիցս փորձարկված վայր ոտքով մոտենալով` Ա.Մովսիսյանը և Վ.Ալավերդյանը ժամը 21-ից մինչև 23:13-ն ընկած ժամանակահատվածում ընդունել են պետական սահմանի իրանական կողմից Բենիկի արտանետած թմրամիջոցի հերթական քանակությունը` կանաչ լուսարձակող սարքերով հարմարեցված 11 փաթեթներից միայն 6-ը` դրանցում առկա առանձնապես խոշոր չափի թմրամիջոցներով` ընդհանուր 488,85 գրամ ՚ափիոնովՙ և 16,35 գրամ ՚մարիխուանայովՙ, որոնք կասկածելի ավտոմեքենա տեսնելու և բռնվելու մտավախությամբ Ա.Մովսիսյանը տեղում թաքցրել է, և Գորիս են վերադարձել առանց թմրամիջոցի: Ճանապարհին ոստիկաններն Ա.Մովսիսյանին, Վ.Ալավերդյանին և Գ.Պողոսյանին բռնել և ավտոմեքենայով հանդերձ բերման են ենթարկվել ՀՀ ոստիկանության Մեղրու բաժին: Ա.Մովսիսյանի հետ տարված բացատրական աշխատանքների շնորհիվ վերջինս ժամեր անց ոստիկաններին ուղեկցել է մաքսանենգության դեպքի վայր, թաքստոցից ներկայացրել և կամովին հանձնել Բենիկից այդ օրն ընդունած փաթեթները և դրանում առկա, առանձնապես խոշոր չափի թմրամիջոցները` 488,85 գրամ ՚ափիոնըՙ և 16,35 գրամ ՚մարիխուանանՙ: Բենիկի արտանետած ընդհանուր մոտ 200 գրամ ՚ափիոնիՙ պարունակությամբ երկու փաթեթները` մթության և անհաջող արտանետման, ընդհանուր 287.8 գրամ քաշով ևս երեք փաթեթները` մթության և անհասանելի վայրում` սահմանային փշալարի հակառակ կողմում ընկնելու պատճառով, Ա.Մովսիսյանը և Վ.Ալավերդյանը չեն հայտնաբերել և իրենց կամքից անկախ այդ հանգամանքներով առանձնապես խոշոր չափի թմրամիջոցի այդ քանակությունն ապօրինաբար ձեռք չեն բերել:
Ոստիկանների կողմից հանցանքը խափանելու հետևանքով նախնական համաձայնության շրջանակներում իրացման և գործածման նպատակով առանձնապես խոշոր չափի թմրամիջոցներ ձեռք բերելուն ուղղված Լ.Շալունցի և Ա.Մովսիսյանի արարքները, ինչպես նաև նույն և թմրամիջոցը կամովին հանձնելու հանգամանքներով` Լ.Շալունցին և Ա.Մովսիսյանին օժանդակած Վ.Ալավերդյանի, Լ.Շալունցից առանձնապես խոշոր չափի թմրամիջոց ձեռք բերելու նախնական համաձայնությամբ գործող, համատեղ գումար ներդրած Սիմոն Գրիգորյանի և Արման Ղազարյանի հանցավոր արարքներն իրենց կամքին անկախ հանգամանքներով չեն ավարտվել:
Դատարանը եզրահանգել է, որ. Այսպիսով, տվյալ դրվագով Արթուր Մովսիսյանը և Լևոն Շալունցը նախնական համաձայնությամբ կատարել են հանցավոր արարքներ, որոնք նախատեսված են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-215-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, 34-268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և 34-266-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով, իրացնելու նպատակով առանձնապես խոշոր չափի թմրամիջոց ձեռք բերելու փորձ կատարած Լ.Շալունցին օժանդակած և առանց իրացնելու նպատակի առանձնապես խոշոր չափի թմրամիջոց ձեռք բերելու փորձ կատարած Վրեժ Ալավերդյանը` հանցավոր արարքներ, որոնք նախատեսված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և 38-34-266-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով, իսկ Արման Ղազարյանի հետ նախնական համաձայնությամբ գործած Սիմոն Գրիգորյանը` հանցավոր արարք, որը նախատեսված են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով: Արման Ղազարյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով քրեական հետապնդում չի հարուցվել` նրա մահվան պատճառաբանությամբ, իսկ թմրամիջոցի մաքսանենգություն և իրացում կատարած ոմն Բենիկի վերաբերյալ մասը նախաքննական մարմինը սույն գործից անջատել է առանձին վարույթում:
Դատարանը եզրահանգել է նաև, որ. Թեև մեղադրող կողմը սույն դրվագով նախնական համաձայնությամբ /համակատարմամբ/ գործած ամբաստանյալներ Լ.Շալունցին և Ա.Մովսիսյանին մեղադրանք է առաջադրել նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-268-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով` գործածման նպատակով խոշոր չափերի` 16,35 գրամ ՚մարիխուանաՙ տեսակի թմրամիջոց ձեռք բերելու համար, դատարանի համոզմամբ այդ արարքն արդեն իսկ ընդգրկված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով նրանցից յուրաքանչյուրին առաջադրված մեղադրանքում, կատարվել է միասնական դիտավորությամբ` կազմելով մեկ հանցագործություն /դեպք/, հետևաբար` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-268-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հանցադեպն ինքնին բացակայում է, դրա լրացուցիչ որակումն անհիմն է, հակասում է հանցագործությունների համակցության վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 20-րդ հոդվածի սահմանմանը։

Վերաքննիչ բողոքների հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը.

Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 22.10.2013 թվականի դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք է բերել ամբաստանյալ Լևոն Վլադիմիրի Շալունցի շահերի պաշտպան` Ս.Հովհաննիսյանը:
Վերջինս վկայակոչելով վերաքննիչ բողոքում նշված պատճառաբանությունները, միջնորդել է Լևոն Վլադիմիրի Շալունցի մասով բեկանել Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանար իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 22.10.2013թ դատավճիռը և գործը ուղարկել նոր քննության կամ կայացնել նոր դատական ակտ:
Վերաքննիչ բողոքը ներկայացվել է հետևյալ հիմնավորումներով.
Գտնում է, որ դատարանը թույլ է տվել դատական սխալ, այն է թույլ է տվել նյութական և դատավարական իրավունքի այնպիսի խախտումներ, որոնք ազդել են գործի ելքի վրա և խաթարել արդարադատության բուն էությունը:
Այսպես`
Դատարանը Լևոն Շալունցի նկատմամբ կիրառել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-215-րդ հոդվածի 2-րդ մասը, 268-րդ հոդվածի 3-րդ մասը, 266-րդ հոդվածի 3-րդ մասը, որոնք չպետք է կիրառեր:
Դատարանր խախտել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 20-րդ հոդվածի 2-րդ մասի պահանջները այն մասին, որ հանցագործությունների համակցության դեպքում անձը պատասխանատվություն է կրում յուրաքանչյուր հանցագործության համար սույն օրենսգրքի համապատասխան հոդվածով կամ հոդվածի մասով:
Դատարանը խախտել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 23-րդ հոդվածով սահմանված մրցակցության և 18-րդ հոդվածով սահմանված անմեղության կանխավարկածի սկզբունքները և իր գործողություններով սահմանափակել է պաշտպանության կողմի իրավունքներր, զրկելով նրան ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 331-րդ հոդվածի կարգով դատարանին ներկայացրած միջնորդությունների միջոցով ներկայացնելու իր ապացույցները և լրացնելու դատաքննությունը:
Նշված խախտումներր ՀՀ քրեական դատավարության 398-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն էական են և ազդել են գործի ելքի վրա:
Քրեական իրավունքի տեսությունից մեզ բոլորիս հայտնի է, որ հանցակազմի չորս հատկանիշներից մեկի բացակայության պայմաններում անձի արարքում հանցակազմը բացակայում է: Նշված դեպքում կհիմնավորի, որ ոչ թե մեկ, այլ երկու հատկանիշ է բացակայում հանցակազմից: Խոսքը գնում է օբյեկտիվ կողմի և սուբյեկտի մասին:
Հարգելի դատարան, փաստացի ստացվում է, որ անձին կարելի է մեդադրել ինչում ցանկանում ես, առանց հիմնավորելու նրա արարքում հանցակազմի բոլոր հատկանիշներր:
Այսպես, դեռևս նախաքննության ընթացքում իր պաշտպանյալ Լևոն Շալունցին մեղադրանք է առաջադրված եղել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածով: Միթե սա զավեշտ չէ, անձին տանից բերման են ենթարկել և առանց որևիցէ ապացույցի մեղադրել թմրամիջոցների մաքսանենգության մեջ: Հետագայում նախաքննական մարմինը գտել է, որ այդպես հարմար չէ և փոխել է մեղադրանքը արդեն որպես օժանդակողի, կրկին առանց որևիցէ ապացույցի:
Արտագրելով մեդադրական եզրակացությունը, իր պաշտպանյալ Լևոն Շալունցին դատարանը մեղավոր է ճանաչել 5 դեպքով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-215-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցանք կատարելու մեջ: Հետևաբար, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 20-րդ հոդվածի 3-րդ մասի և ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 371-րդ հոդվածի համաձայն դատարանը պարտավոր էր իր դատավճռում յուրաքանչյուր դեպքով պատշաճ կարգով հիմնավորեր անձի արարքում օբյեկտիվ կողմի և սուբյեկտի առկայությունը: Փաստացի, իր պաշտպանյալը մեղադրվում է նրանում, որ ինչ որ անձի դրդրել է թմրամիջոցների մաքսանենգություն կատարելու:
Ըստ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-215-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցակազմի օբյեկտիվ կողմի Լևոն Շալունցը իր գործողություններով պետք է դրդած լիներ ինչ որ անձի թմրամիջոցները ՀՀ մաքսային սահմանով տեղափոխել առանց մաքսային հսկողության կամ դրանից թաքցնելու կամ մաքսային և այլ փաստաթղթերը խաբեությամբ օգտագործելու կամ դրանց մասին ճշգրիտ տեդեկությունները սահմանված ձևով չհայտարարագրելու կամ ոչ իր անվամբ հայտարարագրելու միջոցով:
Իր պաշտպանյալ Լևոն Շայունցին 5 դեպքով մեղսագրվում է մաքսանենգության դրդում հանցակազմը: Այստեղից ծագում է հետևյալ հարցերը, իսկ ինչ գործողություններ է կատարել իր պաշտպանյալը, որով դրդել է ոմն Բենիկին կատարել թմրամիջոցների մաքսանենգություն: Ոչ դատարանում, ոչ էլ առավել ևս նախաքննության ընթացքում չի հիմնավորվել որևիցէ գործողություն իր պաշտպանյալի կողմից, որը կվկայեր, որ նա այդ Բենիկ կոչեցյալին դրդել է մաքսանենգության: Միաժամանակ մեղադրելով իր պաշտպանյալին մաքսանենգության դրդման մեջ, դատարանը իր դատավճռում որևիցէ, բառ չի նշել այն մասին, թե Լևոն Շալունը անձամբ ճանաչել է այդ ոմն Բենիկին, թե ոչ, գոնե տեսել է: Հարգելի դատարան, ինչպես կարելի է մաքսանենգության դրդել մի անձի, որին չես տեսել և չես ճանաչում:
Իր պաշտպանյալին 5 դեպքով մեղադրելով մաքսանենգության դրդման մեջ, ղատարանը դատավճռում պարտավոր էր յուրաքանչյուր դեպքով ցույց տար թե նա ինչ գործողություններ է կատարել, որոնք էլ այդ ոմն Բենիկին դրդել են մաքսանենգության, որքան գումար է նա ներդրել յուրաքանչյուր անգամ թմրամիջոց ձեռք բերելու համար և հստակ նշեր, թե այդ ղեպքերը երբ են տեղի ունեցել: Սակայն, դատավճռում որևիցե հիմնավորում չկա այղ մասին: Բացի այդ, որոնք են այդ հինգ դեպքերը, ըստ հստակ ժամկետների, երբ են կատավել դրանք, ինչ ճանապարհով է յուրաքանչյուր դեպքում թմրամիջոց կոչեցյալը տեղափոխվել ՀՀ տարածք: Դատավճռից ոչինչ չի երևում:
Դատավճռում որևիցէ խոսք չկա այն մասին, թե Լևոն Շալունցը ճանաչում է, արդյոք այդ ոմն Բենիկին, թե ոչ, նրա հետ կապ ունեցել է, թե ոչ: Սա նույնիսկ ծիծաղելի է:Նման տրամաբանությամբ բոլոր թմրամիջոց ձեռք բերողներին պետք է դատապարտել մաքսանենգության դրդման համար, քանի որ դրանք ներկրվում են ԻԻՀ-ից և ինչ որ ոմն անձից: Առաջին ատյանի դատարանի դատավճռում ոչինչ չկա այն մասին, թե ով է այդ ոմն Բենիկը, այն գոյություն ունի, թե ոչ, թե Արթուր Մովսիսյանը հորինել է այդ մասին:Այսինքն չկա անձը, սակայն մարդիկ դատվել են այդ չեղած անձին մաքսանենգության դրդելու համար:
Լևոն Շալունցին մեղադրանքը առաջադրվել է ենթադրությունների հիման վրա: Ինչով է դատարանը հերքել այն վարկածր, որ Լևոն Շալունցը և Արթուր Մովսիսյանը դիտավորությամբ են նման ցուցմունք տվել որպեսզի չհայտնեն իրական աբյուրի մասին: Կա որևիցե ապացույց այս մասին:Նույնպես չկա:
Այսպիսով մաքսանենգության և դրա կատարմանը դրդելու օբյեկտիվ կողմը ընդհանրապես բացակայում է:
Հաջորդը կապված է մաքսանենգության սուբյեկտի հետ: Եթե հայտնի չէ հանցագործության սուբյեկտը, հետևաբար չի կարող լինել նրան դրդող:
Գործով չկա ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածով նախատեսված հանցակազմի սուբյեկտը, հետևաբար չեղած անձին հնարավոր չէ դրդել մաքսանենգության: Փաստացի մեղադրանքը հիմնված է ենթադրությունների վրա:
Հիմք ընդունելով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի ԵՔՐԴ/0205/01/08 որոշման 22-րդ կետում արտահայտված իրավական դիրքորոշումը, փաստացի առաջին ատյանի դատարանը Լևոն Շալունցի հանդեպ թույլ է տվել անմեղության կանխավարկածի սկզբունքի խախտում, քանի որ ենթադրությունների հիման վրա նրան ճանաչել է մեղավոր ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38- 215-րդ հոդվածի 2 րդ մասով:
Անդրադառնալով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով 5 դեպքով և 34-268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով 1 դեպքով նախատեսված հանցագործություններով իր պաշտպանյալին մեղավոր ճանաչելու փաստին նշել է, որ դատարանը թույլ է տվել օրենքի կոպիտ խախտում, ոչ մի ապացույցով չհիմնավորված հանցագործության համար դատարանը դատապարտել է իր պաշտպանյալին այս դրվագով:
Այս դեպքում դատարանը կիրառել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 3-րդ մասը, որր չպետք է կիրառեր: Ընդ որում, նախաքննության ժամանակ քննիչը իր պաշտպանյալին չի էլ հարցաքննել այս 100 գրամ ՚ափիոնիՙ հետ կապված, իսկ դատարանում ընդհանրապես այս մասին խոսք չի գնացել: Կամ դատարանը գրել է դատավճռում, որ նրանք մաքսանենգ ճանապարհով են ձեռք բերել թմրամիջոցները: Այդ դեպքում, որն է նրանց կողմից կատարված մաքսանենգությունը: Միթե դատարանը կարող է առանց մտածելու դատավճռում գրել իր իսկ դատավճռի տրամաբանությանը հակասող արտահայտություններ:
Անդրադառնալով մաքսանենգության դրդման մեղադրանքի հետ կապված 4 դեպքով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և մեկ դեպքով 34-268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով Լևոն Շալունցին մեղավոր ճանաչելու հարցին, նշել է, որ
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 20-րդ հոդվածի 3-րդ մասը սահմանում է, որ հանցագործությունների համակցության դեպքում անձը պատասխանատվություն է կրում յուրաքանչյուր հանցագործության համար: Սա նշանակում է, որ դատավճռում կոնկրետ պետք է նշված լինի յուրաքանչյուր հանցագործության բոլոր հատկանիշները:
Առաջին ատյանի դատարանը իրեն թույլ է տվել աղավաղել իրականությունը, իրենից հորինել է ամսաթվեր, նկարագրել դեպքեր, որոնցից պարզ չէ, թե ով ինչ գործողություն է կատարել: Այս դեպքում առաջին ատյանի դատարանը խախտել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածով նախատեսված անմեղության կանխավարկածի սկզբունքը և կիրառել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 3-րդ մասը, որը իրավունք չուներ կիրառելու:
Հաջորդը վերաբերում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածով իր պաշտպանյալին մեղավոր ճանաչելու հանգամանքին: Այս դրվագների հետ կապված անհասկանալի է մի բան: Ամբաստանյալի ցուցմունքները ապացույց հանդիսանում են, թև ոչ և եթե դրանք դատարանը որպես ապացույց չի դիտարկում, ապա գոնե պետք է այլ ապացույցներով հերքի դրանք, որ դնի մեղադրանքի հիմքում: Սակայն, նման ոչ մի ապացույց գործով չկա: Ամբողջ դատավարության ընթացքում և քրեական գործի նյութերից հստակ երևում է, որ բոլոր անձինք հանդիսացել են Լևոն Շալունցի ծանոթները, որոնց հետ միասին նա պատիժ է կրել և այդ անձինք իմանալով Կարոյի մասին, դիմել են Լևոն Շալունցին, որ բարեխոսի Կարոյի մոտ իրենց վստահելու և թմրադեղ տալու համար: Բոլոր անձինք ցուցմունք են տվել, որ գումարը տվել են Կարոյին և նրանից վերցրել թմրամիջոցը: Ոչ մի ցուցմունք չկա, որ թմրադեղը վերցրել են Լևոն Շալունցից և գումարը տվել նրան: Ինքը Լևոն Շալունցը դատարանում նույնպես ցուցմունք է տվել, որ իրեն թմրամիջոց տվողը եղել է Կարոն և այդ պայմաններում առաջին ատյանի դատարանը Լևոն Շալունցին դիտարկել է որպես թմրամիջոց իրացնող, իսկ ոմն Կարոյին որպես նրան օժանդակող: Այս դեպքում նույնպես աոաջին ատյանի ղատարանը խախտել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածով սահմանված անմեղության կանխավարկածի սկզբունքը, քանի որ տվյալ դրվագների հետ կապված միայն կարող է ասել, թե ում է պատկանել թմրամիջոցը: Կամ միթե դժվար էր գտնել Կարոյին, եթե հայտնի է նրա հեռախոսի համարը: Ինչու համար նախաքննական մարմինը Կարոյին ամեն կերպ հանել է քրեական գործի նյութերից և արհեստական ձևով նրան հանել գործից մաս անջատելու անվան տակ:
Կապված Սիմոն Գրիգորյանին թմրադեղ իրացնելու փաստին, առաջին ատյանի դատարանը հաշվի չի առել իրական ապացույցները, այն է, որ Սիմոն Գրիգորյանի կինը պարտք է եղել Լևոն Շալունցի որդուն 17000 ԱՄՆ դոլլար և այղ գումարը մաս֊-մաս վերադարձրել է փոստային առաքմամբ, ինչը հիմնավորվել է և դատաքննության և նախաքննության ընթացքում:
Լևոն Շալունցը իրեն մեղավոր է ճանաչել միայն թմրամիջոց ձեռք բերելու և օգտագործելու համար և որ այդ թմրամիջոցները նա ձեռք է բերել Կարոյից, ինչպես և մյուսները: Հարց է ծագում, ինչու է դատարանը Լևոն Շալունցին դատապարտել որպես թմրամիջոցներ իրացնողի: Ստացվում է, որ իրական իրացնողը ազատության մեջ է, իսկ նրանից օգտվողը դատապարտվել է որպես իրացնող նրա փոխարեն: Սա կոպիտ դատական սխալ է: ՈԻշ թե շուտ ճշմարտությունը պարզվելու է և ով է, պատասխան տալու այս դատական սխալների համար: Միթե Լևոն Շալունցը առարկում է, որ իրեն դատապարտել են առանձնապես խոշոր չափերի թմրամիջոց ձեռք բերելու և օգտագործելու համար: Իհարկե ոչ:
Փաստացի առաջին ատյանի դատարանը թույլ է տվել նյութական և դատավարական իրավունքի այնպիսի խախտումներ, որոնք խաթարում են արդարադատության բուն էությունը:

Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 22.10.2013 թվականի դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք են բերել ամբաստանյալ Արթուր Կամոյի Մովսիսյանը և վերջինիս շահերի պաշտպան` Մ.Զիլֆուղարյանը, վերջիններս վկայակոչելով վերաքննիչ բողոքում նշված պատճառաբանությունները, խնդրել են ամբողջությամբ բավարարել վերաքննիչ բողոքը` համապատասխանաբար Ա.Մովսիսյանի մասով ամբողջությամբ բեկանելով դատավճիռը: Բեկանված մասով կայացնել գործն ըստ էության լուծող դատական ակտը, կամ գործն ուղարկել համապատասխան ստորադաս դատարան` նոր քննության` սահմանելով նոր քննության ծավալը:
ՀՀ վերաքննիչ դատարանից խնդրել են նաև բեկանել և փոփոխել Երևանի քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2013թ. հոկտեմբերի 22-ին դատավճիռը և Արթուր Մովսիսյանի նկատմամբ նշանակել ավելի մեղմ պատիժ:
Վերաքննիչ բողոքը ներկայացվել է հետևյալ հիմնավորումներով.
Գտնում են, որ Երևանի քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2013թ. հոկտեմբերի 22-ին դատավճիռը, Ա. Մովսիսյանի մասով /այդ թվում նաև նշանակված պատժի մասով/ ենթակա է բեկանման և փոփոխման, իսկ վերաքննիչ բողոքը բավարարման:
Առաջին ատյանի դատարանի կողմից Ա.Մովսիսյանի արարքն իրավաբանորեն ճիշտ որակված չէ, և այդ նպատակով վերաքննիչ դատարանը պետք է փոխի հանցագործության որակումը քրեական օրենքի այն հոդվածով, որը պատասխանատվություն է նախատեսում ավելի թեթև հանցագործության համար: Դատապարտյալ Ա.Մովսիսյանը ցանկացել է առանց իրացնելու նպատակի, իր գործածման համար ձեռք բերել ափիոն տեսակի թմրամիջոց:
Սույն գործով դատարանի կողմից անտեսվել են կատարված հանցանքի առանձնահատկությունները, հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը:
Ա.Մովսիսյանի գործողությունների նպատակը եղել է թմրամիջոց ձեռք բերելը օգտագործելու նպատակով այլ ոչ թե ձեռք բերելը իրացնելու նպատակով, և ոչ էլ Լ.Շալունցին թմրանյութի իրացման օժանդակելը:
Դատարանի կողմից թույլ է տրվել առերևույթ դատական սխալ, որը կարող է առաջացնել ծանր հետևանք: Մասնավորապես, առաջին ատյանի դատարանների դատական ակտով կարող է ձևավորվել այնպիսի դատական պրակտիկա, որն անարդյունավետ կդարձնի ազատազրկման կամ կալանքի ձևով պատիժը կրելու, և ընդհանրապես թմրամիջոցների ապօրինի շրջանառության դեմ պայքարը իրականացնելու գործում:
Այսպիսով, գտել են, որ Ա.Մովսիսյանը կատարել է հանցագործություն՝ նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով, որով էլ նա պետք է ենթարկվի քրեական պատասխանատվության և պատժի:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածը պատասխանատվություն է սահմանում ՚Առանց իրացնելու նպատակի զգալի չափերով թմրամիջոցներ կամ հոգեմետ նյութեր ապօրինի պատրաստելու, վերամշակելու, ձեռքբերելու, պահելու, փոխադրելու կամ առաքելու համարՙ:
Օբյեկտով, առարկայով, օբյեկտիվ կողմի հատկանիշներով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ և 268-րդ հոդվածներով նախատեսված հանցակազմերն ըստ էության նույնանում են: Դրանց տարբերությունը միայն հանցակազմի սուբյեկտիվ կողմի, մասնավորապես՝ հանցագործության նպատակի մեջ է: Ի տարբերություն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածով նախատեսված հանցագործության ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածով նախատեսված հանցագործության դեպքում բացակայում է թմրամիջոցների կամ հոգեմետ նյութերի իրացման նպատակը:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի հատկանիշ իրացման նպատակի, ինչպես նաև իրացման վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանն իր իրավական դիրքորոշումն է արտահայտել Մ.Բոլյանի վերաբերյալ գործով որոշմամբ:
Վճռաբեկ դատարանի նշված որոշման 18-րդ կետում շարադրված իրավական դիրքորոշումները կիրառելով 19-րդ կետում շարադրված փաստերի նկատմամբ՝ գտնում են, որ Ա. Մովսիսյանի արարքում բացակայում է թմրամիջոցի իրացման նպատակի և իրացման հատկանիշները: Ուստի նրա գործողությունները չեն կարող որակվել որպես իրացնելու նպատակով թմրամիջոցի ապօրինի ձեռք բերում, փոխադրում և ապօրինի իրացում /ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդված/:
Առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտն առերևույթ հակասում է վճռաբեկ դատարանի՝ նախկինում ընդունված որոշմանը Մարտիկ Բոլյանի վերաբերյալ ՎԲ-135/07 գործով 2007թ. օգոստոսի 30-ի որոշմանը ինչպես նաև Ա.Ասլանյանի վերաբերյալ 23.12.2010թ. վճռաբեկ դատարանի որոշմանը:
Քննարկվող դատավճիռը պետք է բեկանվի, քանի որ դատաքննության միակողմանիությունը կամ ոչ լրիվությունը հետևանք են թույլատրելի ապացույցների հետազոտման հարցում կողմի՝ այսինքն պաշտպանական կողմի միջնորդությունն անհիմն մերժելու համար, որոնք կարևոր նշանակություն ունեն գործի համար:
Պաշտպանական կողմը միջնորդել է դատարանին հրավիրել ՀՀ ոստիկանության ԿՀԴՊՎ գլխավոր վարչության, ինչպես նաև Սյունիքի մարզի ոստիկանության աշխատակիցներին, որոնք առնչության են ունեցել այս գործի հետ սակայն դատարանը մերժել է: Դատարանը մերժել է նաև մաքսային կոմիտեի մասնագետներին որպես վկա հրավիրելու միջնորդությանը` կապված ՀՀ պետական սահմանի 2-րդ ուղղեկալի 9-րդ տեղամասի տեղանքի ճշգրտման, թմրանյութի նետված և պահված տեղի ու պետական սահմանի հեռավորության, գետի լայնության և մի շարք այլ հարցերի վերաբերյալ քանի որ մեր դիտարկմամբ նշված վայրում հեռավորության և մի շարք խոչընդոտների պատճառով հնարավոր չէ մարդ նման նետումներ կատարել:
Խախտվել է ՀՀ քրեական դատավարության սկզբունքները:
Պաշտպանական կողմը իր հետևությունները հիմնավորելու համար նոր ապացույցներ օգտագործելու անհրաժեշտության պայմանով միջնորդություն է հարուցել դատաքննությունը վերսկսելու մասին նշելով, թե որ հանգամանքներն են պահանջում լրացուցիչ հետազոտություն և ինչպիսի նոր ապացույցների հիման վրա: Դատարանը, լսելով մյուս կողմի կարծիքը, պետք է պատճառաբանված որոշում կայացնի միջնորդությունը բավարարելու կամ մերժելու մասին: Մի քանի տասնյակի հասնող միջնորդությունների նման այս անգամ ևս դատարանի կողմից անհիմն մերժվել է: Քրեական գործում կան տասնյակ տարբեր բնույթի էական նշանակություն ունեցող հակասություններ՝ ցուցմունքներում, գրություններում, քննիչի և դատարանի որոշումներում, փորձագետների եզրակացություններում, մեղադրական եզրակացություններում և վերջապես դատավճռում, որոնք մինչև վերջ չեն պարզաբանվել: Շատ տարօրինակ է, որ նշված հակասությունները օգտագործվում է ի վնաս ամբաստանյալներին:
ՀՀ գլխավոր դատախազության թմրամիջոցների ապօրինի շրջանառության հանցագործությունների գործերով բաժնի ավագ դատախազ Մ.Ա.Հակոբյանը առաջադրված մեղադրանքը փոփոխելով և նոր մեղադրանք առաջադրելով խախտել է ՀՀ Սահմանադրության 18-րդ և 19-րդ հոդվածների, Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին Եվրոպական կոնվենցիայի /այսուհետ Կոնվենցիա/ 6-րդ հոդվածի 1-ին մասի և ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 309'-րդ հոդվածի 1-31-րդ մասերի պահանջները, հետևյալ պատճառաբանությամբ. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 309'-րդ հոդվածի 3-րդ մասով նախատեսված կարգով Մ.Հակոբյանը իրավասու չէ լրացնել և փոփոխել առաջադրված մեղադրանքը, այլ իրավասու է միայն փոփոխել այն փոխելով մեղսագրվող արարքի իրավաբանական որակումը կամ հանցակազմի հատկանիշների բովանդակությունը:
՚Իրավական ակտերի մասինՙ ՀՀ օրենքի 86-րդ հոդվածի 1-ին մասի համատեքստում մեկնաբանելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 309'-րդ հոդվածի 3-րդ մասի պահանջները հետևում է, որ մեղադրանքը, այդ թվում նաև խստացման առումով կարող է միայն փոխվել, այլ ոչ թե լրացվել, այն էլ եթե դատական քննության ընթացքում հետազոտված ապացույցներն անհերքելիորեն վկայում են, որ ամբաստանյար կատարել է այլ հանցանք, քան այն, որը նրան մեղսագրվում է:
Մ.Հակոբյանի մեղադրանքը փոփոխելու և նոր մեղադրանք առաջադրելու մասին որոշման բովանդակությունից անգամ հետևում է, որ դատախազ Մ.Հակոբյանը ոչ թե փոխել, այլ լրացրել է ամբաստանյալին առաջադրված մեղադրանքը, որպեսզի լիազորություն ինչպես վերը նշեցի նախատեսված չէ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 309'-րդ հոդվածի 3-րդ մասով:
Վերը նշված հարցի վերաբերյալ ՀՀ Սահմանադրական դատարանը 04.02.2011թ. թիվ 934 որոշման 7-րդ կետի 2-րդ մասում հայտնել է իր դիրքորոշումը համաձայն որի. ՚ՀՀ Սահմանադրական դատարանը գտնում է, որ քրեական գործով վարույթի շրջանակներում մեղադրանքի առաջադրման /փոփոխման, լրացման/... ընթացակարգերը բխում է ինչպես ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի, այնպես էլ ՀՀ Սահմանադրության 103-րդ հոդվածի իրավակարգավորման ընդհանուր խնդիրներից և նպատակներից, հիմք ընդունելով պետական իշխանության իրականացման օրենսդրության վերաբերյալ ՀՀ Սահմանադրության 5-րդ հոդվածում ամրագրված սկզբունքը, հետևաբար դատախազն իրավասու է կատարել միայն այնպիսի գործողություններ, որպիսիք նախատեսված են ՀՀ Սահմանադրությամբ և օրենքներովՙ:
Այսինքն, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 309.1–րդ հոդվածի 3-րդ մասում առկա բառերի և արտահայտությունների տառացի մեկնաբանությունից բխում է, որ նշված նորմը հնարավոր չէ մեկնաբանել այնպես, որ դատախազը լիազորված լինի լրացնել առաջադրված մեղադրանքը, քանի որ ՚լրացնելՙ բառերը նշված հոդվածում նշված չէ, ի հակառակն վերոգրյալի նշվում է, որ մեղադրանքը փոխել հնարավոր է միայն, եթե դատական քննության րնթացքում հետազոտված ապացույցները անհերքելիորեն վկայում են, որ ամբաստանյալը կատարել է այլ հանցանք, քան այն, որը նրան մեղսագրվում է:
Պաշտպանության կողմը միայն ցանկանում է փաստել, որ օրենքը պարտադիր է դատախազի համար և դատախազը չի կարող իրականացնել այնպիսի լիազորություն, որը ոչ օրենքով և ոչ էլ ՀՀ Սահմանդրությամբ իրեն վերապահված չէ: Պաշտպանության կողմը ևս մեկ անգամ ցանկանում է փաստել, որ դատախազ Մ.Հակոբյանը իր որոշմամբ միայն լրացրել է մեղադրանքը, այլ ոչ թե ՀՀ քր. դատ. օր-ի 309.1-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն փոխել այն:
02.04.2010թ. ՀՀ Սահմանադրական դատարանը թիվ 872 որոշման 6-րդ կետի նախավերջին պարբերությունում նշել է. ՚Սահմանադրական դատարանն արձանագրում է, որ քրեական գործով դատաքննության փուլում ի հայտ եկած նոր փաստերի հիմքով օբյեկտիվորեն կարող են փոփոխվել գործի հանգամանքների և ամբաստանյալին մեղսագրվող արարքի իրավաբանական որակումը կամ հանցակազմի հատկանիշների բովանդակությունըՙ:
Այսինքն, ՀՀ Սահմանադրական դատարանի և ՀՀ վճռաբեկ դատարանի վերոհիշյալ որոշումներր սահմանում են, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 309.1–րդ հոդվածի 3-րդ մասով նախատեսված իրավական ռեժիմներով մեղադրանքը փոխելու թույլտվության 2 ձևեր են առկա.
