ԵԿԴ/0114/01/12





ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ԵՐԵՎԱՆ ՔԱՂԱՔԻ ԿԵՆՏՐՈՆ ԵՎ ՆՈՐՔ-ՄԱՐԱՇ ՎԱՐՉԱԿԱՆ ՇՐՋԱՆՆԵՐԻ
ԸՆԴՀԱՆՈՒՐ ԻՐԱՎԱՍՈՒԹՅԱՆ ԱՌԱՋԻՆ ԱՏՅԱՆԻ ԴԱՏԱՐԱՆ

ԴԱՏԱՎՃԻՌ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

«14» մարտի 2013թ. ք.Երևան

Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը (այսուհետ նաև` Դատարան)


նախագահող դատավոր
դատական նիստերի քարտուղարներ

մեղադրող
տուժող

Մ.Պապոյան
Ռ.Ավետյան
Կ.Կարապետյան
Ա.Հակոբյան
Ս.Պետրոսյան


դռնբաց դատական նիստում քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի`
Արմեն Լիպարիտի Սահակյանի` ծնված 1967 թվականի հուլիսի 29-ին Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, չամուսնացած, չի աշխատում, նախկինում դատապարտված, հաշվառված է Երևան քաղաքի Շիրազի փողոցի 6-րդ շենքի 9-րդ բնակարանում, մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 1-ին մասով, սույն քրեական գործով արգելանքի տակ է 2012 թվականի ապրիլի 28-ից:
1. Գործի դատավարական նախապատմությունը.
1999 թվականի մարտի 10-ին ՀՀ ՆԳ և ԱԱՆ քննչական գլխավոր վարչության Կենտրոնի քննչական բաժնի քննիչ Է.Պետրոսյանի որոշմամբ Քրեական օրենսգրքի 105-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներով հարուցվել և վարույթ է ընդունվել թիվ 13106899 քրեական գործը:
1999 թվականի մարտի 11-ին Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ համայնքների դատախազության քննիչ Ս.Հարությունյանի որոշմամբ թիվ 13106899 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ:
1999 թվականի մարտի 16-ին Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ համայնքների դատախազության քննիչ Ս.Հարությունյանի որոշմամբ թիվ 13106899 քրեական գործով Արմեն Լիպարիտի Սահակյանը Քրեական օրենսգրքի 15-100-րդ հոդվածով ներգրավվել է որպես մեղադրյալ:
1999 թվականի մարտի 16-ին Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ համայնքների դատախազության քննիչ Ս.Հարությունյանի որոշմամբ թիվ 13106899 քրեական գործով Արմեն Լիպարիտի Սահակյանի նկատմամբ հայտարարվել է հետախուզում:
1999 թվականի մարտի 16-ին Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ համայնքների առաջին ատյանի դատարանի որոշմամբ թիվ 13106899 քրեական գործով մեղադրյալ Արմեն Լիպարիտի Սահակյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը:
1999 թվականի մայիսի 1-ին Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ համայնքների դատախազության քննիչ Ս.Հարությունյանի որոշմամբ թիվ 13106899 քրեական գործի վարույթը կասեցվել է` մեղադրյալի քննությունից թաքնվելու պատճառով:
1999 թվականի մայիսի 10-ին Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ համայնքների դատախազության ավագ քննիչ Ա.Բարսեղյանի որոշմամբ թիվ 13106899 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ:
2004 թվականի դեկտեմբերի 19-ին Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ համայնքների դատախազության ավագ քննիչ Ա.Բարսեղյանի որոշմամբ թիվ 13106899 քրեական գործով Արմեն Լիպարիտի Սահակյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
2006 թվականի օգոստոսի 8-ին Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ համայնքների դատախազության քննիչ Մ.Բադեյանի որոշմամբ թիվ 13106899 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ:
2007 թվականի հունիսի 4-ին Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ համայնքների դատախազության դատախազ Վ.Հովհաննիսյանի որոշմամբ թիվ 13106899 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ:
2007 թվականի նոյեմբերի 27-ին Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ համայնքների դատախազության դատախազ Վ.Հովհաննիսյանի որոշմամբ թիվ 13106899 քրեական գործն ըստ քննչական ենթակայության ուղարկվել է ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի քննչական բաժին:
2007 թվականի դեկտեմբերի 14-ին ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի քննչական բաժնի քննիչ Տ.Մանուկյանի որոշմամբ թիվ 13106899 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ:
2008 թվականի օգոստոսի 4-ին ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի քննչական բաժնի քննիչ Է.Պետրոսյանի որոշմամբ թիվ 13106899 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ:
2012 թվականի ապրիլի 28-ին ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի քննչական բաժնի ավագ քննիչ Է.Պետրոսյանի որոշմամբ թիվ 13106899 քրեական գործի վարույթը վերսկսվել է:
2012 թվականի հուլիսի 3-ին Արմեն Լիպարիտի Սահակյանի վերաբերյալ թիվ 13106899 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան, որտեղ քրեական գործին շնորհվել է ԵԿԴ/0114/01/12 համարը:
Արմեն Լիպարիտի Սահակյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 1-ին մասով` այն արարքի համար, որ նա 1999 թվականի մարտի 10-ին` ժամը 19:30-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Մ.Խորենացու փողոցի 6-րդ շենքի բակում սպանելու դիտավորությամբ իր մոտ եղած դանակով հարվածներ է հասցրել Սամվել Սոսիկի Պետրոսյանի կրծքավանդակի հատվածում` վերջինի առողջությանը պատճառելով կյանքին վտանգ սպառնացող ծանր մարմնական վնասվածքներ:
2. Ապացույցների հետազոտում և գնահատում.
