ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ
ԵԿԴ/0096/01/12
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք Մարաշ վարչական շրջանների
ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավճիռը
կայացրած դատարանի կազմը նախագահող դատավոր` Ա.Վարդանյանի

ՈՐՈՇՈՒՄ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

03 հուլիսի 2014թ. ք.Երևան

ՀՀ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ /այսուհետ`
Վերաքննիչ դատարան/ հետևյալ կազմով`

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐª Ս.ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆ ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ա.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ
Մ.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ
քարտուղարությամբª Ռ.Դավոյանի, Մ.Մատեսյանի, Մ.Մելքոնյանի

մասնակցությամբ`
մեղադրող` Ա.Հակոբյանի
տուժողի իրավահաջորդ` Վ.Աբրահամյանի
տուժողի իրավահաջորդ` Հ.Սրաբյանի
պաշտպաններ` Ռ.Ռշտունու
Ն.Ռշտունու
ամբաստանյալներ` Վ.Աբաջյանի
Հ.Աբաջյանի

դռնբաց դատական նիստում ամբաստանյալ Վ.Աբաջյանի, ամբաստանյալ Վ.Աբաջյանի պաշտպան Ռ.Ռշտունու և ամբաստանյալ Հ.Աբաջյանի պաշտպան Ն.Ռշտունու վերաքննիչ բողոքների հիման վրա վերանայելով Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2013թ. նոյեմբերի 04-ի դատավճիռը քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Վաղարշակ Բորիսի Աբաջյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 6-րդ և 7-րդ կետերով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-338-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 3-րդ, 7-րդ, 8-րդ և 11-րդ կետերով և Հակոբ Վաղարշակի Աբաջյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 6-րդ և 7-րդ կետերով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 3-րդ, 7-րդ, 8-րդ և 11-րդ կետերով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 2-րդ մասով

Պ Ա Ր Զ Ե Ց
1. Գործի դատավարական նախապատմությունը.
1. Թիվ 20123111 քրեական գործը հարուցվել է 2011թ. սեպտեմբերի 1-ին ինքնությունը չպարզված կնոջ դիակ հայտնաբերելու փաստով ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Կոտայքի քննչական բաժանմունքի ավագ քննիչ Ս.Մինասյանի կողմից` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներով: Նույն որոշմամբ քրեական գործն ընդունվել է վարույթ:
2. ՀՀ Ոստիկանության ՔԳՎ Կոտայքի քննչական բաժանմունքի պետ Ե.Պետրոսյանի 2011թ. սեպտեմբերի 11-ի որոշմամբ թիվ 20123111 քրեական գործի նախաքննության կատարումը հանձնարարվել է քննչական խմբին:
Քննչական խմբի կազմում ընդգրկվել են ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Կոտայքի քննչական բաժանմունքի ավագ քննիչ Ս.Մինասյանը և նույն բաժանմունքի քննիչներ Ս. Հովհաննիսյանը և Լ.Հակոբյանը:
Քննչական խմբի ղեկավար է նշանակվել ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Կոտայքի քննչական բաժանմունքի ավագ քննիչ Ս.Մինասյանը:
3. ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ ՀԿԳ քննության վարչության ՀԿԳ ավագ քննիչ Ղ.Գևորգյանի 2011թ. հոկտեմբերի 05-ի որոշմամբ թիվ 20123111 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ:
4. ՀՀ ոստիկանության պետի տեղակալ Գ.Համբարձումյանի 26.11.2011թ. որոշմամբ թիվ 20123111 քրեական գործով նախաքննության կատարումը հանձնարարվել է քննչական խմբին, որի կազմում ընդգրկվել են ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ ՀԿԳ քննության վարչության ՀԿԳ ավագ քննիչ Ղ.Գևորգյանը, ավագ քննիչներ Գ.Մնոյանը, Ռ.Ավագյանը, ՀԿԳ քննության քննչական խմբի ՀԿԳ ավագ քննիչ Ռ.Սարդարյանը և ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ ՀԿԳ քննության վարչություն գործուղված, ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Նոր-Նորքի քննչական բաժնի քննիչ Գ.Միքայելյանը:
Քննչական խմբի ղեկավար է նշանակվել ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ ՀԿԳ քննության վարչության ՀԿԳ ավագ քննիչ Ղ.Գևորգյանը` քրեական գործը թողնելով նրա վարույթում:
5. ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ ՀԿԳ քննության վարչության ՀԿԳ ավագ քննիչ Ղ.Գևորգյանի 26.10.2011թ. որոշմամբ թիվ 20123111 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ:
6. 2011թ. հոկտեմբերի 26-ին սպանություն կատարելու կասկածանքով ՀՀ ոստիկանության Կոտայքի բաժին է բերման ենթարկվել Հակոբ Աբաջյանը։
7. 2011թ. հոկտեմբերի 26-ին սպանություն կատարելու կասկածանքով ՀՀ ոստիկանության նույն բաժին բերման է ենթարկվել նաև Վաղարշակ Աբաջյանը։
8. 2011թ. հոկտեմբերի 26-ին վերոնշյալ կասկածանքով Վաղարշակ Աբաջյանը ձերբակալվել է։
9. 2011թ. հոկտեմբերի 26-ին նույն կասկածանքով ձերբակալվել է նաև Հակոբ Աբաջյանը։
10. Նախաքննության մարմնի 2011թ. հոկտեմբերի 29-ի որոշմամբ Հ.Աբաջյանը որպես մեղադրյալ է ներգրավվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-104-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 38-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 11-րդ կետով:
11. Նույն մարմնի 2011թ. հոկտեմբերի 29-ի որոշմամբ Վ.Աբաջյանը որպես մեղադրյալ է ներգրավվել 104-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 11-րդ կետով:
12. Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2011թ. հոկտեմբերի 29-ի որոշմամբ նախաքննական մարմնի միջնորդությունը բավարարվել է և մեղադրյալ Հ.Աբաջյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը 2 /երկու/ ամիս ժամկետով:
13. Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2011թ. հոկտեմբերի 29-ի որոշմամբ նախաքննական մարմնի միջնորդությունը բավարարվել է և մեղադրյալ Վ.Աբաջյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը 2 /երկու/ ամիս ժամկետով:
14. Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2011թ. դեկտեմբերի 20-ի որոշմամբ նախաքննական մարմնի միջնորդությունը բավարարվել է և մեղադրյալ Վ.Աբաջյանին կալանքի տակ պահելու ժամկետը երկարացվել է 2 /երկու/ ամիս ժամկետով:
Խափանման միջոց կալանքը գրավով փախարինելու թույլտվության մասին պաշտպանների միջնորդությունը մերժվել է` այն անթույլատրելի լինելու պատճառաբանությամբ:
15. Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2011թ. դեկտեմբերի 20-ի որոշմամբ նախաքննական մարմնի միջնորդությունը բավարարվել է և մեղադրյալ Հ.Աբաջյանին կալանքի տակ պահելու ժամկետը երկարացվել է 2 /երկու/ ամիս ժամկետով:
Խափանման միջոց կալանքը գրավով փոխարինելու թույլտվության մասին պաշտպանների միջնորդությունը մերժվել է` այն անթույլատրելի լինելու պատճառաբանությամբ:
16. ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ ՀԿԳ քննության վարչության ավագ քննիչ Ռ.Վարդանյանի 2012թ. հունվարի 17-ի որոշմամբ թիվ 20123111 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ:
17. 2012թ. փետրվարի 20-ին Հակոբ Աբաջյանին խոշտանգման ենթարկելու, նրա պաշտպանական իրավունքը խախտելու և խոստովանական ցուցմունքներ կորզելու վերաբերյալ վերջինիս, ինչպես նաև նրա պաշտպաններ Նարինե և Ռուբեն Ռշտունիների լրացուցիչ դիմումների կապակցությամբ ՀՀ հատուկ քննչական ծառայությունում նախապատրաստված նյութերի քննարկման արդյունքներով կայացվել է որոշում քրեական գործ հարուցելը մերժելու մասին` հանցագործության դեպքի բացակայության հիմքով։
18. Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2012թ. ապրիլի 20-ի որոշմամբ նախաքննական մարմնի միջնորդությունը բավարարվել է և մեղադրյալ Վ.Աբաջյանին կալանքի տակ պահելու ժամկետը երկարացվել է 2 /երկու/ ամիս ժամկետով:
19. Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2012թ. ապրիլի 20-ի որոշմամբ նախաքննական մարմնի միջնորդությունը բավարարվել է և մեղադրյալ Հ.Աբաջյանին կալանքի տակ պահելու ժամկետը երկարացվել է 2 /երկու/ ամիս ժամկետով:
20. Նախաքննության մարմնի 2012թ. ապրիլի 25-ի որոշմամբ սույն քրեական գործով մեղադրյալ Վաղարշակ Բորիսի Աբաջյանին 2011թ. հոկտեմբերի 29-ին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 11-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է, լրացվել և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 3-րդ, 7-րդ, 8-րդ և 11-րդ կետերով, 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 6-րդ և 7-րդ կետերով, 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 235-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, 38-338-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով:
Սույն քրեական գործով մեղադրյալ Հակոբ Վաղարշակի Աբաջյանին 2011թ. հոկտեմբերի 29-ին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-104-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 38-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 11-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է, լրացվել և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 3-րդ, 7-րդ, 8-րդ և 11-րդ կետերով, 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 6-րդ և 7-րդ կետերով, 235-րդ հոդվածի 2-րդ մասով:
21. 2012թ. ապրիլի 25-ին նախաքննական մարմինը որոշում է կայացրել քաղ. Սուրեն Գեղամյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 2-րդ մասով քրեական հետապնդում չիրականացնելու մասին` վերջինիս գործուն զղջալու հիմքով։
22. Նախաքննության մարմնի 2012թ. ապրիլի 25-ի որոշմամբ Հ.Աբաջյանը որպես մեղադրյալ է ներգրավվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 3-րդ, 7-րդ, 8-րդ և 11-րդ կետերով, 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 6-րդ և 7-րդ կետերով, 235-րդ հոդվածի 2-րդ մասով:
23. Նույն մարմնի 2012թ. ապրիլի 25-ի որոշմամբ Վ.Աբաջյանը որպես մեղադրյալ է ներգրավվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 3-րդ, 7-րդ, 8-րդ և 11-րդ կետերով, 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 6-րդ և 7-րդ կետերով, 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 235-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, 38-338-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով:
24. 2012թ. ապրիլի 25-ին որոշում է կայացվել քրեական գործի նյութերով նոր քրեական գործի հարուցումը մերժելու և Նունե Պապիկյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 1-ին մասով քրեական հետապնդում չիրականացնելու մասին` դիմող Վաղարշակ Աբաջյանի բողոքի բացակայության հիմքով։
25. 05.06.2012թ. Վ.Աբաջյանի և Հ.Աբաջյանի վերաբերյալ քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան:
26. Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավոր Ա.Վարդանյանի 11.06.2012թ. որոշմամբ քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Վաղարշակ Բորիսի Աբաջյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 6-րդ և 7-րդ կետերով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-338-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 3-րդ, 7-րդ, 8-րդ և 11-րդ կետերով և Հակոբ Վաղարշակի Աբաջյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 6-րդ և 7-րդ կետերով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 3-րդ, 7-րդ, 8-րդ և 11-րդ կետերով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 2-րդ մասով ընդունվել է վարույթ, իսկ 25.06.2012թ. որոշմամբ` քրեական գործը նշանակվել է դատական քննության:
27. Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2013թ. նոյեմբերի 04-ի դատավճռով Վ.Աբաջյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 6-րդ և 7-րդ կետերով, 235-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, 38-338-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով և 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 3-րդ, 7-րդ, 8-րդ և 11-րդ կետերով նախատեսված հանցագործությունների կատարման մեջ, նրա նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67.1 հոդվածի կիրառմամբ նշանակվել է պատիժ`
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով` ազատազրկում 6 /վեց/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով` անձնական գույքի բռնագրավմամբ, բայց ոչ ավել, քան 9.936.000 /ինը միլիոն ինը հարյուր երեսունվեց հազար/ ՀՀ դրամի չափով։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 6-րդ և 7-րդ կետերով` ազատազրկում 6 /վեց/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով,
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 2-րդ մասով` ազատազրկում 4 /չորս/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով,
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-338-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով` ազատազրկում 4 /չորս/ տարի ժամկետով,
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 3-րդ, 7-րդ, 8-րդ և 11-րդ կետերով` ցմահ ազատազրկում։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 4-րդ մասի կիրառմամբ նշանակված պատիժները կլանելով` Վաղարշակ Բորիսի Աբաջյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ է նշանակվել ցմահ ազատազրկում` անձնական գույքի բռնագրավմամբ, բայց ոչ ավել, քան 9.936.000 /ինը միլիոն ինը հարյուր երեսունվեց հազար/ ՀՀ դրամի չափով։
Վաղարշակ Աբաջյանին պարզաբանվել է ՀՀ Նախագահին ներման խնդրագրով դիմելու իրավունքը։
2. Հ.Աբաջյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 6-րդ և 7-րդ կետերով, 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 3-րդ, 7-րդ, 8-րդ և 11-րդ կետերով և 235-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցագործությունների կատարման մեջ, նրա նկատմամբ նշանակվել է պատիժ`
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 6-րդ և 7-րդ կետերով` ազատազրկում 4 /չորս/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով,
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 3-րդ, 7-րդ, 8-րդ և 11-րդ կետերով` ազատազրկում` 14 /տասնչորս/ տարի ժամկետով,
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 2-րդ մասով` ազատազրկում 2 /երկու/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 4-րդ մասի կիրառմամբ նշանակված պատիժները մասնակիորեն գումարելով` Հակոբ Վաղարշակի Աբաջյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 16 /տասնվեց/ տարի ժամկետով։
Քաղաքացիական հայցվորներ /տուժողներ/ Արմենուհի Թաթուլի Ստեփանյանի ներկայացրած 12.000 /տասներկու հազար/ ԱՄՆ դոլարին համարժեք ՀՀ դրամի, Ազգանուշ Հակոբի Սրապյանի ներկայացրած 5.000 ԱՄՆ դոլարին համարժեք 2.035.000 / երկու միլիոն երեսունհինգ հազար/ ՀՀ դրամի քաղաքացիական հայցերն ամբողջությամբ բավարարվել են, այդ գումարները, որպես հանցագործությամբ նրանց անմիջականորեն պատճառված վնաս, բռնագանձվել են քաղաքացիական պատասխանող Վ.Աբաջյանից։
Տուժողի իրավահաջորդ Վաչիկ Խաչիկի Աբրահամյանի ներկայացրած 1.950.000 /մեկ միլիոն ինը հարյուր հիսուն հազար/ ՀՀ դրամի քաղաքացիական հայցն ամբողջությամբ բավարարվել է, այդ գումարը, որպես տուժող Ալվարդ Աբրահամյանի հուղարկավորության համար կատարված ծախս, համապարտության կարգով բռնագանձվել է քաղաքացիական պատասխանողներ Վ.Աբաջյանից և Հ.Աբաջյանից։
Տուժողի իրավահաջորդ Հովհաննես Յուրիկի Սրաբյանի ներկայացրած 2.961.000 /երկու միլիոն ինը հարյուր վաթսունմեկ հազար/ ՀՀ դրամի քաղաքացիական հայցն ամբողջությամբ բավարարվել է, այդ գումարը, որպես տուժող Յուրիկ Սրաբյանի հուղարկավորության համար կատարված ծախս, բռնագանձվել է քաղաքացիական պատասխանող Վ.Աբաջյանից։
Որպես դատական ծախս` Վ.Աբաջյանից և Հ.Աբաջյանից հօգուտ պետական բյուջեի համապարտության կարգով բռնագանձվել է 96.540 /իննսունվեց հազար հինգ հարյուր քառասուն/ ՀՀ դրամ գումար։
Վաղարշակ Բորիսի Աբաջյանի և Հակոբ Վաղարշակի Աբաջյանի շարժական այլ և անշարժ գույքերի նկատմամբ կիրառվել է արգելանք` դրանք ուղղելով քաղաքացիական հայցերով ներկայացված վնասների և դատական ծախսերի փոխհատուցմանը, Վաղարշակ Աբաջյանի նկատմամբ նշանակված գույքի բռնագրավման ապահովմանը։
28. Ընդհանուր իրավասության դատարանի վերոնշյալ դատավճռի դեմ 04.12.2013թ. վերաքննիչ բողոք է բերել ամբաստանյալ Վ.Աբաջյանը, 20.12.2013թ.` պաշտպան Ն.Ռշտունին, իսկ 23.12.2013թ.` պաշտպան Ռ.Ռշտունին:
29. ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանի 24.12.2013թ. որոշմամբ ամբաստանյալ Վ.Աբաջյանի, ամբաստանյալ Վ.Աբաջյանի պաշտպան Ռ.Ռշտունու և ամբաստանյալ Հ.Աբաջյանի պաշտպան Ն.Ռշտունու վերաքննիչ բողոքներն ընդունվել են Վերաքննիչ դատարանի վարույթ և քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Վաղարշակ Բորիսի Աբաջյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 6-րդ և 7-րդ կետերով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-338-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 3-րդ, 7-րդ, 8-րդ և 11-րդ կետերով և Հակոբ Վաղարշակի Աբաջյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 6-րդ և 7-րդ կետերով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 3-րդ, 7-րդ, 8-րդ և 11-րդ կետերով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 2-րդ մասով` Վերաքննիչ դատարանի դռնբաց դատական նիստում քննության է նշանակվել 2014թ. հունվարի 08-ին:

2. Գործի փաստական հանգամանքները.
30. Ամբաստանյալներ Վաղարշակ և Հակոբ Աբաջյանները մեղավոր են ճանաչվել և դատապարտվել հետևյալ արարքները կատարելու համար:
Վաղարշակ Աբաջյանը խաբեության և վստահություն չարաշահելու եղանակներով գումարներ հափշտակելու դիտավորությամբ, օգտագործելով տուժող Ալվարդ Աբրահամյանի հետ ծագած գործնական և անձնական, վստահություն ներշնչող փոխհարաբերությունները, նրա միջոցով այլ անձանցից խաբեության և նրանց վստահությունը չարաշահելու եղանակներով, այն է` Երևան քաղաքի սահմաններում շուկայական գներից էականորեն ցածր գներով բնակարաններ ձեռք բերել կամ ստացած գումարի չափը քառապատիկ անգամ գերազանցող գումարային փոխհատուցում տրամադրելու պատրվակներով 2011թ. հունիսից մինչև օգոստոսի վերջն ընկած ժամանակահատվածում գլխավորապես Ա.Աբրահամյանի միջոցով ստացել և խարդախությամբ հափշտակել է առանձնապես խոշոր չափի` 9.936.000 ՀՀ դրամին համարժեք 27.000 ԱՄՆ դոլար գումար, որից 5.000 ԱՄՆ դոլարը միջնորդավորված նրան էր փոխանցել Ազգանուշ Սրապյանը, 10.000 ԱՄՆ դոլարը` Վարդիշաղ Եղիազարյանը, 2.000 ԱՄՆ դոլարն անձամբ, իսկ 10.000 ԱՄՆ դոլարը միջնորդավորված` Արմենուհի Ստեփանյանը։ Իբրև ստանձնած այդ պարտավորությունները կատարելու կամ գումարների վերադարձը երաշխավորելու միջոց` Վ.Աբաջյանը Ա.Աբրահամյանի անվամբ կազմել և որպես երաշխիք նրան ի պահ է հանձնել ստացականներ, սակայն նախապես պարտավորություն կատարելու որևէ մտադրություն չի ունեցել, իսկ հետագայում իրեն և գումարների տերերին կապող օղակին` Ա.Աբրահամյանին ֆիզիկապես ոչնչացնելու եղանակով ստացել է հափշտակած այդ գումարներն անկաշկանդ տնօրինելու հնարավորություն, այսինքն` տվյալ դրվագով կատարել է հանցավոր արարք, որը նախատեսված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով։
Կատարած խարդախության հետքերը վերացնելու, այն Ալվարդ Աբրահամյանի վրա բարդելու և վերջին հաշվով վերջինիս միջնորդությամբ ստացած և նրա վստահությունը չարաշահելու և խաբեության եղանակներով տիրացած գումարները չվերադարձնելու և անարգել տնօրինելու շահադիտական դրդումներով Վաղարշակ Աբաջյանը ծրագրել և իրականացրել է Ալվարդ Աբրահամյանի և վերջինիս ամուսին Յուրիկ Սրաբյանի առևանգումն ու սպանությունը, դրա իրականացմանը ներգրավել իր որդուն` Հակոբ Աբաջյանին.
Այսպես, խոստացած բնակարանները տրամադրելու կամ դրանց ուռճացրած գումարային փոխհատուցման վերջնաժամկետը լրանալուն նախորդող օրերին գիտակցելով մոտալուտ բացահայտման անխուսափելիությունը, դրանով իսկ հափշտակած գումարները վերադարձնելու անհրաժեշտությունը` Վաղարշակ Աբաջյանը Ալվարդ Աբրահամյանին և նրա ամուսին, նախկինում ձյուդոիստ Յուրիկ Սրաբյանին առևանգելու, սպանության համար նպաստավոր վայրեր տեղափոխելու և նրանց սպանելու նպատակով նախնական համաձայնության է եկել որդու` Հակոբ Աբաջյանի հետ, 2011թ. օգոստոսի 31-ին` ժամը 15-ի սահմաններում, Յուրիկ Սրաբյանի վստահությունը չարաշահելու, այն է` խաբեությամբ` իբրև թե խոշոր եկամուտ կանխատեսող` Սևանա լճից խեցգետնի որս և վաճառք կազմակերպելու պատրվակով, Երևան քաղաքի Այգեստան 10-րդ փողոցի թիվ 22 հասցեում գտնվող իրենց առանձնատնից <<Մերսեդես Ցե 200>> մակնիշի 11 ՍՕ 138 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայով Յուրիկ Սրաբյանին խաբեությամբ առևանգել և տեղափոխել են Սաշա Մուքոյանի ամառանոցին կից, իրենց նախապես հայտնի տարածք` Գեղարքունիքի մարզի Բերդկունք գյուղի` Սևանա լճի հարևանությամբ գտնվող կիսակառույց շինություն։ Նշված շինությունում Հակոբ և Վաղարշակ Աբաջյանները ֆիզիկապես ամրակազմ Յորիկ Սրաբյանի գլխի ծոծրակային շրջանին բութ առարկայով հարվածելու, նրան պաշտպանվելու հնարավորությունից այդկերպ զրկելու և պարանոցի օրգանները ձեռքերով սեղմելու եղանակով դիտավորությամբ ապօրինաբար կյանքից զրկել և սպանել են նրան։ Հակոբ Աբաջյանը, ստուգել և համոզվել է, որ Յ. Սրաբյանն անշնչացած է, որից հետո վերջինիս գրեթե լիովին մերկացրել և նրա դին գցել են նշված շինության մոտ գտնվող փոսի մեջ, քարերով և հողով ծածկել և մանրամասն քողարկել այն, վերցրել Յ.Սրաբյանի շահագործած բջջային հեռախոսը` դրանում տեղադրված 098-740117 հեռախոսահամարով, նրա հագուստները և անձնագիրը, որոնցից բջջային հեռախոսն ու անձնագիրը պահել են իրենց մոտ, իսկ հագուստները` վերնազգեստը, անդրավարտիքը և կոշիկները Երևան վերադառնալու ճանապարհին նետել են Գավառ-Երևան ավտոմայրուղուն հարակից հողատարածքներում։
Սպանված Յ.Սրաբյանի բջջային հեռախոսահամարի վրա պարբերաբար զանգահարող Ալվարդ Աբրահամյանի հետ կայացած հեռախոսազրույցից Վաղարշակ Աբաջյանը, գիտակցելով ոչ միայն կատարած խարդախության, այլևս Յ.Սրաբյանի սպանության վերաբերյալ Ա.Աբրահամյանի կողմից իրավապահներին դիմելու և դրանց բացահայտման իրական վտանգը, Հակոբ Աբաջյանի հետ ձեռք բերած նախնական համաձայնության շրջանակներում որոշել են նույն օրը խաբեությամբ առևանգել և կյանքից զրկել նաև Ա.Աբրահամյանին։ Այդ նպատակով Վ.Աբաջյանը Ա.Աբրահամյանին վստահեցրել է, թե իբր Յ.Աբաջյանը սպանված չէ, սեփական ցանկությամբ մնացել է Գեղարքունիքում` պատրաստակամություն հայտնելով Ա.Աբրահամյանին տանել ամուսնու մոտ։ Այդ նպատակով անմիջապես Երևան հասնելուն պես Աբաջյաններն ուղևորվել են Ա.Աբրահամյանի աշխատավայրի` Երևանի Արշակունյաց պողոտայի 2 հասցեում գտնվող <<Մամուլի շենքի>> մոտ, որտեղից ժամը 20-ի սահմաններում, խաբեությամբ և չարաշահելով արդեն Ա.Աբրահամյանի վստահությունը` Յուրիկ Սրաբյանի մոտ տանելու պատրվակով <<Մերսեդես Ցե 200>> մակնիշի 11 ՍՕ 138 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայով Ալվարդ Աբրահամյանին առևանգել և տեղափոխել են Կոտայքի մարզի Ողջաբերդ գյուղի վարչական սահմաններում գտնվող անմարդաբնակ տարածք, որտեղ թիկունքային մասից նրան մոտենալու և պարանոցի օրգանները պարանով սեղմելու միջոցով նրան ևս խեղդել, ապօրինաբար դիտավորությամբ կյանքից զրկել և սպանել են` վերցնելով վերջինիս ձեռքի պայուսակը` բջջային հեռախոսով և դրանում տեղադրված 098-710117 հեռախոսահամարով, աշխատասենյակի և այնտեղ գտնվող մետաղական պահարանի բանալիներով և դին քաշելով ու բերանքսիվայր գցելով աղբակույտի մեջ, սակայն այս անգամ առանց քարերով դիակը ծածկելու և քողարկելու։
Հաջորդ օրը Վ.Աբաջյանը միայնակ այցելել է Ա.Աբրահամյանի աշխատասենյակ, վերջինիս բանալիներով բացել դրա մուտքի, ինչպես նաև մետաղական պահարանի դռները, խարդախության կատարմանն իր մասնակցությունը բացառելու և գումարները փաստացի ստանալուն, ինչպես նաև միջնորդ Ա.Աբրահամյանի, վերջինիս ամուսին Յ.Սրաբյանի անհետացմանն իր առնչության վերաբերյալ հիմնավոր կասկածներից իրեն ապահովագրելու, նաև գրավոր ապացույցները վերացնելու դիտավորությամբ այդ պահարանից վերցրել և ոչնչացրել է ստացած 27.000 ԱՄՆ դոլար գումարի դիմաց Ա.Աբրահամյանին տված ստացականները, որից հետո վերջինիս և Յուրիկ Սրաբյանին փնտրող անձանց` բնակարան ձեռք բերելու նպատակով գումարները տրամադրած Արմենուհի Ստեփանյանին և մյուսներին ցուցադրել իբր Ա.Աբրահամյանի կողմից իրենից 18.500 ԱՄՆ դոլար և 1.500.000 ՀՀ դրամ գումարներ ստանալու փաստն հաստատող, դատաքննությամբ չպարզված հանգամանքներում կազմված, սակայն կեղծ բովանդակությամբ ստացականներ։
Այսպիսով, վերոնշյալ դրվագով ամբաստանյալներ Վաղարշակ Աբաջյանը և Հակոբ Աբաջյանը նախնական համաձայնությամբ կատարել են հանցավոր արարքներ, որոնք նախատեսված են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 3-րդ, 7-րդ, 8-րդ և 11-րդ կետերով, 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 6-րդ և 7-րդ կետերով։
Վ.Աբաջյանն իր և որդու համար արհեստական այլուրեքություն ստեղծելու և ծանր ու առանձնապես ծանր հանցագործությունների մեղադրանքով հնարավոր քրեական պատասխանատվությունից իրենց զերծ պահելու նպատակով ապանությունների կատարման հենց հաջորդ օրը` 2011թ. սեպտեմբերի 1-ին ընկերոջը` Սուրեն Գեղամյանին, դրդել է տալ սուտ ցուցմունքներ` այն մասին, թե իբր կատարված սպանությունների օրը` 2011թ. օգոստոսի 31-ին` ժամը 19-ից մինչև ուշ գիշեր, ինքը և Հ.Աբաջյանը գտնվել են Երևան քաղաքի Արշակունյաց 53-րդ շենքի թիվ 19 հասցեում գտնվող, Ս.Գեղամյանին պատկանող բնակարանում։ 2011թ. սեպտեմբերի 16-ին Վ.Աբաջյանի առաջ քաշած այլուրեքության վարկածը ստուգելու նպատակով Ս.Գեղամյանը հրավիրվել է նախաքննական մարմին, որտեղ որպես վկա հարցաքննվելիս, կատարելով Վ.Աբաջյանին տված խոստումը, վերջինիս դրդմամբ այդ այլուրեքությունը հաստատել և տվել է սուտ ցուցմունքներ, սակայն հետագայում խոստովանել և հայտնել է նման ցուցմունքը տալու դրդապատճառի մասին։ Նույն դիտավորությամբ, ծանր և առանձնապես ծանր հանցագործությունների մեղադրանքով հնարավոր քրեական պատասխանատվությունից իրեն զերծ պահելու, Ալվարդ Աբրահամյանի կողմից խաբված ներկայանալու նպատակով Վ.Աբաջյանը փորձել է ընդունել տուժողի կեցվածք` նախաքննական մարմնում ցուցմունքներ տալով և հայտարարելով, թե իբր Ա.Աբրահամյանն է իրեն գումար պարտք։ Այդ վարկածը հիմնավորելու նպատակով որպես Ա.Աբրահամյանին իբր փոխանցած այդ գումարի աղբյուր վկայակոչել է ծանոթ Մարտին Մարգարյանին, ում ևս դրդել է հաստատել իր այդ վարկածը և նախաքննության ընթացքում հարցաքննվելիս տալ սուտ ցուցմունքներ` իբր իրեն 2010թ. նոյեմբերին պարտքով 15.000 ԱՄՆ դոլար տրամադրելու մասին։ Վ.Աբաջյանի հերթական վարկածը ստուգելու նպատակով Մարտին Մարգարյանը 2011թ. սեպտեմբերի 17-ին հրավիրվել է նախաքննական մարմին, որտեղ որպես վկա հարցաքննվելիս, կատարելով Վ.Աբաջյանին տված խոստումը, վերջինիս դրդմամբ այդ վարկածը հաստատել և տվել է սուտ ցուցմունքներ, սակայն հետագայում խոստովանել և հայտնել է նման ցուցմունք տալու դրդապատճառի մասին։
Այսպիսով, վերոնշյալ դրվագով ամբաստանյալ Վ.Աբաջյանը կատարել է հանցավոր արարք, որը նախատեսված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-338-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով։
Բացի այդ, Վ.Աբաջյանն ապօրինաբար ձեռք է բերել և Երևան քաղաքի Այգեստան 10-րդ փողոցի թիվ 22 հասցեում գտնվող իր առանձնատանը պահել հրազեն հանդիսացող, գործարանային արտադրության, 6,35 մմ տրամաչափի, <<Բրաունինգ 1906>> մոդելի ատրճանակ, <<157>> համարի, հրազեն հանդիսացող, 1961թ. գործարանային արտադրության, 5,6 մմ տրամաչափի, <<ՏՕԶ-12>> մոդելի սպորտային ակոսափող հրացան և ընդհանուր 114 հատ գործարանային արտադրության, ռազմամթերք հանդիսացող փամփուշտներ։ Դրանք հնարավոր խուզարկությունից և առգրավումից զերծ պահելու նպատակով, նախնական համաձայնության գալով Հակոբ Աբաջյանի հետ, 2011թ. սեպտեմբերի 2-ին վերջինիս վարած <<Մերսեդես Ցե 200>> մակնիշի 11 ՍՕ 138 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայով ապօրինի կերպով փոխադրել են Երևան քաղաքի Արշակունյաց 53-րդ շենքի բակում գտնվող, Սուրեն Գեղամյանին պատկանող ավտոտնակում, ժամանակավոր ի պահ հանձնել նրան, սակայն մեկ օր անց վերջինիս պահանջով նույն ավտոմեքենայով Վաղարշակ և Հակոբ Աբաջյանները վերը նշված հրազեններն ու ռազմամթերքն ապօրինի կերպով վերստին փոխադրել են իրենց առանձնատուն, որտեղից այն հայտնաբերվել և առգրավվել է նախ` 2011թ. հոկտեմբերի 27-ին, ապա` հոկտեմբերի 29-ին կատարված խուզարկության արդյունքներով։
Այսպիսով, վերոնշյալ դրվագով Վաղարշակ Աբաջյանը և Հակոբ Աբաջյանը նախնական համաձայնությամբ կատարել են հանցավոր արարք, որը նախատեսված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 2-րդ մասով։

3.Վերաքննիչ բողոքների հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը.
