Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ

ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

05 նոյեմբերի 2012թ. ք. Երևան

ԵԿԴ-0095/01/12

Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը հետևյալ կազմով.

նախագահող դատավոր` Մ. Մարտիրոսյան,
քարտուղարներ` Է. Մկրտչյան,
Լ. Առաքելյան,

մասնակցությամբ`
մեղադրողներ,
Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական
շրջանների դատախազության ավագ դատախազ Ա. Բեգինյանի,

նույն դատախազության ավագ դատախազ Հ. Էյրամջյանի,

պաշտպաններ Ա. Ստեփանյանի,
Գ. Մելքոնյանի,

տուժողներ Ա. Մամիկոնյանի,
Ռ. Հովհաննիսյանի,

տուժող և քաղաքացիական հայցվոր Ա. Ավետիսյանի,

տուժող և քաղաքացիական հայցվոր
Ա. Ավետիսյանի ներկայացուցիչ Ռ. Պողոսյանի,



դատարանում, դռնբաց դատական նիստում քննեց գործն ըստ մեղադրանքի
1. Մարիամ Մամիկոնի Գամզյանի`
ծնված 1978թ. հուլիսի 09-ին Երևան քաղաքում, հայ, Հայաստանի Հանրապետության /այսուհետ ՀՀ/ քաղաքացի, միջնակարգ-մասնագիտական կրթությամբ, ամուսնացած, խնամքին ոչ ոք, ունի 2012թ. հոկտեմբերի 29-ի դրությամբ վեց շաբաթվա հղիություն, նախկինում չդատված, չի աշխատում, հաշվառված է և բնակվում է ք. Երևան, Ավան-Առինջ 2-րդ միկրոշրջանի թիվ 1/9 շենքի թիվ 22 բնակարանում, կալանքի տակ չէ, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով։


2. Նարինե Վազգենի Եսայանի`
ծնված 1963թ. հունվարի 04-ին Երևան քաղաքում, հայ, ՀՀ քաղաքացի, բարձրագույն կրթությամբ, ամուսնացած, նախկինում չդատված, բնութագրվում է դրական, աշխատում է «Նոր Լիկե» ՍՊ ընկերությունում որպես բժիշկ-խորհրդատու, հաշվառված է և բնակվում է ք. Երևան, Նոր Նորքի 7-րդ զանգվածի թիվ 51 շենքի թիվ 1 բնակարանում, կալանքի տակ չէ, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով։

Գործի դատավարական նախապատմությունը

Թիվ 15100511 քրեական գործը ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոնականի քննչական բաժնում հարուցվել է 2011թ. օգոստոսի 02-ին, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և 200-րդ հոդվածի 1-ին մասով, Մարիամ Մամիկոնի Գամզյանի կողմից Ռոստոմ Հովհաննիսյանից խոշոր չափի գումար հափշտակելու դեպքի առթիվ։
Քննիչի 2012թ. մայիսի 11-ի որոշմամբ, Կարեն Փանոսյանի կողմից վաշխառություն կատարելու դեպքի առթիվ, նրա նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 1-ին մասով քրեական հետապնդում չի իրականացվել` նրա և տուժող Ա. Մամիկոնյանի հաշտվելու պատճառաբանությամբ։
Քննիչի 2012թ. մայիսի 14-ի որոշմամբ, Արշակ Սերոյի Խանզադյանի կողմից ակնհայտ կեղծ փաստաթուղթ պատրաստելու դեպքի առթիվ, նրա նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով քրեական հետապնդում չի իրականացվել` համաներման ակտ ընդունվելու պատճառաբանությամբ։
Քննիչի նույն օրվա մեկ այլ որոշմամբ, Անուշ Ռոբերտի Մամիկոնյանի կողմից առևտրային կաշառք տալու փորձ կատարելու դեպքի առթիվ, նրա նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-200-րդ հոդվածի 1-ին մասով քրեական հետապնդում չի իրականացվել` համաներման ակտ ընդունվելու պատճառաբանությամբ։
Քննիչի նույն օրվա մեկ այլ որոշմամբ, Ռոստոմ Վանոյի Հովհաննիսյանի կողմից առևտրային կաշառք տալու փորձ կատարելու դեպքի առթիվ, նրա նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-200-րդ հոդվածի 1-ին մասով քրեական հետապնդում չի իրականացվել` համաներման ակտ ընդունվելու պատճառաբանությամբ։
Քննիչի նույն օրվա մեկ այլ որոշմամբ, Ալվինա Սուրիկի Ավետիսյանի կողմից առևտրային կաշառք տալու փորձ կատարելու դեպքի առթիվ, նրա նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-200-րդ հոդվածի 1-ին մասով քրեական հետապնդում չի իրականացվել` համաներման ակտ ընդունվելու պատճառաբանությամբ։
Ամբաստանյալ Մարիամ Մամիկոնի Գամզյանին նախաքննության մարմնի կողմից մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով հետևյալ արարքների համար. «որ նա նախնական համաձայնության գալով Նարինե Եսայանի հետ, օգտագործել է իրավունք վերապահող ակնհայտ կեղծ փաստաթուղթ, բացի այդ խարդախությամբ հափշտակել է Ռոստոմ Հովհաննիսյանի, Ալվինա Ավետիսյանի և Անուշ Մամիկոնյանի խոշոր չափի գումարները։
Այսպես. 2009թ. դեկտեմբեր ամսին Մարիամ Գամզյանն իր ծանոթ Նարինե Եսայանին հայտնել է, որ անբարեխիղճ վարկառու լինելու պատճառով բանկերը մերժում են իրեն վարկի տրամադրումը, ապա` վերջինիս խնդրել է իր համար բանկից վարկ վերցնել։ Ն.Եսայանը մերժել է Մ.Գամզյանի խնդրանքը` պատճառաբանելով, որ «Լիկկեյ» ընկերությունում ցածր աշխատավարձ է ստանում և բանկն իր վարկային հայտը կմերժի։ Մ.Գամզյանը պատրաստակամություն է հայտնել ապահովել բարձր աշխատավարձով աշխատանքի վերաբերյալ կեղծ տեղեկանքը, որից հետո Մ.Գամզյանը և Ն.Եսայանն ակնհայտ կեղծ փաստաթուղթ օգտագործելու շուրջ նախնական համաձայնության են եկել։ Դրանից հետո 2009թ. դեկտեմբերի 9-ին Մ.Գամզյանը «Սերո Խանզադյան» մշակութային-բարեգործական հասարակական կազմակերպության տնօրեն Արշակ Խանզադյանից ձեռք է բերել իրավունք վերապահող ակնհայտ կեղծ փաստաթուղթ հանդիսացող` Նարինե Եսայանի կողմից նշված կազմակերպությունում աշխատելու և 200.000 ՀՀ դրամ աշխատավարձ ստանալու վերաբերյալ տեղեկանք, որը 30.12.2009թ օրը Ն.Եսայանը ներկայացրել է «ԱԿԲԱ կրեդիտ ագրիկոլ» բանկի «Արաբկիր» մասնաճյուղ, բանկի հետ կնքել է սպառողական վարկի պայմանագիր, ստացել է 500.000 ՀՀ դրամ վարկ և այն փոխանցել է Մ.Գամզյանին։
Այսինքն` Մարիամ Գամզյանը կատարել է ՀՀ քր. օր.-ի 325 հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցագործություն։
Այնուհետև 2010թ. մայիս ամսին Մարիամ Գամզյանը ծանոթանալով Երևան քաղաքի բնակչուհի Անուշ Մամիկոնյանի հետ, խոսակցության ընթացքում տեղեկացել է, որ վերջինս բնակարան ձեռք բերելու նպատակով ցանկանում է հիպոթեքային վարկ ստանալ։ Մ.Գամզյանը տեղեկանալով այդ մասին, նպատակադրվել է վերոհիշյալ առիթն օգտագործելով խարդախությամբ Ա.Մամիկոնյանից գումարներ հափշտակել։
Մ.Գամզյանը հանցավոր մտադրությունն իրականացնելու նպատակով Ա.Մամիկոնյանին ներկայացել է որպես վարկային գործակալ, ապա հավաստիացրել է, թե որոշակի վարձատրության դիմաց կարող է կազմակերպել շահավետ պայմաններով Ա.Մամիկոնյանին հիպոթեքային վարկավորման գործընթացը, ինչին վերջինս համաձայնել է։
Դրանից հետո 2010թ. մայիսի 28-ից մինչև 2010թ. հոկտեմբերի 13-ն ընկած ժամանակահատվածում Մ.Գամզյանը միասնական հանցավոր մտադրությամբ միավորված` շարունակաբար Ա.Մամիկոնյանից ստացել և խարդախությամբ հափշտակել է վերջինիս պատկանող խոշոր չափի` ընդհանուր 1.180.605 ՀՀ դրամ գումարը։
Այսինքն` Մարիամ Գամզյանը կատարել է ՀՀ քր. օր.-ի 178 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հանցագործություն։
Բացի այդ, Մարիամ Գամզյանը, հանդիսանալով Երևան քաղաքի Աբովյան փողոցում գործող «Գրավիչ» գրավատան հաճախորդ, 2010թ. հունիս ամսին տեղեկացել է, որ գրավատան սեփականատեր Ռոստոմ Հովհաննիսյանը բիզնեսն ընդլայնելու նպատակով ցանկանում է վարկ ձեռք բերել, ապա նպատակադրվել է վերոհիշյալ առիթն օգտագործելով Ռ.Հովհաննիսյանից գումարներ հափշտակել։
2010թ. սեպտեմբեր ամսին Մ.Գամզյանը Ռ.Հովհաննիսյանին հայտնել է, թե իբր Աշտարակ քաղաքում բնակվող իր բարեկամները դիմել են իրեն` վարկ ձեռք բերելու համար, և դրա համար պատրաստ են գրավ դնել իրենց առանձնատունը, Ռ.Հովհաննիսյանին առաջարկել է միավորել գրավադրվող գույքը և ստանալ միասնական վարկ, ինչին Ռ.Հովհաննիսյանը համաձայնել է։
Դրանից հետո, Մ.Գամզյանը 2010թ. հոկտեմբերի 1-ին Երևան քաղաքի «Կենտրոն» նոտարական գրասենյակ է ուղեկցել վարկ ստանալու նպատակով իր օգնությանը դիմած մեկ այլ անձնավորության` Աշտարակ քաղաքի բնակչուհի Ալվինա Ավետիսյանի սկեսուրին` Մարգարիտ Մակարյանին, ապա Ռ.Հովհաննիսյանի և վերջինիս աշխատակցուհի Նունիկ Կոբալյանի մոտ նրան ներկայացնելով որպես իր տատիկ, Ռ.Հովհաննիսյանի մոտ վստահություն ձեռք բերելու նպատակով Մ.Մակարյանին ստորագրել է տվել Ն.Կոբալյանին իր առանձնատան նկատմամբ գործարքներ կատարելու իրավասություն վերապահող լիազորագիր։
Գործարքի հաջորդ օրը` 2010թ. հոկտեմբերի 2-ին Մ.Գամզյանը, չարաշահելով Ռ.Հովհաննիսյանի վստահությունը, վարկի ձեռք բերման հետ կապված մի շարք հարցեր կարգավորելու պատրվակով նրանից ստացել և խարդախությամբ հափշտակել է Ռ.Հովհաննիսյանին պատկանող խոշոր չափի` 1.083.240 ՀՀ դրամին համարժեք 3000 ԱՄՆ դոլար գումարը։
Այսինքն` Մ.Գամզյանը կատարել է ՀՀ քր. օր-ի 178 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հանցագործություն։
Բացի այդ, Մարիամ Գամզյանը, 2010թ. ամռանը ծանոթանալով Աշտարակ քաղաքի բնակչուհի Ալվինա Ավետիսյանի հետ, նրան ներկայացել է որպես վարկային գործակալ և պատրաստակամություն հայտնել որոշակի գումարի չափով վարձատրության դիմաց վերջինիս համար շահավետ պայմաններով հիփոթեքային վարկ ձեռք բերել։
Այնուհետև, 2010թ. սեպտեմբեր ամսին Մ.Գամզյանը Ա.Ավետիսյանին հայտնել է, որ վարկի հետ կապված մի շարք հարցերի կարգավորման համար անհրաժեշտ է 1000 ԱՄՆ դոլար։ 2010թ. սեպտեմբեր ամսվա կեսերին, կոնկրետ օրը հայտնի չէ, Ալվինա Ավետիսյանն այդ գումարն ուղարկել է իր քրոջը` Անժելա Ավետիսյանին և Մ.Գամզյանին խնդրել նրանից վերցնել գումարը։ Նույն օրը Մ.Գամզյանը եկել է Անժելա Ավետիսյանի` Երևան քաղաքի Նար-Դոսի 4 շենքի 76 բնակարանում գտնվող գրասենյակ, վերջինիցս ստացել և խարդախությամբ հափշտակել Ալվինա Ավետիսյանին պատկանող խոշոր չափի` 363420 ՀՀ դրամին համարժեք 1000 ԱՄՆ դոլար գումարը։
Այսինքն` Մ.Գամզյանը կատարել է ՀՀ քր. օր.-ի 178 հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործություն։»։
Ամբաստանյալ Նարինե Վազգենի Եսայանին նախաքննության մարմնի կողմից մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով հետևյալ արարքի համար. «որ նա Մարիամ Գամզյանի հետ նախնական համաձայնության գալով օգտագործել է իրավունք վերապահող ակնհայտ կեղծ փաստաթուղթ։
Այսպես. 2009թ. դեկտեմբեր ամսին Նարինե Եսայանի ծանոթ Մարիամ Գամզյանը նրան հայտնել է, որ անբարեխիղճ վարկառու լինելու պատճառով բանկերը մերժում են իրեն վարկի տրամադրումը, ապա` վերջինիս խնդրել է իր համար բանկից վարկ վերցնել։ Ն.Եսայանը մերժել է Մ.Գամզյանի խնդրանքը` պատճառաբանելով, որ «Լիկկեյ» ընկերությունում ցածր աշխատավարձ է ստանում և բանկն իր վարկային հայտը կմերժի։ Մ.Գամզյանը պատրաստակամություն է հայտնել ապահովել բարձր աշխատավարձով աշխատանքի վերաբերյալ կեղծ տեղեկանքը, որից հետո Ն.Եսայանն ու Մ.Գամզյանն ակնհայտ կեղծ փաստաթուղթ օգտագործելու շուրջ նախնական համաձայնության են եկել։ Դրանից հետո 2009թ. դեկտեմբերի 9-ին Մ.Գամզյանը «Սերո Խանզադյան» մշակութային-բարեգործական հասարակական կազմակերպության տնօրեն Արշակ Խանզադյանից ձեռք է բերել իրավունք վերապահող ակնհայտ կեղծ փաստաթուղթ հանդիսացող` Նարինե Եսայանի կողմից նշված կազմակերպությունում աշխատելու և 200.000 ՀՀ դրամ աշխատավարձ ստանալու վերաբերյալ տեղեկանք, որը 30.12.2009թ օրը Ն.Եսայանը ներկայացրել է «ԱԿԲԱ կրեդիտ ագրիկոլ» բանկի «Արաբկիր» մասնաճյուղ, բանկի հետ կնքել է սպառողական վարկի պայմանագիր, ստացել է 500.000 ՀՀ դրամ վարկ և այն փոխանցել է Մ.Գամզյանին։»։
2012թ. հունիսի 06-ին քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան։


