ԳՈՐԾ ԵԿԴ/0115/01/12

Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ

ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

21 փետրվարի 2013թ. ք.Երևան

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ
ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ա.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ա.ԽԱՉԱՏՐՅԱՆ
Լ.ԹԱԴԵՎՈՍՅԱՆ

ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Ա.ՆԻԿՈԼՅԱՆԻ

ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ`

ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Վ.ՊՈՂՈՍՅԱՆԻ

ՊԱՇՏՊԱՆ` Գ.ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆԻ

ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼ` Վ.ՆԱԶԱՐՅԱՆԻ


Դռնբաց դատական նիստում քննության առնելով ամբաստանյալ Վ.Նազարյանի շահերի պաշտպանի վերաքննիչ բողոքը` Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 30.11.2012թ. դատավճռի դեմ.

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

Գործի դատավարական նախապատմությունը.

2010 թվականի օգոստոսի 15-ին հարուցված թիվ 13140410 քրեական գործի նախաքննության ընթացքում.
2010 թվականի օգոստոսի 17-ին որոշում է կայացվել Վլադիմիր Գառնիկի Նազարյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով որպես մեղադրյալ ներգրավվելու մասին:
2010 թվականի օգոստոսի 18-ին որոշում է կայացվել Վահան Շամիրի Նազարյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով որպես մեղադրյալ ներգրավվելու մասին:
2010 թվականի օգոստոսի 18-ին որոշում է կայացվել թիվ 13140410 քրեական գործով Վահան Շամիրի Նազարյանի նկատմամբ հետախուզում հայտարարելու մասին:
2010 թվականի օգոստոսի 27-ին որոշում է կայացվել Լևոն Արայի Խաչատրյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով որպես մեղադրյալ ներգրավվելու մասին:
2010 թվականի հոկտեմբերի 7-ին ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի քննչական բաժնի քննիչ Ա.Խաչատրյանի որոշմամբ թիվ 13140410 քրեական գործով Լևոն Արայի Խաչատրյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
2010 թվականի հոկտեմբերի 7-ին ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի քննչական բաժնի քննիչ Ա.Խաչատրյանի որոշմամբ թիվ 13140410 քրեական գործով Վլադիմիր Գառնիկի Նազարյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով:
2010 թվականի հոկտեմբերի 7-ին ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի քննչական բաժնի քննիչ Ա.Խաչատրյանի որոշմամբ թիվ 13140410 քրեական գործից անջատվել է Վահան Շամիրի Նազարյանի վերաբերյալ մասը, որին շնորհվել է 13140410/1 համարը:
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2012 թվականի մարտի 6-ի դատավճռով` Լևոն Արայի Խաչատրյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով և նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել ազատազրկում 3 /երեք/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով, իսկ Վլադիմիր Գառնիկի Նազարյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ, 4-րդ կետերով, 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով և նրա նկատմամբ վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում 6 /վեց/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով: 2010 թվականի օգոստոսի 17-ի որոշմամբ իրեղեն ապացույց ճանաչված` սառը զենք հանդիսացող դանակը բռնագրավվել և հանձնվել է ՀՀ ոստիկանությանը, իսկ 2010 թվականի օգոստոսի 27-ի որոշմամբ իրեղեն ապացույց ճանաչված ոսկյա շղթան և խաչը վերադարձվել է Գոռ Մկրտչյանին:
2010 թվականի հոկտեմբերի 15-ին ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի քննչական բաժնի քննիչ Ա.Խաչատրյանի որոշմամբ թիվ 13140410/1 քրեական գործով Վահան Շամիրի Նազարյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով:
2010 թվականի հոկտեմբերի 15-ին որոշում է կայացվել Վահան Շամիրի Նազարյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին:
2010 թվականի հոկտեմբերի 15-ին ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի քննչական բաժնի քննիչ Ա.Խաչատրյանի որոշմամբ թիվ 13140410/1 քրեական գործի վարույթը կասեցվել է` Վահան Շամիրի Նազարյանի գտնվելու վայրը պարզված չլինելու հիմքով:
2010 թվականի հոկտեմբերի 25-ին Երևան քաղաք Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության ավագ դատախազ Ս.Աբրահամյանի որոշմամբ թիվ 13140410/1 քրեական գործով վարույթը կասեցնելու մասին որոշումը վերացվել է:
2010 թվականի նոյեմբերի 15-ին ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի քննչական բաժնի քննիչ Ա.Խաչատրյանի որոշմամբ թիվ 13140410/1 քրեական գործի կասեցված վարույթը վերսկսվել է:
2011 թվականի օգոստոսի 26-ին ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի քննչական բաժնի քննիչ Ա.Խաչատրյանի որոշմամբ թիվ 13140410/1 քրեական գործի վարույթը կասեցվել է` Վահան Շամիրի Նազարյանի գտնվելու վայրը պարզված չլինելու հիմքով:
2012 թվականի մայիսի 23-ին ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի քննչական բաժնի քննիչ Ա.Խաչատրյանի որոշմամբ թիվ 13140410/1 քրեական գործի վարույթը վերսկսվել է:
2012 թվականի հունիսի 18-ին ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի քննչական բաժնի քննիչ Ա.Խաչատրյանի որոշմամբ թիվ 13140410/1 քրեական գործով Վահան Շամիրի Նազարյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ, 4-րդ կետերով և 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով:
2012 թվականի հունիսի 18-ին որոշում է կայացվել Վահան Շամիրի Նազարյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ, 4-րդ կետերով և 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին:
2012 թվականի հուլիսի 3-ին Վահան Շամիրի Նազարյանի վերաբերյալ թիվ 13140410/1 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան:
Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 30.11.2012թ. դատավճռով.
Վահան Շամիրի Նազարյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ, 4-րդ կետերով և 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ, 4-րդ կետերով Վահան Շամիրի Նազարյանի նկատմամբ պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 6 /վեց/ տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով Վահան Շամիրի Նազարյանի նկատմամբ պատիժ է նշանակվել տուգանք` նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկի չափով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածով սահմանված կարգով` նշանակված պատիժները լրիվ գումարելու միջոցով, Վահան Շամիրի Նազարյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 6 /վեց/ տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման և տուգանք` նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկի չափով` պատժի կրման սկիզբը հաշվելով 2012 թվականի մայիսի 23-ից:
Վահան Շամիրի Նազարյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը, թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Վճռվել է նաև.
Իրեղեն ապացույցների և դատական ծախսերի հարցը համարել լուծված:
Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 30.11.2012թ. դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք է ներկայացրել ամբաստանյալ Վ.Նազարյանի շահերի պաշտպան` Գ.Հովհաննիսյանը:

Գործի փաստական հանգամանքները.

Վահան Շամիրի Նազարյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ, 4-րդ կետերով և 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով` այն արարքների համար, որ նա ապօրինի կերպով կրել է սառը զենք հանդիսացող` գործարանային արտադրության ընդհանուր նշանակության որսորդական ծալովի դանակ, բացի այդ Վլադիմիր Նազարյանի հետ նախնական համաձայնության գալով` ավազակությամբ հափշտակել է Գոռ Մկրտչյանի խոշոր չափի գույքը: Այսպես.
Լևոն Խաչատրյանն իրենց թաղամասի բնակիչ Գոռ Մկրտչյանի հետ հանդիպելու ընթացքում տեսել է, որ վերջինը կրում է թանկարժեք պարանոցի ոսկյա շղթա` խաչով, ապա նպատակադրվել է կազմակերպել դրա հափշտակությունը: Լևոն Խաչատրյանը 2010 թվականի հուլիս ամսին իր հանցավոր մտադրության մասին հայտնել է Վահան և Վլադիմիր Նազարյաններին ու նրանց հետ հանցագործության կատարման շուրջ համաձայնության եկել: 2010 թվականի օգոստոսի 15-ին` ժամը 01։30-ի սահմաններում, Լևոն Խաչատրյանը, իր ընկեր Արսեն Պողոսյանի հետ հեռախոսազրույց ունենալով, տեղեկացել է, որ վերջինը Գոռ Մկրտչյանի հետ նրա ավտոմեքենայով գնալու է ՚Զվարթնոցՙ օդանավակայան, և վերադառնալու են գիշերային ուշ ժամին, նպատակադրվել է այդ առիթն օգտագործելով իրականացնել հանցավոր մտադրությունը: Դրանից հետո Լևոն Խաչատրյանն այդ մասին հայտնել է Վահան Նազարյանին, ապա պայմանավորվածության համաձայն` Արամայիս Վահանի Նադարյանի կողմից վարվող ՚Վոլկսվագեն Գոլֆՙ մակնիշի ավտոմեքենայով գնացել են Կոտայքի մարզի Գառնի գյուղ և հանդիպելով Վլադիմիր Նազարյանին` վերադարձել են Երևան քաղաք: Ճանապարհին Վահան Նազարյանը Վլադիմիր Նազարյանին է փոխանցել իր կողմից ապօրինի կերպով կրվող` սառը զենք հանդիսացող դանակը: Հասնելով Քաջազնունի փողոցի 14-րդ շենքի բակ, Լևոն Խաչատրյանը մատնացույց է արել Գոռ Մկրտչյանի ավտոտնակը և տուն վերադառնալու երթուղին, որից հետո վերադարձել է տուն, իսկ Վահան և Վլադիմիր Նազարյանները սպասել են շենքի բակում: Նույն օրը` ժամը 05։00-ի սահմաններում, երբ Գոռ Մկրտչյանը վերադարձել է տուն, Երևան քաղաքի Քաջազնունի փողոցի 14-րդ շենքի 1-ին մուտքում Վլադիմիր Նազարյանը, որպես զենք օգտագործվող առարկայով` իր կողմից ապօրինի կերպով կրվող` սառը զենք հանդիսացող դանակով Գոռ Մկրտչյանի կյանքի և առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելով, հարվածել է նրա ձախ դաստակի շրջանին ու նրա առողջությանը դիտավորությամբ պատճառել թեթև վնաս` առողջության կարճատև քայքայումով, ապա` Վահան Նազարյանի հետ ավազակությամբ հափշտակել են Գոռ Մկրտչյանին պատկանող խոշոր չափի` 2.938.800 ՀՀ դրամ արժողության պարանոցի ոսկյա շղթան` խաչով, և դիմել են փախուստի:

Ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի /այսուհետ դատարան/ կողմից հաստատված է համարվել, որ.
Վահան Շամիրի Նազարյանը, 2010 թվականի օգոստոսի 15-ին Վլադիմիր Նազարյանին փոխանցել է իր կողմից ապօրինի կերպով կրվող` սառը զենք հանդիսացող հոդակապալծակային ծալովի դանակը և Վլադիմիր Նազարյանի հետ նախնական համաձայնությամբ, 2010 թվականի օգոստոսի 15-ին` ժամը 05։00-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Քաջազնունի փողոցի 14-րդ շենքի առաջին մուտքի մոտ, Վլադիմիր Գառնիկի Նազարյանի կողմից վերը նշված դանակով հարվածելու սպառնալիքով Գոռ Մկրտչյանից հափշտակել է 2.938.800 ՀՀ դրամ ընդհանուր արժողության ոսկյա շղթան և խաչը:
Դատարանը եզրահանգել է, որ.
Այսինքն` Վահան Շամիրի Նազարյանը, մեկ այլ անձի հետ նախնական համաձայնությամբ, զենքի գործադրմամբ կատարել է խոշոր չափերով գույք հափշտակելու նպատակով ավազակություն, ինչպես նաև ապօրինի կերպով կրել է սառը զենք, որոնք համապատասխանում են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ, 4-րդ կետերի և 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասի հատկանիշներին:

Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը.

Պաշտպանը վկայակոչելով իր իսկ վերաքննիչ բողոքում նշված պատճառաբանությունները, խնդրել է.
Սույն վերաքննիչ բողոքը ընդունել վարույթ:
Վերաքննության արդյունքում` Հաստատել 15.08.2010թ. անձնական խուզարկություն կատարելու մասին արձանագրության, 17.08.2010թ. որոշմամբ իրեղեն ապացույց ճանաչված դանակի և 23.08.2010թ. N 1926 փորձագետի եզրակացության որպես ապացույց օգտագործման անթույլատրելիությունը:
Հաստատել Վլադիմիր Նազարյանի 15.08.2010թ.-ին որպես կասկածյալ տրված նախաքննական ցուցմունքի որպես ապացույց օգտագործման անթույլատրելիությունը:
Բեկանել և փոփոխել Կենտրոն ու Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 30.11.2012թ. կայացված թիվ ԵԿԴ/0115/01/12 դատավճիռը և իր պաշտպանյալ Վահան Նազարյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածով նախատեսված հանցավոր արարք կատարելու մեջ և նրա նկատմամբ նշանակել համաչափ պատիժ` հաշվի առնելով նրա անձը բնութագրող և պատասխանատվությունը ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքները:
Վերաքննիչ բողոքը ներկայացվել է հետևյալ հիմնավորումներով.
Գտնում է, որ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանն իր պաշտպանյալ Վահան Նազարյանի նկատմամբ կայացրել է ապօրինի դատական ակտ, քանի որ վերջինս ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ և 4-րդ մասով նախատեսված հանցավոր արարքներ չի կատարել:
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը թույլ է տվել նյութական և դատավարական իրավունքի նորմերի խախտումներ, որի արդյունքում իր պաշտպանյալի նկատմամբ կայացվել է ապօրինի դատական ակտ:
Դատարանի հետևությունները հիմնված են միմիայն անհիմն ենթադրության վրա, գոյություն չունի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջություն, նույնիսկ գեթ մեկ հիմնավոր տեղեկություն այն մասին, որ իր պաշտպանյալ Վահան Նազարյանը կատարել է ավազակային հարձակում:
Իսկ ինչ վերաբերվում է իր պաշտպանյալին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված հանցավոր արարք կատարելու մեջ մեղավոր ճանաչելուն, ապա այն հիմնված է միմիայն 15.08.2010թ. անձնական խուզարկություն կատարելու մասին արձանագրությամբ, 15.08.2010թ. զննություն կատարելու մասին արձանագրությամբ, 17.08.2010թ. որոշմամբ իրեղեն ապացույց ճանաչված դանակով, 23.08.2010թ. N 1926 փորձագետի եզրակացությամբ և Վլադիմիր Նազարյանի նախաքննական ցուցմունքով, որում վերջինս նշել է, որ հանցագործության գործիք հանդիսացող դանակը մեքենայի մեջ իրեն է տվել Վահան Նազարյանը:
Նշված ապացույցները ձեռք են բերվել օրենքի խախտմամբ, օբյեկտիվ քննություն կատարելու դեպքում, դատարանը պարտավոր էր բավարարել իր կողմից ներկայացված միջնորդությունը, հաստատել դրանք որպես ապացույց օգտագործման անթույլատրելությունը:
Դատարանի կողմից կատարվել է կողմնակալ քննություն, դատարանը նախ և առաջ պարտավոր էր Վլադիմիր Նազարյանի կողմից հայտնած տեղեկությունների վերաբերյալ կատարել քննություն, դրանք մանրակրկիտ ստուգման ենթարկել, որից հետո պարզելով, որ Վլադիմիր Նազարյանի 15.08.2010թ. որպես կասկածյալ տրված ցուցմունքը վերցրել է օրենքով սահմանված կարգով, առանց վերջինիս իրավունքների և քրեադատավարական օրենքի էական խախտումների, նոր միայն այն գնահատեր որպես ապացույց, ինչը որ չի կատարել:
Դատարանն անկողմնակալ, օբյեկտիվ քննություն կատարելու դեպքում պարտավոր էր ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 105-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին, 2-րդ և 3-րդ կետերով սահմանված կարգով, բավարարելով իր կողմից ներկայացված միջնորդությունը, հաստատել Վլադիմիր Նազարյանի 15.08.2010թ-ին որպես կասկածյալ տրված ցուցմունքի որպես ապացույց օգտագործման անթույլատրելությունը:
Դատարանը չունենալով Վլադիմիր Նազարյանի նախաքննական ցուցմունքում նշված այն տեղեկությունը, թե իբր վերջինիս դանակը տվել է Վահան Նազարյանը, հիմնավորող այլ ապացույցներ և ունենալով հակառակը ապացուցող առավել համոզիչ ապացույցներ դրանք են Վլադիմիր Նազարյանի դատաքննական ցուցմունքը, Վահան Նազարյանի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքները, դատաբժշկական փորձագետի եզրակացությունը, պարտավոր էր նախաքննությանը, այսինքն Վլադիմիր Նազարյանի նախաքննական ցուցմունքին, բարձր նշանակություն չտար և այն որպես իր պաշտպանյալին մեղադրող ապացույց չգնահատեր:
Իր պաշտպանյալ Վահան Նազարյանին առաջադրվել է ապօրինի մեղադրանք, նա 30.11.2012թ. կայացված թիվ ԵԿԴ/0115/01/12 դատավճռով մեղավոր է ճանաչվել մի այնպիսի հանցավոր արարք կատարելու մեջ, ինչ որ ինքը չի կատարել, Վահան Նազարյանը երբևէ որևէ պայմանավորվածություն ձեռք չի բերել Վլադիմիր Նազարյանի հետ տուժող Գոռ Մկրտչյանի նկատմամբ կյանքի կամ առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելու կամ դա գործադրելու սպառնալիքներ տալու համար, Վահան Նազարյանը չի իմացել և կամ ցանկացել է, որ Վլադիմիր Նազարյանը դանակով սպառնալիքներ տա տուժող Գոռ Մկրտչյանին, նա չի տեսել և կամ լսել, թե ինչպես է Վլադիմիր Նազարյանը դանակով սպառնալիքներ տվել տուժող Գոռ Մկրտչյանին, Վահան Նազարյանը նույնիսկ որևէ դանակ չի փոխանցել Վլադիմիր Նազարյանին, այսինքն պարզ է դառնում, որ Վահան Նազարյանը պետք է մեղավոր ճանաչվի և պատասխանատվության կրի, ոչ թե ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ և 235-րդ հոդվածներով նախատեսված հանացավոր արարքներ կատարելու համար, այլ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածով նախատեսված հանացավոր արարք կատարելու համար, այն է կողոպուտ:

Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.