Վերաքննիչ բողոքներըը քննվում են հետևյալ հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում:
31. Ամբաստանյալ Վ.Աբաջյանն իր բերած վերաքննիչ բողոքում նշում է, որ ուզում է դատարանի ուշադրությունը հրավիրել այս քրեական գործին, որի մեղադրական եզրակացության հիմքում դրված ենթադրյալ փաստերի վրա, որոնք հերքվում են հենց քրեական գործի նյութերով: Իր որդու ձեռքերը սիգարետով այրելու և ոտքի մատերի եղունգները սխկելով /գործը գտնվում է Եվրոդատարանում/ խոշտանգումներով կորզելով ինքնախոստովանական ցուցմունք, ոտնահարելով նրա սահմանադրական իրավունքը` ստիպելով ցուցմունք տալ հոր դեմ, ծեծ ու ջարդով ստիպել հրաժարվել պաշտպանից, որը հերքվել է փորձագետի թիվ 355 եզրակացությամբ և քրեական գործերի նյութերով, հետո որևէ ապացույց չունենալով, այդ հերքված ցուցմունքը հիմք է վերցրել նախաքննությունը չպարզելով թե որտեղ և որ ժամին է կատարվել Ալվարդ Աբրահամյանի սպանությունը /քրեական գործ թիվ 20123111, հատոր 1, էջ 28 քննչական հանձնարարություն/:
Դիակի զննմամբ նրա բերանից, հետույքից, հեշտոցից հայտնաբերված սերմնաէակները, ներքնաշորերի, անդրավարտիքի և վերնազգեստի հայտնաբերված արյան հետքերն իրենցը չեն, հաստատվում է թիվ 264, 265, 266, 267 փորձագետի եզրակացություններով: Դիակի հայտնաբերված վայրում գտնված մեքենայի անիվների հետքերը, իրենց մեքենայի անիվների հետքերը չեն` փորձագետի թիվ 44411102 եզրակացությունը, ըստ Հակոբի ցուցմունքի Ա.Աբրահամյանն իրեն հարվածել և ճանկռել է, փորձագետի թիվ 481 եզրակացությամբ Ա.Աբրահամյանի ձեռքերի եղունգների տակ իրենից և իր որդուց ոչ մի բան մարմնի զննության արդյունքում հանցագործության հետքեր չեն հայտնաբերվել: Լուռա Սրաբյանի մահը վրա է հասել մեխանիկական շնչահեղձությունից, հնարավոր է շնչառական օրգանների ձեռքերով սեղմելու հետևանքով, հնարավոր է նաև գանգի բութ փակ վնասվածքից, նշված վնասվածքները հասցվել են կենդանության օրոք` փորձագետի թիվ 355 եզրակացություն, մահից քիչ առաջ: Նշված վնասվածքները ստանալուց հետո Լ.Սրաբյանը ամենայն հավանականությամբ չէր կարող կատարել ինքնուրույն գործողություն: Նախաքննությունը չհիմնավորելով, որ վնասվածքից է առաջացել մահը` շնչահեղձությունից, թե ծոծրակի հարվածից, որ վնասվածքն է հասցվել առաջինը, իրենցից ով ինչ գործողություն է կատարել և ում գործողությունից է առաջացել Լ.Սրաբյանի մահը, վնասվածքները պատճառող գործիքի ձևի, չափի, քաշի և այլ մասնավոր և ընդհանուր հատկանիշների դատելու հնարավորություն տվող հատկանիշներ չեն հայտնաբերվել: Միայն ասելով <<հայր և որդի Աբաջյանները սպանել են>>` իրենց երկուսի վրա դրել են 104-րդ հոդվածի 2-րդ մաս: Դատաքննության ժամանակ ինքնախոստովանական ցուցմունքով ինքը խոստովանել է, որ Լ.Սրաբյանին մահ է պատճառել վիճաբանության ժամանակ, թե ոնց է տեղի ունեցել` ինքը չի հիշում և սեպտեմբերի 04-ին չհասկանալով, թե ինչ է կատարվել իրենց հետ, իրենք գնացել են Հայրիվանք, և տեսնելով Լ.Սրաբյանի դիակը, ինքը հասկացել է, թե ինչ է եղել և այդ ժամանակ Հակոբը նոր իմացել է դիակի մասին: Դատավորը մերժել է իր պաշտպանի միջնորդությունը` հոգեբանական փորձաքննություն նշանակել, որ պարզի որքանով է հավաստի իր ցուցմունքները: Դատավորը հիմք ընդունելով, որ Հակոբը մատնացույց է արել դիակի վայրը, հասցված վնասվածքները, որի մասին ինքը հայտնել էր նախաքննությանը, քանի որ զենք չէր օգտագործել, հնարավոր է գլխի կամ շնչահեղձությունից առաջ եկած լինի Լ.Սրաբյանի մահը, և այդ փաստն օգտագործեցին Հակոբին մեղադրանք ներկայացնելու համար, և ոնց կարող էր նա դիակի տեղը չիմանալ, երբ ամսի 4-ին տեսել էր դիակը որտեղ է գտնվել: Իսկ Ա.Աբրահամյանի դիակի գտնվելու վայրը և թե ինչ վնասվածքից է առաջացած մահը նախաքննությանը հայտնի էր: Իրենց մեղադրանք է ներկայացվել 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասով այն դեպքում, որ 8 մարդ ցուցմունք են տվել, որ ինքը և Լուռան որոշել էին զբաղվել խեցգետնու վաճառքով, ամսի 31-ին Ա.Աբրահամյանը` կինը, խոսելով իր ընկերուհի Արմինե Ստեփանյանի հետ, ասել է, որ ինքը գտնվում է Գավառում, Լուռան հեռախոսով խոսել է կնոջ և 2 անգամ ընկերոջ` Ալյոշա Մուսաելյանի հետ Հայրիվանքից, հայտնել է, որ գտնվում է Սևանում: Ա.Աբրահամյանի դեպքում հաշվի չառնելով այն փաստը, որ իրենք տեղյակ չեն նրա սպանությունից, իրենց մեղադրել են առևանգման մեջ: Իր որդու օրինական զենքը` որսորդական հրացանը, մտավախություն ունենալով, որ հնարավոր է տունը խուզարկեին, ինքը տանը չլինի, առգրավեն հրացանը, և մինչև ապացուցեր, որ դա օրինական է, ինքը որոշել է տանել այն իր ընկերոջ` Ս.Գեղամյանի ավտոտնակում թաքցնել, նա իր թե նախաքննական, թե դատարանում հայտնել է <<օրինական զենք>> իր որդու վրա դրվել է 235-րդ հոդվածի 2-րդ մասը: Կամ փոխարեն բացահայտեն հանցագործությունը, իրեն փորձում են մեղադրել խարդախության մեջ, որ հիմնավորեն 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասը, որի տուժողն էլ ինքն է: Ա.Հովսեփյանի անունը օգտագործելով վերցրել է իրենից 18.500 ԱՄՆ դոլար և 150.000 ՀՀ դրամ: Հասկանալով, որ խաբված է, ինքը ետ է պահանջել իր գումարը, որոնց համար տրվել էր նրա կողմից ստացականներ, որ գրված են Աբրահամյանի ձեռքով, հաստատում է փորձագետի թիվ 44111101 եզրակացությունը: Նա իր մերձավորներից մի մասին պարտքով Վարդ և Ռաֆիկ Եզիազարյաններից վերցրել է 10.000 ԱՄՆ դոլար, դա հաստատում է նրանց նախաքննական ցուցմունքով: Սկեսուրից` Ազգուշ Սրաբյանից, 5.000 ԱՄՆ դոլար բնակարան ձեռք բերելու համար, նախաքննության ցուցմունքում քննիչի հարցին պատասխանում է, որ Ալվարդն իրեն չէր ասել, թե ում միջոցով է անելու այդ գործը, գումարը վերցնելու ժամանակ Վաղարշակ անունով անձնավորության մասին ոչինչ չի ասել: Արմինե Ստեփանյանը, տալով 12.000 ԱՄՆ դոլար, ամուսինը` Վլադիմիր Կարապետյանը, եղբայր Արթուր Ստեփանյանը մեկ ասում են, որ գումարները 8000 և 4000 ԱՄՆ դոլար տրվել է Ալվարդին իրենց հայրական տանը` Բաղյան 11/4 հասցեում, ասում է, որ 2-րդ խմբաքանակ գումարը կոնկրետ չի հիշում օրը, ամիսը: Ամուսինը` Վլադը, ասում է, որ կեսօրին զանգել է Արմինեն ու ասել, որ Ալվարդը խաբել է իրենց, , ասել է, որ իր կինը ոստիկանությունում հաղորդում է ներկայացրել Ալվարդի կողմից խաբեությամբ իրենցից 12.000 ԱՄՆ դոլար վերցնելու վերաբերյալ: Ա.Աբրահամյանի եղբայրը` Վաչիկ Աբրահամյանը, դատարանում հայտնել է, որ Ալվարդն ուզում էր տուն գնել, յուղը վրան մեքենա, խանութ էր ուզում բացել Ապարանում, իսկ հետո ասում է կարբեցիները պարզ ասացին, որ քույրը փողերը վերցրել թռել է, ինքը հանգիստ էր, որովհետև գիտեր, որ գնացել են գործ անելու և այս փաստերը հաշվի չառնելով` դատարանը, և մեղադրանք ներկայացրեց: Ինքը չի փորձում խուսափել պատասխանատվությունից, և իրեն մեղավոր է ճանաչում Լ.Սրաբյանի մահվան մեջ` 235-րդ հոդվածով և 38-338-րդ հոդվածի 1-ին կետով, միայն ուզում է իր պատիժը կրել արածի համար, ոչ թե չարածի և խնդրում է իր որդուն արդարացնել, քանի որ իմանալու և ծնողի արածը պարտակելու համար, պատասխանատվութունից ազատվի: Դատավոր Ա.Վարդանյանն անաչառ լինելու փոխարեն` պաշտպանել է դատախազի մեղադրանքը, որը գործի նյութերին չէր ծանոթացել և մեղադրական եզրակացությունը կարդացել է որպես ճառ` զրկելով իր պաշտպանին պաշտպանական ճառից, 15 րոպե ընդմիջումից հետո կարդացել է նախօրոք գրված դատավճիռը. իր որդուն` 16 տարի, իսկ իրեն` ցմահ ազատազրկման:
32. Ելնելով վերոգրյալից, ամբաստանյալ Վ.Աբաջյանը Վերաքննիչ դատարանին խնդրում է գործը օբյեկտիվ քննել և բեկանել Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի վճիռը` գոնե իր որդու նկատմամբ:
33. Պաշտպան Ն.Ռշտունին իր բերած վերաքննիչ բողոքում գտնում է, որ սույն գործով նախաքննական մարմինը, հսկող դատախազները և ապա դատարանը խախտել են`
Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների մասին Եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի դրույթները,
ՀՀ Սահմանադրության 19-րդ հոդվածի 1-ին մասի, 21-րդ հոդվածի 2-րդ մասի, 22-րդ հոդվածի 2-րդ մասի դրույթները,
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի 1-ին, 3-րդ, 4-րդ մասերի, 18-րդ հոդվածի 2-րդ, 3-րդ, 4-րդ մասերի, 19-րդ հոդվածի 2-րդ, 29-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետի, 53-րդ հոդվածի 1-ին մասի 6-րդ կետի, 2-րդ մասի 8-րդ կետի, 4-րդ մասի, 54-րդ հոդվածի 1-ին մասի 11-րդ կետի, 63-րդ հոդվածի 1-ին մասի, 104-րդ հոդվածի 3-րդ մասի, 108-րդ հոդվածի 2-րդ կետի, 125-րդ, 126-րդ, 127-րդ, 242-րդ հոդվածի 4-րդ մասի, 243-րդ, 267-րդ, 270-րդ հոդվածի 2-րդ 273-րդ հոդվածի 1-ին, 2-րդ, 6-րդ, 10-րդ կետերը
Միաժամանակ թույլ է տրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 349-րդ հոդվածով նախատեսված ապացույցի ակնհայտ կեղծում։
Դատարանն իր հերթին խախտել է ՄԻԵԿ-ի 6-րդ հոդվածի դրույթները, ՀՀ Սահմանադրության 19-րդ հոդվածի 1-ին մասի, 21-րդ հոդվածի 2-րդ մասի, 22-րդ հոդվածի 2-րդ մասի դրույթները, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի 4-րդ կետի, 73-րդ հոդվածի 1-ին մասի 13-րդ կետի, 105-րդ հոդվածի, 106-րդ հոդվածի, 107-րդ հոդվածի 6-րդ կետի, 309-րդ հոդվածի, 354-րդ հոդվածի, 358-րդ հոդվածի, 359-րդ հոդվածի պահանջները։
Դատարանը գտել է, որ ամբաստանյալների մեղավորությունը հաստատվել է <<դատաքննությամբ հետազոտված բոլոր ապացույցների համադրման և գնահատման արդյունքներով։ Սակայն իրականում դատաքննությամբ ձեռք բերված ապացույցներով ոչ միայն չի հիմնավորվել Հակոբ Աբաջյանի մեղավորությունը, այլ ավելին` դատարանը դատավճռում շարադրել է մի շարք <<հիմնավորումներ>>, որոնց չի հասել անգամ նախաքննական մարմնի վառ երևակայությունը։
Դատարանը գտել է, որ ամբաստանյալները նախապես համաձայնության են եկել հանցագործություն կատարելու մասին։
Սպանության պարագայում կատարող կարող է ճանաչվել միայն այն անձը, որը ոչ միայն դիտավորություն է ունեցել սպանություն կատարելու, այլ նաև անմիջական մասնակցություն է ունեցել տուժողին կյանքից զրկելու մեջ։ Այն անձի գործողությունները, որն ընդամենը օժանդակել է կատարողին հանցավոր մտադրությունն իրականացնելու, պետք է որակվեն որպես օժանդակություն։ Այսպիսով, սպանության մեջ ցանկացած գործողություններ սպանության ընթացքում, որոնք չեն պարունակել բռնություն, չեն կարող որակվել որպես համակատարող։
Հ.Աբաջյանը չի մասնակցել որևիցե հանցագործության կատարմանը, չի կատարել գործողություններ, որոնք պարունակում են բռնություն, առավելևս նախապես համաձայնության չի եկել որևիցե հանցագործություն կատարելու մասին։
Ամեն դեպքում, Հ.Աբաջյանի գործողությունները և մեղավորությունն ածանցավոր են Վ.Աբաջյանի գործողություններից, և երևի ճիշտ կլիներ սկզբից հասկանալ, թե որքանով է սույն գործով ապացուցվել մյուս ամբաստանյալի գործողությունները:
Ամեն դեպքում, առաջին հերթին պետք է հասկանալ, թե ինչով է ապացուցվում <<Նախապես համաձայնության գալը>>... նման որակման համար անհրաժեշտ են որոշակի տարրեր։ Օրինակ հանցակիցները որոշում են իրենց անելիքները, կատարում են դերաբաշխում, հանցագործություն կատարելու վայրը, ժամը, եղանակը և այլն։
Միակ հիշատակումը Հ.Աբաջյանի գոնե Վ.Աբաջյանին օժանդակելու մասին՝ Հ.Աբաջյանի որպես կասկածյալ նախաքննական ցուցմունքն է, որտեղ նա ասում է <<...կռահելով հորս մտադրությունը Ալվարդին սպանելու համար ես առաջարկեցի Ջրվեժի ճանապարհով գնալ Ողջաբերդ...>>։ Այսպիսով, նախապես համաձայնության գալու, առևանգելու մտադրության և կատարման մասին դատարանի պնդումները ոչ այլ ինչ են, քան վառ երևակայություն...:
Նշված հանգամանքը կարող էր ապացուցվել ամբաստանյալների և /կամ վկաների ցուցմունքներով, ամբաստանյալևերի հանցագործության կատարմանը նախապատրաստվելու որևիցե գործողություևներով։ Սակայն <<նախապատրաստված>> հանցագործության համար ամբաստանյալների գործողությունների մեջ չկա որևէ տրամաբանություն։ Հարկ է նշել, որ Յուրի Սրաբյանը եղել է ձյուդո մարզաձևի վարպետ, ուստի վերջինիս սպանելու նպատակ ունենալու դեպքում դժվար թե Վաղարշակը և Հակոբը գնային դատարկ ձեռքերով, առավել ևս, որ Վաղարշակը տանը զենք ուներ։ Բացի այդ, նախապես պլանավորված հանցագործության դեպքում իրենց հետ միանգամից կարող էին հետները բետոն տանեին և լցնեին դիակի վրա, այլ չսպասեին մինչև սեպտեմբերի 5-ը... Ավելի տրամաբանական էր նույն փոսի մեջ թաքցնել նաև Ալվարդ Աբրահամյանի դին և տարածել վարկած, որ ամուսինները գումարները հավաքել և փախել են... Գործում չկա որևէ ապացույց, օրինակ, որ նախապես որոշել են Ալվարդ Աբրահամյանին սպանել հենց Ողջաբերդ գյուղի մոտակայքում... Միգուցե նախապես գնացել, ուսումնասիրել են տեղանքը... Այլ կերպ գիշերվա 00:20-00:57-ի սահմաևներում առանց լուսավորության նշված վայրում կողմնորոշվելն անհնար է, առավելևս իմանալ, թե որտեղ է գտնվում <<աղբով լցված փոսը>>։ Ցավոք սրտի դատարանը չի ցանկացել տեղում ուսումնասիրել դեպքի վայրը` մերժելով պաշտպանության կողմի միջնորդությունը։
Առևանգումն ապացուցելու համար նույնպես անհրաժեշտ է ապացուցել, որ ամբաստանյալները, կամ գոնե նրանցից մեկը նախապես նպատակ են ունեցել տուժողներին զրկել կյանքից։ Ինքը նման ապացույց չի գտել ոչ քրեական գործին ծանոթանալուց, ոչ դատաքննության ընթացքում, ոչ էլ դատավճռում։ Դատարանը, փաստորեն, ընդունում է այն հանգամանքը, որ Յու.Սրաբյանը և Վ.Աբաջյանը մտադրություն են ունեցել համատեղ գործունեություն իրականացնել, սակայն առանց որևէ ապացույցի գալիս է եզրահանգման, որ <<...2011թ. օգոստոսի 31-ին՝ ժամը 15-ի սահմաններում, Յու.Սրաբյանի վստահությունը չարաշահելու, այն է՝ խաբեությամբ՝ իբրև թե խոշոր եկամուտ կանխատեսող՝ Սևանա լճից խեցգետնի որս և վաճառք կազմակերպելու պատրվակով, Երևան քաղաքի Այգեստան 10-րդ փողոցի թիվ 22 հասցեում գտնվող իրենց առանձնատնից <<Մերսեդես Ցե 200>> մակնիշի 11 ՍՕ 138 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայով Յու.Սրաբյանին խաբեությամբ առևանգել և տեղափոխել են Սաշա Մուքոյանի ամառանոցին կից, իրենց նախապես հայտնի տարածք՝ Գեղարքունիքի մարզի Բերդկունք գյուղի՝ Սևանա լճի հարևանությամբ գտնվող կիսակառույց շինություն...>>:
Դատարանը հետևյալ կերպ է նկարագրում սպանության մեխանիզմը. <<Նշված շինությունում Հակոբ և Վաղարշակ Աբաջյանները ֆիզիկապես ամրակազմ Յու.Սրաբյանի գլխի ծոծրակային շրջանին բութ առարկայով հարվածելու, նրան պաշտպանվելու հնարավորությունից այդկերպ զրկելու և պարանոցի օրգանները ձեռքերով սեղմելու եղանակով դիտավորությամբ ապօրինաբար կյանքից զրկել և սպանել են նրան։ Հ.Աբաջյանը, ստուգել և համոզվել է, որ Յու.Սրաբյանն անշնչացած է, որից հետո վերջինիս գրեթե լիովին մերկացրել և նրա դին գցել են նշված շինության մոտ գտնվող փոսի մեջ, քարերով և հողով ծածկել և մանրամասն քողարկել այն, վերցրել Յու.Սրաբյանի շահագործած բջջային հեռախոսը՝ դրանում տեղադրված 098-740117 հեռախոսահամարով, նրա հագուստները և անձնագիրը, որոնցից բջջային հեռախոսն ու անձնագիրը պահել են իրենց մոտ, իսկ հագուստները՝ վերնազգեստը, անդրավարտիքը և կոշիկները Երևան վերադառնալու ճանապարհին նետել են Գավառ-Երևան ավտոմայրուղուն հարակից հողատարածքներում>>։ Նախ, նախաքննության մարմինը կյանքից զրկելու նման մեխանիզմ չի մեղսագրել, այլ ընդամենը <<Նշված շինությունում Հակոբ և Վաղարշակ Աբաջյանները հարվածելու և ձեռքերով խեղդելու եղանակով դիտավորությամբ, ապօրինաբար կյանքից զրկել՝ սպանել են Յուրիկ Սրաբյանին>> /մեղադրական եզրակացություն/։ Բացի այդ, Յու.Սրաբյանին կյանքից զրկելուն վերաբերվող սույն քրեական գործում կան ընդամենը երեք ապացույց Հ.Աբաջյանի նախաքննական ցուցմունքը, Վ.Աբաջյանի դատաքննության ցուցմունքը, թիվ 355 դատաբժշկական փորձաքննության եզրակացությամբ:
Ի դեպ, անգամ եթե Հ.Աբաջյանի նախաքննական ցուցմունքը համարենք թույլատրելի ապացույց, ապա ինքը Հայրիվանքի շրջակայքում տեղի ունեցած իրադարձությունները, որի հետևանքով Յու.Սրաբյանը զրկվել է կյանքից, այլ կերպ է նկարագրում։ Այդ <<խոստովանական>> ցուցմունքում Հ.Աբաջյանը նկարագրել է.
Կանգնած մեքենայի մոտ ծխում էի... լսվեց բղավոցներ հորս և Յուրայի, բղավոցներ, հայհոյանքներ, և ես վազելով գնացի կիսակառույց շենքի ներս և տեսա, թե ինչպես են նրան վիճաբանում ու կռվում իրար հետ։ Իմանալով, որ Յուրան ձյուդոյի մեծ վարպետ է և մտածելով, որ նա կսպանի հորս մոտեցա և հետևից բռնելով Յուրային նրան շպրտեցի, որպեսզի բաժանեմ հորիցս։ Յուրան մոտ 2 մ թռավ, ընկավ գետնին և նրա գլուխը կպավ ինչ-որ քարի... նա վեր կացավ, փորձեց հարձակվել իմ վրա, սակայն հայրս առաջ ընկավ, հարձակվեց նրա վրա և տապալելով գետնին խեղդամահ արեց նրան... /հատոր 4, գ/թ129/։
Դատաքննության ցուցմունքում ինչպես Վաղարշակ, այդպես էլ Հակոբ Աբաջյանները պնդել են, որ վիճաբանության ժամանակ Հակոբը ներկա չի գտնվել։ Նշված ցուցմունքները օրենքով սահմանված կարգով հերքված չեն։
Ինչ վերաբերվում է փորձագետի եզրակացությանը, ապա փորձագետը նշել է <<...Յու.Սրաբյանի մահը վրա է հասել մեխանիկական շնչահեղձությունից, հնարավոր է պարանոցի օրգանների ձեռքով սեղմելու հետևանքով, հնարավոր է նաև գանգի փակ, բութ վնասվածքից...: Նշված վնասվածքները հասցված են կենդանության օրոք մահվանից քիչ առաջ, պարանոցի շրջանի արյունազեղումները հնարավոր է նաև պարանոցը ձեռքերով սեղմելու հետևանքով, մահվան անմիջական պատճառի հետ գտնվում են անմիջական կապի մեջ, գլխի ծոծրակային շրջանի և կարծրենու արյունազեղումներր առաջացել են բութ առարկայի/ների/ կամ բութ գործիքի/ների/ ներգործությամբ, նրանց կապը մահվան հետ որոշել հնարավոր չէ նեխման հետևանքով ուղեղանյութի բացակայության պատճառով։ Ինչպես առանձին-աոանձին, այնպես էլ համադրությամբ, նշված վնասվածքները կենդանի անձանց մոտ սովորաբար պատճառում են առողջության ծանր վնաս։... Ներկայումս որոշել հայտնաբերված մարմնական վնասվածքների պատճառման հաջորդականությունը հնարավոր չէ։ Վնասվածք պատճառող գործիքի /նաև հրազենային /ձևի, չափի, քաշի և այլ մասնավոր ու ընդհանուր հատկանիշների մասին դատելու հնարավորություն տվող հատկանիշներ առաջնակի արտաշիրիմված, հերձված, արտահայտված դիակային նեխման, քայքայման, չորացման ենթարկված, նեխման հետևանքով ուղեղանյութի, մաշկածածկույթների, փափուկ հյուսվածքեերի որոշ տեղամասերի բացակայությամբ դիակի դատաբժշկական փորձաքննության ընթացքում չեն հայտնաբերվել։ Վնասվածքները ստանալու պահին Յու.Սրաբյանը կարող էր գտնվել բոլոր հնարավոր դիրքերում>>։ Գտնում է, որ փորձագետի եզրակացությանը չի կարող հիմք հանդիսանալ դատարանի կողմից Յու.Սրաբյանի մահվան մեխանիզմը դատավճռում նկարագրված ձևով որոշելու համար։
Դատարանը հաստատված է համարել նաև հետևյալը. <<Սպանված Յու.Սրաբյանի բջջային հեռախոսահամարի վրա պարբերաբար զանգահարող Ալվարդ Աբրահամյանի հետ կայացած հեռախոսազրույցից Վաղարշակ Աբաջյանը, գիտակցելով ոչ միայն կատարած խարդախության, այլևս Յու.Սրաբյանի սպանության վերաբերյալ Ա.Աբրահամյանի կողմից իրավապահներին դիմելու և դրանց բացահայտման իրական վտանգը /այսինքն Հ.Աբաջյանի հետ նախապես համաձայնության գալուց և, իբր թե սպանությունը պլանավորելուց չեն գիտակցել, որ Ալվարդը ման է գալու ամուսնուն Ն.Ռ./, Հ.Աբաջյանի հետ ձեռք բերած նախնական համաձայնության շրջանակներում որոշել են նույն օրը խաբեությամբ առևանգել և կյանքից զրկել նաև Ա.Աբրահամյանին... ժամը 20-ի սահմաններում, խաբեությամբ և չարաշահելով արդեն Ա.Աբրահամյանի վստահությունը՝ Յուրիկ Սրաբյանի մոտ տանելու պատրվակով <<Մերսեդես Ցե 200>> մակնիշի 11 ԱՕ 138 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայով Ալվարդ Աբրահամյանին առևանգել և տեղափոխել են Կոտայքի մարզի Ողջաբերդ գյուղի վարչական սահմաններում գտնվող անմարդաբնակ տարածք, որտեղ թիկունքային մասից նրան մոտենալու և պարանոցի օրգանները պարանով սեղմելու միջոցով նրան ևս խեղդել, ապօրինաբար դիտավորությամբ կյանքից զրկել և սպանել են...>>։ Ալվարդ Աբրահամյանին կյանքից զրկելու այս նկարագրված մեծանիզմը նույնպես ամբողջությամբ դատարանի ոչ մի փաստական հանգամանքներով և /կամ ապացույցևերով չհիմնավորված երևակայությունն է։
Ոչ Հ.Աբաջյանի <<խոստովանական>> ցուցմունքում, ոչ էլ քննչական փորձարարության արձանագրությունում նման ցուցմունք /և, հետևապես, ապացույց/, չկա։ Հակոբը նշում է, որ երբ ինքը մոտեցել է հորը և Ա.Աբրահամյանին, վերջինս արդեն մահացած է եղել։ Ա.Աբրահամյանի դիակի թիվ 272 դատաբժշկական փորձաքննության եզրակացությունից բխում է, որ <<փորձաքննության ընթացքում հայտնաբերված պարանոցի միջին երրորդական մաշկի կենդանության ժամանակվա կրկնակի, բաց, հորիզոնական կարմրավուն, մագաղաթաձև ճմլման ակոսների առկայությամբ կողմնային և միջանկյալ թմբիկներով, արյունազեղումների առկայությամբ, ճմլման ակոսների ընթացքով պարանոցի փափուկ հյուսվածքների, թոքերի սուր էմֆիզեմայի, ինչպես նաև արագահաս մահվանը որոշ նշանների առկայությամբ։ Հայտնաբերված ճմլման ակոսներն առաջացել են կենդանության օրոք, մահվանից քիչ առաջ, համեմատաբար պինդ առարկայի անմիջական ազդեցությամբ, մահվան անմիջական պատճառի հետ գտնվում են ուղղակի, անմիջական կապի մեջ։ Նշված վնասվածքները կարող էր կատարվել մեկ, այնպես էլ մեկից ավելի անձանց կողմից, նշված վնասվածքևերը ստանալու պահին, կարող էր գտնվել բոլոր հնարավոր դիրքերով, /կանգնած, պառկած, կռացած, ընթացքի մեջ և այլն/, բացի պարանոցի շրջանում որևէ պինդ առարկայի կիպ հպված լինելուց>>։
Դատարանը չի հիմնավորել, թե ինչ պարանով է կատարվել սպանությունը, և արդյոք պարանը կարող է հանդիսանալ համեմատաբար պինդ առարկա։ Բացի այդ, փորձագետը չի պնդում, որ վնասվածքները պատճառվել են երկու անձի կողմից, այլ չի բացառում նշված հնարավորությունը, ինչպես նաև չի բացառում մեկ անձի կողմից կատարված գործողություններ։ Փաստորեն դատարանը, հերթական անգամ անում է անհիմն եզրակացություններ։
Շատ տարօրինակ մի երևույթ։ Դատարանը հղում է անում ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 12.02.10թ. որոշման վրա: Դատարանը փաստել է, որ սույն գործով կիրառելի է նաև ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 2010թ. փետրվարի 12-ի թիվ ԵՔՐԴ 0632/01/08 Մ.Հովհաննիսյանի և Ա.Մարտիրոսյանի վերաբերյալ քրեական գործով արտահայտած այն իրավական դիրքորոշումը, որ <<թեպետ ապացույցների գնահատումը կատարվում է ներքին համոզման հիման վրա, այն չի կարող կամայական լինել։
Դրա հիմքում պետք է դրված լինի գործի բոլոր հանգամանքների լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննությունը։ Ապացույցների գնահատումը համապատասխան որոշումներում պետք է արտահայտվի պատճառաբանական եզրահանգումների ձևով հիմնավորելով, թե ինչու որոշ ապացույցներ դրվել են որոշման հիմքում, իսկ մյուսները մերժվել են ճանաչվելով ոչ հավաստի>>:
Սակայն վկայակոչելով իրավաբանորեն գրազետ շարադրված դրույթները, դատարանն իրականում <<ներքին համոզմունքը>> մեղմ ասած տարօրինակ է օգտագործում, փաստորեն իր գուշակություններով փոխարինելով գործի փաստական հանգամանքներր և ապացույցները։
235-րդ հոդվածի վերաբերյալ... Արդյոք ապացուցվել և հիմնավորվել է, Հ.Աբաջյանի մասնակցությունն այդ հանցանքին... Դատավճռում որպես ապացույց նշում է Սուրեն Գեղամյանի ցուցմունքն այն մասին, որ իբր Վաղարշակ և Հակոբ Աբաջյանները միասին այդ զենքը բերել են իրենց տուն և խնդրել են պահել։ Սակայն դատարանում վկա Գեղամյանի ցուցմունքից բխում էր միայն, որ Հակոբը եղել է մեքենայի ղեկին, իսկ բերված իրերը փաթեթավորված էին։
Դատաքննությամբ չի ապացուցվել, որ Մ.Գեղամյանի տուն բերվել է հենց ապօրինի զենքը։ Գործով չի ստուգվել և չի հիմնավորվել, որ եթե բոլոր հայտնաբերված զենք-զինամթերքը փաթեթավորվի, ապա կստացվի Գեղամյանի նկարագրված փաթեթը... այսինքն կրկին անգամ ապացույցը անուղղակի է... Միայն այն հանգամանքը, որ զենքը պահվել է այն տան նկուղում, որտեղ բնակվել է նաև Հ.Աբաջյանը` չի կարող դիտվել որպես ապացույց, որ ինքը նույնպես զենք է պահել, անգամ եթե Հակոբը գիտեր այդ զենքի մասին։ Նույն տրամաբանությամբ կարելի է ասել, որ զենքը պահել է տիկին Ռուզանը /Հակոբի մայրը և Վաղարշակի կինը/, անչափահաս Մանանը, կամ զառամյալ տիկին Սաթիկը...։
Դատաքննության ընթացքում դատարանի ուշադրությունն է հրավիրել հետևյալ ապացույցների վրա.
Նախաքննության ընթացքում կատարվել է դատակենսաբանական փորձաքննություն, ստացվել է թիվ 420 եզրակացությունը, որը հետազոտվել է դատաքննության ընթացքում։
10.12.2011թ. փորձագետ Քրիստինե Աղասու Արսենյանը հացաքննվել է քննիչ Ղ.Գևորգյանի կողմից /հատոր.6, գ/թ.1797, որի ընթացքում անհրաժեշտ պարզաբանություններ է տվել իր եզրակացության վերաբերյալ։ Սակայն փորձագետը չի դատակոչվել։ Փորձագետ Ք.Արսենյանի ցուցմունքը կարևոր էր սույն գործի բազմակողմանի և արդար դատաքննությունը ապահովելու համար, մասնավորապես բացահայտելու այն հանզամանքը, որ Ա.Աբրահամյանի հեշտոցի, հետանցքի, բերանի խոռոչից հայտնաբերվել են սերմաէակներ։ Անհրաժեշտ էր մի քանի հստակեցնող հարցեր ուղղել փորձագետին, օրինակ, պարզելու համար, թե որքան ժամանակ կարող էին պահպանվել սերմաէակները, նշանակում է արդյոք նշված հանգամանքը, որ Ա.Աբրահամյանը մինչ մահը ունեցել է սեռական հարաբերություն թե ոչ և այլն։
Սույն գործով ապացույց է ճանաչվել հեռախոսային զանգերի վերծանումների զննության արձանագրությունը /հատոր 7, գ./թ. 14-25/, իսկ դատաքննության ընթացքում հետազոտվել է նաև լազերային սկավառակը։ Դրանցով, ըստ նախաքննություն իրականացնող մարմնի, մասնավորապես ապացուցվում է, որ Վաղարշակ Աբաջյանի 093060104 և Յու.Սրաբյանի 098740117 հեռախոսամարներր 2011թ օգոստոսի 31-ի լույս սեպտեմբերի 1-ի գիշերը՝ ժ.00։57-ին և 00:20-ին գտնվել են Կոտայքի մարզի Ողջաբերդ գյուղի մոտակայքում՝ այն տարածքում, որտեղ հայտնաբերվել է Ա.Աբրահամյանի դին։
Գտնում է, որ նշված վերծանումները ճիշտ մեկնաբանելու և որպես ապացույց գնահատելու համար անհրաժեշտ էր ստանալ համապատասխան մասնագետի պարզաբանումներ, մասնավորապես թե յուրաքանչյուր շարժակայան մինչև որքան տարածություն է սպասարկում, GSM ստանդարտի համաձայն բջջային կայանն իր կառուցվածքով և բջջային հեռախոսն իր զգայունությամբ ինչպիսի մաքսիմալ հնարավորությունը կարող են ապահովել, կարող է արդյոք շատ մոտ գտնվող անձանց հեռախոսազանգը սպասարկվել տարբեր շարժակայաններից, կապված կոնկրետ տարածքի կառուցվածքից: Եթե խոչընդոտող հանգամանքներ չկան, կարող են արդյոք որոշակի հեռավորության վրա գտնվող անձանց հեռախոսազանգերը սպասարկվել նույն շարժակայանից: Դա կապված է արդյոք կոնկրետ տեղանքի կառուցվածքից, հնարավոր է արդյոք ճշտել հեռախոսազանգ կատարող անձի կոնկրետ գտնվելու վայրը։
Դատարանը, սակայն, մերժել է ինչպես փորձագետին, այնպես էլ մասնագետին դատարան հրավիրելու և հարցաքննելու պաշտպանության կողմի միջնորդությունը, այսպիսով, հերթական անգամ խախտելով ամբաստանյալների պաշտպանության իրավունքը։ Փոխարենը, նշված հանգամանքները վերլուծել և մեկնաբանել է դատավճռում զուտ այնպես, ինչպես անհրաժեշտ էր մեղադրական դատավճռի համար։
Դատարանն անհիմն մերժել է պաշտպանության կողմի միջնորդությունը որպես ապացույց օգտագործման անթույլատրելիությունը հաստատելու մասին։ Գտնում է, որ օրենքի խախտումով ստացված հետևյալ նյութերը չեն կարող դրվել մեղադրանքի հիմքում և որպես ապացույց օգտագործվել, քանի որ ստացվել են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 105-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին և 2-րդ խախտմամբ.
1. Անչափահաս վկա Մանան Աբաջյանի ցուցմունքը /հատոր 4 գ/թ. 102, ժամը 19:40-20:00/ արձանագրության մեջ սխալ են նշված հարցաքննության ժամերը, իսկ վկան գտնվում էր փաստացի ազատությունից զրկված վիճակում։ Բացի այդ, վկան դատարանում հայտնել է իր նկատմամբ հոգեբանական ճնշումների մասին/։
2. Սմբատ Աբաջյանի և Հակոբ Աբաջյանի առերես հարցաքննության արձանագրությունը /հատոր 4, գ/.թ. 109-110/։
3. Վկա Վահե Տերտերյանի և Հակոբ Աբաջյանի առերես հարցաքննություն /հատոր 4, գ/թ. 111-112/։
4. Կասկածյալ Հ.Աբաջյանի ցուցմունքը /հատոր 4, գ/.թ. 128-131/։
Արձանագրության մեջ նշված է ժամը 21:40-23:10 26.10.2011։ Սակայն, Հ.Աբաջյանի պնդմամբ այդ հարցաքննությունը կատարվել է 28.10.2011թ. գիշերը։ Ի դեպ, այդ ժամին Հ.Աբաջյանը հարցաքննվել չէր կարող, քանի որ Վ.Տերտերյանը դատարանում ցուցմունք է տվել, որ իր և Հ.Աբաջյանի միջև առերեսումը կատարվել է մոտավորապես այդ ժամին։
5. Քննչական փորձարարություն կատարելու մասին արձանագրությունը և կրիչը /հատոր 4, գ/.թ.170-175, 176 28 հոկտեմբերի 2011թ./ կատարվել է ժամը 07:30-14։05-ին, այսինքն դեպքին չհամապատասխանող ժամին և պայմաններում, պաշտպանության իրավունքի խախտմամբ, խոշտանգումների հետևանքով։
6. Կասկածյալ Հ.Աբաջյանի լրացուցիչ ցուցմունքը /հատոր 4, գ/թ.180-182/։
7. Մեղադրյալ Հ.Աբաջյանի ցուցմունքը 28 հոկտեմբերի 2011թ. /հատոր 4, գ/թ.211-212/։
Իր պաշտպանյալ Հ.Աբաջյանը բերման է ենթարկվել ՀՀ ոստիկանության Աբովյան բաժին 2011թ. հոկտեմբերի 26-ին ժամը 15:05-ի սահմաններում։ Ժամը 21:30-ին կազմվել է ձերբակալման արձանագրություն, որի մեջ նշված է <<արգելանքի տակ է 15:05-ից>>։ Գործի մեջ է հայտնվում մի անհեթեթ փաստաթուղթ, համաձայն որի` Հ.Աբաջյանն իբր ժ. 16:30-ին ծանուցագրով հրավիրվում է հարցաքննության ժ. 20:00-ին ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչություն, որը գտնվում է Երևան քաղաքում, Նալբանդյան փողոցում, սակայն ինքը գտնվում և հարցաքննվում է Աբովյան քաղաքի ոստիկանության բաժնում, ինչը ապացուցում է ծանուցագրի կեղծ լինելը։ Բացի այդ, 15:05-ից Աբաջյանը գտնվում է Աբովյան բաժնում փաստացի ազատությունից զրկված կարգավիճակում։
Ժամը 02:40-ին ձերբակալված Հ.Աբաջյանը տեղափոխվել է Հրազդանի ձերբակալվածներին պահելու վայր /այսուհետ՝ ՁՊՎ/, որտեղ և գտնվել է մինչև այնտեղից ապօրինի, առանց օրենքով սահմանված կարգով ձևակերպված փաստաթղթերի կրկին Աբովյանի ոստիկանության բաժին տեղափոխվելը, ինչն ըստ Հ.Աբաջյանի տեղի է ունեցել հոկտեմբերի 27-ի լույս 28-ի գիշերը, ըստ նախաքննություև իրականացնող մարմնի՝ հոկտեմբերի 28-ին վաղ առավոտյան։
Հ.Աբաջյանը դեռևս նախաքննության ընթացքում, ապա դատարանում հայտնել է, որ իր նկատմամբ ՀՀ Ոստիկանության Աբովյան բաժնում 2011թ. հոկտեմբերին գտնվելու ընթացքում կատարվել են խոշտանգումներ, անմարդկային, արժանապատվությունը նվաստացնող վերաբերմունք։ Ժ. 15:05-ին բերման ենթարկելուց հետո վկան չէր կարող պահվել անազատության մեջ 3 ժամից ավելի, այսինքն պետք է ազատ արձակվեր 18:05-ին, ինչը տեղի չի ունեցել, իսկ ծանուցագիրը, իրականում ոչ այլ ինչ է, քան ապօրինի գործողությունները շտկելու փորձ։
Այսպիսով 18:05-ից մինչև 21:30-ին ձերբակալման արձանագրություն կազմելու պահը, Հ.Աբաջյանը ապօրինի գտնվել է անազատության մեջ։
Գտնում է, որ նախաքննության ընթացքում իր պաշտպանյալ Հ.Աբաջյանի նկատմամբ կատարվել են օրենքի էական խախտումներ, մասնավորապես, ապօրինի ազատությունից զրկում, պաշտպանության իրավունքի խախտում, անմարդկային վերաբերմունք, վերջինիս տրված <<ինքնախոստովանական>> ցուցմունքները տրվել են ծեծի և վախի ազդեցության տակ։
Անգամ եթե ընդունենք, որ Հ.Աբաջյանը նախաքննության ընթացքում տվել է ճիշտ ցուցմունք, ապա անգամ այդ դեպքում ինքը չի դառնում հանցակից, այլ ընդամենը պարտակող։ Հակոբին մեղադրյալ, ապա ամբաստանյալ դարձնելով` մեղադրող կողմը մի նպատակ է հետապնդել. Վ.Աբաջյանի վրա բարոյական ճնշում գործադրելու և մեղսագրվող հանցագործությունները խստացնելու։
Վաղարշակն իր ցուցմունքում նշել է, որ 2011թ. հոկտեմբերի 27-ին ուշ երեկոյան ինքը գտնվել է Աբովյանի ոստիկանության բաժնում, որտեղ ժ.23-ի-24-ի սահմաններում հրավիրել են նաև իրեն, որպեսզի ևս համոզի Վաղարշակին խոստովանել սպանությունը այն պայմանով, որ Հակոբը կմնա միայն պարտակող։ Ճիշտ է, ինքը սույն գործով չի կարող հանդես գալ որպես վկա, սակայն ՀՔԾ-ի որոշումը բողոքարկման ժամանակ դատական նիստում ինքն այդ ամենը հայտնել է։
33. Ելնելով վերոգրյալից, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 380-րդ, 393-395-րդ հոդվածներով, բողոք բերած անձը Վերաքննիչ դատարանին խնդրում է վերականգնել իրենից անկախ պատճառներով բողոքի ներկայացման համար բաց թողնված ժամկետը և սույն վերաքննիչ բողոքն ընդունել վարույթ։ Հակոբ Աբաջյանի մասով ամբողջությամբ բեկանել Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 04.11.2013թ. դատավճիռը, ամբաստանյալ Հ.Աբաջյանին արդարացնել:
34. Պաշտպան Ռ.Ռշտունին իր բերած վերաքննիչ բողոքում գտնում է, որ դատավճիռը Վ.Աբաջյանի նկատմամբ քրեական հետապնդումն ակնհայտ անարդարացի է, պետք է մասնակիորեն բեկանվի /ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 3-րդ, 7-րդ, 8-րդ և 11-րդ կետերի մասով, որակելով Վ. Աբաջյանի գործողությունները Յու.Սրաբյանին կյանքից զրկելու էպիզոդով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 105-րդ հոդվածի 1-ին մասով/, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետի մասով, 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 6-րդ, 7-րդ կետերի մասով, 235-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, վերաորակելով Վ.Աբաջյանի գործողությունները 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 38-338-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, վերաորակելով Վ.Աբաջյանի գործողությունները նույն հոդվածի 1-ին մասով և պետք է կայացվի նոր դատական ակտ ըստ մեղադրանքի Վ.Աբաջյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 105-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 38-338 հոդվածի 1-ին մասով։
Դատարանը մոռացել է կիրառել ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի նախադեպային թիվ ՎՔԲ 203/05 2005թ. քրեական գործի դրույթն ըստ մեղադրանքի Սոնյա Բալաբեկյանի, որտեղ Վճռաբեկ դատարանը նշել է .
<<Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ գործի ելքով շահագրգռված անձի ցուցմունքները, առանց դրանք հաստատող օբյեկտիվ ապացույցների առկայության բավարար չէին հանգելու այն համոզմանը, որ հանցագործության դեպքը տեղի է ունեցել>>։
Այդ տեսակետից դատարանին չի հետաքրքրել, որ տուժողներից ամենաշահագրգռվածը Արմենուհի Ստեփանյանն է։ Նա պետք է ստանա Ալվարդին տված 12.000$-ը:
Ազգանուշ Սրաբյանը պետք է ստանա Ալվարդին տված 5.000$-ը։ Բացի այդ, նրա շահագրգռվածությունը կայանում է նրանում, որ չարատավորվի հարսի խարդախ Ալվարդ Աբրահամյանի անունը, բացի այդ, ԶԼՄ-ները նրա մեջ համոզմունք են ստեղծել, որ մեղավորները Հակոբ և Վաղարշակ Աբաջյաններն են։ Այդ կիսագրագետ տարեց կնոջը ոչինչ չի հետաքրքրում։
Նույնանման համոզմունք է ստեղծվել նաև Հովհաննես Յուրիկի Սրաբյանի մոտ որ իր հորը սպանել են հայր և որդի Աբաջյանները։
Վաչիկ Աբրահամյանը նույնպես շահագրգռված է փրկելու իր քրոջ խարդախ Ալվարդի <<բարի>> անունը։
Եվ թվարկված անձանց ցուցմունքները լի են հակասություններով, իրարամերժ են։ Դատարանը, համոզված է, մոռացել է իր կողմից դատարանում հրապարակած Վճռաբեկ դատարանի դրույթը թիվ ՎԲ 176/06 /22 դեկտեմբերի 2006թ./ քր. գործով ըստ մեղադրանքի Մուսա Սերոբյանի, Ռազմիկ Սարգսյանի, Արայիկ Զալյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 5-րդ, 7-րդ, 10-րդ /այսպես կոչված <<Մատաղիսի>> գործով/, որտեղ միանշանակ ասված է.
<<Նախաքննության ընթացքում մեղքն ընդունելը կարող է դրվել մեղադրանքի հիմքում, միայն այն դեպքում, եթե դա հաստատվում է գործով ձեռք բերված ապացույցների համակցությամբ>>։
Այստեղ առայժմ, ի միջիայլոց, անհրաժեշտ է համարում նշել, որ Հ.Աբաջյանի <<խոստովանական>> ցուցմունքները լիովին հերքված են գործով ձեռք բերված բազմաթիվ տվյալներով։
Իսկ Վաղարշակ Աբաջյանի դատարանում տված ցուցմունքները հաստատվում են գործով ձեռք բերված, կասկած չհարուցող տվյալներով.
Այս գործով պաշտոնատար անձանց ձգտումներն ամեն կերպ մեղադրել Վ.Աբաջյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 8-րդ կետով, բացատրելի է, քանի որ այդ մեղադրանքի տապալման դեպքում տապալվում է հանցագործության դրդապատճառը-մոտիվը, հետևապես տապալվում են նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 3-րդ, 7-րդ, 11-րդ կետերի մեղադրանքները։
Քննիչն իր և փաստաբան Ն.Ռշտունու գործի նյութերին ծանոթանալը սահմանափակել է 5 աշխատանքային օրով։ Խախտվել են ՄԻԵԿ-ի 6-րդ հոդվածի դրույթը:
Դատական նիստի ավարտին դատավոր Ա.Վարդանյանը, փաստորեն, իրեն զրկել է պաշտպանական ճառ և ռեպլիկ արտասանելու հնարավորությունից /դատական նիստի ավարտի ձայնագրման սկավառակի վերծանումը և իր անաշխատունակության թերթիկի լուսապատճենը կցում է/։ Դրանով իսկ խախտվել Է Վ.Աբաջյանի պաշտպանության իրավունքը:
Սույն գործով նախաքննական մարմինը և հսկող դատախազները խախտել են Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների մասին Եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի դրույթները, ՀՀ Սահմանադրության 19-րդ հոդվածի 1-ին մասի, 21-րդ հոդվածի 2-րդ մասի, 22-րդ հոդվածի 2-րդ մասի դրույթները, ՀՀ քրեական դատավարսւթյան օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի 1-ին, 3-րդ, 4-րդ մասերի, 18-րդ հոդվածի 2-րդ, 3-րդ, 4-րդ մասերի, 19-րդ հոդվածի 2-րդ, 29-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետի, 53-րդ հոդվածի 1-ին մասի 6-րդ կետի, 2-րդ մասի 8-րդ կետի, 4-րդ մասի, 54-րդ հոդվածի 1-ին մասի 11-րդ կետի, 63-րդ հոդվածի 1-ին մասի, 104-րդ հոդվածի 3-րդ մասի, 108-րդ հոդվածի 2-րդ կետի, 125-րդ, 126-րդ, 127-րդ, 242-րդ հոդվածի 4-րդ մասի, 243-րդ, 267-րդ, 270-րդ հոդվածի 2-րդ, 273-րդ հոդվածի 1-ին, 2-րդ, 6-րդ, 10-րդ կետերը:
Միաժամանակ թույլ է տրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 349-րդ հոդվածով նախատեսված ապացույցի ակնհայտ կեղծում։
Դատարանն իր հերթին խախտել է ՄԻԵԿ-ի 6-րդ հոդվածի դրույթները, ՀՀ Սահմանադրության 19-րդ հոդվածի 1-ին մասի, 21-րդ հոդվածի 2-րդ մասի, 22-րդ հոդվածի 2-րդ մասի դրույթները, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի 4-րդ կետի, 73-րդ հոդվածի 1-ին մասի 13-րդ կետի, 105-րդ հոդվածի, 106-րդ հոդվածի, 107-րդ հոդվածի 6-րդ կետի, 309-րդ հոդվածի, 354-րդ հոդվածի, 358-րդ հոդվածի, 359-րդ հոդվածի պահանջները։
Դատարանն իր հերթին օգտագործել է նախաքննության մարմնի կողմից <<ձեռք բերած>> ակնհայտ կեղծ ապացույց, որն ուղղելու նպատակով պաշտպանների կողմից հարուցվեց միջնորդություն, որն, իհարկե, մերժվել է։
Այն փաստը, որ դատարանը եղել է կողմնակալ, ոչ օբյեկտիվ, դատավճռի մեջ մտցրել է կեղծ, գործում գոյություն չունեցող տվյալներ, երևում է դատավճռի նկարագրական մասի առաջին իսկ տողերից։
Վ.Աբաջյանի մեղադրանքի բանաձևում շարադրված է <<Մեղադրվում է այն բանի համար, որ իր ծանոթ Ա.Աբրահամյանին բարեխիղճ մոլորության մեջ գցելու նպատակով վերջինիս հետ մտերիմ հարաբերությունների մեջ գտնվող անձանցից խարդախությամբ առանձնապես խոշոր չափերի գումար հափջտակելու նպատակով, կեղծ խոստումներով, իսկ Ա.Աբրահամյանին, իսկ նրա միջոցով արդեն վերջինիս մտերիմներ Ա.Ստեփանյանին, Կ.Եղիազարյանին և Ազգանուշ Սրաբյանին խաբելով հայտնել է, թե իրենց համար կարող է շուկայականից ցածր գներով բնակարաններ ձեռք բերել Երևան քաղաքում: Վ.Աբաջյանը վերջինիս վստահությունը չարաշահելով Ա.Աբրահամյանի միջոցով 2011 ամառը Երևան քաղաքի Կենտրոն վարչական շրջանի տարածքում ստացել և Ազգանուշ Սրաբյանից խարդախությամբ հափշտակել է 5000 ԱՄՆ դոլար, Ա.Ստեփանյանից 12.000$, իսկ Վարդիշաղ Եղիազարյանից 10.000 $, ընդհանուր առմամբ խարդախությամբ հափշտակելով առանձնապես խոշոր չափերի գումար 9.936.000 ՀՀ դրամին համարժեք 27.000$ գումար>>։
Մեղադրական եզրակացության բանաձևի այդ մասում կան բազմաթիվ մերկապարանոց մեղադրանքներ, որոնց մասին կխոսվի ստորև։
Դատարանը ոչ միայն քննադատորեն չի մոտեցել այդ մեղադրանքներին, այլև իր հերթին դուրս է եկել մեղադրանքի սահմաններից, նոր կեղծ մեղադրանք վերագրելով Վ.Աբաջյանին։
<<Վաղարշակ Աբաջյանը խաբեության և վստահություն չարաշահելու եղանակներով գումարներ հափշտակելու դիտավորությամբ, օգտագործելով տուժող Ալվարդ Աբրահամյանի հետ ծագած գործնական և անձնական, վստահություն ներշնչող փոխհարաբերությունները, նրա միջոցով այլ անձանցից խաբեության և նրանց վստահությունը չարաշահելու եղանակներով, այն է՝ Երևան քաղաքի սահմաններում շուկայական գներից էականորեն ցածր գներով բնակարաններ ձեռք բերել կամ ստացած գումարի չափը քառապատիկ /ստորև դատավճռից մեջբերումներում ընդգծումները և շրիֆտի մեծացումը կատարվում են իր կողմից Ռ.Ռ./ անգամ գերազանցող գումարային փոխհատուցում տրամադրելու պատրվակներով 2011թ. հունիսից մինչև օգոստոսի վերջն ընկած ժամանակահատվածում գլխավորապես Ա.Աբրահամյանի միջոցով ստացել և խարդախությամբ հափշտակել է առանձնապես խոշոր չափի՝ 9.936.000 ՀՀ դրամին համարժեք 27.000 ԱՄՆ դոլար գումար, որից 5.000 ԱՄՆ դոլարը միջնորդավորված նրան էր փոխանցել Ազգանուշ Սրաբյանը, 10.000 ԱՄՆ դոլարը՝ Վարդիշաղ Եղիազարյանը, 2.000 ԱՄՆ դոլարն անձամբ, իսկ 10.000 ԱՄՆ դոլարը միջնորդավորված՝ Արմենուհի Ստեփանյանը>>:
Այստեղ հարկ է համարում կանգ առնել դատավճռում նշված հետևյալ դրվագին.