1.երբ փոխվում է արարքի իրավաբանական որակումը կամ
2.երբ փոխվում է հանցակազմի հատկանիշների բովանդակությունը
Մեղադրանքը փոխելու այլ ձև օրենսդիրը չի նախատեսել:
Այսպիսով, դատախազ Մ.Հակոբյանը իրականում միայն լրացրել և նոր մեղադրանք է առաջադրել ամբաստանյալ Արթուր Մովսիսյանին` առանց փոխելու ամբաստանյալին մեղսագրված արարքի իրավաբանական որակումը կամ հանցակազմի հատկանիշների բովանդակությունը, հետևաբար մեղադրանքը լրացնելու, փոփոխելու և նոր մեղադրանք առաջադրելու մասին որոշման վերնագրում առկա ՚փոփոխելՙ տերմինը կրում է ձևական բնույթ, ուստի հակասում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 309.1-րդ հոդվածի 3-րդ մասի պահանջներին:
Մ.Ա.Հակոբյանը մեղադրանքը փոփոխելու և նոր մեղադրանք առաջադրելու մասին որոշման մեջ առկա հանգամանքները ի սկզբանե դեռևս նախաքննության փուլում հայտնի են եղել մեղադրանքի կողմին, ինչը չի բխում ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 309.1-րդ հոդվածի 3-րդ մասի պահանջներից:
Այսինքն, Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը Մ.Հակոբյանի կողից ներկայացված միջնորդությունը քննելիս պարտավոր էր հաշվի առնել ՀՀ Սահմանադրական դատարանի կողմից հայտնած դիրքորոշմամբ արտահայտած հետևյալ պարտադիր նախապայմանը` արդյոք դատախազի վկայակոչած հանգամանքները մինչդատական վարույթում հայտնի չեն եղել և չէին կարող հայտնի լինել մեղադրանքի կողմին:
Այն, որ դատախազի վկայակոչած հանգամանքները մինչդատական վարույթում հայտնի են եղել մեղադրանքի կողմին, հիմնավորում է բազմաթիվ փաստերով:
Այսպիսով, վերոգրյալի ընդհանրացումից բխում է, որ Մ.Հակոբյանը առաջադրած մեղադրանքը փոփոխելու և նոր մեղադրանք առաջադրելու մասին որոշման մեջ նշված փաստական հանգամանքները ի սկզբանե` դեռևս մինչդատական վարույթում, հայտնի է եղել մեղադրանքի կողմին, հետևաբար այս փաստերը ներկայումս հիմք են, որպեսզի դատարանը դատախազ Մ.Հակոբյանի առաջադրված մեղադրանքը լրացնելու, փոփոխելու և նոր մեղադրանք առաջադրելու մասին որոշումը համարի անհիմն, որը սակայն դատարանը չի կատարել:
Դատախազ Մ.Հակոբյանը 25.07.2013թ. առաջադրված մեղադրանքը փոփոխելու և նոր մեղադրանք առաջադրելու մասին որոշման մեջ նշել է, որ մեղադրանքը հիմնավորվում է դատաքննության ընթացքում հետազոտված ապացույցներով:
Պաշտպանական կողմը գտնում է, որ դատաքննության ընթացքում Ա.Մովսիսյանի մեղադրանքը չի հիմնավորվել:
Մ.Հակոբյանը դեռևս մինչդատական վարույթում ի հայտ եկած փաստական հանգամանքներով ամբաստանյալին առաջադրած մեղադրանքը փոփոխելու և նոր մեղադրանք առաջադրելու մասին որոշում ընդունելով փորձում է ՚վերակենդանացնելՙ ձախողված քրեական գործը, լրացնել թերի կատարված նախաքննությունը, ինչը հակասում է Կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածով երաշխավորված արդար դատաքննության իրավունքին:
Անգամ, եթե նախաքննական մարմինը նման մեղադրանք աոաջադրած լիներ մինչդատական վարույթում, միևնույն է Ա.Մովսիսյանի արարքում բացակայում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի մեղսագրվող հոդվածներով հանցակազմի հատկանիշները:
Ա.Մովսիսյանի պատժի մասին:
Վերաքննիչ բողոք բերելու հիմքերից է նաև ՚դատավճռով նշանակված պատժի անհամապատասխանությունը հանցագործության ծանրությանը և ամբաստանյալի անձինՙ:
Գտնում են, որ դատավճռով նշանակված պատիժը անարդարացի է ակնհայտ խիստ լինելու պատճառով, չի համապատասխանում հանցագործության ծանրությանը և ամբաստանյալի անձին ուստի վերաքննիչ դատարանը պետք է փոխի դատավճիռը և մեղմացնի պատիժը:

Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 22.10.2013 թվականի դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք է բերել ամբաստանյալ Վրեժ Ալավերդյանը, վերջինս վկայակոչելով վերաքննիչ բողոքում նշված պատճառաբաությունները, խնդրել է.
Բեկանել և փոփոխել Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի թիվ ԵԿԴ/0138/01/12 քրեական գործով դատավճիռը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-34-266-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով, հանցակազմի բացակայության պատճառաբանությամբ:
Դատավճիռը բեկանել և փոփոխել պատժի մասով` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-34-266-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով իրեն անպարտ ճանաչել և արդարացնել:
Դատավճիռը փոփոխել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-268-րդ հոդվածով նշանակված 3 տարի 6 ամիս ազատազրկման ձևով նշանակված պատժի մասով, նշված հոդվածի սանկցիայով նշանակել մեղմ պատիժ:
Վերաքննիչ բողոքը ներկայացվել է հետևյալ հիմնավորումներով.
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի թիվ ԵԿԴ/0138/01/12 քրեական գործով 22.10.2013 թվականին իր նկատմամբ կայացվել է անարդարացի դատավճիռ, քանի որ իրեն մեղսագրված արարքները սխալ են որակվել, որի պատճառով էլ դատարանը իր նկատմամբ նշանակել է ակնհայտ խիստ պատիժ: Դատավճիռը ենթակա է բեկանման և փոփոխման, քանի որ դատարանը իրեն անհիմն կերպով հանցավոր է ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-34-266-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով: Ինքը երբեք թմրանյութ իրացնելուն օժանդակելու փորձ չի կատարել, ինքը թմրանյութ օգտագործող է, իր արարքը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-268-րդ հոդվածի հատկանիշներին:
Դատարանը հիմնվել է միայն իրարամերժ և հակասական նախաքննական ցուցմունքների վրա, որոնք ձեռք են բերվել օրենքի խախտումով, հոգեբանական և ֆիզիկական ճնշումների արդյունքում:
Դատարանը խախտել է նաև պատիժ նշանակելու սկզբունքները և իր նկատմամբ նշանակել է ակնհայտ խիստ պատիժ:
Դատարանը թեև անդրադարձել է անձը բնութագրող տվյալներին, դրանք գնահատել է որպես իր անձը դրականորեն բնութագրող տվյալներ, այն է 2-րդ խմբի հաշմանդամ լինելը /ըստ 2007թ. դեկտեմբերի 17-ին տրված թիվ1110572 վկայականի պատճենի/, խնամքի են 3-րդ խմբի հաշմանդամ կնոջ Ռուզաննա Քաթանյանի առկայությունը /ըստ 2011թ. օգոստոսի 2-իև տրված թիվ 855940տեղեկանքի/, իսկ որպես պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանք խնամքին մինչև 14 տարեկան որդու Վլադիկ Վրեժի Ալավերդյանի /ըստ 2002թ. սեպտեմբերի 24-իև տրված ՄԱ 351274 սերիայի ծննդյան վկայականի պատճենի/ առկայությունը, սակայն պատժաչափ սահմանելիս նշված հանգամանքները անտեսվել են: Իրեն մեղսագրված անհիմն մեղադրանքի պաճառով, իր նկատմամբ դատարանի կողմից նշանակված անարդար և խիստ պատժի պատճառով առաջին հերթին տուժելու է իր ընտանիքը չաշխատող կինը և անչափահաս երեխան, որոնք ներկայումս էլ ապրում են ծանր պայմաններում:
Պնդում է, որ իր գործողություններով ինքը վնաս է հասցրել իր առողջությանը, կախվածությունը թմրամիջոցներից դա հիվանդություն է, ինքը թմրամիջոց օգտագործող է, դա է իր հանցանքը:
Խնդրել է բեկանել և փոփոխել Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 22.10.2013 թվականին կայացված դատավճիռը իր մասով և կայացնել արդարացի դատական ակտ:

Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 22.10.2013 թվականի դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք է բերել ամբաստանյալ Սիմոն Գրիգորյանը, վերջինս վկայակոչելով վերաքննիչ բողոքում նշված պատճառաբաությունները, խնդրել է վերաքննիչ բողոքն ընդունել վարույթ, իր պատժի մասով բեկանել Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 22.10.2013թ.-ի դատավճիռը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառմամբ իրեն մեղսագրվող հանցագործություններից յուրաքանչյուրի համար նշանակել օրենքով նախատեսվածից ավելի մեղմ պատիժ կամ նշանակել հնարավորինս մեղմ վերջնական պատիժ:
Վերաքննիչ բողոքը ներկայացվել է հետևյալ հիմնավորումներով.
Երևան քաղաքի Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 22.10.2013թ.-ի դատավճիռն իր նկատմամբ նշանակված պատժի պատժի մասով, անհիմն է, կայացվել է նյութական իրավունքի խախտման հիմքով և ենթակա է բեկանման:
Դատարանը իր նկատմամբ պատիժ նշանակելիս հաշվի չի առել, որ նշված քրեական գործի քննության ընթացքում, ինքը ինքնախոստովանական և իր հանցակիցներին հանցագործության կատարման մեջ մերկացնող, ապա դրանք վերջիններիս առերես պնդելով աջակցել է հանցագործության բացահայտմանը, իր նկատմամբ չի կիրառել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի պահանջները: Դրանով իսկ իր նկատմամբ կիրառել է ակնհայտ խիստ վերջնական պատիժ:
Այսպիսով դատարանը իր նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66–րդ հոդվածի 1-ին մասով սահմանված կարգով վերջնական պատիժ սահմանելիս պատիժները մասնակի գումարելով նրա նկատմամբ սահմանել է ակնհայտ խիստ վերջնական պատիժ: Այսինքն դրանով դատարանը խախտել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10, 48 և 61-րդ 64-րդ հոդվածներով սահմանված արդարության, պատասխանատվության անհատականացման և պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներից:
Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.

Վերաքննիչ բողոքներում նշված հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում վերլուծելով գործի նյութերը, վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ պաշտպանության կողմի ներկայացրած վերաքննիչ բողոքները պետք է մերժել հետևյալ պատճառաբանությամբ:
Ըստ ներկայացված քրեական գործի նյութերի.
Ամբաստանյալ Արթուր Մովսիսյանը ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանում /այսուհետ` դատարան/ հրաժարվել է իր նախաքննական խոստովանական ցուցմունքներից` պատճառաբանելով, որ դրանք տվել է Լևոն Շալունցի հորդորով, քանի որ իրենց ՀՀ ոստիկանության ԿՀԴՊ ԳՎ բերման ենթարկած ոստիկանները սպառնացել են քրեական պատասխանատվության ենթարկել թմրամիջոցի հետ որևէ առնչություն չունեցող նրա որդուն` Գալուստ Շալունցին: Չի ընդունել ոմն Բենիկին մաքսանենգության դրդելու, որևէ անձի, այդ թվում` Լ.Շալունցին թմրամիջոց իրացնելու, նրա հետ նախնական համաձայնությամբ թմրամիջոց ձեռք բերելու և իրացնելու մեղադրանքները` հայտնել է, որ թմրամոլ է և ՚ափիոնՙ տեսակի թմրամիջոց է ձեռք բերել բացառապես այն գործածելու նպատակով:
Հայտնել է, թե իբր նախաքննության ընթացքում գրած ցուցմունքն ուղղակի արտագրել է, իսկ ՀՀ ԱՆ ՚Նուբարաշենՙ ՔԿՀ տեղափոխվելուց հետո այլևս ցուցմունքներ չի տվել` նպատակ ունենալով իրականությունն հայտնել դատարանում:
Նշել է, որ տեղյակ է եղել, որ Վրեժ Ալավերդյանն ու Լևոն Շալունցը թմրամոլ են, սակայն նրանց թմրամիջոցի աղբյուրն իրեն հայտնի չէ: Թմրամիջոցի իրացմամբ զբաղվող ազգությամբ պարսիկ Բենիկի մասին տեղեկացել է Գորիսի վարորդների միջոցով, իմացել, որ նրան զանգելու և գումար ուղարկելու դեպքում Բենիկը թմրամիջոցն հասցնում է տեղ: Հայտնել, որ Բենիկը տիրապետում է խոսակցական հայերենին, իսկ ափիոնի գրամն իրեն ևս վաճառել է 10 ԱՄՆ դոլարով:
Հայտնել է, որ 2008թ. մեկնել է ԻԻՀ Ջուլֆա քաղաք, հանդիպել Բենիկին, նրանից գնած թմրամիջոցը տեղում գործածել է, սակայն իր հետ Հայաստան թմրամիջոց չի բերել: Հետագայում Բենիկի փոխանցած հեռախոսահամարով զանգահարել է նրան, տեղեկացել, որ նա Երևան է գնալու: Պայմանավորվել և համապատասխան օրն հանդիպել են, ՚ափիոնՙ ձեռք բերելու նպատակով նրան փոխանցել է 100 ԱՄՆ դոլար գումար: 10-15 օր անց Բենիկն իրեն զանգահարել և տեղեկացրել է, որ 10 գրամ ՚ափիոնըՙ ուղարկելու է Գորիս եկող անձի միջոցով, ինչպես և տեղի է ունեցել: Մոտ երեք ամիս անց` 2011թ. ամռանը, Բենիկը նորից զանգահարել և տեղեկացրել է, որ Երևան է գնում, ուստի պայմանավորվել և հանդիպել են իրենց տան մոտ: Այդ օրը Բենիկից ձեռք է բերել դարձյալ 10 գրամ ՚ափիոնՙ, սակայն գումար այդ պահին չի ունեցել, պայմանավորվել և 100 ԱՄՆ դոլարը Բենիկին է փոխանել Երևանից նրա վերադարձի ժամանակ: Հայտնել է, որ գումարները Բենիկին է փոխանցել նաև այլ եղանակով, մասնավորապես` Իրան գնացող պատահական վարորդների միջոցով:
Հայտնել է, որ թեև Բենիկն իրեն զանգահարել և տեղեկացրել էր, որ պարսիկ վարորդի միջոցով իր ուղարկած հերթական գումարը` 600 ԱՄՆ դոլարը, ստացել է, 60 գրամ ՚ափիոնըՙ անձամբ կբերի Գորիս և կհանձնի իրեն, սակայն ավելի ուշ հեռախոսով լրացուցիչ իրեն տեղեկացրել է, որ այն թողնելու է Մեղրի քաղաքում` թունելի մոտ, որտեղից այն կարող է վերցնել 2012թ. փետրվարի 10-ին: Գտնվել է Գորիս քաղաքի ռեստորան-ճաշարաններից մեկում, հաց ուտելիս, որտեղ հանդիպել է նաև Վրեժին /ըստ դատաքննության տվյալների` Վրեժ Ալավերդյանին/, ինչպես նաև ՚Նիվաՙ ավտոմեքենայի վարորդ Գագիկին /Գագիկ Պողոսյանին/, որին Մեղրի գնալու խնդրանքով դիմել է և նույն ռեստորան էր կանչել Լ.Շալունցը: Վրեժն էլ է ցանկություն հայտնել գնալ իրենց հետ` պատճառաբանելով, որ վաղուց Մեղրի քաղաքում չի եղել և ցանկանում է այն տեսնել: Վրեժին ու Գագիկին հայտնել է, թե իբր Մեղրի են գնում մրգի առևտրով զբաղվելու նպատակով` նրանցից թաքցնելով այնտեղ գնալու իրական նպատակը:
Դատարանը արձանագրել է, որ. Փորձելով հերքել մաքսանենգության վայրին և տեղանքին քաջատեղյակ լինելու, դրանով իսկ վիճարկել թմրամիջոցի մաքսանենգության դեպքերով նրան առաջադրված մեղադրանքի հիմնավորվածությունը` հայտնել է, թե, իբր ճանապարհին Բենիկի հետ հեռախոսային խոսակցությունով է պարզել թմրամիջոցի կոնկրետ տեղը, թեև Ա.Մովսիսյանի մոտ եղած բջջային 094-697611 հեռախոսահամարից ելքային, իսկ նրա հետ գտնվող Վրեժ Ալավերդյանի 094-228994 հեռախոսահամարից` նաև մուտքային զանգեր Իրանի ուղղությամբ արձանագրված չեն, իսկ ոմն Բենիկից հեռախոսազանգերի միջոցով թմրամիջոցի գտնվելու վայրը ճշգրտելու վերաբերյալ որևէ ցուցմունք գործով ամբաստանյալներ Ա.Մովսիսյանը և Վ.Ալավերդյանը մինչդատական վարույթի ողջ ընթացքում չեն տվել:
Դատարանում Ա.Մովսիսյանը նշել է նաև, որ թմրամիջոցի գտնվելու վայրը նկարագրելով` Բենիկն իբրև թե հայտնել է, որ իրեն հասանելիք մոտ 60 գրամ ՚ափիոնիՙ հետ կա նաև թմրամիջոցի պարունակությամբ ավելի մեծ, մեկ այլ տոպրակ` խնդրելով այդ թմրամիջոցը ևս վերցնել և փոխանցել ճանապարհին` Ղափանում իրեն հանդիպման եկող անձին` խոստանալով, որ վերջինս այդ ծառայության դիմաց թմրամիջոցից իրեն որոշակի բաժին կթողնի: Չի համաձայնել, միայն իրեն հասանելիք 60 գրամ թմրամիջոցն է վերցրել ու անմիջապես հեռացել է, սակայն 20-30 կմ դեպի Գորիս տանող ճանապարհին ոստիկաններն իրենց բռնել են: Ոստիկանության աշխատակիցներն հայտնաբերել են իր մոտ եղած 60 գրամ ՚ափիոնըՙ, սակայն առաջարկել են ներկայացնել թմրամիջոցի ողջ քանակությունը` տեղեկացված լինելով, որ այն պետք է շատ լիներ: Խղճի հանգստության համար ոստիկաններին մատնացույց է արել թմրամիջոցը վերցնելու տեղը, նրանց հայտնել, որ միայն 60 գրամն է իրենը, տոպրակի պարունակությունն իրենը չէ:
Դատարանը արձանագրել է, որ թեև որպես ապացույց ճանաչված և գործին կցված համապատասխան արձանագրության գրառումներում բացակայում են նման որևէ նշումներ, ընդհակառակը` Ա.Մովսիսյանն հայտարարել է, որ Բենիկի հետ կայացած վերջին խոսակցությունից տեղեկացել է, որ ԻԻՀ տարածքից վերջինիս նետած թմրամիջոցի 10 փաթեթներից 3-ն ընկել են Արաքս գետը: Տվյալ արձանագրությունը ստորագրությամբ հաստատել է նաև գործով ամբաստանյալ Ա.Մովսիսյանը:
Բացի այդ, մաքսանենգության դեպքի վայրից գրեթե անմիջապես բերման ենթարկվածների, այդ թվում` Ա.Մովսիսյանի անձնական խուզարկությամբ որևէ թմրամիջոց չի հայտնաբերվել /որպիսի փաստը հաստատել են վերջիններս` այդ արձանագրություններում համապատասխան ստորագրություն կատարելով, ինչպես նաև հրապարակված և հետազոտված նախաքննական ցուցմունքներում/, այլ առգրավված ողջ թմրամիջոցն ավելի ուշ կամովին ներկայացրել է Ա.Մովսիսյանը կամ հայտնաբերվել է ոստիկանների ջանքերով:
Ամբաստանյալ Ա.Մովսիսյանը դատարանում նշել է, որ իրենց ՀՀ ոստիկանության ԿՀԴՊ ԳՎ բերելուց հետո ոստիկաններից Լ.Խաչատրյանը գրած ցուցմունք է իրեն փոխանցել` պահանջելով այն արտագրել: Լ.Շալունցը ևս խնդրել է այդ ցուցմունքն արտագրել` մեկնաբանելով, որ, միևնույնն է, դատվելու են, այդ եղանակով գոնե որդուն` Գալուստ Շալունցին կօգնեն, ով, Լ.Շալունցի խոսքերի համաձայն, դարձյալ գտնվում էր ԿՀԴՊ ԳՎ-ում: Ցուցմունքն արտագրելիս գտնվել է հատակին պառկած վիճակում, թմրասովի հետևանքների ազդեցության տակ: Նշել է, որ ոստիկաններն երկու անգամ թմրադեղ են հյուրասիրել, որը կուլ տալու եղանակով գործածել, հետո միայն գրել է նրանց թելադրածը: Դատարանը արձանագրել է, որ ոստիկանների ենթադրյալ չարաշահումների վերաբերյալ ամբաստանյալ Ա.Մովսիսյանի վերոնշյալ փաստարկները ևս ստուգվել և հերքվել են, որի կապակցությամբ առկա է քրեական գործի հարուցումը մերժելու վերաբերյալ չվերացված որոշում։
Դատարանում հայտնել է նաև, որ բերման ենթարկվելուց ոստիկանության աշխատակիցներն իր նկատմամբ բռնություն չեն գործադրել: Նշել է, որ Գալուստ Շալունցին ազատ արձակելուց հետո իրականությանը չհամապատասխանող ցուցմունք գրելու մասին դարձյալ չի հայտարարել` նպատակ ունենալով այդ մասին բարձրաձայնել միայն դատարանում: Նկարագրելով Մեղրիում գտնվող թունելի մոտ թողած թմրամիջոցի գտնվելու վայրը, փաթեթները` նշել է, որ մի քիչ ձյուն էր տեղացել, Բենիկի նկարագրած վայրը տեսանելի չէր, կարողացել է գտնել այն միայն իր բջջային հեռախոսի լուսավորության օգնությամբ: Ընդունել, որ թմրամիջոցների պարունակությամբ տոպրակների մեջ լուսավորող սարքեր էին տեղադրված` նշելով սակայն, թե իբր վառվում էր միայն մեծ փաթեթի լույսը /ըստ դատարանում իրականացված դրանց զննման արդյունքների` լույս է արձակում մարտկոցի հաշվին/, իսկ իրեն հասանելիք 60 գրամ թմրամիջոցի պարունակությամբ փաթեթի լույսը` ոչ:
Նախաքննական ցուցմունքները հրապարակելուց հետո առկա հակասությունների շուրջ հարցաքննվելիս ամբաստանյալ Ա.Մովսիսյանը վերստին նշել է, որ այդ ցուցմունքներում նշած հանգամանքներն իրականությանը չեն համապատասխանում, դրանք արտագրել է, գրել է նաև ոստիկանների թելադրանքով:
Հակասելով իր և Վ.Ալավերդյանի հրապարկված և հետազոտված նախաքննական, վկա Գագիկ Պողոսյանի դատաքննական ցուցմունքներին` ամբաստանյալ Ա.Մովսիսյանը դատարանում նաև նշել է, թե իբր Ագարակում Վրեժն իրեն սպասել է Գագիկի ավտոմեքենայի մեջ, իր հետ Բենիկի նկարագրած վայրին չի մոտեցել, թմրամիջոց որոնելուն չի մասնակցել: Հայտնել է նաև, թե իբր ԿՀԴՊ գլխավոր վարչությունում Լ.Շալունցն է խնդրել, որ նրան 100 գրամ ՚ափիոնՙ հյուրասիրելու վերաբերյալ ցուցմունք տա, թեև իրականում նման բան չի եղել, վերջինիս երբևիցե թմրամիջոց չի հյուրասիրել: Նշել է նաև, որ թե իբր իրականում չգիտի, թե թմրամիջոցի փաթեթներն ինչ եղանակով են Բենիկի նկարագրած վայրում հայտնվել, նետվել են իրանական կողմից, թե`ոչ։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 337-րդ հոդվածի կարգով հրապարակվել և հետազոտվել են գործով ամբաստանյալ Ա.Մովսիսյանի նախաքննական, ըստ էության բոլոր ցուցմունքները /այդ թվում` խոշտանգման վերաբերյալ վարկածի ստուգման տեսանկյունով/ մասնավորապես`
2012թ. փետրվարի 12-ին` ժամը 18.30-ից 21.20-ն ընկած ժամանակահատվածում, կասկածյալի կարգավիճակում հարցաքննվելիս, նախապես իրազեկվելով պաշտպան ունենալու և լռելու իրավունքների մասին` Ա.Մովսիսյանը հայտնել էր, որ 2008թ. մեկնել է Իրան, Ջուլֆա քաղաքում ծանոթացել Բենիկ անունով մի ադրբեջանցու հետ, ով իր տեղեկություններով զբաղվում էր թմրամիջոցի վաճառքով: Պայմանավորվել է Բենիկից թմրամիջոց ձեռք բերել գրամը 3 ԱՄՆ դոլարով, վերցրել է նրա հեռախոսահամարը, որը ՚Բՙ տառի տակ հիշեցված է իր բջջային հեռախոսի մեջ: Հայաստան վերադառնալուց հետո դատապարտվել և պատժից ազատվել է 2011թ. մարտին: Միայն 2011թ. հոկտեմբերին է զանգահարել Բենիկին, հիշեցրել իրենց պայմանավորվածության մասին` խնդրելով ուղարկել 400 գրամ ՚ափիոնՙ, որը վերջինս իրեն էր ուղարկելու Իրանից Մեղրիի սահման նետելու միջոցով: Մի քանի օր անց Բենիկն զանգահարել և տեղեկացրել է, որ թմրամիջոցը կա, առաջարկել է Իրան ուղարկել 1.200 ԱՄՆ դոլարը, որը պատահական պարսիկի միջոցով ուղարկել է նրան` նախապես վերցնելով և Բենիկին փոխանցելով այդ պարսիկի հեռախոսահամարը: Բենիկը վերստին զանգահարել և հաստատել է գումարը ստանալու փաստը, հայտնել թմրամիջոցը փոխանցելու օրն ու ժամը: Ըստ պայմանավորվածության` Բենիկը մթության պայմաններում Պարսկաստանի սահմանից լույսային ազդանշան տար, ինքը հնարավորինս մոտենար այդ ուղղությամբ և ընդուներ Բենիկի նետած ՚ափիոնըՙ: Համապատասխան օրը տաքսիով գնացել է Մեղրի-Ագարակ ճանապարհահատված, ոտքով մոտեցել պետական սահմանին, Բենիկի նետած 400 գրամ ՚ափիոնըՙ վերցրել և նույն տաքսիով վերադարձել է Գորիս: 300 գրամ ՚ափիոնըՙ գործածել է, իսկ 100 գրամն անվճար տվել է Գորիս քաղաքի բնակիչ Լյովա Շալունցին, քանի որ վերջինիս հետ մտերիմ էր և գիտեր, որ նա թմրամիջոցից կախվածություն ունի: Լյովային պատմել է նաև այդ թմրամիջոցի ձեռքբերման եղանակի մասին: Վերջինս խնդրել է հերթական անգամ թմրամիջոց ձեռք բերելիս նրան նախապես տեղեկացնել` պատրաստակամություն հայտնելով գնել նույն թմրամիջոցից: 2011թ. նոյեմբերին կամ դեկտեմբերին պարսիկ վարորդի միջոցով Բենիկին է ուղարկել 1.200 ԱՄՆ դոլար, որից 600 ԱՄՆ դոլարը ներդրել էր Լյովա Շալունցը: 400 գրամ թմրամիջոցը նույն եղանակով դարձյալ նետվել է Հայաստան, այդ վայր է գնացել տաքսիով, այն գտել, որից հետո 200 գրամը տվել է Լյովային, իսկ 200 գրամը գործածել է: 2011թ. դեկտեմբերին կամ 2012թ. հունվարին Լյովայի հետ ներդրել են ընդհանուր 1.800 ԱՄՆ դոլար, այդ գումարն ուղարկել Բենիկին: Պայմանավորված օրը տաքսիով գնացել է սահման, ընդունել նետված 600 գրամ ափիոնը, որն ավելի ուշ հավասարապես կիսել են Լյովայի հետ: Վերջին անգամ Լյովան ներդրել է 3.500 ԱՄՆ դոլար, ինքը` 2500 ԱՄՆ դոլար, 2012թ. փետրվարի 6-ին կամ 7-ին այդ գումարները նույնկերպ ուղարկել են Իրան` Բենիկին 2012թ. փետրվարի 10-ին Բենիկը զանգահարել և հայտնել է, որ փոխանցումը կատարելու է երեկոյան ժամը 21-ին: Տաքսիով սահման գնալու գումար չի ունեցել, զանգել և դիմել է Գագիկ Պողոսյանին` վերջինիս 077-005636 հեռախոսահամարին: Որոշել է նաև իրեն օգնող տանել, այդ նպատակով դիմել է Վրեժ Ալավերդյանին: Մեղրու ճանապարհին Գագիկին խնդրել է մեքենան կանգնեցնել, Վրեժի հետ իջել են մեքենայից, Գագիկին առաջարկել է մոտ 300-400 մետր մեքենայով առաջանալ և սպասել իր զանգին: Վրեժին միայն այդ պահին է պարզաբանել, թե նրա օգնությունն ինչում է կայանալու: Սահմանի մոտ կանգնել են բետոնյա թունելի նման շինության մոտ, Բենիկը, սահմանի իրանական կողմից իրենց տեսնելով, նետել է թմրանյութը, որը փաթեթավորել, վրան ամրացրել էր կանաչ լույսեր: Նետված երեք գնդիկները գտել է ինքը, երեքը` Վրեժը, դրանք դրել է ցելոֆանե տոպրակի մեջ: Այդ պահին զանգել է Բենիկը, տեղեկացրել, որ նետած 10 փաթեթներից 2 կամ 3 հատն ընկել է Արաքս գետը: Ճանապարհին նկատել է կասկածելի մեքենա, ուստի տոպրակով թմրանյութը թաքցրել է բետոնյա շինության սյան մոտ` ձյան տակ: Զանգել է Գագիկին, վերջինս մեքենայով մոտեցել է և երբ նստել են մեքենան և փորձել վերադառնալ Գորիս, իրենց կանգնեցրել են ոստիկանության աշխատակիցները և բերման ենթարկել ՀՀ ոստիկանության Մեղրիի բաժին: Որոշել է խոստովանել և ոստիկաններին ներկայացնել թմրամիջոցը, ուստի նրանց ուղեկցությամբ վերադարձել է նույն վայր, ձյան տակից հանել և կամովին ներկայացրել թաքցրած թմրամիջոցը: Այն ձեռք էր բերում իր գործածման համար: Նշել է նաև, որ մեկ անգամ անվճար թմրամիջոց է տվել Լյովա Շալունցին, 2-3 անգամ Վրեժ Ալավերդյանին է հյուրասիրել, ով իր հետ ներարկվել է: Նշել է նաև, որ Գագիկ Պողոսյանին հայտնել էր, թե իբր գնում են Մեղրի` միրգ գնելու:
2012թ. փետրվարի 12-ին` ժամը 21.40-ից մինչև 21.55-ը կայացած հերթական, լրացուցիչ հարցաքննության ընթացքում Ա.Մովսիսյանը սկզբնական վերոնշյալ ցուցմունքը որևէ կերպ չի փոփոխել` հստակեցնելով միայն, որ իրեն և Վրեժին Մեղրի տանելու խնդրանքով Գագիկ Պողոսյանին դիմել էր ոչ թե ինքը, այլ Լյովա Շալունցը:
2012թ. փետրվարի 12-ին` ժամը 22.10-ից մինչև 22.30-ն ընկած ժամանակահատվածում, Երևանում Ա.Մովսիսյանի և Լևոն Շալունցի միջև կատարված առերեսման արձանագրության համաձայն` քննիչի հարցին ի պատասխան` Ա.Մովսիսյանը հայտնել է, որ Բենիկն իր ծանոթն է, թմրամիջոց գնելու հարցով նրա հետ պայմանավորվածությունները ձեռք է բերել հեռախոսով: Սկզբից թմրամիջոցը ձեռք է բերել բացառապես իր գործածման համար, իր նյութական միջոցների հաշվին, որից հետո Լյովային անվճար հյուրասիրել է, չի հիշում, թե քանի անգամ, տարբեր ժամանակ տարբեր քանակի: Այդ ժամանակ է նրան պատմել, որ թմրամիջոցը ձեռք է բերում Բենիկից մատչելի գներով` գրամը 3-ից 5 դոլարով: Լյովան առաջարկել է հերթական անգամ թմրամիջոց գնելիս նրան ևս տեղեկացնել` հայտնելով, որ նա էլ է ցանկանում այդ գնով թմրամիջոց ձեռք բերել: Դրանից հետո մոտ 4 անգամ ինքն ու Լյովան գումարներ են ներդրել, ձեռք են բերել 400-ից 600 գրամ ՚ափիոնՙ, որն ինքն է պետական սահմանում Բենիկից ընդունել: Թմրամիջոցը վերցնելուց հետո Լյովային տվել է նրա ներդրած գումարին համարժեք քաշը, իսկ մասնաբաժին ՚ափիոնըՙ գործածել է:
2012թ. փետրվարի 15-ին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով, 215-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, 266-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով, 34-268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով, 34-268-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և 34-266-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքի շուրջ հարցաքննվելիս Ա.Մովսիսյանն իրեն մեղավոր է ճանաչել մասնակիորեն, ընդունել է իր գործածման համար առանձնապես խոշոր չափի թմրամիջոցներ ձեռք բերելը, նույն չափի թմրամիջոց Լ.Շալունցին հյուրասիրելը, ՚բացածՙ թմրամիջոց և խծուծներ Վրեժ Ալավերդյանին անհատույց տալը: Հայտնել է նաև, որ մաքսանենգությունը կատարել է Բենիկը, այդ, իրացման նպատակով թմրամիջոց ձեռք բերելու և թմրամիջոց վաճառելու մասով առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել:Նույն ցուցմունքում նաև նշել է, որ պնդում է նախկին ցուցմունքները։
Ամբաստանյալ Լևոն Շալունցն առաջադրված մեղադրանքի շուրջ ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանում հարցաքննվելիս իրեն մեղավոր չի ճանաչել, ընդունել է միայն թմրամիջոց գործածելու փաստը` հայտնելով, որ այն ձեռք է բերել ոչ թե Արթուր Մովսիսյանից, այլ ՚մեղրեցի Կարոյիցՙ: Չի ընդունել Ա.Մովսիսյանի հետ նախնական համաձայնությամբ ոմն Բենիկին մաքսանենգության դրդելու, իրացման և գործածման նպատակներով թմրամիջոցներ ձեռք բերելու, ինչպես նաև թմրամիջոց իրացնելու վերաբերյալ նրան առաջադրված մեղադրանքները: Հրաժարվել է մինչդատական վարույթի ընթացքում տված խոստովանական ցուցմունքներից` պատճառաբանելով, թե իբր դրանք տվել է սպառնալիքի /հոգեբանական բռնության կամ որ նույն է` խոշտանգման/, մասնավորապես` իր հետ ՀՀ ոստիկանության ԿՀԴՊ ԳՎ բերման ենթարկված որդուն` Գալուստ Շալունցին քրեական պատասխանատվությունից զերծ պահելու շարժառիթով, քանի որ նման ցուցմունքներ չտալու պարագայում ոստիկանները խոստացել են իրականացնել դա: Նշել է նաև, թե իբր գործով մյուս ամբաստանյալներ Արթուր Մովսիսյանը և Վրեժ Ալավերդյանը խոստովանական, այդ թվում` իր դեմ մեղադրող բնույթի ցուցմունքները տվել են իր հորդորով` իր որդուն քրեական պատասխանատվությունից զերծ պահելու նույն մղումով:
Դատարանը արձանագրել է, որ. ինչը, թերևս, հակասում է նրա և Վրեժ Ալավերդյանի միջև 2012թ. փետրվարի 12-ին կատարված առերեսման արդյունքներին: Վերոնշյալ քննչական գործողության ժամանակ, ի պատասխան Վ.Ալավերդյանի առերես ցուցմունքի` Լ.Շալունցն հակադարձել և նշել է, որ Վ.Ալավերդյանին խծուծներ և թմրամիջոց չի տվել, նրան չի խնդրել Ա.Մովսիսյանի հետ գնալ սահման` թմրամիջոց բերելու, այդ կապակցությամբ Վ.Ալավերդյանի առերես ցուցմունքները սուտ են։
Դատարանում նշել է, թե իբր Արայիկ Առաքելյանին, Գարուշին /ըստ դատաքննության արդյունքների` Կարո Մուրադյանին/ և Տիգրան Չավուշյանին թմրամիջոց չի վաճառել:
Դատարանը արձանագրել է, որ. թեև վերջիններիս հրապարակված և հետազոտված նախաքննական ցուցմունքները, Տ.Չավուշյանի մոտ հայտնաբերված և առգրավված ՚ափիոնՙ տեսակի թմրամիջոցը, թմրամիջոցի ձեռքբերման օրերին վերջիններիս և Լ.Շալունցի միջև հեռախոսային զանգերի և դրանց տեղանշման տվյալների առկայությունը վկայում են հակառակի մասին:
Դատարանում նշել է նաև, թե իբր Գորիսում Արայիկի խնդրանքով է զանգել մեղրեցի Կարոյին և խնդրել չմերժել իր ընկերներին և հնարավորության դեպքում օգնել, քանի որ Արայիկից նախապես տեղեկացել էր, որ Կարոն հրաժարվել էր նրանց թմրամիջոց վաճառել և տեղյակ չէ, թե ի վերջո նրանց հաջողվել էր Կարոյից թմրամիջոց գնել:
Դատարանը արձանագրել է, որ. վերոնշյալը, թերևս, հակասում է թմրամիջոցի ձեռքբերման օրերին իր /098-102080, 077-287000/ և Արայիկ Առաքելյանի /093-390097/ միջև, զուգահեռաբար իր և մեղրեցի Կարոյի /094-203648/ միջև կատարված բազմաթիվ փոխադարձ հեռախոսային զանգերի հաճախակիությանը, որոնք հերքում են մեղրեցի Կարոյին մեկ անգամ զանգահարելու և Ա.Առաքելյանի համար երաշխավորելու վերաբերյալ Լ.Շալունցի պնդումը:
Ամբաստանյալ Լ.Շալունցը նշել է նաև, թե իբր Գարիկի /ըստ դատաքննության տվյալների` գործով ամբաստանյալ Սիմոն Գրիգորյանի/ կնոջը գումար են տվել բացառապես որպես պարտք, Գարիկի խնդրանքին ի պատասխան, որն ուղարկել է իր որդին` Գալուստ
Շալունցը, իսկ Գարիկի կինը /ըստ դատաքննության տվյալների` վկա Լիլիա Գևորգյանը/ գումարը վերադարձրել է մաս-մաս, այդ թվում` բանկային փոխանցումների միջոցով:
Հայտնել է նաև, որ պարտքով նրանց տվել են 17.000 ԱՄՆ դոլար գումար, որից ներկա դրությամբ իրենց է վերադարձվել մոտ 16.700 ԱՄՆ դոլարը;
Դատարանը արձանագրել է, որ. այն դեպքում, երբ գործով ամբաստանյալ Ս.Գրիգորյանի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքների, գործով վկա Լիլիա Գևորգյանի հրապարակված և հետազոտված նախաքննական ցուցմունքների համաձայն` այդ գումարների կազմում եղել են նաև ՚ափիոնՙ տեսակի թմրամիջոցի ձեռքբերման համար Լ.Շալունցին ուղարկված, իր և Ա.Ղազարյանի համատեղ ներդրած գումարները:
Նշել է, որ որդու` Գալուստ Շալունցի հետ ոստիկանության Մեղրիի բաժին բերման է ենթարկվել 2012թ. փետրվարի լույս 11-ի գիշերը` ժամը 3-ի սահմաններում և միայն փետրվարի 12-ի կեսօրին են իրենց տեղափոխել Երևան` ՀՀ ոստիկանության ԿՀԴՊ ԳՎ: Այդտեղ ոստիկանների սպառնալիքների ներքո գրել է նաև բացատրություն, որը սակայն գործի նյութերից բացակայում է: Նշել է նաև, թե իբր բացատրություն վերցնելուց և հարցաքննելուց առաջ ոստիկանության օպերատիվ աշխատակիցներն իրեն թմրամիջոց են հյուրասիրել, որպեսզի կարողանա նրանց ցանկալի բացատրությունն ու ցուցմունքները տալ, ավելին` կեղծել են մեզի և մազի փորձանմուշներ ստանալու վերաբերյալ կազմած աձանագրություններում իր և Գ.Շալունցի ստորագրությունները, թեև այդ կարգով ստացած ապացույցները ևս դրվել են իրեն առաջադրված մեղադրանքի հիմքում:
Դատարանը արձանագրել է, որ. մինչդեռ ոստիկանների ենթադրյալ չարաշահումների վերաբերյալ ամբաստանյալ Լ.Շալունցի վերոնշյալ փաստարկները ստուգվել և հերքվել են, որի կապակցությամբ առկա է քրեական գործի հարուցումը մերժելու վերաբերյալ չվերացված որոշում։
ՀՀ քրեական դատավարակա օրենսգրքի 337-րդ հոդվածի կարգով հրապարակվել և հետազոտվել են գործով ամբաստանյալ Լ.Շալունցի նախաքննական, ըստ էության բոլոր ցուցմունքները /այդ թվում` խոշտանգման վերաբերյալ վարկածի ստուգման տեսանկյունով/, մասնավորապես`
2012թ. փետրվարի 12-ին` ժամը 18.45-ից 21.30-ն ընկած ժամանակահատվածում, կասկածյալի կարգավիճակում հարցաքննվելիս Լ.Շալունցը, նախապես իրազեկվելով պաշտպան ունենալու և լռելու իրավունքների մասին, հայտնել էր, որ պատժից ազատվել է 2011թ. հուլիսին, թմրամիջոցը գնել է Գորիս քաղաքի բնակիչ Արթուր Մովսիսյանի ծանոթ, ազգությամբ պարսիկ Բենիկից, մեկ գրամը 6-ից մինչև 17 ԱՄՆ դոլարով, քանի որ արժեքի տատանումները պայմանավորված են եղել յուրաքանչյուր անգամ պատվիրած և գնած թմրամիջոցի խմբաքանակով: Բենիկի հետ հեռախոսային կապը պահպանել է Արթուր Մովսիսյանը, իսկ թմրամիջոցի ձեռքբերման համար անհրաժեշտ գումարները ԻԻՀ են ուղարկել պատահական պարսիկների միջոցով: Նշել է նաև, որ Բենիկը թեև պարսիկ է, սակայն Արթուր Մովսիսյանի հետ հեռախոսով հաղորդակցվել է հայերեն լեզվով: Ինքն օգտագործել է 077-287000 և 098-102080 հեռախոսահամարները: Թմրամիջոցի ձեռքբերմանն անմիջականորեն չի մասնակցել, իր տեղեկությամբ Բենիկը թմրամիջոցն Արթուրին է փոխանցել Հայաստանի տարածք այն նետելու միջոցով: Ինքն ու Արթուրը Բենիկից թմրամիջոց են ձեռք բերել ընդհանուր ներդրած գումարների հաշվին, 4-5 /նույն ցուցմունքի վերջում` 5-6/ անգամ, ամիսը մեկ հաճախականությամբ, 2011թ. սեպտեմբերից մինչև իրենց բռնելու օրն ընկած ժամանակահատվածում` դրա գումարը նախապես Բենիկին` Իրան, ուղարկելով: Յուրաքանչյուր անգամ Բենիկից ձեռք են բերել մոտ 500 գրամ ՚ափիոնՙ, որից իր մասնաբաժինն եղել է մոտ 200 գրամը: Վերջին անգամ Բենիկը թմրամիջոց է ուղարկել 2012թ. փետրվարի 12-ին, դրա համար անհրաժեշտ գումարը նրան նախապես ուղարկել էին փետրվարի 6-ին կամ 7-ին: Այդ անգամ Արթուրը Բենիկին էր ուղարկել 1 կգ թմրամիջոցի ձեռքբերման համար անհրաժեշտ գումար, որից 3500 ԱՄՆ դոլարն ինքն էր ներդրել` նախապես այն վերցնելով ՚Սևանՙ ՔԿՀ-ում պատիժ կրող Գարիկից, որին այդ գումարի դիմաց պետք է փոխանցեր 400 գրամ ՚ափիոնՙ: Փետրվարի 10-ին կամ 11-ին, հստակ օրը չի հիշում, Արթուրն իրեն տեղեկացրել է, որ Բենիկը պետք է թմրամիջոցը նետի: Նկատի ունենալով, որ թմրամիջոցի փոխանցման օրը ձյուն էր տեղում` դիմել է Գորիս քաղաքի բնակիչ Գագիկ Պողոսյանին` զանգահարելով վերջինիս 077-005636 համարին և խնդրելով նրա ՚Վազ 2121ՙ մակնիշի ավտոմեքենայով Վրեժին և Արթուրին տանել Ագարակ, սակայն Գագոյին ներկայացնելով, թե իբր Ագարակում նրանք մարդ պետք է տեսնեն: Ագարակ գնալու և նրան օգնելու խնդրանքով Վրեժին դիմել էր Արթուրը: Նրանք Ագարակ են շարժվել ցերեկվա ժամերին, սակայն ձմռանն այդ ճանապարհն հնարավոր է հաղթահարել մոտ 3 ժամվա ընթացքում: Որոշ ժամանակ անց զանգել և տեղեկացել է, որ վերջիններս արդեն վերադառնում են, այնուհետև նրանց հեռախոսները դարձել են անհասանելի: Գիշերն իրենց տուն են եկել ոստիկանները և իրեն բռնել են:
Նույն ցուցմունքում Լ.Շալունցը նշել է նաև, որ Գարիկին /Սիմոն Գրիգորյանին/ ճանաչում է ՚գաղութիցՙ, վերջինս թմրամիջոցի հարցով իրեն դիմել է` գիտակցելով, որ Գորիսում թմրամիջոցի ձեռքբերման հնարավորությունները մեծ են: Մեկ ամիս առաջ /այսինքն` 2012թ. հունվարի կեսերին/ Գարիկին 3.500 ԱՄՆ դոլարի դիմաց վերջինիս ուղարկած մարդու միջոցով ՚տվել էՙ 400 գրամ ՚ափիոնՙ: 098-320646 հեռախոսահամարից Գարիկի կատարած զանգից տեղեկացվելով, որ այդ թմրամիջոցից 15 գրամ պակասում է` իր մոտ եկած նույն մարդու միջոցով լրացուցիչ ուղարկել է նաև դա: Նույն ցուցմունքում հայտնել է, որ Գարիկը թմրամիջոցի ձեռքբերման գումարն իր առաջարկով ուղարկել էր բանկով, քանի որ անձնագիր չունի` իր որդու` Գալուստ Շալունցի անունով: Գարիկի համար նախատեսված թմրամիջոցը դրել է նախապես պայմանավորված տեղում` Գորիս չմտած գազալցակայանի զուգարանի մոտ, որի մասին հեռախոսով հայտնել է Գարիկին, և վերջինիս ուղարկած մարդն եկել և այն տարել է: Գարիկն իրեն չի տեղեկացրել, թե ուղարկած այդ գումարն ինչ եղանակով է հայթայթել, ով է այն փոխանցելու իր որդու անվամբ:
2012թ. փետրվարի 12-ին տված նույն ցուցմունքում Լ.Շալունցը նաև հայտնել է, թե իբր Կարո Մուրադյանին, Արայիկ Առաքելյանին, Տիգրան Չավուշյանին և Էդգար Հովհաննիսյանին առհասարակ չի ճանաչում, չի ընդունել այդ անձանց թմրամիջոց իրացնելու հանգամանքը:
Դատարանը արձանագրել է, որ. թեև նույն գործի շրջանակներում նախաքննական մարմնի տրամադրության տակ արդեն իսկ առկա էին նման ապացույցներ, մասնավորապես` վերջիններիս ցուցմունքները, ինչը ևս չի տեղավորվում ոստիկանների սպառնալիքներին ենթարկվելու, նրանց ցուցումն ու պահանջն անվերապահորեն կատարելու վերաբերյալ Լ.Շալունցի առաջ քաշած վարկածի շրջանակներում:
2012թ. փետրվարի 12-ին` ժամը 22.10-ից մինչև 22.30-ն ընկած ժամանակահատվածում, Երևանում Լ.Շալունցի և Արթուր Մովսիսյանի միջև կատարված առերեսման արձանագրության համաձայն` ի պատասխան Ա.Մովսիսյանի առերես ցուցմունքի` Լ.Շալունցն ընդունել է, որ Ա.Մովսիսյանն իրեն անվճար թմրամիջոց է հյուրասիրել, նաև պատմել, որ այն ձեռք է բերում Բենիկից` գրամը 3-ից 5 ԱՄՆ դոլարով: Նրան առաջարկել է հերթական անգամ թմրամիջոց գնելիս իրեն ևս տեղեկացնել: Դրանից հետո մոտ 4 անգամ ինքն ու Արթուրը գումարներ են ներդրել, գնել 400-ից 600 գրամ ՚ափիոնՙ, որն Արթուրն է ձեռք բերել` սահման գնալով: Թմրամիջոցը վերցնելուց հետո Արթուրը տվել է իր ներդրած գումարին համարժեք քաշը:
2012թ. փետրվարի 12-ին` ժամը 22.40-ից մինչև 22.55-ն ընկած ժամանակահատվածում Լ.Շալունցի և Վրեժ Ալավերդյանի միջև կատարված առերեսման արձանագրության համաձայն` ի պատասխան Վ.Ալավերդյանի առերես ցուցմունքի` Շալունցը հայտնել է, որ Վրեժը ստում է, նրան խծուծներ և թմրամիջոց չի տվել, նրան չի խնդրել գնալ սահման` թմրամիջոց բերելու: Չի կարողացել մեկնաբանել, թե ինչու է վերջինս նման սուտ ցուցմունքներ տալիս: Առերեսման վերջում կողմերը պնդել են իրենց ցուցմունքները։
2012թ. փետրվարի 14-ին` ժամը 12.10-ից մինչև 12.50-ն ընկած ժամանակահատվածում, Լ.Շալունցի և Արայիկ Առաքելյանի միջև իրականացված առերեսման արձանագրության համաձայն` ի պատասխան` առերեսման մյուս մասնակցի ցուցմունքների` Լ.Շալունցը նշել է, որ Արայիկի, Գարուշի, Տիգրանի կամ Կարոյի հետ թմրամիջոցի հարցով երբևէ չի հանդիպել: Արայիկը մեկ անգամ իրեն դիմել է թմրամիջոց ձեռք բերելու հարցում օգնելու խնդրանքով, այդ խնդրանքը փոխանցել է մեղրեցի Կարոյին, որից հետո վերջիններս արդեն միմյանց հետ են կապվել, և նրանց գործունեությունից ինքը տեղյակ չէ:
2012թ. փետրվարի 14-ին` ժամը 13.00-ից մինչև 13.30-ն ընկած ժամանակահատվածում, Լ.Շալունցի և Կարո Մուրադյանի միջև իրականացված առերես հարցաքննության ընթացքում Լ.Շալունցը նշել է, թե իբր Կարո Մուրադյանին չի ճանաչում, իսկ նրա ցուցմունքը` իր կողմից Արայիկին թմրամիջոց վաճառելու վերաբերյալ, սուտ է։
2012թ. փետրվարի 15-ին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով, 215-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, 266-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով, 34-266-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով, 34-268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և 34-268-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքի շուրջ հարցաքննվելիս Լ.Շալունցն իրեն մեղավոր չի ճանաչել և հրաժարվել է ցուցմունքներ տալուց։
Ամբաստանյալ Վրեժ Ալավերդյանը առաջադրված մեղադրանքի շուրջ ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանում հարցաքննվելիս իրեն մեղավոր չի ճանաչել` նշելով, որ թմրամոլ է, թմրամիջոցի գործածման համար դատապարտվել է, սակայն պատժից ազատվելուց հետո շարունակել է թմրամիջոց գործածել:
Նշել է, որ թմրամիջոցը պատրաստել է դեղատնից ՚Ցետադիլՙ գնելու և բենզինի հետ խառնելու եղանակով, որը և ներարկվել է: Չի ընդունել Արթուր Մովսիսյանից կամ Լևոն Շալունցից հյուրասիրության կարգով թմրամիջոց կամ այն պարունակող բամբակյա խծուծներ, ներարկիչ ձեռք բերելու, իրանական կողմից Հայաստան արտանետված թմիամիջոցն ընդունած Ա.Մովսիսյանին օգնելու, վերջինիս հետ հատկապես այդ նպատակով և Լ.Շալունցի նախապես խոստացած 20 գրամ ՚ափիոնՙ տեսակի թմրամիջոցը ստանալու ակնկալիքով Ագարակ գնալու փաստերը` ըստ էության փորձելով արհեստականորեն վերահաստատել Ա.Մովսիսյանի դատաքննական ցուցմունքը և նշելով, թե իբր Ագարակում Գագիկ Պողոսյանի վարած ՚Վազ 2121ՙ մակնիշի ավտոմեքենայից նույնիսկ չի իջել:
Նշել է, որ 2012թ. փետրվարի սկզբներին գնացել է Որոտան` բարեկամի տուն, ծխախոտ գնելու նպատակով այցելել է այնտեղի խանութներից մեկը, որը միաժամանակ ճաշարան և ռեստորան է, որտեղ նկատել է Գորիս քաղաքի բնակիչներ Լևոն Շալունցին և իր հարևան Արթուր Մովսիսյանին /թեև նույն ցուցմունքի սկզբնամասում նշել էր, որ 2012թ. փետրվարի 10-ին նույն ռեստորան են եկել Լևոնի և Արթուրի հետ միասին, վերջիններիս առաջարկով` հաց ուտելու նպատակով/: Մոտեցել և ողջունել է նրանց, նրանց հետ հաց ուտելու ժամանակ տեղեկացել է, որ Արթուր Մովսիսյանը ցանկանում է գնալ Ղափան, այնտեղ գործ ունի: Լևոնը զանգել է Գագիկ Պողոսյանին և խնդրել ՚Վազ 2121ՙ մակնիշի ավտոմեքենայով Արթուրին տեղափոխել Ղափան: Ինքը ցանկություն է հայտնել միանալ Արթուրին, ու թեև սկզբում Արթուրը ցանկանում էր գնալ Ղափան, սակայն ավտոմեքենան բենզինով լիզքավորելուց հետո, ճանապարհին, հայտնել է, որ գնում են Մեղրի, որը տեսնելու ցանկություն է իր մոտ առաջացել /թեև արդեն մութ ժամ էր և ձյուն էր տեղում/:Մեղրի են գնացել Գագիկ Պողոսյանի վարած ավտոմեքենայով, տեղ են հասել, երբ արդեն մութ էր:
Նշել է նաև, թե իբր մի պահ Արթուրը մեքենայից միայնակ իջել է, ավելին` իբր վերադարձել է մոտ 5 րոպե անց, որից հետո մեքենայով փորձել են վերադառնալ Գորիս, սակայն ոստիկաններն իրենց բռնել են, պահանջել ներկայացնել թմրամիջոցը, իրենց խուզարկել, սակայն ոչինչ չհայտնաբերելով` բերման են ենթարկել ՀՀ ոստիկանության Մեղրու բաժին:
Դատարանը արձանագրել է, որ վերոնշյալ ցուցմունքով ամբաստանյալ Վ.Ալավերդյանը հակասել է իր և Ա.Մովսիսյանի` հրապարակված և հետազոտված նախաքննական ցուցմունքներին, վկա Գագիկ Պողոսյանի դատաքննական ցուցմունքներին, ավելին, հընթացս հերքել է ամբաստանյալ Ա.Մովսիսյանի` դատարանում առաջ քաշած վարկածը` իբր ՚ափիոնիՙ միայն իր բաժին 60 գրամը վերցնելու և գրպանում թաքցնելու, Բենիկի ուղարկած թմրամիջոցի մյուս քանակության հետ որևէ առնչություն չունենալու վերաբերյալ։
Դեռ ավելին, Ա.Մովսիսյանի հետ մաքսանենգության վայրում չլինելու վերաբերյալ ամբաստանյալ Վ.Ալավերդյանի պնդումը հերքվել է նաև Ագարակ-Մեղրի ավտոճանապարհի ՌԴ սահմանապահ զորքերի 2-րդ ուղեկալի 9-րդ տեղամասին հարակից տարածքում թմրամիջոցներ հայտնաբերելու արձանագրությամբ, որի համաձայն` այդ գործողությանը մասնակցող Վ.Ալավերդյանն հայտարարել և ըստ էության ընդունել է Արթուր Մովսիսյանի հետ այդ վայրում գտնվելու, եղանակային անբարենպաստ պայմանների հետևանքով արտանետված փաթեթների միայն մի մասն հայտնաբերելու փաստը:
Ամբաստանյալ Վ.Ալավերդյանը դատարանում ևս նշել է, թե իբր սկսած առաջին իսկ հարցաքննությունից իր ցուցմունքները թելադրել են, ավելին` քննիչի ներկայությամբ իրեն ծեծել են, սպառնացել, որ եթե նրանց ասածով ցուցմունքներ չգրի, ՚2-րդ կարգից 1-ին կարգի հաշմանդամ կդարձնենՙ:
Դատարանը արձանագրել է, որ. մինչդեռ, ծեծի ենթարկվելու վերաբերյալ հայտարարության կապակցությամբ ՀՀ հատուկ քննչական ծառայությունում նախապատրաստված նյութերով պարզվել է, որ ՀՀ ԱՆ ՚Նուբարաշենՙ ՔԿՀ ընդունվելիս Վ.Ալավերդյանի մարմնին որևէ վնասվածք չի եղել, ավելին` վերջինս այդ մարմնում հայտնել է, որ 5-6 հարվածներից մարմնական որևէ վնասվածք չի ստացել:
Դատարանում նաև նշել է, թե իբր քննիչն է հորդորել ցուցմունքը գրել նրա ցանկացած տարբերակով` խոստանալով իր մեղադրանքները հանել, որը սակայն չի կատարել: Ավելին, հանրային պաշտպանը ևս հորդորել է հետևել քննիչի խորհուրդներին, թեև ընդունել է, որ վերջինիս և իր պաշտպանի այդ անօրինական գործողությունների կապակցությամբ որևէ մարմնի կամ պաշտոնատար անձի չի դիմել: Հայտնել է նաև, որ ԿՀԴՊ ԳՎ աշխատակիցները գործածման համար իրեն թմրամիջոց են առաջարկել, չնայած ինքը թմրասովի մեջ չի եղել:
Դատարանը արձանագրել է, որ. մինչդեռ ամբաստանյալ Վ.Ալավերդյանի վերոնշյալ բոլոր փաստարկները ևս ստուգվել և ՀՀ հատուկ քննչական ծառայությունում կատարված ստուգման արդյունքներով հերքվել են, որի կապակցությամբ առկա է քրեական գործի հարուցումը մերժելու վերաբերյալ չվերացված որոշում։
Դատարանում փորձելով ինչ-որ կերպ պատճառաբանել նախաքննական խոստովանական ցուցմունքներից հրաժարվելու հանգամանքը` նշել է նաև, թե իբր այդ ցուցմունքները ՀՀ ոստիկանության ԿՀԴՊ ԳՎ-ում տվել է Լ.Շալունցի խնդրանքով և հորդորով, վերջինս է առաջարկել տալ ոստիկաններին ցանկալի ցուցմունքներ:
Մինչդեռ, ամբաստանյալներին Երևան բերման ենթարկելու օրը` ոստիկանության նույն ստորաբաժանումում Վ.Ալավերդյանի և Լ.Շալունցի միջև 2012թ. փետրվարի 12-ին կատարված առերեսման ժամանակ, ի պատասխան իր առերես ցուցմունքների` Լ.Շալունցը հակադարձել և նշել է, որ իրեն խծուծներ և թմրամիջոց չի տվել, Ա.Մովսիսյանի հետ սահման գնալու և թմրամիջոց բերելու առաջարկով /խնդրանքով/ իրեն չի դիմել, այդ կապակցությամբ Վ.Ալավերդյանի առերես ցուցմունքները սուտ են:
Դատարանը արձանագրել է, որ, վերոնշյալն հերքում է դատարանում ամբաստանյալների առաջ քաշած միասնական այդ վարկածը. վերոնշյալ առերեսումն հաջորդել է նույն օրը կասկածյալի կարգավիճակում Վ.Ալավերդյանի հարցաքննությանը և Լ.Շալունցի նկատմամբ ըստ էության նույնաբովանդակ ցուցմունքներ տալուն, բացի այդ, Վ.Ալավերդյանի մասնակցությամբ այդ օրն իրականացված վերջին քննչական գործողությունն էր, որից հետո Վ.Ալավերդյանը Լ.Շալունցի հետ չի հանդիպել /առավել ևս` ՀՀ ոստիկանության ԿՀԴՊ ԳՎ վարչական շենքում/: Լ.Շալունցի խնդրանքի վերաբերյալ Վ.Ալավերդյանի, ինչպես նաև ամբաստանյալ Լ.Շալունցի ցուցմունքներն արհեստածին են, ռեալ իրականությունում լինելու պարագայում վերջինս այն պետք է Վ.Ալավերդյանին փոխանցեր մինչև կասկածյալի կարգավիճակում վերջինիս հարցաքննելը կամ այդ հարցաքննությունից հետո, սակայն նախքան Լ.Շալունցի հետ առերես հարցաքննությունը, խնդրանքի արդյունքները պետք է արտացոլվեին առերեսման արձանագրությունում, այսինքն` ինչպես Վ.Ալավերդյանի, այնպես էլ Լ.Շալունցի առերես ցուցմունքներում: Մինչդեռ առերեսման արձանագրության ընթացքի և արդյունքների վերաբերյալ գրառումները վկայում են քննչական այդ գործողության ժամանակ ստեղծված ՚կոնֆլիկտայինՙ իրավիճակի մասին, երբ մի կողմը` Վ.Ալավերդյանը, մյուսին ՚մերկացնումՙ է հանցանք կատարելու մեջ, իսկ մյուս կողմը` որդուն հնարավոր պատասխանատվությունից զերծ պահելու մղումներով գործող Լ.Շալունցը /ով նախքան այդ` կասկածյալի կարգավիճակում հարցաքննվելիս չէր ընդունել անգամ Վ.Ալավերդյանին Ա.Մովսիսյանի հետ Ագարակ ուղարկելու հանգամանքը` պնդելով, որ վերջինս է նրան այդ խնդրանքով դիմել/ ոչ միայն չի համաձայնում, այլև ընդդիմանում է Վ.Ալավերդյանի այդ ցուցմունքներին:
Ամբաստանյալ Վ.Ալավերդյանը նաև նշել է, որ նախաքննության ընթացքում նույն քրեակատարողական հիմնարկի պայմաններում Լևոն Շալունցի հետ կալանքի տակ գտնվելիս վերջինս անձամբ կամ կալանավորների միջոցով իր նկատմամբ ճնշում չի գործադրել, Շալունցի վերաբերյալ տված ցուցմունքներից հրաժարվել է ոչ այդ պատճառով: Հայտնել է նաև, որ թեև այդ բովանդակությամբ դիմում էր ուղղել քննիչին, սակայն այն գրել է վերջինիս և իր պաշտպանի հորդորով, ովքեր իրեն խաբել են` հայտնելով, թե իբր ՚իր մեղադրանքը հանելու համար պետք է այդպես գրվիՙ:
Մինչդեռ, նման պայմաններում նույնիսկ սույն գործի դատաքննության սկզբնամասում /մինչև 2012թ. սեպտեմբերի 12-ը/ շարունակել է օգտվել դեռևս 2012թ. մայիսի 4-ից փաստացի նրա իրավական պաշտպանությունը ստանձնած հանրային պաշտպանի գրասենյակի փաստաբան Սերգեյ Մկրտչյանի ծառայություններից, հրաժարվել դրանից միայն այն ժամանակ, երբ նման նախաձեռնություն է ցուցաբերել անձամբ հանրային պաշտպանը, այն էլ` Երևանի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի վարույթում զուգահեռաբար քննվող, սույն գործի մեղադրանքի հետ առնչվող մեկ այլ քրեական գործով ամբաստանվող Տիգրան Չավուշյանի և սույն գործով ամբաստանվող Վ.Ալավերդյանի շահերում էական հակասություններ ծագելու պատճառաբանությամբ։
ՀՀ քրեական դատավարական օրենսգրքի 337-րդ հոդվածի կարգով հրապարակվել և հետազոտվել են գործով ամբաստանյալ Վ.Ալավերդյանի նախաքննական, ըստ էության բոլոր ցուցմունքները /այդ թվում` խոշտանգման վերաբերյալ վարկածի ստուգման տեսանկյունով/, մասնավորապես`
2012թ. փետրվարի 12-ին` ժամը 18.00-ից մինչև 20.50-ն ընկած ժամանակահատվածում, կասկածյալի կարգավիճակում հարցաքննվելիս Վ.Ալավերդյանը հայտնել էր, որ 2012թ. փետրվարի 10-ին` ժամը 13.30-ի սահմաններում, երբ գտնվել է տանը, 077-287000 հեռախոսահամարից իրեն է զանգահարել Լյովա Շալունցը, խնդրել 5 րոպեից լինել իրենց շենքի բակում: Բակում հանդիպել է Շալունցի և ՚Մոծակՙ մականունով Արթուրին, որոնք եղել են տաքսիով: Շալունցը տեղեկացրել է, որ գնում են Որոտան գյուղ, իսկ մանրամասնությունների մասին կասի հետո: Իրենց շենքից քիչ հեռու գտնվող բենզալցակայանից Լյովան և Արթուրը գնել են 20 լիտր բենզին և տաքսիով հասել Որոտան գյուղում գտնվող ճաշարան: Ճաշարանում Լյովան հայտնել է, որ ՚Նիվաՙ մակնիշի ավտոմեքենայով իրենց մոտ է գալու Գորիսի բնակիչ Գագիկը, ինքը և Արթուրը նրա հետ պետք է գնան Մեղրիի սահմանի մոտ, որտեղ ինչ-որ պարսիկ Պարսկաստանից Հայաստանի կողմ ՚ափիոնՙ տեսակի թմրամիջոց է նետելու, ինքը պետք է օգնի Արթուրին ձնակույտի մեջ գտնել նետված այդ թմրամիջոցները: Գիտենալով, որ ինքը թմրամոլ է, Լյովան խոստացել է իր այդ աջակցության համար տալ 20 գրամ ՚ափիոնՙ: Լյովան խնդրել է նաև թմրամիջոցի մասին Գագիկի մոտ չխոսել: Կես ժամ անց Գագիկը ՚Նիվայովՙ եկել է, գնած բենզինով նրա ավտոմեքենան լիցքավորել են և ճանապարհվել Մեղրի: Մեղրի հասնելուն պես Արթուրը Գագիկին ուղղորդել է, հասել են սահմանին հարակից քանդած մի շինության մոտ: Արթուրի առաջարկով Գագիկը մեքենան կանգնեցրել և իրենց իջնելուց հետո մոտ 200 մետր առաջացել ու սպասել է հեռախոսազանգի: Սահմանից այն կողմ նկատել են մի պարսիկի, որի ձեռքին վառվել է կանաչավուն լույս: Իրենց ներկայությամբ պարսիկը նետել է երկու փաթեթ, որից հետո Արթուրը զանգահարել է նրան /վերծանումներով հիմնավորվել է, որ զանգը կատարել է պարսիկը/, հայերեն լեզվով հետաքրքվել, թե ինչու մնացածները ևս չի նետում, սակայն պարզել, որ դրանք պարսիկը նետել է մինչև իրենց մոտենալը: Փշալարերի դիմաց փնտրել են այդ փաթեթները, ձնակույտի մեջ գտել է երեք կլորավուն փաթեթներ, որոնցից յուրաքանչյուրի վրա ամրացված էին կանաչավուն լույսեր: Արթուրը ևս գտել է նմանատիպ երեք փաթեթ: Բոլոր փաթեթներն Արթուրը դրել է ընդհանուր պոլիէթիլենային տոպրակի մեջ, պահել կիսաքանդված թունելի ներսում` զուգահեռաբար Գագիկին հեռախոսով խնդրելով վերադառնալ այն վայր, որտեղ իրենց իջեցրել էր: Րոպեներ անց Գագիկը մեքենայով վերադարձել է, երբ փորձել են դուրս գալ ճանապարհ, ոստիկաններն իրենց շրջափակել և բերման են ենթարկել ոստիկանության Մեղրիի բաժին: Հայտնել է, որ ներարկման նպատակով Լյովա Շալունցից թմրամիջոց է ձեռք բերել 4 անգամ, իսկ Արթուրից` 2 անգամ, մշտապես անվճար հիմունքներով: Արթուրի և Լյովայի հետ կապ է պահպանել իր 094-228994 հեռախոսահամարով, որը շահագործում է սկսած 2011թ. փետրվարից: Հայտնել է, որ զղջում է կատարածի համար։
2012թ. փետրվարի 12-ին` ժամը 22.40-ից մինչև 22.55-ն ընկած ժամանակահատվածում Վ.Ալավերդյանի և Լևոն Շալունցի միջև կատարված առերեսման արձանագրության համաձայն` քննիչի հարցին ի պատասխան` Վ.Ալավերդյանը հայտնել է, որ Շալունցը 3 անգամ իրեն տվել է բամբակյա խծուծներ, որոնց վրա առկա ափիոնի մնացորդները մշակելով` ներարկվել է: Մեկ անգամ էլ ստացել է ներարկիչի մեջ լցված 1 գրամ ափիոն, որը դարձյալ ներարկվել է: Նշել է նաև, որ 2012թ. փետրվարի 10-ին Արթուրի հետ Մեղրիի է գնացել Լ.Շալունցի խնդրանքով, Արթուրի հետ սահմանից վերցրել են թմրամիջոցը, սակայն վերադառնալու ճանապարհին ոստիկաններն իրենց բռնել են: Հայտնել է նաև, որ Շալունցը խոստացել էր Մեղրի գնալու և Արթուրին օգնելու դեպքում իրեն տալ 20 գրամ ՚ափիոնՙ:
2012թ. փետրվարի 15-ին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-38-266-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով և 34-268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով առաջադրված մեղադրանքի շուրջ հարցաքննվելիս Վրեժ Ալավերդյանն իրեն մեղավոր է ճանաչել մասնակիորեն, միայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով` նշելով, որ որևէ մեկին թմրամիջոց չի իրացրել, դրա իրացմանը չի օժանդակել: Նույն հարցաքննության ընթացքում պնդել է իր սկզբնական ցուցմունքները։
2012թ. մարտի 19-ին մեղադրյալի կարգավիճակով հարցաքննվելիս Վ.Ալավերդյանը վերահաստատել է ՚ափիոնիՙ ձեռքբերման հանգամանքների մասին վերոնշյալ ցուցմունքների արժանահավատությունը` հայտնելով, որ լրացումներ չունի:
2012թ. մայիսի 4-ին լրացուցիչ հարցաքննվելիս /հանրային պաշտպան Ս.Մկրտչյանի մասնակցությամբ/ մեղադրյալ Վ.Ալավերդյանը հայտնել է, որ 2012թ. փետրվարի 10-ին Ա.Մովսիսյանից լսելով, որ նա թմրամիջոց ձեռք բերելու նպատակով պետք է Մեղրի գնա, առաջարկել է միասին գնալ` կարծելով, թե վերջինս ներարկվելու համար իրեն թմրամիջոց կտա: Մեղրի` փշալարերի մոտ հասնելով` մեքենայից իջել են, Արթուրի առաջարկով փնտրել և թափված 3 հատ գունդ է գտել, դրանք փոխանցել է Արթուրին: Վերջինս իրենից մոտ 20 մետր հեռացել, ապա առանց տոպրակի վերադարձել է, որից հետո մոտեցել և նստել են մեքենան` փորձելով ուղևորվել Գորիս, սակայն այդտեղ ոստիկանները իրենց ձերբակալել և բերման են ենթարկել ՀՀ ոստիկանության Մեղրու բաժին: Նշել է նաև, որ մինչ այդ Արթուր Մովսիսյանը կամ Լյովա Շալունցն իրեն թմրամիջոց չեն հյուրասիրել, թեև թմրամիջոց գործածել է, սակայն այն ձեռք է բերել Գորիսով անցնող պատահական պարսիկ վարորդներից։
2012թ. հուլիսի 10-ին մեղադրյալի կարգավիճակում լրացուցիչ հարցաքննվելիս /հանրային պաշտպան Ս.Մկրտչյանի մասնակցությամբ/ Վ.Ալավերդյանը նշել է, որ քրեակատարողական հիմնարկությունում խցակիցների կողմից ենթարկվել է ճնշումների, որոնց ազդեցությամբ փոխել է սկզբնական խոստովանական ցուցմունքները և հրաժարվել Լ.Շալունցի դեմ տված ցուցմունքներից: Պնդել է սկզբնական ցուցմունքները` խնդրելով միայն միջամտել իրեն այլ խուց փոխելու հարցում:
Ամբաստանյալ Սիմոն Գրիգորյանն առաջադրված մեղադրանքում դատարանում իրեն լիովին մեղավոր է ճանաչել, զղջացել կատարածի համար` Լևոն Շալունցի հետ մտերմության փաստով փորձելով միայն հնարավորինս նվազեցնել վերջինիս դերակատարությունը թմրամիջոցի ձեռք բերման գործընթացում: Այսպես, ամբաստանյալ Ս.Գրիգորյանը նշել է, որ Գորիս քաղաքի բնակիչ Լ.Շալունցի հետ ծանոթացել է դեռևս 2010 թվականին, ՀՀ ԱՆ ՚Սևանՙ ՔԿՀ-ում պատիժ կրելու ընթացքում, նրա հետ եղել է ընկերական ջերմ հարաբերությունների մեջ: Թմրամիջոց սկսել է գործածել 2009-2010թթ.: Իր ընկեր, դարձյալ թմրամոլ Արման Ղազարյանի խնդրանքով դիմել է Լ.Շալունցին` խնդրելով երաշխավորել, որ Ա.Ղազարյանը Գորիսում թմրամիջոց ձեռք բերելիս ՚չխաբվիՙ: Նշել է նաև, որ եղել են դեպքեր, որ Շալունցից պարտքով գումարներ է վերցրել, որոնք վերադարձրել է, սակայն գումարների չափը չի հիշում, իսկ գումարների վերադարձն եղել է թե՛ առձեռն, թե՛ բանկային փոխանցումների միջոցով: Իր կինը` Լիլիա Գևորգյանը, խանութ է ունեցել և մեկնել է Չինաստան` նաև այդ գումարների հաշվին ապրանք բերելու, որը վաճառելուց հետո իր ցուցումով այդ գումարները մաս-մաս վերադարձրել է Լ.Շալունցին: Լ.Շալունցի նախաձեռնությամբ կնոջը զանգահարել և խնդրել է
պարտքը վերադարձնել նաև բանկային փոխանցման միջոցով, այդ փոխանցումները կատարվել են Գալուստ Շալունցի անվամբ:
Դատարանում վերահաստատել է, որ ՚ափիոնՙ ձեռք բերելու համար 3.600 ԱՄՆ դոլար գումար Լ.Շալունցին այնուամենայնիվ փոխանցվել է, դրա դիմաց իր և Արմանի գործածման նպատակով մոտ 300 գրամից ավել թմրամիջոց են ձեռք բերել, որը Գորիսից Երևան է տեղափոխել Արմանը: Նշել է, որ Շալունցն հեռախոսով նախապես հայտնել էր թմրամիջոցի թաքստոցի տեղը, որը գտնվում էր Գորիս քաղաք չհասած` գազալցակայանում քարի տակ, որն ինքը հեռախոսով փոխանցել է Արմանին: Վերջինս էլ գնացել է նշված վայր և վերցրել թմրամիջոցը: Ինքը Շալունցից չի հետաքրքրվել, թե այդ թմրամիջոցն ով էր նախապես դրել քարի տակ: Ձեռք բերված թմրամիջոցի քանակությունից 40-50 գրամն Արմանը ՚Սևանՙ ՔԿՀ ցանկապատի վրայով նետել է ներս և այդ կերպ փոխանցել իրեն: Դատարանում նաև նշել է, որ թեև Շալունցի օգնությամբ Գորիսից նորից թմրամիջոց պետք է ձեռք բերեին, սակայն հաջորդ օրը բոլորին ձերբակալել են, որի պատճառով այդ թմրամիջոցն իրեն և Ա.Ղազարյանին չի հասել:
Պնդել է, որ նախաքննության ընթացքում քննիչի կամ ոստիկանության օպերատիվ աշխատակիցների կողմից իր նկատմամբ ֆիզիկական կան հոգեբանական բռնություն չի գործադրվել։
ՀՀ քրեական դատավարական օրենսգրքի 337-դ հոդվածի կարգով հրապարակված և հետազոտված ցուցմունքների համաձայն` 2012թ. հունիսի 19-ին և հուլիսի 17-ին մեղադրյալի կարգավիճակում /պաշտպան Ն.Մեհրաբյանի մասնակցությամբ/ լրացուցիչ հարցաքննվելիս Ս.Գրիգորյանը հայտնել է, որ` ՀՀ ԱՆ ՚Սևանՙ քրեակատարողական հիմնարկում պատիժ կրելիս իր 098-320646 հեռախոսահամարից կապ է պահպանել Լևոն Շալունցի հետ վերջինիս 077-287000 և 098-102080 հեռախոսահամարներով: Ընկերոջ` ՚Կոլեՙ մականունով Արման Ղազարյանի խնդրանքով, նրա գործածման համար թմրամիջոց ձեռք բերելու նպատակով զանգահարել է Շալունցին, ներկայացրել, թե իբր իրեն թմրամիջոցն է անհրաժեշտ: Թեև իրենց և Շալունցի միջև մշտապես եղել են գումարային փոխհարաբերություններ` պարտք տալ և վերադարձնել, սակայն թմրամիջոցի արժեքը` 3.600 ԱՄՆ դոլար գումար, դարձյալ փոխանցել է կնոջ միջոցով Լ.Շալունցի որդի Գալուստ Շալունցի անվամբ: Լ.Շալունցը հեռախոսազանգով հաստատել է այդ գումարը ստանալու փաստը, 400 գրամ ՚ափիոնՙ թաքցրել է Գորիս չմտած խաչքարի հետևում` ծխախոտի տուփի մեջ, ուր ուղարկել է ՚Կոլեինՙ, որն էլ վերցրել է այն: Դրանից հետո ՚Կոլենՙ հայտնել է, որ 15 գրամ պակաս է, որի մասին ինքն էլ իր հերթին տեղեկացրել է Լ.Շալունցից, ով խոստացել և այդ տարբերությունը ևս ուղարկել է: Այդ թմրամիջոցից իր հասանելիք բաժինն 50 գրամն էր, որը ՚Կոլենՙ բերել և ՚Սևանՙ քրեակատարողական հիմնարկի ցանկապատի վրայով նետել ու հասցրել է իրեն: Այն գործածել է կուլ տալու եղանակով: Հետո ՚Կոլենՙ թմրամիջոցի ձեռբերման համար նրա փոխարեն իր ներդրած 3.000 ԱՄՆ դոլար գումարը վերադարձրել է իր կնոջը` Լիլիային: Այդ անգամ թմրամիջոցն իրենց է հասել ուշացումով, որի կապակցությամբ Լ.Շալունցն հայտնել է, որ Պարսկաստանից այն դեռևս չեն ուղարկել։
Հերթական անգամ 200 գրամ ՚ափիոնըՙ ձեռք էին բերելու նույն կարգով, որից միայն 50 գրամն էր նախատեսված իր համար, որի ձեռքբերման համար ներդրել էր 500 ԱՄՆ դոլար: Այդ և ևս 1.500 ԱՄՆ դոլար գումարները Լիլիան փոխանցել է բանկով Շալունցի որդու անունով: Իրենց պարտքը մարելու նպատակով Լիլիան ուղարկել էր նաև ավել գումար: Այս անգամ ՚Կոլենՙ Լիլիային պետք է տար 1.500 ԱՄՆ դոլարը, քանի որ նրա մասնաբաժին թմրամիջոցի համար ինքը վճարել էր այդքան: Երկրորդ անգամ ակնկալած թմրամիջոցն իրեն չի հասել, քանի որ Լ.Շալունցին ոստիկանները բռնել են։
Վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալներ Լևոն Վլադիմիրի Շալունցին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով /5 դրվագներով/, 266-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով /4 դրվագներով/, 38-215-րդ հոդվածի 2-րդ մասով /5 դրվագներով/, 34-266-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով, 34-268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով, Արթուր Կամոյի Մովսիսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով /5 դրվագներով/, 266-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով /5 դրվագներով/, 38-215-րդ հոդվածի 2-րդ մասով /6 դրվագներով/, 34-266-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով, 34-268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով, Վրեժ Վլադիկի Ալավերդյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-34-266-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով, 34-268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և Սիմոն Միշայի Գրիգորյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով, 34-268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով մեղսագրված արարքները հիմնավորվում, իսկ վերջիններիս վերը բերված պատճառաբանություններն իրենց մեղավոր չճանաչելու, հանցանքների կատարումն իրենց իսկ կողմից հնարավորինս բացառելու, ամբաստանյալ Ս.Գրիգորյանի դեպքում` ամբաստանյալ Լ.Շալունցի իրական դերակատարությունը նվազեցնելու և այլնի վերաբերյալ, հերքվում են գործով ձեռք բերված հետևյալ ապացույցներով.
Սույն գործով մեղադրանքի հետ առնչվող մեկ այլ գործով ամբաստանյալ Արայիկ Առաքելյանի ցուցմունքներով.
Օգտվելով իր դատավարական կարգավիճակից և դրանից բխող իրավունքներից` վերջինս դատարանում հրաժարվել է ցուցմունք տալ և նրան առաջադրված հարցերին պատասխանել, որպիսի դիրքորոշումը պահպանել է նաև նրա նախաքննական ցուցմունքները հրապարակելուց հետո:
Մինչդեռ, 2011թ. հոկտեմբերի 30-ին` ժամը 11.20-ից մինչև 14.00-ն ընկած ժամանակահատվածում, կասկածյալի կարգավիճակում հարցաքննվելիս Ա.Առաքելյանը հայտնել է հետևյալը`
Լյովա Շալունցի հետ պատիժ են կրել Էրեբունի քրեակատարողական հիմնարկում` նույն խցում: Ազատվելուց հետո պահպանել են հեռախոսակապ, ինքը շահագործել է 093-390097, իսկ Շալունցը` 098-201080 հեռապոսահամարները: Այդ հեռախոսակապի ընթացքում հետաքրքվել է նաև թմրամիջոցի ձեռքբերման հնարավորության խնդրով, սակայն Շալունցն սկզբում հայտնել է, որ նման հնարավորություն չունի, ունենալու դեպքում կտեղեկացնի: 2011թ. սեպտեմբերի սկզբներին Լյովան զանգել և հայտնել է, որ եթե գրամը 10.000 ՀՀ դրամ հաշվարկով մեծ քանակությամբ թմրամիջոց ցանկացող լինի, կարող է նրան դիմել: Լյովան փոխանցել է ոմն Կարոյի 094-203648 հեռախոսահամարը` առաջարկելով թմրամիջոցի կարիք առաջանալու դեպքում զանգահարել այդ անձին, ով, Լյովայի խոսքերի համաձայն, կազմակերպելու էր դա: Հետագայում Տիգրանը /ըստ դատաքննության տվյալների` Տիգրան Չավուշյանը/ Գարուշի /ըստ դատաքննության տվյալների` Կարո Մուրադյանի/ միջոցով ցանկություն է հայտնել գնել 20 գրամ ՚ափիոնՙ` խնդրելով պարզել, թե կարող են արդյոք այն գնել Լյովայից: Զանգահարել է Լյովայի հեռախոսահամարին, տեղեկացել, որ թմրամիջոց կա, որից հետո վերջինիս առաջարկով զանգահարել է Կարոյին և պայմանավորվել մնացած հանգամանքների մասին: Այդ մասին Գարուշի միջոցով հայտնել է Տիգրանին, ապա վերջիններիս հետ Տիգրանի ավտոմեքենայով մեկնել են Գորիս: Մինչ քաղաք հասնելը նորից զանգել է Կարոյին, պայմանավորվել հանդիպել գազալցակայանի մոտ: Նախքան այդտեղ հասնելը Տիգրանի առաջարկով նա և Գարուշը մեքենայից իջել են, Տիգրանից ստացել է 200.000 ՀՀ դրամ գումարը, ապա թմրամիջոց գնելու նպատակով գնացել Կարոյի հետ հանդիպման:Մի քանի րոպե անց Կարոն տաքսի ավտոմեքենայով եկել է, ստացել գումարը, հանձնել թմրամիջոցը և հեռացել: Երևանում` Տիգրանի տանը, վերջինս իրենց ձեռք բերած թմրամիջոցից հյուրասիրել է: Խոսակցության ընթացքում Տիգրանն ասել է, որ Լյովայի ՚ալիքըՙ լավն է, մատչելի է, քանի որ այլ աղբյուրից թմրամիջոց ձեռք բերելիս կրկնակի գումար է ծախսում: Մոտ մեկ շաբաթ անց Տիգրանը խնդրել է կրկին գնալ Գորիս, այս անգամ 35 գրամ ՚ափիոնՙ ձեռք բերելու նպատակով: Այդ անգամ ինքն անմիջականորեն զանգահարել է Կարոյին, տեղեկացել, որ այդքան թմրամիջոց ևս կա, կարող է գալ Գորիս: Առավոտյան Տիգրանի մեքենայով գնացել են Գորիս, Տիգրանը հեռու է մնացել, վերջինիս փոխանցած 350.000 ՀՀ դրամով Կարոյից գնել է 35 գրամ ՚ափիոնՙ: Վերադարձել են Երևան, Տիգրանի տանը ներարկվել են: Հաջորդ օրը հեռուստատեսությամբ է տեղեկացել, որ Գարուշին և Տիգրանին բռնել են: Նույն ցուցմունքում նաև նշել է, որ թմրամիջոց ձեռք բերելու համար ինքը 50.000 ՀՀ դրամ գումար երբևէ չի ներդրել, այդ կապակցությամբ Տ.Չավուշյանի ցուցմունքն իրականությանը չի համապատասխանում: Հայտնել է նաև, որ տեղյակ չէ, թե Լյովիկը թմրամիջոցը որտեղից է ձեռք բերել, սակայն նաև նշել է, որ Կարոն եղել է Լյովիկի օգնականը:
2011թ. նոյեմբերի 7-ին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով առաջադրված մեղադրանքի շուրջ հարցաքննվելիս Արայիկ Առաքելյանն իրեն լիովին մեղավոր է ճանաչել, պնդել կասկածյալի կարգավիճակում տված ցուցմունքները:Նշել է նաև, որ Տիգրան Չավուշյանի տված գումարներով Կարոյի միջոցով Լյովա Շալունցից գնել է 20 և 35 գրամ ՚ափիոնՙ, որը քիչ անց փոխանցել է Տիգրանին։
2012թ. փետրվարի 14-ին` ժամը 12.10-ից մինչև 12.50-ն ընկած ժամանակահատվածում, Երևանում Ա.Առաքելյանի և Լևոն Շալունցի միջև իրականացված առերեսման արձանագրության համաձայն` քննիչի հարցադրման ի պատասխան` Ա.Առաքելյանն հայտնել է, որ Տիգրանը զանգահարել և հայտնել է, որ մի անգամ Կարոյից Գորիս քաղաքում թմրամիջոց է վերցրել, սակայն երկրորդ անգամ նույն նպատակով Գորիս գնալով` Կարոն նրան թմրամիջոց ՚չի տվելՙ: Տիգրանը, իմանալով իր և Լյովիկի ջերմ փոխհարաբերությունների մասին, խնդրել է դիմել վերջինիս և նրա միջոցով Կարոյի վրա ներազդելով` անել այնպես, որ վերջինս դարձյալ ՚թմրամիջոց տաՙ: Դրանից հետո զանգահարել է Լյովիկին, ասել, որ գալիս է Գորիս, նրա հետ գործ ունի, ապա Գորիսում հանդիպել է Լյովիկին, Գարուշի ու Տիգրանի ներկայությամբ խնդրել, որ նա Կարոյին համոզի, որ վերջինս իրենց 15 կամ 20 գրամ ՚ափիոնՙ տա: Լյովիկի միջամտությունից հետո Կարոյին է հանձնել Տիգրանից նախապես ստացած գումարը, գրամը 10.000 ՀՀ դրամ հաշվարկով նրանից գնել ՚ափիոնՙ տեսակի թմրամիջոց:
Մի քանի օր անց, դարձյալ Տիգրանի խնդրանքով զանգահարել է Լյովիկին, պայմանավորվել, որից հետո Տիգրանի և Գարուշի հետ գնացել են Գորիս, որտեղ Լյովիկին խնդրել է, որ Կարոն 30 գրամ ՚ափիոնՙ տա, որը գնել է դարձյալ Տիգրանի տրամադրած գումարի հաշվին: Լյովիկին զանգահարել է իր 083-390097 համարից նրա 098-102080 համարի վրա: Քննիչի լրացուցիչ հարցադրմանը պատասխանելիս` Ա.Առաքելյանը նաև նշել է, որ թմրամիջոց ձեռք բերելու հարցով դիմել է Շալունցին, նրա ասելուց հետո է Կարոն իրեն թմրամիջոց փոխանցել, ստացել իր փոխանցած գումարը: Նախաքննական ցուցմունքի հրապարակումից հետո Ա.Առաքելյանը նշել է, որ պնդում է դրանք։
2012թ. մարտի 16-ին մեղադրյալ Արայիկ Առաքելյանը /հանրային պաշտպան Հ.Բաղդասարյանի մասնակցությամբ/ լրացուցիչ հարցաքննվելիս հայտնել է, որ բացի 098-102080 հեռախոսահամարից` Լ.Շալունցն իրեն զանգահարել է նաև այլ հեռախոսահամարներից, որոնք չի հիշում: Ընդունել է, որ Գարուշի հեռախոսահամարից զանգահարել է թե՛ Լյովային, թե՛ վերջինիս միջնորդ Կարոյին: Նշել է նաև, որ թմրամիջոցն եղել է Շալունցինը: Չի եղել մի դեպք, որ թմրամիջոցի ձեռքբերման հարցով ինքը պայմանավորվի Կարոյի հետ, վերջինիս հետ հանդիպել է միայն Լյովայի հետ պայմանավորվածություն ձեռք բերելուց հետո:Հայտնել է նաև, որ Կարոն միայն բերել է ՚ափիոնըՙ և տարել գումարը։
2012թ. մարտի 22-ին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-268-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով և 38-268-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով առաջադրված նոր մեղադրանքի շուրջ հարցաքննվելիս Արայիկ Առաքելյանն իրեն լիովին մեղավոր է ճանաչել, պնդել սկզբնական ցուցմունքները` նշելով, որ Տիգրանի տված գումարներով թմրամիջոց է ձեռք բերել երեք անգամ, մեկ դեպքով անմիջականորեն Լևոն Շալունցից, իսկ երկու դեպքով` վերջինիս հետ պայմանավորվելուց հետո` Կարոյից։
Սույն գործով մեղադրանքի հետ առնչվող մեկ այլ գործով ամբաստանյալ Կարո Մուրադյանի ցուցմունքներով.
