Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ

ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

10 հոկտեմբերի 2012թ. ք. Երևան

ԵԿԴ-0129/01/12

Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը հետևյալ կազմով.

նախագահող դատավոր` Մ. Մարտիրոսյան,
քարտուղար` Է. Մկրտչյան,

մասնակցությամբ`
մեղադրողներ`
Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական
շրջանների դատախազության
ավագ դատախազ Լ. Չարխիֆալակյանի,

նույն դատախազության դատախազ Մ. Գեղամյանի,

պաշտպաններ Ս. Ոսկանյանի,
Վ. Էլբակյանի,

տուժող Վ. Ոսկանյանի,


դատարանում, դռնբաց դատական նիստում, քննեց գործն ըստ մեղադրանքի
Սմբատ Մելսիկի Գուլյանի`
ծնված 25.12.1982թ. Երևան քաղաքում, հայ, Հայաստանի Հանրապետության /այսուհետ ՀՀ/ քաղաքացի, բարձրագույն կրթությամբ, ամուրի, խնամքին ոչ ոք, չի աշխատում, նախկինում դատված`
1/ Երևանի Էրեբունու շրջանի ժողդատարանի 13.08.1998թ. դատավճռով, ՀՀ նախորդ քրեական օրենսգրքի 109-րդ հոդվածի 1-ին մասով դատապարտվել է ազատազրկման մեկ տարի ժամկետով։ Նույն օրենսգրքի 421-րդ հոդվածի կիրառմամբ, դատավճռի կատարումը հետաձգվել է մեկ տարի ժամանակով,
2/ Երևանի Շենգավիթ համայնքի առաջին ատյանի դատարանի 27.01.2000թ. դատավճռով, ՀՀ նախորդ քրեական օրենսգրքի 87-րդ հոդվածի 2-րդ մասով դատապարտվել է ազատազրկման երեք տարի վեց ամիս ժամկետով, 26.10.2000թ. ազատվել է պատժի կրումից, դատվածությունները մարված, վատառողջ է` տառապում է «անձի յուրահատուկ (փսիխոնևրոտիկ) խանգարում» հիվանդությամբ, հաշվառված է և բնակվել է ք. Երևան, Բագրատունյաց պողոտայի թիվ 22 շենքի թիվ 7 բնակարանում, կալանքի տակ է 27.02.2012թ.-ից, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով։




Գործի դատավարական նախապատմությունը

Թիվ 13181112 քրեական գործը ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Կենտրոնականի բաժնի Մարաշի բաժանմունքում հարուցվել է 20.02.2012թ., ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 1-ին մասով, անհայտ անձի կողմից Վարդան Ստեփանի Ոսկանյանին պատկանող «Օփել Օմեգա» մակնիշի, 14ՍՏ958 պետհամարանիշի ավտոմեքենայից գողություն կատարելու դեպքի առթիվ։
2012թ. փետրվարի 27-ին թիվ 13181112 քրեական գործն ուղարկվել է ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոնականի քննչական բաժին և նույն օրվա որոշմամբ ընդունվել է քննիչի վարույթ։
Ամբաստանյալ Սմբատ Մելսիկի Գուլյանին նախաքննության մարմնի կողմից մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով հետևյալ արարքի համար. «որ նա 2012թ. փետրվարի 20-ին, ժամը 15։00-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Չարենցի փողոցում բացահայտ հափշտակել է Վարդան Ստեփանի Ոսկանյանի զգալի չափի գույքը։
Այսպես. Ս.Գուլյանը 2012թ. փետրվարի 20-ին, ժամը 15.00-ի սահմաններում գտնվելով Երևանի պետական համալսարանի մոտակայքում, նկատել է Չարենցի փողոցի հարակից` համալսարանի արևելագիտության ֆակուլտետի մասնաշենքի մոտակայքում կայանված` նույն ֆակուլտետի դեկանի տեղակալ Վ.Ոսկանյանի անձնական օգտագործման «Օպել Օմեգա» մակնիշի, 14US958 պետհամարանիշի ավտոմեքենան, ապա նպատակադրվել է հիշյալ ավտոմեքենայից հափշտակություն կատարել։
Ս.Գուլյանը հանցավոր մտադրությունն իրականացնելու նպատակով մոտեցել է Վ.Ոսկանյանի ավտոմեքենային, ապա հարվածել և կոտրել է ավտոմեքենայի հետևի դռան աջակողմյան ապակին, ինչից միացել է ավտոմեքենայի պահպանության ազդանշանային համակարգը։
Վ.Ոսկանյանը լսելով ազդանշանային համակարգի ձայնը, բացել է լսարանի պատուհանը և նկատելով ավտոմեքենայի մոտ կանգնած Ս.Գուլյանին պահանջել է հեռանալ, սակայն վերջինս անտեսելով Վ.Ոսկանյանի պահանջը մուտք է գործել ավտոմեքենայի սրահ և բացահայտ հափշտակելով Վ.Ոսկանյանին պատկանող զգալի չափի` 357.000 ՀՀ դրամ ընդհանուր արժողության «Սոնի վայո» տեսակի համակարգիչը, ինտերնետային կրիչը և օպտիկական ակնոցները, դիմել է փախուստի։»։
2012թ. հուլիսի 17-ին քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան։