Դատարանը հղում է անում ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 12.02.2010թ.որոշման վրա.
<<Դատարանը փաստում է, որ այս գործով կիրառելի է նաև ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 2010թ. փետրվարի 12-ի թիվ ԵՔՐԴ 0632/01/08 Մ.Հովհաննիսյանի և Ա.Մարտիրոսյանի վերաբերյալ քրեական գործով արտահայտած այն իրավական դիրքորոշումը, որ <<թեպետ ապացույցների գնահատումը կատարվում է ներքին համոզման հիման վրա, այն չի կարող կամայական լինել։ Դրա հիմքում պետք է դրված լինի գործի բոլոր հանգամանքների լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննությունը։ Ապացույցների գնահատումը համապատասխան որոշումներում պետք է արտահայտվի պատճառաբանական եզրահանգումների ձևով հիմնավորելով, թե ինչու որոշ ապացույցներ դրվել են որոշման հիմքում, իսկ մյուսները մերժվել եե ճանաչվելով ոչ հավաստի>>:
Բայց, հասկանալի չէ, թե տվյալ դեպքում <<քառապատիկի>> վերաբերյալ ամբողջ գործում տառ անգամ չի ասվում, ապացույց չկա, միայն Արմենուհի Ստեփանյանն իր մեկ ցուցմունքում Ալվարդ Աբրահամյանի անունից ասում.
<<Ալվարդն իրեն ասում էր, որ 12.000 դոլար տալու է Վաղինակին, նա տալու է 2011թ. սեպտեմբերի 1-ին 4.7 մլն դրամ...>>:
Ով, ում պետք է տա։ Այնուհետև հատոր 1-ին գ/թ 90 ցուցմունքում, պատասխանելով քննիչի հարցին, ասում է.
<<Մինչև բուն հարցին անդրադառնալը, ցանկանում է մի շտկում ևս անել կապված 11.09.2011թ. ցուցմունքի հետ՝ իբրև գործարքի դիմաց <<իր>> գումարը պետք է լիներ 47.000 ԱՄՆ դոլար և ոչ թե մլն դրամ գումար, որը նշել է իր նախորդ ցուցմունքում, և ըստ նախնական պայմանավորվածության այդ 47.000 $ գումարը պիտի ստանար դեկտեմբերին 2011թ., սակայն այդ գումարը կլիներ, եթե ծայրահեղ վիճակ լիներ, չկարողանար իրեն բնակարան տալ>>։ Լրիվ շիլա-փլավ. 11.09.2011թ. 4.7 մլն դրամ, 2 ամիս անց՝ 47.000$ մինչև դեկտեմբեր։
Ենթադրենք, տոկոսների հաշվարկ լինի, բայց ում հայտնի չէ, որ մաքսիմալ տոկոսադրույթը 10%-ից ավել չի լինում։ Հաշվենք 6 ամիս, բազմապատկենք 120-ով =720$։ Ստացվում է՝ $12.000+ $720 =$12.720:
Եվ իրավաբանները հավատում են 4,7 մլն դրամին կամ 47.000$-ին։ Որտեղից Վաղոյին 47.000 $, երբ նա, հավատալով Ալվարդ Աբրահամյանի հերթական խարդախությանը որ ՀՀ Գլխավոր դատախազ Աղվան Հովսեփյանի հովանու ներքո և Զալի Ռոստոմյանի գումարային ներդրմամբ պետք է մանկապարտեզներ կառուցեն, տալիս է 18.500 $ /որին Զալի Ռոստռմյանին Ալվարդն ամեն կերպ զերծ է պահում Վաղոյից իր ստերը չբացահայտելու համար, ինչպես Արմինեին էր հեռու պահում Վաղոյից/, երբ Վաղոյի հասանելիք 18.500$ գումարն Ա.Աբրահամյանը, այստեղից-այնտեղից պարտքով հավաքելով է վերադարձնում:
Անհրաժեշտ է համարում կանգ առնել ևս մի հետաքրքիր փաստի վրա։
Վկա Սուրեն Գեղամյանն իր 11.09.2011թ. ցուցմունքներում նշում է՝
<<Սեպտեմբերի 1-ին ինձ զանգահարեց Արմինեն ու հետաքրքրվեց արդյոք ես չեմ տեսել Ալվարդին ու բացասական պատասխան ստանալով, զարմանք հայտնեց, ասելով, որ իրենք պետք է անպայման հանդիպեն։ Դրանից հետո մի քանի օր Արմինեն ինձ զանգահարում էր Ալվարդի առիթով և Արմինեից ու նրա ամուսնուց ես արդեն տեղեկացա, որ Ալվարդն իրենից 12.000 ԱՄՆ դոլար էր վերցրել ինչ-որ շահավետ գործ անելու համար, սակայն անհետացել է։ Նշեմ, որ նույն օրերին ինձ զանգեց մի անծանոթ կին, որը ներկայացավ որպես Վարդ, որը ոչ կոպիտ, սակայն պահանջողական տոնով հայտնեց, որ իբրև ես Ալվարդի միջոցով նրանից 10.000 ԱՄՆ դոլար եմ վերցրել ՝45.000 դոլար ու պահանջեց այդ զումարը, իսկ երբ ես ասացի, որ չգիտեմ, թե ինչի մասին է խոսքը և ում տվել է գումարը նրանից էլ թող ստանա, նա սպառնաց, որ կդիմի ոստիկանություն, իսկ թե որտեղից էր նա ճշտել իմ համարը` ես չգիտեմ։
Ով է այդ Վարդը, ինչ 10 և 45 հազար դոլարների մասին է խոսքը, ով է զանգել Սուրիկին, որ համարին նոր համարից։
Այդ վարկածի ուղղությամբ ոչ մի քննություն չի կատարվել։
Գործով իրենք ունեն միայն մեկ վկա, որին Վարդ են կոչում։ Դա Կարբի գյուղի բնակչուհի Վարդիշաղ Եղիազարյանն է, որն ամուսնու` Ռաֆիկի հետ միասին, ըստ իրենց ցուցմունքների` Ալվարդին պարտքով մինչև 01.09.2011թ. 10.000$ գումար են տվել, իրենց տունը Կարբիում վաճառելուց հետո։ Ալվարդը պատճառաբանել է, որ ինչ-որ գործ են դրել, գումարը պակասել է:
Սակայն Ռաֆիկի եղբայր Հովհաննես Եղիազարյանը, իր ցուցմունքում հայտնում է, որ այդ զումարը տվել են Ալվարդին` իրենց համար բնակարան գնելու համար։
Հայտնում է նաև, որ Վարդիշաղը և Ռաֆիկը մեկնել են արտասահման բուժման մասնավորապես 2011 նոյեմբերի 4-ին։
Այսինքն, Սուրեն Գեղամյանի վերոհիշյալ ցուցմունքները կարող էր ստուգել Եղիազարյանների միջոցով, որը չի արվել։
Միթե չի երևում, որ այստեղ ինչ-որ պրովակացիա է տեղի ունեցել։ Բացի այդ՝ Եղիազարյանների ցուցմունքներում հիշատակվում է միայն Ալվարդի անունը։ Ոչ մի տեղ Վաղարշակ Աբաջյանի անունը չի տրվում։
Միգուցե այս անգամ իր խարդախությունը առաջ տանելու համար Սուրեն Գեղամյանի անունն է տվել։
Եվ առանց այդ վարկածի ուղղությամբ քննություն կատարելու քննիչներն ու դատախազությունը Վ.Աբաջյանին մեղադրում են Եղիազարյաններին 10.000 խաբելու մեջ։
Դատական նիստի վերջում Վ.Աբաջյանը դատարանի քմահաճույքի և ապօրինի գործողությունների շնորհիվ զրկվել է պաշտպանությունից:
Թող մեկն ու մեկը ողջ գործում մի բառ, մի ապացույց ներկայացնի, որ Հակոբ և Վաղարշակ Աբաջյանները նախնական փոխադարձ համաձայնություն են ունեցել Յու.Սրաբյանին սպանելու համար, որ երկուսն էլ հարվածել են նրա գլխին, պաշտպանվելու հնարավորությունից զրկելու համար, որ պարանոցի օրգաններդ սեղմելու եղանակով դիտավորությամբ ապօրիաբար կյանքից զրկել սպանել են նրան, կաս <<Ալվարդ Աբրահամյանին առևանգել և տեղափոխել են Կոտայքի մարզի Ողջաբերդ գյուղի վարչական սահմաններում գտնվող անմարդաբնակ տարածք, որտեղ թիկունքային մասից նրան մոտենալու և պարանոցի օրգանները պարանով սեղմելու միջոցով նրան ևս խեղդել, ապօրինաբար դիտավորությամբ կյանքից զրկել և սպանել են`...
Միայն մեկ ապացույց, մեկ բառ, և ինքը կհրաժարվի իր բողոքից։
Նշում է, որ պարզված չէ Ալվարդ Աբրահամյանի մահվան ժամը։
Այլ վկա չկա և լինել չի կարող։ Միգուցե այնտեղ ծտեր և կատուներ կային, բայց նրանք հարցաքննված չեն։ Հետևապես կարելի է եզրակացնել, որ այս մասով Հակոբի ցուցմունեները գործի այլ նյութերով հաստատված չեն, և չէին կարող դրվել դատավճռի հիմքում։
Իսկ հիմա այն մասին, թե որ հոդվածներով այս էպիզոդներով պետք է որակվեն Աբաջյանների գործողությունները և քր. օրենսգրքի որ հոդվածով պետք է որակվեն քննիչների, դատախազների և դատավորի զործողությունները։
Այդ ցուցմունքներից Հ.Աբաջյանը դատարանում հրաժարվել է։ Նշում է նաև հետևյալը։ Եթե իսկապես Աբաջյանների միջև նախնական պայմանավորվածություն կար Յու.Սրաբյանին սպանելու վերաբերյալ, նրանք գիտեին, որ նա ձյուդոյի մեծ վարպետ է , այսիևքն իրենց համար կարող էր վտաևգավոր լինել, չէ որ Վ.Աբաջյանը ուներ հորից մնացած ատրճանակ։ Կվերցնեին այդ ատրճանակը և ցանկացած վայրում մի կրակոցով ամեն ինչ կվերջացնեին։
Այդ փաստը նույնպես առոչինչ է դարձնում նախաքննական մարմինների դատարանի Յ.Սրաբյանին նախնական պայմանավորվածության վարկածը։
Ինչպես արդեն նշվեց, Հ.Աբաջյանի Հայրիվանքի հետ կապված ցուցմունքները, գործի ոչ մի այլ ցուցմունքներով չի հաստատվել, իսկ սույն բողոքի նախորդ կետով դառնում են անտրամաբանական և հերքվում են:
Բացի այդ էպիզոդով կան այլ ցուցմունքներ Հ.Աբաջյանի դատարանում տված ցուցմունքները, որոնք տրամաբանական են և հաստատվում են գործի այլ նյութերով։
Որտեղի՞ց և ինչու՞ է դատարանը հորինել Աբաջյանների <<նախնական պայմանավորվածությամբ>>, կամ Հայրիվանքում Յուրիկ Սրաբյանի սպանության նկարագիրը, կամ Ալվարդի պայուսակից նրա սենյակի և սեյֆի բանալիները վերցնելու հանգամանքը և էլի շատ կեղծիքներ:
Հակոբ Աբաջյանի ցուցմունքների մասին.
Վերևում արդեն հիշատակել են այդպես կոչված <<Մատաղիսի>> գործը: Նշվել է, որ Հ.Աբաջյանը ի սկզբանե զրկված է եղել պաշտպան ունենալու հնարավորությ ունից:
Այդ տեսակետից Վերաքննիչ դատարանին պետք է հետաքրքրի <<քննչական փորձարարության>> սկզբնամասը։
Չի հասցնում քննիչ Սարդարյանը ավարտել իր խոսքը <<փաստաբանի կարիք կա>> Աբաջյանն ամենայն պատրաստականությամբ պատասխանում է <<փաստաբանի կարիք չունեմ>>։
Սակայն առաջին իսկ հարմար պահին, մեկուսարանից երբ արդեն դուրս էր պրծել ոստիկանության <<ճանկերից>> 2012 նոյեմբերի 1-ին /երկուշաբթի, իսկ մեկուսարան ընդունվել է շաբաթ 2011թ. սեպտեմբերի 29-ին/, դիմում է զրում քննչական խմբի ղեկավարին և պահանջում իրեն պաշտպանով ապահովել։ Այստեղ էլ այդ հարցը ձգձգվում է մինչև 2011թ. նոյեմբերի 8։
Սույն գործով էական նշանակություն ունի Հակոբ Աբաջյանի ցուցմունքներր։ Ինչպես արդեն վերնում նշել ենք, դատարանը սխալ է նկարագրել Յու.Սրաբյանին կյանքից զրկելու մեխանիզմը։
Որոշ դրվագներ Հ.Աբաջյանի ցուցմունքներից, որոնք չեն գտել իրենց հաստատումը գործի այլ նյութերով, իրենք արդեն նշել են։
Կանգ պետք է առնել ցուցմունքների այլ դրվագների վրա և այսպես կոչված քննչական փորձարարության վրա։
Քննչական փորձարարության տեսագրությունր իբր դիտելուց հետո, այդ <<քննչական գործողության>> վերաբերյալ համապատասխան հայտարարություն կատարեց փաստաբան Ն.Ռշտունին /կցվում է/։
Ոչ մի նախնական համաձայնության մասին խոսք անգամ չկա։
Յու.Սրաբյանի կյանքից զրկելու մեխանիզմը նկարագրելուց հետո, Հ.Աբաջյանի անունից հարցաքննության արձանագրության մեջ նշված է <<Տեսնելով, որ նա արդեն մահացել է, մենք որոշեցինք նրան գցել մոտակա փոսերից մեկը և ծածկել քարերով...:
Քննչական փորձարարությունից հետո կատարվել է դեպքի վայրի զննություն, համաձայն որի ոչ մի այլ փոս, բացի այն փոսից, որտեղ գցվել է Յու.Սրաբյանի դիակը, չի հայտնաբերվել:
Տրամաբանական չէ արդյոք, որ եթե Աբաջյանների միջև լիներ նախնական պայմանավորվածություն, և եթե Վ.Աբաջյանը հիշեր Յու.Սրաբյանի հետ տեղի ունեցածը, իսկ Հակոբն իմանար այդ մասին, շատ հանգիստ կսպանեին Ալվարդին, կգցեին նույն փոսը, բետոնով կծածկեին, վրայից էլ հող կլցնեին։
Ով էր գտնելու, կամ ապացուցելու, որ դա Աբաջյանների արածն էր։ Էլ ինչ կարիք կար գնալ Չարենցի կամարի մոտ և գբաղվել այն գործողությամբ, որը նկարագրում է նախաքննության մարմինը և որն ընդունում է դատարանը։
Դատարանը դատավճիռը կայացրել է խորհրդակցական սենյակից դուրս:
1. 2013թ. նոյեմբերի 4-ին դատավորը մոտ ժ.17:40-ին հեռանում է խորհրդակցական սենյակ /իր առանձնասենյակը/ վերադառնում է 17:55 և հրապարակում դատավճռի բավականին ծավալուն մասը, որը 15 րոպեում հնարավոր չէր։
2. Դատավորը խախտել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 359-րդ հոդվածի նորմերը։ Դատավճիռը կայացվել է ոչ խորհրդակցական սենյակում։ Խոհրդակցական սենյակից նա կարող է դուրս գալ միայն անհրաժեշտ հանգստի համար, աշխատանքային օրը ավարտելու դեպքում, հանգստյան և տոն օրերին։ Համաձայն ՀՀ Քր. դատ. օր.-ի 373-րդ հոդվածի` դատավճիռը ստորագրելուց հետո նա վերադառնում է դատական նիստերի դահլիճ և հրապարակում դատավճիռը։
3. Դատավճիռը Նուբարաշեն և Վարդաշեն ՔԿՀ, մուտք է եղել 2013թ. նոյեմբերի 16-ին, ուրբաթ օրը։ Թող ուղղարկեին նոյեմբերի 11-ին։ Ի խախտումն ՀՀ Քր. դատ. օր-ի 354-րդ, 373-րդ հոդվածների նորմերի` դատավորն ամեն օր քր. գործեր է լսել։ Ցուցակը կցվում է։
Ի վերջո, անհրաժեշտ է համարում նշել հետևյալը`
Բոլոր փողատուներից գումարները վերցրել է Ա.Աբրահամյանը, գումարներ, որոնցով հազիվ կարողանաս հավաբուն գնել։
Ոչ ոք բացի Արմինե Ստեփանյանից, չի ասում, թե իբր բնակարանը պետք է դասավորի Վ.Աբաջյանը։
Հետագայում Ալվարդի մահվանից հետո միայն, Արմինե Ստեփանյանը նրանց ասում է, որ բնակարանները իբր պետք է դասավորեր Վաղոն։
Ավելին, առաջարկելով շահագրզրված անձ, Արմինե Ատեփանյանին էժան գնով բնակարան, առանձնապես մոտ հարաբերությունների մեջ նրա հետ չգտնվելով, աշխատանքային ոլորտում նրանից զգալիորեն բարձր լինելով` ինքն է վազում Արմինեի տուն գումարներ վերցնելու, երբ Արմինեի ամուսինը չի համաձայնվում, Արմինեի հետ գնում է Ռուսաստան /Սակտ-Պետերբուրգ/ այնտեղ էլ իր եղբորորդուց 5,000 դոլար է վերցնում բնակարան դասավորելու համար, առանց Վաղոյի անունը տալու։
35. Վերոգրյալի հիման վրա բողոք բերած անձը Վերաքննիչ դատարանին խնդրում է ոչ իր մեղքով բաց թողած բողոքարկման ժամկետը համարել հարգելի։ Գործն ընդունել վարույթ և քննել վերաքննության կարգով: Բողոքարկվող դատավճիռը Վ.Աբաջյանի մասով բեկանել, կայացնել նոր դատավճիռ ըստ մեղադրանքի Վ.Աբաջյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 105-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 338-339-րդ հոդվածի 1-ին մասով։

Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.
Վերաքննիչ դատարանը, վերաքննիչ բողոքների հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում վերանայելով առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը, հանգում է այն հետևության, որ վերաքննիչ բողոքները բավարարելու, դատավճիռը բեկանելու, ամբաստանյալ Վ.Աբաջյանի արարքները վերաորակելու, իսկ Հ.Աբաջյանին արդարացնելու հիմքեր չկան` հետևյալ պատճառաբանությամբ:
36. Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով առաջին ատյանի դատարանի դատավճռի` անարդարացի լինելու վերաբերյալ վերաքննիչ բողոքներում առկա պատճառաբանությունները, գտնում է, որ դրանք հիմնավորված չեն, ամբաստանյալներին առաջադրված մեղադրանքը հաստատված է քրեական գործով ձեռք բերված և առաջին ատյանի դատարանի դատաքննության ընթացքում հետազոտված հետևյալ ապացույցներով:
37. Ամբաստանյալ Վաղարշակ Աբաջյանն առաջադրված մեղադրանքի շուրջ դատարանում հարցաքննվելիս իրեն մեղավոր է ճանաչել մասնակիորեն և ընդունել ապօրինաբար զենք և ռազմամթերք ձեռք բերելու և պահելու, ռազմամթերք փոխադրելու, Սուրեն Գեղամյանին /այսուհետ նաև` Սուրիկ կամ Ս.Գեղամյան/ սուտ ցուցմունք տալուն դրդելու վերաբերյալ առաջադրված մեղադրանքները։ Հայտնել է, թե իբր տուժող Յուրիկ Սրաբյանին /այսուհետ նաև` Յուրիկ կամ Յ.Սրաբյան/ կյանքից զրկել է անզգուշորեն` իր հետ ծագած վիճաբանության հետևանքով, նրանից պաշտպանվելիս` պատճառաբանելով, որ վատացել և դրա մանրամասները չի հիշում։
Չի ընդունել խաբեությամբ գումարներ հափշտակելու, Հակոբ Աբաջյանի հետ նախնական համաձայնությամբ տուժողներ Յ.Սրաբյանին և Ա.Աբրահամյանին շահադիտական դրդումներով խաբեությամբ առևանգելու, շահադիտական դրդումներով, ինչպես նաև այլ հանցանքները թաքցնելու դիտավորությամբ նրանց սպանելու վերաբերյալ առաջադրված մեղադրանքները, ինչպես նաև նրան վերագրվող արարքներից որևէ մեկին իր որդու` Հ.Աբաջյանի մասնակցությունը։ Ընդունել է, որ քննվող դեպքերի ժամանակահատվածում շահագործել է 093-060104, Հակոբ Աբաջյանը` 055-416681 հեռախոսահամարները։ Դժվարացել է վերհիշել Ալվարդ Աբրահամյանի /այսուհետ նաև` Ալվարդ կամ Ա.Աբրահամյան/ բջջային հեռախոսահամարը, սակայն ընդունել է, որ իր բջջայինից նրան զանգահարել է, վերջինիս հեռախոսահամարը գրանցված էր իր հեռախոսի մեջ։ Նշել է, որ երբ հայտնաբերել են Ալվարդի դիակը, իրենց մեքենայի մեջ մնացած վերջինիս և Յուրիկի բջջային հեռախոսները ջարդել և շպրտել է Երևանի աղբամաններից մեկի մեջ։
Դատարանում հարցաքննվելիս նախ` նշել է, որ իրենց առանձնատանից խուզարկությամբ հայտնաբերված նոթատետրում Ալվարդի և Յուրիկի հեռախոսազանգերի վերաբերյալ նշումները կատարել է 2011թ. սեպտեմբերի 4-ից կամ 5-ից հետո` դժվարանալով վերհիշել, թե այդ նշումներն ինչի հիման վրա է կատարել, սակայն պաշպանական ճառում հայտնել է, որ դրանք կատարել է համապատասխան բջջային օպերատորից 2011թ. սեպտեմբերի 8-ին պահանջած և ստացած <<Խաչակիր>> ՀԿ փաթեթում ընդգրկված իր, Ալվարդի և Յուրիկի հեռախոսահամարների զանգերի վերծանումներից օգտվելով` դատարանին ներկայացնելով այդ հարցման փաստն հաստատող գրավոր ապացույց։
Հայտնել է, որ ինքը ևս տուժել է Ա.Աբրահամյանի <<հանցավոր>> գործողություններին, վերջինս իբր խոշոր եկամուտներ երաշխավորող էլիտար մանկապարտեզներ բացելու գործի մեջ գումարն ներդնելու պատրվակով իրենից վերցրել է 18.500 ԱՄՆ դոլար, ինչպես նաև 1.500.000 ՀՀ դրամ գումարներ, մինչ օրս պարտք է մնացել 1.500.000-ը։ Նշել է, որ 2011թ. սեպտեմբերի 1-ին է պարզել, որ Ա.Աբրահամյանին փնտրում են, Ա.Աբրահամյանին այնտեղ գտնելու ակնկալիքով իբր հաջորդ օրն է նրա աշխատասենյակ գնացել, թեև դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներ` տուժող Արմենուհի Ստեփանյանի և վկա Հովհաննես Գրիգորյանի ցուցմունքների համաձայն` Վ.Աբաջյանը միայնակ վերոնշյալ գրասենյակ է գնացել 2011թ. սեպտեմբերի 1-ին։ Նշել է, որ իր առանձնատնից խուզարկությամբ հայտնաբերված <<Բրաունինգ 1906>> մոդելի ատրճանակն որպես հիշատակ մնացել էր հորից, իսկ հրացանն իր մոտ է եղել ղարաբաղյան շարժման ժամանակվանից։ Իր տան առաջին խուզարկության ժամանակ այդ հրացանը չէին գտել<< քանի որ ինքը դա բետոնով զմռսել էր պատի մեջ, այն հայտնաբերել են երկրորդ խուզարկության ժամանակ, այն էլ` որդու` Հակոբ Աբաջյանի մատնանշմամբ, թեև վերոնշյալ խուզարկության արձանագրության մեջ կամ Հ.Աբաջյանի նախաքննական ցուցմունքներում նման որևէ տվյալ արձանագրված չէ։ Նշել է, որ խուզարկության ժամանակ հայտնաբերված իր <<ՏՕԶ>> հրացանը եղել է պապական հիշատակ։
Ամբաստանյալ Հակոբ Աբաջյանն առաջադրված մեղադրանքի շուրջ դատարանում հարցաքննվելիս իրեն մեղավոր չի ճանաչել և հրաժարվել է նախաքննական խոստովանական բոլոր ցուցմունքներից` պատճառաբանելով, թե իբր դրանք կորզվել են խոշտանգման, մասնավորապես` ոստիկանների կողմից իր նկատմամբ գործադրված ծեծի, ինչպես նաև հորը` Վաղարշակ Աբաջյանին հնարավոր ցմահ ազատազրկումից զերծ պահելու շահարկումների հետևանքով։ Նշել է նաև, որ իրականում պաշտպանի ծառայությունից հրաժարվել է ոստիկանների հորդորով, ովքեր խոստացել են անել այնպես, որ իր հոր համար լավ լինի, վերջինս ցմահ ազատազրկման չդատապարտվի։ Հայտնել է նաև, թե իբր քննչական փորձարարության գնալու ճանապարհին ոստիկաններն իրեն նախապես կողմնորոշել են` սովորեցնելով, թե որտեղ ինչ ասի, իսկ երբ նրանց այդ ցուցումից շեղվել է, տեսաձայնագրությունը դադարեցրել և այդ դրվագը վերստին են տեսաձայնագրել։ Նշել է, որ Յ.Սրաբյանի և Ա.Աբրահամյանի դիակների հայտնաբերման վայրերը ոստիկաններին նախապես հայտնի էին, մեքենայով այդ վայրեր իրեն ուղեկցել և դրանք մատնացույց են արել նրան։ 2011թ. սեպտեմբերի 1-ին տեղի ունեցած դեպքերի, մասնավորապես` Յուրիկ Սրաբյանի և Ալվարդ Աբրահամյանի առևանգման, սպանության, գործով մյուս ամբաստանյալ Վ.Աբաջյանի հետ զենքերի և ռազմամթերքի փոխադրման և այլ հանգամանքների շուրջ հարցաքննվելիս հայտնեց, որ, ըստ էության, պնդում է հոր` Վ.Աբաջյանի դատաքննական ցուցմունքները, օգտվելով դատավարական կարգավիճակից և դրանից բխող իրավունքներից` հրաժարվել է պատասխանել Ալվարդի և Յուրիկի բջջային հեռախոսներն իրենց մոտ հայտնվելու հանգամանքների վերաբերյալ ուղղված հարցերին։
Ամբաստանյալ Վաղարշակ և Հակոբ Աբաջյանի վերոնշյալ պատճառաբանություններն անհիմն են և մտացածին, հակասում են մինչդատական վարույթի ընթացքում նրանց իսկ տված ցուցմունքներին, հետապնդում են քրեական պատասխանատվությունից և պատժի խուսափելու նպատակ, հերքված են պատշաճ իրավական ընթացակարգերի շրջանակներում դատաքննությամբ հետազոտված հետևյալ ապացույցների համադրման և գնահատման արդյունքներով.
Ամբաստանյալ Վաղարշակ Աբաջյանի նախաքննական և դատաքննական հակասական, այդ թվում` իրարամերժ ցուցմունքներով և դրանց գնահատման արդյունքներով.
Այսպես, դատարանում հարցաքննվելիս վերջինս նշել է, որ իր ընկեր Սուրեն Գեղամյանի հետ հիմնադրել են <<Խաչակիր>> իրավապաշտպան, կրթադաստիարակչական հասարակական կազմակերպությունը, որի գործունեությունը ծավալել են երկուսով։ Սուրենի միջոցով ծանոթացել է վերջինիս գրասենյակում աշխատող, <<Մենք մերոնցով>> թերթի խմբագիր Ալվարդ Աբրահամյանի հետ, և իրենց մեջ ձևավորվել են մտերիմ փոխհարաբերություններ։ Վերջինս թողել է գործունյա կնոջ տպավորություն։ 2010թ. աշնանն Ալվարդ Աբրահամյանն ասել է, որ իր ծանոթ Զալի Ռուստամյանը /այսուհետ նաև` Զալիկ/ ցանկանում է աջակցել Հայաստանի տարբեր մարզերում էլիտար մանկապարտեզների կառուցմանը, այդ գործում ինքը նպատակ ունի ներդնել 50.000 ԱՄՆ դոլար գումար։ Իրեն առաջարկել է մասնակցել այդ գործին, այն է` գումարի կեսը ներդնել` ակնկալվող եկամուտն հավասարապես բաժանելու պայմանով։ Ընդունելով Ա.Աբրահամյանի առաջարկը` ընկերոջից` Մարտին Գալստյանից պարտքով վերցրել է 15.000 ԱՄՆ դոլար գումար և իր ունեցած 3.500 ԱՄՆ դոլարին ավելացնելով` 2010թ. նոյեմբերի 5-ին ընդհանուր առմամբ 18.500 ԱՄՆ դոլարն Ալվարդ Աբրահամյանի գրասենյակում ստացականով տվել է վերջինիս։ Մոտ 15 օր անց Ալվարդն ասել է, որ Զալիկը զանգահարել է Մոսկվայից և ասել, որ գործի համար անհրաժեշտ է ևս 1.500.000 ՀՀ դրամ գումար։ Ալվարդի առաջարկով իր անունից դիմել է իրենց ընդհանուր ծանոթ Նունե Պապիկյանին և նրանից պարտքով վերցրել է 1.000.000 ՀՀ դրամ` իբր իր կազմակերպության կարիքների համար, և այդ գումարին ավելացնելով իր անձնական խնայողություններից 500.000 ՀՀ դրամ` գումարն ամբողջությամբ տվել է Ալվարդ Աբրահամյանին, վերցրել ստացական։ Դրանից հետո, երբ ցանկացել է իմանալ, թե գործն ինչ ընթացքի մեջ է, Ալվարդը տարբեր պատճառաբանություններով հավաստիացրել է, որ ամեն ինչ նորմալ է ընթանում, և գործը շուտով կկազմակերպվի։ Ալվարդն իրեն չէր հայտնել, թե գումարը կոնկրետ ինչ ուղղությամբ է ծախսելու։ Գումարներն Ալվարդին տալու վերաբերյալ որևէ անձի չի ասել, քանի որ Ալվարդն էր այդպես խնդրել։
Հասկանալով, որ Ալվարդ Աբրահամյանը կասկածելի վարքագիծ է դրսևորում, նրան տված գումարները հետ է պահանջել, և 2011թ. հունիս-հուլիս ամիսներին վերջինս մաս-մաս վերադարձրել է 18.500 ԱՄՆ դոլար գումարը, որից 2.000 ԱՄՆ դոլարը 2011թ. հուլիսի 19-ին Երևան քաղաքի Ավ.Իսահակյանի արձանի մոտ Ալվարդի ներկայությամբ իրեն է փոխանցել Արմենուհի Ստեփանյանը։ Մնացած 1.500.000 ՀՀ դրամն Ալվարդ Աբրահամյանը խոստացել է վերադարձնել 2011թ. օգոստոսին, սակայն այդպես էլ չի վերադարձրել։ Նշել է նաև, թե իբր 2011թ. օգոստոսի 29-ին այցելել է գրասենյակ` Ալվարդի միջոցով Արմենուհուն 25.000 ՀՀ դրամ գումար փոխացելու նպատակով, որով նպատակ ուներ <<Խաչակիր>> ՀԿ գործունեության վերաբերյալ հոդված տպագրել, թեև տուժող Ա.Ստեփանյանն այդ պնդումը հերքել է` պատճառաբանելով, որ այդ պահին արդեն երկու ամիս էր, ինչ թերթը հանգստյան շրջանում էր, որևէ մեկը չէր կարող ասել, թե Ալվարդն այդ օրն աշխատավայրում կլիներ արդյո՞ք, թե` ոչ։ Նշել է, որ այդ օրն աշխատասենյակում է եղել նաև Յուրիկը, որի ներկայությամբ Ալվարդն իրեն տեղեկացրել է, որ Զալիկի տները վառվել են, Յուրիկը սեպտեմբերի 1-ին աշխատանքից դուրս է գալու և մեկնելու է նրա մոտ` շինարարությունը կազմակերպելու համար։ Նշել է նաև, որ Յուրիկը ցանկանում է գնալ և միաժամանակ հետաքրքրվել, թե ինքը չի ցանկանում արդյոք կենսագործել խեցգետնի գործ անելու իր առաջարկը` նշելով, որ Յուրիկն այնտեղ կարող է նաև այդ գործը համատեղել։ Ներկայացրել է հնարավոր խնդիրները, նշել, որ այդ գործն անելու համար իրենց տարածք է անհրաժեշտ` վերհիշելով և տեղեկացնելով, որ Այրիվանքի գյուղապետ Դավոն հող է վաճառում, կարելի է այն գնել։ Յուրիկն առաջարկել է գնալ այդ հողը տեսնելու, սակայն հաջողվել է Այրիվանք գնալ միայն 2011թ. օգոստոսի 31-ին։
2011թ. օգոստոսի 31-ին ինքն ու Յուրիկը հանդիպել են իրենց տանը, վերջին գտնվել է գինովցած վիճակում, որովհետև աշխատանքից ազատվելու վերաբերյալ դիմում էր գրել և նրան բարի ճանապարհ էին մաղթել։ Մեկ բաժակ խմիչք էլ իրենց տանը միասին են գործածել։ Նստել են իրենց <<Մերսեդես>> մակնիշի ավտոմեքենան, Հակոբին խնդրել է վարել Սաշիկենց ամառանոցի մոտ։ Ճանապարհին Յուրիկն առաջարկել է այնտեղ գնալուց հետո հանդիպել նաև Գավառ՝ ընկերներին տեսնելու` նշելով, որ երկար ժամանակ նրանց չի տեսել։ Այրիվանքի գյուղապետ Դավոյի տան տեղը ճշտելու համար դիմել են պատահական կանանց, նրանցից տեղեկացել, որ Դավոն 10 րոպե առաջ գնացել է Գավառի կողմ։ Յուրիկն իրեն վատ է զգացել, քրտնել է, վերջինիս առաջարկով գնացել են վերև և սպասել` կարծելով, որ կարող է նաև ձկնորսների հանդիպեն։ Այնտեղ բետոնե պատ է եղել, կողքը` վերամբարձ կռունկ։ Յուրիկը մոտեցել և նստել է, իսկ Հակոբն իրեն հայտնել է, որ ցանկանում է մի քիչ ներքև իջնել` հավանաբար իր տեսադաշտից հեռու ծխելու նպատակով։ Հակոբի գնալուց հետո Յուրիկն հայտնել է, որ եթե Աստծո հաջողությամբ այդ հողը գնելն ստացվի, այն ձևակերպելու է կնոջ` Ալվարդ Աբրահամյանի անունով։ Նրանից հետաքրքրվել է, թե ինչու ոչ երեխաների անվամբ, որից Յուրիկը վրդովվել է, պահանջել, որ այդ <<ֆաշիստների>> անուններն ինքը չտա` նշելով նաև, որ դրանք նրա թշնամիներն են, տունն էլ է նրանց ձեռքից վերցնելու և վաճառելու, դրանց էլ <<անտեր շան պես դռները գցի>>։ Հեգնական տոնով իր զարմանքն է արտահայտել` հետաքրրքվելով, թե ինչպես կարելի է ինչ-որ մեկի համար երեխաների հետ այդպես վարվել։ Յուրիկը հակադարձել է` ասելով, որ եթե երեխաները ծնողի երջանկությունը չեն ցանկանում, նրանք երեխա չեն։ Ավելին, վիրավորական տոնով նաև հետաքրքրվել է, թե ինչու է արհամարհական ոճով խոսում Ալվարդի մասին, կասկածամտորեն հետաքրքրվելով, թե կարող է ինքը կապված է նրա հետ։ Զայրացել և Յուրիկին պատասխանել է, թե իբր <<լավ էլ եղել է Ալվարդի հետ>>, որից հետո Յուրիկը տեղից վեր է կացել, հայհոյանքներ տալով` մոտեցել և հավաքելով վերնազգեստը` ձեռքերով սեղմել է իր պարանոցը։ Մահացած հոր շիրիմի և իր ընտանիքի անդամների վերաբերյալ վիրավորական խոսքեր և հայհոյանքներ լսելով` ինքը ևս հարձակվել է Յուրիկի վրա, կատարել գործողություններ, որոնք նույնիսկ ներկայումս չի հիշում, քանի որ վատացել է, աչքերը բացելով` տեսել է, որ կիսապառկած վիճակում գտնվում է որդու մեքենայի հետևի նստատեղին։ Հակոբը ցանկացել է իրեն տանել բժշկի մոտ` Գավառ, նաև հետաքրքրվել, թե Յուրիկը որտեղ է։ Պահի տակ իր հիշողությունը վերականգնվել է, պատմել է, որ Յուրիկի հետ վիճել են, նաև նշել, որ հավանաբար Յուրիկն Գավառ է գնացել։ Հակոբին խնդրել է միանգամից վերադառնալ Երևան։ Ճանապարհին բջջային հեռախոսի զանգից պարզել են, որ Յուրիկի բջջային հեռախոսն իրենց ավտոմեքենայի մեջ է։ Չի հիշում, թե ինչպես է այն հայտնվել իրենց ավտոմեքենայի մեջ, միայն Հակոբի խոսքերից, հետագայում է տեղեկացել, որ Հակոբն իր ճնշումը չափելուց հետո տոնոմետրի հետ միաժամանակ վերցրել և մեքենայի մեջ է դրել նաև այդ հեռախոսը։ Զանգահարողն Ալվարդն էր, ով հետաքրքրվել է, թե որտեղ է Յուրիկը, ինչու է ինքը պատասխանում նրա հեռախոսազանգերին։ Ալվարդին տեղեկացրել է Յուրիկի հետ թեթև վիճաբանելու մասին, հայտնել, որ վերջինս երևի գնացել է Գավառ` ընկերների մոտ։ Ալվարդին նաև տեղեկացել է, որ իրեն վատ է զգում, ի վիճակի չէ խոսելու` անջատելով հետախոսը, սակայն հերթական հեռախոսազանգի ժամանակ Ալվարդն հայտնել է, որ խեցգետնի գործով նոր տվյալներ են ի հայտ եկել, անհրաժեշտ է շտապ հանդիպել նրան։ Պայմանավորվել և Ալվարդին հանդիպել են նույն օրը <<Մամուլի շենքի>> մոտ, ուր Հակոբի վարած մեքենայով հասել են ժամը 19-ի սահմաններում։ Հակոբն իրենցից մի պահ առանձնացել է` կողքի կրպակից սնունդ գնելու նպատակով, որի ժամանակ Ալվարդը խնդրել է նրան տանել Գավառ` Յուրիկի մոտ, սակայն ինքը հրաժարվել է` պատճառաբանելով, որ Յուրիկի ընկերոջ տան տեղը չգիտի։ Ալվարդն ասել է, որ նա այնտեղ եղել է, նշել նաև, որ առանց Յուրիկի տուն գնալ չի կարող, վերջինիս <<գազանները>>, այսինքն` զավակները <<կուտեն>> նրան։ Մեքենայի մեջ հաց են կերել, որից հետո նորից ուղևորվել են Գավառ, փնտրել, սակայն Յուրիկի ընկերոջ տան տեղը, հետևաբար նաև Յուրիկին չեն գտել, ուստի որոշել են վերադառնալ Երևան։ Ալվարդը խնդրել է նրան իջեցնել Ջրվեժի ամառանոցների մոտ` նշելով, որ ինչ-որ մարդկանց հետ հանդիպում ունի, հայտնել, որ մեկ օր կգիշերի այդտեղ։ Հասել են Չարենցավանի մոտ, Հակոբն իր առաջարկով ընթացել է Բալահովիտով` դուրս գալով Ջրվեժի ամառանոցների մոտ` դեպքի Ողջաբերդ տանող ճանապարհի ուղղությամբ։ Հասել էին կամրջի տակ, Ալվարդի խնդրանքով նրան մոտակայքում իջեցնել են, վերջինս տեղեկացրել է, որ կհանդիպեն հաջորդ օրը։ Ճանապարհին իրեն վատ է զգացել, Հակոբը մեքենան կանգնեցրել է, ճնշումը չափել և իրեն դեղ տվել, խելքը գլուխը գալուց հետո միայն շարժվել են դեպի տուն։ Արդեն Երևանում` Մոլդովական փողոցի վրա գործող բենզալցակայանում, բենզին են լիցքավորել, որից հետո մեքենան կանգնեցրել են <<Դինամո>> մարզադաշտի դիմացի ավտոլվացման կետում` լվանալու, ապա շարժվել տուն։
Հաջորդ օրը` 2011թ. սեպտեմբերի 1-ի ժամը 14։00-ի սահմաններում, նախնական պայմանավորվածության համաձայն, զանգահարել է Սուրեն Գեղամյանին և հանդիպել նրան։ Սուրենը տեղեկացրել է, որ Արմենուհի Ստեփանյանը /այսուհետև նաև` Արմենուհի կամ Ա.Ստեփանյան/ Ալվարդին և իրեն փնտրում է։ Զանգահարել և զրուցել է Արմենուհու հետ, պայմանավորվել և հանդիպել են Երևանի քաղաքապետարանի դիմացի այգում։ Հանդիպմանը ներկա է գտնվել նաև Ս.Գեղամյանը։ Արմենուհին ցուցադրել է համապատասխան ստացական և հայտնել է, որ Ալվարդը նրանից ստացականում նշված գումարը վերցրել է` բնակարան ձեռք բերելու նպատակով իրեն փոխանցելու նպատակով։ Արմենուհուն հայտնել է, որ իր մոտ ևս նման ստացականներ կան, Ալվարդը 1.500.000 ՀՀ դրամ էլ իրեն է պարտք։ Դրանից հետո ինքն Արմենուհու առաջարկով գնացել է ստացականները բերելու և վերջինիս հետ ձեռք բերված պայմանավորվածության համաձայն` հանդիպել են արդեն <<Մամուլի շենքի>> մոտ։ Ալվարդի աշխատասենյակում եղել են Արմենուհին, նրա եղբայր Արթուր Ստեփանյանը /այսուհետ նաև` Արթուր/ և ընկերուհին՝ Հերիքնազ Տիգրանյանը /այսուհետ նաև` Հերիքնազ կամ Հ.Տիգրանյան/։ Զրույցի ընթացքում ինքը ցույց է տվել իր մոտ եղած ստացականները։ Արմենուհին առաջարկել է դիմել ոստիկանություն, սակայն ինքն առաջարկել է համբերել, փնտրել և գտնել Ալվարդին` կես կատակ կես լուրջ ասելով, որ ի վիճակի է իր անունից ստացած գումարներն Ալվարդի ձեռքից հետ վերցնել։ Այդ ժամանակ Արմենուհին մեջբերել է Մոսկվայում Զալիկի արտահայտած խոսքերն այն մասին, որ Ալվարդը <<գցող>> է, նրա հետ չարժի գործ ունենալ։ Դրանից հետո տաքսի ավտոմեքենայով ինքն ու Հերիքնազը մի պահ հանդիպել են Սուրիկ Գեղամյանին, վերադարձրել Ալվարդի աշխատասենյակի բանալիները, որից հետո բաժանվել և յուրաքանչյուրը գնացել է իր տուն։
Նշել է, որ Յուրիկի հետ կատարվածից հետո Այրիվանքի այդ տեղը մտքից դուրս չի եկել, ուստի 2011թ. սեպտեմբերի 4-ին Հակոբի հետ իրենց մեքենայով ուղևորվել են Այրիվանք։ Մոտեցել է նույն շինությանը, 4-5 մետր առաջ գալով` փոսում տեսել է Յուրիկի դիակը, հասկացել, թե ինչ է կատարվել։ Թուլացել է, զանգել և կանչել է Հակոբին, նրա մոտ ընդունել է, որ հնարավոր է` ինքն է դա արել։ Որոշել է թաքցնել հանցագործությունը՝ համոզված լինելով, որ ոչ ոք չի հավատա, որ դեպքը տեղի է ունեցել պատահական, ոչ դիտավորյալ, ուստի դիակը քարերով ծածկել է։ Յուրիկի անդրավարտիքն ու կոշիկը վերցրել են իրենց հետ, ճանապարհին կանգնեցրել է մեքենան, դրանք դեն նետել։ Հաջորդ օրը Հակոբի հետ Երևանի Չարենցի փողոցից մի քանի պարկ ավազ ու ցեմենտ են գնել, Ավան թաղամասից բահ են գնել և ուղևորվել Այրիվանք։ Հակոբին չի թողել դիակին մոտենալ, անձամբ ցեխը շաղախել և լցրել է Յուրիկի դիակի վրա եղած քարերի վրա, որից հետո վերադարձել են Երևան։
Նշել է նաև, որ Հակոբի հետ իր հոր օրինական որսորդական հրացանը /գրանցված է եղել Հակոբի անունով/, զենքն առանց փաթեթավորման, փամփուշտներն առանձին տարել են Սուրեն Գեղամյանի ավտոտնակ՝ մտածելով, որ գումարային հարցեր կան, կարող է իրենց տունը խուզարկեն։ Հայտնել է, թե իբր Հակոբը մեքենայից չի իջել, Սուրենի հետ են դրանք տեղափոխել և տեղադրել ավտոտնակում։ Մի քանի օր անց Ս.Գեղամյանն իրեն տեղեկացրել է, որ Վարդ անունով մի կին է զանգահարել` նրանից 10.000 ԱՄՆ գումար պահանջելով, որն Ալվարդը վերցրել էր արդեն Սուրենի անունից։ Ենթադրելով, որ Սուրիկը ևս կարող է քաշքշուկի մեջ ընկնել` մյուս օրն հրացանը և փամփուշտները Սուրիկի ավտոտնակից տեղափոխել և վերստին պահել է իր առանձնատանը։ Նշել նաև, որ 2011թ. հոկտեմբերի 26-ին, երբ Հակոբի ձեռքերը վառելով ու նրան ծեծելով` ՀՀ ոստիկանության Կոտայքի բաժնի աշխատակիցները փորձել են նրանից պարզել Յուրիկի դիակի գտնվելու վայրը, ոստիկաններին խնդրել է որդուն չտանջել, հարկադրված պատմել է Յուրիկի հետ տեղի ունեցած վերոնշյալ միջադեպի մասին։
Ամբաստանյալ Վ.Աբաջյանի դատաքննական վերոնշյալ ցուցմունքները և դրանում ներկայացված պատճառաբանությունները տրամագծորեն հակասում են մինչդատական վարույթի ընթացքում /նախքան տուժող Յուրիկ Սրաբյանի դիակի հայտնաբերումը/ վերջինիս տված ցուցմունքներին.