Դատարանի կողմից հաստատված փաստական հանգամանքները

Դատաքննությամբ, գործի տվյալներով, դատարանը հիմնավորված է համարում հետևյալը.
2009թ. մարտին ամբաստանյալ Մարիամ Մամիկոնի Գամզյանը ծանոթացել է ամբաստանյալ Նարինե Վազգենի Եսայանի հետ։ Վերջինս 2009թ. նոյեմբերի 1-ից աշխատել է «Նոր-Լիկե» ՍՊ ընկերությունում որպես բժիշկ-խորհրդատու, ինչի հետ կապված նրանք հաճախակի հանդիպել են։ 2009թ. դեկտեմբերին Մարիամ Գամզյանը Նարինե Եսայանին հայտնել է, որ անբարեխիղճ վարկառու լինելու պատճառով բանկերն իրեն վարկ չեն տրամադրում և խնդրել է իր համար բանկից վարկ վերցնել։ Ամբաստանյալ Ն. Եսայանը մերժել է Մ. Գամզյանի խնդրանքը` պատճառաբանելով, որ «Նոր Լիկե» ՍՊ ընկերությունում ցածր աշխատավարձ է ստանում և բանկն իր վարկային հայտը կմերժի։ Ամբաստանյալ Մ. Գամզյանը պատրաստակամություն է հայտնել լուծել բարձր աշխատավարձով աշխատանք ունենալու վերաբերյալ կեղծ տեղեկանքի ապահովման հարցը, որից հետո Մ.Գամզյանը և Ն.Եսայանը նախնական համաձայնության են եկել ակնհայտ կեղծ փաստաթուղթ օգտագործելու վերաբերյալ։ Դրանից հետո, 2009թ. դեկտեմբերի 9-ին Մ.Գամզյանը «Սերո Խանզադյան» մշակութային-բարեգործական կազմակերպության տնօրեն Արշակ Խանզադյանից ձեռք է բերել իրավունք վերապահող ակնհայտ կեղծ փաստաթուղթ հանդիսացող, Նարինե Եսայանի կողմից նշված կազմակերպությունում աշխատելու և 200.000 ՀՀ դրամ աշխատավարձ ստանալու վերաբերյալ կեղծ տեղեկանք, որը 26.12.2009թ.-ին Ն.Եսայանը ներկայացրել է «ԱԿԲԱ կրեդիտ ագրիկոլ բանկ» ՓԲԸ-ի «Արաբկիր» մասնաճյուղ, բանկի հետ կնքել է սպառողական վարկի պայմանագիր, ստացել է 500.000 ՀՀ դրամ գումարի չափով վարկ և այն փոխանցել է Մ.Գամզյանին։
Այնուհետև, 2010թ. մայիսին, ամբաստանյալ Մարիամ Գամզյանը ծանոթանալով քրեական գործով տուժող Անուշ Մամիկոնյանի հետ` նրանից տեղեկացել է, որ վերջինս բնակարան ձեռք բերելու նպատակով ցանկանում է հիփոթեքային վարկ ստանալ։ Ամբաստանյալ Մ. Գամզյանը նպատակադրվել է վերոհիշյալ առիթն օգտագործելով, խարդախությամբ տուժող Ա.Մամիկոնյանից գումարներ հափշտակել և այդ մտադրությունն իրականացնելու նպատակով տուժող Ա. Մամիկոնյանին ներկայացել է որպես վարկային գործակալ, ապա հավաստիացրել է, որ որոշակի վարձատրության դիմաց կարող է կազմակերպել շահավետ պայմաններով հիփոթեքային վարկ ստանալու գործընթացը, ինչին Ա. Մամիկոնյանը համաձայնվել է։
Դրանից հետո, 2010թ. մայիսի 28-ից մինչև 2010թ. հոկտեմբերի 13-ն ընկած ժամանակահատվածում, ամբաստանյալ Մ. Գամզյանը, մեկ միասնական մտադրությամբ, շարունակաբար, տուժող Ա. Մամիկոնյանից ստացել և խարդախությամբ հափշտակել է վերջինիս պատկանող, խոշոր չափի` 1.180.605 ՀՀ դրամ ընդհանուր գումար։
Բացի այդ, Մարիամ Գամզյանը հանդիսանալով Երևան քաղաքի Աբովյան փողոցում գործող «Գրավիչ» գրավատան հաճախորդ` 2010թ. հունիսին տեղեկացել է, որ գրավատան սեփականատեր, տուժող Ռոստոմ Հովհաննիսյանը ցանկանում է վարկ ստանալ։
Ցանկանալով այդ առիթն օգտագործելով Ռ. Հովհաննիսյանից խարդախությամբ գումար հափշտակել` Մ. Գամզյանը 2010թ. սեպտեմբերին, Երևանում, տուժող Ռ.Հովհաննիսյանին հայտնել է, իբրև թե Աշտարակ քաղաքում բնակվող իր բարեկամները դիմել են իրեն` վարկ ստանալու խնդրանքով և դրա համար պատրաստ են գրավադնել իրենց առանձնատունը։ Ամբաստանյալ Մ. Գամզյանը տուժող Ռ.Հովհաննիսյանին առաջարկել է միավորել գրավադրվող գույքը և ստանալ միասնական վարկ, ինչին Ռ.Հովհաննիսյանը համաձայնվել է։
Մինչ այդ, նույն ժամանակահատվածում, ամբաստանյալ Մարիամ Գամզյանը ծանոթանալով Աշտարակ քաղաքի բնակչուհի Ալվինա Ավետիսյանի հետ` նրան ներկայացել է որպես վարկային գործակալ և պատրաստակամություն հայտնել որոշակի վարձատրության դիմաց ապահովել վերջինիս համար շահավետ պայմաններով հիփոթեքային վարկի ստացումը։ 2010թ. սեպտեմբերին, ամբաստանյալ Մ.Գամզյանը տուժող Ա.Ավետիսյանին հայտնել է, որ վարկի հետ կապված մի շարք հարցերի կարգավորման համար անհրաժեշտ է 1000 ԱՄՆ դոլար գումար։ 2010թ. սեպտեմբերի կեսերին, տուժող Ալվինա Ավետիսյանն այդ գումարն ուղարկել է իր քույր, գործով վկա Անժելա Ավետիսյանին և Մ.Գամզյանին խնդրել է նրանից վերցնել գումարը։ Նույն օրն ամբաստանյալ Մ.Գամզյանը եկել է Անժելա Ավետիսյանի` Երևան քաղաքի Նար-Դոսի փողոցի թիվ 4 շենքի թիվ 76 բնակարանում գտնվող գրասենյակ, վերջինիցս ստացել և խարդախությամբ հափշտակել է Ալվինա Ավետիսյանին պատկանող, զգալի չափի` 363.420 ՀՀ դրամին համարժեք 1000 ԱՄՆ դոլար գումարը։
Տեղեկանալով, որ վարկի ձևակերպման համար Ալվինա Ավետիսյանը պատրաստ է բանկում գրավադնել իր սկեսուր Մարգարիտ Մակարյանին պատկանող, Աշտարակ քաղաքի Գ.Նարեկացու փողոցի թիվ 100 հասցեում գտնվող առանձնատունը, ամբաստանյալ Մ.Գամզյանը տուժող Ա.Ավետիսյանին հայտնել է, որ բանկերը Մ.Մակարյանի հետ գործարք չեն կնքի, քանի որ վերջինս տարեց կին է, ուստի անհրաժեշտ է, որպեսզի Մ.Մակարյանի կողմից Ա.Ավետիսյանի անվամբ լիազորագիր տրվի` բնակարանի հետ կապված գործարքներ կատարելու համար։ Այդ նպատակով, 2010թ. հոկտեմբերի 1-ին, ամբաստանյալ Մարիամ Գամզյանը Մարգարիտ Մակարյանին ուղեկցել է Երևանի «Կենտրոն» նոտարական գրասենյակ, ապա Ռ.Հովհաննիսյանի մոտ վստահություն ձեռք բերելու նպատակով, Ռ.Հովհաննիսյանի և վերջինիս աշխատակցուհի Նունիկ Կոբալյանի մոտ Մ. Մակարյանին ներկայացնելով որպես իր տատ` վերջինիցս ստացել է Ն.Կոբալյանին վերոհիշյալ առանձնատան նկատմամբ գործարքներ կատարելու իրավասություն վերապահող լիազորագիր։ Ամբաստանյալ Մ.Գամզյանը տուժող Ա.Ավետիսյանին և նրա ընտանիքի անդամներին հավաստիացրել է, որ լիազորագիրը տրված է Ա.Ավետիսյանի անվամբ և վարկի ձևակերպումը ընթացքի մեջ է։
Գործարքի հաջորդ օրը, 2010թ. հոկտեմբերի 2-ին, ամբաստանյալ Մ.Գամզյանը չարաշահելով տուժող Ռ.Հովհաննիսյանի վստահությունը` վարկի ձևակերպման հետ կապված մի շարք հարցեր կարգավորելու պատրվակով նրանից ստացել և խարդախությամբ հափշտակել է Ռ.Հովհաննիսյանին պատկանող, խոշոր չափի` 1.083.240 ՀՀ դրամին համարժեք 3000 ԱՄՆ դոլար գումար։
Ամբաստանյալների անձը բնութագրող տվյալների, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքների ուսումնասիրման արդյունքում պարզվել է, որ ամբաստանյալ Մարիամ Գամզյանը նախկինում դատված չի եղել, ունի 2012թ. հոկտեմբերի 29-ի դրությամբ վեց շաբաթվա հղիություն, ամբաստանյալ Նարինե Եսայանը նախկինում դատված չի եղել, բնութագրվում է դրական։
Տուժող Ալվինա Ավետիսյանի կողմից քաղաքացիական հայց է ներկայացվել ամբաստանյալ Մարիամ Գամզյանի դեմ, որի համաձայն` Ա. Ավետիսյանը պահանջել է ամբաստանյալ Մարիամ Գամզյանից հօգուտ իրեն բռնագանձել 1000 /հազար/ ԱՄՆ դոլարին համարժեք 363.420 /երեք հարյուր վաթսուներեք հազար չորս հարյուր քսան/ ՀՀ դրամ` որպես հանցագործության հետևանքով պատճառված վնասի հատուցում և 120.000 /հարյուր քսան հազար/ ՀՀ դրամ գումար` որպես իր խախտված իրավունքների վերականգնման համար կատարված ծախս։