Դատարանի կողմից հաստատված փաստական հանգամանքները

Դատաքննությամբ, գործի տվյալներով, դատարանը հիմնավորված է համարում հետևյալը.
Ամբաստանյալ Սմբատ Մելսիկի Գուլյանը 2012թ. փետրվարի 20-ին, ժամը 14.30-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Չարենցի փողոցում նկատել է Երևանի պետական համալսարանի արևելագիտության ֆակուլտետի դիմաց կայանված, նույն ֆակուլտետի դեկանի տեղակալ, տուժող Վարդան Ստեփանի Ոսկանյանին պատկանող, «Օփել Օմեգա» մակնիշի, 14US958 պետհամարանիշի ավտոմեքենան, որի սրահում գտնվել են Վ. Ոսկանյանի դյուրակիր համակարգիչը և այլ անձնական իրեր։ Ցանկանալով հափշտակել ավտոմեքենայի սրահում գտնվող իրերը` ամբաստանյալ Ս. Գուլյանը մոտեցել է Վ.Ոսկանյանի ավտոմեքենային, հարվածել և կոտրել է հետևի աջակողմյան ապակին, ինչի հետևանքով միացել է ավտոմեքենայի պահպանության ձայնաազդանշանային համակարգը։ Իր աշխատավայրում գտնվող Վ.Ոսկանյանն այդ պահին մոտեցել է պատուհանին և տեսել ավտոմեքենայի մոտ կանգնած ամբաստանյալ Ս.Գուլյանին, սակայն ենթադրելով, որ ձայնաազդանշանային համակարգը միացել է ավտոմեքենային ձնագնդիկով հարվածելու հետևանքով` նշված հանգամանքին որևէ նշանակություն չի տվել։ Ավտոմեքենայի ապակու կոտրված լինելը տուժող Վ. Ոսկանյանն այդ պահին չի նկատել։
Շուրջ կես ժամ անց, ժամը 15.00-ի սահմաններում, ամբաստանյալ Ս.Գուլյանը շարունակելով տուժողի գույքը հափշտակելուն ուղղված իր գործողությունները` կրկին մոտեցել է Վ. Ոսկանյանի ավտոմեքենային և ձեռքերով հրել է կոտրված ապակին, որի հետևանքով կրկին միացել է ավտոմեքենայի ձայնաազդանշանային համակարգը։ Տուժող Վ. Ոսկանյանը և Երևանի պետական համալսարանի արևելագիտության ֆակուլտետի իրանագիտության ամբիոնի լաբորանտ, վկա Քրիստինե Գրիգորյանը մոտեցել են պատուհանին և նկատել ավտոմեքենայի մոտ կանգնած Ս.Գուլյանին։ Տուժող Վ. Ոսկանյանը վերջինիս ձայն տալով` պահանջել է հեռանալ, սակայն ամբաստանյալ Ս.Գուլյանն անտեսելով Վ.Ոսկանյանի պահանջը` ավտոմեքենայի կոտրված ապակու պատուհանից մուտք է գործել ավտոմեքենայի սրահ և բացահայտ հափշտակելով Վ.Ոսկանյանին պատկանող, 357.000 ՀՀ դրամ ընդհանուր արժողության «Սոնի Վայո» /«Sony Vaio»/ տեսակի դյուրակիր համակարգիչը, «Օրանժ» ֆիրմայի ինտերնետային կրիչը և օպտիկական ակնոցը` դիմել է փախուստի։
Նույն օրը տուժող Վարդան Ոսկանյանը դիմել է ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Կենտրոնականի բաժնի Մարաշի բաժանմունք և կատարվածի մասին հաղորդում տվել։ 2012թ. փետրվարի 24-ին համացանցի լիստ.էյէմ /list.am/ կայքում տեղադրված հայտարարություններից Վ. Ոսկանյանը տեղեկացել է իրենից հափշտակված համակարգչի վաճառքի մասին, այդ հայտարարությունը տպել է և ներկայացրել ոստիկանությանը։
2012թ. փետրվարի 25-ին, ամբաստանյալ Ս. Գուլյանը, տուժող Վ. Ոսկանյանից հափշտակված համակարգիչը վաճառելու նպատակով գնացել է Երևանի Տիգրան Մեծի պողոտայում գտնվող «Երևան Սիթի» հանրախանութի մոտ, որտեղից բերման է ենթարկվել ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Կենտրոնականի բաժնի Մարաշի բաժանմունք։ Այնտեղ կատարված անձնական խուզարկությամբ, Ս. Գուլյանի մոտից հայտնաբերվել է հափշտակված «Սոնի Վայո» տեսակի դյուրակիր համակարգիչը։
Ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալների, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքների ուսումնասիրման արդյունքում պարզվել է, որ Սմբատ Գուլյանը վատառողջ է` տառապում է «Անձի յուրահատուկ (փսիխոնևրոտիկ) խանգարում» հիվանդությամբ։