Այսպես, 2011թ. սեպտեմբերի 12-ին և սեպտեմբերի 16-ին վկայի կարգավիճակում /փաստաբան Ն.Ռշտունու ներկայությամբ/ հարցաքննվելիս Վ.Աբաջյանը հայտնել էր, որ 2011թ. օգոստոսի 31-ին` կեսօրին, Յուրիկ Սրաբյանը ալկոհոլ օգտագործած վիճակում այցելել է իր տուն և հետաքրքրվել կնոջ` Ալվարդի միջոցով վերցրած գումարների դիմաց բնակարան ձեռք բերելու հարցով։ Հերքել է Ալվարդից որևէ գումար ստանալու հանգամանքը, նշել, որ տուն ձեռք բերելու խոստում չի տվել, հակառակը` Ալվարդն է իրեն որոշակի գումար` 1.500.000 ՀՀ դրամ պարտք։ Տեղեկանալով այդ մասին` Յուրիկը ներողություն է խնդրել և Ալվարդի վրա զայրացած` հեռացել է, որից հետո Յուրիկին այլևս չի տեսել։ Նախքան հեռանալն Ալվարդը մի քանի անգամ զանգահարել է Յուրիկի բջջային հեռախոսահամարի վրա, սակայն վերջինս, իր կողմից արդեն տեղեկացվելով կատարվածի մասին, կամ զանգերին չի պատասխանել, կամ էլ կոպիտ տոնով Ալվարդին պատասխանել է, որ գործերը կվերջացնի, հետո կխոսեն։ Իրենց տնից հեռանալիս Յուրիկը <<խիստ զայրացած և կատաղած>> էր Ալվարդի վրա։
Ամբաստանյալ Վ.Աբաջյանի վերոնշյալ և դատաքննական ցուցմունքների ստուգման և միմյանց հետ համադրման արդյունքներով` դատարանը փաստել է, որ նախաքննական ցուցմունքում Վ.Աբաջյանը որևէ կերպ չի հիշատակել Այրիվանք գնալու նպատակով Յ.Սրաբյանի կողմից իրենց առանձնատուն գալու մասին, նշել է նաև, որ միայն այդ պահին է Յուրիկ Սրաբյանը տեղեկացել իր և Ալվարդի գումարային փոխհարաբերությունների, այսինքն` Ալվարդի կողմից իրեն դեռևս 1.500.000 ՀՀ դրամ պարտք լինելու մասին։
Նախաքննական նույն ցուցմունքներում գործով ամբաստանյալ Վ.Աբաջյանը նաև հայտնել է, որ 2011թ. սեպտեմբերի 1-ին քաղաքապետարանի մոտ հանդիպել է Սուրենին, ով ասել է, որ Արմենուհի Ստեփանյանն Ալվարդին է որոնում, քանի որ վերջինս նախորդ օրվանից չկա։ Ասել է նաև, թե Ալվարդն Արմենուհուց գումար է վերցրել` այն իրեն փոխանցելու նպատակով։ Իր առաջարկով Սուրենը զանգահարել է Արմենուհուն և ասել, որ գտնվում են նշված այգում։ Քիչ անց Ա.Ստեփանյանը եկել է այգի, հայտնել, որ Ալվարդին 12.000 ԱՄՆ դոլար է տվել, որպեսզի նա այդ գումարն իրեն տա` բնակարան ձեռք բերելու համար։ Նրան հայտնել է, որ այդ ամենն իրականությանը չի համապատասխանում, Ալվարդն իրեն գումար չի տվել, հակառակը` Ալվարդն իրենից ևս գումար է վերցրել։ Արմենուհին հավատացել է իրեն և հեռացել։
Դատարանում հրապարակվել և հետազոտվել են նաև ամբաստանյալ Հակոբ Աբաջյանի նախաքննական ցուցմունքները, համաձայն որոնց` 2011թ. հոկտեմբերի 26-ին և 28-ին կասկածյալի, իսկ 2011թ. հոկտեմբերի 29-ին մեղադրյալի կարգավիճակում հարցաքննվելիս Հակոբ Աբաջյանը հայտնել է, որ 2011թ. օգոստոսի 31-ին` ժամը 12-ի սահմաններում, զարթնելով` տեսել է, որ հայրն ու Ալվարդի ամուսինը` Յուրիկ Սրաբյանը, սուրճ են խմում։ Հայրն իրեն առանձին ասել է, որ արագ հագնվի` նշելով, որ պետք է նրան և Յուրիկին ինչ-որ տեղ տանի։ <<Մերսեդես>> մակնիշի 11 ՍՕ 138 համարանիշի իրենց ավտոմեքենայով հորն ու Յուրիկին տարել է Գեղարքունիքի մարզի Այրիվանք գյուղ` իրենց բարեկամ Սաշիկի ամառանոցի հարևանությամբ գտնվող կիսակառույց շինության մոտ։ Մնացել է ավտոմեքենայի մոտ, ծխել, իսկ հայրն ու Յուրիկ Սրաբյանը զրուցելով մտել են կիսակառույց շինություն։ Քիչ անց` ժամը 15-ից 16-ի սահմաններում, լսելով հոր և Յուրիկի գոռգոռոցներն ու հայհոյանքները` արագ մտել է շինություն և տեսնելով, որ հայրն ու Յուրիկ Սրաբյանը վիճաբանում են` հետևից բռնել է Յ.Սրաբյանին և հրել նրան։ Վերջինս վայր է ընկել գետնին, գլուխը հարվածել քարին և բժժել։ Այնուհետև ոտքի կանգնելով` Յուրիկը փորձել է հարձակվել իր վրա, սակայն հայրը նախահարձակ է եղել, ձեռքերով խեղդել ու սպանել է Յ.Սրաբյանին։
Յուրիկին սպանելուց հետո իր առաջարկով հանել են հագուստները` բաց գույնի անդրավարտիքը, շագանակագույն վերնաշապիկն ու կոշիկները, և դին, որի հագին մնացել էին միայն մուգ գույնի կիսավարտիքն ու գուլպաները, նետել են մոտակա փոսերից մեկը, վրան քարեր և հող լցրել, որպեսզի դիակը չհայտնաբերվի։ Յուրիկի գրպանից նախապես հանած անձնագիրը հորը պահանջով տվել է վերջինիս, իսկ հագուստի գրպաններում եղած մետաղադրամները, անդրավարտիքը, վերնաշապիկն ու կոշիկները նետել է Երևան գնալու ճանապարհին` տարբեր հատվածներում։ Ալվարդ Աբրահամյանն այդ ընթացքում մի քանի անգամ զանգահարել է Յուրիկի <<Սամսունգ>> մակնիշի բջջային հեռախոսին, հայրն է պատասխանել այդ զանգերին։ Ալվարդը, կասկածելով, որ Յուրիկ Սրաբյանին իրենք սպանել են, գոռալով սպառնացել է հաշվեհարդար տեսնել, դիմել ոստիկանություն։ Հայրն Ալվարդին խաբել ու ասել է, թե իբր Յուրիկն Այրիվանքում է, որ նրան ոչ ոք ձեռք չի տվել, պայմանավորվել է Երևանի Արշակունյաց պողոտայում գտնվող <<Մամուլի շենքի>> դիմաց հանդիպել Ալվարդին` խոստանալով նրան տանել ամուսնու մոտ։ Ավտոմեքենայով վերադարձել են Երևան, պայմանավորված տեղում հանդիպել են Ալվարդին և խաբել, հայտնելով, թե տանում են Յ.Սրաբյանի մոտ։ Իրենց ավտոմեքենայով վերջինիս տեղափոխել են Գեղարքունիքի մարզի Այրիվանք գյուղ` այն կիսակառույցի մոտ, որտեղ սպանել էին Յուրիկ Սրաբյանին։ Յ.Սրաբյանին չգտնելով` Ա.Աբրահամյանը շարունակել է իրենց մեղադրել ամուսնու սպանության մեջ, սպառնալիքներ է տվել։ Հայրն Ալվարդին հայտնել է, թե իբր Յուրիկը վերադարձել է Երևան, կամ էլ ինչ-որ մեկի հետ գնացել է խրախճանքի, համոզել է Ա.Աբրահամյանին վերադառնալ Երևան։ Ճանապարհին Ա.Աբրահամյանը մեկ շարունակել է սպառնալ հաշվեհարդար տեսնել իրենց հետ, ոստիկանություն դիմել, մեկ խնդրել է իրեն չսպանել` հայտնելով, որ դրա դիմաց ամեն ինչի պատրաստ է, պատրաստ է անգամ վերադարձնել այլ անձանցից հոր անունից վերցրած և հափշտակած գումարները։ Հասկանալով, որ հայրը ցանկանում է սպանել նաև Ա.Աբրահամյանին, ինքն առաջարկել է մեքենան վարել դեպի Ողջաբերդ գյուղ և հոր համաձայնությամբ մեքենան վարել է այդ կողմ։ <<Չարենցի Կամարին>> չհասած` ավտոմեքենան կանգնեցրել է ճանապարհի եզրին, հայրն ու Ալվարդ Աբրահամյանը մեքենայից իջել և քիչ հեռացել են։ Ավտոմեքենայի լույսերն ու շարժիչն անջատելուց հետո ավտոմեքենայից իջնել է նաև ինքը, տեսել է, որ Ա.Աբրահամյանը հարձակվել է հոր վրա, բղավում, հարվածում և ճանկռում է նրան։ Երբ ավելի է մոտեցել, տեսել է, որ հայրը թիկունքի կողմից ծնկի է բերել Ա.Աբրահամյանին և պարանով խեղդում է նրան։ Մինչ մոտեցել է, Ալվարդն անշնչացած ընկել է գետնին։ Ստուգելով և համոզվելով, որ Ա.Աբրահամյանը մահացել է` հոր հետ նրա դիակը քաշելով տարել և գցել են աղբով լցված մոտակա փոսը։ Ա.Աբրահամյանի վրա եղած արդուզարդին ձեռք չեն տվել, ավտոմեքենայի մեջ մնացած նրա բաց գույնի` կապույտ կամ մոխրագույն պայուսակից հայրը վերցրել է բջջային հեռախոսն ու անձնագիրը, իսկ պայուսակում եղած հարդարման պարագաները, դրամապանակը ու պայուսակը տուն գնալու ճանապարհին ինքը նետել է Երևան քաղաքի տարբեր տեղերում գտնվող աղբարկղերի մեջ։ Հաջորդ օրն Ա.Աբրահամյանի և Յ.Սրաբյանի բջջային հեռախոսները, կոտրելով և վերածելով մանր կտորների, նետել է Նորքի կիրճը։ Դրանից մի քանի օր անց իր առաջարկով Երևան քաղաքի տարբեր խանութներից հոր հետ ցեմենտ, ավազ, ջուր են գնել, տարել Այրիվանք, բետոն են պատրաստել և լցրել Յ.Սրաբյանի դիակի վրա լցված հողի և քարերի վրա` նրա դիակը թաքցնելու նպատակով։
Գործով ամբաստանյալ Հակոբ Աբաջյանի մասնակցությամբ կասկածյալի կարգավիճակում կատարված քննչական փորձարարության արձանագրության և դրան կցված կրիչի տեսաձայնագրության համաձայն` 2011թ. հոկտեմբերի 28-ին` ժամը 07.30-ից մինչև 14.05-ն ընկած ժամանակահատվածում կատարված քննչական այդ գործողության ընթացքում մվերջինս, տեսաձայնագրման պայմաններում պաշտպան ունենալու իրավունքի վերաբերյալ պարզաբանում ստանալուց և պաշտպանի ծառայությունից հրաժարվելուց հետո, մատնացույց է արել Գեղարքունիքի մարզի Բերդկունք գյուղում գտնվող, Սաշա Մուքոյանի առանձնատան հարևանությամբ գտնվող կիսակառույց շինությունը և հայտարարել, որ 2011թ. օգոստոսի 31-ին այդ շինությունում ինքը հրել և գցել է Յուրիկ Սրաբյանին, որից վերջինս գլուխը խփել է քարին կամ պատին։ Դրանից անմիջապես հետո հայրը ձեռքերով խեղդել և սպանել է Յուրիկին։ Յ.Սրաբյանի դիակի հագից հանելով նրա հագուստները, բացառությամբ` կապույտ կամ սև վարտիքի և գուլպաների, դիակը թաղել են շինության հարևանությամբ գտնվող փոսում։ Այնուհետև Հ.Աբաջյանի մատնացույց արած շինության հարևանությամբ գտնվող տարածքը փորելուց հետո հողի, քարերի և բետոնի տակից հայտնաբերվել ու հանվել է տղամարդու կիսանեխած դիակ, որի հագին եղել է կիսավարտիք և կիսագուլպաներ։ Հակոբ Աբաջյանի մատնացույց արած Սևան-Գավառ ավտոմայրուղու 10-րդ կիլոմետրին հարակից աջ և ձախ հատվածներից հայտնաբերվել ու առգրավվել են վերջինիս կողմից այդ վայրում նետված Յուրիկ Սրաբյանի դիակից հանված անդրավարտիքն ու կոշիկը։ Այնուհետև Հ.Աբաջյանը, Կոտայքի մարզի Ողջաբերդ գյուղի սկզբնամասի ճանապարհին հարակից հատվածը մատնացույց անելով, հայտարարել է, որ 2011թ. օգոստոսի 31-ին` Յուրիկ Սրաբյանի սպանությունից հետո, իրենց ավտոմեքենայով այդ վայր են բերել Ալվարդ Աբրահամյանին, ում իր հայրը սպանել է` պարանով խեղդելու եղանակով։ Այնուհետև մատնացույց անելով ճանապարհից մոտ 40մ հեռավորության վրա գտնվող մի փոս` հայտարարել է, որ Ալվարդ Աբրահամյանի դիակը քաշելով` հոր հետ այն տարել և գցել են այդ փոսում։ Մասնակից Հ.Աբաջյանը նաև մատնացույց է արել ճանապարհից մոտ 8 մետր հեռավորության վրա գտնվող մետաղյա այն խողովակը, որից հոսող ջրով Ալվարդի սպանությունից հետո հայր և որդի լվացվել են։
Առաջադրված մեղադրանքներում ամբաստանյալների մեղավորության, նրանց առաջ քաշած վարկածների և պատճառաբանությունների անհիմն և մտացածին լինելու վերաբերյալ հետևությունների դատարանը հանգել է պատշաճ իրավական ընթացակարգերի շրջանակներում դատաքննությամբ հետազոտված հետևյալ ապացույցների հետ նրանց ցուցմունքների համադրման, ստուգման և գնահատման արդյունքներով.
Տուժող Արմենուհի Ստեփանյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ աշխատելով <<Մենք Մերոնցով>> թերթի խմբագիր Ալվարդ Աբրահամյանի հետ` նրա հետ մտերմացել են։ Վերջինս, տեղյակ լինելով, որ իր ընտանիքը բնակվում է վարձակալական հիմունքներով, 2010թ. հոկտեմբերի վերջերին առաջարկել է օգնել ինչ-որ նորակառույց շենքում մատչելի գնով` 12.000 ԱՄՆ դոլարով բնակարանի ձեռքբերման հարցում։ Ալվարդն իրեն ասել է, որ բնակարանը ձեռք է բերելու <<Խաչակիր>> հասարակական կազմակերպության նախագահ Վաղարշակ Աբաջյանը, ով շահագործել է 093-060104 բջջային հեռախոսահամարը, ում ճանաչել է նաև ինքը։ Վերջինս հաճախ էր գալիս թերթի խմբագրություն և իրենից գաղտնի Ա.Աբրահամյանի հետ զրուցում։ Համաձայնել է, պայմանով, որ գումարի վերաբերյալ ստացականը տա Վ.Աբաջյանը, սակայն Ալվարդը նշել է, որ Վ.Աբաջյանը հրաժարվում է այդ հարցով իր հետ անմիջական իրավական հարաբերությունների մեջ մտնել։ Ալվարդը երաշխավորել է Վաղարշակի համար, պատասխանատվություն ստանձնել վերջինիս պարտավորության համար, արգելել անգամ Վ.Աբաջյանի հետ այդ հարցով խոսել` նշելով, որ դա վերջինիս պայմանն է։ Այդ խնդիրը քննարկվել է նաև հետագայում իրենց տանը` իր եղբոր` Արթուրի ներկայությամբ, երբ Ալվարդն եկել էր գումարի հերթական մասը տանելու։ Այդ պահին Վաղարշակն է զանգահարել Ալվարդին, որին ի պատասխան` վերջինս հայտնել է, որ գումարը իրենից վերցնում է և իջնում, այսինքն` բոլոր իրավիճակները ստեղծվել էին Ալվարդին հավատալու համար։ Այդպես, 2011թ. հուլիսի 9-ից 25-ն ընկած ժամանակահատվածում մաս-մաս Ալվարդին է տվել 12.000 ԱՄՆ դոլար գումար, որի կապակցությամբ վերջինս կազմել և իրեն է հանձնել 8.000 և 4.000 ԱՄՆ դոլար գումարներ ստանալու վերաբերյալ ստացականներ։ Ընդ որում, 2011թ. հուլիսին, երբ դեռևս ետ չէր կանգնել Վաղարշակից ստացական ստանալու մտքից, 2.000 ԱՄՆ դոլար գումարը Երևան քաղաքի Աբովյան փողոցում` Ավետիք Իսահակյանի արձանի հարևանությամբ գտնվող կանգառում, տրանսպորտի միջից Ալվարդի առաջարկով անձամբ ինքն է հանձնել Վ.Աբաջյանին` այդ կերպ համոզվելով, որ իր բնակարանի ձեռքբերման հարցով անմիջականորեն զբաղվում վերջինս, ոչ թե Ալվարդը, և այդ կապակցությամբ Ալվարդի խոսքերն համապատասխանում են իրականությանը։ Գումարը տալուց հետո նույն երթուղայինի մեջ իրեն սպասող Ալվարդ Աբրահամյանը բջջայինով իր ներկայությամբ զանգահարել է Վաղարշակ Աբաջյանին, նրանից հետաքրքրվել, թե գումարը տեղ հասել է, թե`ոչ, դրական պատասխան ստանալով` ասել, որ այն տա ում որ պետք է։ Մյուս` 8.000 և 2.000 ԱՄՆ դոլար գումարները Վ.Աբաջյանին է փոխանցել Ալվարդի միջոցով։ Գումարի մի մասը Ալվարդը Վ.Աբաջյանին է հանձնել աշխատասենյակում, բնակարանի ձեռքբերման վերաբերյալ նրանց միջև ծավալված ցածրաձայն, սակայն իր համար լսելի զրույցի ընթացքում։ Այդ ընթացքում ինքը նկատել է, թե ինչպես է Ալվարդն սպիտակ թղթե փաթեթով իր տված գումարն իբրև թե աննկատ հանձնում Վաղարշակ Աբաջյանին։
Տուժող Ա.Ստեփանյանը նաև նշել է, որ Ա.Աբրահամյանից տեղեկացել էր, որ վերջինս նաև բարեկամուհի Վարդիշաղ Եղիազարյանից և սկեսրոջից` Ազգանուշ Սրապյանից համապատասխանաբար` 10.000 և 5.000 ԱՄՆ դոլար գումարներ է վերցրել և փոխանցել Վաղարշակ Աբաջյանին` նրանց համար էլ բնակարաններ ձեռք բերելու համար։ Ա.Աբրահամյանը իրեն նաև հայտնել էր, որ իրենց գումարները Վաղարշակ Աբաջյանին տրամադրում է ստացականով, որը պահում է նրա աշխատասենյակի մետաղական պահարանում։
Թեև ըստ նախնական պայմանավորվածության` բնակարանը կամ դրա դրամային փոխհատուցումը իրեն տրամադրվելու էր 2011թ. դեկտեմբերին, սակայն իրադարձությունները զարգացել են շատ կտրուկ, վերջնական պայմանավորվածության համաձայն` նույն տարեթվի սեպտեմբերի 1-ին ինքը պետք է արդեն ստանար կամ բնակարանը կամ 12.000 ԱՄՆ դոլարի փոխարեն 47.000 ԱՄՆ դոլար գումարի փոխհատուցում, որով կկարողանար ձեռք բերել երեք սենյականոց բնակարան։
Թեև 2011թ. օգոստոսի 29-ին Ալվարդը եղել է ջղաձիգ, լացակումած և մտավախություն է ունեցել, որ Վաղարշակ Աբաջյանը խոստումը և ստանձնած պարտավորությունները չի կատարելու, սակայն արդեն օգոստոսի 30-ին ունեցել է լավ տրամադրություն, հայտնել է, որ գումարները Վաղարշակ Աբաջյանի հաշվին արդեն փոխանցվել են, հանգիստ է նաև այն առումով, որ Վաղարշակն ու Յուրիկը նոր գործ են ձեռնարկել, այդ կապակցությամբ Յուրիկն աշխատանքից ազատվել է, նրանց գործերը շուտով շատ լավ են լինելու։ 2011թ. օգոստոսի 31-ին` ժամը 18-ի սահմաններում, վերջին անգամ զրուցել է Ալվարդ Աբրահամյանի հետ, ով եղել է սովորականի պես ուրախ, երբ հետաքրքվել է իր բնակարանի փոխհատուցման խնդրով, Ալվարդը պատասխանել է, որ Վաղարշակ Աբաջյանը Գավառում է, բանկերն այդ ժամին արդեն փակ են, առավոտյան վերջինս կվերադառնա և իր փոխհատուցման գումարը` 47.000 ԱՄՆ դոլարը կկանխիկացնի և կտա նրան, նա էլ` իրեն։
2011թ. սեպտեմբերի 1-ին նորից զանգահարել է Ալվարդին և վերջինիս ամուսին Յուրիկ Սրաբյանին, սակայն վերջիններիս հեռախոսահամարներն եղել են արդեն անհասանելի և անջատված, որի պատճառով անհանգստացել և զանգահարել է Ալվարդի աշխատասենյակի հարևան սենյակում աշխատող Հովհաննես Գրիգորյանին, խնդրելով ստուգել` արդյոք Ալվարդ Աբրահամյանն աշխատասենյակում չէ։ Վերջինս հայտնել է, որ աշխատասենյակում մարդ չկա, զանգահարել է նաև Ա.Աբրահամյանի աշխատասենյակի վարձատու Սուրեն Գեղամյանին, ով ևս տեղյակ չի եղել Ալվարդի և Վաղարշակի գտնվելու վայրերից։ Իր հերթական հեռախոսազանգին ի պատասխան` Հովհաննես Գրիգորյանն հայտնել, որ Ալվարդի աշխատասենյակում է գտնվում Վաղարշակ Աբաջյանը, ով միայնակ Ալվարդի աշխատասեղանի մոտ նստած է։ Ժամը 14-ից 15-ի սահմաններում արդեն Սուրեն Գեղամյանն է իրեն զանգահարել, տեղեկացրել, որ Վաղարշակի հետ գտնվում են Երևանի քաղաքապետարանի դիմացի այգում, սակայն Ալվարդից դեռ նախորդ օրվանից որևէ տեղեկություն չկա։ Գնացել է նրանց հետ հանդիպման, Վաղարշակին հարցրել, թե Ալվարդը բնակարանի ձեռքբերման համար նրան 12.000 ԱՄՆ դոլար գումար տվե՞լ է։ Վերջինս հերքել է բնակարանի ձեռքբերման հետ որևէ կապ ունենալու փաստը, նշել, որ Ալվարդն իրեն ևս պարտք էր 18.500 ԱՄՆ դոլար, որը վերադարձրել է, սակայն դեռևս 1.500.000 ՀՀ դրամ գումար պարտք է։ Ս.Գեղամյանը Վաղարշակի ներկայությամբ իրեն է տվել Ալվարդի վարձակալած աշխատասենյակի բանալին, որից հետո Վաղարշակը գնացել է տուն` վերոնշյալ պարտքերի վերաբերյալ Ալվարդի տված ստացականները բերելու, իսկ ինքը <<Մամուլի շենքի>> մոտ սպասել է Վաղարշակի ժամանելուն, այդտեղ իր կանչով եկել են աև Հերիքնազը և իր եղբայր Արթուրը։ 13-րդ հարկում գտնվող Ալվարդի աշխատասենյակ մտել են Վաղարշակի ժամանլեւոց հետո, միասին, ուսումնասիրել են Ալվարդի փաստաթղթերը, հասկացել, որ խաբվել է։ Վ.Աբաջյանին տեղեկացրել է, որ ոստիկանություն և դատարան է դիմելու, այդ թվում` նրա դեմ։ Վերջինս խորհուրդ է տվել իրավապահներին դեռ չդիմել` խոստանալով գտնել Ալվարդին և վերջինիցս ստանալ իր գումարները։ Փորձել է նաև Յուրիկին և Ալվարդին անձամբ գտնել` սկզբում թյուրիմացաբար կարծելով, թե վերջինս է իրեն խաբել և դիմել փախուստի, սակայն Ալվարդին չեն գտել։ Նույնիսկ Ա.Աբրահամյանին գտնելու և իրենից գումարներ ստանալու և չվերադարձնելու համար նրան պատասխանատվության ենթարկելու նպատակով 2011թ. սեպտեմբերի 5-ին դիմել է ՀՀ ոստիկանության Նոր Նորքի բաժին։ 2011թ. սեպտեմբերի 1-ից մինչև 10-ն ընկած ժամանակահատվածում` օրվա մեջ պարբերաբար զանգահարել է Վաղարշակ Աբաջյանին, հետաքրքրվել, թե ինչ տեղեկություններ ունի Ալվարդից և Յուրիկից, սակայն նա պատասխանել է, որ այդպիսիք չկան, տղաները նրանց փնտրել են նաև Այրիվանքում, սակայն ոչ մի բան չեն գտել։
Մի քանի օր անց տեղեկացել է, որ Կոտայքի մարզի Ողջաբերդ գյուղի մոտ հայտնաբերվել է Ալվարդ Աբրահամյանի դին, իսկ հոկտեմբերի վերջին տեղեկացել է, որ Վաղարշակ և Հակոբ Աբաջյաններն են սպանել Յուրիկ Սրաբյանին, վերջինիս դին թաղել են Սևանա լճի մերձակայքում, որից հետո Ալվարդ Աբրահամյանին տարել են Ողջաբերդ, սպանել նաև նրան։
Դատարանում նշել է, որ Ալվարդին սպանված հայտնաբերելուց և նրա աշխատասենյակի մետաղյա պահարանից Վաղարշակ Աբաջյանի տված ստացականների անհետացումից հետո համոզված է, որ Ալվարդին փոխանցած իր գումարները Վ.Աբաջյանն է տնօրինել։ Նշել է, որ Ալվարդը բոլոր, այդ թվում` աշխատասենյակի և մետաղյա պահարանի բանալիները մշտապես պահել է խրձով` մուգ փիրուզագույն կամ մուգ շագանակագույն ձեռքի պայուսակում։ Նշել է, որ 2011թ. սեպտեմբերի 1-ին` նախքան իրենց համատեղ այցելությունն Ալվարդի աշխատասենյակ, Վաղարշակ Աբաջյանը միայնակ եղել էր այդտեղ, ինչի մասին իրեն տեղեկացրել է Հովհաննես Գրիգորյանը, և այդտեղ էր գնացել մեղատաղական պահարանից այդ ստացականները վերացնելու նպատակով, այնտեղ որևէ գումար չկար, քանի որ Ալվարդն այդ պահարանում գումար պահելու սովորություն չուներ։ Երբ Վ.Աբաջյանից հետաքրքրվել է, թե վերջինս ինչ գործ ուներ Ալվարդի աշխատասենյակում, նա պատասխանել է, թե իբր եկել էր 2011թ. սեպտեմբերի 21-ի համար հոդված տպագրելու առիթով Ալվարդի հետ պայմանավորվելու նպատակով, մինչդեռ այդ պահին թերթը 2 ամիս հանգստյան շրջանում էր, որևէ մեկը չէր կարող ասել, թե Ալվարդն այդ օրն արդյո՞ք կլիներ աշխատավայրում, թե` ոչ, ավելին` թերթի այդ համարի համար որևէ նյութ դեռևս չկար։ Բացի այդ, Ալվարդի աշխատասենյակի մուտքի դռան բանալիներն ունեին բացառապես վերջինս և վարձատու Սուրեն Գեղամյանը, մինչդեռ Վաղարշակին հաջողվել էր այդ դուռը բացել և միայնակ մուտք գործել Ալվարդի աշխատասենյակ։ Դատարանում տուժող Ա.Ստեփանյանը Վաղարշակ Աբաջյանի դեմ ներկայացրած 12.000 /տասներկու հազար/ ԱՄՆ դոլարին համարժեք դրամի քաղաքացիական հայց` խնդրելով այն բավարարել։
Տուժող Ազգանուշ Սրաբյանը ցուցմունքներով այն մասին, որ որդին` Յուրիկ Սրաբյանը, մի քանի տարի առաջ ամուսնացել է Ալվարդ Աբրահամյանի հետ։ Նրանք եղել են հաշտ ու համերաշխ ընտանիք։ 2011թ. ամռանն Ալվարդից տեղեկանալով, որ հնարավորություն կա բավականին մատչելի գնով բնակարան ձեռք բերել, դրա համար անհրաժեշտ է նախնական 5.000 ԱՄՆ դոլար գումար, համաձայնել և այդ գումարն ու անհրաժեշտ փաստաթղթերն հանձնել է նրան։
2011թ. սեպտեմբերի 1-ին Յուրիկի որդուց` Հովհաննես Սրաբյանից տեղեկացել է, որ նախորդ օրվանից Ալվարդ Աբրահամյանն ու Յուրիկ Սրաբյանն անհետացել են։ Դրանից հետո Արմենուհի Ստեփանյանն ու Վարդիշաղ Եղիազարյանը ևս եկել են իրենց տուն, հետաքրքրվել են Ալվարդով և Յուրիկով, նրանցից է տեղեկացել, որ Ալվարդ Աբրահամյանը նրանցից ևս գումարներ է վերցրել Վաղարշակ Աբաջյանի միջոցով մատչելի գներով բնակարաններ ձեռք բերելու համար։ Հետագայում տեղեկացել է, որ Կոտայքի մարզի Ողջաբերդ գյուղի մոտ հայտնաբերվել է սպանված Ալվարդ Աբրահամյանի դիակը, իսկ հոկտեմբերի վերջին նաև տեղեկացել, որ Վաղարշակ և Հակոբ Աբաջյանները նախ` սպանել են իր որդուն, նրա դին թաղել են Սևանա լճի մերձակայքում, որից հետո` Ալվարդ Աբրահամյանին տարել են Ողջաբերդ` սպանելով նաև նրան։ Դատարանում տուժող Ա.Սրապյանը Վաղարշակ Աբաջյանի դեմ ներկայացրեց 5.000 ԱՄՆ դոլարին համարժեք 2.035.000 ՀՀ դրամի քաղաքացիական հայց` խնդրելով այն բավարարել։
Տուժող Վարդիշաղ Եղիազարյանի հրապարակված և հետազոտված ցուցմունքներով այն մասին, որ բարեկամուհին` Ալվարդ Աբրահամյանը 2011թ. օգոստոսի 24-ին իրենից պարտքով 10.000 ԱՄՆ դոլար է վերցրել` 2011թ. սեպտեմբերի 2-ին վերադարձնելու պայմանով, որի վերաբերյալ իրեն տվել է ստացական։ 2011թ. օգոստոսի 30-ին ամուսնու` Ռաֆիկ Եղիազարյանի հետ եկել են Երևան` առողջական խնդիրներով, և քանի որ ժամանակ է եղել, գնացել են <<Մամուլի շենքում >> գտնվող Ալվարդ Աբրահամյանի աշխատասենյակ։ Վերջինս խնդրել է իրեն մեղր բերել։ Օգոստոսի 31-ին զանգահարել են Ալվարդին և պայմանավորվել մյուս օրը հանդիպել` մեղրը նրան փոխանցելու նպատակով։ Սեպտեմբերի 1-ին ամուսնու հետ գնացել են Ալվարդի աշխատանքի վայր, սակայն նա այնտեղ չի եղել, ուստի գնացել են նրա բնակարան։ Ալվարդ Աբրահամյանը և նրա ամուսինը` Յուրիկ Սրաբյանը, տանը ևս չեն եղել։ Հաջորդ օրը` սեպտեմբերի 2-ին, կրկին եկել են Երևան, Ալվարդ Աբրահամյանին և նրա ամուսնուն փնտրել, սակայն դարձյալ չեն գտել։ Այնուհետև գնացել են Ապարան և Ալվարդի եղբայր Վաչիկ Աբրահամյանից իմացել, որ վերջինս էլ քրոջից և փեսայից տեղեկություն չունի։ Մի քանի օր անց, երբ իրենց հրավիրել են ոստիկանության Աբովյանի բաժին, իմացել են, որ Ալվարդ Աբրահամյանին սպանել են, և նրա դիակը հայտնաբերվել է Ողջաբերդ գյուղի մոտակայքում։
Տուժողի իրավահաջորդ Վաչիկ Աբրահամյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ քրոջից` Ալվարդ Աբրահամյանից և վերջինիս ամուսնուց` Յուրիկ Սրաբյանից տեղեկացել է, որ <<Խաչակիր>> հասարակական կազմակերպության ղեկավար Վաղարշակ Աբաջյանը խոստացել է ցածր գներով բնակարան ձեռք բերել։ Նույնիսկ քույրը նման առաջարկով դիմել է իրեն, սակայն ինքն ի սկզբանե կասկածանքով է վերաբերվել այդ առաջարկին։ Իր ներկայությամբ քույրը նույնիսկ զանգահարել է Վաղարշակին, խոսել բնակարանի հարցով։ Վերջին անգամ քրոջն ու փեսային տեսել է 2011թ. օգոստոսի 29-ին` իրենց հարազատներից մեկի հուղարկավորության արարողության ժամանակ։ Մի քանի օր անց Ապարան քաղաքում գտնվող իրենց տուն են եկել նախ` Ալվարդի ընկերուհի Արմենուհի Ստեփանյանն ու նրա ամուսինը` Վլադիմիր Կարապետյանը, այնուհետև` Արագածոտնի մարզի Կարբի գյուղի բնակիչներ, իրենց բարեկամներ Վարդիշաղ Եղիազարյանն ու նրա ամուսին Ռաֆիկ Եղիազարյանը։ Նրանցից տեղեկացել է, որ Ալվարդ Աբրահամյանը Վ.Աբաջյանի միջոցով ցածր գներով բնակարաններ ձեռք բերելու նպատակով Ա.Ստեփանյանից վերցրել է համապատասխանաբար` 12.000 ԱՄՆ դոլար, իսկ Վ.Եղիազարյանից` 10.000 ԱՄՆ դոլար գումարներ, սակայն 2011թ. օգոստոսի 31-ից իր քրոջ և նրա ամուսնու մասին տեղեկություն չունեն, նրանց գտնել չեն կարողանում։ Նշեց, որ 2011թ. սեպտեմբերի 1-ից անընդհատ զանգահարել է Ալվարդի և Յուրիկի բջջային հեռախոսահամարներին, սակայն նրան հետ կապվելը չի հաջողվել։
Հայտնել է նաև, որ Յուրիկ Սրաբյանի ընկեր Ալյոշա Մուսաելյանից /այսուհետ նաև` Ա. Մուսաելյան կամ Ալյոշա/ իմացել է, որ իր քույրն ու Յուրիկ Սրաբյանը 2011թ. օգոստոսի 30-ին նրան ասել են, որ շուտով մտնելու են <<Խաչակիր>> կազմակերպության շարքերը, իրենց գործերը լավ են լինելու, որ սեպտեմբերի 1-ից Յուրիկ Սրաբյանն ազատվելու է աշխատանքից և գնալու է Գեղարքունիքի մարզի Այրիվանք գյուղ` խեցգետնի որսով և վաճառքով զբաղվելու։
Նշել է նաև, որ քրոջն ու փեսային փնտրելու նպատակով սեպտեմբերի 9-ին Յուրիկ Սրաբյանի ընկեր Զալի Ռուստամյանի հետ եկել է Երևան, որտեղ հանդիպել և զրուցել են Վաղարշակ Աբաջյանի, Արմենուհի Ստեփանյանի, վերջինիս ամուսին Վլադիմիր Կարապետյանի հետ /այսուհետև նաև` Վ.Կարապետյան կամ Վլադիմիր/։ Վ.Աբաջյանը հայտնել է, որ բնակարանների ձեռքբերման հարցով որևէ խոստում Ալվարդ Աբրահամյանին չի տվել, ցուցադրել է իր քրոջ կողմից նրան տված մոտ 18.000 ԱՄՆ դոլարի ստացական, որում առկա ձեռագիրը նման է եղել իր քրոջ ձեռագրին։ Այնուհետև Վ.Կարապետյանն ու Ա.Մուսայելյանը Զալի Ռուստամյանի հետ ուղևորվել են Այրիվանք գյուղ, բայց վերադարձել են ձեռնունայն։ Վ.Աբաջյանին հեռախոսով հայտնել է, որ դիմելու է ոստիկանություն, ով այդ լուրից բարկացած` պատասխանել է, որ ինչ ուզում է, թող անի։ Նույն օրը ոստիկանության Նոր Նորքի բաժնում հայտարարություն է տվել Ալվարդ Աբրահամյանի և Յուրիկ Սրաբյանի անհայտ կորելու վերաբերյալ։ Մի քանի ժամ անց տեղեկացել է, որ Կոտայքի մարզի Ողջաբերդ գյուղում հայտնաբերվել է ինքնությունը չպարզված կնոջ դիակ, դիահերձարանում տեսնելով այն` ճանաչել է քրոջը` Ալվարդ Աբրահամյանին։
Դատարանում տուժողի իրավահաջորդ Վաչիկ Աբրահամյանը, որպես տուժող Ալվարդ Աբրահամյանի հուղարկավորության համար կատարած ծախս, Վաղարշակ Աբաջյանի և Հակոբ Աբաջյանի դեմ ներկայացրել է 1.950.000 ՀՀ դրամի քաղաքացիական հայց` խնդրելով այն բավարարել։
Տուժողի իրավահաջորդ Հովհաննես Սրաբյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ մոր մահանալուց հետո` 2006թ. գարնանը, հայրը` Յուրիկ Սրաբյանը, ամուսնացել է Ալվարդ Աբրահամյանի հետ և միասին բնակվել են միևնույն բնակարանում։ Վերջին անգամ հորն ու Ալվարդին տեսել է 2011թ. օգոստոսի 30-ին` իրենց տանը։ 2011թ. օգոստոսի 31-ին իրենց տուն են եկել Ռաֆիկ անունով մի տղամարդ և կին, որոնք ասել են, որ 10.000 ԱՄՆ դոլար են տվել Ալվարդին` բնակարան ձեռք բերելու համար, սակայն չեն կարողանում նրան գտնել։ Մի քանի անգամ զանգահարել է հոր 098-740117 հեռախոսահամարին, սակայն վերջինիս հեռախոսն եղել է անջատված։ Այնուհետև եկել են նաև Արմենուհին և վերջինիս ամուսինը, դարձյալ փնտրել Ալվարդին, ով, վերջիններիս խոսքերի համաձայն` նրանցից ևս ստացել էր 10.000-ից 12.000 ԱՄՆ դոլար գումար` բնակարան <<դասավորելու>> նպատակով։ Մի քանի օր անց հոր գործընկեր Ալյոշան պատմել է, որ իր հոր հետ կայացած հեռախոսազրույցի ընթացքում` օգոստոսի 31-ին, վերջինս նրան տեղեկացրել էր, որ գտնվում է Սևանում, որտեղ պետք է խեցգետնի <<գործով>> զբաղվեն։