Ապացույցների հետազոտում և գնահատում

Դատարանի կողմից հաստատված հանգամանքներն հիմնավորվում են հետևյալ ապացույցներով.
Տուժող Ալվինա Սուրիկի Ավետիսյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ Աշտարակ քաղաքի Նարեկացու փողոցի թիվ 100 հասցեում գտնվող իրենց տանը հարակից հողամասում խանութ կառուցելու նպատակով որոշել են հիփոթեքային վարկ ստանալ։ Իր քույր Անժելա Ավետիսյանի գործընկերուհի Անուշ Մամիկոնյանից տեղեկացել է, որ Մարիամ Գամզյանը որոշակի վարձատրության դիմաց օգնում է քաղաքացիներին բանկերից շահավետ պայմաններով վարկեր ստանալ։ Անուշ Մամիկոնյանը հայտնել է նաև, որ Մարիամ Գամզյանն իրենց օգնում է հիփոթեքային վարկ ստանալ։ 2010 թվականի սեպտեմբերի վերջերին, իր քրոջ գրասենյակում ծանոթացել է Մարիամ Գամզյանի հետ։ Վերջինս պատրաստակամություն է հայտնել օգնել իրեն 8.000.000 /ութ միլիոն/ ՀՀ դրամ գումարի չափով հիփոթեքային վարկ ստանալու հարցում` պայմանով, որ այդ գումարի 8-ից 10 տոկոսը վճարվելու է իրեն որպես իր կատարած աշխատանքի վարձատրություն։ Դրանից հետո, Մ.Գամզյանի պահանջով ներկայացրել է ընտանիքի անդամների անձնագրերի, գրավադրման ենթակա տան սեփականության վկայականի պատճենները, իր աշխատանքային գրքույկը և տան վերաբերյալ այլ փաստաթղթեր։ Մարիամն իրենից պահանջել է 1000 ԱՄՆ դոլար գումար` վարկի հետ կապված որոշ ծախսեր կատարելու համար։ 2010թ. սեպտեմբերին իր եղբոր կին Մարինե Ավետիսյանի միջոցով իր քույր Անժելա Ավետիսյանին ուղարկել է 1000 ԱՄՆ դոլար գումար, ով իր հերթին այդ գումարը հանձնել է Մարիամին։ Հանդիպումներից մեկի ընթացքում Մարիամը վերցրել է իր աշխատանքային գրքույկը` այնտեղ ավելի բարձր աշխատավարձի վերաբերյալ գրառումներ կատարելու համար։ Որոշ ժամանակ անց այն վերադարձրել է, որտեղ կատարված են եղել գրառումներ այն մասին, իբրև թե ինքն աշխատում է «Սերո Խանզադյան» մշակութային-բարեգործական կազմակերպությունում։ Մարիամը դա բացատրել է նրանով, որ բարձր աշխատավարձ ունենալու դեպքում բանկն ավելի հեշտ կբավարարի իր հայտը։ Բացի այդ, Մարիամն իրեն տվել է փաստաթղթերի ցուցակ, որոնք անհրաժեշտ են վարկը ձևակերպելու համար, միաժամանակ պատրաստակամություն է հայտնել որոշակի գումարի դիմաց անձամբ ձեռք բերել այդ փաստաթղթերը։ Դրանից հետո Մարիամն իրեն հայտնել է, որ հնարավոր չէ իր անվամբ վարկ ձևակերպել, քանի որ ինքը չունի դրական վարկային պատմություն և բավարար եկամուտ։ Նա հայտնել է նաև, որ քանի որ տունը իր սկեսուր Մարգարիտ Մակարյանի անվամբ է հաշվառված, բանկը նրա հետ գործարք չի կատարի, քանի որ սկեսուրը ծեր կին է։ Մարիամն առաջարկել է, որ Մ.Մակարյանը նոտարական վավերացմամբ լիազորագիր տրամադրի իրեն` տան հետ կապված գործարքներ կատարելու համար։ 2010թ. հոկտեմբերի 1-ին ինքը սկեսրոջ հետ եկել են Երևան, Աբովյան փողոցում հանդիպել Մ.Գամզյանի հետ և երբ ցանկացել են ներս մտնել «Կենտրոն» նոտարական գրասենյակ` Մ.Գամզյանն իրեն արգելել է` պատճառաբանելով, որ չպետք է շատ մարդ ներկա գտնվի։ Քիչ անց Մարիամն ու Մարգարիտ Մակարյանը դուրս են եկել նոտարական գրասենյակից։ Մարիամն իրեն ասել է, որ ամեն ինչ նորմալ է, լիազորագիրը պատրաստ է, իսկ երբ ինքը ցանկացել է տեսնել այն` Մարիամը պատճառաբանել է, որ լիազորագիրը մոռացել է նոտարական գրասենյակում, հետո այն անձամբ կներկայացնի բանկ։ Դրանից մի քանի օր անց Մարգարիտ Մակարյանը սրտի կաթված է ստացել։ Ռուսաստանի Դաշնությունից վերադարձել է իր ամուսնու քույր Շողիկ Պավլովան։ Վերջինս իր հորական տան ժառանգության հետ կապված պարզաբանումներ ստանալու նպատակով գրավոր հարցում է կատարել ՀՀ ԿԱ անշարժ գույքի կադաստրի Աշտարակի տարածքային ստորաբաժանում, որտեղից ստացել են գրավոր պատասխան այն մասին, որ իրենց տունն ըստ անշարժ գույքի առուվաճառքի 13.10.2010թ. պայմանագրի` պատկանում է ոմն Ռոստոմ Հովհաննիսյանի։ Պարզաբանումներ ստանալու համար զանգահարել է Մարիամին։ Վերջինս ասել է, որ Ռոստոմ Հովհաննիսյանը նույնպես դիմել է վարկ ստանալու համար և քանի որ իրենք բավարար եկամուտ չեն ունեցել` ինքը որոշել է իրենց վարկը ձեռք բերել Ռոստոմի վարկի հետ միասին։ Միայն այդ ժամանակ է Մարիամն իրեն հայտնել, որ Մարգարիտը լիազորագիրը տվել է ոչ թե իր, այլ Ռոստոմ Հովհաննիսյանին պատկանող գրավատան տնօրեն Նունե Կոբալյանի անվամբ։ Մարիամն իրեն պարզաբանել է, որ Ռոստոմն ունի բավարար եկամուտ և գույք, բանկը կբավարարի նրա հայտը և երբ վարկը ստացվի` իրենք կստանան իրենց 8.000.000 ՀՀ դրամ գումարի չափով մասնաբաժինը և ամսեկան վճարումները կկատարեն միայն այդ գումարի մասով։ Այդ ընթացքում Մարիամը «Օլիվեր գրուպ» ընկերության աշխատակիցների հետ եկել է իրենց տուն, աշխատակիցները գնահատել են տունը և կազմել համապատասխան ակտ, որը հետագայում մյուս փաստաթղթերի հետ պետք է ներկայացվեր բանկ։ Դրանից հետո, ամիսներ շարունակ Մարիամը խոստացել է սեղմ ժամկետում ձևակերպել վարկը, տունը վերագրանցել իրենց անվամբ, սակայն խոստումը չի կատարել։
/դատական նիստի արձանագրություն, հատոր 1, գ.թ. 67-71, 87, 139-142, 223-224, հատոր 2, գ.թ. 140-141, 201/
Տուժող Անուշ Ռոբերտի Մամիկոնյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ 2010թ. սկզբներին, Երևան քաղաքի Խորենացի փողոցի թիվ 43 շենքի թիվ 86 հասցեում գտնվող իրենց բնակարանը 5.000.000 ՀՀ դրամ գումարով գրավադրել են Կարեն անունով անձնավորության մոտ։ 2010թ. մայիսին ծանոթացել է Մարիամ Գամզյանի հետ։ Վերջինիս պատմել է, որ իրենց ընտանիքը գտնվում է ֆինանսական ծանր վիճակում, ցանկանում է վարկ վերցնել` այդ խնդիրները լուծելու համար։ Մարիամ Գամզյանը հայտնել է, որ ինքը վարկային գործակալ է, համագործակցում է մի շարք բանկերի հետ, հնարավորություն ունի հար¬մար պայմաններով վարկեր ձևակերպել և առաջարկել է տունը գրավադնելու միջոցով վարկ ստանալ։ Ինքը Մարիամին հայտնել է, որ տունն արդեն գրավադրված է Կարեն անունով անձնավորության մոտ։ Մարիամն առաջարկել է Կարենի հետ ձևակերպել բնակարանի առուվաճառքի պայմանագիր, անշարժ գույքի կադաստրից ստանալ տեղեկանք այն մասին, որ բնակարանը կալանքի տակ չէ և ձևակերպել վարկը։ Մի քանի օր անց Մարիամ Գամզյանը եկել է իրենց տուն, խոսել է իր ամուսին Վարդան Մամիկոնյանի հետ և առաջարկել է նույն պայմանները։ Զրույցի ընթացում Մ. Գամզյանն իրենց ցույց է տվել փաստաթղթեր, վկայականներ, հաշվարկների տետրեր և հայտնել, որ այդ փաստաթղթերն օգտագործվել են այլ անձանց համար վարկեր ձևակերպելիս, ինչն իրենց մոտ վստահություն է առաջացրել։ Պայմանավորվել են ձևակերպել 20.000.000 ՀՀ դրամ գումարի չափով վարկ, որի 10 տոկոսը Մարիամը պահանջել է որպես իր կողմից մատուցվող ծառայության վճար և գործին օգնող այլ անձանց համար վարձատրություն։ Դրանից որոշ ժամանակ անց Մարիամն ասել է, որ իրենց անվամբ վարկի ձևակերպումը չի ստացվում, պետք է վարկը ձևակերպել իրենց վստահելի այլ անձանց անունով։ Այդ ժամանակ ինքն ու իր ամուսինն առաջարկել են վարկը ձևակերպել իր ընկերուհի Սուսաննա Ալեքսանյանի և նրա ամուսին Փաշիկ Խաչիկյանի անվամբ։ Վերջիններիս անուններով աշխատանքի վայրից տեղեկանքներ ձեռք բերելու համար Մարիամն իրենից պահանջել և ստացել է 360.000 ՀՀ դրամ ընդհանուր գումար, որից 90.000 ՀՀ դրամը պարտքով տվել է Փաշիկը։ Ինքը Մարիամին ասել է, որ այդ տեղեկանքները կեղծ են և վտանգավոր է դրանց օգտագործումը, սակայն Մարիամն իրեն հայտնել է, որ Նարինեի անվամբ նույնպես կեղծ տեղեկանք է վերցրել Արշակ Խանզադյանից և ամեն ինչ նորմալ է։ Այնուհետև տան առուվաճառքի պայմանագիր են կնքել Կարենի հետ, սակայն վերջինս չի համաձայնվել համագործակցել իրենց հետ, անշարժ գույքի կադաստրից տեղեկանք ստանալ և այն տրամադրել իրենց։ Նշված հանգամանքն օգտագործել է Մարիամ Գամզյանը` հայտնելով, որ վարկը ձևակերպել հնարավոր չէ։ Իրենք Մարիամից պահանջել են վերադարձնել 360.000 ՀՀ դրամ գումարը, սակայն նա հրաժարվել է և իրենց է հանձնել Սուսաննայի և Փաշիկի անուններով ձեռք բերված տեղեկանքները, որտեղ նշված է եղել, որ վերջիններս աշխատում են «Սերո Խանզադյան» մշակութային-բարեգործական կազմակերպությունում։ Այդ տեղեկանքներն իր ամուսինը ոչնչացրել է։
2010թ. հունիսին Մարիամն իրենց ծանոթացրել է Գևորգ անունով անշարժ գույքի գործակալի հետ, որի հետ միասին եկել են իրենց տուն։ Վերջինս զննել է տունը, ապա տեղեկանալով, որ իրենք ցանկանում են հետ գնել իրենց գրավադրած բնակարանը` խոստացել է հնարավորության սահմաններում օգնել։ Դրանից հետո Մարիամը հայտնել է, որ իրենց բնակարանի և վարկի հարցերով զբաղվելու է Գևորգը։ Իրենց տանը տեղի ունեցած հանդիպումներից մեկի ընթացքում իր ամուսինը Մարիամի և իր ներկայությամբ Գևորգին հանձնել է 1500 ԱՄՆ դոլար գումար, որպեսզի Գևորգն այդ գումարն օգտագործի վարկի ձևակերպման համար։ 2010թ. օգոստոսին Մարիամը հայտնել է, որ Գևորգն այլևս չի զբաղվելու իրենց վարկի հարցերով և ինքը գտել է ինչ-որ մեկին, ով համաձայնվել է իր անունով վարկ վերցնել, սակայն պահանջում է դրա համար 2.000 ԱՄՆ դոլար գումար։ Այդ կապակցությամբ նա ներկայացրել է Գագո անունով տաքսու վարորդի, նրա հետ ևս երկու անձանց, որոնցից մեկի անունը Հովիկ է եղել, բերել է իրենց տուն։ Այդ երկու անձինք ներկայացել են որպես գնահատողներ։ Նրանց վճարել են 35.000 ՀՀ դրամ գումար։ Մի քանի օր անց, 2010թ. օգոստոսին Մարիամ Գամզյանը հայտնել է, որ Արմեն անունով անձնավորությունը վարկ է ձևակերպելու իր ամուսնու անվամբ։ Վարկը ձևակերպելու համար պահանջել է 1.500 ԱՄՆ դոլար գումար, որից 100.000 ՀՀ դրամ գումարն իբրև թե նախատեսվել է տունն ավելի բարձր գնով գնահատող անձանց տալու համար։ Ինքն ու ամուսինը Մարիամ Գամզյանին առաջարկել են այդ 1.500 ԱՄՆ դոլարը վերցնել Գևորգից, ում նախապես իրենց տանը տվել էին այդ գումարը։ Մի քանի օր անց Մարիամն ասել է, որ Գևորգն իրեն գումար չի տալիս, խնդրել է իրենց գնալ Գևորգի մոտ և հայտել նրան, որ իրենց գործերով Մարիամն է զբաղվելու, ինչն էլ ինքն ու իր ամուսինը կատարել են։ Գևորգին այցելելուց մի քանի օր անց Մարիամն իրենց հայտնել է, որ նրանից հետ է վերցրել այդ գումարը։ Մարիամը հայտնել է նաև, որ վարկը տրամադրվելու է «Արդշինինվեստբանկ» ՓԲԸ-ի Եղվարդի մասնաճյուղից՝ հավաստիացնելով, որ համաձայնություն է ձեռք բերել մասնաճյուղի կառավարիչ Բադեյանի հետ։ 2010թ. սեպտեմբերին Մարիամ Գամզյանը իրենց բնակարան է բերել 35 տարեկան կիսաճաղատ երիտասարդի, ով ներկայացել է որպես բանկի աշխատակից և գնահատող։ 2010թ. սեպտեմբերին Մարիամ Գամզյանը հայտնել է, որ իր և իր որդի Ստեփան Մամիկոնյանի անվամբ, աշխատանքի վայրից տեղեկանք է անհրաժեշտ, առաջարկել է զանգահարել Արմենին և խոսել նրա հետ։ Վերջինիս հետ խոսելուց հետո, նրա ցուցումով որդու հետ միասին գնացել են Զվարթնոց գյուղում գտնվող, «Երկաթներ» կոչվող տեղամաս, որտեղ իրենց դիմավորել է Մայիս անունով հաշվապահը։ Այնտեղ իրենք դիմում են գրել աշխատանքի ընդունվելու մասին և ինքը թողել է իր աշխատանքային գրքույկը, որը հետ չի ստացել։ 2010թ. հոկտեմբերի 13-ին իր ամուսինը զանգահարել է իրենց վարկի հարցերով զբաղվող Արմենի 098-08-18-80 հեռախոսահամարին։ Արմենը հայտնել է, որ Մարիամն իրեն տվել է միայն 500 ԱՄՆ դոլար գումար և որպեսզի գործն ավարտին հասցվի` անհրաժեշտ է նույն օրը Մարիամի միջոցով իրեն ուղարկել ևս 750 ԱՄՆ դոլար գումար։ Իր ընկերուհի Կարինե Գրիգորյանից պարտքով վերցրել է 750 ԱՄՆ դոլար գումար և վերջինիս ներկայությամբ, Երևանի Բաղրամյան պողոտայում այն տվել է Մարիամ Գամզյանին։ Մինչև 2011թ. փետրվարը Մարիամ Գամզյանը հայտնել է, որ գործարքը կատարվելու է։ Տեսնելով, որ այն ձգձգվում է` իրենք զանգահարել են «Արդշինինվեստբանկ» ՓԲԸ-ի Եղվարդի մասնաճյուղ, որտեղից պարզել են, որ իրենց անունով վարկ այդ մասնաճյուղում չի ձևակերպվել և այնտեղ Բադեյան ազգանունով աշխատակից երբեք չի աշխատել։
/դատական նիստի արձանագրություն, հատոր 1, գ.թ. 61-66, 77-79, 117-121, 213, հատոր 2, գ.թ. 77-83/
Տուժող Ռոստոմ Վանոյի Հովհաննիսյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ հանդիսանում է Երևան քաղաքի Աբովյան փողոցի թիվ 38 հասցեում գործող «Գրավիչ» գրավատան սեփականատերը։ 2010թ. գարնանից իր գրավատան հաճախորդն է հանդիսանում Մարիամ Գամզյանը։ 2010թ. ընթացքում որոշել է բանկից վարկ վերցնել` իր բիզնեսն ընդլայնելու համար։ Այդ թեմայով իր աշխատակիցների հետ զրուցելու ժամանակ ներկա է եղել նաև Մարիամը, ով հերթական անգամ գտնվել է իր գրավատանը։ Վերջինս միջամտել է իր խոսակցությանը, ներկայացել է որպես վարկային գործակալ, առաջարկել է իր օգնությունը վարկի ձեռքբերման հարցում։ Մարիամի խոսքերին նշանակություն չի տվել, քանի որ նախքան այդ հետաքրքրվել և պարզել է, որ բանկերը գրավատներին վարկ չեն տրամադրում։ Այդ խոսակցությունից շուրջ երկու ամիս անց Մարիամը կրկին եկել է գրավատուն, հայտնել է, որ հետաքրքրվել և պարզել է, որ հնարավոր է վարկ ստանալ, առաջարկել է իր օգնությունը։ Մարիամը հայտնել է, որ վարկը կլինի 10-ից 15 օրվա ընթացքում, իսկ դրա դիմաց կստանա վարկի 8-ից 10 տոկոսի չափով վարձատրություն։ Պայմանավորվել են, որ Մարիամը կօգնի ձեռք բերել վարկը։ Ինքը համաձայնվել է, որ Մարիամը զբաղվի վարկի ստացման հարցերով, իսկ ինքը պետք է նրան վարձատրեր վարկի գումարը ստանալուց հետո։ Դրանից հետո նրա պահանջով ինքը Մարիամին փոխանցել է գրավատան և գրավատան տնօրեն Նունիկ Կոբալյանի փաստաթղթերի պատճենները։
2010թ. սեպտեմբերին, կոնկրետ օրը չի հիշում, Մարիամը եկել է գրավատուն և հայտնել է, որ Աշտարակ քաղաքում բնակվող իր բարեկամները նույնպես դիմել են իրեն վարկ ստանալու խնդրանքով` կալանքի տակ գտնվող իրենց որդուն ազատելու համար և պատրաստ են գրավադնել Աշտարակ քաղաքում գտնվող իրենց տունը։ Մարիամն առաջարկել է, որ եթե ինքը դեմ չէ, բարեկամների տունը գրավադրվի իր գրավատան հետ միասին, ընդհանուր վարկի գումարից 8.000.000 ՀՀ դրամ գումարը կվերցնեն բարեկամները և կվճարեն համապատասխան տոկոսագումարները։ Ինքը չի առարկել Մարիամի առաջարկին։ Մի քանի օր անց Մարիամը մի կնոջ հետ եկել է իր գրավատուն, նրան ներկայացրել է որպես իր բարեկամի որդու փաստաբան։ Այդ կինն իրեն է հանձնել իր պաշտպանյալի վերաբերյալ փաստաթղթերի պատճենները, այդ թվում նաև դատավճռի պատճենը։ Մարիամը հայտնել է, որ հենց այդ տղայի ազատման համար են իր բարեկամները վարկ վերցնում։ Այդ փաստաթղթերը մնացել են իր գրավատանը։
2010թ. սեպտեմբերի 29-ին Մարիամը եկել է գրավատուն, հայտնել է, որ իր բարեկամներին շտապ 3000 ԱՄՆ դոլար գումար է անհրաժեշտ` իրենց որդու գործերի համար, խնդրել է օգնել` խոստանալով վարկը ձևակերպելուց հետո վերադարձնել այդ գումարը։ Ինքը համաձայնվել է օգնել, տվել է այդ գումարը Մարիամին։ Այդ մասին կազմել են ստացական և Մարիամը ստորագրել է այն` պարտավորվելով գումարը վերադարձնել մինչև 2010թ. հոկտեմբերի 29-ը։ Նույն հանդիպման ժամանակ Մարիամը հայտնել է, որ իր տատի հետ կգա Երևան և նա լիազորագիր կտա Նունիկ Կոբալյանի անվամբ, որպեսզի տունը գրավադրվի բանկում։ Դրանից երկու օր անց Մարիամը կրկին եկել է գրավատուն, ասել է, որ տատը դրսում սպասում է, որպեսզի գնան գրավատուն և ձևակերպեն լիազորագիրը, որից հետո Նունիկն ու Մարիամը դուրս են եկել գրավատնից և գնացել նոտարական գրասենյակ։ Շուրջ 30 րոպե անց Նունիկը, ապա նաև Մարիամը եկել են գրավատուն և հայտնել, որ տատը տվել է լիազորագիրը, որի հիման վրա Նունիկը կարող է տունը բանկում գրավադնել։ Այդ ամենն իր մոտ վստահություն է ներշնչել, հասկացել է, որ Մարիամն իրոք աշխատում է, իսկ նրա բարեկամները լուրջ են տրամադրված վարկի ստացման հարցում։ Հաջորդ օրը Մարիամը եկել է գրավատուն, հայտնել է, որ վարկի հետ կապված մի շարք ծախսեր պետք է կատարի, գրավադրվող գույքը պետք է գնահատվի, վարկն արագ ստացվելու համար բանկի աշխատակիցներին «մաղարիչներ» պետք է անի, որի համար անհրաժեշտ է 3000 ԱՄՆ դոլար գումար։ Այդ գումարն առանց որևէ ստացականի տվել է Մարիամին։