Օգտվելով իր դատավարական կարգավիճակից և դրանից բխող իրավունքներից` վերջինս դատարանում օգտվել է լռելու իրավունքից, սակայն նախաքննական ցուցմունքները հրապարակելուց հետո` դրանց շուրջ հարցադրումներին պատասխանելիս հայտնել է, որ թեև նախաքննական ցուցմունքում Լյովիկի անունը նշել է, բայց չի ասել, որ Արայիկը նրանից է թմրամիջոցը գնել: Լյովիկին տեսել է միայն նրա հետ ծանոթանալու օրը, բայց նրա հետ թմրամիջոցի վերաբերյալ որևէ խոսակցություն չի եղել, ծանոթացել և Լյովիկ Շալունցի հյուրասիրությամբ բացօթյա տաղավարում /բիսետկայում/ մի բաժակ բան են խմել, որից հետո իրենք վերադարձել են Երևան: Թմրամիջոցի վերաբերյալ չեն զրուցել, այդ ընթացքում Կարոյի անուն չի արծարծվել: Շալունցի ու Արայիկի /ըստ դատաքննության տվյալների` Արայիկ Առաքելյանի/ խոսակցությունը չի լսել, քանի որ վերջիններս շատ ցածրաձայն են զրուցել: Հայտնել է նաև, որ իրականում չի տեսել, թե թմրամիջոցի ձեռքբերման գումարն Արայիկն ում է փոխանցել, թմրամիջոցը նրան ով է փոխանցել: Հայտնել է, որ մի երկու անգամ Գորիս գնալու ճանապարհին Արայիկը տվել է Լյովիկի անունը, սակայն տվել է նաև այլ անձանց անուններ: Ընդունել է, որ նախքան այդ թմրամիջոց ձեռք բերելու նպատակով Տ.Չավուշյանն առանց Արայիկի, միայնակ գնացել էր Գորիս, սակայն նրան հրաժարվել են թմրամիջոց իրացնել: Այդ մասին իրեն պատմել է անձամբ Տ.Չավուշյանը` առանց մանրամասնելու, թե ում մոտ է գնացել, ում է հանդիպել: Չավուշյանը նաև պատմել է, որ զանգել է ինչ-որ Լյովիկի, ով նրան մերժել է` պատճառաբանելով, որ սխալ հասցեով է եկել: Նշել է նաև, որ հետո երեքով են Գորիս գնացել, բայց Լյովիկին ինքը չի տեսել, Արայիկը գազալցակայանի մոտ մեքենայից իջել, քիչ հեռացել և մոտ 10 րոպե անց թմրամիջոցը ձեռքին վերադարձել է, սակայն իրենց չի հայտնել, որ թմրամիջոցը ձեռք է բերել Լյովիկից: Նշել է նաև, որ թմրամիջոց ձեռք բերելու նպատակով Գորիս են գնացել և թմարմիջոց ձեռք բերել երեք անգամ։
Մինչդեռ, դեռևս 2011թ. հոկտեմբերի 12-ին, ժամը 21.10-ից մինչև 22.30-ն ընկած ժամանակահատվածում կասկածյալի կարգավիճակում հարցաքննվելիս Կ.Մուրադյանը հայտնել էր, որ պատժից ազատվելուց հետո օգտագործել է 077-317767 հեռախոսահամարը: 2011թ. սեպտեմբերի կեսերին իրենց տուն է եկել Արայիկը /ըստ դատաքննության տվյալների` Արայիկ Առաքելյանը/, հայտնել, որ Գորիսում ունի թմրամիջոցի աղբյուր, թմրամիջոցի գրամը 10.000 ՀՀ դրամով վաճառում է Լյովա անունով մի անձ: Գումար չեն ունեցել, ուստի դիմել է Տիգրանին, Արայիկի հետ հանդիպել են նրան: Տիգրանին հայտնել է, որ Արայիկը Գորիսում գրամը 10.000 ՀՀ դրամով ՚ափիոնՙ ձեռք բերելու աղբյուր ունի: Պարզելով, որ Տիգրանն այդ նպատակով կարող է տրամադրել 200.000 ՀՀ դրամ գումար` Արայիկն իրենց ներկայությամբ զանգահարել է Լյովա անունով մի անձնավորության, հայտնել, որ ցանկանում է գնել 20 գրամ ՚ափիոնՙ և պայմանավորություն ձեռք բերել Գորիսում հանդիպելու վերաբերյալ: Նույն օրը` ժամը 15-ի սահմաններում, Արայիկի և Տիգրանի հետ վերջինիս վարած ՚Դեուՙ մեքենայով Երևանից դուրս են եկել և մոտ երեքուկես ժամ անց հասել Գորիս: Չհասած այդ քաղաք` Արայիկը նորից զանգահարել է Լյովային: Ինքը և Տիգրանը Արայիկի պահանջով գազալցակայանի մոտ մեքենայից իջել են, իսկ վերջինս նույն մեքենայով գնացել է թմրամիջոց գնելու և վերադառնալով Տիգրանին է փոխանցել 20 գրամ ՚ափիոնըՙ: Վերադարձել են Երևան և ձեռք բերած թմրամիջոցից Տիգրանի տանը ներարկվել են:
Հոկտեմբերի 11-ին Տիգրանի տանը գտնվելու ժամանակ վերջինս Արայիկին հայտնել է, որ թմրամիջոցի ձեռքբերման համար կարող է տրամադրել 340.000 ՀՀ դրամ գումար: Տիգրանի առաջարկով Արայիկը կրկին զանգահարել է Լյովային, հայտնել գումարի չափը` նշելով, որ նորից թմրամիջոց են ցանկանում: Պայմանավորվել են հանդիպել նույն օրը, Գորիսում: Ժամը 17-ի սահմաններում նույն մեքենայով Երևանից դուրս են եկել, դեռևս Գորիս չհասած` ժամը 21-ի սահմաններում, Արայիկը նորից զանգել է Լյովային, պայմանավորվել վերջինիս հետ, որից հետո ինքը և Տիգրանը գազալցակայանի մոտ ավտոմեքենայից իջել են, Արայիկը, նույն մեքենան վարելով, գնացել է Լյովայի հետ հանդիպման` նախապես Տիգրանից վերցնելով վերոնշյալ գումարը: Մոտ 5 րոպե անց Արայիկը վերադարձել է, ապա Երևանում` արդեն Տիգրանենց տանը, մեկ գրամ ՚ափիոնըՙ բացել և երեքով ներարկվել են: Դրանից հետո իր խնդրանքով Տիգրանը ներարկիչի մեջ լցված թմրամիջոց է իրեն տվել, ապա իրեն ավտոմեքենայով տարել են տուն:Ներարկիչով թմրամիջոցը պահել է իր մոտ, որն հայտնաբերվել է իր անձնական խուզարկությամբ:Նույն ցուցմունքում հստակեցրել և նշել է, որ Տիգրանի կողմից Արայիկին թմրամիջոց հյուրասիրելուն ականատես չի եղել, այդ մասին բացատրության մեջ նշել է ենթադրաբար` հաշվի առնելով այն, որ իր և Արայիկի շահն եղել է ձեռք բերած թմրամիջոցից օգտվելը, և Տիգրանը նրան էլ թմրամիջոց տրամադրած կլիներ: Նշել է նաև, որ երկու դեպքում էլ ինքն ու Տիգրանն իջել են նախքան Գորիս հասնելը, Լյովային ընդհանրապես չի տեսել, վերջինիս տվյալները և հեռախոսահամարը չգիտի։
2011թ. հոկտեմբերի 19-ին` ժամը 11.20-ից 11.40-ն ընկած ժամանակահատվածում մեղադրյալի կարգավիճակում հարցաքննվելիս Կ.Մուրադյանն իրեն լիովին մեղավոր է ճանաչել` պնդելով կասկածյալի կարգավիճակում տված ցուցմունքները, մասնավորապես` այն, որ իր մոտ անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերված ներարկիչով թմրամիջոցն հյուրասիրել է Տիգրան Չավուշյանը:
2012թ. փետրվարի 8-ին մեղադրյալ կարգավիճակում լրացուցիչ հարցաքննվելիս Կ.Մուրադյանը հայտնել է, որ Արայիկի ազգանունն իր բացատրության մեջ Հայրապետյան նշելով` շփոթել է, բայց խոսքը նույն անձի մասին է: Իրականում Արայիկի և Տիգրանի հետ թմրամիջոց ձեռք բերելու նպատակով Գորիս են գնացել երեք անգամ: Առաջին անգամ Տիգրանից տեղեկանալով, որ վերջինս 200.000 ՀՀ դրամ գումար ունի` Արայիկն իրենց ներկայությամբ զանգահարել է Լյովիկին, ՚իշմարովՙ, /այսինքն` այսքան տարեկան տղա է/ տեղեկացրել իրենց մոտ առկա այդ գումարի մասին, ստացել Լյովիկի համաձայնությունը: Մինչև Գորիս հասնելն Արայիկը նորից զանգել է Լյովիկին` հայտնելով, թե որքան ժամանակից կլինեն նրա հետ պայմանավորված վայրում: ՚Զանգերիՙ մոտ հանդիպել են Լյովիկին և ինչ-որ անծանոթի, թմրամիջոցից չեն խոսել, Արայիկը և Լյովիկը նստել են մեքենան, մի քանի վայրկյան անց Արայիկն եկել և առաջարկել է վերադառնալ` նշելով, որ թմրամիջոցը Լյովիկից վերցրել է: Լյովիկը Արայիկից մի քիչ նեղացել էր, որ վերջինս թմրամիջոց ձեռք բերելու նպատակով միայնակ չի եկել հանդիպման: Նկարագրելով Լյովիկին` հայտնել է, որ վերջինս 40-42 տարեկան, ատլետիկ տվյալներով, մոտ 175-178 սմ հասակի տղա է: Դրանից հետո Արայիկն իրեն տեղեկացրել է, որ Լյովիկը ՚խաբար է արելՙ, որ Տիգրանն այլևս թմրամիջոցի հարցով Գորիսում չերևա և նրան չդիմի: Ուստի հերթական անգամ Գորիս գնալուց Տիգրանը մնացել է սրճարանում: Վերջին անգամ ինքն ու Տիգրանը մնացել են ավտոմեքենայի մեջ, Արայիկն է իջել մեքենայից և նստել հետևից կայանած տաքսին, փոխանցել փողը, մի քանի վայրկյան անց վերադարձել է արդեն թմրամիջոցով: Նշել է նաև, որ բոլոր երեք դեպքերում էլ Արայիկը թմրամիջոցը գնել է Լյովիկից, բացի առաջին դեպքից, մյուս երկու դեպքերում թմրամիջոցը Լյովիկը ՚տվել էՙ ինչ-որ մեկի միջոցով: Բոլոր երեք դեպքերում էլ թմրամիջոցն Արայիկը ձեռք է բերել Տիգրանի տված գումարների հաշվին, որոնք առաջին երկու դեպքերում կազմել են մոտ 200.000 ՀՀ դրամ, հոկտեմբերի 11-ին` 340.000 ՀՀ դրամ: Իր օգուտն եղել է այն, որ Տիգրանը գնած թմրամիջոցից իրեն անվճար հյուրասիրել է, երբեք այն իրեն չի վաճառել: Ընդունել է, որ քացախաթթվի անհիդրիդ է տվել Տիգրանին: Հստակեցրել է, որ Արայիկի հետ մանկական ընկերներ չեն, միմյանց ճանաչում են ՚Սևանիՙ գաղութից, դեռևս 1995-1996թթ.: Նշել է նաև, որ Տիգրանին երբևէ թմրամիջոց չի հյուրասիրել, այդպիսի ցուցմունք տալով` վերջինս իրեն զրպարտում է` հավանաբար նրա դեմ տված ցուցմունքների համար վրեժ լուծելու նպատակով: Առաջին անգամ թմրամիջոց ձեռք բերելուց հետո Տիգրանը միայնակ է գնացել Գորիս, փորձել թմրամիջոց ձեռք բերել Լյովիկից, սակայն նրան Լյովիկն անձամբ թմրամիջոց չի տվել, տվել է միջնորդավորված, որից հետո Տիգրանը հարկադրված է եղել թմրամիջոցը Լյովիկից վերցնել Արայիկի միջոցով: Այդ մասին Արայիկին պատմել է Լյովիկը, իսկ իրեն` Արայիկը: Իր և Լյովիկի
միջնորդ Կարոյի 094-203648 հեռախոսահամարների միջև առկա զանգերի վերաբերյալ հայտնել է, որ Գորիս գնալու ճանապարհին եղել են դեպքեր, որ Արայիկն իր հեռախոսով է խոսել Լյովիկի հետ, Տիգրանը` ևս, քանի որ վերջինս Գորիս գնալուց հեռախոսը սովորաբար անջատել է:
2012թ. փետրվարի 14-ին` ժամը 13.00-ից մինչև 13.30-ն ընկած ժամանակահատվածում, Լևոն Շալունցի հետ առերես հարցաքննվելիս Կ.Մուրադյանը նշել է, որ Արայիկի և Տիգրանի հետ վերջինիս ավտոմեքենայով գնացել են Գորիս` թմրամիջոց ձեռք բերելու նպատակով, որտեղ ինչ-որ մեքենայով իրենց է մոտեցել իր հետ առերեսվողը` Լյովիկը: Արայիկը ծանոթացրել է նրա հետ, որից հետո ինքը և Տիգրանը նստել են իրենց մեքենան, իսկ մոտ 2-3 րոպե անց Արայիկը Լյովիկի մոտից վերադարձել է: Որոշ ժամանակ սպասել են մինչ այդ մեքենան վերադառնա, Արայիկը մոտեցել է քիչ անց վերադարձած նույն մեքենային, իրենց է մոտեցել արդեն թմրամիջոցով: Եվս երկու անգամ Գորիսից թմրամիջոց են ձեռք բերել, Արայիկի խոսքերի համաձայն` դարձյալ Լյովիկից, թեև այդ երկու դեպքերում ինքը Լյովիկին չի տեսել:
2012թ. մարտի 16-ին լրացուցիչ հարցաքննվելիս /հանրային պաշպան Հ.Բաղդասարյանի մասնակցությամբ/ մեղադրյալ Կ.Մուրադյանը հայտնել է, որ թեև սկզբնական ցուցմունքներում նշել էր, թե իբր Լյովիկին չի ճանաչում, սակայն նրան ճանաչել է կալանավայրերից, ուղղակի չի ցանկացել նրա վրա ցուցմունք տալ: Հստակեցնելով սկզբնական ցուցմունքներում առկա մեկ այլ հակասություն` նշել է նաև, որ Արայիկի խոսքերից է տեղյակ, որ Տ.Շավուշյանը նրան թմրամիջոց է հյուրասիրել, նման որևէ դեպքի ականատես չի եղել: Ճշգրտել է, որ Գորիսից վերադառնալուց հետո Տիգրան Չավուշյանն իրեն ՚ափիոնՙ է տվել ոչ թե գործածման համար պիտանի վիճակում` ներարկիչով, այլ սկզբնական ձեռքբերման վիճակով, այն հետագայում ինքն է պատրաստել։
2012թ. մարտի 22-ին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և 266-րդ հոդվածի 4-րդ մասով առաջադրված նոր մեղադրանքի շուրջ հարցաքննվելիս Կարո Մուրադյանն իրեն լիովին մեղավոր է ճանաչել, պնդել նախկին ցուցմունքները, նշել, որ թմրամիջոցը հյուրասիրության կարգով է ձեռք բերել Տիգրան Չավուշյանից: Նշել է նաև, որ Տիգրանն իր հերթին այդ թմրամիջոցը ձեռք է բերել Արայիկի միջոցով Գորիս քաղաքի բնակիչ Լյովիկ Շալունցից, որի հետ ինքն արդեն առերեսվել է։
Սույն գործով մեղադրանքի հետ առնչվող մեկ այլ գործով ամբաստանյալ Տիգրան Չավուշյանի ցուցմունքներով. դատարանում նրան առաջադրված հարցերին պատասխանելիս վերջինս հայտնել է, որ վարել է ՚Ելենա գոլդսՙ տաքսի ծառայությանը պատկանող ՚Դեուՙ մակնիշի ավտոմեքենան, որի պետհամարանիշը չի հիշում: Նոր էր ազատվել պատիժ կրելուց, երբ 2011թ. սեպտեմբերի 3-ին պատահաբար իր տաքսին կանգնեցրել են կալանավայրից ծանոթ Արայիկ Առաքելյանը և Կարո Մուրադյանը` խնդրելով փոխադրել Գորիս: 25.000 ՀՀ դրամ փոխադրավարձ ստանալու պայմանով նրանց տեղափոխել է Գորիս, գնալու և վերադառնալու ճանապարհին տղաները թմրամիջոց են պատրաստել և օգտագործել, նրանց առաջարկով ինքը ևս օգտագործել է: Գորիս գնալու ճանապարհին իր ուղևորների խոսակցությունը չի լսել, հասել են գազալցակայան, ուր տաքսիով մոտեցել է Շալունցը և առաջարկել մեքենայով հետևել նրան: Գնացել են քիչ հեռու գտնվող ինչ-որ սննդի օբյեկտ, սակայն ինքը մեքենայից չի իջել: Փոխադրավարձի գումարը չի բավարարել և Երևան վերադառնալուց հետո Արայիկն ու Կարոն իրեն թմրամիջոց են առաջարկել, իր համաձայնությամբ 10.000 դրամի դիմաց տվել են մոտ 1 գրամ ՚ափիոնՙ:
Արայիկի և Կարոյի հերթական զանգից հետո նրանց նորից Գորիս է տարել, իսկ Երևան վերադառնալով` միասին թմրամիջոց են գործածել: Երրորդ անգամ նրանց հետ Գորիս գնալիս ցանկացել է արդեն իր գործածման համար թմրամիջոց ձեռք բերել, նրանց գումար է տրամադրել` իր համար էլ թմրամիջոց ձեռք բերելու նպատակով:Այդ անգամ Գորիսում որևէ մարդ չի տեսել, իսկ Երևան վերադառնալուց հետո Կարո Մուրադյանենց տանը թմրանյութ է պատրաստվել, գործածել են, հետո բոլորով գնացել են իրենց բնակարան:Վարձակալած իր բնակարանում կշռել և պարզել է, որ իր մասնաբաժին ՚ափիոնըՙ կազմում է 24 գրամ: Արայիկն ու Կարոն նրանց մասնաբաժին` 10 գրամը, բաժանել են միմյանց միջև: Այնուհետև Կարոյին տարել է տուն, իսկ Արայիկին` Արամուս, իր տուն է վերադարձել միայն առավոտյան, որտեղ և իրեն ձերբակալել են, անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերել ՚ափիոնըՙ: Դատարանում հայտնել է, որ Գորիս գնալու ճանապարհին Լևոն Շալունցի անունը չի շոշափվել, լսել է, որ գնում են Լյովի մոտ: Արայիկից ու Կարոյից չի լսել, որ թմրամիջոց ձեռք բերելու աղբյուրը Շալունցն է: Միայն Շալունցին տեսնելու օրն է տղաներից լսել, որ եթե Լևոնն ասի, նրանց թմրամիջոց կտան։
Մինչդեռ, կասկածյալի կարգավիճակում դեռևս 2011թ. հոկտեմբերի 10-ին` ժամը 21.25-ից մինչև 23.05-ը, հարցաքննվելիս Տ.Չավուշյանը տվել էր հետևյալ ցուցմունքները`
Դատապարտյալ Էդոյի միջոցով տեղեկացել է, որ վերջինս թմրամիջոցը ձեռք է բերում Գորիս քաղաքի բնակիչ Լևոն Շալունցից, գրամը` 10.000 ՀՀ դրամով: 2011թ. սեպտեմբերին Էդոն զանգահարել է Գորիս, պայմանավորվել Լյովիկի հետ, որից հետո ինքն իր վարձակալած ՚Դեուՙ մակնիշի Տ 0409 համարանիշի ավոտոմեքենայով միայնակ գնացել է Գորիս, քաղաք չմտած` գազալցակայանի մոտ հասնելով` զանգահարել է Էդոյին: Մոտ 5 րոպե անձ Էդոն զանգահարել և փոխանցել է մի հեռախոսահամար: Զանգահարել է այդ համարին, և քիչ անց նույն վայրում իրեն է մոտեցել մի տաքսի, դրանից իջել է մոտ 40-45 տարեկան մի տղամարդ, վերցրել 150.000 ՀՀ դրամը և տվել 15 գրամ ՚ափիոնՙ, որից հետո իրենք բաժանվել են: Նշել է, որ այդ ժամանակահատվածում շահագործել է 077-242145 և 077-840089 հեռախոսահամարները:
Հերթական անգամ Էդոյին է զանգահարել 2011թ. օգոստոսի վերջերին կամ սեպտեմբերի սկզբներին, որի ընթացքում վերջինս ասել է, որ Լյովիկը չի ցանկանում իրեն թմրամիջոց իրացնել, որից հետո միայն թմրամիջոց ձեռք բերելու խնդրանքով դիմել է Գարուշին /ըստ դատաքննության տվյալների` Կարո Մուրադյանին/: Վերջինս ծանոթացրել է Արայիկի հետ, ով հայտնել է, որ թմրամիջոց կարող են ձեռք բերել Գորիս քաղաքում բնակվող իր ծանոթից, խոստացել է զանգել և ճշտել դա: Մինչ այդ ինքը Գարուշին և Արայիկին պատմել էր, որ գորիսեցի Լյովիկն իրեն թմրամիջոց ՚տվել էՙ, ապա չի տվել: Արայիկի ՚ալիքըՙ Գորիսից էր, սակայն նա իրեն չի ասել, որ դա Լյովիկն է: Այդ անգամ Գորիս են գնացել 2011թ. սեպտեմբերի վերջերին: Ինքն ու Գարուշը իջել են մեքենայից, Արայիկը միայնակ մոտեցել է այդ տղային, որն իր կարծիքով Լյովիկը չէր, քանի որ վերջինիս ճանաչում է որպես ավելի տարիքով անձնավորության:Նախապես նրան տված 200.000 ՀՀ դրամ գումարով Արայիկը ձեռք է բերել 20 գրամ՚ափիոնՙ` նախքան իրեն փոխանցելը դրա վրայից վերցնելով 3-4 գրամը:
Հերթական անգամ թմրամիջոցը գնելիս Գարուշն ու Արայիկը ներդրել են մոտ 50.000 ՀՀ դրամ, ինքը` 300.000 ՀՀ դրամը: 5 գրամ ՚ափիոնըՙ Արայիկը գնել է վերջինիս և Գարուշի համատեղ ներդրած գումարի, 30 գրամը` իր ներդրած գումարի հաշվին:Նույն հարցաքննության արձանագրության վերջնամասում Չավուշյանը գրել է նաև, որ 2011թ. սեպտեմբերի սկզբներին Գորիսում Էդոյի միջոցով Լյովիկից ձեռք է բերել 15 գրամ ՚ափիոնՙ, սեպտեմբերի վերջերին նույն Լյովիկից Արայիկի միջոցով ձեռք է բերել 20 գրամ ՚ափիոնՙ, իսկ երկու օր առաջ` 2011թ. հոկտեմբերի 10-ին` ևս 30 գրամ ՚ափիոնՙ։
2011թ. հոկտեմբերի 14-ին` ժամը 17.45-ից մինչև 17.57-ն ընկած ժամանակահատվածում, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով, 268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և 266-րդ հոդվածի 4-րդ մասով առաջադրված մեղադրանքի շուրջ հարցաքննվելիս Տիգրան Չավուշյանն իրեն մեղավոր է ճանաչել մասնակիորեն, չի ընդունել որևէ անձի թմրամիջոց հյուրասիրելու կամ վաճառելու մեղադրանքը։
Իր դիմումի կապակցությամբ 2011թ. դեկտեմբերի 13-ին մեղադրյալի կարգավիճակում ՀՀ ԱՆ ՚Նուբարաշենՙ ՔԿՀ-ում լրացուցիչ հարցաքննվելիս Տ.Չավուշյանն հայտնել է, որ Գարուշի առաջարկով են Գորիս գնացել, նա է թմրամիջոցը ձեռք բերել, Երևան վերադառնալուց հետո Գարուշենց տանն են թմրամիջոց գործածել, վերջինս է իրեն թմրամիջոց հյուրասիրել։
2012թ. հունվարի 23-ին մեղադրյալի կարգավիճակով ՀՀ ԱՆ ՚Նուբարաշենՙ ՔԿՀ-ում լրացուցիչ հարցաքննվելիս Տ.Չավուշյանը հայտնել է, որ 2011թ. հոկտեմբերի 11-ին Գորիս գնալիս թմրամիջոց վաճառողի հետ հեռախոսով խոսել է Արայիկը /ըստ դատաքննության տվյալների` Արայիկ Առաքելյանը/, այդ ընթացքում որևէ անուն չի տվել: Գորիսում իրեն առաջարկել են իջնել գազալցակայանի մոտ, սուրճ խմել և սպասել, Գարուշն ու Արայիկը մեքենայով գնացել են ինչ-որ անձի հետ հանդիպման` վերցնելով իր և նրանց ներդրած ընդհանուր 340.000 ՀՀ դրամը: Վերադարձել են Երևան, Գարուշենց տանը երեքով թմրամիջոց են գործածել, ապա գնացել են իրենց տուն, թմրամիջոցը կշռել, որից մի մասը Գարուշը վերցրել է, 5 գրամը տվել է Արայիկին, իսկ իր հասանելիքը` իրեն: Հրաժարվել է բացատրությունում և կասկածյալի ցուցմունքում հայտնածից` նշելով, որ Գորիս է գնացել ընդամենը որպես տաքսու վարորդ: Նշել է նաև, որ դատապարտյալ Էդոյի անունը մտացածին է, իսկ թմրամիջոցը ձեռք է բերել միայն իր գործածման համար։
2012թ. մարտի 6-ին մեղադրյալի կարգավիճակում լրացուցիչ հարցաքննվելիս /հանրային պաշտպան Ս.Մկրտչյանի մասնակցությամբ/ Տ.Չավուշյանը հայտնել է, որ Գարուշն ու Արայիկը Գորիսում հանդիպել են ինչ-որ Լյովիկի, քանի որ մինչև Գորիս հասնելը նրանք հեռախոսով խոսել և Լյով անունն են տվել, իսկ Գորիս չմտած` սպասել են, մինչև իրենց է մոտեցել արծաթագույն մեքենա, որից իջել է մի տղամարդ` ըստ Արայիկի խոսքերի` Լյովիկը։
2012թ. մարտի 14-ին մեղադրյալի կարգավիճակում լրացուցիչ հարցաքննվելիս /հանրային պաշտպան Ս.Մկրտչյանի մասնակցությամբ/ Տ.Չավուշյանը հայտնել է, որ թմրամիջոցը Գորիսից ձեռք բերելու օրերին, մինչ Գորիս հասնելն Արայիկը մշտապես խոսել է Լյովիկի հետ, միշտ իրեն ասել է, որ թմրամիջոցը ձեռք է բերում Լյովիկից, ով 45 տարեկան, մոտ 175 սմ հասակի, ատլետիկ կազմված անձնավորություն է:Նրան վերջերս ցուցադրել էին հեռուստացույցով` այլ անձանց հետ Պարսկաստանից թմրամիջոց ձեռք բերելու ժամանակ բռնելու կապակցությամբ: Առաջին անգամ թմրամիջոցն իրենց է իրացրել անձամբ Լյովիկը, մյուս դեպքերում Արայիկն է զանգել և պայմանավորվել Լյովիկի հետ, ավելին` իրեն հայտնել է, որ թմրամիջոցը դարձյալ Լյովիկից են վերցնում: Ինքը Կարոյի 094-203648 հեռախոսահամարին չի զանգահարել, հավանաբար իր բջջային հեռախոսով այդ զանգերը կատարել է Արայիկը։
2012թ. մարտի 20-ին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով, 1-ին մասով, 34-266-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով, 2-րդ մասի 2-րդ կետով և 266-րդ հոդվածի 4-րդ մասով առաջադրված նոր մեղադրանքի շուրջ հարցաքննվելիս Տ.Չավուշյանն իրեն մեղավոր է ճանաչել մասնակիորեն` միայն 268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և 266-րդ հոդվածի 4-րդ մասով առաջադրված մեղադրանքներում: Պնդել է իր նախորդ, այդ թվում` առերես ցուցմունքները` նշելով միայն, որ որևէ անձի թմրամիջոց չի վաճառել կամ հյուրասիրել։
Սույն գործով մեղադրանքի հետ առնչվող մեկ այլ գործով ամբաստանյալ Արմեն Մարկոսյանի ցուցմունքով. Վերջինս Դատարանում նրան առաջադրված հարցերին պատասխանելիս հայտնել է, որ մորեղբոր` Տիգրան Չավուշյանի բնակարանում հանդիպել է Արայիկին /ըստ դատաքննության տվյալների` Արայիկ Առաքելյանին/ և Կարո Մուրադյանին, սակայն Լևոն Շալունցին չի ճանաչում և նրա անունը նրանցից երբևէ չի լսել: Նշել, որ ցուցմունք գրելու ժամանակ ՀՀ ոստիկանության ԿՀԴՊ ԳՎ-ում ոստիկաններն իրեն ծեծել են` պահանջելով, որ ՚մերկացնողՙ ցուցմունքներ տա մորեղբոր դեմ, խոստացել այդ պարագայում իրեն ազատ արձակել: Նշել է, որ քննիչի կողմից իր նկատմամբ ֆիզիկական ուժ չի գործադրվել, սակայն ցուցմունքները գրել է ինչպես իր կամքով, այնպես էլ քննիչի հուշմամբ։
Մինչդեռ, դեռևս 2011թ. հոկտեմբերի 12-ին` ժամը 21.35-ից մինչև 22.40-ն ընկած ժամանահատվածում կասկածյալի կարգավիճակում հարցաքննվելիս Արմեն Մարկոսյանը հայտնել էր, որ 2011թ. հոկտեմբերի սկզբներին մորեղբոր` Տիգրան Չավուշյանի տանը վերջինիս, Արայիկի և Գարուշի խոսակցությանը ներկա գտնվելով` տեղեկացել է, որ նրանք թմրամիջոցը ձեռք են բերում Գորիս քաղաքի բնակիչ Լյովա Շալունցից, որը Արայիկի մտերիմն էր: Լյովան ՚ափիոնիՙ գրամը վաճառել է 10.000 ՀՀ դրամով: Հայտնել է նաև, որ նրանք թմրամիջոցի համար Գորիս են մեկնել Տիգրանի վարած ՚Դեուՙ մակնիշի 0409 համարանիշի ավտոմեքենայով: 2011թ. հոկտեմբերի 11-ին Տիգրանի առաջակով այդ մեքենան տարել է վարպետի մոտ ընթացիկ վերանորոգման, որից հետո եկել է Գարուշենց բակ, որտեղ բացի Տիգրանից և Գարուշից եղել է նաև Արայիկը: Տիգրանը մոտեցել է իրեն, լսել է նրան ուղղված Գարուշի հիշեցումը` որ նրանց Գորիսում սպասում են, վերջացնի, որ արագ մեկնեն Գորիս: Իրեն տուն տանելու ճանապարհին լսել է Տիգրանի և Գարուշի միջև կայացած հեռախոսազրույցը, հասկացել, որ վերջինս Տիգրանին շտապեցնում է, որին ի պատասխան` Տիգրանն հայտնել է, որ 200.000 ՀՀ դրամ գումարն արդեն մոտն է, պատրաստ է: Այդ խոսակցությունից հասկացել է, որ նրանք նորից գնալու են Գորիս` թմրամիջոց ձեռք բերելու: Հաջորդ օրը` հոկտեմբերի 12-ին, Տիգրանի տանը նկատել է նրան և այլ անձանց թմրամիջոց գործածելիս, որի ժամանակ էլ տուն են մտել ոստիկանները: Նշել է, որ Տիգրանի հետ հեռախոսակապ է պահպանել մշտապես շահագործած իր 095-639499 հեռախոսահամարով Տիգրանի 077-242145 հեռախոսահամարին զանգահարելով:
Վկա Լիլիա Գևորգյանը դատարանում օգտվել է ամուսնու` գործով ամբաստանյալ Ս.Գրիգորյանի վերաբերյալ չվկայելու, ինչպես նաև հարցերին չպատասխանելու սահմանադրական իրավունքից, որի պայմաններում հրապարակվել և հետազոտվել է վերջինիս նախաքննական ցուցմունքը, համաձայն որի` զբաղվում է անկողնային պարագաների և կանացի հագուստների առևտրով: 2011թ. ընթացքում առևտրի կազմակերպման համար ամուսնու ընկերներից, տեղյակ չէ, թե կոնկրետ ումից, տարբեր անձանց միջոցով մեկ տարվա ընթացքում մաս-մաս որպես պարտք ստացել է ընդհանուր 17.000 ԱՄՆ դոլարին համարժեք գումարներ, որոնցից 7.000 ԱՄՆ դոլարին համարժեք գումարը` դրամի տեսքով: Վերցրած գումարները նույն ժամանակահատվածում մաս-մաս վերադարձրել է ինչպես բանկային փոխանցման միջոցով, այնպես էլ առձեռն` իրեն անծանոթ անձանց: Ամուսնու ցուցումով գումարները բանկով փոխանցել է Գալուստ Շալունցի անվամբ և բացի փոխառությամբ վերցրած գումարներից, կրկին ամուսնու ցուցումով շուրջ 2.000 ԱՄՆ դոլար ավել գումար է փոխանցել Գ.Շալունցի անվամբ: Տեղյակ չէ, թե իրականում ինչ նպատակով են այդ գումարները փոխանցվել:
Պաշտպան` Մ.Զիլֆուղարյանի միջնորդությամբ հրավիրված և որպես վկա հարցաքննված Գագիկ Պողոսյանի դատաքննական ցուցմունքով.
Վերջինս դատարանում նշել է, որ 2012թ. փետրվարի 10-ին իր հարևան Լևոն Շալունցը խնդրել է իր ՚Վազ 2121ՙ մակնիշի 56 TS 555 պետհամարանիշի ավտոմեքենայով Արթուր Մովսիսյանին և Վրեժ Ալավերդյանին տանել Ագարակ /նույն հարցաքննության վերջում նշել է Ղափանի մասին/, քանի որ ձյուն էր գալիս: Լևոն Շալունցին չի հարցրել, թե Արթուրին ու Վրեժին ինչ նպատակով է տեղ տանում: Նրանց վերցրել է Որոտանից, վերջիններս գտնվել են սթափ վիճակում: Գնալուց Ա.Մովսիսյանն իրեն ասել է, որ նոր է պատժի կրումից ազատվել, ցանկանում է աշխատել, Մեղրի են գնում մրգերի առևտրի համար:
Հակասելով բջջային հեռախոսահամարների տեղանշման տվյալներով հաստատված փաստական տվյալներին` վկա Գ.Պողոսյանը հայտնել է, թե իբր Ագարակ են հասել ժամը 24-ից 01-ի սահմաններում, որտեղ Ա.Մովսիսյանը խնդրել է ավտոմեքենան կանգնեցնել: Նրանք իր ավտոմեքենայից իջել են` խնդրելով սպասել և խոստանալով բջջայինով զանգել և կանչել: Տղաներին իջեցնելու վայրում լուսավորություն չի եղել, նույնիսկ չի նկատել, թե նրանք որ ուղղությամբ են քայլել: Մեքենայով մի քիչ առաջ է ընթացել, եղել է հոգնած, ուստի նստատեղը իջեցրել և մեքենայի սրահում հանգստացել է:Հայտնել է նաև, թե իբր 10-15 րոպե անց են իրեն զանգել և կանչել:Նստելով մեքենան` Արթուրը խնդրել է վերադառնալ Գորիս: Վրեժի ու Արթուրի ձեռքին այդ պահին որևէ իր չի նկատել: Ոստիկաններն իրենց կանգնեցրել են մոտ 25-30 կմ ճանապարհ անցնելուց հետո` արդեն Մեղրիից դուրս, հետաքրքրվել են, թե մեքենայի մեջ եղածն ուր է: Նրանց պատասխանել են, որ տեղյակ չեն, որից հետո յուրաքանչյուրին նստեցրել են տարբեր մեքենաներ և բերման ենթարկել ՀՀ ոստիկանության Մեղրիի բաժին: Նշել է նաև, որ մինչ այդ Գորիս քաղաքից Ագարակ գնալու և վերստին Գորիս վերադառնալու ճանապարհին ոստիկանության աշխատակիցների չեն հանդիպել: Հայտնել է նաև, որ թեև իր մեքենան գազով է, սակայն Լ.Շալունցը նախապես իրեն 20 լիտր բենզին էր տվել` տղաներին վերոնշյալ վայր հասցնելու համար:
Պաշտպան` Ս.Հովհաննիսյանի միջնորդությամբ հրավիրված և որպես վկա հարցաքննված Գալուստ Շալունցի ցուցմունքով.