2011թ. սեպտեմբերի 11-ին ոստիկաններից տեղեկացել է, որ դեռևս 2011թ. սեպտեմբերի 1-ին Կոտայքի մարզի Ողջաբերդ գյուղի մոտ հայտնաբերվել է սպանված Ալվարդ Աբրահամյանի դին, իսկ 2011թ. հոկտեմբերի 29-ին դիահերձարանում տեսել ու ճանաչել է հոր դիակը, որը հայտնաբերվել էր Գեղարքունիքի մարզի Բերդկունք գյուղում։ Տեղեկացել է նաև, որ հորն ու Ալվարդ Աբրահամյանին սպանել են Վաղարշակ և Հակոբ Աբաջյանները։
Դատարանում տուժողի իրավահաջորդ Հովհաննես Սրաբյանը, որպես տուժող Յուրիկ Սրաբյանի հուղարկավորության համար կատարված ծախս, Վաղարշակ Բորիսի Աբաջյանի դեմ ներկայացրել է 2.961.000 ՀՀ դրամի քաղաքացիական հայց` խնդրելով այն բավարարել։
Վկա Մուշեղ Նահապետյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ 2011թ. օգոստոսի 31-ին, սովորականի պես, խոշոր եղջերավոր անասուններին արածելու նպատակով տարել-թողել է Ողջաբերդ գյուղի` <<Չարենցի կամարին>> հարակից դաշտավայրում։ Երեկոյան` ժամը 17-ի սահմաններում, գնացել է անասուններին տուն բերելու, սակայն նրանց չի գտել, մինչև ժամը 21-ը փնտրել և գտել է միայն մեկին։ Սեպտեմբերի 1-ի առավոտյան` ժամը 9-ին, կրկին գնացել է նշված տարածք և մոտ մեկ ժամ փնտրելուց հետո գտել է նաև մյուս անասուններին։ Տուն վերադառնալիս անցել է մի փոսի մոտով, տեսել է, որ դրա մեջ կնոջ դիակ կա, որի կապակցությամբ զանգահարել է ոստիկանություն։ Նշեց նաև, որ նախորդ օրը` 2011թ. օգոստոսի 31-ի ժամը 16-ից 19-ի սահմաններում նույն փոսի մոտակայքով անցնելիս այդտեղ դիակ չի եղել։
Վկա Վլադիմիր Կարապետյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ <<Մենք մերոնցով>> թերթի խմբագիր Ալվարդ Աբրահամյանն իրեն ու կնոջը` Արմենուհի Ստեփանյանին առաջարկել է մատչելի գնով` 12.000 ԱՄՆ դոլար գումարով բնակարան Երևանում։ Հակառակ պարագայում, այսինքն` մինչև 2011թ. սեպտեմբերի 1-ը բնակարանն հատկացնելու անհնարինության դեպքում Ալվարդը պարտավորվել է իբրև փոխհատուցում վերադարձնել արդեն 47.000 ԱՄՆ դոլար գումար։ Վերջինս նախապես տեղեկացրել է նաև, որ բնակարանի ձեռքբերման կամ դրա փոխհատուցման հարցով զբաղվում է Վաղարշակ Աբաջյանը։ Համաձայնել և ընդհանուր 12.000 ԱՄՆ դոլարը մաս-մաս` 8.000-ով, 2.000-ով, ևս 2.000-ով, տվել են Ալվարդին, ով իր հերթին դրանք փոխանցել է Վ.Աբաջյանին։ Կնոջից տեղյակ է, որ նշված գումարից 2.000 ԱՄՆ դոլարը վերջինս անձամբ է հանձնել Վաղարշակ Աբաջյանին։
2011թ. սեպտեմբերի 1-ին Արմենուհին զանգահարել և հայտնել է, որ խաբվել են։ Փորձել են անմիջապես գտնել Ալվարդ Աբրահամյանին և նրա ամուսնուն` Յուրիկ Սրաբյանին, սակայն զուր, ուստի գնացել են ինչպես նրանց բնակարան, այնպես էլ հարազատների տներ` պարզելով, որ վերջիններս ևս տեղեկություն չունեն ամուսիններից։
2011թ. սեպտեմբերի 9-ին Ալվարդի աշխատասենյակում հանդիպել են Վ.Աբաջյանին, ով Զալիկի և Վաչիկ Աբրահամյանի /այսուհետ նաև` Վ.Աբրահամյան կամ Վաչիկ/ ներկայությամբ հայտնել է, թե իբր բնակարանների ձեռքբերման, Ալվարդ Աբրահամյանի կողմից ինչպես իրենցից, այնպես էլ վերջինիս սկեսուրից և բարեկամուհուց գումարներ վերցնելու վերաբերյալ տեղյակ չէ, դեռ ավելին, ինչ-որ ստացականներ է ներկայացրել իրենց և հայտնել, որ Ալվարդ Աբրահամյանն իրենից ևս գումարներ է վերցրել, որոնց մեծ մասը վերադարձրել է։ Արմենուհին Վ.Աբաջյանին հիշեցրել է Երևանի Ավ. Իսահակյանի արձանի մոտ նրան առձեռն 2.000 ԱՄՆ դոլար տալու մասին, սակայն Վաղարշակը հայտնել է, որ դա եղել է ընդամենն Ալվարդի պարտքի մի մասի վերադարձը։ Դրանից հետո նույն օրն ինքն Ալվարդի և Յուրիկի մտերիմ Զալիկի և Յուրիկի ընկեր Ալյոշայի հետ ուղևորվել են Այրիվանք, քանի որ Ալյոշայի հետ ունեցած վերջին խոսակցության ընթացքում Յուրիկն տեղեկացրել էր, որ գտնվում է այնտեղ` խեցգետնի որսով զբաղվելու կապակցությամբ։ Ամուսիններին փնտրել, սակայն նշված վայրում ևս չեն գտել։ Վերադառնալով Երևան` Ա.Աբրահամյանի եղբայր Վաչիկը ՀՀ ոստիկանության Նոր Նորքի բաժնում Ալվարդ Աբրահամյանի անհայտ կորելու վերաբերյալ հայտարարություն է տվել։ Նշեց նաև, որ Արմենուհու խոսքերից տեղյակ է, որ վերջինս, Հերիքնազը, Արթուրը և Վ.Աբաջյանն Ալվարդի աշխատասենյակում հանդիպել են նաև 2011թ. սեպտեմբերի 1-ին։
Վկա Ալյոշա Մուսայելյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ 2011թ. օգոստոսի 30-ի երեկոյան` իր աշխատանքային ընկեր Յուրիկ Սրաբյանի և նրա կնոջ` Ալվարդ Աբրահամյանի հետ ընթրիքի ընթացքում, վերջինս հայտնել է, որ շուտով մտնելու են <<Խաչակիր>> կազմակերպության շարքերը, որի ղեկավարն իրենց մտերիմն է, այդ կազմակերպության հաշվին շուրջ 3.000.000 ԱՄՆ դոլար գումար են փոխանցել արտասահմանից։ Հայտնել են նաև, որ սեպտեմբերի 1-ից Յուրիկ Սրաբյանն ազատվելու է <<Երևանի էլեկտրատրանսպորտ>> ՓԲ ընկերությունում աշխատանքից և ինչ-որ անձի հետ Սևանում խեցգետնի որսով և իրացմամբ է զբաղվելու, ինչի արդյունքում իրենց գործերը լավ են լինելու։ Նրանք մեծ հույսեր էին կապել այդ ամենի հետ և խոսել են բավականին ոգևորված։ Հաջորդ օրը` 2011թ. օգոստոսի 31-ին` ժամը 16.30-ի սահմաններում, իր 094-008579 հեռախոսահամարից զանգահարել է Յ.Սրաբյանին, տեղեկացել, որ նա աշխատանքից ազատվելու վերաբերյալ դիմումն արդեն ներկայացրել է և այդ պահին գտնվում է արդեն Սևանում։ Նույն հեռախոսազրույցի ընթացքում վերջինս խոստացել է Երևան վերադառնալուց հետո իրեն զանգահարել, սակայն այդպես էլ չի զանգահարել։
Սեպտեմբերի 10-ին Ալվարդ Աբրահամյանի եղբոր` Վաչիկ Աբրահամյանի խնդրանքով նրանց մտերիմ Զալիկի և Արմենուհի Աբրահամյանի ամուսին Վլադիմիր Կարապետյանի հետ գնացել են Գեղարքունիքի մարզի Այրիվանք գյուղ։ Ավտոմեքենայի մեջ Վ.Կարապետյանը հայտնել է, որ Ալվարդ Ստեփանյանին գումար է տվել` բնակարան <<դասավորելու>> համար։ Հասնելով տեղ` մոտակայքում հարցուփորձ են արել, թե ովքեր և որտեղ են խեցգետնի որսով զբաղվում` փորձելով այդկերպ գտնել Յուրիկ Սրաբյանին և Ալվարդ Աբրահամյանին, սակայն իրենց հայտնել են, որ այդ տեղանքում այդպիսի գործ անողներ չկան։ Չկարողանալով գտնել ամուսիններին` վերադարձել են Երևան, որտեղ Վաչիկ Աբրահամյանին խորհուրդ են տվել դիմել ոստիկանություն։ Հետագայում ոստիկանության բաժնում տեղեկացել է, որ սեպտեմբերի 1-ին գտնվել է սպանված Ալվարդ Աբրահամյանի դիակը, իսկ հոկտեմբերի վերջին հեռուստատեսությամբ հեռարձակված հաղորդումներից տեղեկացել է, որ Հակոբ և Վաղարշակ Աբաջյանները նախ` սպանել և գյուղում թաղել են Յուրիկ Սրաբյանին, այնուհետև` սպանել են նաև Ալվարդ Աբրահամյանին։ Դատարանում նաև հայտնել է, որ Ազգանուշ Սրապյանից տեղեկացել է, որ վերջինս ևս Ալվարդ Ստեփանյանին 5.000 ԱՄՆ դոլար գումար է տվել։
Վկա Սուրեն Գեղամյանի ցուցմունքներով. Վերջինս, դատարանում հայտնել է, որ Վաղարշակ Աբաջյանի և նրա ընտանիքի անդամների հետ ընտանիքով շուրջ 20 տարի մտերիմ փոխհարաբերությունների մեջ են, ավելին` Ռուզաննա Գարգալոյանն իր համակուրսեցին է։ Վ.Աբաջյանի հետ հիմնադրել են <<Խաչակիր>> ռազմադաստիարակչական - հասարակական կազմակերպությունը։ Ճանաչել է նաև Ալվարդ Աբրահամյանին և վերջինիս ամուսնուն` Յուրիկ Սրաբյանին։ Ալվարդ Աբրահամյանին 2009թ. անհատույց օգտագործման նպատակով հատկացրել է Երևան քաղաքի Արշակունյաց 2 հասցեում գտնվող <<Մամուլի շենքի>> 13-րդ հարկում գտնվող 13-րդ աշխատասենյակը, որտեղ վերջինս զբաղվել է <<Մենք մերոնցով>> պարբերականի խմբագրությամբ։ Ինքն էլ է աշխատել Ալվարդ Աբրահամյանի հետ։ Ալվարդ Աբրահամյանին ծանոթացրել է Վաղարշակ Աբաջյանի հետ, և նրանք աշխատավայրում հաճախակի հանդիպել են։ Նշված աշխատասենյակի բանալիներն ունեցել են միայն ինքն ու Ալվարդ Աբրահամյանը։ Այդ աշխատասենյակի բանալու իր օրինակն այլ անձանց` Արմենուհուն կամ Վաղարշակին տվել է միայն նախապես Ալվարդ Աբրահամյանի զգուշացումից հետո, և իրենց այդ պայմանավորվածությունը երբևէ չի խախտվել։ Մետաղական պահարանի բանալին եղել է բացառապես Ալվարդ Աբրահամյանի մոտ, այդ պահարանը բերել էր Յուրի Սրաբյանը, և այդտեղ Ա.Աբրահամյանը պահել է միայն փաստաթղթեր։ Նշեց, որ Ա.Աբրահամյանի աշխատասենյակի մետաղյա պահարանի միակ բանալին գտնվել է վերջինիս մոտ, որտեղ նա պահել է միայն իր փաստաթղթերը։
2011թ. սեպտեմբերի 1-ին զանգահարել է Արմենուհի Ստեփանյանն ու հետաքրքրվել Ալվարդ Աբրահամյանով և Վաղարշակ Աբաջյանով, հայտնել, որ նրանց զանգահարում, բայց չի կարողանում կապվել։ Զանգահարել է Վաղարշակին և կանչել Երևանի քաղաքապետարանի մոտ գտնվող այգի։ Ժամը 14.30-ի սահմաններում հանդիպելով նշված այգում` Վաղարշակին ասել է, որ Արմենուհին փնտրում է Ալվարդին և նրան։ Զանգահարել է Արմենուհուն և ասել, որ Վաղարշակն իր հետ է, և Արմենուհին որոշ ժամանակ անց եկել է նույն այգի։ Վերջինս Վ.Աբաջյանից հետաքրքրվել է, թե ինչ ընթացքում է բնակարանի ձեռքբերման գործընթացը։ Վաղարշակը զարմացած պատասխանել է, որ տեղյակ չէ, թե խոսքն ինչի մասին է, որից Արմենուհին վատացել է։ Վերջինս պատմել է, որ Ա.Աբրահամյանը նրանից 12.000 ԱՄՆ դոլար է վերցրել Վաղարշակ Աբաջյանի միջոցով բնակարան ձեռք բերելու համար, սակայն Ա.Աբրահամյանին չի կարողանում գտնել։ Վ.Աբաջյանն ասել է, որ Ալվարդը նրանից ևս 18.500 ԱՄՆ դոլար և 1.500.000 ՀՀ դրամ է վերցրել, վերադարձրել է միայն 18.500 ԱՄՆ դոլարը։ Ասել է նաև, որ Ա.Աբրահամյանը գումարների վերաբերյալ իրեն նույնիսկ ստացականներ է տվել, պայմանավորվել են հանդիպել վերջինիս աշխատասենյակում` զրույցը շարունակելու համար։ Արմենուհին, իրենից վերցնելով Ա.Աբրահամյանի աշխատասենյակի բանալին, գնացել է <<Մամուլի շենքի>> մոտ, իսկ` Վ.Աբաջյանը` տնից վերոնշյալ ստացականները բերելու։ Մի քանի ժամից Վ.Աբաջյանն ու Հերիքնազ Տիգրանյանը հանդիպել և վերադարձրել են այդ բանալին։ Նույն օրը` երեկոյան, Վաղարշակ Աբաջյանն ու նրա որդին` Հակոբը, եկել են իրենց շենքի բակ, որտեղ Վաղարշակը խնդրել է, որ անհրաժեշտության դեպքում ինքն ու իր ընտանիքի անդամները ցուցմունք տան, թե իբր նա 2011թ. օգոստոսի 31-ի երեկոյան այցելել է իրենց տուն և մնացել է այնտեղ մինչև ուշ գիշեր։ Վերջինս այդ խնդրանքը պատճառաբանել է նրանով, որ Արմենուհի Ստեփանյանն իրեն անհիմն մեղադրում է Ալվարդի անհետացման մեջ։ Վաղարշակի խնդրանքի մասին ինքը հայտնել է կնոջը` Լուսինե Առաքելյանին, երեխաներին` Ռուբեն և Տաթև Գեղամյաններին։ Հաջորդ օրը` 2011թ. սեպտեմբերի 2-ի ժամը 22-ի սահմաններում, Վաղարշակ և Հակոբ Աբաջյաններն իրենց <<Մերսեդես>> մակնիշի ավտոմեքենայով եկել են իրենց շենքի բակ, որտեղ Վ.Աբաջյանը խնդրել է իր ավտոտնակում պահել երկու կտոր զենք` նշելով, որ դրանք օրինական են և պատճառաբանելով, որ կարող է նրանց տանը խուզարկություն լինի, թեև մինչդատական վարույթի ընթացքում հարցաքննվելիս դրանց օրինական լինելու վերաբերյալ ոչինչ չէր նշել, ավելին, հայտնել էր, որ նրան բացի հրազեններից ի պահ է հանձնվել նաև զինամթերք, որոնք իրեն են հանձնել թե՛ Վ.Աբաջյանը, թե՛ Հակոբ Աբաջյանը։
Ընդառաջելով նրանց` բացել է ավտոտնակի դարպասը, նրանք ավտոմեքենայից իջեցրել և այնտեղ են դրել նշված հրազեններն ու փամփուշտներ։ Հաջորդ օրն իրեն է զանգահարել Արագածոտնի մարզի բնակչուհի, Ալվարդ Աբրահամյանի բարեկամուհի Վարդիշաղ Եղիազարյանը /այսուհետև նաև` Վ.Եղիազրյան կամ Վարդիշաղ/ և պահանջել վերադարձել ինչ-որ գումար։ Նրան պատասխանել է, որ ինքը Ալվարդ Աբրահամյանի հետ որևէ ֆինանսական խնդիր չունի, չի պատրաստվում է որևէ գումար վերադարձնել։ Թեև մինչդատական վարույթի ընթացքում հարցաքննվելիս վկա Ս.Գեղամյանը հայտնել էր, որ ինքն է զանգահարել Վ.Աբաջյանին և նախաձեռնել իր ավտոտնակից հրազեններն ու ռազմամթերքը տանելու գործընթացը` Դատարանում հայտնեց, թե իբր դրա նախաձեռնողը եղել է Վ.Աբաջյանը, ով 2011թ. սեպտեմբերի 2-ին իրենց տանը հյուրընկալվելիս է նման առաջարկով դիմել իրեն, մթության պայմաններում այն ստացել և տեղադրել է ավտոմեքենայի մեջ։ Զենքերն եղել փոքր տուփի մեջ, իսկ մեծը` կաշվե կտորում։ Նշեց նաև, որ Հ.Աբաջյանը դրան որևէ առնչություն չի ունեցել, բացառապես ավտոմեքենան մոտեցրել է ավտոտնակին` կատարելով վարորդի դեր։ Մինչդեռ, մինչդատական վարույթի ընթացքում հարցաքննվելիս հայտնել էր նաև, որ նույն օրը Վաղարշակն ու Հակոբը կրկին եկել են իրենց բակ և հեռացել` հրազեններն ու ռազմամթերքն ավտոտնակից հանելուց և ավտոմեքենայում տեղավորելուց հետո։
Գնահատելով վկա Ս.Գեղամյանի նախաքննական և դատաքննական վերոնշյալ իրարամերժ ցուցմունքները, հաշվի առնելով նաև գործով ամբաստանյալ Վ.Աբաջյանի դրդմամբ դեռևս մինչդատական վարույթի ընթացքում սուտ ցուցմունք տալու և վերջինիս այլուրեքությունը հաստատելու նախադեպը` առաջին ատյանի դատարանն առավել արժևորռլ և կարևորել է Ս.Գեղամյանի նախաքննական ցուցմունքները` փաստելով, որ դատաքննական ցուցմունքները պայմանավորված են Աբաջյանների ընտանիքի հետ միջընտանեկան ջերմ փոխհարաբերություններով և այդ փաստով գործով ամբաստանյալ Հակոբ Աբաջյանին հնարավորինս աջակցելու մղումով։
Բացի այդ, վկա Ս.Գեղամյանը նույնիսկ չի բողոքարկել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 2-րդ մասով գործուն զղջալու հիմքով նրա նկատմամբ քրեական հետապնդում չիրականացնելու վերաբերյալ նախաքննական մարմնի` 2012թ. ապրիլի 25-ին կայացրած որոշումը, ինչը ևս վերջինիս իրարամերժ ցուցմունքները գնահատելիս դատաքննականն արժևորելու էական փաստարկ է։
Ավելին, ի հաշիվ դատաքննականի` վկա Ս.Գեղամյանի նախաքննական ցուցմունքներն արժևորելիս դատարանը նաև հաշվի է առել այն, որ օրինական զենքը քաղաքացիաիրավական շրջանառությունից հանված, հետևաբար` առանձնատան հնարավոր խուզարկության ժամանակ առգրավվման ենթակա իր չէր, ուստի` այն փոխադրելու և Ս.Գեղամյանին ի պահ հանձնելու տրամաբանությունն առհասարակ բացակայում էր։ Ավելին, Վ.Աբաջյանի առանձնատան և կից կառույցներում 2011թ. հոկտեմբերի 27-ին կատարված խուզարկության ժամանակ հայտնաբերվել է նաև նմանատիպ այլ իրեր, այդ թվում` օդամղիչ զենք, որը, սակայն, նույն իրավիճակում անհասկանալի տրամաբանությամբ Ս.Գեղամյանին ի պահ չէր հանձնվել։
Վկա Ս.Գեղամյանը դատարանում ընդունել է, որ 2011թ. սեպտեմբերի 16-ին, որպես վկա հարցաքննության ընթացքում կատարելով Վաղարշակ Աբաջյանի խնդրանքը` սուտ ցուցմունք է տվել այն մասին, թե իբր վերջինս 2011թ. օգոստոսի 31-ին` ժամը 19-ից մինչև 00.30-ն ընկած ժամանակահատվածում, գտնվել է նախ` իրենց շենքի բակում, ապա` իրենց բնակարանում։ Ընդունել է, որ հետագայում հասկանալով իր արարքի սխալ լինելը` ճշմարտացի ցուցմունք է տվել և հայտնել իրականությունը։
Վկա Լուսինե Առաքելյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ Վաղարշակ Աբաջյանն իր ամուսնու` Սուրեն Գեղամյանի կնքահայրն է և 25 տարվա ընկերը։ Ընտանիքներով մտերիմ փոխհարաբերությունների մեջ են։ Ճանաչել է նաև Ալվարդ Աբրահամյանին, վերջինիս ամուսնուն` Յուրիկ Սրաբյանին։ Ամուսինը Ա.Աբրահամյանին ծանոթացրել է նաև Վաղարշակ Աբաջյանի հետ։ 2011թ. սեպտեմբերի 1-ին իրենց բնակարանի հեռախոսահամարին զանգահարել է Ալվարդի գործընկերուհի, իրենց ընդհանուր ծանոթ Արմենուհի Ստեփանյանը` ցանկանալով խոսել իր ամուսնու հետ։ Արմենուհին եղել է հուզված, նրանից տեղեկացել է, որ Ալվարդ Աբրահամյանը 12.000 ԱՄՆ դոլար գումար է վերցրել Վաղարշակ Աբաջյանի միջոցով բնակարան ձեռք բերելու համար, սակայն օգոստոսի 31-ից չի կարողանում կապ հաստատել Ալվարդի կամ նրա ամուսնու հետ, կասկածում է, որ Ալվարդը ողջ չէ, քանի որ չի եղել երբևէ դեպք, որ վերջինս այդքան ժամանակ զանգերի չպատասխանի։ Արմենուհին ասել է նաև, որ նույն օրը հանդիպել է Սուրեն Գեղամյանին և Վաղարշակ Աբաջյանին։ Ժամը 19-ից 20-ի սահմաններում պատուհանից տեսել է, որ ամուսինն իրենց շենքի բակում գտնվող այգում զրուցում է Վաղարշակ Աբաջյանի հետ։ Որդին նրանց սուրճ է տարել։ Չի հիշում, թե արդյոք Հակոբ Աբաջյանը այդտեղ ևս եղել է, թե` ոչ։ Քիչ անց ամուսինը բարձրացել է վերև, նրան պատմել է այն ամենը, ինչի մասին իրեն հեռախոսով հայտնել էր Արմենուհին։ Ս.Գեղամյանն իր հերթին հայտնել է, որ Վաղարշակ Աբաջյանի հետ Ա.Ստեփանյանին հանդիպել են, շարունակել, որ եթե ոստիկաններն հարցնեն, ինքն ու երեխաները պատասխանեն, որ Վ.Աբաջյանը 2011թ. օգոստոսի 31-ին` ժամը 19-ի սահմաններում, եկել է իրենց բնակարան, մնացել մինչև ուշ գիշեր` չնայած այն բանին, որ այդ օրը Վաղարշակն իրենց բնակարան չէր եկել։ Ամուսինն իրեն նաև տեղեկացրել է, որ Ա.Ստեփանյանը կասկածում է, որ Ա.Աբրահամյանի հետ որևէ բան է պատահել, որին առնչություն ունի Վ.Աբաջյանը, քանի որ վերջինս էր խառնված Ստեփանյանի համար 12.000 ԱՄՆ դոլարով բնակարան ձեռք բերելու գործում։
Դատարանում նշել է նաև, որ սուտ ցուցմունք տալու խնդրանքով իրեն դիմել է նաև անձամբ Վ.Աբաջյանը, ով խոսակցության ընթացքում չէր ընդունում որևէ անձից, այդ թվում` Ալվարդից գումար ստանալու հանգամանքը, պնդում, որ ընդհակառակը, Ալվարդն է նրանից գումար վերցրել, տվել է ստացական, իսկ պարտքը մաս-մաս վերադարձրել է։ Վ.Աբաջյանն իր առնչությունը հերքելիս ցուցադրել է նաև ինչ -որ ստացականներ։
2011թ. սեպտեմբերի 11-ին ամուսնուն կանչել են ոստիկանություն, որտեղից իմացել է, որ Ալվարդ Աբրահամյանի դին հայտնաբերվել է Կոտայքի մարզի Ողջաբերդ գյուղի մոտ։ Ոստիկանության բաժնից տուն վերադառնալով` ամուսինը որդուն` Ռուբենին և դստերը` Տաթևին, խնդրել է հարցաքննվելիս ևս հաստատել, թե իբր Վաղարշակ Աբաջյանը 2011թ. օգոստոսի 31-ին` ժամը 19-ից մինչև ուշ գիշեր, եղել է իրենց տանը։ Հետագայում հեռուստատեսությամբ է տեղեկացել, որ Վաղարշակ Աբաջյանն ու նրա որդին` Հակոբ Աբաջյանը, սպանել են Յուրիկ Սրաբյանին, նրա դիակը թաղել են Գեղարքունիքի մարզի Այրիվանք գյուղում, իսկ այնուհետև` նույն օրն սպանել են նաև Ալվարդ Աբրահամյանին և նրա դիակը թողել Կոտայքի մարզի Ողջաբերդ գյուղի մոտակայքում։
Վկա Ռուբեն Գեղամյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ 2011թ. սեպտեմբերի սկզբներին Վաղարշակ Աբաջյանն ու նրա որդին` Հակոբը, եկել են իրենց տուն, որտեղ մնացել են մոտ երկու ժամ։ Որոշ ժամանակ անց, զրույցի ընթացքում հայրը` Սուրեն Գեղամյանը Աբաջյանների ներկայությամբ դիմելով իրեն և մորը` խնդրել է բոլոր հետաքրքվող անձանց տեղեկացնել, թե իբր Վաղարշակ և Հակոբ Աբաջյանները 2011թ. օգոստոսի 31-ին եղել են իրենց բնակարանում։ Իրենց հարցաքննության հրավիրելուց հետո նախքան ցուցմունքներ տալը հայրը խորհուրդ է տվել քննիչի մոտ հայտնել ճշմարտությունը, ինչպես և ինքը վարվել է` հերքելով 2011թ. օգոստոսի 31-ին Աբաջյանների կողմից իրենց բնակարան այցելելու և այնտեղ մինչ ուշ երեկո գտնվելու հանգամանքը։ Թե ցուցմունքներ տալիս ինչպես են վարվել իր մայրն ու քույրը, տեղյակ չէ։
Վկա Տաթև Գեղամյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ 2011թ. սեպտեմբերի 1-ին կամ 2-ին Վաղարշակ Աբաջյանը և վերջինիս որդին` Հակոբը, եկել են իրենց շենքի բակ, որտեղ հայրն ու Վաղարշակը զրուցել են։ Աբաջյանների գնալուց հետո, երբ հայրը տուն է եկել, իրեն, եղբորն ու մորը` Լուսինե Առաքելյանին, ասել է, որ եթե իրենց հարցնեն, պատասխանեն, թե իբր Վաղարշակ Աբաջյանը 2011թ. օգոստոսի 31-ի երեկոյան եղել է իրենց շենքի բակում և մնացել է այնտեղ մինչև ուշ գիշեր` չնայած այն հանգամանքին, որ նշված օրը Վաղարշակ Աբաջյանն իրենց տուն և շենքի բակ չի եկել։ Ըստ հոր խոսքերի` նման խնդրանքով վերջինիս էր դիմել Վաղարշակ Աբաջյանը։
Վկա Ռաֆիկ Եղիազարյանի հրապարակված և հետազոտված ցուցմունքներով այն մասին, որ կնոջ` Վարդիշաղ Եղիազարյանի բարեկամուհի Ալվարդ Աբրահամյանը 2011թ. օգոստոսի 24-ին իրենցից պարտքով վերցրել է 10.000 ԱՄՆ դոլար` 2011թ. սեպտեմբերի 2-ին վերադարձնելու պայմանով, որի վերաբերյալ տվել է ստացական։ 2011թ. օգոստոսի 30-ին կնոջ հետ գնացել են Երևան` առողջական խնդիրներով, և քանի որ ժամանակ է եղել, գնացել են <<Մամուլի շենքում>> գտնվող Ալվարդ Աբրահամյանի աշխատասենյակ։ Օգոստոսի 31-ին զանգահարել են Ալվարդին, պայմանավորվել մյուս օրը հանդիպելու և նրան փոխանցել նրա խնդրանքով ձեռք բերած մեղրը։ Սեպտեմբերի 1-ին կնոջ հետ գնացել են Ա.Աբրահամյանի աշխատանքի վայր, սակայն նա այնտեղ չի եղել, գնացել են Ա.Աբրահամյանի բնակարան, սակայն վերջինս, նրա ամուսին Յ.Սրաբյանը ևս տանը չեն եղել։ Հաջորդ օրը` սեպտեմբերի 2-ին, կրկին գնացել են Երևան, սակայն Ա.Աբրահամյանին և նրա ամուսնուն գտել, առավել ևս` հանդիպել չի հաջողվել։ Այնուհետև գնացել են Ապարան, հանդիպել Ա.Աբրահամյանի եղբորը` Վաչիկ Աբրահամյանին, պարզել, որ վերջինս քրոջից և փեսայից ևս որևէ տեղեկություն չունի։
Վկա Զալի Ռուստամյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ 2009թ. ծանոթացել է ամուսիններ Ալվարդ Աբրահամյանի և Յուրիկ Սրաբյանի հետ, նարնց հետո ձևավորվել են ընկերական փոխհարաբերություններ։ Նշեց, որ նրանց հետ համատեղ որևէ գործ չեն ձեռնարկել, իրենց միջև գումարային որևէ խնդիր չի եղել, գործնական ծրագիր մշակելու որևէ խոսակցություն` ևս, այդ թվում` ինչ-որ մանկապարտեզներ բացելու վերաբերյալ` հերքելով այդ կապակցությամբ ամբաստանյալ Վաղարշակ Աբաջյանի վարկածը։
Նշել է, որ 2011թ. օգոստոսի 27-ին Մոսկվայից վերադարձել է Հայաստան` բարեկամներից մեկի հարսանեկան արարողությանը մասնակցելու նպատակով։ Սեպտեմբերի սկզբներին Ալվարդի եղբայր Վաչիկ Աբրահամյանը զանգահարել և հայտնել է, որ մի քանի օր է, ինչ Ալվարդից և Յուրիկից տեղեկություն չունի, նրանց հեռախոսներն անջատված են։ Խորհուրդ է տվել դիմել ոստիկանություն։ Հաջորդ օրը գործերով պետք է գար Երևան, իր ավտոմեքենայով Ապարանից վերցրել է Վաչիկ Աբրահամյանին, ժամանել են Երևան, որտեղ <<Մամուլի շենքում>> գտնվող Ա.Աբրահամյանի աշխատասենյակում հանդիպել են Արմենուհի Ստեփանյանին, վերջինիս ամուսին Վլադիմիրին նաև Վաղարշակ Աբաջյանին։ Խոսակցությանը ներկա է գտնվել մոտ 4 րոպե, որից հետո դուրս է եկել միջանցք ծխելու նպատակով։ Այդ խոսակցության ընթացքում տեղեկացել է, որ վերջին անգամ` օգոստոսի 31-ին, Յուրիկի հետ հեռախոսով խոսել է վերջինիս ընկեր Ալյոշան, որին Յուրիկն հայտնել էր, որ գտնվում է Սևանա լճի մոտ` Այրիվանք գյուղում։ Առաջարկել է ամուսիններին փնտրել այնտեղ, սակայն Վ.Աբաջյանը հայտնել է, թե ինքն այդ տարածքն արդեն ստուգել է, ամուսինները չկան, ի զուր են գնում։ Ալվարդի աշխատասենյակից դուրս գալուց հետո, այնուամենայնիվ, Վլադիմիրի և Ալյոշայի հետ ուղևորվել են Գեղարքունիքի մարզի Այրիվանք գյուղ, ձկնորսներից հարցուփորձ են արել, սակայն Ա.Աբրահամյանին և Յ.Սրաբյանին չեն գտել, ուստի վերադարձել են Երևան։ Վաչիկ Աբրահամյանն իր խորհրդով դիմել է ոստիկանություն և քրոջ ու փեսայի անհայտ կորելու վերաբերյալ հայտարարություն տվել, որից մի քանի ժամ անց Վաչիկը զանգահարել և տեղեկացրել է, որ Ալվարդի դիակը գտել են։ Երբ Վաչիկը Վ.Աբաջյանից հետաքրքրվել է, թե որտեղից է Ալվարդի աշխատասենյակի բանալին հայտնվել նրա մոտ, Վ.Աբաջյանը պատասխանել է, որ այն վերցրել է Սուրեն Գեղամյանից։
Վկա Հովհաննես Գրիգորյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ Ալվարդ Աբրահամյանը Երևանի Արշակունյաց 2 հասցեում գտնվող <<Մամուլի շենքի>> 13-րդ հարկում` իր աշխատասենյակի հարևանությամբ գտնվող Սուրեն Գեղամյանի աշխատասենյակում, զբաղվել է <<Մենք մերոնցով>> թերթի խմբագրությամբ, և իրենց միջև եղել են նորմալ փոխհարաբերություններ։ Ճանաչել է նաև Սուրեն Գեղամյանի ընկեր Վաղարշակ Աբաջյանին, ով հաճախակի այցելել է Ալվարդ Աբրահամյանին և Սուրեն Գեղամյանին։
2011թ. օգոստոսի 30-ին Ալվարդ Աբրահամյանից խնդրել է պարտքով իրեն տալ 20.000 ՀՀ դրամ գումար, և վերջինս խոստացել է հաջորդ օրը տալ։ Օգոստոսի 31-ին գնացել է Ալվարդ Աբրահամյանի աշխատասենյակ, որտեղ վերջինս եղել է միայնակ, և նա իրեն է տվել միայն 10.000 ՀՀ դրամ` ասելով, որ կարող է տալ միայն այդքանը։ Հաջորդ օրը` սեպտեմբերի 1-ին, Արմենուհի Ստեփանյանը զանգահարել է իրեն, և նրա խնդրանքով նայել ու տեսել է, որ Ալվարդ Աբրահամյանի աշխատասենյակի դուռը փակ է։ Որոշ ժամանակ անց զգացել է, որ ինչ-որ մեկն անցավ Ալվարդի աշխատասենյակի կողմ, որից հետո լսվել է այդ աշխատասենյակի դռան ձայնը։ Մոտ 20-30 րոպե անց Ա.Ստեփանյանը կրկին զանգահարել և հետաքրքվել է, թե ինքն արդյոք չի տեսել Ալվարդին։ Այդ ժամանակ վերստին մոտեցել է Ալվարդ Աբրահամյանի աշխատասենյակին, որի դռան փականը գտնվել է նորմալ վիճակում /կոտրված չէր/, Ալվարդի գրասեղանի մոտ նստած վիճակում նկատել է Վաղարշակ Աբաջյանին։ Նախկինում նրան այդ գրասեղանի մոտ նստած երբևէ չէր տեսել։ Վ.Աբաջյանից հետաքրքրվել է, թե որտեղ է Ալվարդը, որին նա պատասխանել է, որ վերջինս չի եկել։ Այդ մասին հեռախոսով հայտնել է Արմենուհի Ստեփանյանին։ Մեկ-երկու ժամ անց տեսել է, որ Ալվարդ Աբրահամյանի աշխատասենյակից դուրս են գալիս Վաղարշակ Աբաջյանը, Արմենուհի Ստեփանյանը, մի քանի այլ անձինք, որոնք այնուհետև հեռացել են։
Դատարանում նաև հայտնել է, որ Ալվարդի աշխատասենյակի մուտքի դռան բանալու օրինակ կլիներ նաև Սուրեն Գեղամյանի մոտ, քանի որ նա էր այդ աշխատասենյակն Ալվարդի օգտագործմանը տրամադրել։ Նշել է, որ այդ օրը Վաղարշակ Աբաջյանն էր Ալվարդի աշխատասենյակի դուռը բացել, հետևաբար` նրա մոտ պետք է լիներ մուտքի դռան բանալին։
Վկա Հերիքնազ Տիգրանյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ իր ընկերուհի Արմենուհի Ստեփանյանը 2011թ. սեպտեմբերի 1-ի ցերեկը զանգահարել է իրեն և հայտնելով, որ խաբվել է` խնդրել է շտապ գնալ Երևանի <<Մամուլի շենքի>> 13-րդ հարկում գտնվող, իրենց ընդհանուր ծանոթ Սուրեն Գեղամյանին պատկանող աշխատասենյակ։ Գնացել է այնտեղ, որտեղ եղել են Արմենուհին և վերջինիս եղբայր Արթուր Ստեփանյանը։ Արմենուհուց տեղեկացել է, որ 2011թ. ամռանը վերջինս Ալվարդ Աբրահամյանին է տվել 12.000 ԱՄՆ դոլար գումար` Վաղարշակ Աբաջյանի միջոցով բնակարան ձեռք բերելու համար, այդ գումարն Ալվարդն իր հերթին տվել է Վաղարշակ Աբաջյանին։ Ըստ Արմենուհու խոսքերի` Ալվարդը պարտավորվել էր մինչև սեպտեմբերի 1-ը լուծել բնակարանի հարցը, սակայն, չկարողանալով գտնել վերջինիս, Արմենուհին հանդիպել էր Վաղարշակին, ով հերքել էր Ալվարդի հետ նման պայմանավորվածություն ունենալու, վերջինիս միջոցով գումարներ ստանալու փաստը։ Մոտ մեկուկես կամ երկու ժամ անց, ստացականները ձեռքին, աշխատասենյակ է մտել նաև Վաղարշակ Աբաջյանը, ով խոսակցության ընթացքում վրդովվել և նորից ժխտել է Արմենուհի Ստեփանյանի և Ալվարդ Աբրահամյանի միջև բնակարանային և գումարային խնդիրների հետ որևէ առնչություն ունենալու փաստը։ Արմենուհու այն հարցադրմանը, թե այդ դեպքում ինչպես կմեկնաբանի առձեռն նրանից 2.000 ԱՄՆ դոլար գումար ստանալը, Վաղարշակը պատասխանել է, որ այն վերցրել է որպես Ալվարդ Աբրահամյանի կողմից նրանից վերցրած պարտքի մի մասի վերադարձ։ Վաղարշակը, լսելով, որ Ալվարդն ու վերջինիս ամուսին Յուրիկն անհետացել են, Արմենուհուն առաջարկել է օգնություն` Ալվարդին գտնելու դեպքում գումարները հետ ստանալու առումով։ Մտածելով, որ Ալվարդ Աբրահամյանը և վերջինիս ամուսին Յուրիկ Սրաբյանը գուցե և խարդախություն են կատարել` Արմենուհուն խորհուրդ է տվել անհապաղ դիմել ոստիկանություն, սակայն Վ.Աբաջյանը դա համարել է անտեղի շտապողականություն, խորհուրդ է տվել 1-2 օր սպասել, անընդհատ կրկնել է, որ խոստանում է Ալվարդից անձամբ գտնել և ամբողջությամբ ստանալ Արմենուհու գումարը, այնպես, ինչպես նրանից հետ է ստացել իր 18.000 ԱՄՆ դոլար պարտքը։ Մոտ երկու ժամ զրուցելուց հետո, քանի որ իր աշխատանքի վայրը Այգեստան փողոցում է, իսկ Վաղարշակն այդ կողմ պետք է գնար, վերջինիս հետ նույն տաքսի ավտոմեքենայով գնացել են նախ` Երևանի քաղաքապետարան, Սուրեն Գեղամյանին են հանձնել Ալվարդ Աբրահամյանի աշխատասենյակի բանալին, ապա` Այգեստան թաղամաս։ Արմենուհին և Արթուրը հեռացել են պատահական տաքսի ավտոմեքենայով։ Ճանապարհին` տաքսու մեջ, Վաղարշակը մի քանի անգամ կրկնել և պնդել է, որ պետք չէ շտապել և դիմել ոստիկանություն, կարևորն Ալվարդ Աբրահամյանին գտնելն է, իսկ ինքը բազմաթիվ ձևեր գիտի գումարը հետ ստանալու և Արմենուհու գումարը ևս կստանա նրանից։