2010թ. հոկտեմբերին Մարիամն իրեն հայտնել է, որ տատը ծանր հիվանդ է, հնարավոր է նույնիսկ մահանա, առաջարկել է Նունիկ Կոբալյանի հետ կնքել բնակարանի առուվաճառքի գործարք և տունը գրանցել իր անվամբ, որպեսզի եթե նույնիսկ տատը մահանա` ինքը կարողանա տունը գրավադնել։ Ինքն այդպես էլ վարվել է և 2010թ. հոկտեմբերի 13-ին Նունիկ Կոբալյանի հետ կնքել է Մարիամի բարեկամների` Աշտարակ քաղաքի Գ.Նարեկացու թիվ 100 հասցեում գտնվող բնակարանի առուվաճառքի պայմանագիր և բնակարանը գրանցել է իր անվամբ։ Դրանից հետո, երբ լրացել է Մարիամի խոստացած ժամկետը և վարկը չի ստացվել, իր անհանգստությունների մասին հայտնել է Մարիամին, բայց նա վստահեցրել է, որ գործն ընթացքի մեջ է, տարբեր պատճառաբանություններ է ներկայացրել` նշելով, որ գործարքը մի բանկով չի ստացվում և մեկ ուրիշ բանկով է փորձում կատարել։ Համոզվելով, որ Մարիամի վրա պետք չէ հույս դնել` իր և Նունիկ Կոբալյանի բնակարանները բանկում գրավադրել և ստացել է իրեն անհրաժեշտ վարկը։
2011թ. փետրվար-մարտ ամիսների ընթացքում գնացել է Աշտարակ` Մարիամի բարեկամների տուն, որպեսզի նրանց հայտնի, որ Մարիամը խարդախ է և ոչ մի վարկ չի ստանալու։ Տեղում նրանցից տեղեկացել է, որ նրանք Մարիամի բարեկամները չեն, տեղյակ չեն եղել, որ իրենց բնակարանի վերաբերյալ լիազորագիրը տրվել է Նունիկ Կոբալյանի անվամբ։ Դրանից որոշ ժամանակ անց Աշտարակ քաղաքի Գ.Նարեկացու թիվ 100 տան բնակչուհի Ալվինան, իր քրոջ հետ միասին եկել է գրավատուն, որտեղ եկել է նաև Մարիամը։ Ինքը Մարիամից պահանջել է վերադարձնել իր գումարները` պատրաստակամություն հայտնելով այդ դեպքում Ալվինայի բնակարանը վերադարձնել նրան։ Մարիամը խոստացել է կարճ ժամկետում վերադարձնել գումարները, սակայն այդպես էլ չի վերադարձրել։
/դատական նիստի արձանագրություն, հատոր 1, գ.թ. 96-100, 135, 123-125, հատոր 2, գ.թ. 1, 207, հատոր 3, գ.թ. 56/
Վկա Անժելա Սուրիկի Ավետիսյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ իր քույր Ալվինա Ավետիսյանը 2010թ. ցանկացել է հիփոթեքային վարկ ստանալ։ Իր աշխատավայրում զրույցի ընթացքում իր գործընկերուհի Անուշ Մամիկոնյանը հայտնել է, որ կա մի աղջիկ, ով որոշակի վարձատրության դիմաց օգնում է քաղաքացիներին հարմարավետ պայմաններով վարկեր ստանալ։ Անուշը հայտնել է նաև, որ այդ աղջիկը զբաղված է իրենց վարկավորման գործով։
2010թ. սեպտեմբերին, իր գրասենյակում ինքն ու Ալվինան ծանոթացել են այդ աղջկա` Մարիամ Գամզյանի հետ։ Զրույցի ընթացքում Մարիամը հայտնել է, որ վարկային գործակալ է, հնարավորություն ունի օգնել մարդկանց` բանկերից ցածր տոկոսադրույքով վարկեր ձեռք բերելու հարցում։ Այդ զրույցի ընթացքում Ալվինան ու Մարիամը պայմանավորվել են, որ Մարիամը կօգնի Ալվինային վարկ ստանալ, իսկ Ալվինան վարկի գումարից Մարիամին կվարձատրի։ Դրանից հետո Ալվինան ու Մարիամը մի քանի անգամ հանդիպել են, այդ թվում նաև իր աշխատասենյակում։ Հանդիպումներից մեկի ընթացքում Մարիամն Ալվինայից պահանջել է 1000 ԱՄՆ դոլար գումար` վարկի հետ կապված որոշ հարցեր կարգավորելու համար։ Նրանք պայմանավորվել են, որ Ալվինան այդ գումարը կթողնի իր գրասենյակում, իսկ Մարիամն այն կվերցնի։ 2010թ. սեպտեմբերին Ալվինան այդ գումարն ուղարկել է իրեն, նույն օրն ինքն այդ գումարն իր աշխատասենյակում հանձնել է Մարիամին։ Մարիամը տեղում հաշվել է գումարը, դրել դրամապանակի մեջ և հեռացել։ Դրանից հետո Մարիամն առաջարկել է վարկը ձևակերպել իր անվամբ։ Ինքն ու Մարիամն այդ նպատակով մի քանի անգամ գնացել են «ՎՏԲ Հայաստան բանկ» ՓԲԸ-ի Աշտարակ քաղաքի մասնաճյուղ։ Այդ հանգամանքն իրենց մոտ հավատ է ներշնչել։ Հետագայում Մարիամն ասել է, որ վարկն իր անվամբ ձևակերպել չի ստացվում։ Դրանից հետո անցել է մի քանի ամիս, վարկավորման գործընթացը ձգձգվել է, իսկ հետագայում տեղեկացել են, որ իր քրոջ տունը պատկանում է իրենց անծանոթ Ռոստոմ Հովհաննիսյանին։ Այդ ժամանակ ինքն ու Ալվինան հանդիպել են Ռոստոմին։ Հանդիպման ժամանակ տեղեկացել են, որ Մարիամը Ռոստոմի մոտ իրենց ներկայացրել է որպես իր բարեկամներ, վստահեցրել է, որ իրենք տեղյակ են և համաձայն են, որպեսզի Ռոստոմն իրենց տունը նույնպես գրավադնի բանկում։ Հանդիպմանը ներկա է եղել նաև Մարիամը, ով խոստացել է վերադարձնել իրենց և Ռոստոմի գումարները կամ լուծել վարկավորման խնդիրը, սակայն հետագայում չի կատարել իր խոստումները։
Մարիամն իրենց ասել էր, որ Սերո Խանզադյանի որդին պահանջել է սկզբում տալ 1000 ԱՄՆ դոլար և այդքան գումար էլ հետո, որպեսզի կեղծ տեղեկանք տա աշխատավարձի չափի մասին։ Ինքն ասել է, որ իրենց հարկավոր չէ այդ տեղեկանքը։ Մարիամն իրենց հայտնել է նաև, որ Նարինե Եսայանի անվամբ ևս «Սերո Խանզադյան» մշակութային-բարեգործական կազմակերպությունից տեղեկանք է վերցրել և Նարինեն վարկ է վերցրել բանկից։ Ինքը «Օլիվեր գրուպ» ընկերությունում վճարել է նաև 20.000 ՀՀ դրամ գումար` տունը գնահատալու համար։ Մարիամն իրենց հայտնել է, որ գումար է տվել «Օլիվեր գրուպ» ընկերությանը, որպեսզի բարձր գնահատեն տունը։
/դատական նիստի արձանագրություն, հատոր 1, գ.թ., 217-219, հատոր 2, գ.թ. 122-124/
Վկա Մարինե Ռազմիկի Ավետիսյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ Անժելա և Ալվինա Ավետիսյաններն իր ամուսնու քույրերն են։ 2010թ. սեպտեմբերին հյուրընկալվել է Աշտարակ քաղաքում բնակվող Ալվինային։ Երևան գալիս Ալվինան իրեն տվել է 1000 ԱՄՆ դոլար և խնդրել է այդ գումարը հանձնել Անժելային` հայտնելով, որ այդ գումարը պահանջել է իր վարկի հարցերով զբաղվող աղջիկը` Մարիամը։ Գալով Անժելայի գրասենյակ` այդ գումարը տվել է Անժելային։ Իր գալուց քիչ հետո այնտեղ է եկել նաև Մարիամը։ Անժելան 1000 ԱՄՆ դոլար գումարը հանձնել է Մարիամին։ Վերջինս այն դրել է դրամապանակում և հեռացել։ Դրանից որոշ ժամանակ անց տեղեկացել է, որ Մարիամը խաբել է Ալվինային և հափշտակել է այդ գումարը։
/դատական նիստի արձանագրություն, հատոր 1, գ.թ. 220-221, հատոր 2, գ.թ. 128-129/
Վկա Կարինե Վալերիի Գրիգորյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ 2010թ. սեպտեմբերին, կոնկրետ օրը չի հիշում, երբ գտնվել է իր գործընկերուհի Անժելա Ավետիսյանի աշխատասենյակում` այնտեղ է եկել Անժելայի եղբոր կին Մարինեն և գումար է փոխանցել Անժելային։ Ինքը չի տեսել գումարի չափը, բայց նրանց խոսակցությունից հասկացել է, որ այդ գումարը կապված է Մարիամի հետ։ Քիչ անց գրասենյակ է եկել Մարիամը։ Անժելան նրան հանձնել է 1000 ԱՄՆ դոլար գումար, որը Մարիամը վերցրել է և հեռացել։ Նախքան գումարը Մարիամին հանձնելն Անժելան բարձրաձայն հաշվել է այն։ Անժելան իրեն հայտնել է, որ Մարիամը զբաղվում է իր քույր Ալվինայի համար վարկի ձևակերպման հարցերով։ Հետագայում տեղեկացել է, որ Մարիամն այդ գումարը հափշտակել է։ Բացի այդ, 2010թ. հոկտեմբերին, կոնկրետ օրը չի հիշում, զանգահարել է Անուշ Մամիկոնյանին և տեղեկանալով, որ վերջինս հուզված է` հարցրել է, թե ինչ է պատահել։ Անուշն իրեն հայտնել է, որ Մարիամը, ով զբաղվում է իր վարկի հարցերով, զանգահարել է իրեն և հայտնել, որ անհրաժեշտ է նույն օրն իրեն տալ 750 ԱՄՆ դոլար գումար, այլապես վարկը չի լինի։ Ինքը պատրաստակամություն է հայտնել օգնել Անուշին և տալ այդ գումարը։ Նույն օրը երեկոյան Անուշը եկել է իր տուն։ Ինքը գումարը տվել է նրան, ապա միասին դուրս են եկել տնից, որպեսզի ճանապարհի Անուշին։ Երբ իջել են իրենց շենքի բակ` տեսել է, թե ինչպես է Անուշը մոտեցել «Էլեոնորա» ծաղկի սրահի մոտ սպասող Մարիամին և հաշվելով իր տված գումարը` այն փոխանցել է նրան, որից հետո ինքը գնացել է տուն։
/դատական նիստի արձանագրություն, հատոր 1, գ.թ. 225-226, հատոր 2, գ.թ. 125-127/
Վկա, «Օլիվեր գրուպ» ընկերության գլխավոր մենեջեր Հրայր Բաբայանի ցուցմունքներով այն մասին, որ 2011թ. մարտի 2-ին Անժելա Ավետիսյանը դիմում է ներկայացրել «Օլիվեր գրուպ» ընկերություն` խնդրելով գնահատել Աշտարակ քաղաքի Գ.Նարեկացու փողոցի թիվ 100 հասցեում գտնվող առանձնատունը։ Ա.Ավետիսյանը կատարել է 20.000 ՀՀ դրամ գումարի չափով վճարում, որից հետո ինքը Մարիամ Գամզյան անուն-ազգանունով մի աղջկա հետ մեկնել է Աշտարակ, զննել է տունը և Մարիամի հետ վերադարձել է Երևան։
/դատական նիստի արձանագրություն, հատոր 3, գ.թ. 1-2/
Վկա Ամալյա Վարդանի Մամիկոնյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ ճանաչում է Մարիամ Գամզյանին։ Նա պետք է օգներ, որ իր ծնողներ Անուշ և Վարդան Մամիկոնյանները վարկ ձևակերպեին։ Տեղյակ է, որ այդ պատրվակով Մարիամ Գամզյանն իր ծնողներից մի քանի անգամ գումարներ է վերցրել, որոնց կոնկրետ չափն ինքը չգիտի։ Մարիամը մշտապես վստահեցրել է, որ ամեն ինչ լավ է լինելու և վարկը ձեռք բերելու մասին խոստումներ է տվել։ Եղել են դեպքեր, երբ Մարիամ Գամզյանի ցուցումով ծնողներն աշխատանքի չեն գնացել, ինքն ու եղբայրը դասի չեն հաճախել, քանի որ Մարիամն ասել է, որ յուրաքանչյուր պահի հնարավոր է, որ իրենք բանկ գնան։ Հիշում է, որ մի անգամ Մարիամ Գամզյանն իրենց տուն է բերել Գագո անունով տաքսու վարորդի և հայտնել է, որ վարկը ձևակերպվելու է նրա անվամբ, սակայն վարկը ձևակերպելու համար ոչինչ չի կատարել։
/դատական նիստի արձանագրություն, հատոր 1, գ.թ. 73-74/
Վկա Ստեփան Վարդանի Մամիկոնյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ հանդիսանում է Անուշ և Վարդան Մամիկոնյանների որդին։ 2010թ. մայիսին, իրենց տանը ծանոթացել է Մարիամի հետ։ Ընտանիքի անդամներից տեղեկացել է, որ Մարիամն օգնելու է իր ծնողներին` հիփոթեքային վարկ ձեռք բերելու հարցում։ 2010թ. սեպտեմբերին իր մոր հետ գնացել է Զվարթնոց գյուղ, «Երկաթներ» կոչվող տեղամաս, որտեղ իրենց դիմավորել է շուրջ 50 տարեկան տղամարդ և իրենց ուղեկցել է ինչ-որ հիմնարկ։ Այնտեղ իրենք դիմում են գրել աշխատանքի ընդունվելու մասին, թողել են իր և մոր աշխատանքային գրքույկները։ Իրենց այցի նպատակը եղել է աշխատանքի և վարձատրության վերաբերյալ տեղեկանքներ ձեռք բերելը, որպեսզի իրենք այդ տեղեկանքները բանկ ներկայացնելու համար տան Մարիամին։ Մի անգամ իր մոր կարգադրությամբ աշխատանքի չի գնացել և ընտանիքի անդամներով սպասել են Մարիամի զանգին, որպեսզի գնան բանկ, բայց Մարիամն այնդպես էլ չի զանգահարել։ Տեղյակ է, որ վարկ ձևակերպելու համար Մարիամ Գամզյանին ծնողները տվել են 3.000 ԱՄՆ դոլար, սակայն ծնողները վարկ չեն ստացել, իսկ գումարը Մարիամ Գամզյանը չի վերադարձրել։
/դատական նիստի արձանագրություն, հատոր 1, գ.թ. 88-89/
Վկա Գագիկ Ռաֆիկի Հակոբյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ իր անձնական «ՎԱԶ 2107» մակնիշի ավտոմեքենայով մատուցել է տաքսի ծառայություններ։ 2010թ. մայիսին ցանկացել է բանկից վարկ վերցնել և տաքսի ծառայություն գնել։ Իր ծանոթներից Սերգոն իմանալով այդ մասին` ասել է Մարիամ անունով աղջկա մասին և հայտնել է, որ վերջինս կարող է օգնել վարկ ստանալ։ Սերգոյի տված հեռախոսահամարով զանգահարել է Մարիամին և պայմանավորվածության համաձայն հանդիպել նրան Երևան քաղաքի սրճարաններից մեկում։ Հանդիպմանը ներկա է եղել նաև իր կին Անուշ Ավետիսյանը։ Հանդիպման ընթացքում Մարիամին հայտնել է, որ ցանկանում է 70.000 ԱՄՆ դոլարի չափով վարկ վերցնել և գնել «Լիզա» տաքսի ծառայությունը։ Մարիամն ասել է, որ կօգնի վարկ ստանալու հարցում` պայմանով, որ վարկի գումարի 10 տոկոսը պետք է իրեն տրվի որպես վարձատրություն։ Մարիամի հետ պայմանավորվել են, որ վերջինս կօգնի իրեն վարկ ձեռք բերել այնքան գումարի չափով, որ գումարի 10 տոկոսը վերցնի որպես վարձատրության գումար, իսկ մնացած 70.000 ԱՄՆ դոլար գումարը հանձնի իրեն։ Դրանից հետո Մարիամի պահանջով նրան է ներկայացրել «Լիզա» տաքսի ծառայության օրեկան եկամուտների վերաբերյալ հաշվետվությունը։ Մարիամը չի ասել, թե որ բանկից է վարկը վերցնելու, բայց խոստացել է 10-ից 15 օրվա ընթացքում այն ստանալ։ Շուրջ երկու ամիս անց տեսնելով, որ վարկի ձևակերպումը չի ստացվում` սկսել է չվստահել Մարիամին և հրաժարվել է նրա օգնությունից։ Դրանից հետո Մարիամի հետ շփումը չի դադարեցրել, նրան մատուցել է տաքսի ծառայություն։ Մարիամի միջոցով ծանոթացել է Երևան քաղաքի բնակիչ Անուշի և նրա ամուսին Վարդանի հետ, որոնց Մարիամը ներկայացրել է որպես իր քույր և քրոջ ամուսին։ Մի անգամ Մարիամի հետ գնացել է նրանց տուն, իսկ մի քանի անգամ իրեն անծանոթ տղամարդկանց տարել է նրանց տուն։ Մարիամն ասել է, որ Անուշն ու նրա ամուսինը ցանկանում են հիփոթեքային վարկ վերցնել` բնակարան գնելու համար և այդ վարկի հարցերով ինքն է զբաղվում։ Մի անգամ Մարիամն իրեն հարցրել է, որ եթե Անուշի կամ Վարդանի անուններով վարկի ձևակերպումը չստացվի, հնարավոր է արդյոք վարկը վերցնել իր անվամբ։ Մարիամն ասել է նաև, որ եթե համաձայնվի իր առաջարկին, Անուշն ու Վարդանն իրեն 2000 ԱՄՆ դոլարի չափով «մաղարիչ» կանեն, իսկ հետո վարկը կանվանափոխվի նրանց անվամբ։ Դրանից հետո Մարիամի հետ գնացել է նրանց տուն, ծանոթացել Վարդանի ու Անուշի հետ։ Սկզբում չի կողմնորոշվել, բայց հետո մերժել է Մարիամի առաջարկը։ Բացի այդ, մի անգամ Մարիամին փոխադրել է Աշտարակ քաղաք, իսկ թե ինչ նպատակով և կոնկրետ որտեղ` չի հիշում։ 2010թ. աշնանից հետո Մարիամի հետ շփումը դադարեցրել է, քանի որ նա սկսել է ժամանակին չվճարել իր ծառայությունների դիմաց։
/դատական նիստի արձանագրություն, հատոր 3, գ.թ. 185-187, 215-217, 239, 248-249/
Վկա Լուիզա Ավետիսի Ավագյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ շուրջ 15 տարի ճանաչում է Մարիամ Գամզյանին, վերջինս իր մտերիմ ընկերուհին է։ 2009թ. դեկտեմբերին, կոնկրետ օրը չի հիշում, Մարիամը զանգահարել է իրեն, հայտնել է, որ ինչ-որ գործերի համար գումար է հարկավոր, բանկից վարկ է վերցնում, խնդրել է օգնել և որպես երաշխավոր հանդես գալ բանկում, ինչին ինքը համաձայնվել է։ Դրանից մի քանի օր անց Մարիամի խնդրանքով գնացել է «Ակբա կրեդիտ ագրիկոլ բանկ» ՓԲԸ-ի Արաբկիրի մասնաճյուղ։ Բանկի մոտ ծանոթացել է Նարինե անունով կնոջ հետ, որի մասին նախապես հայտնել է Մարիամը։ Նարինեն տեղեկացրել է, որ վարկը ձևակերպվելու է իր անվամբ։ Քիչ անց եկել են Մարիամը և մի տղա, ով հանդիսացել է մյուս երաշխավորը։ Քանի որ իր երեխան փոքր է եղել` Մարիամը նրա հետ մնացել է դրսում, իսկ ինքը Նարինեի և մյուս տղայի հետ մտել է բանկ։ Նարինեն կնքել է վարկային պայմանագիրը, ինքն ու մյուս երաշխավորը ստորագրել են այն, որից հետո դուրս է եկել և հեռացել։ Տեղյակ չէ, թե որքան է եղել վարկի գումարը, այն ով է վերցրել և ում մոտ է մնացել։
/դատական նիստի արձանագրություն, հատոր 1, գ.թ. 196-197, հատոր 3, գ.թ. 152-153/