Ապացույցների հետազոտում և գնահատում

Դատարանի կողմից հաստատված հանգամանքներն հիմնավորվում են հետևյալ ապացույցներով.
Տուժող, Երևանի պետական համալսարանի արևելագիտության ֆակուլտետի դեկանի տեղակալ Վարդան Ստեփանի Ոսկանյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ 2012թ. փետրվարի 20-ի առավոտյան, իր անձնական օգտագործման «Օփել Օմեգա» մակնիշի, 14US958 պետհամարանիշի ավտոմեքենայով գնացել է աշխատանքի և ավտոմեքենան կայանել է Երևան քաղաքի Չարենցի փողոցում` արևելագիտության ֆակուլտետի դիմաց։
Նույն օրը, Ժամը 14.00-ի սահմաններում, լսելով ավտոմեքենայի ձայնաազդանշանային համակարգի ձայնը` մոտեցել է պատուհանին և նկատել ավտոմեքենայից քիչ հեռու կանգնած մի անձնավորության։ Ավտոմեքենայի ապակու վրա ձյան հետքեր տեսնելով` մտածել է, որ ձայնաազդանշանային համակարգը միացել է ձնագնդիկի հարվածի հետևանքով, ուստի որևէ նշանակություն չի տվել։ Դրանից շուրջ կես ժամ անց ավտոմեքենայի ձայնաազդանշանային համակարգը կրկին միացել է։ Մոտենալով պատուհանին` նկատել է նույն անձնավորությանը, որը հրել է ավտոմեքենայի հետևի աջ դռան ապակին։ Վերջինիս ձայն է տվել և պահանջել հեռանալ։ Անծանոթը շրջվել է իր կողմը, սակայն չի հեռացել, այլ ձեռքը սրահ մտցնելով` փորձել է հափշտակել համակարգիչը։ Քանի որ դա նրան չի հաջողվել, ուստի այդ պատուհանից նա մտել է ավտոմեքենայի սրահ և հափշտակելով համակարգիչը, օպտիկական ակնոցները և ինտերնետային կրիչը` դիմել է փախուստի։ Փորձել է հետապնդել նրան, սակայն չի կարողացել։ Հետո մոտեցել են ՀՀ ոստիկանության պարեկային ծառայության ոստիկանները և հարցրել, թե արդյոք կճանաչի այդ անձին, թե ոչ։ Ինքը պատասխանել է, որ կճանաչի, քանի որ նրան երկու անգամ տեսել է։
Նույն օրը դիմել է ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Կենտրոնականի բաժնի Մարաշի բաժանմունք և կատարվածի մասին հաղորդում տվել։
2012թ. փետրվարի 24-ին համացանցի լիստ.էյէմ /list.am/ կայքում տեղադրված հայտարարություններից տեղեկացել է իրենից հափշտակված համակարգչի վաճառքի մասին։ Հայտարարությունը տպել է և ներկայացրել ոստիկանությանը։
Անձին ճանաչման ներկայացնելու մասին քննչական գործողության ընթացքում իրեն ճանաչման ներկայացված անձանց շարքում տեսել և ճանաչել է հանցագործություն կատարած անձնավորությանը։ Տեղեկացել է, որ վերջինս հանդիսանում է Երևան քաղաքի բնակիչ Սմբատ Մելսիկի Գուլյանը։ Նրան ճանաչել է գլխի կառուցվածքից։ Նրա գլխի հետևի մազերը մի փոքր թափված են եղել։ Բացի այդ, ճանաչել է վերջինիս մոտից առգրավված, իրեն պատկանող «Սոնի Վայո» տեսակի դյուրակիր համակարգիչը։ Երբ միացրել են համակարգիչը` օպերացիոն համակարգը փոխված է եղել, սակայն ամբողջությամբ զրոյացված չի եղել, քանի որ ժամանակի ընթացքում կարողացել է վերականգնել իր ֆայլերի որոշ մասը։
Բացի համակարգչից` մյուս իրերն իրեն չեն վերադարձվել, ուստի իրեն պատճառված վնասը կազմում է շուրջ 140.000 ՀՀ դրամ գումար, որը չվերադարձված իրերի ընդհանուր արժեքն է։ Այդ գումարը պահանջում է ամբաստանյալից։ Հաստատապես պնդում է, որ հափշտակություն կատարած անձը Սմբատ Գուլյանն է, քանի որ հափշտակությունը կատարելու պահին տեսել է նրան։ Հետագայում վերլուծելով տեղի ունեցածը` հասկացել է, որ Ս. Գուլյանը սկզբում քարով կամ որևէ այլ առարկայով հարվածել և կոտրել է իր ավտոմեքենայի ապակին, որի բեկորները սկզբում չեն թափվել և կոտրվածը նկատելի չի եղել։ Այնուհետև նա սպասել է և հարմար պահ ընտրելով` հրել է կոտրված ապակին, այս ու այն կողմ է թափել ապակու կտորները և ավտոմեքենայի սրահից գողացել է իր իրերը։ Համակարգիչը Ս. Գուլյանի մոտից հայտնաբերվելուց անմիջապես հետո, ոստիկանությունում Ս. Գուլյանը փորձել է համոզել, որ բողոք չներկայացնի, ասել է, որ իրականում հափշտակություն կատարողն իրեն շատ նման մեկ ուրիշ անձ է, որին ինքը ճանաչում է, ունի նրա հեռախոսահամարը և շուտով նրան կհայտնաբերեն, բայց հետո պարզվել է, որ այդ բոլորը սուտ է։
/դատական նիստի արձանագրություն, գ.թ. 15-16, 18, 37, 41, 52-53, 79/
Վկա, Երևանի պետական համալսարանի իրանագիտության ամբիոնի լաբորանտ Քրիստինե Ռաֆայելի Գրիգորյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ 2012թ. փետրվարի 20-ին, ժամը 15։00-ի սահմաններում, ամբիոնում գտնվելու ժամանակ, արևելագիտության ֆակուլտետի դեկանի տեղակալ Վ. Ոսկանյանը բացել է պատուհանը և աղմկել` պահանջել է իր ավտոմեքենայի մոտ կանգնած անձնավորությանը հեռանալ։ Ինքը նույնպես մոտեցել է պատուհանին և տեսել, որ մի անծանոթ երիտասարդ կոտրել է ֆակուլտետի հարևանությամբ կայանված, Վ. Ոսկանյանին պատկանող ավտոմեքենայի հետևի աջ դռան ապակին և հափշտակություն կատարելով` հեռացել է։ Մինչ այդ լսել է ավտոմեքենայի ձայնաազդանշանային համակարգի ձայնը։ Վ. Ոսկանյանը բղավել է մի երիտասարդի վրա, որպեսզի վերջինս թողնի համակարգիչը և հեռանա։ Այդ երիտասարդը մի պահ նայել է վերև և դիմել է փախուստի։
Հետագայում անձին ճանաչման ներկայացնելու մասին քննչական գործողության ժամանակ, իրեն ճանաչման ներկայացված անձանցից Սմբատ Գուլյանին նմանեցրել է Վ. Ոսկանյանի գույքը հափշտակած անձին։ Այժմ էլ պնդում է, որ դա միևնույն անձն է։
/դատական նիստի արձանագրություն, գ.թ. 19-20/
Անձին ճանաչման ներկայացնելու մասին 27.02.2012թ. արձանագրությամբ, որի համաձայն` տուժող Վարդան Ոսկանյանն իրեն ճանաչման ներկայացված անձանց մեջ ճանաչել է ամբաստանյալ Սմբատ Գուլյանին և հայտարարել, որ վերջինս հանդիսանում է 20.02.2012թ. Երևան քաղաքի Չարենցի փողոցում իր ավտոմեքենայից հափշտակություն կատարած անձը։