Դատական քննության ընթացքում ամբաստանյալ Արմեն Սահակյանն առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չճանաչեց և ցուցմունք տվեց այն մասին, որ ինքն ու Սամվել Պետրոսյանը աշխատել են «Հրազդան» տոնավաճառի ավտոկանգառում որպես հսկիչ: Իրենց աշխատակիցներից Արթուրի (ազգանունը չի հիշում) ծննդյան օրը, երբ գտնվել են նրանց տանը, ինքն ու Սամվելը վիճել են: Այդ վեճից հետո «Հրազդան» տոնավաճառի ավտոկանգառի բոլոր հսկիչները վատ են տրամադրվել իր դեմ: Հաջորդ օրը Սամվելը անարարգել է իր հացը, իսկ մյուս աշխատակիցները սկսել են ծաղրել իրեն: Այդ օրը` աշխատանքից հետո, ինքն ու Սամվելը հանդիպել են Մաշտոցի պողոտայում, առանձնացել են և իրենց միջև կրկին վեճ է սկսվել, որի ժամանակ Սամվելը հայհոյել է իրեն, հարձակվել է իր վրա, իսկ ինքն ընկել է գետնին: Այդ ժամանակ Սամվելը բռնել է իր կոկորդից ու ցանկացել է խեղդել, իսկ ինքն իր ձեռքի տակ ընկած առարկայով (չի հիշում, թե կոնկրետ ինչ առարկա է եղել) հարվածել է նրան: Ինքը չի ցանկացել հարվածել Սամվելին, այլ ցանկացել է խոսել նրա հետ: Սակայն Սամվելը վիրավորել է իր ինքնասիրությունը, որի պատճառով ինքը նրան պատժել է: Ինքը նրան պատժել է որպես դավաճանի: Այդ դեպքից մի քանի օր անց ինքը գնացել է Մոսկվա, որտեղ ինքը դատապարտվել է:
Տուժող Սամվել Պետրոսյանը դատական քննության ընթացքում ցուցմունք տվեց այն մասին, որ ինքն ու Արմեն Սահակյանն աշխատել են «Հրազդան» տոնավաճառի ավտոկանգառում որպես հսկիչ: 1999 թվականի մարտի 10-ին` ժամը 19:00-ի սահմաններում, աշխատանքն ավարտելուց հետո ինքը և իրենց աշխատակիցներ Գնելը և Լեռնիկը գնացել են Մաշտոցի պողոտա, որպեսզի այնտեղից երթուղային տաքսիով գնան տուն: Մաշտոցի պողոտայի և Խորենացի փողոցի խաչմերուկում ինքը մտել է խանութ, որպեսզի զանգահարի: Երբ դուրս է եկել խանութից, տեսել է, որ Գնելի և Լեռնիկի հետ կանգնած է իրենց աշխատակից Արմենը: Վերջինն իրեն առաջարկել է առանձնանալ` զրուցելու նպատակով: Դրանից հետո ինքն ու Արմենը Խորենացի փողոցով քայլել են և մտել դալան, որտեղ սկսել են վիճաբանել, քաշքշել միմյանց և այդ ժամանակ Արմենը դանակով հարվածել է իր աջ կողային հատվածին, ձախ ձեռքի արմունկին, ձախ ձեռքի բութ մատին, ձախ կրծքավանդակին: Հարվածներից հետո Արմենը փախել է, իսկ ինքը անծանոթ մի անձի խնդրել է Էջմիածին գնացող երթուղային տաքսու միջից կանչել Լեռնիկին: Երբ Լեռնիկը եկել է, ինքը նրան ասել է, որ Արմենն է իրեն հարվածել ու փախել: Դրանից հետո իրեն տեղափոխել են հիվանդանոց և ինքն Արմենին այլևս չի տեսել:
Տուժող Սամվել Պետրոսյանը դատական քննության ընթացքում լրացուցիչ ցուցմունք տվեց այն մասին, որ ինքն Արմենի անձը չի վիրավորել: Իրենց աշխատակիցներն Արմենի ոտքերի տակ պայթուցիկ նյութեր են նետել և վիրավորել նրան, որի պատճառով Արմենը որոշել է պատժել իրեն: Ինքը չի թքել Արմենի ուտելիքի մեջ:
Վկա Գնել Ավետիսյանը դատական քննության ընթացքում ցուցմունք տվեց այն մասին, որ ինքն աշխատել է «Հրազդան» տոնավաճառի ավտոկանգառում որպես հսկիչ: Դեպքի օրը` 1999 թվականի մարտի 10-ին` ժամը 18:00-ից 19:00-ի սահմաններում, աշխատանքն ավարտելուց հետո ինքն ու իրենց աշխատակիցներ Սամվելը Պետրոսյանը և Լեռնիկը գնացել են Մաշտոցի պողոտա: Այդտեղ իրենք պատահական հանդիպել են իրենց աշխատակից Արմեն Սահակյանին: Այնուհետև ինքը որոշել է չմնալ նրանց հետ և գնացել է տուն: Դրանից հետո ինքը տոնավաճառի աշխատակիցներից տեղեկացել է, որ Սամվելը և Արմենը վիճաբանել են, որի ժամանակ Արմենը դանակով հարվածել է Սամվելին: Աշխատանքի վայրում Սամվելը և Արմենը երբևէ վատ փոխհարաբերությունների մեջ չեն եղել:
Վկա Արթուր Նաջարյանը դատական քննության ընթացքում ցուցմունք տվեց այն մասին, որ ճանաչում է Սամվել Պետրոսյանին և Արմեն Սահակյանին: 1999 թվականի մարտին ինքը եղել է «Հրազդան» տոնավաճառի ավտոկանգառում, որպեսզի գնա տուն: Այդ ժամանակ տաքսիով անցել են իրենց աշխատակիցները և ասել, որ կարող են մինչև Մաշտոցի պողոտա իրեն տանել և ինքը համաձայնել է: Մաշտոցի պողոտայում ինքը իջել է և երթուղային տաքսիով գնացել տուն: Հաջորդ օրն ինքն իրենց աշխատակիցներից իմացել է, որ Արմենը և Սամվելը վիճաբանել են, որի ժամանակ Արմենը դանակով հարվածել է Սամվելին:
Վկա Լեռնիկ Բաղդասարյանը նախնական քննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 1996 թվականից աշխատել է «Հրազդան» տոնավաճառի ավտոկանգառում որպես հսկիչ: Իրենց հերթափոխը բաղկացած է եղել տաս հսկիչներից, իրենց խմբի ղեկավարը եղել է Վարդան Պետրոսյանը, իսկ հսկիչներն են եղել Աղվանը, Արտյոմը, Սամվելը, Արայիկը, Գնելը, Արմենը և Լեռնիկը: Իրենց պարտականությունների մեջ է մտել օրվա ընթացքում տոնավաճառ այցելած ավտոմեքենաներին հսկելը և նրանցից յուրաքանչյուրից 200-ական ՀՀ դրամ գանձելը: Յուրաքանչյուր հսկիչին հատկացված է եղել տարածք: Օրվա ընթացքում կամ վերջում իրենք հավաքված գումարները տվել են Վարդան Պետրոսյանին: Յուրաքանչյուր առավոտ Վարդանն իրենց կտրոններ է բաժանել, որպեսզի իրենք տային հաճախորդներին, սակայն եղել են դեպքեր, երբ վարորդները չեն պահանջել այդ կտրոնները: Կտրոնները բաժանելիս կոնկրետ հաշվարկ չի կատարվել, իրենց աշխատավարձը հաստատագրված է եղել և կազմել է ամսական 50.000 ՀՀ դրամ, անկախ նրանից, թե օրվա ընթացքում ով, որքան հաճախորդ կսպասարկեր: 1999 թվականի մարտի 10-ին` ժամը 10:00-ի սահմաններում, իրենք գնացել են աշխատանքի: Այդ օրը Արմենը թույլտվություն է վերցրել Վարդան Պետրոսյանից և դուրս է եկել աշխատանքից: Նա այդ օրն այլևս աշխատանքի չի վերադարձել: 1999 թվականի մարտի 10-ին` ժամը 19:00-ին, աշխատանքն ավարտելուց հետո ինքը, Սամվելը, Գնելը և մյուս հերթափոխի Արայիկը տոնավաճառի մոտից նստել են տաքսի ավտոմեքենա և գնացել են «ձկան խանութ» մոտ: Այնտեղից իրենք ոտքով գնացել են Մաշտոցի պողոտայի և Խորենացի փողոցի խաչմերուկ, որտեղից ինքը պետք է գնար Նորակերտ գյուղ, իսկ տղաները` տուն: Այնտեղ իրենք պատահական հանդիպել են Արմենին, ով հարբած է եղել: Դրանից հետո Սամվելը մտել է խանութ, որպեսզի զանգահարի: Այնուհետև Սամվելը խանութից դուրս է եկել, որից հետո Արմենը մտել է Սամվելի թևը և ասել, որպեսզի առանձնանան: Այդպես նրանք քայլել են դեպի Խորենացի փողոց: Այդ ժամանակ իրենք երեքով կանգնած են եղել, որից հետո Արայիկը գնացել է տուն, իսկ ինքն ու Գնելը Խորենացի փողոցով գնացել են մինչև «Կիրովի» այգի` Արմենին և Սամվելին գտնելու, սակայն նրանց չգտնելով, ետ են վերադարձել, որտեղից Գնելը գնացել է տուն, իսկ ինքը նստել է երթուղային տաքսի, որպեսզի գնա Նորակերտ գյուղ: Այդ ժամանակ մոտեցել է մի անծանոթ տղա և դիմել վարորդին` իմանալու համար, թե ուղևորների մեջ Լեռնիկ անունով տղամարդ կա, թե ոչ: Ինքն ասել է, որ Լեռնիկն ինքն է, իսկ նա խնդրել է նրա հետ գնալ: Իրենք երթուղային տաքսուց իջել են, որից մոտ 50 մետր այն կողմ` շենքերից մեկի մուտքի մոտ, նստած է եղել Սամվելը: Ինքը մոտեցել է նրան և նկատելով, որ նրա դեմքը արյունոտված է, հարցրել է, թե ինչ է պատահել, իսկ նա պատասխանել է, որ Արմենն է նրան դանակով հարվածել: Դրանից հետո ինքը Սամվելին տեղափոխել է թիվ 3 կլինիկական հիվանդանոց, որտեղ պարզվել է, որ Սամվելի վրա եղել են բազմաթիվ ծակված վնասվածքներ: Այդ օրն Արմենի հետ այլ անձ չի եղել: Ինքը չի կարող բացատրել Արմենի կողմից Սամվելի հասցեին ասված խոսքերը և գործողությունները, քանի որ իր իմանալով, ինչպես Սամվելի, այնպես էլ իրենց հետ Արմենը խնդիրներ չի ունեցել և իրենց մտքով անգամ չի անցել, որ նա կարող է նման արարք կատարել: Իր իմանալով Արմենը թշնամություն չի ունեցել Սամվելի հետ և նրանք կիսելու ոչինչ չեն ունեցել:
Կրիմինալ մատյանը զննելու մասին 1999 թվականի մարտի 10-ի արձանագրության համաձայն` զննվել է թիվ 3 կլինիկական հիվանդանոցի կրիմինալ մատյանը: Մատյանի 206 հերթական համարի տակ առկա է եղել հաղորդում, համաձայն որի` 1999 թվականի մարտի 10-ին` ժամը 20:00-ին, հիվանդանոց է դիմել Սամվել Սոսի Պետրոսյանը, ում աջ կողմի կրծքավանդակի հատվածում առկա են եղել կտրած-ծակած վնասվածքներ: Սամվել Պետրոսյանին հիվանդանոց է տարել ընկերը:
Առգրավում կատարելու մասին 1999 թվականի մարտի 10-ի արձանագրության համաձայն` թիվ 3 կլինիկական հիվանդանոցի վիրաբուժական բաժանմունքից առգրավվել է Սամվել Պետրոսյանի հագուստները և անձնական իրերը:
Զննում կատարելու մասին 1999 թվականի մարտի 11-ի արձանագրության համաձայն` զննվել է Սամվել Պետրոսյանի սպիտակ գույնի շապիկ, որը գրեթե ամբողջությամբ պատված է եղել արնանման հետքով: Շապիկի կրծքավանդակի աջ կողմում առկա են եղել թվով երկու կտրվածքներ, իսկ որովայնի հատվածում առկա են եղել թվով հինգ կտրվածքներ, որոնցից չորսը տեղաբաշխված են եղել վերևից ներքև, իսկ մեկը` դեպի աջ: Շապիկի ետևից աջ կողմում` թևի տակ, առկա են եղել թվով երեք կտրվածքներ: Զննվել է Սամվել Պետրոսյանի կապույտ գույնի երկարաթև վերնաշապիկը, որի ձախ թևին առկա է եղել դրոշմանիշ «Հրազդան Մարզահամալիր» գրառմամբ: Վերնաշապիկի աջ կողմում առկա են եղել թվով երեք կտրվածքներ: Զննվել է Սամվել Պետրոսյանի մուգ շագանակագույն սպիտակ նախշերով «ջեմպերը», սև գույնի անդրավարտիքը և սև գույնի բաճկոնը, որոնց ներքևի հատվածում առկա են եղել արնանման հետքեր:
Իրեղեն ապացույց ճանաչելու մասին 1999 թվականի մարտի 12-ի որոշմամբ Սամվել Պետրոսյանի հագուստները ճանաչվել են իրեղեն ապացույց:
Փորձագետի 1999 թվականի մարտի 22-ի թիվ 165/հ եզրակացության համաձայն` Սամվել Պետրոսյանի ստացած մարմնական վնասվածքները` աջ սրունքի միջին երրորդի ներսային մակերեսի, ձախ ծնկային հոդի շրջանի ներսային մակերեսի արյունազեղումների, կրծքավանդակի հետին մակերեսի քերծվածքների, կրծքավանդակի աջ կեսի կողմնային մակերեսի թվով երկու թափանցող և թվով երկու չթափանցող, որովայնի աջ և ձախ կեսերի թվով երկու չթափանցող վերքերի և ձախ նախաբազկի վերին երրորդի և ձախ դաստակի առաջային մատի կտրված-ծակված վերքերի ձևով, պատճառվել են քերծվածքները և արյունազեղումները բութ առարկաների, կտրված-ծակված վերքերը` սուր կտրող-ծակող գործիքի (գործիքների) ներգործությամբ, հնարավոր է որոշման մեջ նշված ժամկետին, դասվում են կյանքին վտանգ սպառնացող ծանր մարմնական վնասվածքների շարքին:
Փորձագետի 1999 թվականի մարտի 22-ի թիվ 74 եզրակացության համաձայն`
1. Տուժող Սամվել Պետրոսյանից վերցված արյան նմուշը ըստ ABO իզոշճաբանական համակարգի, պատկանում է հակա-A իզոհեմագլյուտինները պարունակող B խմբին:
2. Փորձաքննությանը ներկայացված շապիկի և վերնաշապիկի վրա հայտնաբերված է մարդկային ծագման արյուն, որը ըստ ABO իզոշճաբանական համակարգի, պատկանում է A իզոհեմագլյուտիններ պարունակող խմբին, որը կարող էր առաջանալ յուրաքանչյուր B խումբ ունեցող մարդուց, այդ թվում նաև Սամվել Պետրոսյանից:
Փորձագետի 1999 թվականի ապրիլի 14-ի թիվ 05279906 եզրակացության համաձայն` փորձաքննությանը ներկայացված Սամվել Պետրոսյանի վերնաշապիկի և շապիկի վրա առկա են կտրվածքներ, որոնք առաջացել են սուր, ծակող-կտրող, միակողմանի սայր ունեցող գործիքի (գործիքների) ներգործությունից:
Փորձագետի 2012 թվականի հունիսի 21-ի թիվ 200/12 եզրակացության համաձայն` Արմեն Լիպարիտի Սահակյանը նախկինում որևէ հոգեկան հիվանդությամբ չի տառապել: Որպես հոգեկան հիվանդությամբ չտառապող անձ կարող էր հաշիվ տալ իր գործողություններին և ղեկավարել դրանք իրավախախտումը կատարելիս: Ուստի իրեն մեղսագրվող արարքի նկատմամբ Արմեն Լիպարիտի Սահակյանին հարկ է ճանաչել մեղսունակ: Իր ներկա հոգեկան վիճակով կարող է մասնակցել դատաքննչական գործողություններին: Ներկայումս Արմեն Սահակյանի մոտ հայտնաբերվում է «Անձի խառը խանգարում, սուբկոմպենսացիա պարանոիդ ներառումներով (ըստ բուժփաստաթղթերի)»:
ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի պահանջագրի համաձայն` Արմեն Լիպարիտի Սահակյանը.