Վկա Նունիկ Արսենի Կոբալյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ 2008թ. մայիսից աշխատում է Երևան քաղաքի Աբովյան փողոցի թիվ 38 շենքի նկուղային հարկում գործող «Գրավիչ» գրավատանը որպես տնօրեն։ Գրավատունը պատկանում է Ռոստոմ Հովհաննիսյանին։ 2010թ. գարնանից սկսած գրավատան հաճախորդ է հանդիսանում Մարիամ Գամզյանը։ 2010թ. մայիսին ինքն ու Ռոստոմը գրավատանը զրուցել են բիզնեսն ընդլայնելու մասին, քանի որ Ռոստոմը որոշել է բանկից վարկ վերցնել և զարգացնել իր բիզնեսը։ Այդ ժամանակ Մարիամը գտնվել է գրավատանը։ Լսելով իր և Ռոստոմի խոսակցությունը` Մարիամը միջամտել է` ասելով, որ տարբեր բանկերում ծանոթ կառավարիչներ ունի, որոշակի վարձատրության դիմաց կարող է օգնել շահավետ պայմաններով վարկ ձևակերպել։ Ռոստոմը Մարիամին խնդրել է հետաքրքրվել և պարզել, թե գրավատան փաստաթղթերի հիման վրա հնարավոր է արդյոք վարկ ստանալ, քանի որ նա հետաքրքրվել է և տեղեկացել, որ բանկերը գրավատներին վարկեր չեն տրամադրում։ Մարիամը խոստացել է պարզել և հեռացել է։ Դրանից որոշ ժամանակ անց Մարիամը կրկին եկել է գրավատուն և հայտնել է, որ հետաքրքրվել ու պարզել է, որ կարող է վարկ ձևակերպել։ Դրանից հետո Մարիամն ու Ռոստոմը պայմանավորվել են վարկ ձևակերպելու շուրջ, իսկ թե որքան էր դրա համար Ռոստոմը վարձատրելու Մարիամին` ինքը տեղյակ չի եղել։ Քանի որ ինքն է հանդիսացել «Գրավիչ» ՍՊԸ-ի տնօրենը` վարկը ձևակերպվելու էր իր անվամբ, իսկ գրավադրվելու էին իր և Ռոստոմի բնակարանները։ Դրանից հետո Մարիամի պահանջած փաստաթղթերը, այդ թվում` իր և Ռոստոմի անձնագրերի, բնակարանների սեփականության վկայականների պատճենները 2010թ. հունիսին Ռոստոմը հանձնել է Մարիամին։ Վերջինս վստահեցրել է, որ մեկ ամսվա ընթացքում վարկի ձևակերպումը կլինի, բայց անցել է շուրջ երկու ամիս, սակայն վարկը չի ձևակերպվել։ Մարիամը վարկի ուշացումը պատճառաբանել է նրանով, որ վարկի ձևակերպումը մի բանկում չի ստացվել, ուստի փորձելու է մեկ այլ բանկում այն ձևակերպել։
2010թ. սեպտեմբերին Մարիամը Ռոստոմին հայտնել է, որ իր բարեկամի որդին գտնվում է կալանքի տակ, բարեկամները ցանկանում են վարկ վերցնել, որպեսզի ազատեն իրենց որդուն, պատրաստ են վարկի համար գրավադնել Աշտարակ քաղաքում գտնվող իրենց բնակարանը։ Մարիամն առաջարկել է իրենց բնակարանների հետ գրավադնել նաև իր բարեկամների բնակարանը, ստանալ միասնական վարկ, որից բարեկամները կվերցնեն 8.000.000 ՀՀ դրամ գումար, որի տոկոսները կվճարեն իր բարեկամները։ Ռոստոմը համաձայնվել է Մարիամի առաջարկի հետ։ Մարիամն ասել է, որ իր տատին կբերի Երևան և նա իր անվամբ լիազորագիր կտա, որպեսզի ինքը կարողանա այդ բնակարանը նույնպես գրավադնել բանկում։ Այդ ընթացքում Մարիամը մի կին փաստաբանի հետ եկել է գրավատուն, որին ներկայացրել է որպես իր բարեկամի որդու փաստաբան։ Դրանից մի քանի օր անց Մարիամը կրկին եկել է Ռոստոմի մոտ, ասել է, որ իր բարեկամներին շտապ 3000 ԱՄՆ դոլար գումար է հարկավոր, խնդրել է օգնել` պատրաստակամություն հայտնելով վարկը ձևակերպելուց հետո վերադարձնել այդ գումարը։ Ռոստոմն այդ գումարը տվել է Մարիամին, որի մասին կազմվել է գրավոր ստացական։ Դրանից մի քանի օր անց Մարիամը կրկին եկել է գրավատուն, հայտնել է, որ տատը դրսում սպասում է, որպեսզի գնան նոտարական գրասենյակ։ Այդ ժամանակ ինքը Մարիամի ու նրա տատի հետ գնացել է հարևանությամբ գտնվող նոտարական գրասենյակ։ Այնտեղ Մարիամի տատը լիազորագիր է տվել իր անվամբ, որից հետո ինքը շտապ վերադարձել է աշխատանքի վայր։ Դրանից հետո Մարիամը Ռոստոմից վերցրել է ևս 3000 ԱՄՆ դոլար գումար` վարկ ստանալու համար ինչ-որ մարդկանց «մաղարիչ» անելու նպատակով, բայց այդ գումարի համար ստացական չի կազմվել։ Մի քանի օր անց Մարիամը կրկին եկել է գրավատուն, հայտնել է, որ ընկերության անվամբ վարկը ձևակերպել չի ստացվել և այն ձևակերպվելու է Ռոստոմի անվամբ, որի համար տունը պետք է անվանափոխվի Ռոստոմի անվամբ։ Այդ ժամանակ ինքն ու Ռոստոմը ձևակերպել են բնակարանի առուվաճառքի պայմանագիր։ Դրանից հետո անցել է մի քանի ամիս, բայց վարկը չի ձևակերպվել։ Դրանից հասկացել են, որ Մարիամն իրենց խաբել է և վարկը չեն ստանալու։
2011թ. գարնանը գրավատուն է եկել Ալվինա անունով մի կին` իր քրոջ հետ միասին։ Պարզվել է, որ Ալվինան հանդիսանում է Մարիամի մատնանշած բնակարանի սեփականատեր Մարգարիտայի հարսը։ Նրանց հետ տեղի ունեցած զրույցից պարզվել է, որ նրանք Մարիամի հետ որևէ բարեկամական կապ չունեն, Մարիամը նրանց նույնպես խոստացել է վարկ ձևակերպել և նրանք տեղյակ չեն եղել, որ նրանց տունը գրավադրվել է իր անվամբ։
/դատական նիստի արձանագրություն, հատոր 3, գ.թ. 107-108, 256-261/
Վկա Փաշիկ Ռոբերտի Խաչիկյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ Վարդան և Անուշ Մամիկոնյաններն իրենց ընտանիքի բարեկամներն են։ 2010թ. մայիսին նրանք իրեն և կնոջը խնդրել են օգնել վարկի ձևակերպման հարցում։ Իր աշխատավարձը ցածր է եղել, որի մասին հայտնել է Վարդանին, բայց Վարդանն ու Անուշն ասել են, որ իրենց վարկի հարցերով զբաղվող Մարիամն անհրաժեշտ տեղեկանք կներկայացնի։ Դրանից հետո հանդիպել է Մարիամի հետ։ Վերջինս իրեն տվել է հասարակ թղթի վրա կատարված գրառումներ, որտեղ նշված է եղել, որ ինքն ու իր կին Սուսաննա Ալեքսանյանն աշխատում են «Սերո Խանզադյան» մշակութային-բարեգործական կազմակերպությունում, իսկ թե որքան աշխատավարձ են ստանում` չի հիշում։ Տեղեկանքների բնօրինակները մնացել են Վարդանի մոտ։ Մարիամն իր մոտ կասկածելի տպավորություն է թողել։ Դրանից հետո հանդիպել է Վարդանին, խնդրել է իր ներկայությամբ պատռել այդ տեղեկանքները, ինչն էլ Վարդանը կատարել է։ Որքանով տեղյակ է` Վարդանն ու Անուշն այդ տեղեկանքների համար շուրջ 300.000 ՀՀ դրամ գումար են տվել Մարիամին, որից 90.000 ՀՀ դրամն ինքն է պարտքով տվել, որը հետագայում Վարդանը վերադարձրել է։
/դատական նիստի արձանագրություն, հատոր 3, գ.թ. 62-63, 192-194/
Վկա Սուսաննա Ժորայի Ալեքսանյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ Վարդան և Անուշ Մամիկոնյաններն իրենց ընտանիքի բարեկամներն են։ 2010թ. մայիսին նրանք խնդրել են օգնել իրենց` բանկից վարկ ստանալու հարցում։ Վարկի գործերով զբաղվել է նրանց ծանոթ Մարիամը, ով իր և ամուսնու անվամբ բարձր աշխատավարձի վերաբերյալ տեղեկանքներ է բերել։ Մարիամն իր ամուսնուն տվել է սովորական թղթի վրա արված գրառումներ այն մասին, որ ինքն ու ամուսինը աշխատում են «Սերո Խանզադյան» մշակութային-բարեգործական կազմակերպությունում և ստանում են շուրջ 150.000-ից 200.000 ՀՀ դրամ գումարի չափով աշխատավարձ։ Զրույցներից մեկի ժամանակ Անուշն իրեն ասել է, որ այդ տեղեկանքների համար Մարիամին տվել է 360.000 ՀՀ դրամ, որից 90.000 ՀՀ դրամը պարտքով տվել է իր ամուսին Փաշիկը։
/դատական նիստի արձանագրություն, հատոր 3, գ.թ. 65-66/
Վկա Վարուժան Մանվելի Հայրապետյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ շուրջ 6 տարի ճանաչում է Մարիամ Գամզյանին, նրա միջոցով ճանաչում է նաև նրա ծանոթ Նարինե Եսայանին։ Մի անգամ Մարիամն իրեն խնդրել է գնալ «Ակբա կրեդիտ ագրիկոլ բանկ» ՓԲԸ-ի Արաբկիրի մասնաճյուղ և Նարինեի վարկի համար նրա անունից վճարում կատարել, իսկ թե ինչու` Մարիամը չի հայտնել։ Չի հիշում, թե որքան վճարում է կատարել, բայց գումարն իրեն տվել է Մարիամը։
/դատական նիստի արձանագրություն, հատոր 3, գ.թ. 180-182/
Վկա Շողիկ Մաթևոսի Պավլովայի նախաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ մինչև 2010թ. նոյեմբերը բնակվել է Ռուսաստանի Դաշնության Վոլգոգրադ քաղաքում։ 2010թ. հոկտեմբերին տեղեկանալով իր մայր Մարգարիտ Մակարյանի ծանր հիվանդության մասին` վերադարձել է Հայաստանի Հանրապետություն և իր մոր ու եղբոր ընտանիքի հետ միասին բնակվել Աշտարակ քաղաքի Գ.Նարեկացու փողոցի թիվ 100 տանը։ Ընտանիքի անդամներից տեղեկացել է, որ եղբայրը և վերջինիս կին Ալվինա Ավետիսյանը ցանկանում են իրենց տունը բանկում գրավադնել և վարկ ստանալ, իսկ այդ հարցերով զբաղվում է Մարիամ անունով մի աղջիկ։
2010թ. նոյեմբերին իրենց տուն են եկել երկու տղամարդ, ներկայացել են որպես բանկի աշխատակիցներ, լուսանկարել են տունը և հեռացել։ 2011թ. հունվարին տեսնելով, որ վարկի ձևակերպումը ձգձգվում է` տան կարգավիճակի վերաբերյալ հարցում է կատարել անշարժ գույքի կադաստրի Աշտարակի տարածքային ստորաբաժանում։ Ստացված պատասխանից տեղեկացել է, որ 13.10.2010թ. առուվաճառքի պայմանագրով իրենց տունը պատկանում է ոմն Ռոստոմ Հովհաննիսյանի։ Դրանից անակնկալի են եկել, քանի որ իրենք տունը ոչ ոքի չեն վաճառել։ Իր տեղեկություններով մայրը տան հետ կապված գործարքներ կատարելու համար լիազորագիր տվել է միայն իր հարս Ալվինա Ավետիսյանին, ով նույնպես տունը չի վաճառել։ Ալվինան զանգահարել է Մարիամին։ Վերջինս հայտնել է, որ իրականում Մարգարիտ Մակարյանը լիազորագիրը տվել է ոչ թե Ալվինայի, այլ` Ռոստոմ Հովհաննիսյանի աշխատող Նունիկ Կոբալյանի անվամբ, որն էլ տունը վաճառել է Ռոստոմ Հովհաննիսյանին։ Մարիամը դա պատճառաբանել է նրանով, որ Ռոստոմը նույնպես ցանկացել է իր օգնությամբ վարկ ստանալ, դրա համար ինքը որոշել է միավորել իրենց ու Ռոստոմի գույքը և միասնական վարկ ձևակերպել։ 2011թ. մարտի վերջերին իրենց տուն է եկել Ռոստոմ Հովհաննիսյանը, ում մինչ այդ չի ճանաչել։ Վերջինս հայտնել է, որ Մարիամն իրեն 6000 ԱՄՆ դոլար գումար է պարտք։
/հատոր 1, գ.թ. 83-84/
Վկա Մարգարիտ Տիգրանի Մակարյանի նախաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ 2010թ. ընթացքում իր որդին ու հարսը որոշել են իրենց տանը հարակից հողամասում օժանդակ շինություն կառուցել։ Քանի որ դրա համար բավարար գումար չեն ունեցել` որոշել են իրենց տունը գրավադնել և վարկ վերցնել։ Այդ հարցերով զբաղվել է իր հարս Ալվինա Ավետիսյանը` իր ծանոթ Մարիամ Գամզյանի հետ միասին։ 2010թ. սեպտեմբերի վերջերին կամ հոկտեմբերի սկզբներին Ալվինան իրեն ասել է, որ պետք է գնան Երևան, ինքը Ալվինայի անվամբ լիազորագիր պետք է տա, որպեսզի վերջինս կարողանա տունը գրավադնել բանկում։ Գնացել են Երևան, ինքը Մարիամի հետ մտել է նոտարական գրասենյակ, ստորագրել է ինչ-որ փաստաթղթերի տակ և դուրս է եկել նոտարական գրասենյակից։ Ստորագրելուց առաջ չի կարդացել փաստաթղթերի բովանդակությունը, քանի որ համոզված է եղել, որ լիազորագիրը տալիս է հարսի անվամբ։ Հետագայում տեղեկացել է, որ լիազորագրում նշված է եղել ոչ թե իր հարսի, այլ իրեն անծանոթ անձնավորության անուն-ազգանունը։
/հատոր 1, գ.թ. 163-164/
Վկա Վարդան Ստեփանի Մամիկոնյանի նախաքննական ցուցմունքներով այն մասին, որ ֆինանսական խնդիրների պատճառով իր` Երևան քաղաքի Մ.Խորենացու փողոցի թիվ 43 շենքի թիվ 86 բնակարանը գրավադրել է Կարեն անունով անձնավորության մոտ։ Հետագայում բնակարանը վերադարձնելու նպատակով փորձել է մի շարք բանկերից հիփոթեքային վարկ ստանալ, սակայն ցածր աշխատավարձի պատճառով բանկերը մերժել են իր հայտը։ 2010թ. մայիսին իր կին Անուշը հայտնել է, որ կա Մարիամ Գամզյան անուն-ազգանունով մի աղջիկ, ով կարող է իրենց օգնել։ Իրենց հրավերով Մարիամը եկել է իրենց տուն և ծանոթացել են նրա հետ։ Մարիամն իրենց ներկայացել է որպես վարկային գործակալ, հայտնել է, որ ծանոթներ ունի տարբեր բանկերում և կարող է օգնել իրենց, իսկ գումարի չափը խնդիր չէ։ Պայմանավորվել են, որ Մարիամն իրենց համար կձևակերպի 17.000.000-ից 20.000.000 ՀՀ դրամ գումարի չափով վարկ, իսկ որպես վարձատրություն կվերցնի այդ գումարի 8-ից 10 տոկոսը։ Մարիամը խոստացել է վարկը ձևակերպել 15 օրվա ընթացքում։ Նա առաջարկել է բնակարանը գրավադնել բանկում և հիփոթեքային վարկ ստանալ։ Ինքը Մարիամին հայտնել է, որ բնակարանն արդեն իսկ գրավադրված է Կարեն անունով անձնավորության մոտ։ Այդ ժամանակ Մարիամն առաջարկել է Կարենի հետ կնքել բնակարանի առուվաճառքի պայմանագիր, որից հետո Կարենը պետք է բնակարանի` արգելանքի տակ չգտնվելու վերաբերյալ տեղեկանք ձեռք բերեր։ Մարիամն առաջարկել է վարկը ձևակերպել իրենց վստահելի անձանց անվամբ, քանի որ իրենց աշխատավարձի չափը բավարար չէ։ Իրենք առաջարկել են վարկը ձևակերպել իրենց մտերիմներ Փաշիկ Խաչիկյանի և Սուսաննա Ալեքսանյանի անվամբ։ Այդ ժամանակ Մարիամը պահանջել է նախ 240.000 ՀՀ դրամ գումար, ապա ևս 120.000 ՀՀ դրամ` Փաշիկի և Սուսաննայի անուններով բարձր աշխատավարձի վերաբերյալ տեղեկանքներ ձեռք բերելու համար, որպեսզի բանկն իրենց հայտը չմերժի։ Այդ գումարն իր կին Անուշ Մամիկոնյանը տվել է Մարիամին։ Կարենը հրաժարվել է իր հետ բնակարանի առուվաճառքի պայմանագիր կնքել, իսկ Մարիամն իրենց հայտնել է, որ նման պարագայում վարկի ձևակերպումը չի ստացվի։ Իրենք պահանջել են վերադարձնել տեղեկանքների համար վճարված 360.000 ՀՀ դրամ գումարը, բայց Մարիամը հրաժարվել է վերադարձնել` պատճառաբանելով, որ դրա դիմաց աշխատանք է կատարել, իրենց համար տեղեկանքներ է ձեռք բերել և իրենց է հանձնել Փաշիկի ու Սուսաննայի անվամբ տրված տեղեկանքներն այն մասին, որ վերջիններս աշխատում են «Սերո Խանզադյան» մշակութային-բարեգործական կազմակերպությունում։ Հետագայում տեղեկանալով Մարիամի կատարած խարդախությունների մասին` ինքը հանդիպել է Փաշիկին ու նրա առաջարկով և ներկայությամբ պատռել է այդ տեղեկանքները։ Դրանից հետո Մարիամն ասել է, որ շատ է ցանկանում իրենց օգնել, պատրաստակամություն է հայտնել գտնել մեկին, ում անվամբ վարկը կձևակերպվի։ Դրանից որոշ ժամանակ անց Մարիամն իրենց տուն է բերել Գագո անունով մի անձնավորության, հայտնել է, որ Գագոն համաձայնվել է իր անվամբ վարկ վերցնել, բայց դրա համար պահանջում է 2000 ԱՄՆ դոլար վարձրատրություն։ Նա ասել է, որ Գագոն վստահելի մարդ է, ինքը նրա հետ այլ գործեր էլ է կատարել։ Ինքն ու կինն անձամբ Գագոյի հետ գումարի ու վարկի շուրջ խոսակցություն չեն ունեցել, սակայն Գագոն իրենց մոտ վստահություն չի ներշնչել, ուստի հրաժարվել են նրա հետ համագործակցել։ Դրանից որոշ ժամանակ անց Մարիամն իրենց տուն է բերել Գևորգ անունով անշարժ գույքի գործակալի։ Վերջինս զննել է տունը, ապա տեղեկանալով, որ իրենք ցանկանում են հետ գնել իրենց գրավադրած բնակարանը` խոստացել է հնարավորության սահմաններում օգնել։ Դրանից հետո Մարիամը հայտնել է, որ իրենց բնակարանի և վարկի հարցերով զբաղվելու է Գևորգը։ Իրենց տանը հանդիպումներից մեկի ընթացքում ինքը Մարիամի ներկայությամբ Գևորգին հանձնել է 1500 ԱՄՆ դոլար գումար, որպեսզի Գևորգն այդ գումարն օգտագործի վարկի ձևակերպման համար։ Որոշ ժամանակ անց Մարիամը հայտնել է, որ իրենց վարկի հարցերով զբաղվելու է ոչ թե Գևորգը, այլ Արմեն անունով իր ծանոթը, բայց դրա համար անհրաժեշտ է 1500 ԱՄՆ դոլար գումար։ Մարիամին առաջարկել են Գևորգից վերցնել իրենց կողմից տրված 1500 ԱՄՆ դոլարը։ Մի քանի օր անց Մարիամն իրենց հայտնել է, որ Գևորգից վերցրել է գումարը, մինչև սեպտեմբերի 5-ը վարկը կձևակերպվի «Արդշինինվեստբանկ» ՓԲԸ-ի Եղվարդի մասնաճյուղի միջոցով։ Սեպտեմբերի 5-ից հետո, երբ վարկը չի ձևակերպվել, իրենք զանգահարել են «Արդշինինվեստբանկ» ՓԲԸ-ի Եղվարդի մասնաճյուղ և պարզել են, որ իր կամ կնոջ անվամբ այդ բանկում վարկ չի ձևակերպվել։ Դրանից հետո իր կինը զանգահարել է Մարիամին։ Վերջինս հայտնել է, որ վարկի ձևակերպումը ընթացքի մեջ է։ Այդ ամենն իր մոտ կասկած է հարուցել։ Ինքը զանգահարել է Արմենին, որը հայտնել է, որ Մարիամն իրեն տվել է ոչ թե 1500, այլ 500 ԱՄՆ դոլար։ Այդ հեռախոսազրույցից մի քանի օր անց Մարիամը զանգահարել է իր կնոջը և հայտնել է, որ վարկի հետ կապված խնդիրներ են առաջացել, շտապ անհրաժեշտ է ևս 750 ԱՄՆ դոլար գումար։ Մարիամն ասել է նաև, որ եթե այդ գումարը շտապ չհասցնեն Արմենին` վարկի ձևակերպումը չի ստացվի, թեև Արմենն իրեն լրացուցիչ գումարի անհրաժեշտության մասին ոչինչ չէր հայտնել։ Այդ գումարը նույնպես իր կինը հանձնել է Մարիամին։ Հետագայում տեսնելով, որ վարկի ձևակերպումը չի ստացվում` Արմենից պահանջել են վերադարձնել իրենց գումարները, բայց վերջինս հրաժարվել է` ասելով, որ այդ գումարը ծախսել է վարկի ձևակերպման համար։ Մարիամը նույնպես հրաժարվել է վերադարձնել իրենց գումարները` պատճառաբանելով, որ իրենց համար այդքան գործ է կատարել, իսկ այդ գումարն իր վարձատրությունն է։