/գ.թ. 40/
Անձին ճանաչման ներկայացնելու մասին 27.02.2012թ. արձանագրությամբ, որի համաձայն` վկա Քրիստինե Գրիգորյանն իրեն ճանաչման ներկայացված անձանց մեջ ամբաստանյալ Սմբատ Գուլյանին նմանեցրել է 20.02.2012թ.-ին Երևան քաղաքի Չարենցի փողոցում Վ.Ոսկանյանի ավտոմեքենայից հափշտակություն կատարած անձին։
/գ.թ. 39/
Առարկաներ ճանաչման ներկայացնելու մասին 28.02.2012թ. արձանագրությամբ, որի համաձայն` տուժող Վարդան Ոսկանյանը ճանաչել է ամբաստանյալ Ս.Գուլյանի մոտից առգրավված «Սոնի Վայո» տեսակի համակարգիչը և հայտարարել, որ այն հանդիսանում է իրենից հափշտակված համակարգիչը։
/գ.թ. 78/
Որպես այլ փաստաթուղթ` ապացույց ճանաչված, ամբաստանյալ Սմբատ Գուլյանի 093-55-60-55 հեռախոսահամարի մուտքային և ելքային հեռախոսազանգերի վերծանումներով, որոնց համաձայն` ամբաստանյալ Ս. Գուլյանը 2012թ. փետրվարի 22-ին առաջին մուտքային հեռախոսազանգը ստացել է ժամը 17։54։53-ին, որով հերքվում են վերջինիս պատճառաբանություններն այն մասին, որ Արթուր անունով անձնավորությունը 22.02.2012թ. ցերեկային ժամին զանգահարել է իր բջջային հեռախոսին, համակարգչի վաճառքի մասին պայմանավորվածություն է ձեռք բերել, ապա այցելել է իր աշխատավայր և կատարել համակարգչի վաճառք։
/գ.թ. 148-155, 309-310/
Ամբաստանյալ Սմբատ Մելսիկի Գուլյանի անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերված և իրեղեն ապացույց ճանաչված «Սոնի Վայո» տեսակի դյուրակիր համակարգչով։
/գ.թ. 25, 66/
Առաջադրված մեղադրանքում Սմբատ Մելսիկի Գուլյանն իրեն մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ սովորում է Երևանի Մենեջմենթի համալսարանի իրավագիտության բաժնի 3-րդ կուրսում։ Սովորաբար հաճախում է դասերի, իսկ այն ժամանակ, երբ դասի չի հաճախում` լինում է իր քրոջը պատկանող ավիատոմսերի վաճառքի գրասենյակում և օգնում է քրոջը։ Ինքը գույքի հափշտակություն չի կատարել։ Անձնական խուզարկությամբ իր մոտից հայտնաբերված «Սոնի Վայո» տեսակի համակարգիչը 2012թ. փետրվարի 22-ին գնել է Արթուր անունով անձնավորությունից։
Փետրվարի 20-ին ինքն իր քրոջ հետ դուրս է եկել տնից և գնացել են իր քրոջ գրասենյակ։ Քանի որ օրը շատ ծանրաբեռնված է եղել, այդ պատճառով ինքն առավոտից երեկո գրասենյակում է եղել։ Ժամը 13.50-ին զանգահարել է իր ընկերոջը և գնացել է վերջինիս պատկանող, գրասենյակից շուրջ 50 մետր հեռավորությամբ գտնվող «Հագուստի աշխարհ» խանութ։ Դրանից հետո ընդմիջման համար սնունդ է գնել և վերադարձել է գրասենյակ։ Ժամը 14.30-ին գրասենյակ է եկել իրենց հաճախորդ Կարեն Ղարիբյանը։ Հաջորդ օրն իրեն է զանգահարել իր դասախոսը և ասել, որ պետք է դասի գնա։ Քանի որ այդ ժամանակ իր մայրը վիրահատված է եղել, այդ պատճառով ինքը դասերից հաճախ է բացակայել։ Ինքը դասախոսին պատասխանել է, որ հաջորդ օրն անպայման կգնա դասի։ Հաջորդ օրը, փետրվարի 22-ին ինքը գնացել է դասի, որից հետո եկել է գրասենյակ։ Օրվա մեջ Արթուր անունով մի տղա է եկել գրասենյակ, ով իրենց հաճախորդն է եղել և ասել է, որ համակարգիչ է վաճառում։ Այդ ժամանակ գրասենյակում է եղել նաև Ժաննա Զաքարյանը։ Քանի որ իր քրոջը համակարգիչ է անհրաժեշտ եղել, այդ պատճառով զննել է համակարգիչը և ընդհանուր հայտարարի գալով` այն գնել է 150.000 ՀՀ դրամ գումարով։ Գումարի կեսն ինքն է տվել, որը եղել է իր ուսման վարձի գումարը, իսկ մյուս մասն իր քույրն է տվել։ Երբ Արթուրից պահանջել են համակարգչի փաստաթղթերը` նա ասել է, որ հաջորդ օրը կբերի։ Բացի այդ նա հայտնել է, որ փաստաթղթեր չկան, քանի որ համակարգիչն Ամերիկայից է ուղարկված։ Արթուրն ասել է, որ Չարբախ թաղամասում է բնակվում։ Համակարգիչը տարել են տուն և տանը պարզել են, որ այն 20 րոպեից ավել միացված մնալուց հետո սկսում է աղմուկով աշխատել։ Բացի այդ, համակարգիչը գնելիս իրենք չեն նկատել համակարգչի աջ սեղմակի վրա առկա քերծվածքը, ինչն իր քրոջը դուր չի եկել։ Հաջորդ օրը համակարգիչը տարել են գրասենյակ, որոշել են այն վաճառել և հայտարարություն են տվել լիստ.էյ.էմ /list.am/ կայքում։
2012թ. փետրվարի 25-ին անծանոթ հեռախոսահամարից իրեն է զանգահարել մի անձնավորություն և համակարգիչը գնելու շուրջ խոսակցություն վարել։ Վերջինիս հետ համաձայնության են եկել, ապա նույն օրը, գործարքն իրականացնելու համար հանդիպման պայմանավորվածություն է ձեռք բերել։ Նույն օրը, երեկոյան, պայմանավորվածության համաձայն գնացել է Երևանի Տիգրան Մեծի պողոտայում գտնվող «Երևան Սիթի» հանրախանութի մոտակայք, որտեղ իրեն բռնել են ոստիկանության աշխատակիցները և բերման ենթարկել ոստիկանության բաժին, որտեղ էլ առգրավել են իր մոտ եղած «Սոնի Վայո» տեսակի դյուրակիր համակարգիչը։
Ոստիկանությունում իր նկատմամբ բռնություն է գործադրվել` հոգեբանական ճնշման առումով։ Բացի այդ, ոստիկաններից մեկը հարվածել է իրեն և պահանջել է ասել, որ ինքն է կատարել հանցանքը, սակայն ինքը նրանց պահանջը չի կատարել։
Ինչ վերաբերվում է իր սկզբնական ցուցմունքներում նշված տեղեկություններին այն մասին, որ համակարգիչ գնելու համար հայտարարություններ է փնտրել լիստ.էյէմ /list.am/ կայքում և այդտեղ գտնվող հայտարարությունը կարդալով` զանգահարել է Արթուր անունով մի անձի, հեռախոսով պայմանավորվել և նրա հետ հանդիպել է փողոցում` պարզաբանում է, որ այդպես է գրել, որպեսզի քրոջ աշխատանքի վայրում` գրասենյակում համակարգիչ գնած լինելու մասին տեղեկություններ չհայտնի և դրանով քրոջը զերծ պահի քննչական գործողություններից։ Մտածել է, որ հակառակ դեպքում ոստիկանները կարող են հարցաքննել իր քրոջը և այցելել նրա աշխատավայր։