Ընդունել է, որ 2011թ. ամռանը Արմենուհու խնդրանքով նրան թելադրել է ստացականի բովանդակությունը, սակայն նշեց, որ այդ պահին տեղյակ չէր, թե Արմենուհուն ինչ նպատակով էր անհրաժեշտ այդ խորհրդատվությունը։ Հետագայում է Արմենուհուց պարզել, որ այդ ստացականը գրվել է բնակարան ձեռք բերելու խնդրով։ Ալվարդի անհետացման վերաբերյալ ՀՀ ոստիկանության Նորք Նորքի բաժին ուղղված Արմենուհու հաղորդումը ձևակերպելիս դարձյալ վերջինիս ինքն է աջակցել` անհրաժեշտ խորհրդատվություն տրամադրելով։
Վկա Արթուր Ստեփանյանի ցուցմունքներով. Վերջինս դատարանում հայտնել է, որ քրոջ` Արմենուհի Ստեփանյանից տեղեկացել է, որ նրա գործընկեր, <<Մենք մերոնցով>> թերթի խմբագիր Ալվարդ Աբրահամյանն առաջարկել է շուկայականից ցածր գնով` 12.000 ԱՄՆ դոլարով Երևան քաղաքում բնակարան ձեռք բերել, որը կազմակերպելու էր նրանց ընդհանուր ծանոթ Վաղարշակ Աբաջյանը։ Արմենուհու խնդրանքով այդ նպատակով վերջինիս է տվել 2.000 ԱՄՆ դոլար գումար, որը 2011թ. հուլիսին իրենց տանը քույրը փոխանցել է Ալվարդ Աբրահամյանին։ Այդ օրը դիմելով քրոջը` հետաքրքրվել է, թե ինչու այդ թեմայով չի խոսում անմիջապես Վաղարշակ Աբաջյանի հետ, որին արձագանքելով` Ալվարդ Աբրահամյանը հայտնել է, որ Վաղարշակը խուսափում է այդ թեմայով որևէ այլ անձի հետ խոսել։ Ալվարդը նաև խոստացել է բնակարանը չստացվելու դեպքում մոտ 47.000 ԱՄՆ դոլարի փոխհատուցում, որով հնարավոր կլիներ բնակարան ձեռք բերել։ Ալվարդը հանգստացրել և վստահեցրել է, որ տեսել է Վաղինակի տան սեփականաշնորհման գրքույկը, տունը վերջինիս անունով է, անհրաժեշտության դեպքում կդիմի դատարան և Վաղարշակից փողերն հետ կստանա։ Ալվարդը նաև նշել է, որ ստացականները տալիս է միայն ինքը, Վաղարշակի հետ Արմենուհին գործ չունի, գործարքի համար ինքն է պատասխանատու։
2011թ. սեպտեմբերի 1-ին Արմենուհին զանգահարել և ասել է, որ խաբվել է, Ալվարդ Աբրահամյանին չի կարողանում գտնել, խնդրել է գնալ <<Մամուլի շենք>>։ Գնացել է այնտեղ և այդ շենքի բակում հանդիպել է Արմենուհու ընկերուհի Հերիքնազ Տիգրանյանին, Արմենուհուն, ով ասել է, որ Վաղարշակ Աբաջյանը նրան հայտնել է, որ բնակարանի մասին խոսակցություններից տեղյակ չէ։ Քիչ անց եկել է նաև Վաղարշակ Աբաջյանը` ստացականներով հանդերձ, և իրենք բարձրացել են Ալվարդ Աբրահամյանի աշխատասենյակ։ Վաղարշակը դժվարացել է դուռը բացել, ուստի նրանից բանալին վերցրել և այն ինքն է բացել։ Արմենուհին նյարդայնացած դիմել է Վաղարշակին` փորձելով պարզել, թե որտեղ է Ալվարդը, սակայն նա պատասխանել է, որ տեղյակ չէ։ Վաղարշակ Աբաջյանն ասել է, որ ինքը տեղյակ չի եղել, որ Ալվարդ Աբրահամյանն իր անունից խոստումներ է տվել ցածր գներով բնակարան ձեռք բերելու մասին։ Արմենուհու այն հարցին, թե ինչպես կմեկնաբանի այն, որ 2.000 ԱՄՆ դոլար գումարն առձեռն ստացել է Վաղարշակը, վերջինս պատասխանել է, որ այդ գումարը վերցնելով` կարծել է, թե Ալվարդ Աբրահամյանը Արմենուհու միջոցով վերադարձնում է նրան պարտք եղած գումարի մի մասը։ Վաղարշակը ներկայացրել է ստացականներ, հայտնել, թե իբր Ալվարդն իրեն մոտ 18.000 ԱՄՆ դոլար գումար է պարտք։ Արմենուհին հայտնել է, որ դիմելու է ոստիկանություն, սակայն Վաղարշակը հորդորել է այդ քայլին դեռևս չդիմել` պատճառաբանելով, որ ավելորդ քաշքշուկ կառաջանա, անտեղի ժամանակ կկորի, միաժամանակ խոստացել է Ալվարդին գտնելու դեպքում այդ գումարը նրանից ետ ստանալ։ Հարցին, թե ինչպես պետք է գումարը ստանա, Վաղարշակը պատասխանել է, որ այդ ձևը նրան հայտնի է` օրինակ բերելով այն, թե ինչպես է Ալվարդից գումարը ստացել։
Դատարանում նաև նշել է, որ Արմենուհին իրեն հետագայում պատմել է, որ մեկ անգամ Ալվարդի աշխատասենյակում ականատես է եղել նրան, թե ինչպես է վերջինս Արմենուհու տրամադրած գումարը փոխանցում Վաղարշակին։
Վկա Մարտին Մարգարյանի հրապարակված և հետազոտված ցուցմունքներով այն մասին, որ Վաղարշակ Աբաջյանին ճանաչել է 2007թվականին, երբ վերջինիս կնոջ` Ռուզաննա Գարգալոյանի մոտ ուսանել է իր դուստրը։ Այդ կապակցությամբ ընտանիքներով մտերմացել են։ 2011թ. սեպտեմբերի 12-ին Վաղարշակ Աբաջյանի խնդրանքով գնացել է նրա տուն, որտեղ վերջինս խնդրել է իրեն հարցաքննության հրավիրելու դեպքում ցուցմունք տալ և հաստատել, թե իբր Վաղարշակն իրենից 15.000 ԱՄՆ գումար է վերցրել, ապա վերադարձրել։ Որևէ վտանգ չկանխազգալով` համաձայնել է կատարել Վ.Աբաջյանի խնդրանքը, այդ մասին նույն օրը` երեկոյան, հայտնել է կնոջը` Նունե Բարսեղյանին։ Թեև վերջինս խորհուրդ է տվել նման քայլի չդիմել, սակայն 2011թ. սեպտեմբերի 17-ին Վ.Աբաջյանի խնդրանքով վերջինիս, Հակոբ Աբաջյանի և նրանց փաստաբանի հետ գնացել են ՀՀ ոստիկանության Կոտայքի բաժին, Վ.Աբաջյանն իր հետ առանձնազրույցի ժամանակ կրկնելէ խնդրանքը` պարզաբանելով, որ ինքն ընդամենը վկա է` նշելով նաև, որ նա մի կնոջ գումար է տվել, որի ամուսինը վերջինիս սպանել և դիմել է փախուստի։ Ի կատարումը Վ.Աբաջյանին տված խոստման` որպես վկա հարցաքննվելիս տվել է սուտ ցուցմունք` հայտնելով, թե իբր Վ.Աբաջյանը 2010թ. նոյեմբերին իրենից պարտքով ստացել է 15.000 ԱՄՆ դոլար գումար, որը մաս-մաս, երեք փուլերով վերադարձրել է 2011թ. հուլիս-օգոստոս ամիսների ընթացքում։ Միայն հետագայում հեռուստատեսությամբ հեռարձակվող հաղորդումներից է տեղեկացել, որ Վաղարշակ և Հակոբ Աբաջյաններին կալանավորել են և նրանք մեղադրվում են ամուսինների սպանության կատարման մեջ։ Հանդիպել է Ռ.Գարգալոյանի հետ, խոսակցության ընթացքում նրանից տեղեկացել, որ Սուրեն Գեղամյանը փոխել է ցուցմունքը և հայտնել ճշմարտությունը, որի պատճառով Վ. և Հ.Աբաջյաններին ձերբակալել են։ Երբ երկրորդ անգամ են իրեն հրավիրել հարցաքննության, որպես վկա հարցաքննվելիս տվել է արդեն ճշմարտացի ցուցմունքներ` Վ.Աբաջյանի վերոնշյալ խնդրանքի վերաբերյալ հայտնելով ողջ եղելությունը։
Վկա Նունե Բարսեղյանի հրապարակված և հետազոտված ցուցմունքներով այն մասին, որ Վաղարշակ Աբաջյանին և նրա ընտանիքի անդամներին ճանաչել է 2007թվականից, երբ դուստրն ուսանել է Աբաջյանի կնոջ` Ռուզաննա Գարգալոյանի մոտ, և իրենց ընտանիքների միջև մտերիմ փոխհարաբերություններ են ձևավորվել։ 2011թ. սեպտեմբերի 11-ին, երբ ամուսինու` Մարտին Մարգարյանի հետ գտնվել են Գյումրիում, Վաղարշակ Աբաջյանը մի քանի անգամ զանգահարել է ամուսնուն` առաջարկելով հանդիպել։ Հաջորդ օրն ամուսինը գնացել է Վ.Աբաջյանի տուն, որտեղից վերադառնալուց հետո պատմել, որ վերջինս խնդրել է նրան գնալ ոստիկանություն և սուտ ցուցմունք տալ, թե իբր պարտքով Վ.Աբաջյանին մեծ գումար է տվել, որը հետագայում նա վերադարձրել է։ Վ.Աբաջյանն ամուսնուն նաև տեղեկացրել էր, որ նրան ծանոթ ինչ-որ ամուսինների միջև վիճաբանություն է տեղի ունեցել, որի կապակցությամբ է առաջացել նման սուտ ցուցմունքներ տալու անհրաժեշտությունը։ Ամուսնուն խորհուրդ է տվել նման քայլի չդիմել։ Հետագայում հեռուստատեսությամբ հեռարձակվող հաղորդումներից է տեղեկացել, որ Վաղարշակ և Հակոբ Աբաջյանները մեղադրվում են գումարային ինչ-որ խնդիրների շուրջ ամուսինների սպանություն կատարելու մեջ։
Վկա Նունե Պապիկյանի հրապարակված և հետազոտված ցուցմունքներով այն մասին, որ Ալվարդ Աբրահամյանի հետ 2007թ. աշխատել է <<Երևան>> ամսագրում, մտերմացել են, ճանաչել է նաև Ալվարդի ամուսնուն` Յուրիկ Սրաբյանին։ 2010թ. դարձյալ Ալվարդի միջոցով ծանոթացել է Վաղարշակ Աբաջյանին, ով ներկայացել է որպես <<Խաչակիր>> հասարակական կազմակերպության նախագահ։
2010թ. նոյեմբերին Ա.Աբրահամյանը Վաղարշակ Աբաջյանին փոխանցելու նպատակով ամսեկան 5% տոկոսադրույքով խնդրել է 1.000.000 ՀՀ դրամ գումար։ Համաձայնել է այդ գումարը տրամադրել` պայմանով, որ Վաղարշակն անձամբ այդ գումարը ստանա և ստացական գրի։ Հանդիպել են Ա.Աբրահամյանի <<Մենք մերոնցով>> թերթի խմբագրությունում` Երևան քաղաքի Արշակունյաց 2 շենքի 13-րդ հարկում, որտեղ Վ.Աբաջյանը ստացական է գրել այն մասին, որ ստացած 1.000.000 ՀՀ դրամ գումարը պարտավորվում է վերադարձնել 2011թ. օգոստոսին։ Միայն դրանից հետո է Վ.Աբաջյանին տրամադրել այդ գումարը, նույն պահին Ալվարդ Աբրահամյանը Վ.Աբաջյանից պարտքով վերցրել է այդ գումարից 70.000 ՀՀ դրամը, իսկ գումարի մնացած մասը Վ.Աբաջյանը դրել է գրպանը։ Ամեն ամիս այցելել է Ալվարդի աշխատասենյակ, նրանից ստացել ամսեկան 50.000-ական ՀՀ դրամ գումարի չափով տոկոսները։ Եղել են դեպքեր, որ տոկոսները ստանալուն ներկա է գտնվել նաև Վ.Աբաջյանը։ 2011թ. օգոստոսի կեսերին զանգահարել է Վ.Աբաջյանին, առաջարկել վերադարձնել մայր գումարը, սակայն վերջինս խնդրել է սպասել` պատճառաբանելով, որ տվյալ պահին գումար չունի։
2011թ. սեպտեմբերի 1-ին Արմենուհի Ստեփանյանը հեռախոսով հայտնել է, որ չի կարողանում գտնել Ալվարդ Աբրահամյանին, ով նրանից 12.000 ԱՄՆ դոլար է վերցրել` Վաղարշակ Աբաջյանի միջոցով բնակարան ձեռք բերելու համար։ Անձամբ զանգահարել է Ալվարդ Աբրահամյանին, սակայն վերջինիս հեռախոսն եղել է անջատված։ Զանգահարել է Վ.Աբաջյանին, իր եղբոր` Ռաֆիկ Պապիկյանի հետ այցելել են նրա տուն, սակայն Վ.Աբաջյանը հայտնել է, թե չի կարող գումարն ամբողջությամբ վերադարձնել, առաջարկել է այն մարել մաս-մաս։ Այդ առաջարկին չեն համաձայնել և հայտնել են, որ դիմելու են դատարան։ Հաջորդ օրը Ռ.Պապիկյանը կրկին հանդիպել է Վ.Աբաջյանին, սակայն վերջինս դարձյալ գումարը չի վերադարձրել` պատճառաբանելով, որ ի վիճակի չէ ամբողջությամբ դա կատարել։ Վ.Աբաջյանի հետ կրկին խոսել և նրան տեղեկացրել է, որ դիմելու է իրավապահ մարմիներին, որից հետո` միայն 2011թ. սեպտեմբերի 3-ին, վերջինս զանգահարել և հանդիպման ժամանակ ամբողջությամբ իր գումարը վերադարձրել է։ Վ.Աբաջյանի տված ստացականի վրա գրել և հաստատել է գումարն ամբողջությամբ ստանալու փաստը, որից հետո այդ ստացականը վերադարձրել է Վ.Աբաջյանին։
Նույն ցուցմունքում վկա Ն.Պապիկյանը նաև նշել է, որ վերջին անգամ Ա.Աբրահամյանին, վերջինիս հարևանուհու հետ հանդիպել է 2011թ. օգոստոսի 31-ի առավոտյան` Նոր Նորքի 2-րդ զանգվածի շուկայում` գնումներ կատարելիս, իր ավտոմեքենայով նրան տարել է տուն։ Դրանից հետո Ա.Աբրահամյանի հետ գնացել են Զեյթունի 8-րդ հիվանդանոց` պլաստիկ վիրահատության համար բժշկին հանդիպելու նպատակով, սակայն բժիշկը տեղում չի եղել։ Ա.Աբրահամյանից բաժանվելուց առաջ վերջինս հայտնել է, որ գնալու է աշխատավայր։
Վկա Վահե Տերտերյանի ցուցմունքներով, համաձայն որոնց` 2011թ. օգոստոսին ընկերոջ ամառանոցում ծանոթացել է նրա բարեկամ Հակոբ Աբաջյանի հետ, ընկերացել են։ Ծանոթացել է նաև Հակոբ Աբաջյանի հոր` Վաղարշակ Աբաջյանի և նրա ընտանիքի մյուս անդամների հետ։ Հյուրընկալվել է նրանց տանը և նույնիսկ Հակոբ Աբաջյանի հրավերով 2011թ. օգոստոսի վերջին երկու օր միասին հանգստացել են Գեղարքունիքի մարզի գյուղերից մեկում գտնվող մի ամառանոցում։ Հաճախ է իր բջջային 095-033711 հեռախոսահամարից զանգահարել է Հակոբ Աբաջյանի 055-416681 հեռախոսահամարին, որը ֆիքսված է եղել իր բջջային հեռախոսում։ Նշեց նաև, որ 2011թ. օգոստոսի 31-ին իր հեռախոսահամարից զանգահարել է Հակոբ Աբաջյանի 055-416681 հեռախոսահամարին, խոսել նրա հետ։ Պնդեց նախաքննական, այդ թվում` Հակոբ Աբաջյանի հետ առերես ցուցմունքները` նշելով սակայն, որ իր մասնակցությամբ կատարված հարցաքննության արձանագրությունների մեջ ժամերի ճիշտ արձանագրման վրա ուշադրություն չի դարձրել, թեև ՀՀ ոստիկանության Աբովյանի բաժին է ուղեկցվել 2011թ. հոկտեմբերի 26-ին` ժամը 21.30-ի սահմաններում և ցուցմունքները տվել է դրանից հետո:
Վկա Սմբատ Արաբաջյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ հաճախ այցելելով կնոջ մորը` Երևան քաղաքի Այգեստան 10-րդ փողոցի 20-րդ տանը բնակվող Անահիտ Թայիրյանին, ծանոթացել և մտերմացել է վերջինիս հարևան Վաղարշակ Աբաջյանի, նրա որդու` Հակոբ Աբաջյանի և ընտանիքի մյուս անդամների հետ։ Հաճախ իր ծառայողական բջջային 095-988338 հեռախոսահամարից զանգահարել է Հակոբ Աբաջյանի 055-416681 և Վաղարշակ Աբաջյանի 093-060104 հեռախոսահամարներին։ 055-416681 հեռախոսահամարը մշտապես շահագործել է Հակոբ Աբաջյանը և չի եղել մի դեպք, որ այդ հեռախոսահամարը շահագործի Վաղարշակ Աբաջյանը կամ որևէ այլ անձ։ 2011թ. օգոստոսի 31-ին` ժամը 19.10-ին, իր հեռախոսահամարից զանգահարել է Հակոբ Աբաջյանի 055-416681 հեռախոսահամարին և խոսել է վերջինիս հետ։
Անչափահաս վկա Մանան Աբաջյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ 2011թ. օգոստոսի 31-ին` ժամը 13-ի սահմաններում, իրենց տուն եկած ճաղատ տղամարդը /ըստ դատաքննության տվյալների` տուժող Յուրիկ Սրաբյանը/ ոչ թե միայնակ է հեռացել, այլ հոր և եղբոր` Վաղարշակ և Հակոբ Աբաջյանների հետ միասին` իրենց <<Մերսեդես>> մակնիշի ավտոմեքենայով։
Դատարանում նշել է, որ թեև 2011թ. օգոստոսի 31-ին այդ անծանոթ տղամարդը իրենց տանն, իրոք, եղել է, սակայն նախաքննական ցուցմունքները գրել է ոստիկանության օպերատիվ աշխատակիցների հոգեբանական սպառնալիքների ազդեցությամբ, ինչպես նաև քննիչի թելադրանքով, իսկ իր հարցաքննությանը մայրը` օրինական ներկայացուցիչ Ռուզաննա Գարգալոյանը, ներկա չի գտնվել։
Մինչդեռ հրապարկված և հետազոտված 2011թ. հոկտեմբերի 26-ի նախաքննական ցուցմունքի համաձայն` Աբովյան քաղաքում իրականացված վկա Վ.Աբաջյանի հարցաքննությանը մասնակցել է թե՛ օրինական ներկայացուցիչ Ռուզաննա Գարգալոյանը, թե՛ մանկավարժ Քնարիկ Գասպարյանը, իսկ անչափահաս վկա Մ.Աբաջյանն իր ձեռքով արձանագրել է, որ նրան պարզաբանվել է որպես վկայի իր իրավունքներն ու պարտականությունները, փաստաբանի ներկայության կարիք չունի։
Վկա Հովհաննես Եղիազարյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ եղբորից` Ռաֆիկ Եղիազարյանից տեղեկացել է, որ վերջինս և նրա կին Վարդիշաղ Եղիազարյանը բնակարան ձեռք բերելու նպատակով Ալվարդ Աբրահամյանին 2011թ. օգոստոսին տվել են 10.000 ԱՄՆ դոլար գումար, սակայն Վաղարշակ և Հակոբ Աբաջյանները Ալվարդ Աբրահամյանին ու նրա ամուսնուն սպանել են։ Եղբայրն ու նրա կինն այդպես էլ բնակարանի տեր չեն դարձել, բուժման նպատակով 2011թ. նոյեմբերին մեկնել են Եվրոպա և մինչ օրս չեն վերադարձել։ Ալվարդին տված այդ գումարը Ռաֆիկ Եղիազարյանի մոտ գոյացել էր Արագածոտնի մարզի Կարբի գյուղում գտնվող վերջինիս առանձնատան վաճառքից։
Դեպքի վայրի /նաև տուժող Ալվարդ Աբրահամյանի դիակի/ զննության արձանագրությամբ, համաձայն որի` 2011թ. սեպտեմբերի 1-ին ժամը` 11.05-ից մինչև 12.35-ն ընկած ժամանակահատվածում, կատարված քննչական այդ գործողության ընթացքում Կոտայքի մարզի Ողջաբերդ գյուղի <<Չարենցի կամար>> հուշարձանից մոտավորապես 500 մետր, իսկ Երևան-Ողջաբերդ ավտոճանապարհից մոտ 40 մետր հեռավորության վրա` աղբով լցված փոսի մեջ, հայտնաբերվել է պարանոցին երկակի ճմլման ակոսների հետքով կնոջ դիակ` դեմքով դեպի ներքև։ Հագին եղել է սպիտակ <<բլուզկա>>, սպիտակ կրծքկալ, սպիտակամարմնագույն անդրավարտիք, որի հետույքի շրջանը և ազդրերի հետին մակերեսի շրջանն եղել է հողոտված։ Հետույքի վրա նկատվել են տարածուն քերծվածքի տեղամասեր, որի վրա կեղևակազմման որևէ երևույթ չի հայտնաբերվել։ Դիակի ձեռքերին եղել են դեղին և սպիտակ մետաղից զարդեր։ Դիակային բծերը տեղակայված են եղել դեմքի, որովայնի, վերջույթների առաջային մակերեսներին։ Պարանոցի վերին երրորդականում` հորիզոնական տեղակայությամբ, հայտնաբերվել են թվով 2 ընդհատվող հորիզոնական ճմլման ակոսներ։ Զննման մասնակից դատաբժշկական բնագավառի մասնագետ Ա.Մինասյանի հայտարարության համաձայն` տուժողի մահը վրա է հասել ոչ շուտ, քան 24 ժամ առաջ։
Դիակը ճանաչման ներկայացնելու արձանագրությամբ, որ Վաչիկ Աբրահամյանը, ուսումնասիրելով Կոտայքի մարզի Ողջաբերդ գյուղի մոտակայքում հայտնաբերված կնոջ դիակը, հայտարարել է, որ դա իր քրոջ` Ալվարդ Աբրահամյանի դին է։
Ալվարդ Աբրահամյանի վերաբերյալ դիակի դատաբժշկական փորձաքննության 2011թ. հոկտեմբերի 6-ի թիվ 272 եզրակացությամբ, համաձայն որի` վերջինիս մահը վրա է հասել մեխանիկական շնչահեղձությունից` պարանոցի օրգաններն օղով սեղմելու հետևանքով։ Տվյալ հետևությունը հիմնավորվում է ինչպես դատահյուսվածքաբանական ուսումնասիրության տվյալների վրա, այնպես էլ դիակի դատաբժշկական փորձաքննության ընթացքում հայտնաբերված, պարանոցի` կենդանության ժամանակվա միջին երրորդականում մաշկի կրկնակի, բայց հորիզոնական, կարմրավուն մագաղաթաձև ճմլման ակոսների առկայությամբ, կողմնային և միջանկյալ թմբիկներով, արյունազեղումների առկայությամբ` ճմլման ակոսների ընթացքով պարանոցի փափուկ հյուսվածքների մակերեսներին, թոքերի սուր էմֆիզեմայի, ինչպես նաև` արագահաս մահվանը բնորոշ նշանների առկայությամբ։
Պարանոցի միջին երրորդականում` համարյա հորիզոնական տեղակայությամբ, առկա են թվով երկու, միմյանց հետ հատվող ճմլման ակոսներ։ Նրանցից վերինը ընթանում է կզակից մոտ 6,5 սմ ցած, միջին գծից դեպի ձախ մոտ 11,5 սմ երկարությամբ մինչև պարանոցի ձախ կողմնային մակերես, որտեղ և ավարտվում է։ Գրեթե ամենուր ակոսն ունի մոտ 0,15 սմ լայնություն, ստորին գալարի համամետ քիչ ավելի թույլ է արտահայտված։ Ակոսներից ստորինն ընթանում է կզակից մոտ 7,8 սմ ցած, միջին գծից դեպի ձախ մոտ 8,8 սմ երկարությամբ մինչև պարանոցի ձախ կողմնային մակերես, որտեղ և ավարտվում է։Պարանոցի ձախ կեսում գրեթե ամենուր ակոսն ունի մոտ 0,2 սմ լայնություն։ Ստորին ակոսը միջին գծից դեպի աջ ունի արյունազեղման տեսք` մինչև մոտ 0,8 սմ լայնություն, միջին գծից մոտ 11 սմ աջ երկատվում է, երկատված գալարներն քիչ աղեղնաձև են, վերին եզրերն ուղղված են դեպի ցած, ստորինը` դեպի վեր։ Վերին գալարն ունի մոտ 5,3 սմ երկարություն, ստորինը` մոտ 7 սմ։ Նշված ակոսներն ավարտվում են պարանոցի հետին մակերեսին` համարյա միջին գծով։
Հայտնաբերված ճմլման ակոսներն առաջացել են կենդանության օրոք` մահվանից քիչ առաջ, համեմատաբար պինդ առարկայի անմիջական ներգործությամբ, մահվան անմիջական պատճառի հետ գտնվում են ուղղակի անմիջական կապի մեջ։ Նշված վնասվածքը կարող էր պատճառվել ինչպես մեկ, այնպես էլ մեկից ավել անձանց կողմից։
Ելնելով դիակի հայտնաբերման վայրում և դիակի դատաբժշկական փորձաքննության ընթացքում ուսումնասիրված վաղ դիակային երևույթների զարգացվածության աստիճանից` կարելի է ենթադրել, որ Ա.Աբրահամյանի մահը վրա է հասել դիակի դատաբժշկական փորձաքննությունից ոչ շուտ, քան մոտ 24 ժամ առաջ /ըստ վերոնշյալ եզրակացության ներածական մասի` փորձաքննությունը սկսվել և ավարտվել է 2011թ. սեպտեմբերի 1-ին` ժամը 17.00-ից 20.00-ն ընկած ժամանակահատվածում/։
Ալվարդ Աբրահամյանի դատաբժշկական փորձաքննության ընթացքում հայտնաբերվել են նաև քերծվածքներ դեմքին, որովայնի առաջային և աջ կողմնային մակերեսին, աջ նախաբազկի ստորին կեսի և աջ դաստակի թիկնային մակերեսին, հետույքին, որոնք հասցված են հետմահու` բութ առարկաների կամ գործիքների ներգործությամբ։ Ա.Աբրահամյանի դիակի բերանի խոռոչի, հեշտոցի, հետանցքի և նրանց շրջակայքի պարունակություններից պատրաստված տամպոններում հայտնաբերվել են սերմնաէակներ։ Հետանցքի շրջանում հայտնաբերվել է նախկին վնասվածքի ապաքինումից գոյացած տեղամաս, որն ունի ոչ պակաս, քան ամիսների վաղեմություն։
Դեպքի վայրի /նաև տուժող Յուրիկ Սրաբյանի դիակի/ զննման արձանագրությամբ, համաձայն որի` 2011թ. հոկտեմբերի 28-ին` ժամը 12.10-ից մինչև 13.20-ն ընկած ժամանակահատվածում կատարված քննչական այդ գործողության ընթացքում զննման մասնակից Հակոբ Աբաջյանի մատնանշած վայրից, որը գտնվում է Սաշա Մուքոյանի առանձնատուն տանող ճանապարհից մոտ 20 մետր հեռավորության վրա, հանվել է արական սեռի դիակ, հագին` սև հողածածկով կիսավարտիք, գորշ հողածածկով կիսագուլպաներ։
Դիակը ճանաչման ներկայացնելու արձանագրությամբ, համաձայն որի` Հովհաննես Սրաբյանը, ուսումնասիրելով Այրիվանք գյուղի տարածքում` Հակոբ Աբաջյանի մատնացույց արած վայրից` հողի, բետոնի և քարերի տակից հանված դիակը, հայտարարել է, որ դա իր հոր` Յուրիկ Սրաբյանի դին է։
Յուրիկ Սրաբյանի վերաբերյալ դիակի դատաբժշկական փորձաքննության 2011թ. դեկտեմբերի 5-ի թիվ 355 եզրակացությամբ, համաձայն որի` վերջինիս մահը վրա է հասել մեխանիկական շնչահեղձությունից, հնարավոր է` պարանոցի օրգանները ձեռքով սեղմելու հետևանքով, հնարավոր է նաև գանգի բութ, փակ վնասվածքից։ Տվյալ հետևությունները հիմնավորվում են ինչպես դատահյուսվածքաբանական ուսումնասիրության տվյալների վրա, այնպես էլ դիակի դատաբժշկական փորձաքննության ընթացքում դիակի խիստ արտահայտված նեխային փոփոխությունների ֆոնի վրա` ծոծրակային շրջանի փափուկ հյուսվածքներում, կարծրենիում, պարանոցի մաշկի խորանիստ շերտերում և պարանոցի մկանների աջ և ձախ կեսերի առաջակողմնային մակերեսներին, թոքահյուսվածքներում հայտնաբերված արյունազեղումների առկայությամբ։ Նշված վնասվածքները հասցվել են կենդանության օրոք` մահից քիչ առաջ, պարանոցի շրջանի արյունազեղումները` հնարավոր է նաև պարանոցը ձեռքերով սեղմելու հետևանքով, մահվան անմիջական պատճառի հետ գտնվում են ուղղակի անմիջական կապի մեջ։ Գլխի ծոծրակային շրջանի և կարծրենու արյունազեղումներն առաջացել են բութ առարկայի/ների/ կամ բութ գործիքի/ների/ ներգործությամբ, նրանց կապը մահվան հետ որոշել հնարավոր չէ նեխման հետևանքով ուղեղանյութի բացակայության պատճառով։ Ինչպես առանձին-առանձին, այնպես էլ իրենց համադրությամբ նշված վնասվածքները կենդանի մարդկանց մոտ սովորաբար պատճառում են առողջության ծանր վնաս։ Նշված վնասվածքներն ստանալուց հետո Յուրիկ Սրաբյանն ամենայն հավանականությամբ չէր կարող կատարել ինքնուրույն գործողություններ։ Որոշել հայտնաբերված վնասվածքների պատճառման հաջորդականությունը հնարավոր չէ։ Առաջնակի արտաշիրիմված, չհերձված, արտահայտված դիակային նեխման, քայքայման, չորացման ենթարկված, նեխման հետևանքով ուղեղանյութի, մաշկածածկույթների, փափուկ հյուսվածքների որոշ տեղամասերի բացակայությամբ վերոնշյալ դիակի դատաբժշկական փորձաքննության ընթացքում վնասվածքը պատճառող գործիքի ձևի, չափի, քաշի և այլ մասնավոր ու ընդհանուր հատկանիշների մասին դատելու հնարավորություն տվող հատկանիշներ չեն հայտնաբերվել։ Վնասվածքները ստանալու պահին Յուրիկ Սրաբյանը կարող էր գտնվել բոլոր հնարավոր դիրքերում։ Դիակի նեխման, քայքայման, չորացման, գլխուղեղի, փափուկ հյուսվածքների որոշ ֆրագմենտների բացակայության ֆոնի վրա չի բացառվում որոշ այլ /այդ թվում և առանց ոսկրային համակարգի և ներքին օրգանների վնասումով հրազենային/ վնասվածքների առկայությունը և դրանց անհետացումը` քայքայված հյուսվածքների հետ։ Ելնելով դիակի դատաբժշկական փորձաքննության ընթացքում ուսումնասիրված ուշ դիակային երևույթների զարգացվածության աստիճանից` կարելի է ենթադրել, որ Յուրիկ Սրաբյանի մահը վրա է հասել դիակի դատաբժշկական փորձաքննությունից ոչ շուտ, քան մոտ 45-ից 50 օր և ավելի առաջ /ըստ վերոնշյալ եզրակացության ներածական մասի` փորձաքննությունը սկսվել և ավարտվել է 2011թ. հոկտեմբերի 28-ին` ժամը 13-ից մինչև 18-ն ընկած ժամանակահատվածում/։
Յուրիկ Սրաբյանի դիակից վերցրած մկանի մեջ սպիրտ և թմրանյութեր չեն հայտնաբերվել /մահը վրա հասնելու պահին եղել է սթափ/, վերջինիս մկանը պատկանում է <<Ա>> խմբին։ նույն եզրակացության հետազոտական մասի համաձայն` Յ.Սրաբյանի դիակի և դրա վրա առկա հագուստների արտաքին զննման ժամանակ եղել են գորշավուն վարտիք և գորշ գուլպաներ։
Գործով ամբաստանյալների բնակության վայրում` Երևանի Այգեստան 10-րդ փողոցի 22-րդ տանը կատարված խուզարկության արձանագրությամբ, համաձայն որի` 2011թ. հոկտեմբերի 27-ին` ժամը 18.15-ից մինչև 23.07-ն ընկած ժամանակահատվածում կատարված քննչական այդ գործողության ընթացքում առանձնատան սեփականատեր Ռ.Գարգալոյանը կամովին ներկայացրել է ամուսնուն պատկանող փաստաթղթերը, որոնց մեջ հայտնաբերվել և առգրավվել են Ալվարդ Աբրահամյանի անվամբ կազմված մեկական պարտավորագրեր` Վաղարշակ Աբաջյանի հանդեպ ունեցած 18.500 ԱՄՆ դոլարի և 1.500.000 ՀՀ դրամի պարտքերի վերաբերյալ։ Քննչական այդ գործողության ընթացքում հայտնաբերվել և առգրավվել են` <<SINARLANE, SHORTHAND NOTEBOOK>> գրառումներով` 44 թերթերից բաղկացած նոթատետր /բլոկնոտ/, տան ներքևում գտնվող օժանդակ կառույցում առկա մետաղական պահարանում` մեկ փամփուշտ։ Նույն պահարանում հայտնաբերվել և առգրավվել են նաև դեղին մետաղից երկու խաչեր, երկու մատանիներ` թափանցիկ քարերով, վզնոց, սպիտակ մետաղից ականջօղերի և մատանու կոմպլեկտ` թափանցիկ քարերով, դեղին մետաղից կախազարդ, սպիտակ մետաղից մատանի` կարմիր քարով, փայտից վզնոց, սպիտակ և սև քարերով վզնոց։ Խուզարկության մասնակից Ռ.Գարգալոյանը հայտարարել է, որ վերոնշյալ արդուզարդը պատկանում են իր ընտանիքին։
Հեռախոսազանգերի գրառումներով նոթատետրի առկայությամբ, դրա զննման արձանագրությամբ, համաձայն որի`
նոթատետրի 10-րդ թերթի 1-ին էջում առկա են սև թանաքանյութով կատարված հետևյալ ձեռագիր գրառումները` <<Վաղո-իմ զանգը, 10.12 098 710117, 11.30 –Ալվարդ, 11.31 , Ալվարդի զանգը Յուռային. 12.48, 14.20, 16.09, 17.03, 17.34, 18.09, 18.49, 19.20, Յուռան զանգել է - 11.46-Ալվարդ, 12.10-ին Վաղո>>։
Թեև նոթատերում առկա գրառումներով մեղադրող կողմն հաստատված էր համարել նաև Ալվարդ Աբրահամյանի բջջային հեռախոսն և դրանում առկա 098-710117 հեռախոսաքարտին տիրանալու փաստը` արձանագրելով, որ նոթատետրի գրառումները գործով ամբաստանյալ Վ.Աբաջյանը կատարել է բացառապես այդ բջջային հեռախոսում արձանագրված զանգերի վերաբերյալ տվյալների հիման վրա, Դատարանը, հաշվի առնելով, որ <<Ղ-Տելեկոմ>> ՓԲ ընկերության տեղեկատվության բազայից <<Խաչակիր>> հասարակական կազմակերպության փաթեթում ընդգրկված Ալվարդ Աբրահամյանի 098-710117, Յուրիկ Սրաբյանի 098-740117 և Վաղարշակ Աբաջյանի 093-060104 հեռախոսահամարների վերծանումները վերջինիս կողմից դեռևս 2011թ. սեպտեմբերի 8-ին ստանալու և այդ կապակցությամբ Դատարանին ապացույց ներկայացնելու փաստը` արձանագրում է, որ այդ գրառումները կարող էին կատարվել նաև այդ սկզբնաղբյուրի հիման վրա, սկսած 2011թ. սեպտեմբերի 8-ից մինչև Վ.Աբաջյանի բնակարանի խուզարկությամբ 2011թ. հոկտեմբերի 27-ին այն հայտնաբերելու օրը, հետևաբար` ինքնին այդ ապացույցը /դատաձեռագրաբանական փորձաքննության եզրակացությամբ հանդերձ/, ամբաստանյալներ Վաղարշակ, ինչպես նաև Հակոբ Աբաջյանի մասնակցությունը տուժող Ա.Աբրահամյանի սպանության կատարմանը չի հաստատում, այդ փաստն հաստատվում է քննարկվող ապացույցը դատաքննությամբ հետազոտված բոլոր ապացույցների հետ համադրելու և գնահատելու արդյունքներով։
Դատաձեռագրաբանական փորձաքննության 2012թ. մարտի 14-ի թիվ 12-0439 եզրակացությամբ, համաձայն որի` Վաղարշակ Աբաջյանի առանձնատան 2011թ. հոկտեմբերի 27-ին իրականացված խուզարկության ընթացքում առգրավված նոթատետրի /բլոկնոտի/ 10-րդ թերթում առկա ձեռագիր գրառումները, որոնք վերաբերում են քննվող սպանության դեպքերի օրը տուժողներ Ա.Աբրահամյանի և Յ.Սրաբյանի բջջային հեռախոսահամարների հետ կատարված հեռախոսազանգերի ժամերին, կատարվել են գործով ամբաստանյալ Վաղարշակ Աբաջյանի կողմից։