/հատոր 1, գ.թ. 90-94, հատոր 2, գ.թ. 108-109, հատոր 3, գ.թ. 145-149/
Վկա Վարդան Մամիկոնյանն իր ցուցմունքները պնդել է նաև ամբաստանյալ Մարիամ Գամզյանի հետ առերես հարցաքննության ժամանակ։
/հատոր 2, գ.թ. 150-151/
Վկա Արշակ Սերոյի Խանզադյանի նախաքննական ցուցմունքներով այն մասին, որ 2009թ. մայիսից հանդիսանում է «Սերո Խանզադյանի տուն-թանգարան» մշակութային բարեգործական հասարակական կազմակերպության տնօրենը։ 2009թ. ամռանը ունենալով առողջական խնդիրներ` ծանոթացել է Մարիամ Գամզյանի հետ, ով զբաղվել է չինական դեղաբույսերի վաճառքով։ Մարիամն օգնության կարգով իրեն տվել է անհրաժեշտ դեղաբույսեր, իսկ 2009թ. աշնանը օգնել է իրացնել իր հայր, գրող Սերո Խանզադյանի հեղինակած գրքերը, ինչից հետո իր և Մարիամի միջև ձևավորվել են մտերիմ հարաբերություններ։ Այդ ընթացքում Մարիամն իրեն ծանոթացրել է Նարինե անունով բժշկուհու հետ, ով զբաղվել է տիբեթյան բժշկությամբ։ 2009թ. աշնանը Մարիամի միջնորդությամբ հանդիպել է Նարինեին, քննարկել են տիբեթյան դեղաբույսերի շուկայում իրենց հնարավոր համագործակցությունը, որը հետագայում չի կայացել։
2009թ. վերջերին, կոնկրետ օրը չի հիշում, Մարիամը եկել է իր գրասենյակ, հայտնել է, որ Նարինեն խնդրել է իր անվամբ աշխատավարձի վերաբերյալ տեղեկանք տալ, քանի որ ցանկանում է բանկի միջոցով ապառիկ կարգով կենցաղային տեխնիկա գնել։ Չի մերժել խնդրանքը, պատրաստել է տեղեկանք այն մասին, իբրև թե Նարինեն աշխատում է իր ղեկավարած կազմակերպությունում և ստանում է 200.000 ՀՀ դրամ աշխատավարձ։ Կնիքել և ստորագրել է այն ու հանձնել Մարիամին։
Դրանից մի քանի ամիս անց, 2010թ. մայիսին, Մարիամը կրկին եկել է իր մոտ, խնդրել է իր մտերիմներ Փաշիկ Խաչիկյանի և Սուսաննա Ալեքսանյանի անուններով աշխատավարձի վերաբերյալ տեղեկանքներ պատրաստել` պատճառաբանելով, որ նրանք իր մտերիմներն են և ցանկանում են ապառիկ կարգով գույք ձեռք բերել։ Հաշվի առնելով իր և Մարիամի մտերմությունը, ժամանակին նրա ցուցաբերած օգնությունը` չի մերժել նրան, պատրաստել է տեղեկանքները, կնիքել, ստորագրել և հանձնել է Մարիամին` չնայած այն հանգամանքին, որ ոչ Նարինեն, ոչ էլ Փաշիկն ու Սուսաննան իր կազմակերպությունում երբեք չեն աշխատել։
/հատոր 1, գ.թ. 183-185, հատոր 2, գ.թ. 169-170, հատոր 3, գ.թ. 68-69/
Վկա Արշակ Խանզադյանն իր ցուցմունքները պնդել է նաև ամբաստանյալներ Մարիամ Գամզյանի և Նարինե Եսայանի հետ առերես հարցաքննությունների ժամանակ։
/հատոր 2, գ.թ. 165-166, 167-168, հատոր 3, գ.թ. 134-137/
Որպես այլ փաստաթուղթ` ապացույց ճանաչված, տուժող Ալվինա Ավետիսյանի ներկայացրած, ամբաստանյալ Մարիամ Գամզյանի կողմից կազմված փաստաթղթերի ցանկով, որի համաձայն` ամբաստանյալ Մարիամ Գամզյանը նշված փաստաթղթում նշել է այն փաստաթղթերի ցանկը, որոնք պետք է ներկայացվեին բանկ` վարկը ձևակերպելու նպատակով։
/հատոր 1, գ.թ. 72, հատոր 3, գ.թ. 254/
Որպես այլ փաստաթուղթ` ապացույց ճանաչված, «Սերո Խանզադյան» մշակութային-բարեգործական կազմակերպության կողմից տրված կեղծ տեղեկանքով, որի համաձայն` Նարինե Եսայանը իբրև թե 2008թ. մարտի 1-ից աշխատում է «Սերո Խանզադյան» մշակութային-բարեգործական կազմակերպությունում որպես գիտական խորհրդատու` ամսեկան 200.000 ՀՀ դրամ աշխատավարձով։
/հատոր 2, գ.թ. 117, հատոր 3, գ.թ. 961/
Իրեղեն ապացույց ճանաչված, տուժող Ալվինա Ավետիսյանի աշխատանքային գրքույկով, որի համաձայն` գրքույկի 46 և 47 էջերում, Մ. Գամզյանի նախաձեռնությամբ գրառումներ են կատարվել Ալվինա Ավետիսյանի կողմից Սերո Խանզադյանի անվան տուն-թանգարանում որպես տնտեսական բաժնի ավագ պատասխանատու 01.08.2010թ. աշխատանքի ընդունվելու վերաբերյալ։
/դատական նիստի արձանագրություն/
Առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Նարինե Վազգենի Եսայանն իրեն մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ աշխատում է «Նոր Լիկե» ՍՊ ընկերությունում որպես բժիշկ-խորհրդատու, զբաղվում է տիբեթյան բժշկությամբ։ 2009թ. ծանոթացել է Մարիամ Գամզյանի հետ։ Մասնագիտական խորհուրդների հետ կապված ինքն ու Մարիամը պարբերաբար հանդիպել են։ 2009թ. դեկտեմբերին Մարիամն իրեն հայտնել է, որ ծրագրել է Սիրիայում բացել տիբեթյան բժշկության կենտրոն, սակայն դրա համար բավարար գումար չունի, խնդրել է օգնել իրեն և իր համար վարկ վերցնել` պարաստակամություն հայտնելով մարել վարկի գումարը, քանի որ իր անվամբ արդեն վարկ է վերցրել։ Ինքը մերժել է Մարիամի խնդրանքը։ 2009թ. դեկտեմբերի սկզբներին Մարիամը զանգահարել է իրեն, հայտնել է, որ իր անվամբ փաստաթղթեր է ձևակերպել, որպեսզի բանկից վարկ վերցնի, խնդրել է հաջորդ օրը ներկայանալ «Ակբա կրեդիտ ագրիկոլ բանկ» ՓԲԸ-ի «Արաբկիր» մասնաճյուղ։ Ինքը զայրացել է Մարիամի վրա, քանի որ վերջինս առանց իր համաձայնության նման բան է արել, բայց Մարիամը խնդրել է չմերժել` վստահեցնելով, որ կմարի վարկն ու ինքը որևէ խնդիր չի ունենա։ Ինքը Մարիամին հայտնել է, որ իր աշխատավարձի չափը ցածր է և բանկն այդ աշխատավարձի հիման վրա իրեն 500.000 ՀՀ դրամ վարկ չի տա, բայց Մարիամն ասել է, որ այդ հարցը կարգավորել է։ Նույն օրը Մարիամն իրեն հանձնել է մի տեղեկանք, որի վրա նշված է եղել, իբրև թե ինքն աշխատում է «Սերո Խանզադյան» մշակութային-բարեգործական կազմակերպությունում որպես գիտական խորհրդատու և ստանում է ամսեկան 200.000 ՀՀ դրամ աշխատավարձ։ Տեղեկանքի ներքևի հատվածում Մարիամը նշել է երաշխավորների տվյալները, որպեսզի ինքը ծանոթանա և բանկում իմանա, թե ինչ պետք է խոսի։ Մարիամն ասել է նաև, որ իրեն տալիս է այդ տեղեկանքի սևագիրը, իսկ բնօրինակը ներկայացրել է բանկ։ Մարիամի նշած օրը և ժամին գնացել է բանկ։ Այնտեղ են եղել նաև Մարիամի ծանոթներ, վարկի երաշխավորներ Հրաչյան և Լուիզան, որոնց նախկինում չի ճանաչել։ Միասին մտել են բանկ, ինքը Մարիամի տված փաստաթղթերի փաթեթը հանձնել է բանկի աշխատակցին, կնքել է վարկային պայմանագիր և դուրս է եկել բանկից, իսկ գումարը վերցրել է Մարիամը։ Դրանից 2-ից 3 ամիս անց, 2010թ. մարտի 25-ին իրեն զանգահարել են բանկից և հայտնել, որ ինքն ուշացնում է վարկի վճարումները։ Զանգահարել է Մարիամին և պահանջել է կատարել վճարումները։ Մարիամը խոստացել է կատարել վճարումները, բայց երբ հաջորդ օրը կրկին բանկի աշխատակիցը զանգահարել է իրեն և հայտնել, որ վճարում չի կատարվել, անձամբ գնացել է բանկ և վճարել ամսեկան գումարը։ Դրանից հետո հիմնականում ինքն է մարել վարկը։ Եղել են դեպքեր, երբ ամսեկան գումարները վճարել են Մարիամը կամ նրա ընկեր Վարուժը։
/դատական նիստի արձանագրություն, հատոր 1, գ.թ. 144-146, 187-188, հատոր 2, գ.թ. 155-161, հատոր 3, գ.թ. 30-35, 82/
Առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Մարիամ Մամիկոնի Գամզյանն իրեն մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ 2009թ. մարտին ծանոթացել է Նարինե Եսայանի հետ, ով իրեն ներկայացել է որպես բարձր որակավորում ունեցող բժիշկ։ Նարինեն որպես խորհրդատու պետք է իրեն օգներ կյանքի կոչելու իր բարեգործական ծրագիրը։ 2009թ. հոկտեմբեր-նոյեմբեր ամիսների ընթացքում ինքը Նարինեին ծանոթացրել է իր մտերիմ Արշակ Խանզադյանի հետ։ Նարինեն վերջինիս ծանոթացրել է սննդային հավելումներ արտադրող չինական «Չենս» ընկերության արտադրանքի հետ։ Հանդիպման ընթացքում ինքը Ա. Խանզադյանին ներկայացել է որպես նշված ընկերության արտադրանքի ներկայացուցիչ, իսկ Ն.Եսայանը` որպես բժիշկ։ Նույն հանդիպման ընթացքում իրենք Ա.Խանզադյանի հետ հետագա համագործակցության համար նրան են հանձնել «Չենս» ընկերության արտադրանքի տեսականին։ Դրանից հետո Նարինե Եսայանն իրեն խնդրել է Արշակ Խանզադյանից իր անվամբ աշխատավարձի վերաբերյալ տեղեկանք վերցնել` պատճառաբանելով, որ երեխաների ուսման վարձը չի կարողանում վճարել և ցանկանում է բանկից վարկ վերցնել։ Հաշվի առնելով, որ Նարինեն համագործակցել է իր և Արշակ Խանզադյանի հետ` չի մերժել Նարինեի խնդրանքը և այդ մասին հայտնել է Արշակ Խանզադյանին։ Վարկը ստանալուց առաջ Նարինեն խնդրել է իր վարկի համար երաշխավորներ գտնել, քանի որ ինքը որոշ պատճառներից ելնելով չի կարողանում դա անել։ Չի մերժել Նարինեին և այդ հարցով դիմել է իր ընկերներ Հրաչյային և Լուիզային։ Վարկը ստանալու օրն ինքը նույնպես գնացել է բանկ, սակայն ներս չի մտել և Լուիզայի մանկահասակ երեխայի հետ մնացել է դրսում, իսկ Նարինեն Լուիզայի և Հրաչյայի հետ մտել է բանկ և կատարել է գործարքը։ Դրանից որոշ ժամանակ անց Նարինեն սկսել է պնդել, իբրև թե ինքը նրան 2500 ԱՄՆ դոլար գումար է պարտք և պարտադրել է վճարել իր վարկի գումարը։ Հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ վարկի երաշխավորներն իր ընկերներն են` ինքը ստիպված մի քանի անգամ կատարել է վարկի ամսեկան վճարումները։ Նարինեն նաև իրենից պարբերաբար շուրջ 1500 ԱՄՆ դոլար գումար է խնդրել, իսկ ինքը մոլորության մեջ ընկնելով` տվել է այդ գումարները։
2009թ. սկսած օգտվում է Երևան քաղաքի Աբովյան փողոցում գործող «Գրավիչ» գրավատան ծառայություններից և այդ ընթացքում ծանոթացել է գրավատան հիմնադիր Ռոստոմ Հովհաննիսյանի և տնօրեն Նունիկ Կոբալյանի հետ։ Հանդիսանալով գրավատան մշտական հաճախորդ` 2010թ. սեպտեմբերին իր անձնական ծախսերի համար Ռոստոմ Հովհաննիսյանից խնդրել և ստացել է 3000 ԱՄՆ դոլար գումար, որի մասին կազմվել է գրավոր ստացական։
2010թ. սեպտեմբերին «Օրիֆլեյմ» ընկերության գրասենյակ այցելելու ընթացքում ծանոթացել է Անուշ Մամիկոնյանի հետ։ Վերջինս տեղեկանալով, որ ինքը ծագումով Զանգեզուրից է` օգտագործել է այդ հանգամանքը և մտերմություն ձևավորելու նպատակով հայտնել է, որ իրենք հեռավոր ազգականներ են։ Անուշի հետ շփման ընթացքում իմացել է, որ վերջինս ձեռագործ զարդեր և գործվածքներ է պատրաստում։ Դրանք գնելու նպատակով մի քանի անգամ գնացել է Անուշի բնակարան։ Անուշի հետ վարկ ձևակերպելու հարցի շուրջ որևէ առնչություն չի ունեցել։
2010թ. սեպտեմբերին Անուշն իմանալով, որ ինքն ունի տնտեսագիտական կրթություն, իսկ մայրը որպես հաշվապահ աշխատում է «Արարատբանկ» ՓԲԸ-ում, «Օրիֆլեյմ» ընկերության գրասենյակում իրեն ծանոթացրել է Անժելա Ավետիսյանի հետ։ Անժելան իրեն հայտնել է, որ իր քույրը` Աշտարակ քաղաքի բնակչուհի Ավետիսյանը ցանկանում է վարկ վերցնել բանկից, խնդրել է օգնել, բայց ինքն ասել է նրան, որ իր մայրը նման հարցերով չի զբաղվում։ Այդ ժամանակ Անժելան հարցրել է, թե ինքն արդյոք ծանոթներ ունի գրավատանը։ Ինքն էլ պատասխանել է, որ հանդիսանում է «Գրավիչ» գրավատան հաճախորդ և գրավատնից դժգոհություններ չունի։ Անժելան իրեն ծանոթացրել է իր քույր Ալվինայի հետ։ Ծանոթանալուց հետո Ալվինան խնդրել է իրեն ծանոթացնել «Գրավիչ» գրավատան տնօրինության հետ։ Ինքը չի մերժել Ալվինային և 2010թ. հոկտեմբերի 1-ին, երբ Ալվինան եկել է Երևան` ինքը նրան ծանոթացրել է գրավատան տնօրեն Նունիկի հետ։ Վերջինս համաձայնվել է օգնել Ալվինային և առաջարկել է տան վերաբերյալ իր անվամբ լիազորագիր տալ, ինչին Ալվինան և նրա սկեսուր Մարգարիտան համաձայնվել են։ Ալվինան պնդել է, որ գործողությունը կատարվի նույն օրը։ Իրենք քայլել են մոտակա նոտարական գրասենյակի ուղղությամբ, բայց գրասենյակի մուտքի մոտ Ալվինան գրպանից հանել է հեռախոսը և հեռացել։ Զուտ մարդկային վերաբերմունքից ելնելով` ինքը Մարգարիտային ուղեկցել է նոտարական գրասենյակ։ Այնտեղ նոտարը կազմել է լիազորագիրը և ստանալով Մարգարիտայի համաձայնությունը` հաստատել է այն, լիազորագրի մեկական օրինակ հանձնել է կողմերին, որից հետո իրենք միասին դուրս են եկել։ Մարգարիտային ուղեկցել է Ալվինայի մոտ և հեռացել։ Բացի այդ, հանդիպումներից մեկի ընթացքում Ալվինան իմանալով իր կրթության և իր մոր աշխատանքի մասին` հարցրել է, թե ինչ փաստաթղթեր են անհրաժեշտ բանկից վարկ վերցնելու համար։ Ինքը գրել և Ալվինային է տվել այդ փաստաթղթերի ցանկը, ինչպես նաև կրկին Ալվինայի խնդրանքով վերջինիս աշխատանքային գրքույկում կատարել է որոշակի գրառումներ։ Թե ինչու է Ալվինան հենց իրեն խնդրել կատարել այդ գրառումները` իրեն հայտնի չէ։ Մի անգամ Անժելան իրեն հանձնել է փաստաթղթեր, խնդրել է դրանք տանել «ՎՏԲ Հայաստան բանկ» ՓԲԸ-ի Աշտարակի մասնաճյուղ` պատճառաբանելով, որ զբաղված է, իսկ ինքը չի մերժել Անժելայի խնդրանքը։ Այդ ընթացքում Ալվինայից տեղեկացել է, որ վերջինիս եղբոր կին Մարինեն տոկոսով գումար է տրամադրում և քանի որ իրեն գումար է հարկավոր եղել` խնդրել է իրեն 1000 ԱՄՆ դոլար գումար տալ։ Այդ գումարը վերցրել է Անժելայից` վերջինիս գրասենյակում։
Իրեն առաջադրված մեղադրանքները կեղծ են, վկաներն իր դեմ սուտ ցուցմունքներ են տալիս, քանի որ գործով վկաները և քննիչը համագործակցել են միմյանց հետ։
/հատոր 1, գ.թ. 104-105, 113-115, 192-194, 207, հատոր 3, գ.թ. 298/
Պաշտպանության կողմի միջնորդությամբ դատարանում հետազոտվել են նաև վկաներ Գևորգ Նորիկի Մկրտչյանի և Արմեն Մնացականի Ղազարյանի նախաքննական ցուցմունքները.
Վկա Գևորգ Նորիկի Մկրտչյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ հանդիսանում է անշարժ գույքի գործակալ։ 2010թ. ամռանը Մարիամ Գամզյանի միջոցով ծանոթացել է ամուսիններ Վարդան և Անուշ Մամիկոնյանների հետ և Մարիամի խնդրանքով, նրա հետ գնացել է նրանց բնակարան, որպեսզի այն գնահատի։ Տեղեկանալով, որ նրանք ցանկանում են հիփոթեքային վարկ ձևակերպելով բնակարան գնել` խոստացել է հնարավորության սահմաններում օգնել նրանց։ 2010թ. օգոստոսին իր գրասենյակ են եկել Վարդանն ու Անուշը, հայտնել են, որ վարկի հարցերով զբաղվելու է Մարիամը և խնդրել են, որ ինքը լուծի Մարիամի հետ ունեցած հարցերը` առանց կոնկրետ նշելու, թե ինչ հարցի մասին է խոսքը։ Ինքը նրանց խորհուրդ է տվել Մարիամի հետ զգույշ լինել, քանի որ անձամբ չի վստահել նրան։ Վարդան և Անուշ Մամիկոնյանները երբևէ իրեն գումար չեն տվել։ Մարիամն իրեն պարբերաբար գումարներ է տվել` ասելով, որ դա իր միջնորդավճարն է, բայց երբեք չի ասել, թե դրանք ում գումարներն են։ Հնարավոր է, որ Մարիամը Վարդանից և Անուշից նույնպես գումար է վերցրել և տվել է իրեն, սակայն չի ասել, որ դա նրանց գումարն է։
/հատոր 1, գ.թ. 215-216, հատոր 3, գ.թ. 105-106, 188/
Վկա Արմեն Մնացականի Ղազարյանը նախաքննության ժամանակ ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ մի քանի տարի առաջ իր ծանոթ Ռուբոյի միջոցով ծանոթացել է Մարիամ Գամզյանի հետ և նրա հետ գտնվել է մտերիմ հարաբերությունների մեջ մինչև 2010թ. վերջերը, որից հետո նրա հետ շփում չի ունեցել։ 2010թ. աշնանը, իր անձնական օգտագործման ավտոմեքենայով Մարիամին տարել է Եղվարդ քաղաքում գտնվող «Արդշինինվեստբանկ» ՓԲԸ։ Ավտոմեքենայի վառելիքի գումարը վճարել է Մարիամը, որը նա հետագայում իրենից պահանջել է։ Այլ գումարային հարցեր Մարիամի հետ չի ունեցել։ Ինքը Վարդան և Անուշ Մամիկոնյաններին չի ճանաչում և նրանց հետ գումարային խնդիրներ չի ունեցել։ Չի հիշում, թե նրանց հետ հեռախոսով զրուցել է, թե ոչ։ Հնարավոր է, որ Մարիամի խնդրանքով նրանց հետ հեռախոսային խոսակցություն է ունեցել։ Ինքն օգտագործել է 098-08-18-80 հեռախոսահամարը, որը բացի իրենից, այլ անձ չի օգտագործել, սակայն եղել են դեպքեր, որ այլ անձինք, այդ թվում նաև Մարիամը զանգահարելու նպատակով խնդրել են իր հեռախոսը։
/հատոր 3, գ.թ. 47-48, 98-101/