Ի պատասխան այն հարցին, թե ինչու է այդ դեպքում իր նախաքննական ցուցմունքում այնուամենայնիվ նշել, որ համակարգիչը փողոցում գնելուց հետո այն տարել է իր քրոջ աշխատավայր` գրասենյակ և չգիտի, թե քույրն այդ մասին տեղյակ է, թե ոչ, չէ որ այդ դեպքում նույնպես ոստիկանների կողմից քրոջը հարցաքննելու և նրա աշխատավայր այցելելու խնդիր կարող էր առաջանալ` Ս. Գուլյանը հայտնել է, որ այդ հարցին պատասխանել չի կարող, այդպես է ստացվել։
/դատական նիստի արձանագրություն, գ.թ. 30-31, 47-50, 71, 139-140, 185, 276/
Պաշտպանության կողմի միջնորդությամբ դատարանում որպես վկա հարցաքննված ներքոհիշյալ անձինք դատարանում ցուցմունքներ տվեցին հետևյալի մասին`
Վկա Ժաննա Ռուբիկի Զաքարյանը դատարանին հայտնեց, որ ամբաստանյալին ճանաչում է 2011թ. հունվարից` Լուսինե Գուլյանի միջոցով։ Լուսինե Գուլյանի գրասենյակ վերջին անգամ այցելել է 2012թ. փետրվարին` իր եղբոր համար ավիատոմս գնելու նպատակով։ Կոնկրետ օրը չի հիշում, սակայն հիշում է, որ փետրվարի 23-ի մոտ պետք է եղած լիներ։ Այդ ընթացքում Սմբատ Գուլյանը եղել է գրասենյակում, նստած է եղել համակարգչի առջև։ Կոնկրետ ժամը նշել չի կարող, բայց քանի որ ինքն աշխատանքը վերջացնում է ժամը 15։00-ին, հետևաբար այնտեղ եղել է մոտավորապես ժամը 15։40-ից 17.00-ն ընկած ժամանակահատվածում։ Շուրջ մեկուկես կամ երկու ժամ մնացել է գրասենյակում։ Այդ ընթացքում գրասենյակ է մտել մի անծանոթ` լայն թիկունքով, կարճ մազերով և առաջարկել գնել սև պայուսակով դյուրակիր համակարգիչ։ Նա ասել է, որ վաճառում է այն և ցանկության դեպքում կարող է ցույց տալ։ Այդ ժամանակ Սմբատ Գուլյանը վեր է կացել տեղից և խնդրել է նրան ցույց տալ համակարգիչը։ Հետո Սմբատը մոտեցել է Լուսինեին և ասել, որ նա էլ նայի, քանի որ հենց Լուսինեի համար էին այն գնելու։ Սմբատը մոտեցել է Լուսինեին, վերցրել է գումարը և վճարել այդ անձնավորությանը։ Ինքը հասկացել է, որ այդ գումարը համակարգիչը գնելու համար է եղել, քանի որ ինքը լսել է, որ Սմբատը Լուսինեին ասել է, որ նա տա գումարը, իսկ ինքը հետո տանը մորից կվերցնի և կվերադարձնի Լուսինեին։ Գումարի չափը նշել չի կարող։ Այդ երիտասարդը սենյակում մնացել է 30-ից 40 րոպե։ Այդ ընթացքում սենյակում եղել են ինքը, Սմբատը և Լուսինե Գուլյանը։
Դեպքի մանրամասներն ավելի լավ հիշում էր առաջին անգամ քննիչի մոտ հարցաքննվելիս։ Հնարավոր է, որ դեպքի օրը փետրվարի 23-ն է եղել։ Փետրվարի 20-ը հաստատ չի եղել, քանի որ ինքն այդ օրն աշխատանքի չի եղել։ Փետրվարի 18-ը, 19-ը ևս չի եղել, քանի որ այդ օրերին զբաղված է եղել և դեռևս գումար չի ստացել։ Փետրվարի 20-ից հետո գրասենյակում եղել է երկու անգամ։ Առաջին անգամ ինքնաթիռի տոմսն է պատվիրել, իսկ երկրորդ անգամ` այն ամրագրել է։ Այդ օրը նաև իր հոր համար ավտոբուսի տոմս է գնել։ Գումարը Մոսկվայից էր ուղարկված, այն իր մայրն է ստացել, որի անուն-ազգանունը Հասմիկ Խաչատրյան է։ Գումարը ստանալուց մի քանի օր հետո է գնացել գրասենյակ։ Հաստատապես հիշում է, որ փետրվարի 20-ը չի եղել, քանի որ այդ օրն իր հորեղբոր մահվան օրն է, որի անուն-ազգանունը Ջանիկ Զաքարյան է։ Նա մահացել է Բյուրավան գյուղում։
/դատական նիստի արձանագրություն/
Վկա Լուսինե Մելսիկի Գուլյանը դատարանին հայտնեց, որ 2012թ. փետրվարի 20-ին ինքը և իր եղբայր Սմբատ Գուլյանն առավոտյան գնացել են Երևանի Ագաթանգեղոսի փողոցի թիվ 7 հասցեում գտնվող գրասենյակ և այնտեղ գտնվել են մինչև ժամը 19.00-ից 19։30-ը։ Սմբատն առհասարակ չի բացակայել գրասենյակից։ Հնարավոր է, որ 5-ից 10 րոպեով դուրս է եկել գրասենյակից` ընդմիջման համար գնումներ կատարելու նպատակով, քանի որ սովորաբար ժամը 14.00-ից 14.30-ը ընդմիջում են անում։ Այդ օրը, ժամը 14։17-ին գրասենյակ է եկել իրենց մշտական հաճախորդ Կարեն Ղարիբյանը, ով շուրջ 20-ից 25 րոպե գրասենյակում սպասել է։ Համակարգչում ֆիքսված է, որ Կարեն Ղարիբյանի տոմսը դուրս է գրվել փետրվարի 20-ին, որ նա այդ օրը գնել է Սամարա մեկնելու տոմս և մեկնել է փետրվարի 27-ին։
Փետրվարի 22-ին Սմբատը դասի է եղել, որից հետո եկել է գրասենյակ։ Միասին ընդմիջում են արել և այդ ընթացքում Սմբատը գրասենյակից չի բացակայել։ Այդ ընթացքում գրասենյակում նաև հաճախորդ է եղել, ում եղբոր համար տոմս են նայել, որից հետո պարզապես զրուցել են։ Այնուհետև, ժամը 17-ից 18-ի սահմաններում գրասենյակ է եկել մի տղա։ Ինքն այդ տղային դեմքով ճանաչում է, որի անունն Արթուր է և նա բնակվում է Չարբախ թաղամասում։ Նա կարճակասակ է, նույնիսկ Սմբատից էլ կարճահասակ, թիկնեղ, ամրակազմ, կլորավուն դեմքով, Սմբատի նման նիհար չէ և վստահություն ներշնչող արտաքին ուներ։ Միակ նմանությունն այդ տղայի և Սմբատի միջև կայանում է նրանում, որ երկուսն էլ սպիտակամաշկ են, մազերը բիզ-բիզ են և դեպի առաջ սանրած։ Այդ տղան սև պայուսակով դյուրակիր համակարգիչը ձեռքին մտել է գրասենյակ և առաջարկել է իրենց այն գնել։ Այդ ժամանակ գրասենյակում է եղել նաև հաճախորդ Ժաննա Զաքարյանը, ինչպես նաև Սմբատը։ Քանի որ մինչ այդ Սմբատի հետ քննարկել են իրեն համակարգիչ գնելու հարցը և վաճառքի գինը բավականին հարմար է եղել` որոշել են գնել այն։ Գումարի մի մասը` 75.000 ՀՀ դրամ գումարն ինքն է տվել, որը Պյատիգորսկի ավտոբուսի երեք տոմսերի վաճառքի գումարն է եղել, իսկ մյուս մասը Սմբատն է տվել, որը եղել է նրա ուսման վարձի գումարը։ Սմբատն այդ տղայի հետ միացրել է համակարգիչը, միասին ստուգել են այն և նաև համացանց են մտել։ Նույնիսկ Սմբատի համակարգչի մեջ պահպանվել են տվյալներն այն մասին, որ նա փետրվարի 22-ին, այդ ժամին իր համակարգչով մտել է համացանցային կայքեր և նայել «Սոնի Վայո» տեսակի համակարգչի պարամետրերը։ Սմբատն ասել է, որ իրեն դուր է գալիս համակարգիչը։ Այդ համակարգիչն իրականում ավելի թանկ արժեր, սակայն այդ տղային շտապ գումար էր անհրաժեշտ` նրա մոր առողջական խնդիրների հետ կապված։ Բացի այդ, համակարգիչը բնական մաշվածություն ուներ։ Երբ ինքն այդ տղայից պահանջել է համակարգչի փաստաթղթերը` այդ տղան պատասխանել է, որ ինքը Չարբախում է բնակվում և որպեսզի հետ չգնա` պայմանավորվել են, որ հաջորդ օրը կամ մոտակա օրերին նա դրանք կբերի։ Ինքն ու Սմբատն իրենց ավտոմեքենայով համակարգիչը տարել են տուն, որտեղ բավականին ժամանակ այն միացրել են և Սմբատն այն ուսումնասիրել է։ Երկար օգտագործելուց հետո համակարգչից բարձր ձայներ են լսվել։ Իրենք մտածել են, որ դա համակարգչի թերությունն է, բայց հետո Սմբատը ճշտել է, որ այդ ձայնը համակարգչի լրացուցիչ հովհարների ձայնն է։ Համակարգչի թերությունները բնական մաշվածությունն է եղել, մկնիկի և մոնիտորի անկյունում խազեր են եղել, որոնք մաքրելուց հետո չեն անցել։ Համակարգիչը վաճառելու մտահղացումը իրենն է եղել։
Սմբատն առհասարակ հագնում է սև բաճկոն, իսկ գլխին մշտապես գլխարկ է կրում։ Նույնիսկ իր քրոջ հարսանիքի ժամանակ է նա գլխարկով եղել։
Իրենց գրասենյակի հարևանությամբ, շուրջ մեկ մետր դեպի ձախ վիճակախաղի տոմսերի վաճառքի կետ կա, որի վաճառողին ճանաչում է միայն դեմքով և նրա հետ առանձնապես շփում չունի։ Վերջինս ձմռանը երբեմն տաքանալու համար կարճ ժամանակով մտնում է իրենց գրասենյակ։
Այն հարցին, թե ինչու համակարգիչն այլ անձից իր ներկայությամբ գնելու մասին սկզբում չեն հայտնել վարույթն իրականացնող մարմնին և այդ մասին առաջին տեղեկությունները պաշտպանը ներկայացրել է Ս. Գուլյանի ձերբակալվելուց շուրջ 17 օրից` Լ. Գուլյանը պատասխանեց, որ ենթադրել է, թե ամեն ինչ շուտ կպարզվի և Սմբատին շուտ բաց կթողնեն։
/դատական նիստի արձանագրություն/
Վկա Ռուբեն Պապինի Չիբուխչյանը դատարանին հայտնեց, որ զբաղվել է վիճակախաղի տոմսերի վաճառքով։ Իր աշխատանքային ժամերն են` ժամը 09.00-ից 18.00-ը, բացառությամբ ձմռան ամիսների։ Սմբատ Գուլյանին ճանաչում է շուրջ երկու տարի, բայց նրա հետ շփվում է 2012թ. հունվարից։ Ինքը վիճակախաղի տոմսեր է վաճառել Սմբատ Գուլյանի գրասենյակի հարևանությամբ։ Գրասենյակը բացվել է առավոտյան ժամը 10-ին և Սմբատը մշտապես այնտեղ է եղել։ Բացակայել է միայն 10-ից 15 րոպեով` գնումներ կատարելու նպատակով։ Չի տեսել, որ Սմբատը երկար ժամանակով բացակայի գրասենյակից` բացառությամբ դասերի հաճախելու օրերի։ Ինքը ձմռան ամիսներին տաքանալու նպատակով մշտապես մտել է գրասենյակ։
2012թ. փետրվարի 22-ին, ժամը 16.00-ից 17.00-ի սահմաններում ցանկացել է մտնել Սմբատի մոտ, որպեսզի ճշտի դեպի Իսպանիա ավելի էժան գնով զանգահարելու հեռախոսի կոդը` իր դստերը զանգահարելու համար։ Այդ օրը Սմբատն առավոտվանից գրասենյակում է եղել, նա է բացել գրասենյակի դուռը։ Իր` գրասենյակ մտնելուց առաջ մի տղա է մտել գրասենյակ, որի պատճառով ինքը չի մտել։ Այդ տղան գրասենյակում մնացել է 15-ից 20 րոպե։ Նա եղել է Սմբատի տարիքին` շուրջ 35 տարեկան։ Նրա ձեռքին սև դիպլոմատանման պայուսակ է եղել, որը գրասենյակից դուրս գալուց հետո այլևս նրա ձեռքին չի եղել։ Քանի որ արդեն եղանակը ցուրտ է եղել` այլևս գրասենյակ չի մտել, հավաքել է վիճակախաղի տոմսերը և գնացել է տուն։ Այդ ժամանակ գրասենյակում նաև մի աղջիկ է եղել, որի գրասենյակ մտնելն ինքը չի տեսել։ Այդ օրվանից հետո Սմբատին չի տեսել։ Հարցրել է Լուսինեին Սմբատի մասին, որի հետ եղել է նաև նրա հայրը։ Վերջինս պատմել է Սմբատի կողմից գողացված համակարգիչ գնելու մասին։ Ինքը Սմբատի հորը հայտնել է, որ տեսել է այդ տղային։ Սմբատի հայրն իրեն չի զանգահարել և չի խնդրել, որ իրականությանը չհամապատասխանող տեղեկություններ հայտնի քննիչին։
Ինքը հնարավոր է համարում, որ փետրվարի 20-ից 22-ը Սմբատը կարող էր մեկ ժամով բացակայել գրասենյակից, իսկ ինքը գործերով զբաղված լինելու պատճառով չնկատեր դա։ Փետրվարի 22-ի օրն իր մոտ տպավորվել է նաև նրանով, որ հաջորդ օրը փետրվարի 23-ն է եղել և ինքը վիճակախաղի տոմսերի շատ պատվերներ է ունեցել։
Սմբատը մշտապես գլխարկ է կրել և նրան երբեք առանց գլխարկի չի տեսել, բայց չի հիշում, թե Սմբատն այդ օրը գլխարկ կրել է, թե ոչ։ Սմբատը շատ քաղաքավարի, կիրթ տղա է և երբևէ որևէ վատ բան չի տեսել նրանից։
Իր նախաքննական ցուցմունքները գրել է քննչական բաժնի պետի թելադրանքով։ Դրանք իրականությանը չեն համապատասխանում և ճշմարիտ են իր դատաքննական ցուցմունքները։ Իր նկատմամբ հոգեբանական ճնշումներ են գործադրվել և սպառնացել են, որ կհեռացնեն աշխատանքից։
/դատական նիստի արձանագրություն/