Վերաքննիչ բողոքում նշված հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում վերլուծելով գործի նյութերը, վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ պաշտպանի վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել հետևյալ պատճառաբանությամբ:
Ըստ ներկայացված քրեական գործի նյութերի.
Ամբաստանյալ Վահան Շամիրի Նազարյանը առաջադրված մեղադրանքներում իրեն մեղավոր չի ճանաչել և օգտվելով իր իրավունքից հրաժարվել է ցուցմունք տալ: Սակայն նախնական քննության ընթացքում տված ցուցմունքները հրապարակելուց հետո նա հայտնել է, որ դրանք համապատասխանում են իրականությանը: Հրապարակված ցուցմունքներից առաջինի ժամանակ քննիչի ներկայությամբ իրեն հարցաքննել է պետի տեղակալը: Մեղսագրվող արարքի ժամանակ շենքի մուտքում եղել է մութ: Այդ ժամանակ ինքը եղել է Վլադիմիրի ետևը: Վլադիմիրը մոտեցել է Գոռին, ինչ-որ բան ասել, որից հետո նրանք սկսել են քաշքշել միմյանց, ընկել են գետնին, իսկ ինքը վերցրել է նրա շղթան և փախել:
Նախաքննության ընթացքում Վահան Նազարյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ինքը որևէ ավազակային հարձակում չի կատարել: Գոռ Մկրտչյանի շղթայի մասին իրեն ասել է Լևոն Խաչատրյանը, ով առաջարկել է քաշել-պոկելու եղանակով հափշտակել շղթան: 2010 թվականի օգոստոսի 15-ին` ժամը 05։00-ի սահմաններում, ինքը Վլադիմիր Նազարյանի հետ համաձայնեցրել և իրականացրել է Գոռի պարանոցի ոսկյա շղթայի հափշտակությունը: Այն որ Վլադիմիրի մոտ դանակ է եղել և այդ դանակով դեպքի ժամանակ սպառնացել է Գոռին, ինքն առաջին անգամ լսել է դեպքից հետո: Հետագայում իմացել է, որ Վլադիմիրը ցուցմունքում նշել է, թե իբր ինքն է նրան այդ դանակը տվել: Ինքը Վլադիմիրի և Լևոնի հետ պայմանավորվածություն չի ունեցել Գոռի շղթան դանակի սպառնալիքով հափշտակելու մասին: Եթե ինքը իմանար, որ հափշտակության ժամանակ Վլադիմիրը պետք է դանակ օգտագործեր, ապա չէր համաձայնվի և կփորձեր համոզել նրան, որ նա էլ չաներ այդ բանը: Դեպքի ժամանակ տարածքը եղել է մութ: Ինքը Վլադիմիրի մոտ դանակ չի տեսել, ինչպես նաև չի տեսել, որ նա սպառնացել է դանակով: Մոտենալով Գոռին Վլադիմիրը պահանջել է, որ նա տա շղթան, որից հետո սկսվել է քաշքշուկ, նրանք ընկել են գետնին, իսկ ինքը վերցրել է շղթան ու փախել:
Նախաքննության ընթացքում Վահան Նազարյանը լրացուցիչ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ինքը որևէ ավազակային հարձակում չի կատարել և սառը զենք հանդիսացող դանակ չի կրել:
Վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Վահան Շամիրի Նազարյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ, 4-րդ կետերով և 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով մեղսագրված արարքները հիմնավորվում, իսկ վերջինիս վերը բերված պատճառաբանությունները իրեն մեղավոր չճանաչելու և այլնի վերաբերյալ, հերքվում են գործով ձեռք բերված հետևյալ ապացույցներով:
Տուժող Գոռ Մկրտչյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2010 թվականի օգոստոսի 15-ին` ժամը 04։40-ի սահմաններում, իր ընկեր Արսենի հետ հասել են իրենց շենքի բակ, որտեղից իրենք բաժանվել են, որպեսզի ինքը մտնի իրենց շենքի մուտք, իսկ Արսենը շարունակել է ճանապարհը դեպի տուն: Այդ պահին ետևից իրեն մոտեցել են երկու երիտասարդներ, որոնցից մեկը բացել է դանակը և ասել, որպեսզի ինքն իր մոտ եղած ամեն ինչ հանի: Ինքը մտածել է նրանց միջով փախնել և միաժամանակ օգնության կանչել Արսենին: Փախչելու ընթացքում ոստիկանության բաժին բերման ենթարկված անձն իրեն քաշել և վայր է գցել, և ինքը նրան իր հետ վայր է գցել, իսկ այդ ընթացքում նրա ընկերը մոտեցել է իրեն և սկսել քաշել պարանոցի` սպիտակ ոսկուց պատրաստված շղթան: Երեք անգամ քաշելուց հետո շղթան պոկվել է, և նա, վերցնելով շղթան, փախել է: Իսկ նրա ընկերը, որին ինքն իր հետ վայր էր գցել, այդ ընթացքում` քաշքշուկի ժամանակ ձեռքում եղած դանակով վնասել է ձախ ձեռքի ճկույթի ծալման հատվածը, իսկ աջ ձեռքի արմնկային հատվածի վնասվածքը ստացել է ընկած ժամանակ նրա հետ քաշքշելուց, պարանոցի վնասվածքը` շղթան պոկելու ընթացքում: Շղթան ունեցել է հետևյալ ձևը. ուղանկյուն օղակներով, միջնամասում պտուտակաձև միացությամբ, պատրաստված է եղել սպիտակ ոսկուց, որը տեսնելու դեպքում կճանաչի: Իրեն դանակով սպառնացող անձը, գետնից վեր կենալով, սկսել է փախչել, իսկ ինքը հետապնդել է նրան` միաժամանակ լսելով իր ընկերոջ ձայնը, ով իրեն օգնության էր հասել: Մոտ 3-4 րոպե նրա ետևից վազելուց հետո եկել են նաև ոստիկանության աշխատակիցները և նրան տարել ոստիկանության Մարաշի բաժանմունք: Իրեն նույնպես հրավիրել են ոստիկանության Մարաշի բաժանմունք, որտեղ տեղեկացել է, որ իր նկատմամբ ավազակային հարձակում կատարած անձը հանդիսանում է Գառնի գյուղի բնակիչ Վլադիմիր Գառնիկի Նազարյանը: Հափշտակված շղթայի արժեքը կազմել է մոտ 4.000.000 ՀՀ դրամ: Շղթան և խաչն ինքը գնել է դեպքից մոտ 2-3 ամիս առաջ և ներկայում դրանց արժեքները առանձին-առանձին չի հիշում, սակայն կներկայացնի զարդերի պիտակները, որոնց վրա պետք է գրված լինի դրանցից յուրաքանչյուրի արժեքը: Իր նկատմամբ ավազակային հարձակում կատարած անձն իր տեսադաշտից չի հեռացել և իրենց միջև եղել է մոտ 5 մետր հեռավորություն: Ինքը, հետապնդելով նրան, օգնություն է կանչել, որի ընթացքում իրեն օգնության են եկել ինչպես ընկերը, այնպես էլ ոստիկանության Մարաշի բաժանմունքի աշխատակիցները: Ինքը չի կարող նկարագրել երկրորդ անձին, քանի որ վերջինը կարծես թաքնվել է դանակով իրեն սպառնացողի ետևում: Նրանք որևէ անուն չեն տվել: Դանակով սպառնալուց մինչև շղթան պոկելը տևել է մոտ 2-3 րոպե, իսկ իր կողմից նրան հետապնդելու պահից մինչև ոստիկանների կողմից նրան բռնելը` 4-5 րոպե: Ինքը չի կարող նկարագրել հանցագործության գործիք հանդիսացող դանակը, քանի որ տեղանքը լավ լուսավորված չի եղել: Միայն կարող է ասել, որ դանակը եղել է մեծ և իր կարծիքով` ծալովի, քանի որ դանակը բացելիս եկել է չխկոցի ձայն: Ինքն իր նկատմամբ ավազակային հարձակում կատարած անձանց նախկինում չի տեսել և չի ճանաչել:
Տուժող Գոռ Մկրտչյանը նախնական քննության ընթացքում լրացուցիչ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Վահան Նազարյանին չի ճանաչում: Ինքը մթության մեջ չի նկատել երկրորդ երիտասարդին, ուստի տեսնելու դեպքում չի կարող նրան ճանաչել: Լևոն Խաչատրյանին ճանաչում է այնքանով, որ իրենք նույն թաղամասի բնակիչներ են: Ինքը ընկերություն է արել նրա եղբոր` Արմանի հետ: Դեպքից հետո ինքը Լևոնին չի տեսել, իսկ որ նա է կազմակերպել իր վրա կատարված ավազակային հարձակումը, տեղեկացել է ոստիկանությունից: Դեպքից հետո է միայն Արսենից տեղեկացել, որ դեպքի օրը, գիշերը ուշ ժամին, նրան է զանգահարել Լևոնը և նա էլ հայտնել է, որ գնալու են օդանավակայան: Ոսկյա խաչը և շղթան գնել էր դեպքից մի քանի ամիս առաջ ՚Պրիմա Գոլդՙ խանութ սրահից: Խաչի արժեքը կազմում էր 1.205.000 ՀՀ դրամ, իսկ շղթայինը` 2.745.000 ՀՀ դրամ:
Սույն քրեական գործի մեղադրանքի հետ առնչվող մեկ այլ քրեական գործով դատապարտյալ Լևոն Խաչատրյանը դատական քննության ընթացքում օգտվելով իր իրավունքից հրաժարվել է ցուցմունք տալ:
Սույն քրեական գործի մեղադրանքի հետ առնչվող մեկ այլ քրեական գործով դատապարտյալ Լևոն Խաչատրյանը նախաքննության ընթացքում, որպես կասկածյալ, ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Երևան քաղաքի Քաջազնունի փողոցի 14-րդ շենքի բնակիչ Գոռ Մկրտչյանին ճանաչել է մանկուց, նրա հետ գտնվել է նորմալ փոխհարաբերությունների մեջ: Նրա հետ մտերիմ փոխհարաբերությունների մեջ է գտնվել իր կրտսեր եղբայր Արմանը: Իրենց շենքերը գտնվում են նույն թաղամասում: Գոռի ընկերոջը` Արսենին նույնպես ճանաչել է մանկուց, նրա հետ գտնվել է մտերիմ փոխհարաբերությունների մեջ: Ինքը գիտի, որ Արսենի բջջային հեռախոսահամարն է 091-51-04-04, և իրեն պատկանող 094-40-26-27 հեռախոսահամարից հաճախակի զանգահարել է նրան: Երևան քաղաքի բնակիչ Վահան Նազարյանին ճանաչում է շուրջ երկու տարի: Նա բնակվում է ՚Մերգելյանՙ ինստիտուտի մոտակայքում և սովորում է Երևանի բժշկական համալսարանում: Վահանի հետ ինքը միշտ հանդիպել է պատահաբար և նրա հեռախոսահամարն իրեն հայտնի չէ: Գառնի գյուղի բնակիչ Վլադիմիր Նազարյանին ճանաչում է շուրջ երկու ամիս, նրա հետ ծանոթացել է ՚Մերգելյանՙ ինստիտուտի մոտ, նրա հետ գտնվել է նորմալ փոխհարաբերությունների մեջ: Վլադիմիրի բջջային հեռախոսահամարը ներկայում չի հիշում: Իրենք միմյանց տներ չեն այցելել, իսկ հանդիպումները եղել են պատահաբար: Վերջին ամիսների ընթացքում ինքը նկատել է, որ Գոռի պարանոցին սպիտակ ոսկյա խաչով շղթա է եղել: Քանի որ Գոռի ընտանիքը գտնվում է նյութական լավ վիճակում, ինքը համոզված է եղել, որ այն թանկարժեք կլինի: Նյութական ծանր վիճակում գտնվելու պատճառով ինքը որոշել է այն հափշտակել: Քանի որ Գոռն իրեն ճանաչել է և շղթան պոկելու միջոցով հափշտակելու դեպքում ոստիկանները կբռնեին իրեն, ինքը որոշել է հափշտակությունն իրականացնել Վլադիմիրի միջոցով: Դրանից մոտ մեկ ամիս առաջ Երևան քաղաքի Կասյան փողոցում, պատահաբար հանդիպելով Վլադիմիրին, ինքը նրան ասել է, որ իրենց թաղամասում կա մի տղա, ով թանկարժեք շղթա է կրում, և առաջարկել հարմար պահ լինելու դեպքում այն պոկել և գողանալ: Միաժամանակ պայմանավորվել են, որ ինքը նրան պետք է տեղեկություններ հայտնի Գոռի գտնվելու տեղի մասին, իսկ նա պետք է գողանար շղթան: Վլադիմիրը համաձայնվել է, և իրենք պայմանավորվել են, որ հարմար պահ լինելու դեպքում ինքը կզանգահարի նրան և տեղեկություններ կտրամադրի Գոռի վերաբերյալ: Մինչև 2010 թվականի օգոստոսի 15-ը, ինքը Գոռի վերաբերյալ որևէ տեղեկություն չի ունեցել, թեև չի էլ հետաքրքրվել: 2010 թվականի օգոստոսի 15-ին` ժամը 01։00-ի սահմաններում, ինքը զանգահարել է Արսենին և հեռախոսային խոսակցության ընթացքում նրանից տեղեկացել, որ այդ նույն օրը` մի քանի ժամ հետո, Արսենը Գոռի հետ վերջինի մեքենայով պետք է գնա օդանավակայան, սակայն չի հետաքրքրվել, թե նրանք ում պետք է դիմավորեին կամ ճանապարհեին: Քանի որ Արսենն ապրում է Գոռենց շենքից քիչ հեռու գտնվող սեփական տներում, ինքը մտածել է, որ օդանավակայանից վերադառնալուց հետո Գոռն Արսենին տանելու է նրանց տան մոտ, գալու է շենք և մեքենան ավտոտնակում կանգնեցնելուց հետո գնալու է տուն: Ինքը որոշել է, որ դա շատ հարմար առիթ է նրա շղթան հափշտակելու համար: Ինքը զանգահարել է Վլադիմիրին և ասել, որպեսզի նա չքնի: Դրանից հետո ինքն իր ծանոթ տաքսու վարորդ Մայիսի հետ վերջինի ՚Վոլկսվագեն Գոլֆՙ մակնիշի մեքենայով գնացել են Գառնի գյուղ և պայմանավորվածության համաձայն` գյուղում հանդիպել Վլադիմիրին: Ինքը նրան ասել է, որ պետք է գնան Երևան, և առաջարկել է նստել մեքենան: Ինքը Վլադիմիրին չի ասել, սակայն նա հասկացել է, որ իրենք գնում են Գոռի շղթան հափշտակելու: Մեքենայի մեջ եղել են ինքը, Վլադիմիրը և վարորդը, սակայն որևէ թեմայից չեն զրուցել: Երևան վերադառնալուց հետո ինքը և Վլադիմիրն իջել են Նար-Դոսի փողոցում, ինքը ճանապարհել է տաքսու վարորդին, որից հետո քայլելով գնացել են Քաջազնունի փողոցի 14-րդ շենքի մոտ: Ինքը Վլադիմիրին նկարագրել է Գոռի արտաքինը, ասել է, որ վերադառնալու է օդանավակայանից ՚Պորշ Կայենՙ մակնիշի մեքենայով, մեքենան կանգնեցնելու է ավտոտնակում և քայլելով մոտենալու է շենքի 1-ին մուտքին: Պայմանավորվել են, որ Վլադիմիրը շենքի մուտքում պետք է գողանար Գոռի շղթան ու փախչեր, որից հետո իրենք պետք է հանդիպեին և վաճառելուց հետո բաժանեին գումարը: Ինքը Վլադիմիրին թողել է շենքի բակում և վերադարձել տուն, սակայն չի քնել, որպեսզի ժամանակ անցնելուց հետո զանգահարի Վլադիմիրին և տեղեկանա, թե նա ինչ է արել: Դրանից մոտ երկու ժամ հետո ինքը զանգահարել է Վլադիմիրին, ում տարօրինակ խոսելուց հասկացել է, որ նա բռնվել է ոստիկանների կողմից: Ինքն այդ պահից անջատել է իր հեռախոսը, վերցրել է անձնագիրը և առանց ընտանիքի անդամներին տեղեկացնելու` հեռացել տնից: Ինքը գնացել է Սևան և մի քանի օր միայնակ ապրել վարձակալած տնակում: 2010 թվակաի օգոստոսի 24-ին` երեկոյան, ինքը գնացել է Այրում, որպեսզի որոշ ժամանակ էլ այնտեղ ապրի, սակայն բռնվել է սահմանապահների կողմից, որից հետո իրեն բերման են ենթարկել ոստիկանության Մարաշի բաժանմունք: Ոստիկանությունում ինքը տեղեկացել է, որ Վլադիմիրը Գոռի շղթան գողանալու ժամանակ նրան դանակով սպառնացել և վնասվածք է պատճառել: Ինքը չի իմացել, որ Վլադիմիրի մոտ դանակ է եղել, ինքը Վլադիմիրին չի ասել, որպեսզի Գոռին վախեցնի, քանի որ պայմանավորվել էին, որ նա շենքի մուտքում պետք է ձեռքով պոկեր Գոռի շղթան և փախներ: Իրեն մանկուց անվանում են ՚Մուլտՙ: Վլադիմիր Նազարյանն իր ցուցմունքներում ստել է, քանի որ Վահան Նազարյանը որևէ կապ չի ունեցել նշված հանցագործության հետ: Նա մեքենայի մեջ չի եղել և Գառնի չի եկել: Ինքը մեքենայից իջեցրել է միայն Վլադիմիրին, և չի կարող ասել, թե տուժող Գոռ Մկրտչյանի նշած` հանցագործություն կատարած երկրորդ անձն ով է եղել: Ինքը չի կարող ասել, թե ինչպես է հանցագործության կատարման մեջ Վլադիմիրը ներգրավել երկրորդ անձի: Ինքը դանակի մասին չի իմացել, չգիտի, թե Վլադիմիրը որտեղից է ձեռք բերել և չի հասկանում, թե ինչու է նա դանակ օգտագործել, քանի որ պայմանավորվածությունը եղել է այնպես, որ Վլադիմիրը պետք է պոկեր շղթան և փախչեր: Ինքը Վահանի հետ հեռախոսազրույց չի ունեցել, նրա վերաբերյալ տեղեկություններ չունի:
Սույն քրեական գործի մեղադրանքի հետ առնչվող մեկ այլ քրեական գործով դատապարտյալ Լևոն Խաչատրյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ որպես կասկածյալ տված իր ցուցմունքում ինքը սխալմամբ է նշել, որ ինքն է կազմակերպել և Վլադիմիրի միջոցով իրականացրել Գոռ Մկրտչյանի նկատմամբ կատարված ավազակային հարձակումը: Իրականում ինքը Վլադիմիր Նազարյանին չի ճանաչել, Գոռ Մկրտչյանի ոսկյա շղթան հափշտակելու նպատակ չի ունեցել, շղթայի վերաբերյալ որևէ մեկին տեղեկություն չի տրամադրել: 2010 թվականի օգոստոսի 14-ի լույս 15-ի գիշերը, իր ընկեր Վահանը խնդրել է իրեն ավտոմեքենա գտնել, որպեսզի կարողանա գնալ Գառնի, ինչ-որ մեկին հանդիպելու, իսկ ինքը խնդրել է իր ծանոթ տաքսու վարորդ Մայիսին և իրենք գնացել են Գառնի: Այնտեղ հանդիպել են մի տղայի և միասին վերադարձել են Երևան քաղաք: Հասնելով Նար-Դոս փողոց իրենք իջել են և ինքը գնացել է տուն: Ինքը չի հետաքրքրվել, թե ինչու են Վահանը և անծանոթ տղան իջել Նար-Դոս փողոցի վրա և դրանից հետո ինչ են արել: Միայն ոստիկանությունում է ինքը իմացել, որ կատարվել է ավազակային հարձակում, որի հետ ինքը ոչ մի կապ չունի: Ինքը չգիտի, թե Վահանը Գոռին որտեղից է ճանաչում և ինչպես է իմացել, որ այդ օրը նա ուշ է տուն վերադառնալու: Իսկ թե ինչու է իր նախորդ ցուցմունքում իրեն վերագրել ավազակային հարձակման կազմակերպումը, չի կարող ասել, թյուրիմացություն է տեղի ունեցել:
Սույն քրեական գործի մեղադրանքի հետ առնչվող մեկ այլ քրեական գործով դատապարտյալ Վլադիմիր Նազարյանը դատական քննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2010 թվականի օգոստոսի 15-ին` կեսգիշերից հետո, ինքը եղել է տանը: Ինքն ու իր ծանոթ Վահանը, որոշել են շղթա հափշտակել: Այլ մարդ այդ հանցագործությանը մասնակից չի եղել: Մինչև դեպքն ինքը Լևոն Խաչատրյանին չի հանդիպել: Ինքը բնակվում է Կոտայքի մարզի Գառնի գյուղում, հանցագործությունը կատարել է Երևանի Նար-Դոս փողոցում: Երևան գնացել են մեքենայով, որտեղ եղել են 4 հոգի, սակայն ինքը ճանաչել է միայն Վահանին: Ինքը հիմա արդեն գիտի, որ մեքենայում եղել է Լևոն Խաչատրյանը, ում մականունը ՚Մուլտոՙ է: Ինքը տուժողի մասին տեղեկություն իմացել է Վահանից: Երբ Գառնի գյուղից գնացել են Երևան, դեպքի վայրում ինքն ու Վահանը իջել են մեքենայից և սպասել են Գոռ Մկրտչյանին, իսկ մեքենայի վարորդն ու մյուս ուղևորը գնացել են: Գոռը եկել է ժամը 3։30-4։00-ի սահմաններում, որտեղ եղել է մութ և գրեթե ոչինչ չի երևացել: Նախապես ինքն ու Վահանը պայմանավորվել են, որ ինքը պետք է խոսակցության բռնվի Գոռի հետ, իսկ Վահանը քաշի և հափշտակի նրա շղթան: Ինքը խոսեցրել է, իսկ Վահանը քաշել, պոկել է շղթան, և երբ ցանկացել են փախչել, Գոռը հարձակվել է իր վրա, և միասին ընկել են: Իր կողմից Գոռին ուղղված սպառնալիքներ չեն եղել, իր և Վահանի մոտ որևէ գործիք, առարկա կամ զենք չի եղել: Ինքը պնդում է, որ ոստիկանության աշխատակիցները իր գրպանից դանակը հանել են ոստիկանությունում:
Սույն քրեական գործի մեղադրանքի հետ առնչվող մեկ այլ քրեական գործով դատապարտյալ Վլադիմիր Նազարյանը նախաքննության ընթացքում, որպես կասկածյալ, ցուցմունք է տվել այն մասին, որ շուրջ երեք ամիս առաջ Երևան քաղաքի ՚Մերգելյանՙ ինստիտուտի հարակից այգու մոտակայքում գտնվող ՚Տոտոՙ բուքմեյքերական գրասենյակում ծանոթացել է Վահանի հետ և նրան հանդիպել ընդամենը 10-15 անգամ: Բացի հանդիպումներից ինքը մեկ-երկու անգամ Վահանի հետ խոսել է նաև հեռախոսով: Վահանը 098-40-00-80 հեռախոսահամարով զանգահարել է իր 091-02-20-87 հեռախոսահամարին, որի ընթացքում իրենք խոսել են տարբեր թեմաներից: Շուրջ երկու-երեք շաբաթ առաջ` հերթական հանդիպման ժամանակ Վահանն իրեն ասել է, որ ճանաչում է մի երիտասարդի, ով կրում է թանկարժեք շղթա, սակայն որպես անձնավորություն` վախկոտ է և անկայուն: Նշված բառերից ավել Վահանը ոչինչ չի ասել, սակայն ինքը հասկացել է, որ նա ինչ-որ բան է ակնարկել շղթան հափշտակելու հետ կապված: 2010 թվականի օգոստոսի 15-ին` ժամը 02։00-ի սահմաններում, Վահանը զանգահարել է իրեն և խնդրել Գառնիից գալ Երևան` ասելով, որ կարևոր գործ կա: Ինքը նրան հարցրել է, թե ինչ է պատահել, իսկ նա հիշեցրել է այդ տղայի մասին` ասելով, որ այդ օրը նա ուշ ժամի տուն է գնալու, և պետք է միասին այդ գործը անեն, այսինքն` հափշտակեն նրա շղթան: Ինքը Վահանին պատասխանել է, որ այդ ժամին չի կարող, քանի որ ուշ է, մեքենա չկա, սակայն նա իրեն ասել է, որ մեքենա կգտնի և կգա իր ետևից: Պայմանավորվել են, որ հասնելուն պես նա կզանգահարի, և ինքը դուրս կգա տնից: Որոշ ժամանակ անց Վահանը զանգահարել է իրեն և ասել, որ արդեն գտնվում է գյուղում, իսկ ինքը նրան ասել է, որ գան դեպի Գառնիի տաճար տանող խաչմերուկի մոտ: Նրանք եկել են երեք հոգով« ՚Վոլկսվագեն Գոլֆՙ տեսակի մեքենայով: Վահանը նստած է եղել մեքենայի ետևի մասում, և ինքը նստել է նրա կողքին: Մեքենայի մեջ զրուցել են տարբեր թեմաներից, սակայն խոսակցության ընթացքում Վահանին ուղեկցողները միմյանց անուններով չեն դիմել: Ինքը միայն լսել է, որ նրանցից մեկի մականունը ՚Մուլտոՙ է, ով եղել է կարճահասակ, փոքր-ինչ չաղլիկ և նստած է եղել իր առջևի նստատեղին, իսկ վարորդին նկարագրել չի կարող, քանի որ նրան ուշադրություն չի դարձրել: Իրենք իջել են Երևան քաղաքի Նար-Դոսի փողոցում, իսկ վարորդը և նրա կողքին նստած ուղևորը գնացել են: Ինքը և Վահանը քայլել են դեպի Քաջազնունի փողոցի 14-րդ շենքի ուղղությամբ, որտեղ դարանակալել են շենքի մուտքի մոտ` նախապես անջատելով մուտքի լույսը: Շուրջ 25-30 րոպե սպասելուց հետո մուտքին մոտեցել է մի երիտասարդ, ով ցանկացել է բարձրանալ բնակարան: Ինքը և Վահանը ետևից մոտեցել են նրան: Ինքն աջ ձեռքում պահած ծալովի դանակն առանց շեղբը բացելու դրել է նրա աջ թևատակին և պահանջել իրեն տալ նրա մոտ եղած ինչպես թանկարժեք զարդը, այնպես էլ գումարները: Այդ պահին երիտասարդը սկսել է գոռգոռալ և փորձել է խույս տալ իրենցից: Ինքը փորձել է բռնել նրա բերանը, որպեսզի նա չբղավի, սակայն նա բռնել է իր ձեռքը և վայր ընկել` իրեն նույնպես գցելով գետնին: Ինքը բարձրացել է և փորձել փախչել, սակայն երիտասարդը բռնել է իր ոտքից, իսկ ինքը, բացելով դանակը, փորձել է վախեցնել նրան, որպեսզի իրեն բաց թողնի: Այդ ընթացքում ինքը չի զգացել, թե ինչպես է վնասել նրա ձեռքը: Երիտասարդն իրեն բաց է թողել, սակայն վեր կենալով սկսել է հետապնդել իրեն, և այդ ընթացքում օգնություն է կանչել: Նրա ձայնից օգնության են եկել ոստիկանության աշխատակիցները և իրեն բերման են ենթարկել ոստիկանության Մարաշի բաժանմունք` տուժողին նույնպես հրավիրելով այնտեղ: Ոստիկանության Մարաշի բաժանմունքում իմացել է, որ տուժողը հանդիսանում է Երևան քաղաքի Քաջազնունի փողոցի 14-րդ շենքի բնակիչ Գոռ Մկրտչյանը: Ինքը չի նկատել, թե ինչպես է Վահանը քաշել-պոկել տուժողի շղթան, ինչպես է դիմել փախուստի և ուր է գնացել: 094-40-26-27 հեռախոսահամարը իրեն տվել է Վահանը, այդ իսկ պատճառով ինքը գիտի, որ այն պատկանում է Վահանին: 099-28-81-26 հեռախոսահամարն իրեն անծանոթ է: Իր մոտ եղած հանցագործության գործիք հանդիսացող դանակն իրեն տվել է Վահանը, իսկ տուժողի վախկոտ լինելու հանգամանքը, իրեն թվում է, Վահանին ասել են նրա ընկերները, որոնց ինքը չի ճանաչում: Իրենք ավարը պետք է բաժանեին երեք մասի` իր, Վահանի և այն անձի միջև, ով Վահանին տվել էր տուժողի վերաբերյալ տեղեկությունները: Իր հասանելիքն ինքը պետք է ծախսեր անձնական կարիքների համար: Ինքը չի ճանաչում այն անձին, ով իրենց հետ պետք է կիսեր ավարը։ Ինքը զղջում է կատարածի համար և խնդրում է հնարավորության դեպքում իր հետ մեղմ վարվել:
Վկա Արսեն Պողոսյանը դատական քննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2010 թվականի ամռանը` դեպքի օրը` մինչև օդանավակայան գնալն ինքն ու Գոռը գտնվել են Գոռենց տանը: Այդ ընթացքում իր ընկեր Լևոնը զանգահարել է իրեն, հարցրել ինչպես է, ինչ է անում, ինչու քնած չէ, իսկ ինքն ասել է, որ գտնվում է Գոռենց տանը: Լևոնը նաև հարցրել է, թե ինչու է ինքը գտնվում Գոռենց տանը, իսկ ինքը պատասխանել է, որ շուտով Գոռի հետ պետք է գնան օդանավակայան ու ետ վերադառնան: Նույն օրը` ժամը 04։00-05։00-ի սահամաններում, ինքն ու Գոռը օդանավակայանից վերադարձել են Երևան: Ինքը և Գոռը վերջինի` Երևան քաղաքի Քաջազնունի փողոցում գտնվող շենքի մոտ բաժանվել են միմյանցից: Բաժանվելուց մի քանի րոպե հետո, ինքը լսել է Գոռի բղավոցը, ինչի պատճառով ինքը ետ է եկել: Այդ ժամանակ տեսնելով, որ Գոռը վազում է այդտեղ գտնվող մարզադաշտի ուղղությամբ, վազելով գնացել է այդ կողմ: Դրանից հետո եկել են ոստիկանության պարեկային ծառայության աշխատակիցները, հարցրել, թե ինչի համար է բղավում, ինքն էլ ասել է չգիտի, իր ընկերն է իրեն ձայն տալիս ու վազում: Ոստիկաններին ինքն ասել է, որ չգիտի, թե Գոռն ում ետևից է վազում: Ոստիկաններն իրենից պահանջել են նստել մեքենան, որից հետո գնացել են ոստիկանության Մարաշի բաժանմունք: Ոստիկանություն ներս մտնելու պահին ոստիկանները բերել են նաև Գոռին ու Վլադիմիրին: Դրանից հետո Գոռն իրեն ասել է, որ երկու անձ քաշել-պոկելով հափշտակել են նրա շղթան, իսկ նա հետապնդել է հափշտակողներից մեկին:
Վկա Արսեն Պողոսյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2010 թվականի օգոստոսի 14-ին, ժամը 22։00-ի սահմաններում տեղի ունեցած խոսակցության ընթացքում իր ընկեր Գոռն իրեն խնդրել է ժամը 02։30-ի սահմաններում միասին գնալ ՚Զվարթնոցՙ օդանավակայան: Նա Գոռին չի մերժել և միասին գնացել են նրանց տուն: Ժամը 01։30-ի սահմաններում իր բջջային հեռախոսին զանգահարել է իրենց թաղամասի բնակիչ Լևոնը և հետաքրքրվել, թե որտեղ է գտնվում և ինչու այդ ուշ ժամին քնած չէ: Ինքը Լևոնին ասել է, որ Գոռի հետ գնալու է օդանավակայան: Դրանից հետո Գոռի ավտոմեքենայով գնացել են օդանավակայան և վերադարձել ժամը 04։40-ի սահմաններում: Վերադառնալուց հետո Քաջազնունի փողոցում իրենք բաժանվել են, և ինքը գնացել է իրենց տան կողմ: Մոտ երկու րոպե անց լսել է Գոռի բղավոցը և վազելով գնացել է նրանց շենքի ուղղությամբ: Այդ ժամանակ տեսել է, որ Գոռը վազելով հետապնդում է մի անծանոթ երիտասարդի: Ինքը նույնպես վազել է նրանց ետևից: Ճանապարհին իրեն կանգնեցրել են ոստիկանության աշխատակիցները և տարել Մարաշի բաժանմունք: Որոշ ժամանակ անց ոստիկանություն են բերման ենթարկել Գոռին և այդ անծանոթ երիտասարդին: Այդ ժամանակ տեղեկացել է, որ անծանոթ երիտասարդը ընկերոջ հետ` դանակի գործադրմամբ, հափշտակել են Գոռի ոսկյա շղթան` խաչով: Դրանից հետո իրենք գնացել են Գոռենց տան բակ, որտեղից էլ գտել են Գոռի ոսկյա շղթայի խաչը:
Վկա Գրիգորի Խաչիկյանը դատական քննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ աշխատում է ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի բաժնի Մարաշի բաժանմունքում: 2010 թվականի օգոստոսի 14-ին ինքը եղել է հերթապահ, և նույն բաժանմունքի աշխատակից Սեյրան Արևշատյանի հետ գտնվել է Մարաշի բաժանմունքի դիմաց: Այդ ժամանակ Քաջազնունի փողոցի 14-րդ շենքի մոտակայքից լսվել են բղավոցի ձայներ: Ինքը և Սեյրանը մեքենայով գնացել են շենքի ուղղությամբ, մտել շենքի բակ և տեսել, որ մի երիտասարդ փախչում է, իսկ երկու երիտասարդ հետապնդում են նրան: Իրենք մեքենայով շրջանցել են փողոցը և մեքենայից իջնելով` բռնել են Վլադիմիրին, ով փախչելիս է եղել, և նրան ու հետապնդող երկու երիտասարդներին տարել ոստիկանության Մարաշի բաժանմունք: Տուժողը հայտարարել է, որ դանակի սպառնալիքով նրա պարանոցից քաշել-պոկել են շղթան` խաչով, ու փախել: Վլադիմիրի մոտից հայտնաբերված դանակը տուժողը տեսել է, ով մինչ այդ իրենց ասել է, որ Վլադիմիրի ձեռքին դանակ է եղել, ինչպես նաև ցույց է տվել ձեռքը, որից արյուն է հոսել:
Վկա Սեյրան Արևշատյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ աշխատում է ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի բաժնի Մարաշի բաժանմունքում: 2010 թվականի օգոստոսի 14-ին ինքը եղել է աշխատանքի վայրում: 2010 թվականի օգոստոսի 15-ին` ժամը 04։35-ի սահմաններում, Գրիգոր Խաչիկյանի հետ բաժանմունքի վարչական շենքի դիմաց զրուցելու ընթացքում, մոտ 250-300 մետր հեռավորության վրա գտնվող բազմահարկ շենքի կողմից, բղավոցի ձայներ են լսել: Անմիջապես ավտոմեքենայով իրենք գնացել են նշված շենքի բակ և նկատել, որ մի երիտասարդ փախչում է, իսկ երկու երիտասարդ հետապնդում են նրան: Իրենք ավտոմեքենայով շրջանցել են շենքը, բռնել փախչող երիտասարդին ու նրա ետևից վազող երկու տղաներին և բերման ենթարկել ոստիկանություն: Պարզվել է, որ փախչող երիտասարդը հանդիսանում է Վլադիմիր Նազարյանը, ով ընկերոջ` Վահան Նազարյանի հետ ավազակային հարձակում են կատարել Գոռ Մկրտչյանի նկատմամբ:
Անձնական խուզարկություն կատարելու մասին մասին 2010 թվականի օգոստոսի 15-ի արձանագրության համաձայն. Վլադիմիր Գառնիկի Նազարյանի տաբատի աջ գրպանից հայտնաբերվել է մեկ հատ սև և մոխրագույն զարդանախշերով ծալովի դանակ` 21սմ երկարությամբ, շեղբը` 10սմ երկարությամբ, 3սմ լայնությամբ, շեղբի միջնամասում առկա է եղել եռանկյունաձև բացվածք, շեղբի վրա անգլերեն տառերով առկա է եղել ՚Columbiaՙ գրառումը /հ. 1, 6/:
Զննում կատարելու մասին 2010 թվականի օգոստոսի 15-ի արձանագրության համաձայն. զննվել է Վլադիմիր Գառնիկի Նազարյանի մոտից հայտնաբերված ծալովի դանակը, որը ծալված վիճակում 13x5սմ է, բացված վիճակում` 21,5սմ։ Դանակի շեղբը 10x4սմ է: Լայն հատվածում առկա է 3,5x1,5սմ չափի եռանկյունաձև կտրվածք: Շեղբը բացվելուց հետո ֆիքսվում է, իսկ ծալվում միայն հետնամասի եռանկյունաձև մեխանիզմը սեղմելուց հետո։ Շեղբի վրա առկա է օտարալեզու գրառում /հ. 1, գ.թ. 15/:
Փորձագետի 2010 թվականի օգոստոսի 23-ի թիվ 1926 եզրակացության համաձայն. փորձաքննության ներկայացված հոդակապալծակային ծալովի դանակը գործարանային արտադրության ընդհանուր նշանակության որսորդական ծալովի դանակ է, որը դասվում է քաղաքացիական շեղբավոր սառը զենքերի շարքին /հ. 1, գ.թ. 239-241/:
Փորձագետի 2010 թվականի օգոստոսի 18-ի թիվ 2063 եզրակացության համաձայն. Գոռ Մկրտչյանի ստացած մարմնական վնասվածքները` պարանոցի զույգ վերին վերջույթների շրջանների քերծվածքների, արյունազեղման, ձախ դաստակի շրջանի կտրված վերքի ձևով, հասցվել են` կտրված վերքերը` սուր, կտրող գործիքով, մնացածը` բութ, կոշտ առարկաներով, հնարավոր է որոշման մեջ նշված ժամկետում, չի բացառվում նկարագրված հանգամանքներում, որոնք առաջացրել են առողջությանը թեթև վնաս` առողջության կարճատև քայքայումով, նկատի ունենալով վնասվածքների հետ անմիջական պատճառական կապի մեջ եղած հետևանքների տևողությունը` ոչ պակաս վեց օրից, և ոչ ավելի քսանմեկ օրից /հ. գ.թ. 184-185/:
Փորձագետի 2010 թվականի օգոստոսի 17-ի թիվ 2073 եզրակացության համաձայն. Վլադիմիր Նազարյանի ստացած մարմնական վնասվածքները` զույգ վերին, աջ ստորին վերջույթների շրջանների քերծվածքների, արյունազեղման ձևով, հասցվել են բութ, կոշտ առարկաներով, հնարավոր է` նշված ժամկետում, չի բացառվում փորձաքննվողի կողմից նկարագրվող հանգամանքներում, որոնք առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չեն պարունակում /հ. 1, գ.թ. 186-187/:
Փորձագետի 2011 թվականի դեկտեմբերի 23-ի թիվ 11-3597 եզրակացության համաձայն. փորձաքննությանը ներկայացված շղթայի շուկայական արժեքը 2010 թվականի օգոստոսի 15-ի դրությամբ կազմել է 2.042.280 ՀՀ դրամ, իսկ կախազարդ-խաչի միջին շուկայական արժեքը 2010 թվականի օգոստոսի 15-ի դրությամբ կազմել է 896.520 ՀՀ դրամ:
Քննչական փորձարարություն կատարելու մասին 2010 թվականի օգոստոսի 17-ի արձանագրության համաձայն. Վլադիմիր Նազարյանի ցուցմունքը ճշտելու և ստուգելու նպատակով կատարվել է փորձարարություն: Այդ նպատակով Երևան քաղաքի Քաջազանունի 11 հասցեից ՚ՎԱԶ-2107ՙ մակնիշի ավտոմեքենայով Վլադիմիր Նազարյանի մատնանշած երթուղով գնացել են դեպքի վայր, որը գտնվել է Երևան քաղաքի Քաջազնունի փողոցի 14-րդ շենքի առաջին մուտքի հարակից տարածքում: Այդտեղ Վլադիմիր Նազարյանը մատնացույց է արել մինչ աստիճանահարթակ տանող տարածքը, որտեղ ինքը և Վահանը Գոռ Մկրտչյանի պարանոցի ոսկյա շղթան ավազակությամբ հաշտակելու նպատակով 2010 թվականի օգոստոսի 15-ին` ժամը 05։00-ի սահմաններում, ետևից հարձակվել են վերջինի վրա: Այդ ընթացքում Գոռը փորձել է փախչել, սակայն ինքը բռնել է նրան, և միասին վայր են ընկել, որից հետո ինքը փորձել է փախչել Գոռի հետապնդումից, սակայն չի կարողացել, քանի որ ոստիկաններն օգնության են հասել Գոռին, և իրենց տարել ոստիկանության Մարաշի բաժանմունք: Գոռի պարանոցի ոսկյա շղթան պոկել և փախել է Վահանը /հ. 1, գ.թ. 29-30/:
Առգրավում կատարելու մասին 2010 թվականի օգոստոսի 18-ի արձանագրության համաձայն. Գոռ Մկրտչյանից առգրավվել է ոսկյա խաչ, որի վրա առկա են եղել ադամանդի նման մանր քարեր /հ. 1, գ.թ. 75, 76/:
Առարկան ներկայացնելու մասին 2010 թվականի օգոստոսի 26-ի արձանագրության համաձայն. Լևոն Արայի Խաչատրյանի հայրը` Արա Լևիկի Խաչատրյանը ներկայացրել է սպիտակ գույնի մետաղից պատրաստված, 66,5սմ երկարությամբ շղթա և հայտարարել, որ նշված շղթան գտել է մի քանի օր առաջ իր բացակայության ժամանակ անհայտ անձի կողմից տուն բերված` իր որդու հագուստների տոպրակի միջից /հ. 1, գ.թ. 145:
Առարկան ճանաչման ներկայացնելու մասին 2010 թվականի օգոստոսի 27-ի արձանագրության համաձայն. տուժող Գոռ Մկրտչյանին ճանաչման է ներկայացվել Լևոն Խաչատրյանի հոր` Արա Խաչատրյանի կողմից ներկայացված ոսկյա շղթան: Գոռ Մկրտչյանը, զննելով իրեն ճանաչման ներկայացված շղթան, հայտարարել է, որ ճանաչել է ներկայացված շղթան, որն այն նույն շղթան է, որը 2010 թվականի օգոստոսի 15-ին Երևան քաղաքի Քաջազնունի փողոցի 14-րդ շենքի 1-ին մուտքում ավազակությամբ հափշտակվել է իրենից /հ. 1, գ.թ. 156/:
Իրեղեն ապացույց ճանաչելու մասին 2010 թվականի օգոստոսի 17-ի որոշմամբ Վլադիմիր Նազարյանի անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերված դանակը ճանաչվել է իրեղեն ապացույց, որը հետազոտվել է դատական քննության ընթացքում /հ. 1, գ.թ. 48/:
Իրեղեն ապացույց ճանաչելու մասին 2010 թվականի օգոստոսի 27-ի որոշմամբ ոսկյա խաչը և Արա Խաչատրյանի ներկայացրած ոսկյա շղթան ճանաչվել են իրեղեն ապացույց /հ. 1, գ.թ. 158/:
Ինքնակամ ներկայանալու մասին ՀՀ ոստիկանության ՔՀԳՎ 3-րդ վարչության 1-ին բաժնի ավագ օպերլիազոր Հ.Փանյանի 2012 թվականի մայիսի 23-ի արձանագրության համաձայն. 2012 թվականի մայիսի 23-ին` ժամը 12։00-ին, ՀՀ ոստիկանության ՔՀԳՎ 3-րդ վարչության 1-ին բաժին, փաստաբան Գիվի Հովհաննիսյանի հետ, ինքնակամ ներկայացել է հետախուզման մեջ գտնվող Վահան Շամիրի Նազարյանը:
Սույն գործով ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը /այսուհետ դատարան/ եզրահանգել է, որ սույն քրեական գործով ձեռք բերված օբյեկտիվ տվյալներով հերքվում է ամբաստանյալ Վահան Նազարյանի ցուցմունքն այն մասին, որ ինքը դեպքից հետո է միայն լսել, որ Վլադիմիրի մոտ դանակ է եղել և այդ դանակով դեպքի ժամանակ սպառնացել է Գոռին:
Ինչ վերաբերում է սույն քրեական գործի մեղադրանքի հետ առնչվող մեկ այլ քրեական գործով դատապարտյալ Վլադիմիր Նազարյանի և Լևոն Խաչատրյանի ցուցմունքներին, ապա դատարանը գտել է, որ արժանահավատ են և սույն դատավճռի հիմքում պետք է դնել Վլադիմիր Նազարյանի նախնական քննության ընթացքում տված ցուցմունքը /որը հետազոտվել է դատական քննության ընթացքում/, ինչպես նաև Լևոն Խաչատրյանի որպես կասկածյալ տված ցուցմունքը, քանի որ թե Վլադիմիր Նազարյանի դատական քննության ընթացքում տված ցուցմունքում, թե Լևոն Խաչատրյանի նախնական քննության ընթացքում տված երկրորդ ցուցմունքում նկատվում է նրանց ընկերոջը` Վահան Նազարյանին օգնելու միտում: Ավելին` դրանք հերքվում են սույն քրեական գործով ձեռք բերված այլ օբյեկտիվ տվյալներով: Իսկ ինչ վերաբերում է Վլադիմիր Նազարյանի նկատմամբ նախնական քննության մարմնի կողմից խոշտանգում ցուցաբերելուն, ինչի արդյունքում ձեռք է բերվել իր ցուցմունքը, ապա այդ պատճառաբանությունները չեն հաստատվում քրեական գործով ձեռք բերված տվյալներով:
Քննարկելով նաև անձնական խուզարկություն կատարելու մասին և զննում կատարելու մասին 2010 թվականի օգոստոսի 15-ի արձանագրությունները, իրեղեն ապացույց ճանաչված դանակը, փորձագետի 2010 թվականի օգոստոսի 23-ի թիվ 1926 եզրակացությունը, ինչպես նաև վկաներ Սերյան Արևշատյանի և Գրիգոր Խաչիկյանի ցուցմունքներն անթույլատրելի ապացույցներ ճանաչելու վերաբերյալ պաշտպան` Գ.Հովհաննիսյանի միջնորդությունները, դատարանը գտել է, որ վկաներ Սերյան Արևշատյանի և Գրիգոր Խաչիկյանի ցուցմունքները պետք է ճանաչել անթույլատրելի ապացույց և չդնել սույն դատավճռի հիմքում, քանի որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 86-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետի համաձայն. հետաքննության մարմնի աշխատակիցը` կապված այն քրեական գործի հետ, որում նրանք իրականացրել են իրենց դատավարական լիազորությունները, բացառությամբ տվյալ գործի վարույթի ընթացքում թույլ տրված սխալների և չարաշահումների քննության, նոր ի հայտ եկած հանգամանքներով տվյալ գործի նորոգման կամ կորցրած վարույթի վերականգնման դեպքերի, չեն կարող որպես վկա կանչվել և հարցաքննվել, իսկ սույն քրեական գործով Սերյան Արևշատյանը և Գրիգոր Խաչիկյանը հանդիսացել են հետաքննության մարմնի աշխատակիցներ և նրանց հարցաքննության նպատակը չի եղել գործի վարույթի ընթացքում թույլ տրված սխալների և չարաշահումների քննության, նոր ի հայտ եկած հանգամանքներով տվյալ գործի նորոգման կամ կորցրած վարույթի վերականգնման դեպքերի հետ:
Դատարանը եզրահանգել նաև, որ անձնական խուզարկություն կատարելու մասին և զննում կատարելու մասին 2010 թվականի օգոստոսի 15-ի արձանագրությունները, իրեղեն ապացույց ճանաչված դանակը, փորձագետի 2010 թվականի օգոստոսի 23-ի թիվ 1926 եզրակացությունն անթույլատրելի ճանաչելու` ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքով սահմանված հիմքերը բացակայում են: Դատարանը եզրահանել է նաև, որ դատարանում հետազոտված դանակի նկարագիրը համընկնում է վերոգրյալ փաստաթղթերում նկարագրված դանակի նկարագրին:
Որպիսի պայմաններում, վերը շարադրված հանգամանքների առկայության պայմաններում, վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ նշվածի վերաբերյալ պաշտպանի վերաքննիչ բողոքում բերված պատճառաբանությունները` որևէ կերպ չեն կարող ազդել վիճարկվող փաստական տվյալներում տեղ գտած տեղեկությունների հավաստիության և սույն գործով ճիշտ որոշում կայացնելու վրա, հետևաբար այն բավարարելու առումով որևէ իրավական հետևանք առաջացնել չեն կարող:
Տվյալ դեպքում, դատարանը հաստատված է համարել գործի լուծման համար նշանակություն ունեցող հետևյալ փաստական հանգամանքները.
-Լևոն Խաչատրյանը և Գոռ Մկրտչյանը ճանաչել են միմյանց,
-Լևոն Խաչատրյանը, Վահան Նազարյանը և Վլադիմիր Նազարյանը ծանոթներ են,
-Լևոն Խաչատրյանը Գոռ Մկրտչյանի պարանոցին նկատել է խաչով շղթա և մտադրվել հափշտակել այն,
-Գոռ Մկրտչյանի շղթան և խաչը հափշտակելու մտադրության մասին Լևոն Խաչատրյանը հայտնել է Վահան Նազարյանին ու Վլադիմիր Նազարյանին և նրանց առաջարկել միասին Գոռ Մկրտչյանի պարանոցից հափշտակել շղթան և խաչը,
-Լևոն Խաչատրյանը Վահան Նազարյանին և Վլադիմիր Նազարյանին ասել է, որ Գոռ Մկրտչյանը վախկոտ է և թուլամորթ,
-Լևոն Խաչատրյանը Վահան Նազարյանին և Վլադիմիր Նազարյանին ցույց է տվել այն շենքը, որտեղ բնակվել է Գոռ Մկրտչյանը, վերջինի ավտոտնակը, ինչպես նաև, թե Գոռ Մկրտչյանն ինչպես է գալիս և որտեղ է կանգնեցնում մեքենան,
-Լևոն Խաչատրյանը տեղեկացել է, որ 2010 թվականի օգոստոսի 15-ի ուշ գիշերը Գոռ Մկրտչյանը գնալու է օդանավակայան,
-Գոռ Մկրտչյանի` օդանավակայան գնալու հանգամանքի մասին Լևոն Խաչատրյանը հայտնել է Վահան Նազարյանին ու Վլադիմիր Նազարյանին և առաջարկել այդ օրը կատարել Գոռ Մկրտչյանի շղթայի հափշտակությունը,
-Վահան Նազարյանը Վլադիմիր Նազարյանին տվել է սառը զենք հանդիսացող հոդակապալծակային ծալովի դանակ,
-2010 թվականի օգոստոսի 15-ին` ժամը 04։40-ի սահմաններում, Գոռ Մկրտչյանը վերադարձել է Երևան և ցանկացել գնալ իր` Երևան քաղաքի Քաջազնունի փողոցի 14-րդ շենքում գտնվող բնակարան,
-2010 թվականի օգոստոսի 15-ին` ժամը 05։00-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Քաջազնունի փողոցի 14-րդ շենքի առաջին մուտք մտնելու ժամանակ Վլադիմիր Նազարյանն ու Վահան Նազարյանը մոտեցել են Գոռ Մկրտչյանին,
-Վլադիմիր Նազարյանն իր մոտ գտնվող` սառը զենք հանդիսացող հոդակապալծակային ծալովի դանակով հարվածելու սպառնալիքով Գոռ Մկրտչյանից պահանջել է տալ մոտը եղած ամեն ինչ,
-Վլադիմիր Նազարյանի և Գոռ Մկրտչյանի միջև առաջացած քաշքշուկի հետևանքով նրանք ընկել են գետնին,
-գետնին ընկած ժամանակ Վահան Նազարյանը Գոռ Մկրտչյանի պարանոցից պոկել է շղթան և խաչը ու դիմել փախուստի,
-քաշքշուկի ընթացքում Գոռ Մկրտչյանը ստացել է մարմնական վնասվածքներ, որոնք առաջացրել են առողջությանը թեթև վնաս` առողջության կարճատև քայքայումով,
-Գոռ Մկրտչյանի շղթայի շուկայական արժեքը 2010 թվականի օգոստոսի 15-ի դրությամբ կազմել է 2.042.280 ՀՀ դրամ, իսկ խաչի միջին շուկայական արժեքը` 896.520 ՀՀ դրամ,
-Վահան Նազարյանն ունի բարձրագույն կրթություն, նախկինում դատապարտված չի եղել և բնութագրվում է դրականորեն:
Գնահատելով դատապարտյալներ Լևոն Խաչատրյանի և Վլադիմիր Նազարյանի գործի քննության ընթացքում տված ցուցմունքները, դրանք համադրելով միմյանց և գործով ձեռք բերված մյուս փաստական տվյալների հետ, վերաքննիչ դատարանը արժանահավատ է համարում վերջիններիս կողմից գործի քննության ընթացքում տված ցուցմունքներն` ամբաստանյալ Վահան Նազարյանին հանցանքների կատարման մեջ մերկացնելու վերաբերյալ, քանի որ դրանք բխում են գործի օբյեկտիվ տվյալներից:
Ինչ վերաբերում է ամբաստանյալ Վահան Նազարյանի կողմից բերված պատճառաբանություններին` իրեն մեղավոր չճանաչելու, իր իսկ կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ և 4-րդ կետերով և 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված հանցանքների կատարումը բացառելու և այլնի վերաբերյալ, ապա դրանք վերաքննիչ դատարանի գնահատմամբ ոչ արժանահավատ են, չեն բխում գործի օբյեկտիվ տվյալներից, որով փորձ է արվում հնարավորինս խուսափել քրեական պատասխանատվությունից:
Այսպիսով, վերլուծելով գործի փաստական տվյալները, գնահատելով ինչպես յուրաքանչյուր ապացույց, այնպես էլ դրանք իրենց համակցությամբ, վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետության, որ ամբաստանյալ Վահան Շամիրի Նազարյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ, 4-րդ կետերով և 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով մեղսագրված արարքները որակված են ճիշտ և նա պետք է քրեական պատասխանատվության և պատժի ենթարկվի:
Հիմք ընդունելով վերոգրյալը, վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ տվյալ դեպքում, ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը, ամբաստանյալ Վահան Շամիրի Նազարյանի արարքների քրեաիրավական որակման հարցում հանգել է ճիշտ եզրակացության, հետևաբար վիճարկվող դատական ակտը բեկանելու և փոփոխելու հիմքեր չկան:
Քննության առնելով ամբաստանյալ Վահան Շամիրի Նազարյանի նկատմամբ նշանակված պատժի հարցը` վերաքննիչ դատարանը հաշվի է առնում նրա կատարած հանցագործությունների բնույթը և հասարակական վտանգավորության աստիճանը, կատարման հանգամանքները, դատական ակտում շարադրված ամբաստանյալի անձը բնութագրող ու պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներն այն, որ նախկինում դատապարտված չի եղել, բնութագրվում է դրականորեն, բարձրագույն կրթություն ունենալը, ինքնակամ ներկայանալը, ինչպես նաև պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չարձանագրելը:
Հիմք ընդունելով վերոգրյալը, վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը ամբաստանյալ Վահան Շամիրի Նազարյանի նկատմամբ հանցանքների համակցությամբ նշանակված պատժատեսակների և պատժաչափի, ինչպես նաև ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը ռեալ կրելու նպատակահարմարության հարցում հանգել է ճիշտ հետևության, հետևաբար` վիճարկվող դատական ակտն այդ մասով ևս բեկանելու և փոփոխելու հիմեր չկան:
Նման պայմաններում, վերը շարադրված հանգամանքների առկայության պայմաններում, վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Վահան Նազարյանի շահերի պաշտպանի վերաքննիչ բողոքում բերված պատճառաբանությունները` դատարանի կողմից նյութական և դատավարական իրավունքի նորմերի խախտումներ թույլ տալու, պաշտպանյալի նկատմամբ ապօրինի դատական ակտ կայացնելու և այլնի վերաբերյալ, անհիմն են, չեն բխում գործի օբյեկտիվ տվյալներից և ներկայացված բողոքը բավարարելու առումով որևէ իրավական հետևանք առաջացնել չեն կարող:
Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ քր. դատ. օր-ի 393-394 հոդվածներով վերաքննիչ դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց


Վահան Շամիրի Նազարյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ, 4-րդ կետերով և 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով, Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 30.11.2012թ. դատավճիռը թողնել օրինական ուժի մեջ, իսկ պաշտպանի վերաքննիչ բողոք մերժել:
Սույն որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` հրապարակվելու պահից մեկամսյա ժամկետում:



ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ա.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ

ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ա.ԽԱՉԱՏՐՅԱՆ

Լ.ԹԱԴԵՎՈՍՅԱՆ