Վերջինս դատարանում հայտնել է, որ 2011թ. կեսերին հայրը ՔԿՀ-ից զանգահարել և խնդրել է գումարով օգնել ընկերոջը` Սիմոն Գրիգորյանին: Հայրը տեղյակ էր, որ մեքենան 7.000 ԱՄՆ դոլարով վաճառել է, եղբոր հետ կուտակել էին ևս 10.000 ԱՄՆ դոլար, որով ցանկանում էին այլ մեքենա գնել: Քանի որ այդ ժամանակ նշված գումարն իրեն անհրաժեշտ չէր, համաձայնել է մոտ մեկ տարով որպես պարտք տրամադրել այն, ծանոթ տաքսու վարորդի միջոցով ամբողջ գումարն ուղարկել է Ս.Գրիգորյանի կնոջը, հեռախոսով խոսել է նրա հետ, համոզվել է, որ գումարը տեղ է հասել: Հետագայում Սիմոնի կինը նախապես զանգահարել և բանկային 5-6 փոխանցումներով 17.000 ԱՄՆ դոլար պարտքն ամբողջությամբ վերադարձրել է:
Նշել է, որ ՀՀ ոստիկանության Գորիսի բաժնի աշխատակիցներն իրենց տուն են եկել 2012թ. փետրվարի 10-ին` ժամը 2։00-ի սահմաններում, դուռը կոտրել և բնակարանը խուզարկել են, ապա իրեն և հորը բերման ենթարկել Գորիսի ոստիկանության բաժին, որտեղ պահել են մինչև փետրվարի 12-ի կեսօրը, որից հետո միայն տեղափոխել են Երևան` ՀՀ ոստիկանության ԿՀԴՊ ԳՎ: Այդտեղ պահվելու ընթացքում ոստիկաններն իրեն տարել են հոր` Լևոն Շալունցի մոտ, նրան հայտնել, որ եթե ՚իր վրա վերցնի բոլորը, իրեն բաց կթողնեն, հակառակ դեպքում երկուսին էլ կդատեն, գողություններ կատարելու մեջ կմեղադրենՙ: Վարչության պետի խորհրդով խոսել է հոր հետ, համոզել, որ վերջինս ոստիկանների ուզածն անի: Գիշերը` ժամը 2։00-ի սահմաններում, իրենց տարել են մեզի և մազի փորձանմուշ վերցնելու, սակայն դրանց փորձանմուշները վերցնելիս որևէ փաստաթուղթ իրեն ստորագրման չեն ներկայացրել, նմուշներն իր ներկայությամբ չեն փաթեթավորել: Մեզի ու մազի փորձանմուշները վերցնելուց հետո նորից տեղափոխել են ՀՀ ոստիկանության ԿՀԴՊ ԳՎ, որտեղից մոտ կես ժամ անց իրեն ազատ են արձակել։
Գնահատելով վկա Գ.Շալունցի վերոնշյալ ցուցմունքները` դատարանը փաստել է, որ դրանք արժանահավատ չեն, նույնաբովանդակ են Լ.Շալունցի ցուցմունքներին, պայմանավորված են նրա և ամբաստանյալ Լ.Շալունցի միջև մերձավոր ազգակցական կապի առկայությամբ և հնարավոր քրեական պատասխանատվությունից հորն ամեն կերպ զերծ պահելու մղումով։
Իրեղեն ապացույց ճանաչված` Տիգրան Չավուշյանի անձնական խուզարկությամբ 2011թ. հոկտեմբերի 12-ին հայտնաբերված 23,3 գրամ ափիոն տեսակի թմրամիջոցի առկայությամբ /փորձագիտական հետազոտության արդյունքներով ՚ափիոնիցՙ մնացած 23,15 գրամն ուղարկվել է Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան` վերջինիս և մյուսների վերաբերյալ գործին կից/, ինչպես նաև ոստիկանների հայտնաբերած և Արթուր Մովսիսյանի կամովին ներկայացրած թմրամիջոցների առկայությամբ:
Գործով ամբաստանյալ Ա.Մովսիսյանի կամովին ներկայացրած, ինչպես նաև Իրանի Իսլամական Հանրապետության հետ սահմանամերձ հատվածում ոստիկանների հայտնաբերած թմրամիջոցների, դրանց փաթեթների զննման ժամանակ հայտնաբերվել են նաև կպչուն ժապավենով թմրամիջոցների փաթեթներին ամրացված կամ առանձնացված կանաչ լուսարձակող սարքեր, որոնց մի մասը գտնվում էին օգտագործման համար դեռևս պիտանի վիճակում /միացնելու պարագայում կանաչ լույս էին արձակում/։
Թեև վերոնշյալ լուսարձակող սարքերը մեղադրող կողմն ապացույց չի ճանաչել, սակայն իրեղեն ապացույց ճանաչված թմրամիջոցների, դրանց փաթեթների հետ փաթեթավորված վիճակում քրեական գործին կից ուղարկվել է դատարան:
Դատաքննության ընթացքում իրեղեն ապացույցների, այդ թվում` վերոնշյալ սարքերի զննման արդյունքներով, դատարանը փաստել է, որ վերջիններս բովանդակում է իրեղեն ապացույցին ՀՀ քրեական դատավարական օրենսգրքի 115-րդ հոդվածով ներկայացվող հատկանիշներ, հետևաբար` ղեկավարվելով նույն հոդվածի 2-րդ մասի պահանջներով` այն ճանաչել է որպես իրեղեն ապացույց։
Թմրամիջոցների փաթեթներին ամրացված վերոնշյալ սարքերի առկայությամբ և դրանց հայտնաբերման վայրի, ամբաստանյալներ Ա.Մովսիսյանի և Վ.Ալավերդյանի նախաքննական ցուցմունքների, դատաքննությամբ հետազոտված այլ ապացույցների համադրման և գնահատման արդյունքներով դատարանն ամբաստանյալներ Ա.Մովսիսյանի, Վ.Ալավերդյանի և Լ.Շալունցի նախաքննական ու դատաքննական ցուցմունքներից արժևորել և առավել կարևորել է վերջիններիս նախաքննական ցուցմունքները, ապացուցված համարել դրանցով հաստատվող փաստական հանգամանքները` այդ թմրամիջոցը մաքսանենգ ճանապարհով ՀՀ տարածք արտանելու փաստը:
Ամբաստանյալների մեղավորությունը դատարանը հաստատված է համարել նաև հետևյալ ապացույցների գնահատման արդյունքներով` Դատաքիմիական փորձաքննությունների 2011թ. հոկտեմբերի 12-ի թիվ 474Ք և 475Ք եզրակացություններով, համաձայն որոնց` սույն գործով մեղադրանքի հետ առնչվող մեկ այլ գործով դատապարտյալ Տիգրան Չավուշյանի անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերված` շագանակագույն զանգվածներն հանդիսանում են` 23,3 /17,3 +4+2/ գրամ ընդհանուր հաստատուն քաշով ՚ափիոնՙ տեսակի թմրամիջոց, իսկ 4,8 մլ ծավալով շագանակագույն հեղուկը` ՚ացետիլացված ափիոնՙ տեսակի թմրամիջոցի լուծույթ, որում ՚ացետիլացված ափիոնիՙ չոր քաշը կազմում է 0,3264 գրամ:
Ամբաստանյալներ Լևոն Շալունցի /2012թ. փետրվարի 22-ի թիվ 0116/, Արթուր Մովսիսյանի /2012թ. փետրվարի 22-ի թիվ 0112/ և Վրեժ Ալավերդյանի /2012թ. փետրվարի 22-ի թիվ 0115/ վերաբերյալ տոքսիկոքիմիական փորձաքննությունների եզրակացություններով, համաձայն որոնց` 2012թ. փետրվարի 13-ին նրանցից ստացված մեզի ու մազի փորձանմուշներում հայտնաբերվել են ՚ափիոնիՙ և ՚կանաբիսիՙ խմբերի թմրամիջոցների թմրալկալոիդներ, ինչը հաստատում է վերջիններիս կողմից նաև ՚ափիոնՙ տեսակի թմրամիջոց գործածելու փաստը:
Ամբաստանյալներ Լևոն Շալունցի /2012թ. մայիսի 8-ի թիվ 98-12/, Արթուր Մովսիսյանի /2012թ. մայիսի 10-ի թիվ 102-12/, Վրեժ Ալավերդյանի /2012թ. մայիսի 11-ի թիվ 104-12/ և Սիմոն Գրիգորյանի /2012թ. մայիսի 11-ի թիվ 103-12/ վերաբերյալ ամբուլատոր դատանարկոլոգիական փորձաքննությունների եզրակացություններով, համաձայն որոնց` վերջիններս տառապում են ՚ափիոնային թմրամոլությամբՙ, ունեն հարկադիր բուժման կարիք:
Որպես ապացույց ճանաչված և գործին կցված փաստաթղթերի առկայությամբ, մասնավորապես`
1. մեկ այլ գործով ամբաստանվողներ Տիգրան Չավուշյանից, Արմեն Մարկոսյանից և Կարո Մուրադյանից ՀՀ ոստիկանության ԿՀԴՊ ԳՎ-ում բացատրություն ստանալու վերաբերյալ 2011թ. հոկտեմբերի 12-ին կազմված արձանագրություններով, համաձայն որոնց`
- Տիգրան Չավուշյանը բացատրություն է տվել այն մասին, որ դատապարտյալ Էդոյի միջոցով տեղեկացել է, որ վերջինս թմրամիջոցը ձեռք է բերում Գորիս քաղաքի բնակիչ Լևոն Շալունցից, գրամը` 10.000 ՀՀ դրամով: 2011թ. սեպտեմբերին Էդոն զանգահարել է Գորիս, պայմանավորվել Լյովիկի հետ, որից հետո ինքն իր վարձակալած ՚Դեուՙ մակնիշի Տ 0409 համարանիշի ավտոմեքենայով միայնակ գնացել Գորիս, քաղաք չմտած` գազալցակայանի մոտ հասնելով` զանգահարել է Էդոյին: Մոտ 5 րոպե անձ Էդոն զանգահարել և փոխանցել է մի հեռախոսահամար, զանգահարել է դրանով և մոտ 5 րոպե անց նույն վայրում իրեն է մոտեցել մի տաքսի, դրանից իջել է մոտ 40-45 տարեկան մի տղամարդ, վերցրել 150.000 ՀՀ դրամը և տվել 15 գրամ ՚ափիոնՙ, որից հետո իրենք բաժանվել են: Թմրամիջոց է հայթայթել ինչպես այդ, այնպես էլ Գարուշի ընկեր Արայիկի միջոցով, ով շահագործել է 093-390097 հեռախոսհամարը: 2011թ. սեպտեմբերի վերջերին ինքը Գարուշը և Արայիկը, ով Կոտայքի մարզի Արամուս գյուղի բնակիչ է, գնացել են Գորիս, ուր հասնելով` Արայիկը առաջարկել է իջնել մեքենայից և մի քանի քայլ մեքենայից հեռանալ, որ Լյովիկն իրենց չտեսնի:Նկատել է, որ Արայիկին է մոտեցել մի տաքսի ավտոմեքենա, որից մի տղամարդ է իջել: Արայիկը նրան է տվել 200.000 ՀՀ դրամը և գնել 20 գրամ ՚ափիոնՙ, որից հետո իրենք վերադարձել են Երևան: 20 գրամ ՚ափիոնիցՙ Արայիկը սեփական գործածման համար վերցրել է 2 գրամը։
Հերթական անգամ Գարուշի և Արայիկի հետ թմրամիջոց են ձեռք բերել 2011թ. հոկտեմբերի 11-ին` ժամը 1-ի սահմաններում: Գորիս չհասած` Արայիկը զանգահարել է Լյովիկին և հայտնել, որ հասնում են, կսպասեն նույն տեղում: Հասնելով գազալցակայան` ինքն իջել է ղեկի մոտից և պառկել հետևի նստատեղին, որ Լյովիկն իրեն չտեսնի: Արայիկի մոտ մինչ այդ թողել էր 300.000 ՀՀ դրամ գումար, որով վերջինս իր համար գնել է 30 գրամ ՚ափիոնՙ: Երևան վերադանալու ճանապարհին տեղեկացել է, որ 5 գրամ էլ Արայիկն է գնել նրա համար: Նշել է նաև, որ իր մոտ հայտնաբերված քացախաթթվի անհիդրիդը մոտ 15 օր առաջ գնել է Գարուշի միջոցով, իրեն անծանոթ մի տղամարդուց, 1 մգ-ը` 500 դրամով։
- Արմեն Մարկոսյանը բացատրություն է տվել այն մասին, որ տեղյակ է, որ մորեղբայրը` Տիգրան Չավուշյանը թմրամիջոցը ձեռք է բերում Կոտայքի մարզի Արամուս գյուղի բնակիչ Արայիկ ՚Հայրապետյանիՙ միջոցով: Մի քանի անգամ ականատես է եղել, թե ինչպես են Արայիկը, Գարուշը և Տիգրանը վերջինիս ավտոմեքենայով մեկնում Գորիս` թմրամիջոց ձեռք բերելու: Նրանց խոսքերից տեղյակ է, որ վերջիններս թմրամիջոցը ձեռք են բերել Գորիս քաղաքի բնակիչ Լյովա ՚Շոյունցիցՙ` գրամի դիմաց նրան վճարելով 10.000 ՀՀ դրամ:Նշել է, որ Տիգրանը շահագործել է 077-242145 հեռախոսահամարը։
- Կարո Մուրադյանը բացատրություն է տվել այն մասին, որ կալանավայրից ճանաչում է Տիգրան Չավուշյանին և Արայիկ ՚Հայրապետյանինՙ: 2011թ. սեպտեմբերի կեսերին Տիգրանը դիմել է իրեն` հետաքրքվելով, թե որտեղից կարելի է թմրամիջոց գնել: Նույն հարցով ինքը դիմել է Արայիկին, ով հայտնել է, որ Գորիս քաղաքում ունի ծանոթ, որից կարելի է գրամը 10.000 ՀՀ դրամով ՚ափիոնՙ գնել: Նույն օրը Տիգրանին և Արայիկին ծանոթացրել է, որից հետո վերջիններս կոնկրետ պայմանավորվածություն են ձեռք բերել: 2011թ. հոկտեմբերի 11-ին ՚Դեուՙ մեքենայով ինքը, Տիգրանը և Արայիկը մեկնել են Գորիս, մեքենան վարել է ինքը: Տիգրանը հայտնել է, որ մոտը կա 200.000 ՀՀ դրամ գումար, որով կարելի է գնել 20 գրամ ՚ափիոնՙ: Չհասած Գորիս, Տիգրանը կամ Արայիկը զանգել են ինչ-որ անծանոթի, որն առաջարկել է սպասել գազալցակայանի մոտ` հայտնելով, որ իրենց մարդ կմոտենա: Քիչ անց ժամանել է մի տաքսի ավտոմեքենա, Արայիկն իջել է մեքենայից, մոտեցել, ապա վերադարձել` տեղեկացնելով, որ թմրամիջոցը վերցրել է: Նույն օրը` ժամը 24-ին, վերադարձել են Երևան, որտեղ հասնելուց հետո Տիգրանն իրեն տեղեկացրել է, որ Արայիկը թմրամիջոցը նրան է փոխանցել: Իր գործածման համար Տիգրանից խնդրել է մեկ բաժին ՚ափիոնՙ, որին ի պատասխան` Տիգրանը առաջարկել է ժամը 1-ին գալ նրանց տուն` թմրամիջոց գործածելու, ինչպես և վարվել է: Տիգրանից ստանալով ներարկիչի մեջ լցված ՚ափիոնՙ` մի մասը գործածել է, մյուս մասը ներարկիչով պահել մոտը: Հաջորդ օրը` ժամը 10-ին, Տիգրանի հետ հանդիպելիս վերջինս իրեն տեղեկացրել է, որ նախորդ օրը գնել են ոչ թե 20, այլ 35 գրամ ՚ափիոնՙ, որից 5 գրամը տվել է Արայիկին: Այդ խոսակցությունից հետո գնացել է տուն, սակայն ժամը 12-ի սահմաններում իրեն բերման են ենթարկել ոստիկանություն, անձնական խուզակությամբ հայտնաբերել Տիգրանի տված ՚բացված ափիոնովՙ ներարկիչը, ոը թաքցրել էր գուլպայի մեջ։
2. Լևոն Շալունցին, Արթուր Մովսիսյանին և Վրեժ Ալավերդյանին բերման ենթարկելու վերաբերյալ արձանագրություններով, համաձայն որոնց`
- Արթուր Մովսիսյանը և Վրեժ Ալավերդյանը ՀՀ ոստիկանության Մեղրիի բաժին են բերման ենթարկվել 2012թ. փետրվարի 11-ին` ժամը 04.20-ին, թմրամիջոց պահելու և իրացնելու կասկածանքով Ագարակ-Մեղրի ավտոճանապարհի ՌԴ սահմանապահ 2-րդ ուղեկալի 9-րդ տեղամասից,
- Լևոն Շալունցը թմրամիջոց օգտագործելու և պահելու կասկածանքով ՀՀ ոստիկանության Գորիսի բաժին է բերման ենթարկվել 2012թ. փետրվարի 11-ին` ժամը 21.20-ին, Գորիս քաղաքի Պնձաքերծ 5/13 հասցեում գտնվող իր բնակարանից։
3. Ագարակ-Մեղրի ավտոճանապարհի ՌԴ սահմանապահ զորքերի 2-րդ ուղեկալի 9-րդ տեղամասին հարակից տարածքում թմրամիջոցներ հայտնաբերելու արձանագրությամբ, համաձայն որի` Մեղրի-Ագարակ ճանապարհի 2-րդ ուղեկալի ՌԴ սահմանապահ զորքերի կողմից պաշտպանվող 2-րդ ուղեկալի 9-րդ տեղամասին հարակից բետոնե թունելանման շինության տարածքում 2012թ. փետրվարի 11-ին հայտնաբերվել է մոտ 80 գրամ քաշով, սպիտակ պոլիէթիլենային տոպրակով փաթեթավորված մուգ շագանակագույն ափիոնանման զանգված, որի վրա հարմարեցված էր կանաչ լուսարձակող սարք: Մասնակից Վրեժ Ալավերդյանը հայտարարել է, որ ինքը ՚Մոծակՙ մականունով Արթուրի և Գագիկ Պողոսյանի հետ վերջինիս վարած ՚Վազ 2121ՙ մակնիշի 56 TS 555 պետհամարանիշի ավտոմեքենայով Գորիս քաղաքի բնակիչ Լյովա Շալունցի հանձնարարությամբ եկել են վերոնշյալ վայր, որտեղ պետք է հայտնաբերեին ժամը 21-ին ԻԻՀ քաղաքացի ոմն Բենիկի կողմից ԻԻՀ-ից նետված յուրաքանչյուրը մոտ 80 գրամ քաշով ընդհանուր 10 հատ ՚ափիոնՙ տեսակի թմրամիջոցի զանգվածներ: Հայտարարել է նաև, որ եղանակային անբարենպաստ պայմանների հետևանքով ինքն հայտնաբերել է այդ փաթեթներից միայն 5-ը, որն էլ փոխանցել է Արթուրին։
4. Գործով ամբաստանյալ Արթուր Մովսիսյանի կողմից թմրամիջոցներ ներկայացնելու վերաբերյալ արձանագրությամբ, համաձայն որի` ոստիկանների բացատրական աշխատանքի շնորհիվ վերջինս 2012թ. փետրվարի 11-ին` ժամը 9.30-ի սահմաններում, Մեղրի-Ագարակ ճանապարհի 2-րդ ուղեկալի ՌԴ սահմանապահ զորքերի կողմից պաշտպանվող 2-րդ ուղեկալի 9-րդ տեղամասին հարակից բետոնյա թունելանման շինության վերջնամասում գտնվող թաքստոցից կամավոր ներկայացրել է Վրեժ Ալավերդյանի կողմից իրեն տրված 6 հատ պոլիէթիլենային փաթեթով կանաչ լուսային ազդանշանով գնդիկներ, յուրաքանչյուրը` մոտ 100 գրամ քաշով:Մասնակից Ա.Մովսիսյանը հայտարարել է, որ իր ներկայացրածն հանդիսանում է ՚ափիոնՙ տեսակի թմրամիջոց, որը ԻԻՀ տարածքից նետելու եղանակով փոխանցել է ազգությամբ պարսիկ Բենիկը, որի հետ կայացած վերջին խոսակցությունից տեղեկացել է, որ վերջինիս նետած թմրամիջոցի 10 փաթեթներից 3-ն ընկել են Արաքս գետը։
5. 2012թ. փետրվարի 11-ին` ժամը 18.10-ին, ՀՀ ոստիկանության Մեղրիի բաժնի աշխատակիցների կողմից Ագարակ-Մեղրի ճանապարհին կից 9-րդ սահմանային տեղամասի երկաթբետոնե սահմանային հիմքին կից տարածքում` Արաքս գետի կողմից, պոլիէթիլենային 2 տոպրակներով փաթեթավորված, մուգ շագանակագույն ափիոնանման զանգվածների, դրանց վրա հարմարեցված լուսարձակող սարքերի հայտնաբերման արձանագրությամբ:
Մեղադրող կողմն ամբաստանյալներին առաջադրված մեղադրանքների և մեղադրական եզրակացության հիմքում դրել և որպես ապացույց է ճանաչել նաև`
- մեկ այլ գործով ամբաստանյալ Տիգրան Չավուշյանի անձնական խուզարկության արձանագրությունը, համաձայն որի` 2011թ. հոկտեմբերի 12-ին ՀՀ ոստիկանության ԿՀԴՊ ԳՎ-ում իրականացված քննչական այդ գործողության հետևանքով նրա մոտ, ի թիվ այլ իրերի, հայտնաբերվել է մոտ 27 գրամ քաշով շագանակագույն զանգված` գնդիկներ, ինչպես նաև ՚Նոկիաՙ մակնիշի բջջային հեռախոս` դրանում տեղադրված 077-840089 հեռախոսահամարով: Խուզարկվող Տ.Չավուշյանը հայտարարել է, որ այդ գնդիկներն հանդիսանում են ՚ափիոնՙ տեսակի թմրամիջոց։
- սույն գործով ամբաստանյալներ Արթուր Մովսիսյանի և Վրեժ Ալավերդյանի անձնական խուզարկության արձանագրությունները, համաձայն որոնց` ՀՀ ոստիկանության Մեղրիի բաժնում կատարված քննչական այդ գործողությունների արդյունքում նրանց մոտ հայտնաբերվել և վերցվել են համապատասխանաբար` ՚ՄՏՍՙ մակնիշի բջջային հեռախոս` դրանում տեղադրված 094-697611 հեռախոսահամարով և ՚Նոկիա 2610ՙ մակնիշի բջջային հեռախոս` դրանում տեղադրված 094-228994 հեռախոսահամարով:
Անձնական այդ խուզարկությունների արդյունքներով վերոնշյալ անձանց մոտ թմրամիջոց չի հայտնաբերվել, հետևաբար` Գորիս վերադառնալիս մոտ 60 գրամ ՚ափիոննՙ իբր իր հետ վերցնելու վերաբերյալ գործով ամբաստանյալ Ա.Մովսիսյանի պնդումն իրականությանը չի համապատասխանում, իսկ կամովին ներկայացրած և ոստիկանների հայտնաբերած թմրամիջոցների մյուս քանակության հետ առնչություն չունենալու վերաբերալ առաջ քաշած վարկածն անհիմն է և մտացածին:
Թեև խուզարկության վերոնշյալ արձանագրություններն անվիճարկելիորեն բովանդակում են ապացուցողական արժեք ներկայացնող փաստական տվյալներ, սակայն դրանք ՀՀ քրեական դատավարական օրենսգրքով 121-րդ հոսվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով սահմանված քննչական գործողության` անձնական խուզարկության արդյունքներ են, այսինքն` ինքնին ապացույցի տեսակ, հետևաբար` բացակայում էր ՀՀ քրեական դատավարական օրենսգրքի 122-րդ հոդվածի կարգով դրանք որպես ապացույց ճանաչելու և մեղադրական եզրակացությունում ՚միջնորդավորվածՙ վկայակոչելու դատավարական անհրաժեշտությունը:
Քննվող դեպքերի ժամանակ գործով ամբաստանյալներ Տիգրան Չավուշյանի 077-242145 և 077-840089, Արայիկ Առաքելյանի 093-390097, Լևոն Շալունցի 098-102080 և 077-287000, Արթուր Մովսիսյանի 094697611, Վրեժ Ալավերդյանի 094-228994 և Սիմոն Գրիգորյանի 098-320646 բջջային հեռախոսահամարներից կատարված մուտքային և ելքային զանգերի վերծանումների, դրանց տեղանշման տվյալների /Cell-ID/ առկայությամբ և դրանց զննության արձանագրություններով, համաձայն որոնց`
- թմրամիջոց ձեռք բերելու նպատակով Գորիս մեկնած անձանցից Տիգրան Չավուշյանի շահագործած 077-242145 բջջային հեռախոսահամարը Սյունիքի մարզում տեղադրված ալեհավաքներով սպասարկվել է`
2011թ. սեպտեմբերի 3-ին` ժամը 19։19-ից մինչև 22։26-ն ընկած ժամանակահատվածում,
2011թ. սեպտեմբերի 15-ին` ժամը 00։02-ին,
2011թ. սեպտեմբերի 19-ին`ժամը 21։42-ից մինչև 21։58-ն ընկած ժամանակահատվածում,
2011թ. սեպտեմբերի 30-ին` ժամը 19։53-ից մինչև 22։40-ն ընկած ժամանակահատվածում,
2011թ. հոկտեմբերի 5-ին` ժամը 00։55-ից մինչև 02։10-ն ընկած ժամանակահատվածում,
2011թ. հոկտեմբերի 11-ին` ժամը 20։42-ից մինչև 22։25-ն ընկած ժամանակահատվածում, սակայն արդեն մեկ այլ` 077-840089 հեռախոսահամարով:
- թմրամիջոց ձեռք բերելու նպատակով Գորիս մեկնած անձանցից Արայիկ Առաքելյանի շահագործած 093-390097 բջջային հեռախոսահամարը Սյունիքի մարզում տեղադրված ալեհավաքներով սպասարկվել է`
2011թ. սեպտեմբերի 3-ին ժամը` 19։13-ից մինչև 22։42-ն ընկած ժամանակահատվածում,
2011թ. սեպտեմբերի 25-ին` ժամը 18։57-ից մինչև 19։00-ն ընկած ժամանակահատվածում,
2011թ. սեպտեմբերի 30-ին` ժամը 20։37-ից մինչև 22։35-ն ընկած ժամանակահատվածում,
2011թ. հոկտեմբերի 5-ին` ժամը 00։25-ից մինչև 02։05-ն ընկած ժամանակահատվածում,
2011թ. հոկտեմբերի 11-ին` ժամը 21։03-ից մինչև 21։23-ն ընկած ժամանակահատվածում:
- թմրամիջոց ձեռք բերելու նպատակով Գորիս մեկնած անձանցից Կարո Մուրադյանի շահագործած 077-317767 բջջային հեռախոսահամարը Սյունիքի մարզում տեղադրված ալեհավաքներով սպասարկվել է`
2011թ. սեպտեմբերի 19-ից մինչև լույս 20-ը` ժամը 22։16-ից մինչև 01։32-ն ընկած ժամանակահատվածում,
2011թ. սեպտեմբերի 25-ին` ժամը 18։59-ից մինչև 20։07-ն ընկած ժամանակահատվածում,
2011թ. սեպտեմբերի 30-ին` ժամը 20։42-ից մինչև 22։17-ն ընկած ժամանակահատվածում,
2011թ. հոկտեմբերի 5-ին` ժամը 00։22-ից մինչև 00։37-ն ընկած ժամանակահատվածում,
2011թ. հոկտեմբերի 11-ին` ժամը 20։49-ին` 2։18 րոպե տևողությամբ։
Այսպիսով, Տիգրան Չավուշյանի 077-242145 /2011թ. հոկտեմբերի 11-ին` նաև 077-840089/, Արայիկ Առաքելյանի 093-390097, Կարո Մուրադյանի 077-317767 բջջային հեռախոսահամարները միևնույն օրերին Սյունիքի մարզում տեղադրված ալեհավանքներով սպասարկվել են`
2011թ. սեպտեմբերի 30-ին` ժամը 19։53-ից մինչև 22։40-ն ընկած ժամանակահատվածում,
2011թ. հոկտեմբերի 5-ին` ժամը 00։22-ից մինչև 02։10-ն ընկած ժամանակահատվածում,
2011թ. հոկտեմբերի 11-ին` ժամը 21։03-ից մինչև 22։25-ն ընկած ժամանակահատվածում։
Իր հերթին Տիգրան Չավուշյանի 077-242145 և Արայիկ Առաքելյանի 093-390097 բջջային հեռախոսահամարները միևնույն օրերին Սյունիքի մարզի ալեհավաքներով սպասարկվել են 2011թ. սեպտեմբերի 3-ից լույս 4-ը, իսկ Տիգրան Չավուշյանի 077-242145 և Կարո Մուրադյանի 077-317767 բջջային հեռախոսահամարները` 2011թ. սեպտեմբերի 19-ին:
Պարզվել է նաև, որ 2011թ. հունվարի 1-ից մինչև նոյեմբերի 17-ն ընկած 10 ամիսների ընթացքում գործով ամբաստանյալ Լ.Շալունցի 098-102080 հեռախոսահամարից ՚մեղրեցի Կարոյի, 094-203648 հեռախոսահամարին զանգեր են կատարվել միայն 2011թ. սեպտեմբերի 13-ից մինչև 2011թ. հոկտեմբերի 9-ը ընկած ժամանակահատվածում /որն համընկնում է Արայիկ Առաքելյանին, Տիգրան Չավուշյանին և Կարո Մուրադյանին Սյունիքի մարզի Գորիս քաղաքում թմրամիջոց իրացնելու ժամանակսհատվածին/: Լ.Շալունցն ընդհանուր առմամբ մեղրեցի Կարոյիի վերոնշյալ հեռախոսահամարի վրա 098-102080 հեռախոսահամարից զանգահարել է 152 անգամ, մեղրեցի Կարոյից ընդունել թվով 102 մուտքային զանգ: Լ.Շալունցի մեկ այլ` 077-287000 հեռախոսահամարից ՚մեղրեցի Կարոյիՙ 094-203648 հեռախոսահամարին փոխադարձ զանգերը կատարվել են 2011թ. հոկտեմբերի 9-ից մինչև նոյեմբերի 16-ն ընկած ժամանակահատվածում։
Արայիկ Առաքելյանի շահագործած 093-390097 և Կարոյի /մեղրեցի/ 094-203648 հեռախոսահամարների միջև 2011թ. հունվարի 1-ից մինչև 2011թ. նոյեմբերի 17-ի ընթացքում զանգեր են կատարվել միայն 2011թ. սեպտեմբերի 25-ից մինչև 2011թ. նոյեմբերի 10-ն ընկած ժամանակահատվածում, դրանցից 17 զանգերն ելքային են, 9-ը զանգերը` մուտքային: Այդ զանգերի ընթացքում`
2011թ. սեպտեմբերի 25-ին` ժամը 09։28-ից մինչև 14։40-ն ընկած ժամանակահատվածում կատարված 5 զանգերի ժամանակ Ա.Առաքելյանի բջջային հեռախոսն սպասարկվել է Կոտայքի մարզի Արամուս գյուղում /վերջինիս բնակության վայրում/, ապա Երևան քաղաքում տեղադրված ալեհավաքներով,
2011թ. սեպտեմբերի 30-ին` ժամը 09։42-ից մինչև 22։28-ն ընկած ժամանակահատվածում կատարված ընդհանուր 7 զանգերի ժամանակ Ա.Առաքելյանի բջջային հեռախոսահամարն սպասարկվել է Սյունիքի մարզի Դարբաս, Եռաբլուր, Խնձորեսկ, Սիսիան-Գորիս ավտոճանապարհ վրա տեղադրված ալեհավաքներով,
2011թ. հոկտեմբերի 5-ին` ժամը 00։30-ից մինչև 02։05-ին կատարված 4 զանգերը սպասարկվել են Սյունիքի մարզում, իսկ ըստ տեղանշման տվյալների` Ա.Առաքելյանի բջջային վերոնշյալ հեռախոսահամարը ժամը 00։30-ից մինչև 02։05-ն ընկած ժամանակահատվածում սպասարկվել է Սյունիքի մարզի Գոռհայք հեռուստաաշտարակի, Եռաբլուր հեռուստաաշտարակի, Խնձորեսկ գյուղի, Սիսիան-Գորիս ավտոճանապարհ վրա տեղադրված ալեհավաքներով,
2011թ. հոկտեմբերի 9-ին` ժամը 10։18-ից մինչև 19։44-ն ընկած ժամանակահատվածում կատարված 3 զանգերի, 2011թ. հոկտեմբերի 11-ին` ժամը 17։11-ին և 21։36-ն ընկած ժամանակահատվածում կատարված 5 զանգերի, 2011թ. նոյեմբերի 10-ին` ժամը 15։00-ին կատարված զանգերի ժամանակ Ա.Առաքելյանի բջջային հեռախոսն սպասակվել է Սյունիքում մարզում տեղադրված ալեհավաքներով:
Կարո Մուրադյանի 077-317767 և Կարոյի /մեղրեցի/ 094-203648 հեռախոսահամարների միջև կայացել են փոխադարձ 4 զանգեր, որոնց ժամանակ` 2011թ. սեպտեմբերի 19-ից լույս 20-ի գիշերը` ժամը 22։27-ից մինչև ժամը 01։32-ն ընկած ժամանակահատվածում, Կ.Մուրադյանի բջջային հեռախոսահամարն սպասարկվել է Սյունիքի մարզում տեղադրված ալեհավաքներով։
Տիգրան Չավուշյանի 077-242145 և Կարո /մեղրեցի/ 094-203648 հեռախոսահամարների միջև կայացել են փոխադարձ 3 զանգեր, որոնց ժամանակ` 2011թ. սեպտեմբերի 19-ին և 2011թ. հոկտեմբերի 10-ին Տ.Չավուշյանի բջջային հեռախոսահամարն սպասարկվել է Երևան քաղաքում տեղադրված ալեհավաքներով:
Գործով ամբաստանյալներ Լևոն Շալունցի 077-287000 հեռախոսահամարի և Սիմոն Գրիգորյանի շահագործած 098-320646 բջջային հեռախոսահամարի մուտքային և ելքային զանգերի ուսումնասիրությամբ դատարանը փաստել է, որ 2011թ. հոկտեմբերի 25-ից մինչև 2012թ. փետրվարի 10-ը` ժամը 18։19-ը, այդ թվում` 2012թ. փետրվարի 1-ից մինչև փետրվարի 9-ի ժամը 13։38-ն ընկած ժամանակահատվածում, կատարվել են ընդհանուր առմամբ 12 զանգ: 2011թ. ընթացքում նույն հեռախոսահամարների միջև առկա երկկողմանի զանգերից վերջինը կատարել է Ս.Գրիգորյանը` 2011թ. նոյեմբերի 22-ին` ժամը 15։49-ին, զանգահարելով Լ.Շալունցին և 0։33 րոպե տևողությամբ հաղորդակցվելով վերջինիս հետ:
Դրանով իսկ դատարանն հաստատված է համարել Լևոն Շալունցի և քրեակատարողական հիմնարկի դատապարտյալի միջև հեռախոսայիան կապի առկայությունը, իսկ վերջինիս ցուցմունքների հետ համադրման և գնահատման արդյունքներով` թմրամիջոցի ձեռքբերման հարցով Լ.Շալունցին զանգահարելու և պայմանավորվելու, նրանից թմրամիջոց ձեռք բերելու և ձեռք բերելու փորձի փաստերը։