Վկա Ռուբեն Պապինի Չիբուխչյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ շուրջ մեկ տարի է աշխատում է «Հայ լոտո»-ում որպես վաճառող։ Իր վաճառքի կետը գտնվում է Երևանի Ագաթանգեղոսի փողոցի թիվ 7 շենքի դիմաց, որտեղ գտնվում է նաև մի ավիաընկերության գրասենյակ, որի աշխատողներն իր իմանալով մի տղա է, որի անունը Սմբատ է և նրա քույրը, որի անունը Լիլիթ է։ Իր աշխատանքը սկսվում է ժամը 09.00-ին և ավարտվում ժամը 19.00-ին։ Ինչպես Լիլիթին, այնպես էլ Սմբատին ճանաչում է դեմքով։ Նրանց հետ շփում չունի, սակայն ցուրտ օրերին տաքանալու նպատակով մտել է նրանց գրասենյակ։ Ինքը Լիլիթի և Սմբատի շարժին չի հետևում, քանի որ զբաղված է իր գործերով և չի կարող ասել, թե նրանք գրասենյակից որ ժամերին են ներսուդուրս անում։ Նրանց ծնողներին չի ճանաչում։ Լիլիթի և Սմբատի հեռախոսահամարները չի իմացել, նրանք էլ իրենը չգիտեն և երբևիցե հեռախոսազրույց չեն ունեցել միմյանց հետ։
Շուրջ 4-ից 5 օր առաջ, ցերեկային ժամին, իր վաճառակետին է մոտեցել մի անծանոթ տղամարդ, ներկայացել է Մելս անունով և հայտնել է, որ հանդիսանում է Սմբատի հայրը։ Վերջինս ասել է, որ Սմբատը փետրվարի 22-ին գրասենյակում քրոջ համար համակարգիչ է գնել, տարել է տուն, սակայն համակարգիչը լավ չի աշխատել, որի համար հայտարարություն է տվել այն վաճառելու մասին, բայց պարզվել է, որ համակարգիչը գողացված է եղել, ինչի համար էլ Սմբատին բռնել են։ Ինքը շատ է զարմացել, քանի որ Սմբատի բացակայությունը չի զգացել։ Դրանից հետո Մելսն իրեն ասել է, որ Սմբատը համակարգիչը գնել է գրասենյակում, «կոլոտ և պլոտնի» տղայից։ Խնդրել է նաև, որ եթե հարցաքննության համար կանչեն ոստիկանություն, ապա ասի, որ իրոք փետրվարի 22-ի ցերեկը տեսել է նույն արտաքինով տղայի, որը պայուսակը ձեռքին մտել է գրասենյակ և առանց պայուսակի դուրս եկել։ Ինքը նման բան չի տեսել, բայց քանի որ Մելսն իրեն խնդրել է, որ նման ցուցմունք տա, այդ պատճառով, որևէ վատ բան չմտածելով` համաձայնվել է և Մելսիկի խնդրանքով հայտնել է իր անուն-ազգանուն-հայրանունը և բջջային հեռախոսահամարը։ Մինչև հարցաքննության գալը զանգահարել է Մելսիկին, ով նորից խնդրել է հաստատել իր ասածները։ Չնայած նրան, որ ինքը համաձայնվել էր, սակայն տեղեկանալով, որ սուտ ցուցմունք տալու համար անձին դատապարտում են` որոշել է Մելսիկի խնդրանքը չկատարել և ճիշտ ցուցմունք տալ։ Իրականում ինքը որևէ համակարգչի վաճառքի ներկա չի եղել, չի տեսել, որ որևէ մեկը Սմբատի մոտ մտած լինի։ Ինքը չգիտի, թե Սմբատն ինչ է կատարել և ինչպես է նրա մոտ համակարգիչ հայտնվել։ Նշված խնդրանքով իրեն դիմել է միայն Մելսիկը և նա եղել է միայնակ։ Տեղյակ չէ, թե Մելսիկը նման խնդրանքով որևէ այլ անձի դիմել է, թե ոչ։
/գ.թ. 170-171/
Վկա Ռուբեն Պապինի Չիբուխչյանը հետագայում լրացուցիչ ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ իր նախորդ հարցաքննության ընթացքում իր նկատմամբ հոգեբանական ճնշում է գործադրվել, ինքը ճնշումով հիվանդ է։ Այդ ընթացքում ինքը որևէ բան չի հասկացել և ցանկացել է շուտ դուրս գնալ, որպեսզի իր դեղերը խմի։ Դրանից հետո ինքն ութ օր հիվանդ է եղել, որի պատճառով չի կարողացել հայտնել այն, ինչ տեսել է։ Նախորդ հարցաքննության ժամանակ, երբ քննիչն իրեն տարել է քննչական բաժնի պետի տեղակալի մոտ, ինքն իրեն վատ է զգացել։ Վերջինս իրեն թելադրել է ցուցմունքը, իսկ ինքը գրել է։ Քննիչի հարցին պատասխանել է, որ ինքը գրանցված աշխատող չէ, որից հետո քննիչն ասել է, որ կստուգեն դա, ինչից ինքը վախեցել է և գրել է այն, ինչ իրեն թելադրել են։ Քանի որ առաջին անգամ է հարցաքննվել որպես վկա, այդ պատճառով չի կարողացել ճիշտն ասել, ճնշումը բարձրացել է և ոչ մի բան չի հիշել։ Այժմ ցանկանում է հայտնել ճշմարտությունն այն մասին, որ փետրվարի 22-ին, ժամը 17.00-ից 18.00-ի սահմաններում ինքը ցանկացել է մտնել Սմբատի մոտ, որպեսզի նրան խնդրեր Իսպանիայի կոդը հավաքել, քանի որ նա իմացել է ավելի էժան գնով հեռախոսով խոսելու կոդը։ Երբ ցանկացել է մտնել Սմբատի մոտ` տեսել է, որ Լուսինեի դիմաց մի կին է նստած։ Այդ ժամանակ իրենից առաջ մի տղա է մտել ներս, որն ունեցել է միջին հասակ և ձեռքին դիպլոմատանման մի բան է եղել։ Ինքն այլևս ներս չի մտել և սպասել է դրսում։ Շուրջ 15 րոպե անց այդ տղան դուրս է եկել առանց դիպլոմատի։ Դրանից հետո ինքը ոչ մի բան չի տեսել, ոչ մի բան չգիտի։ Ինքն այդ օրը հիշում է, քանի որ հաջորդ օրը փետրվարի 23-ն է եղել և շատ պատվերներ է ունեցել։
/գ.թ. 287-288, 305-306/
Վկա Կարեն Մանուկի Ղարիբյանը նախաքննության ժամանակ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ իր գործերի հետ կապված հաճախ մեկնում է Ռուսաստանի Դաշնություն։ Հիմնականում օգտվում է Երևանի Ագաթանգեղոսի փողոցի թիվ 7 հասցեում գտնվող ավիագրասենյակից, որտեղ աշխատում են Լուսինեն և նրա եղբայր Սմբատը։ Նրանց հետ միայն շփվում է տոմս պատվիրելու կամ գնելու ժամանակ։ 2012թ. փետրվարի 27-ին մեկնել է Ռուսաստանի Դաշնության Սամարա քաղաք։ Հիշում է, որ տոմսը պատվիրել է մեկնելուց յոթից տաս օր առաջ։ Այն գնել է նույն գրասենյակից, փետրվարի 17-ից 20-ն ընկած ժամանակահատվածում, ժամը 12.00-ից մինչև 14.30-ը։ Հիշում է, որ այդ օրը, երբ գնացել է տոմս գնելու, Սմբատը ինչ-որ պատճենահանում է կատարել գրասենյակում։
2012թ. մարտին, երբ կրկին տոմս գնելու նպատակով գնացել է այդ գրասենյակ, Լուսինեն հարցրել է իրեն, թե հիշում է արդյոք, որ փետրվարին, Սամարա մեկնելու տոմսը գնելու ժամանակ Սմբատը եղել է գրասենյակում։ Ինքը պատասխանել է, որ հիշում է։ Լուսինեն իրեն ասել է, որ իր հեռախոսահամարը տվել է համապատասխան մարմիններին և իրեն կկանչեն` որպես վկա հարցաքննելու համար։ Լուսինեն խնդրել է ասել այն, ինչ տեսել է։
/գ.թ. 291-292/