Դատարանի իրավական վերլուծությունները.

Վերլուծելով ամբաստանյալ Մարիամ Մամիկոնի Գամզյանի ցուցմունքները, համադրելով դրանք քրեական գործի դատական քննությամբ ձեռք բերված և հետազոտված ապացույցների հետ, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, իրենց համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ` դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Մարիամ Գամզյանի ցուցմունքներն իրականությանը չեն համապատասխանում, արժանահավատ չեն, քրեական պատասխանատվությունից և պատժից խուսափելու նպատակ են հետապնդում և հերքվում են վերոհիշյալ ապացույցներով։
Ամբաստանյալ Մարիամ Գամզյանի պաշտպան Ալիկ Ստեփանյանը դատարանին միջնորդեց տուժող Ալվինա Ավետիսյանի` ՀՀ ոստիկանության ԿՀԴՊ գլխավոր վարչության պետին 29.04.2011թ. հասցեագրված դիմումը, 30.04.2011թ. և 20.05.2011թ. տրված բացատրությունները ճանաչել որպես այլ ապացույց` այն պատճառաբանությամբ, որ նախաքննությամբ հիմնավորվել է նաև, որ ամբաստանյալ Մ. Գամզյանը տուժող Ռ. Հովհաննիսյանից ստացականով 3.000 ԱՄՆ դոլար գումար է վերցրել, որը հետագայում չի կարողացել վերադարձնել։ Մինչդեռ տուժող Ալվինա Ավետիսյանը, դեռևս 29.04.2011թ. ՀՀ ոստիկանության ԿՀԴՊ գլխավոր վարչության պետին հասցեագրված իր դիմումում նշել է, որ. «Նույն Ռոստոմն իրենց պատասխանել է, որ Մարիամն իրենից վերցրել է 3.000 ԱՄՆ դոլար, որի դիմաց Մարիամը Ռոստոմին ստացական է տվել, սակայն քանի որ վարկը չի ստացվել, Ռոստոմը Նունիկ Կոբալյանի հետ միասին մտել են նույն նոտարական գրասենյակ` նոտար Հասմիկ Հարությունյանի հետ միասին կատարել են կեղծ առուվաճառք։»։ Նույն դիմումում Ա. Ավետիսյանը նաև նշել է, որ Ռոստոմն իրենց հայտնել է հետևյալը. «Ձեր դեմ ոչինչ չունեմ, Ձեր տունն ինձ պետք չէ, բայց Մարիամը, երբ կվերադարձնի իմ երեք հազար ԱՄՆ դոլարը, այդ ժամանակ ես նոտարով Ձեր տունը կվերադարձնեմ։ 2011թ. մարտի 27-ին Ռոստոմը եկել էր մեր տուն և պահանջում էր, որ կամ Մարիամից կվերցնենք գումարը կամ տունը կազատենք։»։ Ալվինա Ավետիսյանը նույնաբովանդակ բացատրություն է տվել նաև 30.04.2011թ. ՀՀ ոստիկանության ԿՀԴՊ գլխավոր վարչության 2-րդ վարչությունում։ Արդեն ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Կենտրոնականի քննչական բաժնում, 20.05.2011թ. քննիչի մոտ բացատրություն տալու ժամանակ, քննիչի հարցին, թե այս ամբողջ ժամանակահատվածում փորձել է Մարիամից պարտավորագիր ստանալ, թե ոչ, Ա. Ավետիսյանը պատասխանել է. «Քանի որ ես Մարիամին գումար չէի տվել, նրանից ստացական պահանջել չէի կարող։»։ Հետագայում Ա. Ավետիսյանը փոխել է իր բացատրություններն ու ցուցմունքները, որից հետո նրան քննիչի կողմից հարց չի տրվել` բացատրություններում և ցուցմունքներում առկա այդ էական հակասության մասին։
Քննարկելով միջնորդությունը` դատարանը գտնում է, որ այն ամբողջությամբ անհիմն է և ենթակա է մերժման հետևյալ պատճառաբանությամբ.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Քրեական գործով ապացույցներ են ցանկացած փաստական տվյալները, որոնց հիման վրա օրենքով որոշված կարգով հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը, դատարանը պարզում են քրեական օրենսգրքով նախատեսված արարքի առկայությունը կամ բացակայությունը, այդ արարքը կասկածյալի կամ մեղադրյալի կողմից կատարելը կամ չկատարելը և մեղադրյալի մեղավորությունը կամ անմեղությունը, ինչպես նաև գործի ճիշտ լուծման համար նշանակություն ունեցող այլ հանգամանքներ։
2. Քրեական դատավարությունում որպես ապացույցներ թույլատրվում են`
1) կասկածյալի ցուցմունքները.
2) մեղադրյալի ցուցմունքները.
3) տուժողի ցուցմունքները.
4) վկայի ցուցմունքները.
41) տվյալ գործի մեղադրանքի հետ առնչվող` մեկ այլ քրեական գործով կասկածյալի կամ մեղադրյալի կամ ամբաստանյալի ցուցմունքները.
5) դատապարտյալի ցուցմունքները.
6) փորձագետի եզրակացությունը.
7) իրեղեն ապացույցները.
8) քննչական և դատական գործողությունների արձանագրությունները.
9) այլ փաստաթղթերը։
3. Քրեական դատավարության ընթացքում թույլատրվում է օգտագործել միայն այն փաստական տվյալները, որոնք ձեռք են բերվել սույն օրենսգրքով սահմանված պահանջների պահպանմամբ։»։
Նույն օրենսգրքի 122-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Փաստաթուղթ է թղթային, մագնիսական, էլեկտրոնային կամ այլ կրիչի վրա բառային, թվային, գծագրական կամ այլ նշանային ձևով արված ցանկացած գրառում, որով կարող են հաստատվել քրեական գործի համար նշանակություն ունեցող տվյալները։
2. Սույն օրենսգրքի 115 հոդվածի առաջին մասում նշված հատկանիշներ պարունակող փաստաթղթերը կարող են ծառայել նաև որպես իրեղեն ապացույցներ։
3. Այլ փաստաթղթերն ապացույց են ճանաչվում վարույթն իրականացնող մարմնի որոշմամբ։»։
Տուժողի դիմումը և բացատրությունը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասով սահմանված ապացույցների շարքում ներառված չեն։ Այդ դիմումում և բացատրության մեջ նշված հանգամանքների վերաբերյալ տուժող Ա. Ավետիսյանը թե նախաքննության և թե դատաքննության ընթացքում, պատշաճ կարգով հարցաքննվել է։ Հետևաբար տուժող Ա. Ավետիսյանի դիմումը և բացատրությունները որպես այլ փաստաթուղթ` ապացույց ճանաչվել չեն կարող։
Վերլուծելով ամբաստանյալներ Մարիամ Մամիկոնի Գամզյանին և Նարինե Վազգենի Եսայանին առաջադրված մեղադրանքները, նրանց ցուցմունքները և գործով ձեռք բերված ապացույցները` դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Մարիամ Մամիկոնի Գամզյանի կողմից, նրա մեղավորությամբ, խոշոր չափերով խարդախություն կատարելն ապացուցված է, նրա արարքը ճիշտ է որակված և համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին։
Ապացուցված է նաև ամբաստանյալ Մարիամ Մամիկոնի Գամզյանի կողմից, նրա մեղավորությամբ խարդախություն կատարելը, նրա այդ արարքը նույնպես ճիշտ է որակված և համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին։
Ապացուցված է նաև ամբաստանյալ Մարիամ Մամիկոնի Գամզյանի կողմից, նրա մեղավորությամբ, մի խումբ անձանց կողմից նախնական համաձայնությամբ, իրավունք վերապահող պաշտոնական կեղծ փաստաթուղթ օգտագործելը, նրա այդ արարքը նույնպես ճիշտ է որակված և համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին։
Ամբաստանյալ Նարինե Վազգենի Եսայանի կողմից, նրա մեղավորությամբ, մի խումբ անձանց կողմից նախնական համաձայնությամբ, իրավունք վերապահող պաշտոնական կեղծ փաստաթուղթ օգտագործելն ապացուցված է, նրա արարքը ճիշտ է որակված և համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին։
Ուսումնասիրելով ամբաստանյալների անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները, ամբաստանյալ Մարիամ Մամիկոնի Գամզյանի նկատմամբ, նրա կատարած հանցագործություններից յուրաքանչյուրի համար պատիժ նշանակելիս` դատարանը հաշվի է առնում հանցագործության բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, հանցավորի անձը, այն, որ նախկինում դատված չի եղել։ Որպես ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք դատարանը հաշվի է առնում հանցավորի հղիությունը, իսկ ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ դատարանը չի արձանագրում։
Հաշվի առնելով գործի հանգամանքները` դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Մարիամ Մամիկոնի Գամզյանն իր կատարած` Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված յուրաքանչյուր հանցագործության համար ենթակա է պատժի այդ հանցագործությունների համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստ պատժի` ազատազրկման ձևով, իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածով 2-րդ մասով նախատեսված հանցագործության համար ենթակա է պատժի տուգանքի ձևով։
Քննարկելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով, 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցագործություններ կատարելու համար նշանակված պատիժներն ամբաստանյալ Մարիամ Մամիկոնի Գամզյանի կողմից կրելու հարցը` դատարանը գտնում է, որ այդ հոդվածներով, սույն դատավճռով նրա նկատմամբ ենթակա է կիրառման Հայաստանի Հանրապետության Ազգային ժողովի «Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին» ՀՀ ԱԺ 2011թ. մայիսի 26-ի որոշումը։
Ամբաստանյալ Նարինե Վազգենի Եսայանի նկատմամբ, նրա կատարած հանցագործության համար պատիժ նշանակելիս` դատարանը հաշվի է առնում հանցագործության բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, այն, որ նախկինում դատված չի եղել, բնութագրվում է դրական։ Ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներ դատարանը չի արձանագրում։
Ամբաստանյալ Նարինե Վազգենի Եսայանն իր կատարած` Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցագործության համար ենթակա է պատժի տուգանքի ձևով։
Քննարկելով նշանակված պատիժն ամբաստանյալ Նարինե Վազգենի Եսայանի կողմից կրելու հարցը` դատարանը գտնում է, որ սույն դատավճռով նրա նկատմամբ ենթակա է կիրառման «Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին» ՀՀ ԱԺ 2011թ. մայիսի 26-ի որոշումը։
Քննարկելով տուժող և քաղաքացիական հայցվոր Ալվինա Սուրիկի Ավետիսյանի քաղաքացիական հայցը` դատարանը գտնում է, որ այն պետք է թողնել առանց քննության հետևյալ պատճառաբանությամբ.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` յուրաքանչյուր ոք ունի արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ, անկախ և անկողմնակալ դատարանի կողմից ողջամիտ ժամկետում իր շահերին առնչվող քրեական գործի քննության իրավունք։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 154-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն «Քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցը հարուցվում, ապացուցվում և լուծվում է սույն օրենսգրքի դրույթներով սահմանված կանոններով։»։
Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` «Քաղաքացիական դատավարական օրենսդրության նորմերի կիրառումը թույլատրվում է, եթե դրանք չեն հակասում քրեական դատավարության օրենսգրքին, և քաղաքացիական հայցով վարույթի համար անհրաժեշտ են կանոններ, որոնք նախատեսված չեն սույն օրենսգրքով։»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 158-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն քաղաքացիական հայց հարուցվում է կասկածյալի, մեղադրյալի կամ նրա դեմ, ում վրա կարող է գույքային պատասխանատվություն դրվել մեղադրյալի գործողությունների համար։
Նույն հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` «հայցադիմումում նշվում է, թե որ քրեական գործով, ով, ում, ինչի հիման վրա և ինչ չափով է հարուցում քաղաքացիական հայց, ինչպես նաև պետք է բովանդակի խնդրանք` վնասի հատուցման համար կոնկրետ դրամական գումարի և գույքի բռնագանձման մասին։»։
ՀՀ վճռաբեկ դատարանի կողմից` ԼԴ/0327/01/10 գործով 2011թ. հոկտեմբերի 20-ին կայացված որոշման 21-րդ կետում դատարանն արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը. «(…) քրեական դատավարությունում մեղադրյալի կամ մեղադրյալի գործողությունների համար պատասխանատվություն կրող անձի դեմ քաղաքացիական հայց կարող է ներկայացվել և, համապատասխանաբար, դատարանում քննության առարկա լինել բացառապես հանցագործությամբ պատճառված և քրեական դատավարության կարգով հատուցման ենթակա գույքային վնասի առկայության պարագայում։ Քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցի քննության հիմքում ընկած է միասնական իրավաբանական փաստը` հանցագործությունը, որի կատարման համար անձը ենթարկվում է ինչպես քրեական, այնպես էլ քաղաքացիաիրավական պատասխանատվության այն դեպքերում, երբ առկա է հանցագործությամբ պատճառված գույքային վնաս։ Միևնույն ժամանակ, եթե չկա հանցագործություն, ապա չի կարող լինել նաև քրեական դատավարությունում քաղաքացիաիրավական պատասխանատվություն։
Շարադրված վերլուծության հիման վրա Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ դատարանը, ապացուցված համարելով հանցագործության մեջ մեղադրվող անձի մեղքը, ինչպես նաև հանցավոր արարքի և հասցված վնասի միջև պատճառական կապը, լուծում է նաև քաղաքացիական հայցը` գնահատելով ներկայացված հայցադիմումի հիմքերի ու չափի ապացուցված լինելու հանգամանքը։»։
Նույն որոշման 23-րդ կետում դատարանն արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը. «(…) ինչպես բխում է սույն որոշման 21-րդ կետում շարադրված վերլուծությունից, քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցի առարկան հանցագործությամբ անմիջականորեն պատճառված գույքային վնասն է, հետևաբար հանցագործություն չհամարվող արարքի համար չէր կարող առաջանալ քաղաքացիաիրավական պատասխանատվություն։»։
Սույն քրեական գործով տուժող Ա. Ավետիսյանի կողմից ներկայացված վերոհիշյալ հայցադիմումով քաղաքացիական հայցվորը խնդրել է ամբաստանյալ Մարիամ Գամզյանից հօգուտ իրեն բռնագանձել 1000 /հազար/ ԱՄՆ դոլարին համարժեք 363.420 /երեք հարյուր վաթսուներեք հազար չորս հարյուր քսան/ ՀՀ դրամ` որպես հանցագործության հետևանքով պատճառված վնասի հատուցում և 120.000 /հարյուր քսան հազար/ ՀՀ դրամ գումար` որպես իր խախտված իրավունքների վերականգնման համար կատարված ծախս։ Քրեական գործի դատական քննությամբ հաստատվել է, որ 1000 /հազար/ ԱՄՆ դոլար գումարն ամբաստանյալ Մարիամ Գամզյանին տրվել է ոչ թե տուժող Ա. Ավետիսյանի, այլ մեկ ուրիշի միջոցով։ Վերջինս նույնպես ենթակա է ներգրավման վարույթին` քաղաքացիական հայցը քննելիս։ Բացի այդ, դատարանում քննության առարկա կարող է լինել բացառապես հանցագործությամբ պատճառված վնասին վերաբերվող քաղաքացիական հայցը։
Դատարանը գտնում է, որ վերոհիշյալ հիմնավորումներով և ողջամիտ ժամկետում քրեական գործի քննությունն ապահովելու նպատակով, ամբաստանյալ Մարիամ Գամզյանից հօգուտ քաղաքացիական հայցվոր Ալվինա Սուրիկի Ավետիսյանի գումար բռնագանձելու վերաբերյալ քաղաքացիական հայցը պետք է թողնել առանց քննության, ինչն արգելք չի հանդիսանում հայցը հետագայում քաղաքացիական դատավարության կարգով հարուցելու համար։
Քննարկելով ամբաստանյալ Մ. Գամզյանի գույքի վրա դրված կալանքի հարցը և հաշվի առնելով նրա դեմ քաղաքացիական հայց ներկայացվելու հանգամանքը` դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Մարիամ Մամիկոնի Գամզյանի գույքի վրա նախաքննության մարմնի 10.05.2012թ. որոշմամբ դրված կալանքը պետք է պահպանել նաև քրեական գործով վարույթի ավարտից հետո` մեկ ամսվա ընթացքում։
Քննարկելով իրեղեն ապացույցի հարցը` դատարանը գտնում է, որ դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո, իրեղեն ապացույց ճանաչված աշխատանքային գրքույկը պետք է վերադարձնել տուժող Ալվինա Ավետիսյանին։
Քննարկելով խափանման միջոցի հարցը` դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալներ Մարիամ Գամզյանի և Նարինե Եսայանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված չհեռանալու մասին ստորագրությունը ենթակա է վերացման։
Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 119-րդ, 238-րդ, 357-360-րդ, 364-367-րդ, 369-373-րդ հոդվածներով, դատարանը`