Գործով ամբաստանյալներ Վաղարշակ և Հակոբ Աբաջյանների բնակության վայրում` Երևան քաղաքի Այգեստան 10-րդ փողոցի թիվ 22 տանը, կից օժանդակ կառույցներում, կատարված խուզարկության արձանագրությամբ, համաձայն որի` 2011թ. հոկտեմբերի 29-ին` ժամը 17.55-ից մինչև 19.40-ն ընկած ժամանակահատվածում կատարված քննչական այդ գործողության ընթացքում մասնակից Ռ.Գարգալոյանի ներկայությամբ նկուղից հայտնաբերվել և առգրավվել են` ապօրինաբար պահվող հրազեններ ու ռազմամթերք` նիկելապատ ատրճանակ` պահունակով, <<Մոդել ԻԺ 18 Ե>> գրառումով հրացանի մեխանիզմով խզակոթ, փողի վրա <<157>> գրառումով հրացանի մեխանիզմով փող, 4336E գրառումով հրացանի փող, <<Ա20030>> գրառումով հրացանի փող, հրացանի խզակոթ, թրի նմանվող պատյանով դաշույն, սվին-դանակ, թվով 113 փամփուշտներ և այլ իրեր։ Խուզարկությանը մասնակցող Ռ.Գարգալոյանը հայտարարել է, որ տեղյակ չէ, թե զենքերն ու ռազմամթերքն ում են պատկանում։
Դատաձգաբանական փորձաքննության 2011թ. նոյեմբերի 28-ի թիվ 2166 եզրակացությամբ, համաձայն որի` գործով ամբաստանյալ Վ.Աբաջյանի առանձնատան և նկուղի 2011թ. հոկտեմբերի 29-ին իրականացված խուզարկության ընթացքում առգրավված և փորձաքննությանը ներկայացված իրերից`
- ատրճանակն հանդիսանում է գործարանային արտադրության 6,35 մմ տրամաչափի <<Բրաունինգ 1906>> մոդելի ատրճանակ, պիտանի է կրակոցներ կատարելու համար և հանդիսանում է հրազեն,
- <<157>> համարի հրացանն հանդիսանում է 1961թ. գործարանային արտադրության 5,6 մմ տրամաչափի <<ՏՕԶ-12>> մոդելի սպորտային ակոսափող հրացան, պիտանի է կրակելու համար և հանդիսանում է հրազեն։
- թվով 114 փամփուշտները հանդիսանում են գործարանային արտադրության փամփուշտներ, որոնցից 6-ը` 9մմ /9x18ՊՄ/ տրամաչափի` նախատեսված <<ՊՄ>> և <<ԱՊՍ>> տեսակի ատրճանակների համար, 41-ը` 7,62մմ /7,62x54R/ տրամաչափի հրացանային` նախատեսված Մոսինի կոնստրուկցիայի հրացանների, կարաբինների, ՍՎԴ հրացանների և այլ զենքերի համար, 53-ը` 5,6 մմ տրամաչափի օղակաձև բոցավառման որսորդական-սպորտային` նախատեսված համապատասխան տրամաչափի <<ՏՕԶ>> տեսակի հրացանների, <<Մարգոլին>> տեսակի ատրճանակների և այլ ակոսափող զենքերի համար, 2-ը` 5,45մմ /5,45x18/ տրամաչափի` նախատեսված <<ՊՍՄ>> տեսակի ատրճանակների համար, 12-ը` 6,35 մմ տրամաչափի` նախատեսված համապատասխան տրամաչափի բազմաթիվ զենքերի համար։ Բոլոր փամփուշտները պիտանի են կրակոց կատարելու համար և հանդիսանում են ռազմամթերք։
Գործով ամբաստանյալ Հակոբ Աբաջյանի և Վաղարշակ Աբաջյանի անձնական խուզարկության արձանագրություններով, համաձայն որոնց` 2011թ. հոկտեմբերի 26-ին կատարված քննչական այդ գործողությունների արդյունքում նրան մոտ համապատասխանաբար` հայտնաբերվել և առգրավվել է 099-569916 և 093-060104 հեռախոսահամարներով բջջային հեռախոսներ։
Գործով ամբաստանյալներ Վաղարշակ Աբաջյանի շահագործած 093-060104 և Հակոբ Աբաջյանի շահագործած 055-416681, տուժողներ Ալվարդ Աբրահամյանի շահագործած 098-710117 և Յուրիկ Սրաբյանի շահագործած 098-740117 հեռախոսահամարներից կատարված մուտքային և ելքային զանգերի, դրանց տեղանշման վերաբերյալ տվյալների հետազոտությամբ, համաձայն որի` սպանության դեպքերի օրերին` 2011թ. օգոստոսի 31-ին, գործով ամբաստանյալ Վաղարշակ Աբաջյանն իր 093-060104 հեռախոսահամարից ժամը 10.12-ին զանգահարել է Ալվարդ Աբրահամյանին` վերջինս շահագործած 098-710117 հեռախոսահամարի վրա, հաղորդակցվել 2.24 րոպե տևողությամբ, ապա ժամը 11։30-ին` հաղորդակցվելով 20 վայրկյան տևողությամբ։ Վերջին զանգի ժամանակ Վ.Աբաջյանի հեռախոսազանգը սպասարկվել է Երևանի Ալեք Մանուկյան 1 հասցեում տեղադրված ալեհավաքով /ընդգրկում է նաև Աբաջյանների առանձնատունը/, իսկ Ա.Աբրահամյանի հեռախոսազանգը` Երևանի Նոր Նորքի 2-րդ զանգված Գայի 19 հասցեում /ընդգրկում է նաև վերջինիս բնակարանը/։ Հաջորդ զանգը Վ.Աբաջյանը կատարել է Յուրիկ Սրաբյանին, ժամը 11.31-ին, տևել է 20 վայրկյան, որի ժամանակ Վ.Աբաջյանի հեռախոսազանգը սպասարկվել է Երևանի Ալեք Մանուկյան 5 հասցեում տեղադրված ալեհավաքով /դարձյալ ընդգրկում է նաև Աբաջյանների առանձնատունը/, իսկ Յ.Սրաբյանինը` Արշակունյաց 67 հասցեում /ընդգրկում է նաև Ա.Աբրահամյանի աշխատավայրը /։
Ժամը 12.48-ին Ալվարդը զանգահարել է Յուրիկին և 1.24 րոպե տևողությամբ հաղորդակցվել նրա հետ, որի ժամանակ Ալվարդի հեռախոսազանգը սպասարկվել է Երևանի Ն.Մառի 5 հասցեում, իսկ Յուրիկինը` Հանրապետության 67 հասցեում։ Վ.Աբաջյանը իր 093-060104 հեռախոսահամարից ժամը 12։10-ին զանգ է ստացել Յուրիկի 098-740117 հեռախոսահամարից և 29 վայրկյան տևողությամբ հեռախոսազրույցի ժամանակ Վ.Աբաջյանի բջջային հեռախոսահամարը շահագործվել է Երևանի Ալեք Մանուկյան 5 հասցեում տեղադրված ալեհավաքով /ընդգրկում է նաև Աբաջյանների առանձնատունը/, իսկ Յ.Սրաբյանինը` /Մոսկովյան 11 հասցեում, այսինքն` Վ.Աբաջյանի տան մոտակայքում/։ Նույն օրը` ժամը 18.56-ին, շուրջ 54 վայրկյան տևողությամբ Վ.Աբաջյանի բջջային հեռախոսահամարն արդեն սպասարկվել է Գեղարքունիքի մարզի գյուղում տեղակայված ալեհավաքով։
Օգոստոսի 31-ին` ժամը 15.36-ից մինչև ժամը 19.20-ն ընկած ժամանակահատվածում, Ա.Աբրահամյանի բջջային հեռախոսահամարը սպասարկվել է Երևանի Արշակունյաց 9 հասցեում / ընդգրկում է նաև վերջինիս աշխատավայրը /, ընդ որում Ա.Աբրահամյանի այդ օրվա մուտքային և ելքային զանգերն ավարտվում են դրանով։Վերջին մուտքային զանգն Ա.Աբրահամյանը ստացել է ժամը 010-643597 հեռախոսահամարից/տուժող Արմենուհի Ստեփանյանի բնակարանի հեռախոսահամար/, խոսակցությունը տևել է 0.31 վայրկյան։ Ելքային վերջին 5 զանգերը կատարվել են Յ.Սրաբյանի բջջային հեռախոսահամարին` ժամը 17.03-ին, 17.34-ին, 18.09-ին, 18.49-ին և 19.20-ին, որի ժամանակ Ալվարդի հեռախոսազանգը սպասարկվել է դարձյալ Արշակունյաց 9 հասցեում, իսկ Յուրիկինը` Այրիվանք գյուղում։
Գործով ամբաստանյալ Հակոբ Աբաջյանի շահագործած 055-416681 հեռախոսահամարը 2011թ. օգոստոսի 31-ին` ժամը 11.55-ին, սպասարկել է Երևան քաղաքում Նալբանդյան 128 հասցեում տեղակայված ալեհավաքով։ Ժամը 17։21-ին կարճ հաղորդագրություն ստանալիս այն սպասարկվել է Գեղարքունիքի մարզի Բերդկունք գյուղում, ժամը 19.37-ին` 43 վայրկյան տևողությամբ զանգը սպասարկվել է Կոտայքի մարզի Ալափարս գյուղում տեղակայված ալեհավաքով, ժամը 20.42-ին` Կոտայքի մարզում` Երևան-Սևան ավտոմայրուղու վրա տեղակայված ալեհավաքով։
2011թ. սեպտեմբերի լույս 1-ի գիշերը` ժամը 0.20-ին կարճ հաղորդագրություն ստանալիս Վ.Աբաջյանի բջջային հեռախոսահամարը սպասարկվել Կոտայքի մարզի Ողջաբերդ գյուղում տեղակայված ալեհավաքով, ժամը 0.47-ին` իր տան ֆիքսված 010-571772 հեռախոսահամարի վրա 55 վայրկյան տևողությամբ հեռախոսազանգ կատարելիս` Երևանի Մոլդովական 27 հասցեում տեղակայված ալեհավաքով։ Ժամը 9.31-ին և 9.56-ին զանգեր կատարելիս Վ.Աբաջյանի հեռախոսահամարն արդեն սպասարկվել է Երևանի Ալեք Մանուկյան 5 հասցեում տեղակայված ալեհավաքով։
Գործով տուժող Յուրիկ Սրաբյանի 098-740117 հեռախոսահամարը 2011թ. օգոստոսի 31-ին` ժամը 14.20-ին, սպասարկվել է Կոտայքի մարզի Բալահովիտ, ժամը 16.09-ին` Գեղարքունիքի մարզի Շորժա գյուղում, ժամը 16.33-ին, ժամը 17.03-ին, ժամը 17.34-ին, ժամը 18.08-ին, այսինքն` առնվազն ժամը 16.33-ից մինչև ժամը 18.08-ն ընկած ժամանակահատվածում` Գեղարքունիքի մարզի Այրիվանք գյուղում, ժամը 18.49-ին` Գավառի հեռուստաաշտարակի վրա տեղակայված, ժամը 19.20-ին` Սևան քաղաքում տեղադրված ալեհավաքներով։
Ժամը 11.46-ին արդեն Յ.Սրաբյանն է զանգահարել Ա.Աբրահամյանին, հաղորդակցվել 12 վայրկյան տևողությամբ, որի ժամանակ Յուրիկի հեռախոսազանգը սպասարկվել է Երևանի Արշակունյաց 67 հասցեում տեղակայված ալեհավաքով /ընդգրկում է նաև Ա.Աբրահամյանի աշխատավայրը /, իսկ Ա.Աբրահամյանինը` Նոր Նորքի 2-րդ զանգվածի Գայի փողոց 19 հասցեում տեղակայված ալեհավաքով։ Ժամը 16.33-ին Յ.Սրաբյանին զանգահարել 38 վայրկյան տևողությամբ հաղորդակցվել է վերջինիս ընկերը` գործով վկա Ալյոշա Մուսաելյանի 094-008579 հեռախոսահամարից, որի ժամանակ Յ.Սրաբյանի հեռախոսազանգը սպասարկվել է Գեղարքունիքի մարզի Այրիվանք գյուղում տեղադրված ալեհավաքով /տվյալ զանգի և վկա Ա.Մուսաելյանի դատաքննական ցուցմունքների համադրմամբ հաստատվում է, որ այդ պահին Յուրիկ Սրաբյանը եղել է դեռևս ողջ/։
Տուժողներ Յուրիկ Սրաբյանի 098-740117 և Ալվարդ Աբրահամյանի 098-710117 հեռախոսահամարների տեղանշման տվյալներով պարզվեց նաև, որ 2011թ. օգոստոսի 31-ի լույս սեպտեմբերի 1-ի գիշերը` ժամը 01-ի սահմաններում, դրանք սպասարկվել են Երևանի Ալեք Մանուկյան 5 հասցեում տեղակայված ալեհավաքի կողմից, որը հաստատում է Հակոբ Աբաջյանի նախաքննական ցուցմունքն այն մասին, որ Յուրիկ Սրաբյանի և Ալվարդ Աբրահամյանի սպանություններից հետո վերջիններիս բջջային հեռախոսները գտնվել են Աբաջյանների մոտ։
Դատարանը, վերծանումների վերաբերյալ վերոնշյալ վերլուծությունը կատարելով, հաշվի է առել այն, որ քննվող դեպքի վայրերում հեռախոսազանգերի տեղանշման տվյալների ինքնին բացակայությունը նույն վայրում ամբաստանյալների և տուժողների ներկայությունը բացառող բավարար փաստարկ չէ, քանի որ բջջային հեռախոսազանգն համապատասխան ալեհավաքով սպասարկվում է բացառապես զանգեր /կարճ հաղորդագրություններ/ կատարելու կամ ընդունելու պարագայում /դրա մասին են վկայում վերծանումներում հեռախոսազանգերի տևողության վերաբերյալ նշումները/։ Սակայն զանգեր կատարելու կամ ընդունելու պարագայում զանգերի տեղանշման տվյալները /Cell-ID/ հաստատում են տվյալ անձի գտնվելու որոշակի, մոտավոր վայրը, տվյալ դեպքում` Այրիվանք և Ողջաբերդ գյուղերում ամբաստանյալների և տուժողներ Յ.Սրաբյանի և Ա.Աբրահամյանի գտնվելու փաստը /իհարկե բջջային հեռախոսները նրանց մոտ լինելու փաստն հաստատվելու պարագայում, որը տվյալ դեպքում ապացուցվել է դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցների բավարար համակցությամբ/։ Դատարանը վերծանումների տվյալները դատաքննությամբ հետազոտված այլ ապացույցների հետ համադրելիս և գնահատելիս հաշվի է առնում նաև այն, որ տուժող Յ.Սրաբյանի և Ա.Աբրահամյանի սպանություններն իրականացնելուց հետո վերջիններիս բջջային հեռախոսները` դրանցում տեղադրած հեռախոսահամարներով, անցել են գործով ամբաստանյալների տնօրինության տակ, որպիսի պայմաններում տեղանշման տվյալները կարող են վկայել միայն ամբաստանյալներ Աբաջյանների տեղաշարժի մասին։
Առարկաները ճանաչման ներկայացնելու արձանագրությամբ, համաձայն որի` Հովհաննես Սրաբյանին ներկայացրած անդրավարտիքներից վերջինս ճանաչել է այն անդրավարտիքը, որը 2011թ. հոկտեմբերի 28-ին հայտնաբերվել էր քննչական փորձարարության ժամանակ Հակոբ Աբաջյանի մատնանշած վայրից` հայտարարելով, որ դա իր հոր` Յուրիկ Սրաբյանի կրած անդրավարտիքն է։
Առարկաները ճանաչման ներկայացնելու արձանագրությամբ, համաձայն որի` Հովհաննես Սրաբյանին ներկայացրած կոշիկներից վերջինս ճանաչել է այն կոշիկը, որը 2011թ. հոկտեմբերի 28-ին հայտնաբերվել է քննչական փորձարարության ժամանակ Հակոբ Աբաջյանի մատնանշած վայրից` հայտարարելով, որ դա իր հոր` Յուրիկ Սրաբյանի կրած կոշիկն է։
Իրեղեն ապացույցների առկայությամբ, մասնավորապես`
- 2011թ. հոկտեմբերի 28-ին գործով ամբաստանյալ Հակոբ Աբաջյանի մասնակցությամբ իրականացված քննչական փորձարարության ընթացքում հայտնաբերված տուժող Յուրիկ Սրաբյանի անդրավարտիքով և կոշիկով, Յուրիկ Սրաբյանի դիակի հագին եղած կիսավարտիքով և կիսագուլպաներով, տուժող Ալվարդ Աբրահամյանի դիակի վրա եղած հագուստներով` վերնազգեստով, կրծքկալով, անդրավարտիքով, կիսավարտիքով և կոշիկներով։
- <<Մերսեդես Ցե 200>> մակնիշի 11 ՍՕ 138 համարանիշի ավտոմեքենայով,
- Վաղարշակ Աբաջյանի առանձնատան խուզարկությամբ հայտնաբերված և առգրավված նոթատետրով,
- Վաղարշակ Աբաջյանից առգրավված <<Նոկիա-1200>> և 2011թ. օգոստոսի 31-ին Հակոբ Աբաջյանի շահագործած <<Նոկիա Էն-97>> մոդելի բջջային հեռախոսներով, որոնք 2011թ. օգոստոսի 31-ին Վաղարշակ և Հակոբ Աբաջյանները շահագործել են քննվող դեպքերի վայրերում իրենց անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերված, համապատասխանաբար` 093-060104 և 055-416681 հեռախոսահամարներով,
- Երևան քաղաքի Այգեստան 10-րդ փողոցի թիվ 22 հասցեում գտնվող Վաղարշակ և Հակոբ Աբաջյանների առանձնատան խուզարկությամբ հայտնաբերված և առգրավված` հրազեն հանդիսացող, գործարանային արտադրության 6,35 մմ տրամաչափի <<Բրաունինգ 1906>> մոդելի ատրճանակով, 5,6 մմ տրամաչափի, <<ՏՕԶ-12>> մոդելի, 1961թ. գործարանային արտադրության, <<157>> համարի սպորտային ակոսափող հրացանով, ընդհանուր թվով 88 գործարանային արտադրության, ռազմամթերք հանդիսացող փամփուշտներով /3-ը` 9մմ /9x18ՊՄ/ տրամաչափի, 34-ը` 7,62 մմ /7,62x54R/ տրամաչափի հրացանային, 45-ը` 5,6 մմ տրամաչափի օղակաձև բոցավառման որսորդական-սպորտային, 6-ը` 6,35 մմ տրամաչափի/,
- տուժողներ Արմենուհի Ստեփանյանի և Վարդիշաղ Եղիազարյանի ներկայացրած ստացականներով, համաձայն որոնց`
Ալվարդ Աբրահամյանը Արմենուհի Ստեփանյանից <<որպես պարտք>> ստացել է ընդհանուր 12.000 ԱՄՆ դոլար, իսկ Ռաֆիկ Եղիազարյանից` 10.000 ԱՄՆ դոլար գումար։ Դրանով իսկ Դատարանն ապացուցված է համարում այն, որ Ալվարդ Աբրահամյանը, ըստ էության, ժամանակին հաստատել է Արմենուհի Ստեփանյանից 2011թ. հուլիսի 9-ին 8.000 ԱՄՆ դոլար, 2011թ. հուլիսի 25-ին` ևս 4.000 ԱՄՆ դոլար, իսկ Ռաֆիկ Եղիազարյանից մինչև 2011թ. սեպտեմբերի 2-ը վերադարձնելու պայմանով 10.000 ԱՄՆ դոլար գումարներ ստանալու փաստերը։
Վաղարշակ Աբաջյանի ներկայացրած ստացականներով /ըստ պատճենների/, որոնց բովանդակության համաձայն`
Ալվարդ Աբրահամյանը Վ.Աբաջյանից 2010թ. նոյեմբերի 5-ին ստացել է 18.500 ԱՄՆ դոլար, իսկ 2010թ. նոյեմբերի 30-ին` ևս 1.500.000 ՀՀ դրամ գումարներ, որոնցից 18.500 ԱՄՆ դոլարն Ա.Աբրահամյանը մաս-մաս մարել է, քանի որ`
2011թ. հունիսի 10-ով թվագրված ստացականի համաձայն` Ալվարդ Աբրահամյանը Վաղարշակ Աբաջյանին է վերադարձրել 6.000 ԱՄՆ դոլար գումար, ինչը հաստատվել է վերջիններիս համապատասխան գրառումներով և ստորագրություններով,
2011թ. հուլիսի 11-ով թվագրված ստացականի համաձայն` Ալվարդ Աբրահամյանը Վաղարշակ Աբաջյանին է վերադարձրել 5.500 ԱՄՆ դոլար գումար, ինչը հաստատվել է վերջիններիս համապատասխան գրառումներով և ստորագրություններով,
2011թ. հուլիսի 20-ով թվագրված ստացականի համաձայն` Ալվարդ Աբրահամյանը Վաղարշակ Աբաջյանին է վերադարձրել 4.000 ԱՄՆ դոլար գումար, ինչը հաստատվել է վերջիններիս համապատասխան գրառումներով և ստորագրություններով,
2011թ. հուլիսի 27-ով թվագրված ստացականի համաձայն` Ալվարդ Աբրահամյանը Վաղարշակ Աբաջյանին է վերադարձրել 3.000 ԱՄՆ դոլար գումարը, ինչը հաստատվել է վերջիններիս համապատասխան գրառումներով և ստորագրություններով։
ՀՀ կենտրոնական բանկից առգրավված Վաղարշակ և Հակոբ Աբաջյանների, ինչպես նաև <<Խաչակիր>> իրավապաշտպան, կրթադաստիարակչական հասարակական կազմակերպության` բանկային գաղտնիք հանդիսացող տեղեկությունների վերաբերյալ փաստաթղթերի զննության արձանագրությամբ, համաձայն որի` Վաղարշակ և Հակոբ Աբաջյանների, <<Խաչակիր>> իրավապաշտպան, կրթադաստիարակչական հասարակական կազմակերպության հաշվեհամարներին մեծ գումարներ առկա չեն, 2011թվականին դրանց վրա մեծ գումար, այդ թվում` 3.000.000 ԱՄՆ դոլարի չափով, չեն փոխանցվել, հետևաբար` գործով ամբաստանյալ Վաղարշակ Աբաջյանի կողմից տուժողներ Յ.Սրաբյանին և Ա.Աբրահամյանին, վերջինիս միջոցով նաև տուժող Ա.Ստեփանյանին մինչև 2011թ. օգոստոսի 31-ը ներառյալ տված հավաստիացումներն այն մասին, թե իբր բնակարանների դիմաց փոխհատուցումները կատարվելու են <<Խաչակիր>> կազմակերպության այդ հաշվեհամարին փոխանցված 3.000.000 ԱՄՆ դոլար գումարի հաշվին` մտացածին և ակնհայտ սուտ են։
Ամբուլատոր դատահոգեբուժական հանձնաժողովային փորձաքննության 2012թ. հունիսի 26-ի թիվ 256/13 եզրակացությամբ, համաձայն որի` Վաղարշակ Աբաջյանը հոգեկան հիվանդությամբ չի տառապել, ներկայումս չի տառապում, այլ նրա մոտ հայտնաբերվում են <<բնավորության փսիխոպաթիկ գծեր>>։ Որպես հոգեկան հիվանդությամբ չտառապող անձ` նա կարող էր հասկանալ իր գործողությունների վտանգավորությունը, ղեկավարեր դրանք, ուստի իրեն մեղսագրվող արարքի նկատմամբ Վաղարշակ Աբաջյանին հարկ է ճանաչել մեղսունակ։ Իրավախախտումը կատարելու պահին նա չի գտնվել նաև հոգեկան գործունեության որևէ ժամանակավոր խանգարման վիճակում, ներկա հոգեկան վիճակով կարող է մասնակցել դատաքննչական գործողություններին։
Ամբուլատոր դատահոգեբուժական հանձնաժողովային փորձաքննության 2012թ. հունիսի 26-ի թիվ 255/13 եզրակացությամբ, համաձայն որի` Հակոբ Աբաջյանը հոգեկան հիվանդությամբ չի տառապել, ներկայումս չի տառապում, հանդիսանում է <<Հոգեպես առողջ>> մարդ։ Որպես հոգեկան հիվանդությամբ չտառապող անձ` նա կարող էր հասկանալ իր գործողությունների վտանգավորությունը, ղեկավարեր դրանք, ուստի իրեն մեղսագրվող արարքի նկատմամբ Հակոբ Աբաջյանին հարկ է ճանաչել մեղսունակ։ Իրավախախտումը կատարելու պահին նա չի գտնվել նաև հոգեկան գործունեության որևէ ժամանակավոր խանգարման վիճակում, ներկա հոգեկան վիճակով կարող է մասնակցել դատաքննչական գործողություններին։
38. Թեև դատարանում ամբաստանյալ Հ.Աբաջյանը հերքել է նրան և հորը վերագրվող սպանությունների կատարմանը որևէ մասնակցությունը, նույնիսկ Յ.Սրաբյանի սպանության կատարմանն ականատես լինելը, սակայն այդ կապակցությամբ դեռևս մինչդատական վարույթի ընթացքում տվել է այնպիսի ցուցմունքներ և հայտնել այնպիսի փաստական տվյալներ, որոնք կարող էին հայտնի լինել միայն դրանց կատարմանն ականատես, տվյալ դեպքում` անմիջականորեն մասնակցած անձին։
Այսպես, քննչական փորձարարության ժամանակ վերջինս հստակորեն մատնացույց է արել Յուրիկ Սրաբյանի դիակի թաղման վայրը /որտեղից այն արտաշիրիմվել է/, նախքան արտաշիրիմումը նկարագրել վերջինիս հագին եղած հագուստները` կիսագուլպաներն ու վարտիքը /որոնք իրականում դիակի վրա առկա են եղել/, Այրիվանքից Երևան վերադառնալու ճանապարհին մատնացույց արել Յուրիկ Սրաբյանի հագուստների նետման վայրերը /որտեղ դրանց մի մասն հայտնաբերվել է և որոնք տուժողների իրավահաջորդները ճանաչել են որպես Յ.Սրաբյանի և Ա.Աբրահամյանի կրած հագուստներ/, այն դեպքում, երբ Վաղարշակ Աբաջյանը Յ.Սրաբյանի սպանության, նրա դիակի և հագուստների գտնվելու վայրի վերաբերյալ որևէ ցուցմունք ոչ միայն այդ պահին, այլ ողջ մինչդատական վարույթի ընթացքում չի տվել։ Մինչև վերոնշյալ փորձարարությունը տուժող Յ.Սրաբյանի դիակի, հագուստների գտնվելու վայրի վերաբերյալ տեղեկություններ իրավապահներին հայտնի չեն եղել, հետևաբար` վերջիններիս ուղղորդմամբ դեպքի վայրը և Յ.Սրաբյանի դիակի տեղը մատնացույց անելու վերաբերյալ ամբաստանյալներ Հակոբ և Վաղարշակ Աբաջյանների պատճառաբանություններն անհիմն են և մտացածին։
- Սպանությունների կատարման եղանակի վերաբերյալ գործով ամբաստանյալ Հակոբ Աբաջյանի հայտնած նախաքննական ցուցմունքները մի կողմից և տուժողներ Ա.Աբրահամյանի, Յ.Սրաբյանի դիակի և դեպքի վայրի զննման արձանագրությունների, վերջիններիս դիակի դատաբժշկական փորձաքննության եզրակացության հետևությունները մյուս կողմից համադրելով` դատարանը փաստում է, որ դրանք ըստ էության համապատասխանում են: Այսպես, համապատասխանում են` Ալվարդին պարանով` թիկունքային մասից խեղդամահ անելու /ճմլման երկու ակոսներն ավարտվում են պարանոցի հետին մակերեսին/, նրա դիակը տեղափոխելու /դեմքին, որովայնի առաջային և կողմնային մակերեսին, աջ նախաբազկի ստորին կեսի և աջ դաստակի թիկնային մակերեսին, հետույքին առկա հետմահու քերծվածքները/, սպանությունից հետո դիակի վերջնական դիրքի /դեմքով դեպի ներքև/ վերաբերյալ Հ.Աբաջյանի նախաքննական ցուցմունքները, տուժող Յուրիկ Սրաբյանի դեպքում` նրա պարանոցը ձեռքերով սեղմելու և մահ պատճառելու, նրան նաև բութ գործիքով պատճառված մարմնական վնասվածքի ճշգրիտ տեղակայությունը նշելու /գանգի փակ վնասվածք/ վերաբերյալ նախաքննական ցուցմունքները։
- Յուրիկ Սրաբյանի բջջային հեռախոսահամարին վերջինիս ընկեր Ալյոշա Մուսաելյանի 094-008579 հեռախոսահամարից ժամը 16.33-ին կատարված հեռախոսազանգի տևողության և տեղանշման տվյալների համաձայն /որի ժամանակ Յ.Սրաբյանը դեռևս ողջ է եղել, քանի որ կարողացել է հաղորդակցվել ընկերոջ հետ/` Այրիվանքում Յ.Սրաբյանը և Աբաջյանները գտնվել են առնվազն 90 րոպե տևողությամբ /ժամը 16.33-ից մինչև 19.20-ն ընկած ժամանակահատվածում Յ.Սրաբյանի բջջայինը սպասարկվել է բացառապես Այրիվանք գյուղում տեղակայված ալեհավաքով/, ուստի ծխելու կամ այլ անհիմն շարժառիթներով հորը և Յ.Սրաբյանին չմոտենալու, իբր Յ.Սրաբյանի սպանության կատարմանը որևէ մասնակցություն չունենալու, ավելին` նույնիսկ ականատես չլինելու վերաբերյալ գործով ամբաստանյալ Վաղարշակ Աբաջյանի և վերջինիս այդ ցուցմունքը դատարանում վերահաստատած Հակոբ Աբաջյանի պատճառաբանություններն անհիմն են և մտացածին, առավել ևս այն պարագայում, երբ դատարանում վերջիններս հայտարարել են, թե իբր Վաղարշակ Աբաջյանը Յ.Սրապյանի դին անգամ հողին են հանձնել միայն 2011թ. սեպտեմբերի 5-ին, այսինքն` Յ.Սրաբյանի սպանությունը կատարելուց անմիջապես հետո այդ նպատակով Այրիվանքում տևական ժամանակ մնալու անհրաժեշտություն անգամ չկար։
39. Ամուսինների սպանությունները կատարելու միասնական ծրագրի շրջանակներում տուժող Ալվարդ Աբրահամյանի սպանության համար ամբաստանյալներ Վաղարշակ և Հակոբ Աբաջյաններին առաջադրված մեղադրանքը հաստատվել, վերջիններիս պատճառաբանությունները հերքվել են նաև`
- գործով ամբաստանյալ Հ.Աբաջյանի նախաքննական խոստովանական ցուցմունքներով և վերջինիս մասնակցությամբ կատարված քննչական փորձարարության արձանագրությամբ։ Վերջինիս համաձայն` քննչական այդ գործողության ժամանակ Հ.Աբաջյանը, բացի Ա.Աբրահամյանին սպանելու, սպանության եղանակի, նրա դիակը տեղափոխելու և թողնելու կոնկրետ վայրերի մասին նշելն ու մատնացույց անելը, հայտնել և մատնացույց է արել նաև այնպիսի մանրամասններ, որոնք ոստիկանության օպերատիվ աշխատակիցների /ըստ Հ.Աբաջյանի դատաքննական ցուցմունքի` նրան դեպքի վայրը մատնացույց արած անձանց/ համար ըստ էության էական արժեք չէին կարող ներկայացնել, մասնավորապես` դեպքի վայրում մետաղյա խողովակի մատնացույց անելը, որից հոսող ջրով ինքն ու Վ.Աբաջյանը լվացվել են Ա.Աբրահամյանի սպանությունից հետո։ Այսինքն` դրանք հուշելու անհրաժեշտություն ըստ էության չկար, մինչդեռ այդ մանրամասները վկայում են այն մասին, որ ամբաստանալ Հ.Աբաջյանն այդ պահին ակեղծորեն զղջացել և համագործակցել է նախաքննության մարմնի հետ։
- Ա.Աբրահամյանի դիակի և դեպքի վայրի զննման արձանագրությամբ, ինչպես նաև վերջինիս դիակի դատաբժշկական փորձաքննության եզրակացությամբ, համաձայն որոնց` սպանության եղանակի, դիակի դիրքի և այլ հանգամանքների վերաբերյալ Հ.Աբաջյանի խոստովանական ցուցմունքներն հաստատվել են նաև այդ ապացույցներով։
- Տուժողներ Արմենուհի Ստեփանյանի, Վարդիշաղ Եղիազարյանի և Ազգանուշ Սրապյանի, տուժողի իրավահաջորդ Վաչիկ Աբրահամյանի ցուցմունքներով` Ալվարդ Աբրահամյանին տված գումարների, նրա հետ բնակարանների վերաբերյալ ձեռքբերված պայմանավորվածությունների, այդ խնդրում Վաղարշակ Աբաջյանի ստանձնած պարտավորվածության, վերջինի հաշվով` սպանության նյութական շարժառիթների վերաբերյալ։
- վկա Զալի Ռուստամյանի ցուցմունքներով, ով հերքել է Ալվարդ Աբրահամյանի հետ որևէ գործնական ծրագիր մշակելու, այդ թվում` էլիտար մանկապարտեզներ բացելու վերաբերյալ գործով ամբաստանյալ Վ.Աբաջյանի առաջ քաշած վարկածը։
- Վ.Աբաջյանի դրդմամբ` վերջինիս այլուրեքության կամ նրանից պարտք վերցնելու վերաբերյալ սուտ ցուցմունքներ տված և այդ փաստը սկզբնական հարցաքննությունների ժամանակ հաստատած, սակայն հետագայում, այդ թվում` դատարանում հերքած, վկաներ համապատասխանաբար` Սուրեն Գեղամյանի և Մարտին Մարգարյանի /հրապարակված/ ցուցմունքներով։
- Սպանության հաջորդ օրը Վ.Աբաջյանին միայնակ Ա.Աբրահամյանի աշխատասենյակում նկատած վկա Հովհաննես Գրիգորյանի ցուցմունքով։
- Բջջային հեռախոսի տեղանշման տվյալներով, համաձայն որոնց` Ալվարդ Աբրահամյանի 098-710117 և Յուրիկ Սրաբյանի 098-740117 հեռախոսահամարները 2011թ. օգոստոսի 31-ի լույս սեպտեմբերի 1-ի գիշերը` ժամը 01-ի սահմաններում, սպասարկվել են Երևանի Ալեք Մանուկյան 5 հասցեում տեղակայված ալեհավաքով /սպասարկում է նաև Վաղարշակ Աբաջյանի առանձնատան տարածքը/, ինչն հաստատում է գործով ամբաստանյալ Հակոբ Աբաջյանի նախաքննական ցուցմունքն այն մասին, որ Յ.Սրաբյանի և Ա.Աբրահամյանի սպանություններից հետո վերջիններիս բջջային հեռախոսները գտնվել են իրենց մոտ։
40. Վերաքննիչ բողոքներում հղում կատարելով Ա.Աբրահամյանի դիակի դատաբժշկական փորձաքննության 2011թ. հոկտեմբերի 6-ի թիվ 272 եզրակացության հետևության վրա` բերանի խոռոչի, հեշտոցի, հետանցքի և նրանց շրջակայքի պարունակություններից պատրաստված տամպոններում սերմնաէակներ, ինչպես նաև հետանցքի շրջանում ոչ պակաս, քան ամիսների վաղեմությամբ նախկին վնասվածքի ապաքինումից գոյացած տեղամաս հայտնաբերվելու վերաբերյալ, առաջ է քաշվել վարկած` անհայտ անձի /անձանց/ կաղոմից բռնաբարելու կամ նրա հետ սեքսուալ բնույթի բռնի գործողություններ կատարելու շարժառիթով Ալվարդ Աբրահամյանին սպանելու վերաբերյալ` փորձելով այդկերպ վիճարկել Ա.Աբրահամյանի սպանության համար Աբաջյաններին առաջադրված մեղադրանքների հիմնավորվածությունը։
Սակայն, դատագենետիկական փորձաքննության 2011թ. դեկտեմբերի 5-ի թիվ 264, 265, 266 և 267 եզրակացությունների համաձայն` մանրադիտակային հետազոտման ընթացքում Ալվարդ Աբրահամյանի բերանի խոռոչի, հեշտոցի և հետանցքի խծուծներից սպերմատոզոիդներ տեսադաշտում չեն հայտնաբերվել, ինչի արդյունքում նշված խծուծներից անջատվել է միայն մեկ մարդու գենետիկական բնութագրին համապատասխան ԴՆԹ։ Ալվարդ Աբրահամյանի հագուստների` վերնազգեստի և անդրավարտիքի արյան հետքերից, վերջինիս բերանի խոռոչի, հեշտոցի և հետանցքի խծուծներից անջատված ԴՆԹ-ների գենետիկական բնութագրերը նույնացվում են միմյանց և միաժամանակ Ալվարդ Աբրահամյանի չոր արյան նմուշից անջատված ԴՆԹ-ի գենետիկական բնութագրի հետ։ Ալվարդ Աբրահամյանի վերնազգեստի և անդրավարտիքի, վերջինիս բերանի խոռոչի, հեշտոցի և հետանցքի խծուծներից անջատված գետենիկական բնութագրերը չեն նույնացվում Վաղարշակ և Հակոբ Աբաջյանների արյան նմուշներից անջատված ԴՆԹ-ի գենետիկական բնութագրի հետ /Յուրիկ Սրաբյանի դիակի հյուսվածքից ԴՆԹ չի անջատվել` հյուսվածքում տեղի ունեցած խորը նեխման գործընթացի հետևանքով/։
Վերոնշյալ ապացույցները պատշաճ գնահատելու պարագայում ակնհայտ է, որ դրանք տուժող Ա.Աբրահամյանին բռնաբարելու կամ բռնի կերպով սեքսուալ բնույթի գործողություններ կատարելու վերաբերյալ փաստական որևէ տվյալներ չեն բովանդակում, որովհետև ինքնին սերմնաէկաների հայտնաբերումը տուժող Ա.Աբրահամյանին այդ շարժառիթով սպանելու բավարար փաստարկ չէ, որպիսի հետևության ենք հանգում հետևյալ ապացույցների հետ դրանք համադրելու և գնահատելու արդյունքում.
Տուժող Ա.Աբրահամյանի դիակի և դեպքի վայրի զննման արձանագրությանը կից լուսանկարչական հավելվածի համաձայն` վերջինիս հագին եղել է սպիտակ <<բլուզկա>>, սպիտակ կրծքկալ, սպիտակամարմնագույն անդրավարտիք, որի հետույքի շրջանը և ազդրերի հետին մակերեսի շրջանն եղել է հողոտված, այսինքն` հագուստներն եղել են իրենց տեղերում, առանց պատռվածքների։ Ալվարդ Աբրահամյանի վերաբերյալ դիակի դատաբժշկական փորձաքննության 2011թ. հոկտեմբերի 6-ի թիվ 272 եզրակացության համաձայն` փորձաքննության ընթացքում հայտնաբերված քերծվածքները` դեմքին, որովայնի առաջային և աջ կողմնային մակերեսին, աջ նախաբազկի ստորին կեսի և աջ դաստակի թիկնային մակերեսին, հետույքին, հասցված են հետմահու` բութ առարկաների կամ գործիքների ներգործությամբ։ Դիակի դատաբժշկական փորձաքննության եզրակացության համաձայն` սերմնաէակներ հայտնաբերվել են տուժող Ա.Աբրահամյանի ոչ միայն բերանի խոռոչի, այլև հեշտոցի, հետանցքի և նրանց շրջակայքի պարունակություններից պատրաստված խծուծներում, սակայն տուժող Ա.Աբրահամյանի հագուստների անվնաս վիճակը, վերջինիս մարմնի համապատասխան հատվածներում բռնության գործադրմանը բնորոշ մարմնական վնասվածքների օբյեկտիվ հատկանիշների բացակայությունը, բերանի խոռոչի, հեշտոցի և հետանցքի տեսադաշտում սպերմատոզոիդներ չհայտնաբերվելու, իսկ վերոնշյալ խծուծներից միայն մեկ մարդու` Ալվարդ Աբրահամյանի չոր արյան նմուշից անջատված ԴՆԹ-ի գենետիկական բնութագրին համապատասխան ԴՆԹ անջատվելու փաստերը հաստատում են, որ պաշտպանական կողմի առաջ քաշած վերոնշյալ վարկածն ու վիճարկումներն ակնհայտ անհիմն են։
41. Առաջին ատյանի դատարանի վերոնշյալ դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցների գնահատման արդյունքներով Վերաքննիչ դատարանը հաստատված է համարում այն, որ ամբաստանյալ Վաղարշակ Աբաջյանը խաբեությամբ և վստահությունը չարաշահելու եղանակներով ստացել և հափշտակել է առանձնապես խոշոր չափերի գույք, նախնական համաձայնության գալով գործով մյուս ամբաստանյալ Հակոբ Աբաջյանի հետ` խաբեության և վստահությունը չարաշահելու եղանակներով, շահադիտական դրդումներով սպանության նպատակով առևանգել են նախ` Յուրիկ Սրապյանին, կարճ ժամանակ անց` նաև վերջինիս կին Ալվարդ Աբրահամյանին, պարտքերը չվերադարձնելու շահադիտական դրդումներով և Վ.Աբաջյանի կատարած խարդախությունը, Յ.Սրաբյանի սպանությունից հետո` նաև այն թաքցնելու նպատակով խմբի կազմում ապօրինաբար կյանքից զրկել են առևանգած վերոնշյալ անձանց։ Բացի այդ, Վ.Աբաջյանը ապօրինաբար ձեռք է բերել և պահել հրազեններ և ռազմամթերք, որոնք, Հ.Աբաջյանի հետ նախնական համաձայնության գալով, փոխադրել է իր ընկերոջ` Սուրեն Գեղամյանի ավտոտնակ, մեկ օր անց` վերստին փոխադրել իր առանձնատուն, որոնք հայտնաբերվել և առգրավվել են այդտեղ կատարված խուզարկությունների արդյունքներով։ Ավելին, հնարավոր քրեական պատասխանատվությունից իրեն և Հ.Աբաջյանին զերծ պահելու նպատակով գործով որպես վկա հարցաքննված Սուրեն Մարգարյանին և Մարտին Մարգարյանին համոզել և դրդել է սուտ ցուցմունքներ տալուն։
Այսպիսով, Վաղարշակ Աբաջյանը մեղավորությամբ կատարել է հանցավոր արարքներ, որոնք համապատասխանում են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 6-րդ և 7-րդ կետերով, 235-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, 38-338-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով և 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 3-րդ, 7-րդ, 8-րդ և 11-րդ կետերով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին, իսկ Հակոբ Աբաջյանը` հանցավոր արարքներ, որոնք նախատեսված են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 6-րդ և 7-րդ կետերով, 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 3-րդ, 7-րդ, 8-րդ և 11-րդ կետերով և 235-րդ հոդվածի 2-րդ մասով։
42. Անդրադառնալով ամբաստանյալ Վաղարշակ Աբաջյանի արարքում խարդախության հանցակազմի առկայության վերաբերյալ պաշպանական կողմի վիճարկումներին` դատարանը գտնում է, որ դրանք անհիմն են` հետևյալ իրավական վերլուծությունների և դատողությունների արդյունքներով։
Պաշտպանի վկայակոչած Լիա Ավետիսյանի վերաբերյալ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 2011թ. փետրվարի 24-ի ԵԿԴ/0176/01/09 որոշման մեջ վերլուծվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածով նախատեսված խարդախության հանցակազմը, որի համաձայն` օբյեկտիվ կողմից տվյալ հանցակազմը դրսևորվում է երկու եղանակով` խաբեությամբ կամ վստահությունը չարաշահելով։ Ընդ որում` վստահությունը չարաշահելն ուրիշի գույքին տիրանալու կամ դրա նկատմամբ իրավունք ձեռք բերելու նպատակով հանցավորի կողմից, նրա և գույքի սեփականատիրոջ կամ գույքը տիրապետողի միջև ձևավորված վստահության հարաբերությունների օգտագործումն է։ Արարքը խարդախություն որակելու համար բավարար չէ, որ անձն իր արարքներով կամ որոշակի հանգամանքների բերումով տուժողի մոտ վստահություն վայելի, այլ անհրաժեշտ է, որպեսզի վերջինս համոզի տուժողին իրեն փոխանցել գույքը կամ գույքի նկատմամբ իրավունքները։ Ընդ որում, էական նշանակություն ունի այն, թե գույքն ուրիշին հանձնելու գործում ով է նախաձեռնություն դրսևորել, արդյո՞ք գույքը կամ գույքի նկատմամբ իրավունքները հանձնելու տուժողի մտադրությունն առաջացել է հանցավորի կողմից նրան համոզելու և հորդորելու արդյունքում։
Հանցավորի նկատմամբ տուժողի վստահությունը կարող է ինչպես իրավական, այնպես էլ փաստական հիմքեր ունենալ, այսինքն` հանցավորի և տուժողի միջև առկա` վստահության վրա հիմնված հարաբերությունները կարող են բխել ինչպես նրանց միջև առկա պայմանագրից, լիազորագրից, այնպես էլ առաջանալ հանցավորի և գույքը հանձնողի անձնական հարաբերություններից, հանցավորի կողմից նախկինում դրսևորած վարքագծից, հանցավորի անձնավորությունից։ Այսպիսով` հանցավորի գործողությունների արդյունքում մոլորության մեջ ընկած սեփականատերը կամ իրավասու այլ անձը կամավոր կերպով գույքը կամ գույքի նկատմամբ իրավունքներն հանձնում է հանցագործին կամ այլ անձի կամ անձանց կամ չի խոչընդոտում վերջիններիս կողմից այդ գույքը կամ գույքի նկատմամբ իրավունքները վերցնելուն։
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը, նույն խնդրով իր մեկ այլ` Վարդան Մաթևոսյանի վերաբերյալ 2012թ. հունիսի 8-ին ԵՇԴ/0037/01/11 նախադեպային որոշմամբ ընդգծելով, որ խարդախությունը և քաղաքացիաիրավական պարտավորությունների խախտումն օբյեկտիվ կողմի հատկանիշներով հաճախ համընկնում են, արձանագրել է, որ խարդախությունը` որպես հանցագործություն, քաղաքացիաիրավական պարտավորությունների խախտման դեպքերից տարբերվում է հատկապես սուբյեկտիվ կողմով։ Մասնավորապես՝ խարդախությունը սուբյեկտիվ կողմից բնութագրվում է ուղղակի դիտավորությամբ, ինչը ենթադրում է, որ հանցավորը գիտակցում է, որ խաբեության կամ վստահությունը չարաշահելու միջոցով հափշտակում է ուրիշի գույքը, ինչպես նաև նախատեսում և ցանկանում է դա։
Սուբյեկտիվ կողմից խարդախությունը բնութագրվում է ոչ միայն ուղղակի դիտավորությամբ, այլև շահադիտական նպատակի առկայությամբ, այսինքն` հանցավորը պետք է գիտակցի, որ խաբեությամբ կամ վստահությունը չարաշահելու միջոցով հափշտակում է ուրիշի գույքը, ինչպես նաև պետք է նախատեսի և ցանկանա դա։
Շահադիտական նպատակն ենթադրում է, որ մինչև գույքը վերցնելը կամ գույքին տիրանալն հանցավորն ի սկզբանե նպատակ է ունենում հափշտակել այն, չվերադարձնել գույքը, չկատարել խոստումը կամ պայմանագրային պարտավորությունները, ընդ որում` վերոնշյալների վերաբերյալ հետևությունները պետք է հիմնված լինեն գործով ձեռք բերված ապացույցների համակցության վրա։ Ապացույցների գնահատման արդյունքում դատարանը յուրաքանչյուր դեպքում պետք է հաստատված համարի այն, որ անձն ի սկզբանե նպատակ է ունեցել խարդախության միջոցով հափշտակել ուրիշի գույքը և եթե ապացուցվի, որ ունեցել է, ապա խարդախության հանցակազմն առկա է։
Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է նաև, որ խարդախությունը քաղաքացիաիրավական պարտավորությունների չկատարման կամ ոչ պատշաճ կատարման դեպքերից տարանջատելիս անհրաժեշտ է հաշվի առնել հետևյալ հանգամանքները`
ա/ խարդախության դեպքում տուժողին խաբելու կամ նրա վստահությունը չարաշահելու մտադրությունն անձի մոտ ծագում է նախքան գույքը կամ գույքի նկատմամբ իրավունքներ ձեռք բերելը,
բ/ խարդախության դեպքում անձի մոտ քաղաքացիաիրավական պայմանագրով ստանձնած պարտավորությունները /գույքը փոխանցել, կատարել վարկային պարտավորությունը, պարտքը վերադարձնել և այլն/ չկատարելու դիտավորությունը ծագում է նախքան գույքը կամ գույքի նկատմամբ իրավունքներ ձեռք բերելը։
Վերոնշյալ իրավական վերլուծությունների լույսի ներքո, դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցների արդյունքներով Դատարանը փաստում է, որ`
- ամբաստանյալ Վաղարշակ Աբաջյանը մինչ մեղսագրվող արարքի կատարումը տուժող Ալվարդ Աբրահամյանի հետ ընդհանուր ընկեր /Սուրեն Գեղամյան/ ունենալու, համատեղ ծրագրեր իրականացնելու, այդ կապակցությամբ ձևավորված գործնական և անձնական փոխհարաբերությունների ուժով ձեռք է բերել և վայելել Ա.Աբրահամյանի վստահությունը։
- Տուժողների գումարներն ամբաստանյալ Վ.Աբաջյանի մոտ են հայտնվել վերջինիս նախաձեռնությամբ, տուժողներին մատչելի գներով բնակարաններ տրամադրելու, ձախողման դեպքում` խոշոր փոխհատուցում տալու վերաբերյալ Ալվարդ Աբրահամյանի միջոցով խոստումներ տալով, դրանով իսկ տուժողներին համոզելու և հորդորելու, ակնհայտ ձեռնատու գործարք առաջարկելով շահագրգռելու արդյունքում։
- Մինչ գույք ստանալն ամբաստանյալ Վ.Աբաջյանը մոտ առկա է եղել Ա.Աբրահամյանի միջոցով հնարավորինս շատ անձանց ներգրավելու և մեծ գումարների տիրանալու միասնական շահադիտական նպատակ։ Բնակարաններ տրամադրելու պատրվակով և պատճառաբանությունով տուժողներից մաս-մաս գումարներ պահանջելով և բնակարան կամ գերշահույթ վճարելու խոստումներ տալով` ամբաստանյալ Վ.Աբաջյանը, ըստ էության, գործել է պահանջած և ստացած գումարներն երբևէ չվերադարձնելու նախնական հանցավոր դիտավորությամբ` գումարները ստանալուց առաջ գիտակցելով բնակարան կամ խոշոր փոխհատուցում տրամադրելու անհնարինությունը, անձամբ գործարքի վերաբերյալ պայամանվորվածութուններ էձեռք բերել բացառապես Ա.Աբրահմյանի հետ` խուսափելով այլ անձանց հետ այդ հարցով անձնական շփումներից։
Ինչ վերաբերում որպես իրեղեն ապացույց ճանաչված և մեղադրանքի հիմքում դրված ստացականների պատճեններին, որոնց համաձայն Ա.Աբրահամյանն ընդունել է 2010թ. նոյեմբերի 5-ին Վ.Աբաջյանից 18.500 ՄԱՆ դոլար վերցնել և 2011թ. հուլիսի 15-ին վերադարձնելը, 2010թ. նոյեմբերի 30-ին 1.500.000 ՀՀ դրամ պարտք վերցնելը և այն 2011թ. դեկտեմբերի 15-ին վերադարձնելը, ապա, դրան համադրելով ամբաստանյալ Վ.Աբաջյանի դատաքննական, վկա Մարտին Մարգարյանի և վերջինիս կին Նունե Բարսեղյանի հրապարակված և հետազոտված նախաքննական ցուցմունքների հետ, հաշվի առնելով նշված ստացականների բնօրինակներն ամբաստանյալ Վ.Աբաջյանի մոտ պահպանվելու հանգամանքը /դատաքննության ընթացքում ներկայացվել է Դատարանին, այնուհետև հետ պահանջվել/, ստացականում թվագրված ամսաթիվը` Դատարանը փաստում է, որ դրանք հավաստի ապացույցներ չեն, չեն կարող ապացուցել տուժող Ա.Աբրահամյանի կողմից ամբաստանյալ Վ.Աբաջյանին պարտք լինելու հանգամանքը, քանի որ`
- ամբաստանյալ Վ.Աբաջյանը դատաքննության ընթացքում հայտնել է, որ Ա.Աբրահամյանին տված այդ գումարը պարտքով վերցրել է Մարտին Մարգարյանից, որը Ա.Աբրահամյանից ստանալուց հետո վերադարձրել է Մ.Մարգարյանին։ Մինչդեռ Մ.Մարգարյանը նախաքննության ընթացքում հայտնել է, որ թեև 2011թ. սեպտեմբերի 17-ի հարցաքննության ժամանակ Վ.Աբաջյանի հորդորով քննիչի մոտ տվել է սուտ ցուցմունք` հաստատելով 2010թ. նոյեմբերին Վ.Աբաջյանին պարտք տալու և այն հետ ստանալու հանգամանքը, սակայն նման բան իրականում չի եղել։ Ակնհայտ է, որ վերոնշյալ սուտ ցուցմունքը Վ.Աբաջյանը փորձել է համապատասխանեցնել Ալվարդ Աբրահամյանից անհայտ հանգամանքներում և ժամանակահատվածում ստացած 2010թ. նոյեմբերի 5-ով թվագրված 18.500 ԱՄՆ դոլարի վերաբերյալ ստացականի ժամանակահատվածի հետ, մինչդեռ սուտ ցուցմունք տալուն Մ.Մարգարյանին դրդել է 2011թ. սեպտեմբերի 17-ին, այսինքն` Ա.Աբրահամյանի սպանությունից հետո։
- Ըստ ամբաստանյալ Վ.Աբաջյանի դատաքննական ցուցմունքների` 15.000 ԱՄՆ դոլար գումար պարտքն Ա.Աբրահամյանը վերադարձրել է, սակայն 1.500.000 ՀՀ դրամի պարտքը` ոչ, մինչդեռ ամբաստանյալ Վ.Աբաջյանի մոտ բնօրինակի տեսքով պահպանվել է ոչ միայն մինչ օրս չմարված 1.500.000 ՀՀ դրամի պարտքի վերաբերյալ ստացականը, այլև զարմանալիորեն նաև մարված պարտքի ստացականը, որը տրամաբանորեն պետք է կամ վերադարձվեր Ալվարդ Աբրահամյանին կամ ոչնչացվեր։ Մինչդեռ այն ոչ միայն առկա է, այլև մինչև Ալվարդ Աբրահամյանի սպանության մասին տուժող Ա.Ստեփանյանի և այլոց տեղեկանալը` ներկայացվել է նրան, մյուս տուժողներին և Ա.Աբրահամյանին ճանաչող անձանց` վերջինիս վարկաբեկելու, իրական տուժողների գումարների անհետացումը նրա վրա բարդելու և տուժող Ա.Աբրահամյանին որպես խարդախ ներկայացնելու նպատակով։
43. Ինչ վերաբերվում է Հակոբ Աբաջյանից խոշտանգումներով ցուցմունք կորզելու վերաբերյալ Վերաքննիչ բողոքի պնդումներին, ապա, նախ, Հակոբ Աբաջյանին խոշտանգման ենթարկելու, նրա պաշտպանական իրավունքը խախտելու և խոստովանական ցուցմունքներ կորզելու վերաբերյալ վերջինիս, ինչպես նաև նրա պաշտպաններ Նարինե և Ռուբեն Ռշտունիների դիմումների կապակցությամբ ոստիկանությունից անկախ մարմնում` ՀՀ հատուկ քննչական ծառայությունում նախապատրաստված նյութերի քննարկման արդյունքներով 2012թ. փետրվարի 20-ին կայացվել է որոշում հանցագործության դեպքի բացակայության հիմքով քրեական գործ հարուցելը մերժելու մասին:
Վերոնշյալ որոշման համաձայն` ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության ՀԿԳ քննության վարչությունում քննվող քրեական գործով մեղադրյալ, ՀՀ ԱՆ <<Նուբարաշեն>> քրեակատարողական հիմնարկի կալանավոր Հակոբ Աբաջյանը դիմում է ներկայացրել այն մասին, որ ՀՀ ոստիկանության Կոտայքի բաժին բերման ենթարկվելուց հետո նույն բաժնի աշխատակիցների և գործով վարույթն իրականացնող քննիչների կողմից 2011թ. հոկտեմբերի 26-ին և 27-ին դաժանաբար ծեծի ենթարկվելու հետևանքով, նրանց թելադրանքով գրել է խոստովանական ցուցմունք` Ալվարդ Աբրահամյանին և Յուրիկ Սրաբյանին հոր հետ սպանելու վերաբերյալ, իսկ հոկտեմբերի 28-ին քննչական փորձարարության ընթացքում Յուրիկ Սրաբյանի դիակը թաքցնելու վայրը ցույց տալու ժամանակ, տեսախցիկի առջև խոսել է քննիչի թելադրանքով, այնինչ` իրականում դիակի գտնվելու վայրն իրեն հայտնի չի եղել, այդ մասին տեղեկացել էր հորից։
Նյութերի նախապատրաստման ընթացքում վարությն իրկանացրած մարմինը ստացել է նաև փաստաբաններ Ռուբեն և Նարինե Ռշտունիների` ըստ էության նույնաբովանդակ դիմումը։ Փաստաբանները նշել են, որ ՀՀ ոստիկանության Կոտայքի բաժնում խոշտանգումների ենթարկվելու արդյունքում Հակոբ Աբաջյանը ստացել է մարմնական վնասվածքներ` աջ ձեռքին առկա է ծխախոտով վառած երկու հետք, իսկ ձախ ոտքի մատերի վրա` վնասվածքներ, ինչի մասին նախորդ դիմումում Հակոբ Աբաջյանը չի հայտնել` հուզված լինելու պատճառով։ Դիմումին կից վերջիններս ներկայացրել են Հակոբ Աբաջյանի հիշյալ վնասվածքները պատկերող լուսանկարներ։
Միաժամանակ պաշտպանները դիմումում նշել են, որ ոստիկանության աշխատակիցներն իրենց պաշտոնեական լիազորությունների չարաշահմամբ և անցմամբ ոտնահարել են Աբաջյանների ընտանիքի անդամների իրավունքները` խախտել են նրանց պաշտպանական իրավունքը, առևանգել Հակոբ Աբաջյանի քրոջը` Մանան Աբաջյանին, իսկ Հակոբ Աբաջյանի նկատմամբ կալանքը որպես խափանման միջոց կիրառելու մասին միջնորդությունը Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանում քննության առնելուց առաջ քննիչ Գրիգոր Մնոյանը ֆիզիկական ուժի կիրառման սպառնալիքով Նարինե Ռշտունուն դուրս է հանել դատական նիստերի դահլիճից։
Նյութերի նախապատրաստման ընթացքում Հակոբ Աբաջյանն հայտնել է, որ 2011թ. հոկտեմբերի 26-ին` ժամը 16-ից 17-ի սահմաններում, իրեն բերման են ենթարկել ոստիկանության Կոտայքի բաժին, որտեղ ծեծի ենթարկելով` ստիպել են տալ խոստովանական ցուցմունքներ։ Ցանկացել է հրավիրել պաշտպանների, սակայն ստիպել են նաև հրաժարվել պաշտպանից` չտեղեկացնելով, որ փաստաբաններ Ռուբեն և Նարինե Ռշտունիները ներկայացել են Կոտայքի բաժին` իր պաշտպանությունը ստանձնելու համար։ Այդ օրը հրաժարվել է նաև ոստիկանության աշխատակիցների պարտադրած ցուցմունքը գրելուց։ Ծեծի ենթարկելուց հետո իրեն առերես հարցաքննել են իր ընկերների հետ, այնուհետև ձերբակալել ու տեղափոխել են ՀՀ ոստիկանության Հրազդանի ՁՊՎ։ Առավոտյան իրեն տեղափոխել են Հրազդանի ՁՊՎ պետի աշխատասենյակ, որտեղ բարձրաստիճան երեք ոստիկաններ համոզել են ընդունել Ալվարդ Աբրահամյանի և Յուրիկ Սրաբյանի սպանությունները, որից հրաժարվել է։ Նույն օրը` ժամը 23-ի սահմաններում, իրեն տեղափոխել են ոստիկանության Կոտայքի բաժին, որտեղ դաժանաբար ծեծի ենթարկվելուց հետո քննիչ Սարդարյանի թելադրանքով գրել է խոստովանական ցուցմունք` Ալվարդ Աբրահամյանի և Յուրիկ Սրաբյանի սպանությունների վերաբերյալ, իսկ օպերլիազոր ոմն Կարենի թելադրանքով ցուցմունքում նկարագրել է Յուրիկ Սրաբյանի դիակի գտնվելու վայրը, այնինչ, ինքը դիակի գտնվելու վայրի մասին տեղյակ չի եղել։ Այդ ընթացքում նույնպես ստիպել են հրաժարվել պաշտպան ունենալուց, կրկին տեղյակ չի եղել փաստաբաններ Ռշտունիների այցի մասին, այլապես նրանց ծառայությունից չէր հրաժարվի։
Հաջորդ օրը` հոկտեմբերի 28-ի առավոտյան, քննչական փորձարարության ընթացքում ստիպել են տեսախցիկի առջև հրաժարվել պաշտպան ունենալուց, կրկնել քննիչ Սարդարյանի թելադրած ցուցմունքը և օպերլիազոր Կարենի նկարագրած վայրում ցուցադրել Յուրիկ Սրաբյանի դիակի գտնվելու վայրը, որտեղից էլ այն հայտնաբերվել է։ Այնուհետև տեղափոխվել են Ջրվեժ, որտեղ կրկին Կարենի նկարագրածով, ինչպես նաև ինտերնետային կայքերից դիտած` Գագիկ Շամշյանի պատրաստած տեսանյութերով, մոտավորապես` մատնացույց է արել Ալվարդ Աբրահամյանի սպանության վայրը։ Քննչական փորձարարության ավարտից հետո վերադարձել են ոստիկանության Կոտայքի բաժին, որտեղ ստորագրել է քննիչի ներկայացրած դատարկ թղթերը ու իրեն տեղափոխել են Հրազդանի ՁՊՎ։
2011թ. հոկտեմբերի 29-ին տեղափոխվել է ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչություն, որտեղ քննիչների թելադրանքով ինչ-որ բաներ է գրել, ստորագրել։ Նույն օրն իր նկատմամբ կալանքը որպես խափանման միջոց կիրառելու միջնորդությունը Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանում քննության առնելու ժամանակ հրաժարվել է պաշտպան ունենալուց, քանի որ դատական նիստից առաջ սպառնալիքների ազդեցությամբ այդպես է պարտադրել քննիչ Մնոյանը։ Կալանավորվելուց և քրեակատարողական հիմնարկ տեղափոխվելուց հետո դիմել է պաշտպան տրամադրելու խնդրանքով։ Նշել է, որ մինչ պաշտպան ներգրավելն իր տված բոլոր ցուցմունքները, ստորագրած փաստաթղթերն իրականությանը չեն համապատասխանում, դրանք կազմվել են քննիչների ու օպերլիազորների թելադրանքով ու պարտադրանքով։
Նյութերի նախապատրաստման ընթացքում Հակոբ Աբաջյանի հետ առերես հարցաքննված վերջինիս ընկերներ` Վահե Տերտերյանը և Սմբատ Արաբաջյանը 2011թ. հոկտեմբերի 26-ին` ժամը 20.30-ից մինչև 21.25 իրականացված այդ քննչական գործողությունների ընթացքում որևէ մեկը ինչպես իրենց, այնպես էլ Հակոբ Աբաջյանի նկատմամբ բռնություն չի գործադրել, չի վիրավորել, ցանկալի ցուցմունքներ տալուն կամ դրանցից հրաժարվելուն չի պարտադրել։
ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության ՀԿԳ քննության վարչության ՀԿԳ ավագ քննիչ Ռոման Սարդարյանը բացատրություն է տվել այն մասին, որ 2011թ. հոկտեմբերի 26-ին Հակոբ և Վաղարշակ Աբաջյանները Ալվարդ Աբրահամյանին սպանելու կասկածանքով բերման են ենթարկվել ՀՀ ոստիկանության Կոտայքի բաժին, որտեղ ինչպես վերջինս, այնպես էլ նրա հայրը` Վաղարշակ Աբաջյանը, հարցաքննվել են որպես վկա, հերքել են իրենց մասնակցությունը կատարված դեպքին, բերել են այլուրեքություններ։ Աբաջյանների այլուրեքությունները ստուգելու նպատակով ոստիկանության Կոտայքի բաժնի աշխատակիցները բաժին են հրավիրել Հակոբ Աբաջյանի մորը` Ռուզաննա Գարգալոյանին, քրոջը` Մանան Աբաջյանին, ինչպես նաև Հակոբ Աբաջյանի ընկերներին` Վահե Տերտերյանին և Սմբատ Արաբաջյանին։ Վերջին երեքի ցուցմունքներով հերքվել են հայր և որդի Աբաջյանների այլուրեքությունները, որից հետո Հակոբ Աբաջյանը առերես հարցաքննվել է Տերտերյանի և Արաբաջյանի հետ։ Առերես հարցաքննություններից անմիջապես հետո Հակոբ Աբաջյանը ձերբակալվել ու տվել է խոստովանական ցուցմունք` ընդունելով իր և հոր կողմից ոչ միայն Ալվարդ Աբրահամյանին, այլ նաև նրա ամուսնուն` Յուրիկ Սրաբյանին, Այրիվանք գյուղի մոտակայքում` Սևանա լճի ափին տեղակայված կիսակառույց շենքում սպանելու, նրա դիակն այդ շենքին հարակից տարածքում գտնվող փոսում թաքցնելու, բետոնյա շերտով ծածկելու հանգամանքները, ինչպես նաև` վերջինիս իրերը նետելու վայրերը և դեպքերի այլ մանրամասներ։ Հարցաքննության ավարտից հետո Հակոբ Աբաջյանը ծանոթացրել է քրեական գործով նշանակված փորձաքննություններին և ստացված փորձաքննությունների եզրակացություններին։ Քննչական գործողությունների ավարտից հետո տեղեկանալով, որ Հակոբ Աբաջյանի շահերը պաշտպանելու համար ոստիկանության Կոտայքի բաժին են ներկայացել փաստաբաններ Ռուբեն և Նարինե Ռշտունիները, այդ մասին տեղեկացրել է Հակոբ Աբաջյանին, սակայն վերջինս հրաժարվել է նրանց ծառայությունից, ինչից հետո նա տեղափոխվել է ոստիկանության Հրազդանի բաժնի ՁՊՎ։
2011թ. հոկտեմբերի 27-ի առավոտյան քննչական խմբի անդամների հետ պլանավորել են Հակոբ Աբաջյանի մասնակցությամբ կատարել քննչական փորձարարություն, սակայն անհրաժեշտ կազմակերպչական աշխատանքները կեսօրին ավարտելու պատճառով, նկատի ունենալով քննչական փորձարարության ծավալները, տեղանքների հեռավորությունները, նախատեսված գործողությունների բնույթը, բարդությունը, տևողությունը, դրա կատարումը տեղափոխվել է հաջորդ առավոտ։
2011թ. հոկտեմբերի 28-ին` ժամը 07.30-ից կասկածյալ Հակոբ Աբաջյանի մասնակցությամբ կատարվել է քննչական փորձարարություն, որի ողջ ընթացքը տեսաձայնագրվել է։ Քննչական փորձարարության ընթացքում կասկածյալ Հակոբ Աբաջյանը մատնացույց է արել Ալվարդ Աբրահամյանին և Յուրիկ Սրաբյանին սպանելու վայրերը, հանգամանքները, Յուրիկ Սրաբյանի իրերն ու հագուստները նետելու վայրերը, որտեղից հայտնաբերվել են վերջինիս անդրավարտիքը և մեկ կոշիկը։ Բացի այդ, Հակոբ Աբաջյանը մատնացույց է արել այն փոսը, որտեղ` ըստ վերջինիս խոսքերի, հոր հետ թաղել, քարերով, ապա ցեմենտով ծածկել են Յուրիկ Սրաբյանի դիակը, որտեղից էլ այն հայտնաբերվել է քննչական փորձարարության ժամանակ։ Քննչական փորձարարության ավարտից հետո ՀՀ ոստիկանության Կոտայքի բաժնում կասկածյալ Հակոբ Աբաջյանը լրացուցիչ ցուցմունք է տվել սպանությունների վերաբերյալ, ինչը դարձյալ ամբողջությամբ տեսաձայնագրվել է։
Նշել է, որ Հակոբ Աբաջյանին` ցուցմունքներ տալուն հարկադրելու կամ այլ նպատակով ոչ ոք ծեծի չի ենթարկել, նրա նկատմամբ բռնություն չի գործադրվել, ինչը նաև վերահաստատել են ՀՀ ոստիկանության Կոտայքի բաժնի պետի օպերատիվ գծով տեղակալ Արմեն Գասպարյանը, նույն բաժնի քրեական հետախուզության բաժանմունքի նախկին պետ Հրաչյա Խոստեղյանը, օպերլիազորներ Գևորգ Համբարձումյանը և Ղազար Ղազարյանը։
Ղազար Ղազարյանը նաև նշել է, որ Ռուզաննա Գարգալոյանը և Մանան Աբաջյանը 2011թ. հոկտեմբերի 26-ին ոստիկանության Կոտայքի բաժին բերման չեն ենթարկվել, այլ հրավիրվել են։ Անձամբ ինքը, սպանությունների դեպքերը բացահայտելուն ուղղված բաժնին տրված օպերատիվ միջոցառումներ ձեռնարկելու հանձնարարականի շրջանակներում, Վաղարշակ և Հակոբ Աբաջյանների այլուրեքությունները ստուգելու նպատակով մեկնել է Երևանում գտնվող Աբաջյանների տուն` Մանան Աբաջյանի հետ օպերատիվ զրույց վարելու համար։ Ներկայացնելով ծառայողական վկայականը և հաշվի առնելով, որ բազմամարդ տանը օպերատիվ զրույց վարելն աննպատակահարմար է, Մանան Աբաջյանին հրավիրել է ոստիկանության Կոտայքի բաժին։ Օպերատիվ զրույցի ժամանակ Մանան Աբաջյանը, ըստ էության, հերքել է Վաղարշակ և Հակոբ Աբաջյանների բերած այլուրեքությունները, ինչի մասին տեղեկացրել է քննիչներին, ովքեր նրան որպես վկա հարցաքննել են։
Սպանությունների դեպքերը բացահայտելուն ուղղված` ՀՀ ոստիկանության Կոտայքի բաժնին տրված օպերատիվ միջոցառումներ ձեռնարկելու վերաբերյալ հանձնարարականի շրջանակներում Ռուզաննա Գարգալոյանին և Մանան Աբաջյանին նույն բաժին հրավիրելու հանգամանքը վարությն իրականացրած մարմինը հաստատված է համարել է նաև ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության ՀԿԳ քննության վարչության բաժնի պետ Ա.Այվազյանի 2012թ. փետրվարի 10-ի թիվ 7/1-88կգ գրությամբ, նույն գրությանը կից ներկայացված 2011թ. սեպտեմբերի 1-ի քննչական հանձնարարության, Ռուզաննա Գարգալոյանի հարցաքննության արձանագրության, վերջինիս անչափահաս վկա Մանան Աբաջյանի օրինական ներկայացուցիչ ճանաչելու մասին որոշման, իրավունքները պարզաբանելու արձանագրության, նրա, ինչպես նաև մանկավարժ Քնարիկ Գասպարյանի մասնակցությամբ Մանան Աբաջյանի հարցաքննության արձանագրության պատճեններով։
Արմեն Գասպարյանի, Հրաչյա Խոստեղյանի, Գևորգ Համբարձումյանի, Ղազար Ղազարյանի բացատրություններով և ՀՀ ոստիկանության Կոտայքի բաժնի պետի 2012թ. փետրվարի 6-ին թիվ 80 2/619 գրությունով վարույթն իրականացրած մարմինը պարզել է, որ 2011թ. հոկտեմբերի 26-ի դրությամբ Հակոբ Աբաջյանի հիշատակած Կարեն, Հայկ և Էդո անուններով աշխատակիցներ հիշյալ բաժնում չեն եղել։
ՀՀ ոստիկանության Հրազդանի բաժնի ՁՊՎ պետ Արմեն Հովհաննիսյանը բացատրություն է տվել այն մասին, որ 2011թ. հոկտեմբերի 27-ին` ժամը 02.40-ին, նույն ՁՊՎ է ընդունվել ձերբակալված Հակոբ Աբաջյանը։ Իր հսկողությամբ ՁՊՎ ոստիկան Վարուժան Նարգիզյանը կատարել է Հակոբ Աբաջյանի մարմնի քննում, նրա մարմնի վրա վնասվածքներ չեն հայտնաբերվել, Հակոբ Աբաջյանը բժշկի կարիք չի ունեցել, ինչի մասին կազմվել է արձանագրություն, որը ստորագրվել է նաև Հակոբ Աբաջյանի կողմից։ Նշել է նաև, որ ՁՊՎ-ում գտնվելու ընթացքում Հակոբ Աբաջյանի մոտ որևէ անձ, այդ թվում` ոստիկանության աշխատակիցներ չեն այցելել, նրան որևէ մեկը ՁՊՎ-ում ծեծի չի ենթարկել, ցուցմունք տալուն չի հարկադրել։
Արմեն Հովհաննիսյանի բացատրությամբ նշված հանգամանքները հաստատված են համարվել վերջինիս կողմից ներկայացրած` Հակոբ Աբաջյանի մարմնի քննման արձանագրության, ՀՀ ոստիկանության Հրազդանի բաժնի ՁՊՎ-ում պահվող անձանց, նույն բաժնի` ձերբակալվածներին խցերից դուրս բերման հաշվառման մատյանների համապատասխան էջերի պատճենների առկայությամբ։
Այն, որ ՀՀ ոստիկանության Հրազդանի բաժնի ՁՊՎ-ում գտնվելու ընթացքում Հակոբ Աբաջյանին որևէ անձ չի այցելել, չի տեսակցել, վարույթն իրականացնող մարմինն հաստատված է համարել նաև ՁՊՎ ոստիկաններ Հակոբ Հակոբյանի, Ռուդիկ Գրիգորյանի, նույն բաժնի ավագ տեսուչ-հերթապահներ Տիգրան Սիմոնյանի և Գոռ Ղազարյանի բացատրություններով։
ՀՀ ԱՆ <<Նուբարաշեն>> քրեակատարողական հիմնարկի պետի 2012թ. փետրվարի 13-ի թիվ 40/18-7-799 գրության համաձայն` Հակոբ Աբաջյանը 2012թ. հոկտեմբերի 29-ին ընդունվել է ՀՀ ԱՆ <<Նուբարաշեն>> քրեակատարողական հիմնարկ, նույն քրեակատարողական հիմնարկի բժշկական սպասարկման բաժնի երրորդ կարգի մասնագետ Գոռ Մինասյանի կողմից ենթարկվել է բուժզննման, որի արդյունքում մարմնական վնասվածքներ չեն հայտնաբերվել։ Նույն գրությանը կից ներկայացված` ՀՀ ԱՆ <<Նուբարաշեն>> քրեակատարողական հիմնարկի կալանավորների մարմնական վնասվածքների հաշվառման մատյանի համապատասխան էջի պատճենի համաձայն` 2011թ. հոկտեմբերի 29-ին բուժակ Մինասյանի կողմից կազմվել է տեղեկանք` հետևյալ գրառմամբ. <<Մարմնական զննման ժամանակ կալանավոր Աբաջյան Հակոբի մոտ մարմնական վնասվածքներ չկային>>։ Հիշյալ գրառման տակ առկա է. <<ծանոթացա, առարկություններ չունեմ, Հակոբ Աբաջյան>> գրառումը և ստորագրություն։
ՀՀ ԱՆ <<Նուբարաշեն>> քրեակատարողական հիմնարկի բժշկական սպասարկման բաժնի երրորդ կարգի մասնագետ Գոռ Մինասյանը բացատրություն է տվել այն մասին, որ կալանավոր Հակոբ Աբաջյանին 2011թ. հոկտեմբերի 29-ին քրեակատարողական հիմնարկ ընդունելիս անձամբ կատարել է նրա մարմնի քննում, վնասվածքներ չի հայտնաբերել, ինչի կապակցությամբ կազմել է վերը նշված տեղեկանքը, որին ծանոթացել ու այդ կապակցությամբ առարկություններ չունենալու վերաբերյալ անձամբ գրառում է կատարել ու ստորագրել նաև Հակոբ Աբաջյանը։ Զննելով պաշտպաններ Ռուբեն և Նարինե Ռշտունիների ներկայացրած` Հակոբ Աբաջյանի աջ ձեռքին և ձախ ոտքի մատին առկա վնասվածքները պատկերող լուսանկարները` միանշանակ պնդել է, որ այդ վնասվածքները 2011թ. հոկտեմբերի 29-ին Հակոբ Աբաջյանին քրեակատարողական հիմնարկ ընդունելիս չեն եղել, այլապես դրանք կհայտնաբերեր ու կարձանագրեր։
Եվ վերջապես, դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 167/հ եզրակացության համաձայն` Հակոբ Աբաջյանի մարմնի վրա հայտնաբերված նշված մարմնական վնասվածքներն իրենց վաղեմությամբ չեն համապատասխանում 2011թ. հոկտեմբերի 26-ից 29-ի վաղեմությանը, այսինքն` Հակոբ Աբաջյանին այդ ժամանակահատվածում չէին կարող պատճառվել։
Ավելին, այն, որ Հակոբ Աբաջյանի նկատմամբ բռնություն չի գործադրվել, վերջինս ցուցմունքներ տալուն չի հարկադրվել, հիմնավորվել է 2011թ. հոկտեմբերի 28-ին կատարված քննչական փորձարարության և նույն օրը կասկածյալ Հակոբ Աբաջյանի լրացուցիչ հարցաքննության տեսաձայնագրություններով։ Լրացուցիչ հարցաքննության տեսաձայնագրությունում ակնհայտորեն երևում է, որ Հ.Աբաջյանի ձեռքերին այրվածքի որևէ հետքեր չկան, այսինքն` առնվազն 2011թ. հոկտեմբերի 26-ին կասկածյալի կարգավիճակում, նույն օրը նրա մասնակցությամբ իրականացված քննչական փորձարարության, 2011թ. հոկտեմբերի 28-ին լրացուցիչ հարցաքննվելիս և քննչական փորձարարության արձանագրության արդյունքները նաև լրացուցիչ ցուցմունքի տեսքով վերահաստատելիս նման վնասվածք, հետևաբար` նաև Հ.Աբաջյանի նկատմամբ խոշտանգում չէր կարող գործադրվել, ուստի` այդ պատճառաբանությամբ խոստովանական ցուցմունքներ տալը պայմանավորելն անհիմն է:
Նույն որոշման համաձայն` ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության ՀԿԳ վարչության ավագ քննիչ Գրիգոր Մնոյանը բացատրություն է տվել այն մասին, որ նախկինում փաստաբան Նարինե Ռշտունուն դեմքով չի ճանաչել։ 2011թ. հոկտեմբերի 29-ին Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանում Հակոբ Աբաջյանի նկատմամբ կալանքը որպես խափանման միջոց կիրառելու միջնորդության քննարկումից առաջ մտել է դատական նիստերի դահլիճ, նկատել դահլիճում ներկա մի կնոջ։ Դատական կարգադրիչների պահանջով նա դահլիճից դուրս է հրավիրվել, ինչին ինքը չի խառնվել։ Դատական նիստի սկզբնամասում նախագահող դատավորը մեղադրյալ Հակոբ Աբաջյանին տեղեկացրել է, որ վերջինիս պաշտպանությունն ստանձնելու նպատակով դատարան է ներկայացել փաստաբան և ցանկության դեպքում վերջինս կարող է հրավիրվել դահլիճ, սակայն մեղադրյալ Հակոբ Աբաջյանը կրկին հրաժարվել է պաշտպան ունենալուց։
ՀԿԳ վարչության ավագ քննիչ Գրիգոր Մնոյանի բացատրությունը, ինչպես նաև քննությանը հետաքրքրող այլ փաստական տվյալներն հիմնավորվել է նաև Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի` 2011թ. հոկտեմբերի 29-ի որոշմամբ, համաձայն որի` մեղադրյալ Հ.Աբաջյանի նկատմամբ կալանավորումը որպես խափանման միջոց կիրառելու կապակցությամբ տեղի ունեցած դատական նիստի ժամանակ վերջինս հայտարարել է, որ չի ցանկանում ունենալ պաշտպան, ինքնուրույնաբար կիրականացնի իր պաշտպանությունը։ Միաժամանակ վերջինս հայտարարել է, որ զղջում է կատարածի համար` կալանավորման միջնորդության դեմ նույնիսկ չառարկելով։ Դատարանի վերոնշյալ որոշման համաձայն` իր նկատմամբ հնարավոր խոշտանգումներ կիրառելու, ցուցմունքներ կորզելու վերաբերյալ որևէ հայտարարություն դատական նիստի ընթացքում Հ.Աբաջյանը չի կատարել։
44. Այսպիսով, Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ ենթադրյալ խոշտանգման և պաշտպանական իրավունքի խախտման մասին վերաքննիչ բողոքներում առկա պնդումներն անհիմն են, քանի որ նախաքննական մարմինը գործով ամբաստանյալ Հ.Աբաջյանին պատշաճ կարգով` համապատասխան արձանագրություն կազմելու և այն ստորագրման ներկայացնելու եղանակով բազմիցս պարզաբանել է կասկածյալի և մեղադրյալի բոլոր, հատկապես` լռելու և պաշտպան ունենալու իրավունքները, խոշտանգման վերաբերյալ Հ.Աբաջյանի և վերջինիս պաշտպանների հայտարարությունը ՀՀ հատուկ քննչական ծառայությունում ստուգվել և պատճառաբանված կարգով 2012թ. փետրվարի 20-ին կայացված /չվերացված/ որոշմամբ մերժվել է` հանցադեպի բացակայության պատճառաբանությամբ:
Նման պայմաններում ամբաստանյալ Հ.Աբաջյանի մասնակցությամբ կատարված քննչական գործողությունների արձանագրությունները վիճարկվող հիմքերով անթույլատրելի ճանաչելու փաստական և իրավական հիմքերը բացակայում են։ Այդ ապացույցները ՀՀ քրեական դատավարական օրենսգրքի 105-րդ հոդվածի տեսանկյունով թույլատրելի են, միմյանց և այլ ապացույցների հետ համադրման ու գնահատման արդյունքներով կարող էին դրվել դատավճռի հիմքում։
45. Միևնույն ժամանակ, առաջին ատյանի դատարանը հիմնավորված և պատճառաբանված կերպով իրեղեն ապացույց ճանաչված և դատարանում պահվող` Վաղարշակ Աբաջյանից առգրավված <<Նոկիա-1200>> բջջային հեռախոսի, ինչպես նաև Աբաջյաններին պատկանող` ՀՀ ոստիկանության Կոտայքի մարզի բաժնի տուգանային հրապարակում գտնվող <<Մերսեդես Ցե 200>> մակնիշի 11 ՍՕ 138 համարանիշի ավտոմեքենայի վրա կիրառել է արգելանք` դրանք ուղղելով քաղաքացիական հայցերի շրջանակներում ներկայացված, տուժողներին և տուժողների իրավահաջորդներին պատճառված գույքային վնասների փոխհատուցմանը:
46. Այսպիսով, Վերաքննիչ դատարանը ամբաստանյալ Վ.Աբաջյանի, ամբաստանյալ Վ.Աբաջյանի պաշտպան Ռ.Ռշտունու և ամբաստանյալ Հ.Աբաջյանի պաշտպան Ն.Ռշտունու վերաքննիչ բողոքների քննության արդյունքում հանգում է այն հետևության, որ բերված վերաքննիչ բողոքները բավարարելու, դատավճիռը բեկանելու և փոփոխելու, ամբաստանյալ Վ.Աբաջյանի արարքները վերաորակելու, ինչպես նաև Հ.Աբաջյանին արդարացնելու հիմքեր չկան, նկատի ունենալով, որ դատարանը դատավճիռ կայացնելիս թույլ չի տվել նյութական և դատավարական իրավունքի այնպիսի խախտումներ, որոնք կարող էին հանգեցնել դատական սխալի:
Ելնելով վերոգրյալներից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-րդ և 394-րդ հոդվածներով, վերաքննիչ քրեական դատարանը


Ո Ր Ո Շ Ե Ց

1. Ամբաստանյալ Վ.Աբաջյանի, ամբաստանյալ Վ.Աբաջյանի պաշտպան Ռ.Ռշտունու և ամբաստանյալ Հ.Աբաջյանի պաշտպան Ն.Ռշտունու վերաքննիչ բողոքները մերժել, իսկ Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2013թ. նոյեմբերի 04-ի դատավճիռը քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Վաղարշակ Բորիսի Աբաջյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 6-րդ և 7-րդ կետերով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-338-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 3-րդ, 7-րդ, 8-րդ և 11-րդ կետերով և Հակոբ Վաղարշակի Աբաջյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 6-րդ և 7-րդ կետերով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 3-րդ, 7-րդ, 8-րդ և 11-րդ կետերով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 2-րդ մասով` թողնել օրինական ուժի մեջ:
2. Սույն որոշման դեմ վճռաբեկ բողոք կարող է բերվել այն հրապարակելու օրվանից մեկամսյա ժամկետում` ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի քրեական պալատին:



Իսկականի հետ ճիշտ է`

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ս.ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