Դատարանի իրավական վերլուծությունները.

Վերլուծելով ամբաստանյալ Սմբատ Մելսիկի Գուլյանի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքները, դրանք համադրելով այլ ապացույցների հետ, գնահատելով վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, իրենց համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Սմբատ Մելսիկի Գուլյանի ցուցմունքները` կողոպուտ չկատարելու, «Սոնի Վայո» տեսակի դյուրակիր համակարգիչն Արթուր անունով անձից գնած լինելու, նախաքննության ժամանակ իր նկատմամբ հոգեբանական և ֆիզիկական ճնշումներ գործադրված լինելու մասին, իրականությանը չեն համապատասխանում, արժանահավատ չեն, քրեական պատասխանատվությունից և պատժից խուսափելու նպատակ են հետապնդում և հերքվում են արդեն իսկ նշված ապացույցներով։
Վերլուծելով վկաներ Լուսինե Մելսիկի Գուլյանի, Ռուբեն Պապինի Չիբուխչյանի, Ժաննա Ռուբիկի Զաքարյանի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքները` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, իրենց համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, դատարանը գտնում է, որ վկաներ Լուսինե Մելսիկի Գուլյանի և Ժաննա Ռուբիկի Զաքարյանի ցուցմունքները` դյուրակիր համակարգիչը Սմբատ Գուլյանի կողմից իրականում գնված լինելու մասին, վկա Ռուբեն Պապինի Չիբուխչյանի դատարանում տված և նախաքննության ժամանակ լրացուցիչ տված ցուցմունքները` համակարգիչը վաճառող անձին տեսնելու, նախաքննության ժամանակ իր նկատմամբ հոգեբանական ճնշումներ գործադրված լինելու մասին, իրականությանը չեն համապատասխանում, արժանահավատ չեն, քրեական պատասխանատվությունից և պատժից խուսափելու հարցում ամբաստանյալ Սմբատ Մելսիկի Գուլյանին օգնելու նպատակ են հետապնդում և հերքվում են քրեական գործով ձեռք բերված և դատարանում հետազոտված վերոհիշյալ ապացույցներով։
Քննարկելով պաշտպանության կողմի հայտարարությունն այն մասին, որ ամբաստանյալ Սմբատ Գուլյանն իրականում անազատության մեջ է գտնվել 2012թ. փետրվարի 25-ից, սակայն քրեական գործում նշված է` փետրվարի 27-ից, դատարանը գտնում է, որ այդ հանգամանքը հերքվում է քրեական գործում առկա և դատարանում հետազոտված, անձին բերման ենթարկելու մասին և այլ փաստաթղթերով, որոնց համաձայն` Ս. Գուլյանը ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Կենտրոնականի բաժնի Մարաշի բաժանմունք բերման է ենթարկվել 2012թ. փետրվարի 25-ին, ժամը 23.15-ին, նույն օրը նրա մոտ հայտնաբերվել է տուժողին պատկանող դյուրակիր համակարգիչը և նույն օրը նա ստորագրությամբ ազատ է արձակվել` պարտավորվելով հաջորդ օրը ներկայանալ ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Կենտրոնականի բաժնի Մարաշի բաժանմունք։ 26.02.2012թ. Ս. Գուլյանը ներկայացել և հարցաքննվել է որպես վկա, մինչև 27.02.2012թ. նրան անազատության մեջ պահելու վերաբերյալ որևէ որոշում կամ այլ փաստաթուղթ առկա չէ, այդ հանգամանքը հիմնավորող որևէ ապացույց դատարանին չի ներկայացվել։ Համաձայն քրեական գործի նյութերի` Ս. Գուլյանը ձերբակալվել է 2012թ. փետրվարի 27-ին, ժամը 17.20-ին։ /գ.թ. 24-26, 30-31, 42-43/։
Վերլուծելով ամբաստանյալ Սմբատ Մելսիկի Գուլյանին առաջադրված մեղադրանքը, նրա ցուցմունքները և գործով ձեռք բերված ապացույցները` դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Սմբատ Մելսիկի Գուլյանի կողմից, նրա մեղավորությամբ կողոպուտ կատարելն ապացուցված է, նրա արարքը ճիշտ է որակված և համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին։
Ուսումնասիրելով ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները, ամբաստանյալ Սմբատ Մելսիկի Գուլյանի նկատմամբ, նրա կատարած հանցագործության համար պատիժ նշանակելիս` դատարանը հաշվի է առնում հանցագործության բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, հանցավորի անձը, այն, որ վատառողջ է` տառապում է «Անձի յուրահատուկ (փսիխոնևրոտիկ) խանգարում» հիվանդությամբ։ Ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կան ծանրացնող հանգամանքներ դատարանը չի արձանագրում։
Հաշվի առնելով գործի հանգամանքները, այդ թվում տուժողին պատճառված վնասը վերականգնված չլինելը` դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Սմբատ Մելսիկի Գուլյանն իր կատարած` Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության համար ենթակա է պատժի այդ հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստ պատժի` ազատազրկման ձևով, քանի որ պատժի նվազ խիստ տեսակ տուգանքը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները, իսկ կալանքը որպես պատիժ նշանակվել չի կարող, քանի որ ամբաստանյալ Ս. Գուլյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել կալանավորումը։
Դատարանը գտնում է, որ իր նկատմամբ նշանակված պատիժն ամբաստանյալ Սմբատ Գուլյանը պետք է կրի, քանի որ դրան խոչընդոտող հանգամանքներ առկա չեն։
Քննարկելով իրեղեն ապացույցի հարցը` դատարանը գտնում է, որ դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո, 28.02.2012թ. որոշմամբ իրեղեն ապացույց ճանաչված դյուրակիր համակարգիչը պետք է թողնել տուժող Վարդան Ոսկանյանի տնօրինմանը։
Քննարկելով խափանման միջոցի հարցը` դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Սմբատ Մելսիկի Գուլյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կալանավորումն ընտրված է ճիշտ և այն վերացվելու կամ փոփոխվելու ենթակա չէ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 119-րդ, 357-360-րդ, 364-366-րդ, 369-373-րդ հոդվածներով, դատարանը`



Վ Ճ Ռ Ե Ց

Ամբաստանյալ Սմբատ Մելսիկի Գուլյանին մեղավոր ճանաչել Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանքում և դատապարտել ազատազրկման 1 /մեկ/ տարի ժամկետով, որը պետք է կրի ՀՀ արդարադատության նախարարության համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում, պատժի սկիզբը հաշվելով 2012թ. փետրվարի 27-ից։
Խափանման միջոց կալանավորումը թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո, 28.02.2012թ. որոշմամբ իրեղեն ապացույց ճանաչված դյուրակիր համակարգիչը թողնել տուժող Վարդան Ոսկանյանի տնօրինմանը։
Դատավճիռը հրապարակվելու օրվանից հետո մեկամսյա ժամկետում կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան։


ԴԱՏԱՎՈՐ` Մ. ՄԱՐՏԻՐՈՍՅԱՆ