Դատարանը, վերոնշյալ վերլուծությունը կատարելով, հաշվի է առել այն, որ քննությանը հետաքրքրող վայրում` Սյունիքի մարզում, հեռախոսազանգերի տեղանշման տվյալների ինքնին բացակայությունը նույն վայրում ամբաստանյալներից որևէ մեկի ներկայությունը բացառող բավարար փաստարկ չէ, քանի որ բջջային հեռախոսազանգն համապատասխան ալեհավաքով սպասարկվում է բացառապես զանգեր կատարելու կամ ընդունելու պարագայում /դրա մասին են վկայում վերծանումներում հեռախոսազանգերի տևողության վերաբերյալ նշումները/: Սակայն զանգեր կատարելու կամ ընդունելու պարագայում զանգերի տեղանշման տվյալները /Cell-ID/ հաստատում են տվյալ անձի գտնվելու որոշակի, մոտավոր վայրը, տվյալ դեպքում` Սյունիքի մարզում սույն կամ մեկ այլ գործով ամբաստանյալների գտնվելու փաստը /իհարկե բջջային հեռախոսներն իրենց մոտ լինելու փաստն հաստատվելու պարագայում, որը տվյալ դեպքում ապացուցվել է դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցների բավարար համակցությամբ/:
Գործով ամբաստանյալներ Վրեժ Ալավերդյանի և Արթուր Մովսիսյանի իրարամերժ նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքները ստուգելու, դրանց արժանահավատությունը պարզելու նպատակով ուսումնասիրվել են 2011թ. հունվարի 1-ից մինչև 2102թ. փետրվարի 11-ն ընկած ժամանակահատվածում վերջիններիս շահագործած / նաև նրանց անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերված/ բջջային հեռախոսահամարներից կատարված մուտքային և ելքային զանգերի վերծանումները, որի արդյունքներով պարզվել է, որ Արթուր Մովսիսյանը թմրամիջոցի մաքսանենգության վերջին դեպքի օրը` 2012թ. փետրվարի 10-ին, իր 094-697611 բջջային հեռախոսահամարից 16 անգամ, այդ թվում` ժամը 22։31-ից մինչև 23։36-ն ընկած ժամանակահատվածում, զանգահարել է Վ.Ալավերդյանի շահագործած 094-228994 բջջային հեռախոսահամարի վրա, մասնավորապես` ժամը 22։31-ին, ժամը 22։32-ին, ժամը 22։35-ին, ժամը 22։39-ին, ժամը 22։43-ին, ժամը 22։47-ին, ժամը 22։51-ին, ժամը 22։54-ին, ժամը 22։58-ին, ժամը 23։07-ին, ժամը 23։09-ին, ժամը 23։10-ին, ժամը 23։17-ին, ժամը 23։31-ին, ժամը 23։35-ին և ժամը 23։36-ին, այդ ժամանակահատվածում Վ.Ալավերդյանի բջջային հեռախոսահամարը սպասարկվել է Ագարակ քաղաքի և Մեղրիի հեռուստաաշտարակի վրա տեղադրված ալեհավաքներով, իսկ Ա.Մովսիսյանի հեռախոսահամարը` Մեղրիի հեռուստաաշտարակի և Սյունիքի մարզի Լեհվազ գյուղում տեղադրված ալեհավաքներով: Դրանով իսկ հերքվել է ամբաստանյալ Վ.Ալավերդյանի դատաքննական ցուցմունքն այն մասին, որ Ա.Մովսիսյանը ՚Վազ 2121ՙ մակնիշի մեքենայից իջել և վերադարձել է մոտ 5 րոպե անց, քանի որ տեղանշման տվյալները վկայում են առնվազն 1 ժամ տևողությամբ ՀՀ պետական սահմանի մոտ ինչպես Ա.Մովսիսյանի, այնպես էլ Վ.Ալավերդյանի գտնվելու, հետևաբար նաև` արտանետված թմրամիջոցի որոնման աշխատանքներին մասնակցելու, դրանով իսկ անուղղակիորեն նաև թմրամիջոցի մաքսանենգության փաստերի մասին: Վերոնշյալով հերքվում է նաև վկա Գ.Պողոսյանի դատաքննական ցուցմունքն այն մասին, թե իբր վերջինս իր վարած ՚Վազ 2121ՙ մակնիշի ավտոմեքենայով Ա.Մովսիսյանին և Վ.Ալավերդյանին նշանակետ` Ագարակ է հասցրել և մեքենայից իջեցրել 2012թ. փետրվարի լույս 11-ի գիշերը` ժամը 24-ից 1-ի սահմաններում, քանի որ ոմն Բենիկի 98-9149292958 հեռախոսահամարից ժամը 21։03-ից հեռախոսազանգ ստանալու պահին, վերջինիս հետ այդ ժամի /ժամը 21։00-ի/ վերաբերյալ նախապես ձեռք բերված պայմանավորվածության համաձայն, Ա.Մովսիսյանի բջջային հեռախոսահամարն արդեն իսկ սպասարկվել է մաքսանենգության դեպքի վայրում` Սյունիքի մարզի Լեհվազ գյուղում տեղադրված ալեհավաքով։
Ամբաստանյալ Ա.Մովսիսյանի հնարավոր հեռախոսային կապը իրանցու, ըստ դատաքննության տվյալների` թմրամիջոցների մաքսանենգություն կատարած ոմն Բենիկի հետ ստուգելու և պարզելու նպատակով ուսումնասիրվել են Ա.Մովսիսյանի 094-697611 հեռախոսահամարի մուտքային և ելքային զանգերի վերծանումները` Իրանի կապի օպերատորից կատարված զանգերի և դեպի Իրան ՀՀ-ից Ա.Մովսիսյանի շահագործած վերոնշյալ հեռախոսահամարից կատարված /միջազգային/ զանգերի առկայության փաստը պարզելու տեսանկյունով, նախևառաջ` մաքսանենգության վերջին դեպի օրվա կտրվածքով։
Պարզվել է, որ մաքսանենգության վերջին դեպքի օրը` 2012թ. փետրվարի 10-ին` ժամը 14։33-ին Իրանից` 98-9149292958 հեռախոսահամարից Ա.Մովսիսյանի բջջային վերոնշյալ հեռախոսահամարի վրա, իրոք, կատարվել է 2։54 րոպե տևողության հեռախոսազանգ, այդ կապակցությամբ ամբաստանյալներ Ա.Մովսիսյանի և Լ.Շալունցի նախաքննական ցուցմունքները ճիշտ են, որի կատարման պահին Ա.Մովսիսյանի բջջային հեռախոսն սպասարկվել է Գորիս քաղաքում տեղակայված ալեհավաքով:Նույն համարից երկրորդ զանգն ընդունելու պահին` ժամը 20։12-ին, Ա.Մովսիսյանի բջջային հեռախոսահամարն արդեն սպասարկվել է Սյունիքի մարզի Մեղրի քաղաքում: Ժամը 21։03-ից մինչև 23։13-ն ընկած ժամանակահատվածում 98-9149292958 հեռախոսահամարից Ա.Մովսիսյանի բջջային նույն հեռախոսահամարի վրա ընդհանուր մոտ 12 րոպե տևած թվով 9 հեռախոսազանգերի կատարման ժամանակ վերջինիս բջջային հեռախոսահամարն սպասարկվել են բացառապես հետևյալ ալեհավաքներով` Մեղրու հեռուստաաշտարակ, Ագարակ քաղաք, Լեհվազ և Վահրավառ գյուղեր: Պարզվել է նաև, որ Ա.Մովսիսյանի 094-697611 հեռախոսահամարից ԻԻՀ-ն հեռախոսային կապի օպերատորի սպասարկած 98-9149292958 /ըստ դատաքննության տվյալների` բաժանորդ Բենիկի/ հեռախոսահամարի վրա ելքային որևէ զանգեր չեն արձանագրվել, այդ կապակցությամբ գործով ամբաստանյալ Վ.Ալավերդյանի նախաքննական ցուցմունքը ճիշտ չէ, ինչը կարող էր լինել նաև բարեխիղճ մոլորության հետևանք /ինքնին չի բացառում ոմն Բենիկի կողմից Ա.Մովսիսյանին զանգահարելու և նույն թեմայով Վ.Ալավերդյանի ներկայությամբ հաղորդակցվելու փաստը, որպիսի բազմաթիվ զանգեր իրականում արձանագրված են, որը նաև իր նախաքննական ցուցմունքներում հաստատել է գործով ամբաստանյալ Ա.Մովսիսյանը/:
Պարզվել է նաև, որ իրանական 98-9149292958 հեռախոսահամարից /ըստ դատաքննության տվյալների` ոմն Բենիկից/ հեռախոսազանգեր ստանալիս ամբաստանյալ Ա.Մովսիսյանի 094-697611 հեռախոսահամարը սպասարկվել է մաքսանանգության վերջին դեպքի վայրն ընդգրկող ալեհավաքներով, այդ թվում`
2011թ. նոյեմբերի 2-ին` ժամը 06։14-ից մինչև 07։19-ն ընկած ժամանակահատվածում` 98-9149292958 հեռախոսահամարից իրար հաջորդած 7 հեռախոսազանգ, որոնց ժամանակ Ա.Մովսիսյանի բջջային հեռախոսահամարն սպասարկվել է Սյունիքի մարզի Լեհվազ գյուղում, Մեղրիի հեռուստաաշտարակի վրա տեղադրված ալեհավաքներով,
2011թ. նոյեմբերի 21-ին` ժամը 05։17։40-ից մինչև 06։30-ն ընկած ժամանակահատվածում` իրար հաջորդած 5 հեռախոսազանգ, որոնց ժամանակ Ա.Մովսիսյանի բջջային հեռախոսահամարը սպասարկվել է Սյունիքի մարզի Վահրավառ գյուղում և Մեղրիի հեռուստաաշտարակի վրա տեղադրված ալեհավաքներով,
2011թ. դեկտեմբերի 18-ին` ժամը 05։41-ից մինչև 06։00-ն ընկած ժամանակահատվածում` իրար հաջորդած 4 հեռախոսազանգ, որոնց ժամանակ Ա.Մովսիսյանի բջջային հեռախոսահամարն սպասարկվել է Սյունիքի մարզի Լեհվազ գյուղում և Մեղրիի հեռուստաաշտարակի վրա տեղադրված ալեհավաքներով,
2012թ. հունվարի 12-ին` ժամը 03։06-ից մինչև 07։24-ն ընկած ժամանակահատվածում` իրար հաջորդած 9 հեռախոսազանգ, որոնց ժամանակ Ա.Մովսիսյանի բջջային հեռախոսահամարը շահագործվել է Սյունիքի մարզի Լեհվազ գյուղում, Մեղրիի հեռուստաաշտարակի, Ագարակ քաղաքում տեղադրված ալեհավաքներով։
Այդ կերպ արձանագրելով մաքսանենգության դեպքի վայրն սպասարկվող ալեհավաքները, դրանք և ամբաստանյալ Ա.Մովսիսյանի շահագործած բջջային 094-697611 հեռախոսահամարի վերծանումներում ֆիքսված, Իրանից ստացած /միջազգային/ այլ հնարավոր հեռախոսահամարների զանգերի հետ համադրելու արդյունքներով պարզվել է նաև, որ 2011թ. հունվարի 1-ից մինչև 2012թ. փետրվարի 12-ն ընկած ողջ ժամանակահատվածում Իրանի Իսլամական Հանրապետությունից առաջին զանգն Ա.Մովսիսյանը ստացել է դեռևս 2011թ. օգոստոսի 23-ին` ժամը 13։39-ին, /ինչն համապատասխանում է վերջինիս նախաքննական ցուցմունքներին տարեթվի, սակայն ոչ ամսաթվի առումով` նշել էր 2011թ. հոկտեմբեր ամիսը/, սակայն այդ մուտքային զանգը կատարվել է մեկ այլ` իրանական կապի օպերատորի կողմից սպասարկվող 98-9148956238 հեռախոսահամարից: Այդ և Ա.Մովսիսյանի շահագործած բջջային 094-697611 հեռախոսահամարի միջև կատարված բոլոր զանգերի վերհանմամբ և վերլուծությամբ պարզվել է, որ այդ զանգերի կատարման ժամանակ Ա.Մովսիսյանի վերոնշյալ բջջային հեռախոսահամարը գլխավորապես սպասարկվել է մաքսանենգության 2012թ. փետրվարի 10-ի դեպքի վայրին կից տարածքը սպասարկող նույն ալեհավաքներով` Մեղրու հեռուստաաշտարակ, Ագարակ քաղաք, Սյունիքի մարզի Լեհվազ և Վահրավառ գյուղեր, այդ թվում`
2011թ. օգոստոսի 26-ին` ժամը 20։12-ից մինչև 23։56-ն ընկած ժամանակահատվածում Ա.Մովսիսյանի բջջային հեռախոսահամարի վրա կատարվել են իրար հաջորդած 10 հեռախոսազանգ, որի ընթացքում վերջինիս բջջային հեռախոսահամարը շահագործվել է Մեղրի կայարանում /Իրանի սահմանին հարակից/, Մեղրիի հեռուստաաշտարակի վրա և Ագարակ քաղաքում տեղադրված ալեհավաքներով,
2011թ. սեպտեմբերի 12-ին` ժամը 18։47-ից մինչև 21։35-ն ընկած ժամանակահատվածում` իրար հաջորդած 17 հեռախոսազանգ, որոնց ժամանակ Ա.Մովսիսյանի բջջային հեռախոսահամարը շահագործվել է Ագարակ քաղաքում, Մեղրիի հեռուստաաշտարակի վրա տեղադրված ալեհավաքներով,
2011թ. սեպտեմբերի 23-ին` ժամը 06։15-ից մինչև 10։36-ն ընկած ժամանակահատվածում` իրար հաջորդած 5 հեռախոսազանգ, որոնց ժամանակ Ա.Մովսիսյանի բջջային հեռախոսահամարն սպասարկվել է Ագարակ քաղաքում, Մեղրիի հեռուստաաշտարակի վրա, Մեղրիի կայարանում (Իրանի սահմանին կից) տեղադրված ալեհավաքներով,
2011թ. հոկտեմբերի 11-ին` ժամը 06։18-ից մինչև 09։52-ն ընկած ժամանակահատվածում` իրար հաջորդած 12 հեռախոսազանգ, որոնց ժամանակ Ա.Մովսիսյանի բջջային հեռախոսահամարը շահագործվել է Սյունիքի մարզի Վահրավառ և Լեհվազ գյուղերում, Մեղրիի հեռուստաաշտարակի վրա տեղակադրած ալեհավաքներով։
Այսպիսով, հեռախոսային զանգերի և դրանց տեղանշման տվյալների հետազոտության և վերլուծության, դատաքննությամբ հետազոտված այլ /անձնական և իրեղեն/ ապացույցների հետ համադրման արդյունքներով` դատարանը փաստել է, որ `
- գործով ամբաստանյալ Ա.Մովսիսյանն ունեցել է Իրանից թմրամիջոցի ձեռքբերման իր աղբյուրը /ըստ դատաքննության տվյալների` իրանցի Բենիկ/,
- մաքսանենգ ճանապարհով թմրամիջոցն Իրանից Հայաստան է տեղափոխվել առնվազն 6 դրվագներով /թեև Ա.Մովսիսյանի և Բենիկի հեռախոսազանգերի վերծանումները և դրանց տեղանշման տվյալները վկայում են նման 8 դեպքերի մասին/, յուրաքանչյուր արտանետված թմրամիջոցի քանակությունն եղել է առանձնապես խոշոր չափերի /որի մասին է վկայում վերջին դեպքով հայտնաբերված թմրամիջոցի մեծ քանակությունը, արտանետված թմրամիջոցների փաթեթների քանակին համապատասխան լուսարձակող սարքերի թիվը, ամբաստանյալների նախաքննական խոստովանական /ուղղակի կամ անուղղակի/ ցուցմունքները/,
- մաքսանենգության վերջին դեպքով թմրամիջոցն ընդունելիս ամբաստանյալ Ա.Մովսիսյանը նախորդ դեպքերից արդեն իսկ ծանոթ և քաջատեղյակ էր թմրամիջոցի արտանետման-ընդունման` մաքսանենգության վայրին և եղանակին. այդ տեղանքին Ա.Մովսիսյանի ծանոթ լինելն անուղղակիորեն ընդունել է թե վերջինս, թե գործով ամբաստանյալ Վ.Ալավերդյանը` մինչդատական վարույթի ընթացքում խոստովանական ցուցմունքներ տալիս, ավելին` Ա.Մովսիսյանն իր բջջայինից ոմն Բենիկին ելքային որևէ զանգ այդ օրն առհասարակ չի կատարել, ինչն ամենևին էլ բնորոշ չէ անծանոթ տեղանքում մթության պայմաններում թմրամիջոցի գաղտնարան փնտրող անձի վարքագծին: Ոմն Բենիկի 98-9148956238 հեռախոսահամարից զանգեր չեն կատարվել նաև Վ.Ալավերդյանի մոտ եղած բջջային 094-228994 հեռախոսահամարից, թեև վերջինիս և Ա.Մովսիսյանին գրեթե դեպքի վայրից ՀՀ ոստիկանության Մեղրիի բաժին բերման և անձնական խուզարկության ենթարկելու արդյունքներով հայտնաբերվել են բացառապես վերոնշյալ բջջային երկու հեռախոսները:
-առանձնապես խոշոր չափերի ՚ափիոնՙ տեսակի թմրամիջոցի առաջին խմբաքանակն Ա.Մովսիսյանը ստացել է 2011թ. օգոստոսի 25-ի լույս 26-ի գիշերը, իսկ վերջինը` 2012թ. փետրվարի 10-ին` այդ ժամանակահատվածում փաստացի ունենալով նույն չափերով թմրամիջոց գործածելու, Լ.Շալունցին իրացնելու, վերջինիս միջոցով ամբաստանյալներ Ս.Գրիգորյանին և Վ.Ալավերդյանին, Արման Ղազարյանին, սույն մեղադրանքի հետ առնչվող մեկ այլ գործով ամբաստանվողներ Տ.Չավուշյանին, Ա.Առաքելյանին և Կ.Մուրադյանին իրացնելու իրական հնարավորություն, որից և օգտվել է /ըստ դատաքննության արդյունքների/:
Այսպիսով, վերծանումների, դրանց զննության արձանագրությունների վերոնշյալ վերլուծության և դատաքննությամբ հետազոտված այլ ապացույցների համադրման և գնահատման արդյունքներով դատարանն առավել արժևորել և կարևորել է սույն գործով ամբաստանվող, ինչպես նաև սույն գործի մեղադրանքի հետ առնչվող մեկ այլ գործով ամբաստանվող անձանց նախաքննական ցուցմունքները /վերոնշյալ վերապահումներով/, դրանցով նաև ապացուցված է համարել`
- թմրամիջոցները Իրանից, մաքսանենգ ճանապարհով ՀՀ փոխադրելու փաստը,
- այդ փոխադրումն ամբաստանյալներ Լ.Շալունցի և Ա.Մովսիսյանի դրդչությամբ` նյութական շահագրգռվածությամբ կատարելու, վերջինիս կողմից թմրամիջոցը պետական սահմանին կից տարածքից անմիջականորեն ձեռք բերելու /վերջին դրվագով Վ.Ալավերդյանի օժանդակությամբ/, ԻԻՀ-ից թմրամիջոցի մաքսանենգություն կատարած անձի /ոմն Բենիկի/ հետ այդ կապակցությամբ բջջային հեռախոսահամարներով Ա.Մովսիսյանի հաղորդակցվելու փաստը,
- թմրամիջոցների մաքսանենգության և դրանց իրացման մոտավոր օրերն ու վայրերը,
- թմրամիջոցների ապօրինի շրջանառության դեպքերի օրերին Լ.Շալունցի և սույն գործով ամբաստանվող անձանց, մեղրեցի Կարոյի միջև փոխադարձ զանգերի, և այդ զանգերի միջոցով հանդիպումների /ըստ տեղանշման տվյալների/ և պայմանավորվածությունների /ըստ ցուցմունքների/ առկայությունը։
Դատաքննության ընթացքում հարցաքննված անձանց հակասական, այդ թվում` իրարամերժ ցուցմունքները գնահատելիս դատարանը ղեկավարվել է հետևյալ իրավական վերլուծություններով.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի համաձայն` դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազն ապացույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ: Քրեական դատավարությունում ոչ մի ապացույց նախապես հաստատված ապացույցի ուժ չունի:Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը չպետք է կանխակալ մոտեցում ցուցաբերեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան՝ մինչև դրանց հետազոտումը պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի համաձայն՝ յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման՝ վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ՝ գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից։
Օրենքի և դատարանի առջև հավասարության սկզբունքն ամրագրած ՀՀ քրեական դատավարական օրենսգրքի 8-րդ հոդվածի համաձայն՝ որոշակի փաստական հանգամանքներ ունեցող գործով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի կամ Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի դատական ակտի հիմնավորումները, այդ թվում՝ օրենքի մեկնաբանությունները, պարտադիր են դատարանի համար նույնանման փաստական հանգամանքներով գործի քննության ժամանակ:
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը 2010թ. փետրվարի 12-ի թիվ ԵՔՐԴ/0632/01/08 Մ.Հովհաննիսյանի և Ա.Մարտիրոսյանի վերաբերյալ քրեական գործով այն իրավական դիրքորոշումն է արտահայտել, որ ՚թեպետ ապացույցների գնահատումը կատարվում է ներքին համոզման հիման վրա, այն չի կարող կամայական լինել: Դրա հիմքում պետք է դրված լինի գործի բոլոր հանգամանքների լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննությունը: Ապացույցների գնահատումը համապատասխան որոշումներում պետք է արտահայտվի պատճառաբանական եզրահանգումների ձևով՝ հիմնավորելով, թե ինչու որոշ ապացույցներ դրվել են որոշման հիմքում, իսկ մյուսները՝ մերժվել են՝ ճանաչվելով ոչ հավաստիՙ: Համաձայն նույն նախադեպային որոշման մեկնաբանությունների՝ հակասական ապացույցների առկայության պարագայում, երբ հնարավոր չէ հիմնավորված հետևության հանգել անձի մեղավորության կամ անմեղության և այլ հարցերի վերաբերյալ, վարույթն իրականացնող մարմինը կարող է ապացույցների մի մասին մյուսների նկատմամբ առավելություն կամ նվազ կարևորություն տալ միայն ապացույցների հետազոտությունից և գնահատումից հետո։
Վերոնշյալ իրավական վերլուծությունների լույսի ներքո` դատարանն արձանագրել է, որ նախ` ենթադրյալ խոշտանգման մասին սույն գործով ամբաստանյալների կողմից մինչդատական վարույթի և դրա նկատմամբ դատական վերահսկողության ողջ ժամանակահատվածում չբարձրաձայնելու, նախաքննական մարմնի կողմից ամբաստանյալներից յուրաքանչյուրին լռելու և պաշտպանական իրավունքները պարզաբանելու և այդ իրավունքներն պատշաճ ապահովելու, խոշտանգման վերաբերյալ Դատարանի կողմից ՀՀ հատուկ քննչական ծառայություն հաղորդում ուղարկելու և դրա կապակցությամբ նյութերի նախապատրաստման արդյունքներով հանցադեպի բացակայության պատճառաբանությամբ քրեական գործի հարուցումը մերժելու մասին 2013թ. հունիսի 14-ին կայացված /չվերացված/ որոշման առկայության, վերոնշյալ որոշումը չբողոքարկելու պայմաններում ենթադրյալ խոշտանգման վերաբերյալ պաշտպանական կողմի պատճառաբանությունները մտացածին են, վիճարկած ապացույցներն այդ հիմքով անթույլատրելի ճանաչելու փաստական և իրավական հիմքերը բացակայում են:
Այդ ապացույցները ՀՀ քրեական դատավարական օրենսգրքի 105-րդ հոդվածի տեսանկյունով թույլատրելի են, միմյանց և այլ ապացույցների հետ համադրման ու գնահատման արդյունքներով կարող են դրվել դատավճռի հիմքում:
Որպիսի պայմաններում, նշվածի վերաբերյալ պաշտպանության կողմի բերված պատճառաբանություններն անհիմն են և պաշտպանության կողմի ներկայացված վերաքննիչ բողոքները բավարարելու հիմք համարվել չեն կարող:
Սույն գործով ամբաստանյալներ Ա.Մովսիսյանի, Լ.Շալունցի, Վ.Ալավերդյանի, մասամբ նաև Ս.Գրիգորյանի, ինչպես նաև սույն գործով մեղադրանքի հետ առնչվող մեկ այլ գործով ամբաստանյալներ /սույն գործով հարցաքննվելու պահին/ Տիգրան Չավուշյանի, Արմեն Մարկոսյանի և Կարո Մուրադյանի հակասական և իրարամերժ նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքները դատաքննությամբ հետազոտված այլ ապացույցների հետ համադրելու և գնահատելու արդյունքներով` դատարանը փաստել է, որ դրանք պայմանավորված են սույն, ինչպես նաև Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանում գրեթե զուգահեռաբար քննվող քրեական գործերով հնարավոր քրեական պատասխանատվությունից և խիստ պատժից իրենց ապահովագրելու կամ զերծ պահելու, նախաքննական հավաստի /որոշակի վերապահումներով/ ցուցմունքներից որևէ կերպ, այդ թվում` ենթադրյալ խոշտանգման ենթարկվելու պատրվակով հրաժարվելու միասնական շարժառիթով, ինչով և պայմանավորված է տվյալ ցուցմունքներն ընդհանրացված կարգով վերլուծելու, հետազոտելու և գնահատելու հանգամանքը:
Այսպիսով, պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում հետազոտելով և գնահատելով վերոնշյալ անձանց նախաքննական խոստովանական և դատաքննական խուսափողական ցուցմունքները` դատարանն առավել արժևորել է նախաքննականը` նկատի ունենալով, որ դրանք ՀՀ քրեական դատավարական օրենսգրքի 105-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին և 5-րդ կետերի տեսանկյունով թույլատրելի ապացույցներ են, դրանցում նշված փաստական տվյալները` թմրամիջոցների ձեռքբերման և իրացման հանգամանքների վերաբերյալ, հաստատվել են դատաքննությամբ հետազոտված այլ ապացույցների համակցությամբ։
Գնահատելով ամբաստանյալներ Լևոն Շալունցի, Արթուր Մովսիսյանի և Վրեժ Ալավերդյանի գործի քննության ընթացքում տված ցուցմունքները, դրանք համադրելով միմյանց և գործով ձեռք բերված մյուս փաստական տվյալների հետ, վերաքննիչ դատարանը ոչ արժանահավատ է համարում վերջիններիս կողմից բերված պատճառաբանություններն իրենց մեղավոր չճանաչելու, հանցանքների կատարումը իրենց իսկ կողմից հնարավորինս բացառելու և այլնի վերաբերյալ, քանի որ դրանք չեն բխում գործի օբյեկտիվ տվյալներից:
Ինչ վերաբերում է ամբաստանյալ Սիմոն Գրիգորյանի կողմից բերված պատճառաբանություններին` ամբաստանյալ Լ.Շալունցի իրական դերակատարությունը նվազեցնելու և այլնի վերաբերյալ, ապա վերաքննիչ դատարանի գնահատմամբ նշվածի վերաբերյալ վերջինիս կողմից բերված պատճառաբանությունները չեն բխում գործի օբյեկտիվ տվյալներից, որով փորձ է արվում հովհանավորության տակ վերցնել ամբաստանյալ Լևոն Շալունցին, որպեսզի վերջինս խուսափի քրեական պատասխանատվությունից:
Վերը շարադրված իրավական վերլուծությունների համատեքստում, անդրադառնալով պաշտպանության կողմի` մասնավորապես ամբաստանյալ Լևոն Շալունցի շահերի պաշտպան` Ս.Հովհաննիսյանի, ամբաստանյալ Արթուր Մովսիսյանի և վերջինիս շահերի պաշտպան` Մ.Զիլֆուղարյանի և ամբաստանյալ Վրեժ Ալավերդյանի վերաքննիչ բողոքներում բերված պատճառաբանություններին` ըստ էության մեղադրանքի հիմքում դրված փաստական տվյալները վիճարկելու, դրանց բացակայության, նյութական և դատավարական իրավունքի նորմերի խախտումներ թույլ տալու և այլնի վերաբերյալ, ապա նշվածի վերաբերյալ պաշտպանության կողմի վերաքննիչ բողոքներում բերված պատճառաբանություններն անհիմն են, չեն բխում գործի օբյեկտիվ տվյալներից և դրանք բավարարելու առումով որևէ իրավական հետևանք առաջացնել չեն կարող:
Ինչ վերաբերում է ամբաստանյալներ Լ.Շալունցին և Ա.Մովսիսյանին գործածման նպատակով խոշոր չափերի` 16,35 գրամ ՚մարիխուանաՙ տեսակի թմրամիջոց ձեռք բերելու համար ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-268-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքի հիմնավորվածությանը, ապա դատարանը եզրահանգել է, որ, այդ արարքն արդեն իսկ ընդգրկված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով նրանցից յուրաքանչյուրին առաջադրված մեղադրանքում, կատարվել է միասնական դիտավորությամբ` կազմելով մեկ հանցագործություն /դեպք/, հետևաբար` տվյալ պարագայում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-268-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հանցագործության դեպքն ինքնին բացակայում է, դրա լրացուցիչ որակումն անհիմն է, հակասում է հանցագործությունների համակցության վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 20-րդ հոդվածի սահմանմանը:
Դատարանն ամբաստանյալներ Լ.Շալունցի և Ա.Մովսիսյանի մեղադրանքում նման փոփոխություն կատարելիս հաշվի է առել ՀՀ քրեական դատավարական օրենսգրքի 309-րդ հոդվածի պահանջն առ այն, որ դրանով նրանց վիճակը չի վատթարացնում, պաշպանության իրավունքը չի խախտվում:
Տվյալ դեպքում, դատարանը հաստատված է համարել այն, որ ամբաստանյալ Արթուր Մովսիսյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով /5 դրվագներով/, 266-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով /5 դրվագներով/, 38-215-րդ հոդվածի 2-րդ մասով /6 դրվագներով/, 34-266-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով և 34-268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով, ամբաստանյալ Լևոն Շալունցը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով /5 դրվագներով/, 266-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով /4 դրվագներով/, 38-215-րդ հոդվածի 2-րդ մասով /5 դրվագներով/, 34-266-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով, 34-268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով, ամբաստանյալ Վրեժ Ալավերդյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-38-266 հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով և 34-268 հոդվածի 3-րդ մասով, ամբաստանյալ Սիմոն Գրիգորյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և 34-268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով, նրանց վերագրվող արարքները կատարել են մեղավորությամբ, դրանք համապատասխանում են վերոնշյալ հոդվածներով, մասերով և կետերով նախատեսված հանցագործությունների հատկանիշներին:
Հարկ է նշել, որ առաջադրված մեղադրանքներում ամբաստանյալների մեղավորության վերաբերյալ հետևության դատարանը հանգել է` նախապես քննարկելով պաշտպանական կողմի հարուցած /խորհրդակցական սենյակում անդրադառնալու պայմանով լուծումն հետաձգված/ միջնորդությունները.