-Օրջոնիկիձեի շրջանային ժողդատարանի 1986 թվականի փետրվարի 10-ի դատավճռով մեղավոր է ճանաչվել Քրեական օրենսգրքի 222-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և դատապարտվել ազատազրկման` 4 (չորս) տարի ժամկետով: 1987 թվականի հունիսի 18-ի որոշմամբ պատժի ժամկետը կրճատվել է և 1988 թվականի սեպտեմբերի 10-ին ազատվել է պատիժը կրելուց:
-Մաշտոցի շրջանային ժողդատարանի 1993 թվականի հուլիսի 8-ի դատավճռով մեղավոր է ճանաչվել Քրեական օրենսգրքի 222-րդ հոդվածի 1-ին մասով և դատապարտվել ազատազրկման` 6 (վեց) ամիս ժամկետով: 1993 թվականի սեպտեմբերի 3-ի որոշմամբ պայմանական վաղաժամկետ ազատվել է պատիժը կրելուց:
-Մաշտոցի շրջանային ժողդատարանի 1996 թվականի հուլիսի 11-ի դատավճռով մեղավոր է ճանաչվել Քրեական օրենսգրքի 229-րդ հոդվածի 3-րդ մասով, 232-րդ հոդվածի 1-ին մասով և դատապարտվել ազատազրկման` 1 (մեկ) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով: 1997 թվականի հոկտեմբերի 6-ին ազատվել է պատիժը կրելուց:
-Ռուսաստանի Դաշնության Մոսկվայի մարզի Խիմկինսկու քաղաքային դատարանի 2008 թվականի փետրվարի 11-ի դատավճռով մեղավոր է ճանաչվել ՌԴ քրեական օրենսգրքի 105-րդ հոդվածի 1-ին մասով և դատապարտվել ազատազրկման` 10 (տաս) տարի ժամկետով:
2008 թվականի փետրվարի 11-ին Ռուսաստանի Դաշնության Մոսկվայի մարզի Խիմկինսկու քաղաքային դատարանի դատավճռով Արմեն Լիպարիտի Սահակյանը մեղավոր է ճանաչվել ՌԴ քրեական օրենսգրքի 105-րդ հոդվածի 1-ին մասով (այն արարքի համար, որ նա 1999 թվականի նոյեմբերի 21-ին` ժամը 23:00-ից 05:00-ն ընկած ժամանակահատվածում, լինելով ալկոհոլի ազդեցության տակ, գտնվելով Մոսկվայի մարզի Խիմկինսկու շրջանի Սխոդնյա քաղաքի Մուչուրինի 29-րդ շենքի 2-րդ բնակարանում, անձնական անբարյացակամ հարաբերությունների շուրջ ծագած վիճաբանության ժամանակ, Կ.Բելովային սպանելու դիտավորությամբ անհայտ առարկայով երկու հարված է հասցրել նրա գլխին և իր մոտ գտնվող դանակով տասնչորս հարված է հասցրել Կ.Բելովայի իրանին, դեմքին, պարանոցին և ստացված մարմնական վնասվածքներին Կ.Բելովան մահացել է) և նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 10 (տաս) տարի ժամկետով` խիստ ռեժիմի ուղղիչ աշխատանքային գաղութում: Պատժի կրման սկիզբը հաշվվել է 2007 թվականի ապրիլի 24-ից:
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2013 թվականի հունվարի 22-ի որոշման համաձայն` ճանաչվել է Արմեն Լիպարիտի Սահակյանի նկատմամբ Ռուսաստանի Դաշնության Մոսկվայի մարզի Խիմկինսկու քաղաքային դատարանի կողմից 2008 թվականի փետրվարի 11-ին կայացված դատավճիռը: Ռուսաստանի Դաշնության Մոսկվայի մարզի Խիմկինսկու քաղաքային դատարանի 2008 թվականի փետրվարի 11-ի դատավճռով հաստատված` Արմեն Լիպարիտի Սահակյանի կողմից ՌԴ քրեական օրենսգրքի 105-րդ հոդվածի 1-ին մասով կատարված արարքը համապատասխանեցվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 1-ին մասին և դատավճռով նշանակված պատիժը թողնվել է անփոփոխ:
ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 2013 թվականի փետրվարի 14-ի որոշման համաձայն` դատախազ Ա.Հակոբյանի վերաքննիչ բողոքը մերժվել է: Արմեն Լիպարիտի Սահակյանի նկատմամբ Ռուսաստանի Դաշնության Մոսկվայի մարզի Խիմկինսկու քաղաքային դատարանի կողմից 2008 թվականի փետրվարի 11-ին կայացված դատավճիռը ճանաչելու, նույն դատավճռով հաստատված` Արմեն Լիպարիտի Սահակյանի կողմից ՌԴ քրեական օրենսգրքի 105-րդ հոդվածի 1-ին մասով կատարված արարքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 1-ին մասին համապատասխանեցնելու և դատավճռով նշանակված պատիժն անփոփոխ թողնելու մասին Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2013 թվականի հունվարի 22-ի որոշումը թողնվել է օրինական ուժի մեջ:
Կալանավորումը որպես խափանման միջոց ընտրելու վերաբերյալ միջնորդությունը կրկնակի քննության առնելու մասին Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2012 թվականի ապրիլի 28-ի որոշման համաձայն` Արմեն Լիպարիտի Սահակյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրվել է կալանավորումը, կալանավորման սկիզբը հաշվվել է 2012 թվականի ապրիլի 28-ից:
Այսպիսով, Դատարանը գտնում է, որ մտացածին են և սույն քրեական գործով ձեռք բերված օբյեկտիվ տվյալներով հերքվում են ամբաստանյալ Արմեն Սահակյանի ցուցմունքներն այն մասին, որ ինքը Սամվել Պետրոսյանին դանակով չի հարվածել և նրան սպանելու դիտավորություն չի ունեցել:
3. Դատարանի իրավական վերլուծությունները.