Վ Ճ Ռ Ե Ց

1. Ամբաստանյալ Մարիամ Մամիկոնի Գամզյանին մեղավոր ճանաչել Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցանքներում և դատապարտել.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով` ազատազրկման 6 /վեց/ ամիս ժամկետով։ «Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին» ՀՀ Ազգային ժողովի 2011թ. մայիսի 26-ի որոշման 1-ին կետի 1-ին ենթակետի կիրառմամբ ամբաստանյալ Մարիամ Մամիկոնի Գամզյանին ազատել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության կատարման համար նշանակված պատիժը կրելուց։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով Մարիամ Մամիկոնի Գամզյանին դատապարտել ազատազրկման 2 /երկու/ տարի ժամկետով։ «Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին» ՀՀ Ազգային ժողովի 2011թ. մայիսի 26-ի որոշման 1-ին կետի 1-ին ենթակետի կիրառմամբ ամբաստանյալ Մարիամ Մամիկոնի Գամզյանին ազատել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հանցագործության կատարման համար նշանակված պատիժը կրելուց։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով Մարիամ Մամիկոնի Գամզյանին դատապարտել տուգանքի նվազագույն աշխատավարձի ութհարյուրապատիկի` 800.000 /ութ հարյուր հազար/ ՀՀ դրամ գումարի չափով։ «Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին» ՀՀ Ազգային ժողովի 2011թ. մայիսի 26-ի որոշման 1-ին կետի 3-րդ ենթակետի կիրառմամբ ամբաստանյալ Մարիամ Մամիկոնի Գամզյանին ազատել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցագործության կատարման համար նշանակված պատիժը կրելուց։
Մարիամ Մամիկոնի Գամզյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված չհեռանալու մասին ստորագրությունը վերացնել։
2. Ամբաստանյալ Նարինե Վազգենի Եսայանին մեղավոր ճանաչել Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցանքում և դատապարտել տուգանքի նվազագույն աշխատավարձի չորսհարյուրապատիկի` 400.000 /չորս հարյուր հազար/ ՀՀ դրամ գումարի չափով։
«Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին» ՀՀ Ազգային ժողովի 2011թ. մայիսի 26-ի որոշման 1-ին կետի 3-րդ ենթակետի կիրառմամբ ամբաստանյալ Նարինե Վազգենի Եսայանին ազատել պատիժը կրելուց։
Նարինե Վազգենի Եսայանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված չհեռանալու մասին ստորագրությունը վերացնել։
Տուժող և քաղաքացիական հայցվոր Ալվինա Սուրիկի Ավետիսյանի քաղաքացիական հայցը թողնել առանց քննության։
Ամբաստանյալ Մարիամ Մամիկոնի Գամզյանի գույքի վրա նախաքննության մարմնի 10.05.2012թ. որոշմամբ դրված կալանքը պահպանել նաև քրեական գործով վարույթի ավարտից հետո` մեկ ամսվա ընթացքում։
Դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո, իրեղեն ապացույց ճանաչված աշխատանքային գրքույկը վերադարձնել տուժող Ալվինա Ավետիսյանին։
Դատավճիռը հրապարակվելու օրվանից հետո մեկամսյա ժամկետում կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան։


ԴԱՏԱՎՈՐ` Մ. ՄԱՐՏԻՐՈՍՅԱՆ