Այսպես, պաշտպան` Սամվել Հովհաննիսյանը, պատճառաբանելով այն, որ իր վստահորդ Լ.Շալունցի, ինչպես նաև գործով ամբաստանյալ Ս.Գրիգորյանի նախաքննական, իր վստահորդի և Արայիկ Առաքելյանի, իր վստահորդի և Տիգրան Չավուշյանի առերես հարցաքննությունների արձանագրությունները, Լ.Շալունցի վերաբերյալ տոքսիկոքիմիական և դատանարկոլոգիական փորձաքննությունների եզրակացությունները ստացվել են քննչական այդ գործողությունների կատարման համար նախատեսված դատավարական կարգի էական խախտմամբ, խաբեությամբ և /կամ վերոնշյալ անձանց նկատմամբ հոգեբանական բռնություն գործադրելու արդյունքում` միջնորդել է որպես ապացույց անթույլատրելի ճանաչել դրանք:
Պաշտպանը միջնորդել է նաև `անթույլատրելի ճանաչել և հակասական ապացույցները գնահատելիս չհիմնվել խոշտանգման վերաբերյալ իրենց հաղորդման հիման վրա ՀՀ հատուկ քննչական ծառայությունում կայացված քրեական գործի հարուցումը մերժելու վերաբերալ ՀԿԳ քննիչ Ս.Տոնոյանի` 2013թ. հունիսի 14-ի որոշման հետևությունների վրա` պատճառաբանելով, որ դատարանի միջոցով ուղարկված հաղորդման շուրջ այդ քննությունն իր տեսանկյունով կատարվել է թերի և ոչ լիարժեք` հանգեցնելով անհիմն որոշման կայացման, հղում կատարելով Ա.Գրիգորյանի վերաբերյալ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի ԵՔՐԴ /0205/ 01/08 քրեական գործով նախադեպային որոշման վրա` նշելով, որ սույն գործով ևս թմրամիջոցի մաքսանենգությանը դրդելու վերաբերյալ որևէ ապացույց ձեռք չի բերվել, պարզված չէ ենթադրաբար մաքսանենգություն կատարած ոմն Բենիկի ինքնությունը, որի պայմաններում իր վստահորդ Լ.Շալունցին, ինչպես նաև Ա.Մովսիսյանին մաքսանենգության դրդչության համար մեղադրանք չպետք է առաջադրվել, վերջիններս այդ մեղադրանքում ևս ենթակա են արդարացման։
Պարզված չէ Տիգրան Չավուշյանին և սույն գործով մեղադրանքի հետ առնչվող մեկ այլ գործով ամբաստանվող անձանց ենթադրաբար թմրամիջոց իրացրած ոմն Կարոյի ինքնությունը և վերջինիս կատարածն արհեստականորեն վերագրվել է իր վստահորդ Լ.Շալունցին, ով ընդամենը դիմել էր նույն Կարոյին` Արայիկ Առաքելյանին ՚չխաբելնՙ երաշխավորելու նպատակով` խնդրելով հնարավորինս օգնել նրան, սակայն Արայիկի և Կարոյի գործերից, հնարավոր գործարքներից առհասարակ տեղյակ չէ:
Դատարանը փաստել է, որ մեղադրյալի կարգավիճակում գործով ամբաստանյալներ Տիգրան Չավուշյանի և Լևոն Շալունցի միջև 2012թ. մարտի 20-ին, վկայի կարգավիճակում գործով ամբաստանյալ Սիմոն Գրիգորյանի և մեղադրյալի կարգավիճակում Լևոն Շալունցի միջև 2012թ. փետրվարի 21-ին իրականացված առերեսման արձանագրություններն որպես ապացույց ՀՀ քրեական դատավարական օրենսգրքի 105-րդ հոդվածի 1-ին մասի 5-րդ կետի և նույն հոդվածի 2-րդ մասի տեսանկյունով անթույլատրելի են, այդ կապակցությամբ պաշտպանական կողմի միջնորդությունը` հիմնավոր, քանի որ թեև այդ քննչական գործողություններն իրականացվել են վերջիններիս պաշտպանների մասնակցությամբ /բացառությամբ Ս.Գրիգորյանի/, սակայն առերեսվողները, ստորագրություն տալով, նախազգուշացվել են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 338-րդ և 339-րդ հոդվածներով նախատեսված` սուտ ցուցմունք տալու կամ ցուցմունք տալուց խուսափելու համար քրեական պատասխանատվության մասին, հետևաբար` այդ հանգամանքը կարող էր ազդել քննչական այդ գործողությունների արդյունքում նրանցից ստացված փաստական տվյալների հավաստիության վրա։
Բացի այդ, Նորիկ Պողոսյանի վերաբերյալ 2010թ. մարտի 26-ի ՀՅՔՐԴ2/0153/01/08 և Գագիկ Միքայելյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանի 2009թ. դեկտեմբերի 18-ի թիվ ԵԱԴԴ/0085/06/09 որոշումներում արտահայտած իրավական դիրքորոշման լույսի ներքո դատարանն արձանագրել է, որ գործով ամբաստանյալ Ս.Գրիգորյանի մասնակցությամբ կատարված վերոնշյալ առերեսման, ինչպես նաև դրան նախորդած, նույն օրը վկայի կարգավիճակում վերջինիս հարցաքննության փաստով խախտվել է Սիմոն Գրիգորյանի պաշտպանության իրավունքը, քանի որ վերջինս, փաստացի հայտնվելով կասկածյալի կարգավիճակում, հարցաքննվել է որպես վկա, զրկվել լռելու և պաշտպան ունենալու իրավունքների վերաբերյալ վարույթն իրականացնող մարմնից պարզաբանում ստանալու, հետևապես` նաև դրանցից իրապես օգտվելու հնարավորությունից: Այդ հանգամանքը ևս կարող էր ազդել քննչական այդ գործողությունների արդյունքում ձեռք բերված փաստական տվյալների հավաստիության վրա։
Դատարանը եզրահանգել է, որ պաշտպան Ս.Հովհաննիսյանի միջնորդությունները մյուս մասով անհիմն են, դատարանում հետազոտված ապացույցները յուրովի մեկնաբանելու և միակողմանի գնահատելու հետևանք, որպիսի հետևությունների դատարանը հանգել է հետևյալ վերլուծությունների և դատողությունների արդյունքներով.
Պաշտպանի վիճարկված այլ ապացույցներն անթույլատրելի ճանաչելու վերաբերյալ միջնորդություններն անհիմն են, քանի որ`
2013թ. հունիսի 14-ին Լևոն և Գալուստ Շալունցներից, Արթուր Մովսիսյանից և Վրեժ Ալավերդյանից ցուցմունքներ կորզելու նպատակով ՀՀ ոստիկանության կազմակերպված հանցավորության դեմ պայքարի գլխավոր վարչության` թմրամիջոցների ապօրինի շրջանառության դեմ պայքարի վարչության աշխատակիցների կողմից ենթադրաբար գործադրված հոգեբանական, Վրեժ Ալավերդյանի նկատմամբ նաև ֆիզիկական բռնության, Լևոն և Գալուստ Շալունցների մազի և մեզի փորձանմուշներ ստանալու արձանագրություններում նրանց ստորագրությունները կեղծելու, թմրասովից դուրս գալու նպատակով բերման ենթարկված վերոնշյալ անձանց թմրամիջոց հյուրասիրելու, Շալունցներին ոստիկանության Գորիսի բաժնում անհիմն և անօրինական պահելու վերաբերյալ նախապատրաստված նյութերի քննարկման արդյունքներով ՀՀ հատուկ քննչական ծառայությունում քրեական գործի հարուցումը մերժվել է` հանցագործության դեպքերի բացակայության պատճառաբանությամբ, այսինքն` պաշտպանական կողմի վերոնշյալ վարկածն ու փաստարկներն անկախ և անկողմնակալ մարմնի կողմից պաշտոնական քննության արդյունքներով ստուգվել և հերքվել են, այդ որոշումը նույնիսկ չի բողոքարկվել, ստացել է օրինական ուժ: Հետևաբար` բացակայում են վիճարկվող ապացույցներն անթույլատրելի ճանաչելու վերաբերյալ ՀՀ քրեական դատավարական օրենսգրքի 105-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետով նախատեսված հիմքը:
Ինչ վերաբերում է հարցաքննության կամ առերեսման ընթացքում հարցադրումներ կառուցելիս վարույթն իրականացրած մարմնի` թյուրիմացաբար կամ դիտավորությամբ օգտագործած ոչ ճիշտ փաստական տվյալներին /օրինակ` մեջբերվող ցուցմունքը տված անձի շփոթությունն այլ անձի հետ և այլն/, որոնք ըստ էության կարող էին հարցաքննվող անձին մոլորության մեջ գցել, ապա դատարանի համոզմամբ տվյալ ապացույցը, նշված հանգամանքն հաստատվելու պարագայում, անթույլատրելի է միայն այդ հարցադրման պատասխանի և դրանից ածանցված այլ փաստական տվյալների մասով /թունավոր ծառի պտղի սկզբունքով/, սակայն ոչ ամբողջական ապացույցի տեսանկյունով /դատավարական կարգը պահպանելու պարագայում/, քանի որ ազդել կամ կարող էր ազդել բացառապես այդ հարցադրման կապակցությամբ ստացված փաստական տվյալների հավաստիության վրա։
Հարկ է նշել, որ թմրամիջոցի մաքսանենգության դեպքերի առկայության և դրան Լ.Շալունցի առնչության վերաբերյալ պաշտպանի վիճարկումների շուրջ դատարանը փաստել է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 39-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` կատարող է համարվում այն անձը, ով անմիջականորեն կատարել է հանցանքը կամ դրա կատարմանն անմիջականորեն մասնակցել է այլ անձանց /համակատարողների/ հետ համատեղ, ինչպես նաև հանցանքը կատարել է այնպիսի անձանց օգտագործելու միջոցով, ովքեր օրենքի ուժով ենթակա չեն քրեական պատասխանատվության կամ հանցանքը կատարել են անզգուշությամբ: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 39-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` դրդիչ է համարվում այն անձը, ով մեկ ուրիշ անձի դրդել է հանցանք կատարելու` համոզելու, նյութապես շահագրգռելու, սպառնալիքի միջոցով կամ այլ եղանակով։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 39-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` կազմակերպիչը, դրդիչը և օժանդակողը ենթակա են պատասխանատվության հանցանքը նախատեսող հոդվածով` հղում կատարելով նույն օրենսգրքի 38-րդ հոդվածին, բացառությամբ այն դեպքերի, երբ նրանք միաժամանակ եղել են հանցագործության համակատարողներ:
Այպիսով, մաքսանենգությանը հանցակցելու մասով ամբաստանյալներ Լևոն Շալունցին և Արթուր Մովսիսյանին վերագրված արարքի ճիշտ որակումը պայմանավորված է հանցագործության կատարողի /ըստ մեղադրական եզրակացության` ոմն Բենիկի/ արարքի ճիշտ որակմամբ: Ըստ դատաքննության արդյունքների` վերջինս թմրամիջոցը ԻԻՀ տարածքից ՀՀ մաքսային սահմանով, մաքսանենգ ճանապարհով տեղափոխել, այն է` արտանետել է Հայաստանի տարածք, այսինքն` անմիջականորեն և ամբողջությամբ կատարել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցակազմի օբյեկտիվ կողմը կազմող գործողությունները:
Սույն գործով իրեղեն ապացույց ճանաչված թմրամիջոցների` մաքսանենգ ճանապարհով ՀՀ տեղափոխելու մասին են վկայում հետևյալ հանգամանքները`
-թմրամիջոցի հայտնաբերումն անմիջականորեն Իրանի Իսլամական Հանրապետության և Հայաստանի Հանրապետության պետական սահմանի 2-րդ ուղեկալի 9-րդ տեղամասին հարող տարածքում, որը բնակավայրից կտրված, անմարդաբնակ վայր է։
-թմրամիջոցների փաթեթավորումը, այդ թվում` ամբաստանյալ Արթուր Մովսիսյանի կողմից իրավապահներին կամովին ներկայացրած թվով 6 փաթեթներից յուրաքանչյուրին կցված կանաչ լուսարձակող սարքերի առկայությունը, որոնց մի մասի լուսարձակման հնարավորությունն հաստատվել է նաև դատաքննության /իրեղեն ապացույցների զննման/ ժամանակ,
-մաքսանենգության վերջին դեպքով ամբաստանյալներ Ա.Մովսիսյանի և նրան օժանդակած Վրեժ Ալավերդյանի կողմից հատկապես այդ տարածք գնալու և այդ թմրամիջոցները ձեռք բերելու ուշ, մթնկա ժամը,
-մաքսանենգության դեպքի վայրում նույն օրը` դեպքից ժամեր անց, ոստիկանների հայտնաբերած այլ, բայցև լուսարձակող սարքերով հարմարեցված նույն փաթեթներով թմրամիջոցի առկայությունը,
ամբաստանյալ Ա.Մովսիսյանի շահագործած և վերջինիս անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերված 094-697611 հեռախոսահամարին մաքսանենգության վերջին դրվագի կատարման օրը` 2012թ. փետրվարի 10-ին` ժամը 14.33-ից մինչև 23.15-ն ընկած ժամանակահատվածում, Իրանի Իսլամանական Հանրապետությունից` ոմն Բենիկի 98-9149292958 հեռախոսահամարից մուտքային բազմաթիվ զանգեր արձանագրվելու փաստը, որի ժամանակ Ա.Մովսիսյանի հեռախոսահամարը, ըստ զանգերի տեղանշման տվյալների, սպասարկվել է Սյունիքի մարզի Գորիս քաղաքում, ապա` Մեղրիում, այնուհետև` մաքսանենգության դեպքերի վայրին կից Սյունիքի մարզի Լեհվազ գյուղում, Մեղրու հեռուստաաշտարակի վրա, Ագարակ քաղաքում տեղադրված ալեհավաքներով:
Ընդ որում, ըստ ամբաստանյալներ Ա.Մովսիսյանի և Վ.Ալավերդյանի` դատաքննությամբ հրապարակված և հետազոտված նախաքննական ցուցմունքների` 2012թ. փետրվարի 10-ին Ա.Մովսիսյանը Վ.Ալավերդյանի հետ թմրամիջոցի փոխանցման վայր է գնացել առանց Բենիկի կողմից հեռախոսով ուղղորդվելու, այսինքն` նախապես ծանոթ է եղել թմրամիջոցի փոխանցման-ընդունման այդ վայրին, մաքսանենգության եղանակին և այլ պայմաններին: Դրա մասին են վկայում նաև ոմն Բենիկի և Ա.Մովսիսյանի վերոնշյալ հեռախոսահամարների միջև 2011թ. օգոստոս-սեպտեմբեր ամիսների ընթացքում կայացած զանգերի ժամանակ Ագարակ քաղաքում ամբաստանյալ Ա.Մովսիսյանի բջջային նույն հեռախոսահամարի սպասարկման փաստերը /այդ թվում` 2011թ. օգոստոսի 26-ին` ժամը 20.22-ից մինչև 20.25-ն ընկած ժամանակահատվածում, 2011թ. սեպտեմբերի 12-ին` ժամը 18.47-ից մինչև 20.46-ն ընկած ժամանակահատվածում, ինչպես նաև 2011թ. սեպտեմբերի 23-ին` ժամը 06.15-ին և այլն/:
Տվյալ պարագայում, նախնական հանցավոր համաձայնության շրջանակներում գործող, համատեղ գումարներ ներդրած, թմրամիջոցի ձեռքբերման նպատակով այն Բենիկին` Իրան, ուղարկած ամբաստանյալներ Ա.Մովսիսյանը և Լ.Շալունցը գիտակցել, ցանկացել և նախատեսել են ԻԻՀ-ից այն ձեռք բերելու փաստը, Իրանում բնակվող Բենիկին նախապես ուղարկել են թմրամիջոց ձեռք բերելու համար վերջինիս պահանջած գումարները, այսինքն` համոզել և նյութապես շահագրգռել են նրան` հակելով մաքսանենգության, հետևաբար` դատարանը եզրահանգել է, որ պաշտպան Ս.Հովհաննիսյանի վիճարկումներն անհիմն են, ամբաստանյալներ Ա.Մովսիսյանի և Լ.Շալունցի կատարած հանցավոր արարքն համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-215-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին և վերջիններս քրեական պատասխանատվության և պատժի ենթակա են նաև այդ հոդվածով` նրանց մեղսագրված մաքսանենգության դրվագներին համապատասխան։
Դատաքննության արդյունքներով նաև պարզվել է, որ թմրամիջոցի իրացման հարցում ամբաստանյալ Լ.Շալունցին օժանդակած ոմն Կարոյի վերաբերյալ մասն անջատվել է առանձին վարույթ և դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցների գնահատման արդյունքներով դատարանը փաստել է, որ օժանդակած այդ անձի ինքնության անհայտ մնալը չի խոչընդոտում այդ հանցանք/ներ/ի օբյեկտիվ կողմը կազմող գործողություններն ամբողջությամբ կատարած, գործով ամբաստանյալ Լ.Շալունցի մեղավորության հարցը քննարկելուն և լուծելուն։
Որպիսի պայմաններում, նշվածի վերաբերյալ պաշտպանության կողմի` ամբաստանյալ Լևոն Շալունցի շահերի պաշտպանի վերաքննիչ բողոքում բերված պատճառաբանություններն անհիմն են և այն բավարարելու առումով որևէ իրավական հետևանք առաջացնել չեն կարող:
Այսպիսով, վերլուծելով գործի փաստական տվյալները, գնահատելով ինչպես յուրաքանչյուր ապացույց, այնպես էլ դրանք իրենց համակցությամբ, վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալներ Լևոն Վլադիմիրի Շալունցին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով /5 դրվագներով/, 266-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով /4 դրվագներով/, 38-215-րդ հոդվածի 2-րդ մասով /5 դրվագներով/, 34-266-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով, 34-268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով, Արթուր Կամոյի Մովսիսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով /5 դրվագներով/, 266-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով /5 դրվագներով/, 38-215-րդ հոդվածի 2-րդ մասով /6 դրվագներով/, 34-266-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով, 34-268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով, Վրեժ Վլադիկի Ալավերդյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-34-266-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով, 34-268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և Սիմոն Միշայի Գրիգորյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով, 34-268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով մեղսագրված արարքները որակված են ճիշտ և նրանք պետք է քրեական պատասխանատվության և պատժի ենթարկվեն:
Հիմք ընդունելով վերոգրյալը, վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանն ամբաստանյալներ Լևոն Շալունցի, Արթուր Մովսիսյանի, Վրեժ Ալավերդյանի և Սիմոն Գրիգորյանի արարքների քրեաիրավական որակման հարցում հանգել է ճիշտ հետևության, հետևաբար սույն գործով վիճարկվող դատական ակտը բեկանելու և փոփոխելու հիմքեր չկան:
Նման պայմաններում, վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Լևոն Շալունցի շահերի պաշտպանի, ամբաստանյալ Արթուր Մովսիսյանի և վերջինիս շահերի պաշտպանի, ամբաստանյալ Վրեժ Ալավերդյանի վերաքննիչ բողոքներում բերված պատճառաբանությունները` նյութական և դատավարական իրավունքի նորմերի խախտումներ թույլ տալու և այլնի վերաբերյալ, անհիմն են, չեն բխում գործի օբյեկտիվ տվյալներից և ներկայացված վերաքննիչ բողոքները բավարարելու հիմք համարվել չեն կարող:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. ՚Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի՝ համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համարՙ:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. ՚Պատիժը պետական հարկադրանքի միջոց է, որը դատարանի դատավճռով պետության անունից նշանակվում է հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ և արտահայտվում է այդ անձին իրավունքներից ու ազատություններից օրենքով նախատեսված զրկմամբ կամ դրանց սահմանափակմամբՙ:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն. ՚Պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործություններըՙ:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով սահմանված են պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները:
Վերոհիշյալ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. ՚Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթներըՙ:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն. ՚Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներովՙ:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի համաձայն. հանցանքի շարժառիթների ու նպատակների, հանցավորի դերի, հանցանքը կատարելիս ու դրանից հետո նրա վարքագծի և այլ հանգամանքների հետ կապված բացառիկ հանգամանքների առկայության դեպքում, որոնք էականորեն նվազեցնում են հանցանքի` հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, ինչպես նաև խմբակային հանցագործության մասնակցի կողմից խմբի կատարած հանցանքը բացահայտելուն ակտիվորեն աջակցելու դեպքում կարող է նշանակվել սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածով նախատեսված պատժի նվազագույն չափից ավելի ցածր պատիժ կամ ավելի մեղմ պատժատեսակ, քան նախատեսված է այդ հոդվածով, կամ չկիրառել որպես պարտադիր նախատեսված լրացուցիչ պատիժ:
՚/…/ Պատիժ նշանակելիս և այն կրելու նպատակահարմարության հարցը քննարկելիս դատարանը հաշվի է առնում նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ և 63-րդ հոդվածներով նախատեսված պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները: Հանցակազմի սահմաններից դուրս գտնվելով, դրանք բնութագրում են ինչպես կատարված հանցագործությունը, այնպես էլ հանցավորի անձնավորությունը, հնարավորություն են տալիս պատկերացում կազմել հանցավորի անձնավորության և հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանի մասին` համապատասխանաբար բարձրացնելով կամ իջեցնելով այն:
Դրանց գնահատմամբ է հնարավոր յուրաքանչյուր կոնկրետ գործով անհատական մոտեցում ցուցաբերել` ինչպես պատժի տեսակը և չափը որոշելիս, այնպես էլ այն կրելու նպատակահարմարության հարցը լուծելիս:
Քրեական օրենքի Ընդհանուր մասի վերը թվարկված դրույթներից հետևում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ ինչպես պատժատեսակի և պատժաչափի, այնպես էլ նշանակված պատիժը կրելու նպատակահարմարության վերաբերյալ դատարանի կողմից կայացված որոշումը պետք է հիմնված լինի կատարած հանցագործության, դրա առանձնահատկությունների, գործի կոնկրետ հանգամանքների, հանցավորի անձի, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների բազմակողմանի գնահատման վրա` նպատակ ունենալով ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասում նշված պատժի նպատակների իրագործման հնարավորությունը /տես ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 2007թ. հոկտեմբերի 26-ի` Թ.Տեր-Գրիգորյանի վերաբերյալ գործով ՎԲ-192/07 որոշումը/:
՚/…/Դատարանի լայն հայեցողության շրջանակներում է նաև անձի պատասխանատվությունը մեղմացնող հանգամանքների կիրառման հարցը, քանի որ համաձայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 2-րդ մասի՝ պատիժ նշանակելիս դատարանը կարող է հաշվի առնել նաև մեղմացնող այլ հանգամանքներ, որոնք նշված չեն նույն հոդվածի առաջին մասում: Այնուհանդերձ, դատարանի այս լիազորությունը բացարձակ չէ, և որպես մեղմացնող հաշվի առնվող հանգամանքները պետք է բավարարեն որոշակի չափանիշների: Դրանք են.
ա/ հանգամանքը պետք է իրական լինի, այսինքն՝ գործով ձեռք բերված ապացույցները պետք է հաստատեն դրա առկայությունը
բ/ այն պետք է ողջամտորեն նվազեցրած լինի անձի կամ նրա կատարած արարքի հանրային վտանգավորությունը
գ/ այն հաստատված ճանաչելիս դատարանը պետք է պահպանի ապացուցման ընդհանուր քրեադատավարական կանոնները. հանգամանքի առկայությունը հաստատող ապացույցները պետք է վերաբերելի և թույլատրելի լինեն, դրանք պետք է հետազոտված լինեն դատաքննության ընթացքում, ինչպես նաև պետք է պահպանվեն ապացույցների ստուգման և գնահատման օրենսդրական պահանջներըՙ /տես ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 2007թ. հունիսի 1-ի` Պ.Բայրամյանի վերաբերյալ գործով ՎԲ-84/07 որոշումը/:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն.
՚Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`/…/
6/ ենթակա է արդյոք պատժի ամբաստանյալն իր կատարած հանցանքի համար.
7/ ինչ պատիժ պետք է նշանակվի ամբաստանյալի նկատմամբ.
8/ ամբաստանյալն արդյոք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը/…/ՙ:
Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը /այսուհետ` դատարան/ պատիժ նշանակելիս հաշվի է առել ինչպես ամբաստանյալների կողմից կատարած հանցագործությունների բնույթն ու հասարակական վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ ամբաստանյալների անձը բնութագրող ու պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքները:
Քննության առնելով ամբաստանյալ Սիմոն Գրիգորյանի նկատմամբ նշանակված պատժի հարցը` վերաքննիչ դատարանը հաշվի է առնում նրա կատարած հանցագործությունների բնույթը և հասարակական վտանգավորության աստիճանը, կատարման հանգամանքները, դատական ակտում շարադրված ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալներն ու պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներն այն, որ վատառողջ է, խնամքին մինչև տասնչորս տարեկան երկու երեխաների` 2003թ. մայիսի 13-ին ծնված Կլարա Սիմոնի Գրիգորյանի /ԱԲ սերիայի 038931 համարի ծննդյան վկայականի պատճենի/ և 2006թ. հունիսի 24-ին ծնված Միքայել Սիմոնի Գրիգորյանի /ըստ ԱԲ սերիայի 038932 համարի ծննդյան վկայականի պատճենի/ առկայությունը, 1999թ. հունիսի 5-ին ծնված անչափահաս դստեր` Էլեն Սիմոնի Գևորգյանի առկայությունը /ըստ հայրության ճանաչման ԱԱ սերիայի 087697 համարի վկայականի պատճենի/, խոստովանական ցուցմունքներ տալն ու կատարածի համար զղջալը, ինչպես նաև որպես պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք հանցանքը կատարելու առանձնապես վտանգավոր ռեցեդիվը:
Հարկ է նշել, որ տվյալ դեպքում, ամբաստանյալ Սիմոն Գրիգորյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ և 67-րդ հոդվածներով ամրագրված կանոնների կիրառմամբ, հաշվի առնելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67.1-րդ հոդվածով ամրագրված պահանջներն արդեն իսկ նշանակվել է ազատազրկման ձևով պատիժ` 5 /հինգ/ տարի/ 3 /երեք/ ամիս ժամկետով:
Անդրադառնալով ամբաստանյալ Սիմոն Գրիգորյանի նկատմամբ նախատեսվածից ավելի ցածր պատիժ նշանակելու հնարավորությանը, վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ տվյալ դեպքում, վերը շարադրված հանգամանքների առկայության պայմաններում, ամբաստանյալ Սիմոն Գրիգորյանի նկատմամբ նախատեսվածից ավելի ցածր պատիժ նշանակելը չի կարող ապահովել պատժի նպատակների իրագործման հնարավորությունը:
Հիմք ընդունելով վերոգրյալը, վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ տվյալ դեպքում, ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանն ամբաստանյալ Սիմոն Գրիգորյանի նկատմամբ նշանակված պատժատեսակի և չափի, ինչպես նաև այն ռեալ կրելու նպատակահարմարության հարցում հանգել է ճիշտ եզրակացության, հետևաբար` սույն գործով վիճարկվող դատական ակտն այդ մասով ևս բեկանելու և փոփոխելու հիմքեր չկան:
Որպիսի պայմաններում, ամբաստանյալ Սիմոն Գրիգորյանի կողմից ներկայացված վերաքննիչ բողոքի պատճառաբանություններն` այն բավարարելու առումով որևէ իրավական հետևանք առաջացնել չեն կարող:
Քննության առնելով ամբաստանյալ Լևոն Շալունցի նկատմամբ նշանակված պատժի հարցը` վերաքննիչ դատարանը հաշվի է առնում նրա կատարած հանցագործությունների բնույթը և հասարակական վտանգավորության աստիճանը, կատարման հանգամանքները, դատական ակտում շարադրված ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալներն այն, որ ֆիզիկապես վատառողջ է /համաձայն ՀՀ Երևանի ՚Սուրբ Գրիգոր Լուսավորիչՙ բժշկական կենտրոն ՓԲ ընկերության տնօրեն Ա.Մինասյանի տրամադրած տեղեկանքի, ինչպես նաև ՀՀ ԱՆ հանրապետական դատական բժշկության գիտագործնական կենտրոնի դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 1460/հ եզրակացության` ախտորոշվել է սրտի իշեմիկ հիվանդություն, լարվածություն ստենոկարդիա, ֆունկցիոնալ դաս 3-րդ և այլ հիվանդություններ/, /վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ ըստ պաշտպանության կողմի ներկայացված և ՀՀ ԵԿՄ Գորիսի տարածքային բաժանմունքի կողմից 28.02.2014թ. տրված տեղեկանքի պատճենի համաձայն. Լևոն Շալունցը 1990-93թ.թ.-ից եղել է Խնձորեսկի կամավորական ջոկատում, մասնակցել է Գորիսի տարածաշրջանի ինքնապաշտպանությանը, ակտիվ մասնակցություն է ունեցել ԼՂՀ-ի սահմանների պաշտպանությանը: Վկայող, Խնձորեսկի ջոկատի հրամանատար` Սարիբեկ Սայունց/, որպես պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք հանցանքը կատարելու առանձնապես վտանգավոր ռեցեդիվը, ինչպես նաև պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ չարձանագրելը:
Հարկ է նշել, որ քննարկվող պարագայում, հանցագործությունների կատարման` վերը նշված հանգամանքներն ու առանձնահատկությունը /այդ թվում նաև, դրվագների բազմաթիվությունը/ վկայում են նրա անձի հասարակական վտանգավորության բարձր աստիճանի մասին:
Հարկ է նշել նաև, որ տվյալ դեպքում, ամբաստանյալ Լևոն Շալունցի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածով ամրագրված կանոնների կիրառմամբ, հաշվի առնելով նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67.1-րդ հոդվածով ամրագրված պահանջներն արդեն իսկ նշանակվել է ազատազրկման ձևով համաչափ պատիժ:
Քննության առնելով ամբաստանյալ Արթուր Մովսիսյանի նկատմամբ նշանակված պատժի հարցը` վերաքննիչ դատարանը հաշվի է առնում նրա կատարած հանցագործությունների բնույթը և հասարակական վտանգավորության աստիճանը, կատարման հանգամանքները, դատական ակտում շարադրված ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալներն ու պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներն այն, որ ֆիզիկապես վատառողջ է /համաձայն ՀՀ Սյունիքի մարզի Գորիսի բժշկական կենտրոնի ՓԲ ընկերության կենտրոնի տնօրենի` 2012թ. հուլիսի 30-ին տրամադրած թիվ 03-29 տեղեկանքի` ախտորոշվել է ՚վիրուսային հեպատիտ Ցՙ/, խնամքին մինչև տասնչորս տարեկան որդու` 2004թ. մարտի 5-ին ծնված Էրիկ Արթուրի Մովսիսյանի առկայությունը /ըստ 2009թ. մարտի 9-ին տրված թիվ ԱԱ 423610 սերիայի ծննդյան վկայականի պատճենի/, բնակության վայրում դրականորեն բնութագրվելը /ըստ ՚Գորիստնտՙ ՓԲ ընկերության տնօրեն Ս.Գևորգյանի 2012թ. հուլիսի 23-ին տրամադրած բնութագրի/, ինչպես նաև որպես պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք հանցանքը կատարելու առանձնապես վտանգավոր ռեցեդիվը:
Հարկ է նշել, որ քննարկվող պարագայում, հանցագործությունների կատարման` վերը նշված հանգամանքներն ու առանձնահատկությունը /այդ թվում նաև, դրվագների բազմաթիվությունը/ վկայում են նրա անձի հասարակական վտանգավորության բարձր աստիճանի մասին:
Հարկ է նշել նաև, որ տվյալ դեպքում, ամբաստանյալ Արթուր Մովսիսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածով ամրագրված կանոնների կիրառմամբ, հաշվի առնելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67.1-րդ հոդվածով ամրագրված պահանջներն արդեն իսկ նշանակվել է ազատազրկման ձևով համաչափ պատիժ:
Քննության առնելով ամբաստանյալ Վրեժ Ալավերդյանի նկատմամբ նշանակված պատժի հարցը` վերաքննիչ դատարանը հաշվի է առնում նրա կատարած հանցագործությունների բնույթը և հասարակական վտանգավորության աստիճանը, կատարման հանգամանքները, դատական ակտում շարադրված ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալներն ու պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներն այն, որ 2-րդ խմբի հաշմանդամ լինելը /ըստ 2007թ. դեկտեմբերի 17-ին տրված թիվ 1110572 վկայականի պատճենի/, խնամքին 3-րդ խմբի հաշմանդամ կնոջ` Ռուզաննա Քաթանյանի առկայությունը /ըստ 2011թ. օգոստոսի 2-ին տրված թիվ 855940 տեղեկանքի/, խնամքին մինչև տասնչորս տարեկան որդու` 2002թ. սեպտեմբերի 17-ին ծնված Վլադիկ Վրեժի Ալավերդյանի /ըստ 2002թ. սեպտեմբերի 24-ին տրված թիվ ԱԱ 351274 սերիայի ծննդյան վկայականի պատճենի/ առկայությունը, ինչպես նաև որպես պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք հանցանքը կատարելու ռեցեդիվը:
Հարկ է նշել, որ տվյալ դեպքում, ամբաստանյալ Վրեժ Ալավերդյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածով ամրագրված կանոնների կիրառմամբ, հաշվի առնելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67.1-րդ հոդվածով ամրագրված պահանջներն արդեն իսկ նշանակվել է ազատազրկման ձևով համաչափ պատիժ:
Հիմք ընդունելով վերոգրյալը, վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ տվյալ դեպքում, ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանն ամբաստանյալներ Լևոն Շալունցի, Արթուր Մովսիսյանի և Վրեժ Ալավերդյանի նկատմամբ նշանակված պատժատեսակի և չափի, ինչպես նաև այն ռեալ կրելու նպատակահարմարության հարցում նույնպես հանգել է ճիշտ եզրակացության, հետևաբար` սույն գործով վիճարկվող դատական ակտն այդ մասով ևս բեկանելու և փոփոխելու հիմքեր չկան:
Նման պայմաններում, վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ նշվածի վերաբերյալ պաշտպանության կողմի վերաքննիչ բողոքներում տեղ գտած պահանջներն անհիմն են և դրանք բավարարելու առումով որևէ իրավական հետևանք առաջացնել չեն կարող:
Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394 հոդվածներով, վերաքննիչ դատարանը


Ո ՐՈ Շ Ե Ց

Լևոն Վլադիմիրի Շալունցի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-268-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով /5 դրվագներով/, 266-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով /4 դրվագներով/, 38-215-րդ հոդվածի 2-րդ մասով /5 դրվագներով/, 34-266-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով, 34-268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով, Արթուր Կամոյի Մովսիսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-268-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով /5 դրվագներով/, 266-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով /5 դրվագներով/, 38-215-րդ հոդվածի 2-րդ մասով /6 դրվագներով/, 34-266-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով, 34-268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով, Վրեժ Վլադիկի Ալավերդյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-34-266-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով, 34-268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով, Սիմոն Միշայի Գրիգորյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով, 34-268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով, Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 22.10.2013թ. դատավճիռը թողնել օրինական ուժի մեջ, իսկ ամբաստանյալ Լ.Շալունցի շահերի պաշտպան` Ս.Հովհաննիսյանի, ամբաստանյալ Ա.Մովսիսյանի և վերջինիս շահերի պաշտպան` Մ.Զիլֆուղարյանի, ամբաստանյալներ Վ.Ալավերդյանի և Ս.Գրիգորյանի վերաքննիչ բողոքները մերժել:
Սույն որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` հրապարակվելու պահից մեկամսյա ժամկետում:



ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐª ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` ստորագրություններ

Իսկականի հետ ճիշտ է.

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐª Ա. ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