Վերը նշված ապացույցները վերլուծելու, համադրելու և գնահատելու արդյունքում Դատարանը գալիս է այն եզրահանգման, որ Արմեն Լիպարիտի Սահակյանը 1999 թվականի մարտի 10-ին Երևան քաղաքի Մ.Խորենացու փողոցում սպանելու դիտավորությամբ իր մոտ եղած դանակով հարվածներ է հասցրել Սամվել Սոսիկի Պետրոսյանի կրծքավանդակի, որովայնի, ձախ նախաբազկի և ձախ դաստակի հատվածներում, որոնց արդյունքում նրա առողջությանը պատճառվել է կյանքին վտանգ սպառնացող ծանր մարմնական վնասվածքներ:
Ապացուցված է Արմեն Լիպարիտի Սահակյանի մեղավորությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարքը կատարելու մեջ:
Դատարանը գտնում է, որ Արմեն Սահակյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանք է հանցանքը կատարելու ռեցիդիվը, քանի որ նա դատվածություն ունի նախկինում դիտավորյալ հանցագործություններ կատարելու համար, որոնց դատվածությունները մարված չեն:
Դատարանը միաժամանակ արձանագրում է, որ Արմեն Սահակյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող, ինչպես նաև նրա անձը բնութագրող հանգամանքներ սույն գործում առկա չեն:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 12-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` արարքի հանցավորությունը և պատժելիությունը որոշվում են դա կատարելու ժամանակ գործող քրեական օրենքով: ՀՀ Սահմանադրության 22-րդ հոդվածի 5-րդ մասի համաձայն` արարքի պատժելիությունը վերացնող կամ պատիժը մեղմացնող օրենքն ունի հետադարձ ուժ, իսկ 6-րդ մասի համաձայն` պատասխանատվություն սահմանող կամ պատասխանատվությունը խստացնող օրենքը հետադարձ ուժ չունի:
Նմանատիպ նորմեր նախատեսված են նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 13-րդ հոդվածում, որի 1-ին մասի համաձայն` արարքի հանցավորությունը վերացնող, պատիժը մեղմացնող կամ հանցանք կատարած անձի վիճակն այլ կերպ բարելավող օրենքը հետադարձ ուժ ունի, այսինքն` տարածվում է մինչև այդ օրենքն ուժի մեջ մտնելը համապատասխան արարք կատարած անձանց, այդ թվում` այն անձանց վրա, ովքեր կրում են պատիժը կամ կրել են դա, սակայն ունեն դատվածություն: Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` արարքի հանցավորությունը սահմանող, պատիժը խստացնող կամ հանցանք կատարած անձի վիճակն այլ կերպ վատթարացնող օրենքը հետադարձ ուժ չունի, իսկ 3-րդ մասի համաձայն` պատասխանատվությունը մասնակիորեն մեղմացնող և միաժամանակ պատասխանատվությունը մասնակիորեն խստացնող օրենքը հետադարձ ուժ ունի միայն այն մասով, որը մեղմացնում է պատասխանատվությունը:
Պատիժ նշանակելիս Դատարանը հարկ է համարում նշել, որ գործի դատական քննության պահին գործող ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանքի համար սահմանված է պատիժ` ութից տասնհինգ տարի ժամկետով ազատազրկում, իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 65-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` հանցափորձի համար ազատազրկման ձևով պատժի ժամկետը չի կարող գերազանցել ՀՀ քրեական օրենսգրքի հատուկ մասի համապատասխան հոդվածով կամ հոդվածի մասով որոշակի ժամկետով ազատազրկման ձևով նախատեսված պատժի առավելագույն ժամկետի երեք քառորդը: Արմեն Սահակյանի կողմից հանցանքի կատարման պահին` 1999 թվականի մարտի 10-ին, գործող Քրեական օրենսգրքի (ուժի մեջ է մտել 1961 թվականի հուլիսի 1-ին) 15-100-րդ հոդվածով սահմանված է եղել պատիժ` հինգից տասներկու տարի ժամկետով ազատազրկում:
Այսինքն` Արմեն Սահակյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 1-ին մասով պատիժ կարող է նշանակել 1961 թվականի հուլիսի 1-ին ուժի մեջ մտած Քրեական օրենսգրքի 100-րդ հոդվածի սանկցիայով նախատեսված պատժի սահմաններում, ինչը գործող ՀՀ քրեական օրենսգրքի 65-րդ հոդվածի 3-րդ մասի ուժով կլինի ազատազրկում` հինգից ինը տարի ժամկետով:
Դատարանը, հաշվի առնելով վերոգրյալը, Արմեն Սահակյանի կատարած արարքի` հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, այդ թվում` նրա գործողությունների վտանգավորության աստիճանը, նրա անձը, նրան դրականորեն բնութագրող տվյալների, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքների բացակայությունը, պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքը, գտնում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարքը կատարելու համար նրա նկատմամբ պատիժ պետք է նշանակել ազատազրկում 6 (վեց) տարի ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի (Պատիժ նշանակելը հանցանքների համակցությամբ) 6-րդ մասի համաձայն` պատիժը նշանակվում է նույն հոդվածի կանոններով, եթե դատավճիռ կայացնելուց հետո պարզվի, որ դատապարտյալը մեղավոր է նաև մեկ այլ հանցանքի համար, որը նա կատարել է նախքան առաջին գործով դատավճիռ կայացնելը: Այդ դեպքում վերջնական պատժի ժամկետին հաշվակցվում է առաջին դատավճռով նշանակված պատժի կրած մասը: Նույն հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն` եթե հանցանքների համակցությունն ընդգրկում է ծանր կամ առանձնապես ծանր հանցանքներ, ապա վերջնական պատիժը նշանակվում է պատիժները լրիվ կամ մասնակիորեն գումարելու միջոցով: Ընդ որում, ազատազրկման ձևով վերջնական պատիժը չի կարող գերազանցել քսանհինգ տարին:
1961 թվականի հուլիսի 1-ին ուժի մեջ մտած Քրեական օրենսգրքի 37-րդ հոդվածի (Պատիժ նշանակելը մի քանի հանցագործություններ կատարելու դեպքում) համաձայն` եթե անձը հանցավոր է ճանաչվել քրեական oրենքի տարբեր հոդվածներով նախատեuված երկու կամ ավելի հանցագործություններ կատարելու մեջ, որոնցից և ոչ մեկի համար նա դատապարտված չի եղել, դատարանը, յուրաքանչյուր հանցագործության համար առանձին պատիժ նշանակելով, վերջնականապեu որոշում է պատիժն ըuտ այդ հանցագործությունների համակցության` նվազ խիuտ պատիժն ավելի խիuտ պատժով կլանելու, կամ նշանակված պատիժները լրիվ կամ մաuնակիորեն գումարելու միջոցով` oրենքի առավել խիuտ պատիժ նախատեuող հոդվածի uահմաններում: Հիմնական պատժին կարող է միացվել այն հանցագործությունների համար պատաuխանատվություն uահմանող oրենքի հոդվածներով նախատեuված լրացուցիչ պատիժներից որևէ մեկը, որոնց կատարման մեջ այդ անձը հանցավոր է ճանաչվել: Նույն կանոններով է պատիժը նշանակվում, եթե գործի վերաբերյալ դատավճիռ կայացնելուց հետո կպարզվի, որ դատապարտյալը մեղավոր է նաև մի այլ հանցագործության մեջ, որը նա կատարել է նախքան առաջին գործով դատավճիռ կայացնելը: Այu դեպքում պատժի ժամանակի մեջ հաշվակցվում է առաջին դատավճռով նշանակված և լրիվ կամ մաuնակիորեն կրած պատիժը:
Դատարանը միաժամանակ հարկ է համարում նկատել, որ Արմեն Սահակյանն իրեն մեղսագրվող արարքը կատարել է 1999 թվականի մարտի 10-ին` նախքան Ռուսաստանի Դաշնության Մոսկվայի մարզի Խիմկինսկու քաղաքային դատարանի 2008 թվականի փետրվարի 11-ի դատավճռի կայացումը, ուստի նրա նկատմամբ կիրառելի է հանցանքների համակցությամբ պատիժ նշանակելու կանոնը: Այսինքն` Արմեն Սահակյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ պետք է նշանակել պատիժները լրիվ կամ մասնակի գումարելու միջոցով: Ընդ որում` 1961 թվականի հուլիսի 1-ին ուժի մեջ մտած Քրեական օրենսգրքի 37-րդ հոդվածի ուժով Արմեն Սահակյանի նկատմամբ նշանակվող վերջնական պատիժը չի կարող գերազանցել տասներկու տարի ժամկետով ազատազրկում, քանի որ սույն քրեական գործով նրա կողմից կատարված արարքի համար վերոգրյալ հիմնավորմամբ առավել խիuտ պատիժ նախատեuված է ինը տարի ժամկետով ազատազրկում, իսկ Ռուսաստանի Դաշնության Մոսկվայի մարզի Խիմկինսկու քաղաքային դատարանի 2008 թվականի փետրվարի 11-ի դատավճռով հաստատված` Արմեն Լիպարիտի Սահակյանի կողմից կատարված արարքի համար դրա կատարման ժամանակ գործող օրենքով առավել խիստ պատիժ նախատեսված է եղել տասներկու տարի ժամկետով ազատազրկում:
Դատարանը գտնում է, որ Արմեն Սահակյանի նկատմամբ նշանակված վերջնական պատիժը նա պետք է կրի: Նշանակվող վերջնական պատժի կրման սկիզբը պետք է հաշվել Ռուսաստանի Դաշնության Մոսկվայի մարզի Խիմկինսկու քաղաքային դատարանի 2008 թվականի փետրվարի 11-ի դատավճռով նշանակված պատժի սկզբից` 2007 թվականի ապրիլի 24-ից: Վերջնական պատժի սկիզբը նախորդ դատավճռով նշանակված պատժի սկզբից հաշվելու պարագայում` սույն գործով նախնական կալանքի տակ գտնվելու ժամկետը նշանակվող պատժին լրացուցիչ հաշվակցելու անհրաժեշտությունը բացակայում է, քանի որ ամբաստանյալի նկատմամբ կալանավորումը որպես խափանման միջոց ընտրվել է 2012 թվականի ապրիլի 28-ից, ինչն արդեն իսկ ընդգրկվում է 2007 թվականի ապրիլի 24-ից մինչև սույն դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելն ընկած ժամանակահատվածը:
Նմանատիպ իրավական դիրքորոշում է հայտնել նաև ՀՀ վճռաբեկ դատարանը` ԵԷԴ/0124/01/09 գործով 2010 թվականի օգոստոսի 27-ին կայացված որոշման 18-րդ կետում` նշելով հետևյալը. «18. (...) ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 6-րդ մասի կանոններով առաջին դատավճռով նշանակված պատժի կրած մասը վերջնական պատժի ժամկետին հաշվակցումը կարող է իրականացվել երկու եղանակով՝
1. դատարանը, վերջնական պատիժ նշանակելով, նշանակված պատժից հանում է առաջին դատավճռով նշանակված պատժի կրած մասը` պատժի սկիզբը հաշվելով այդ դատավճիռը կայացնելու օրվանից,
2. դատարանը, վերջնական պատիժ նշանակելով, հաշվակցում է առաջին դատավճռով նշանակված պատժի կրած մասը` պատժի սկիզբը հաշվելով առաջին դատավճռով սահմանված ժամկետից։
Թեև նշված երկու եղանակներից ցանկացածի ընտրության դեպքում նշանակված պատժի ժամկետները լրանալու առումով հետևանքները նույնն են` պատժի ժամկետները լրանալու օրերը համընկնում են, այնուհանդերձ, Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ պատժի կրած մասը վերջնական պատժի ժամկետին հաշվակցելու եղանակի ընտրությունը կարևորվում է նաև նրանով, որ կախված եղանակի ընտրությունից, կարող են վրա հասնել դատապարտյալի համար անբարենպաստ և նրա վիճակը վատթարացնող այլ իրավական հետևանքներ։ Մասնավորապես, այն դեպքերում, երբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 6-րդ մասի կանոնները կիրառվում են այնպիսի անձի նկատմամբ, ով առաջին գործով կայացված դատավճռից հետո անընդմեջ գտնվում է անազատության մեջ, ապա վերը նշված երկու եղանակներից առաջինի կիրառման դեպքում դատապարտյալի` պայմանական վաղաժամկետ ազատվելու իրավունքը ծագում է ավելի ուշ, քան այն դեպքում, երբ երկրորդ կանոնի կիրառմամբ նրա նկատմամբ նշանակված պատժի ժամկետի սկիզբը հաշվվում է առաջին դատավճռով սահմանված ժամկետից»։
Դատարանը գտնում է, որ Արմեն Սահակյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը, պետք է թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի 12-րդ կետի համաձայն` դատավճիռ կայացնելիս դատարանը լուծում է այն հարցը, թե ինչ պետք է անել իրեղեն ապացույցները:
Դատարանը, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 116-րդ և 119-րդ հոդվածներով, գտնում է, որ դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո 1999 թվականի մարտի 11-ի որոշմամբ իրեղեն ապացույց ճանաչված Սամվել Պետրոսյանի հագուստները պետք է վերադարձնել նրան:
Դատարանը գտնում է, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 168-րդ հոդվածի 1-ին մաuի 1-ին կետով նախատեսված դատական ծախսերն ամբաստանյալ Արմեն Սահակյանից ենթակա չեն բռնագանձման, քանի որ տուժող Սամվել Պետրոսյանը հայտնել է, որ Արմեն Սահակյանից որևէ պահանջ չունի: Բռնագանձման ենթակա չեն նաև վկայակոչված հոդվածի նույն մասի 2-6-րդ կետերով նախատեսված դատական ծախսերը, քանի որ նշված կետերով նախատեսված ծախսերի վերաբերյալ տվյալները բացակայում են, ավելին` նման պահանջ Դատարան չի ներկայացվել:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 116-րդ, 119-րդ, 138-րդ, 168-րդ, 357-360-րդ, 365-րդ և 369-372-րդ հոդվածներով` Դատարանը
ՎՃՌԵՑ

Արմեն Լիպարիտի Սահակյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 1-ին մասով և պատիժ նշանակել ազատազրկում` 6 (վեց) տարի ժամկետով:
Ռուսաստանի Դաշնության Մոսկվայի մարզի Խիմկինսկու քաղաքային դատարանի 2008 թվականի փետրվարի 11-ի դատավճռով Արմեն Լիպարիտի Սահակյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը` 10 (տաս) տարի ժամկետով ազատազրկումը և սույն դատավճռով նշանակված պատիժը` 6 (վեց) տարի ժամկետով ազատազրկումը, գումարել մասնակիորեն` վերջնական պատիժ նշանակելով ազատազրկում` 12 (տասներկու) տարի ժամկետով` պատժի կրման սկիզբը հաշվելով 2007 թվականի ապրիլի 24-ից:
Արմեն Լիպարիտի Սահակյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը, թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո` 1999 թվականի մարտի 11-ի որոշմամբ իրեղեն ապացույց ճանաչված Սամվել Պետրոսյանի հագուստները վերադարձնել նրան:
Դատական ծախսերի հարցը համարել լուծված:
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել Հայաստանի Հանրապետության վերաքննիչ քրեական դատարան` հրապարակելու օրվանից մեկամսյա ժամկետում:


ԴԱՏԱՎՈՐ Մ.ՊԱՊՈՅԱՆ