ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ
ԵԿԴ/0085/01/12
Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների
ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավճիռը
կայացրած դատարանի կազմը
նախագահող դատավոր` Մ.Պապոյանի

ՈՐՈՇՈՒՄ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

29 հոկտեմբերի 2012թ. ք.Երևան

ՀՀ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ /այսուհետ`
Վերաքննիչ դատարան/ հետևյալ կազմով`

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐª Ս.ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆ ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ա.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ
Մ.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ
քարտուղարությամբª Ռ.Դավոյանի
Գ.Հախնազարյանի

մասնակցությամբ`
մեղադրող` Հ.Պալյանի
պաշտպաններ` Ս.Մինասյանի
Ա.Զոհրաբյանի
ամբաստանյալ` Ա.Զոհրաբյանի



դռնբաց դատական նիստում ամբաստանյալ Ա.Զոհրաբյանի և վերջինիս պաշտպան Ս.Մինասյանի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա վերանայելով Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2012թ. հուլիսի 19-ի դատավճիռը քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Արման Գագիկի Զոհրաբյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 1-ին մասով
Պ Ա Ր Զ Ե Ց

Գործի դատավարական նախապատմությունը.
1. Թիվ 86151312 քրեական գործը հարուցվել է 16.03.2012թ. ՀՀ ԱՆ <<Դատապարտյալների հիվանդանոց>> քկհ-ի հետաքննիչ Լ.Գրիգորյանի կողմից` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներով և նույն օրը նախաքննություն կատարելու համար ուղարկվել է ՀՀ Ոստիկանության Կենտրոնականի քննչական բաժին:
2. ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի քննչական բաժնի քննիչ Է.Այվազյանի 17.03.2012թ. որոշմամբ թիվ 86151312 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ:
3. Նույն մարմնի 17.03.2012թ. որոշմամբ Ա.Զոհրաբյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրությունը չհեռանալու մասին:
4. Նախաքննության մարմնի 2012թ. մարտի 23-ի որոշմամբ Ա.Զոհրաբյանը որպես մեղադրյալ է ներգրավվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
5.18.05.2012թ. Ա.Զոհրաբյանի վերաբերյալ քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան:
6. Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավոր Մ.Պապոյանի 2012թ. ապրիլի 23-ի որոշմամբ քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Արման Գագիկի Զոհրաբյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 1-ին մասով ընդունվել է վարույթ, իսկ 05.06.2012թ. որոշմամբ` քրեական գործը նշանակվել է դատական քննության:
7. Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2012թ. հուլիսի 19-ի դատավճռով ամբաստանյալ Ա.Զոհրաբյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 1-ին մասով և դատապարտվել է ազատազրկման 4/չորս/ ամիս ժամկետով:
8. Ընդհանուր իրավասության դատարանի վերոնշյալ դատավճռի դեմ 16.08.2012թ. վերաքննիչ բողոք են բերել ամբաստանյալ Ա.Զոհրաբյանը և վերջինիս պաշտպան Ս.Մինասյանը:

Գործի փաստական հանգամանքները.
9. Ա.Զոհրաբյանը մեղավոր է ճանաչվել և դատապարտվել այն բանի համար, որ նա նա 2012թ. մարտի 13-ին, ժամը 10:00-ի սահմաններում, իր բնակության վայր հանդիսացող` Երևան քաղաքի Արմեն Տիգրանյան փողոցի 21-րդ տան հարևանությամբ գտնվող ցայտաղբյուրի մոտից առանց իրացնելու նպատակի ապօրինի ձեռք է բերել, պահել և փոխադրել է զգալի չափի` 3,34 գրամ հաստատուն քաշով չորացված մարիխուանա տեսակի թմրամիջոց, որը նրա մոտից հայտնաբերվել է 2012թ. մարտի 13-ին, ժամը 13:10-ի սահմաններում, ՀՀ ԱՆ <<Դատապարտյալների հիվանդանոց>> ՔԿ հիմնարկում համապատասխան աշխատակիցների կողմից:

Վերաքննիչ բողոքի համար էական նշանակություն ունեցող փաստական հանգամանքները.
11. Առաջին ատյանի դատարանը, ամբաստանյալ Ա.Զոհրաբյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս հաշվի է առել ինչպես կատարած հանցագործության բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ նրա անձը բնութագրող տվյալները` ամուսնացած լինելը, բարձրագույն կրթություն ունենալը, աշխատելը և կատարածի համար զղջալը:
Դատարանը որպես ամբաստանյալ Ա.Զոհրաբյանի պատիժը և պատասխանատվությունը մեղմացնող հանգամանքներ է դիտել է խնամքի տակ մինչև 14 տարեկան երեխայի /Գագիկ Արմանի Զոհրաբյան` ծնված 2011թ. մարտի 14-ին/ առկայությունը, ինչպես նաև
նախկինում արատավորված` դատապարտված չլինելը և դրականորեն բնութագրվելը:
12. Դատարանը ամբաստանյալ Ա.Զոհրաբյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չի արձանագրել:

Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը.
Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում:
13. Ամբաստանյալ Ա.Զոհրաբյանը և վերջինիս պաշտպան Ս.Մինասյանն իրենց բերած վերաքննիչ բողոքում գտնում են, որ դատավճիռը մասնակիորեն ենթակա է բեկանման և փոփոխման` հետևյալ պատճառաբանությամբ:
Դատարանը չի կիրառել ՀՀ քրեական օրենսգրքի /այսուհետ՝ Օրենսգիրք/ 70-րդ հոդվածի 1-ին մասի պահանջն առ այն, որ՝ եթե դատարանը, կալանքի ազատազրկման կամ կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով պատիժ նշանակելով, հանգում է հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասը սահմանում է, որ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը հաշվի է առնում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։
Ընդ որում, պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հետ կապված ՀՀ քրեական օրենսգիրքը, ինչպես հանցագործությունների տեսակների, հանցավոր արարքի վտանգավորության աստիճանի ու բնույթի, այնպես էլ անձանց շրջանակի հետ կապված որևէ հատուկ սահմանափակում չի նախատեսել։
Այսինքն՝ օրենսդիրը պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմք է համարում դատարանի համոզվածությունը, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց որոշակի պատժատեսակները ռեալ կրելու /տես՝գործ ՎԲ-107/07, գործ ՎԲ-192/07/։
Նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը պետք է հանգամանորեն քննության առնի ինչպես հանցագործության կատարման, այնպես էլ հանցավորի անձին վերաբերող բոլոր հանգամանքները։ Կարևորն այն է, որ դատարանը հանգի հիմնավոր եզրակացության, որ դատապարտյալի ուղղումը հնարավոր է առանց նշանակված պատիժը կրելու, իսկ մեր պարագայում այդպիսի նախադրյալները հաստատվել են գործի նյութերով։
Դատարանը պետք է հաշվի առներ ամբաստանյալի անձը և նրա պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքները, մասնավորապես այն, որ ամբաստանյալը նախկինում դատապարտված չի եղել, իր խնամքին ունի 1,5 տարեկան երեխա, ունի մշտական բնակության վայր, աշխատանք, ընտանիքի միակ աշխատողը նա է, և ամենակարևորը` կատարվածի համար զղջում է։
Ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակված պատիժը անխուսափելիորեն ազդում է նրա ընտանիքի անդամների վրա, և կախված ընտանիքի կյանքում անձի ունեցած դերից` այն կարող է նան ծանր կացության մեջ դնել վերջիններիս։
Ընտանեկան դրությունը որպես այլ մեղմացևող հանգամանք, անհրաժեշտ է հաշվի առնել ամբաստանյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս, և այդ կապակցությամբ դատարանը յուրաքանչյուր անգամ պետք է անդրադառնա հետևյալ հարցերին.
1. արդյոք ամբաստանյալը հանդիսանում է իր ընտանիքի միակ կերակրողը,
2. արդյոք նրա խնամքին է գտնվում անչափահաս երեխան:
Ինչպես երևում է վերոգրյալից, ընտանիքի միակ կերակրող հանդիսանալը և խնամքին անչափահաս երեխայի առկայությունը որպես ընտանիքում անձի ունեցած դերը բնութագրող և հետևաբար նրա պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ, պետք է առանձին գնահատվեն։ /տես՝ քր.գործ ՀՅՔՐԴ3/0109/01/08/։
Դատարանն, ըստ էության չգտնելով պատասխանատվությունը ծանրացնող հանգամանքներ, նրան դատապարտել է ազատազրկման 4 /չորս/ ամիս ժամկետով։
Տվյալ դեպքում դատարանը չի քննարկել ամբաստանյալի և իր պաշտպանի խնդրանքը /միջնորդությունը/ օրենսգրքի 70-րդ հոդվածը կիրառելու կապակցությամբ, ինչի հետևանքով խախտել է Արման Զոհրաբյանի նյութական իրավունքը։
Բողոք բերած անձինք գտնում են, որ դատարանի կողմից օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի չկիրառումը ազդել է սույն քրեական գործի ելքի վրա, քանի որ դատարանը Արման Զոհրաբյանի հետ կապված պատիժը մեղմացնող հանգամանքները տեսնելով` պատիժ է նշանակել, մինչդեռ, պետք է պատիժը պայմանականորեն չկիրառեր։ Ակնհայտ է, որ Արման Զոհրաբյանի հասարակությունից մեկուսացումն առավել կվնասի հանրային շահին, քանի որ վերջինս աշխատում է, ունի մանկահասակ երեխա, նախկինում չի դատապարտվել, ունի մշտական բնակության վայր, բնութագրվում է դրականորեն, թմրանյութ օգտագործող չէ։ Արման Զոհրաբյանի մեկուսացումով` նա կզրկվի աշխատանքից, իսկ ընտանիքը կհայտնվի ծանր կացության մեջ, ինչը չի ծառայի պատժի նպատակներին։
14. Ելնելով վերոգրյալից և հիմք ընդունելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 376-րդ և 379-րդ հոդվածների պահանջները, բողոք բերած անձինք խնդրում են վերաքննիչ բողոքն ընդունել վարույթ և մասնակիորեն բեկանել Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 19.07.2012թ. դատավճիռը /ԵԿԴ/0085/01/12/ և փոփոխելով այն՝ Ա.Զոհրաբյանի նկատմամբ կիրառել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածը, նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառել՝ սահմանելով փորձաշրջան 1 տարի ժամկետով:

Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.
15. Վերաքննիչ դատարանը, վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում` վերանայելով Արման Գագիկի Զոհրաբյանի վերաբերյալ Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2012թ. հուլիսի 19-ի դատավճիռը, գտնում է, որ ամբաստանյալ Ա.Զոհրաբյանի և վերջինիս պաշտպան Ս.Մինասյանի վերաքննիչ բողոքը պետք է բավարարել, իսկ ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավճիռը փոփոխել պատժի մասով` հետևյալ պատճառաբանությամբ:
16. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
<<Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի՝ համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն`
<<Պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 57-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն`
<< Կալանքը չի նշանակվում դատավճիռը կայացնելու պահին տասնվեց տարին չլրացած անձանց կամ հղի կանանց կամ խնամքին մինչև ութ տարեկան երեխա ունեցող անձանց նկատմամբ>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի համաձայն`
<<1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները:
2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով
3. Հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի 1-ին և 2-րդ մասերի համաձայն` <<եթե դատարանը, կալանքի, ազատազրկման կամ կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով պատիժ նշանակելով, հանգում է հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին:
Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը հաշվի է առնում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքները>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 1-ին մասով քրեական պատասխանատվություն է նախատեսվում առանց իրացնելու նպատակի թմրամիջոցներ կամ հոգեներգործուն նյութեր ապօրինի պատրաստելու, վերամշակելու, ձեռք բերելու, պահելու, փոխադրելու կամ առաքելու համար, որը պատժվում է կալանքով՝ առավելագույնը երկու ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը մեկ տարի ժամկետով:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի 8-րդ կետի համաձայն`
<<1. Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`
…8/ ամբաստանյալն արդյոք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը>>:
17. Առաջին ատյանի դատարանը, հաշվի առնելով ամբաստանյալ Ա.Զոհրաբյանի կատարած արարքի` հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, այդ թվում` նրա գործողությունների վտանգավորության աստիճանը, նրա անձը, նրան դրականորեն բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքները, պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, ինչպես նաև այն, որ Արման Զոհրաբյանի կողմից կատարված արարքի համար ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 1-ին մասի սանկցիայով նախատեսված է պատիժ նաև ազատազրկման ձևով, հանգել է այն հետևության, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով սահմանված պատժի նպատակներն ապահովելու համար նրա նկատմամբ պատիժ պետք է նշանակել ազատազրկման ձևով, որը նա պետք է կրի:
18. Առաջին ատյանի դատարանը վերոշարադրյալ եզրահանգումները կատարելիս չի բացահայտել, թե առաջին անգամ ոչ մեծ ծանրության հանցագործություն կատարած ամբաստանյալի նկատմամբ, երբ առկա են պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող մի շարք հանգամանքներ, պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայության պայմաններում ինչ՞ու չի կարող նշանակվել իրեն վերագրվող հանցագործության համար նախատեսված պատժի նվազ խիստ տեսակը` կալանքը, և ինչ՞ու պետք է ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը նա անպայմանորեն կրի:
19. Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Ա.Զոհրաբյանի նկատմամբ կարող էր նշանակվել վերջինիս վերագրվող հանցագործության համար նախատեսված պատժի նվազ խիստ տեսակ կալանքը և այն կարող էր ապահովել պատժի նպատակները, սակայն այն չի կարող նշանակվել միայն այն պատճառով, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 57-րդ հոդվածի 2-րդ մասով արգելվում է կալանքը որպես պատիժ նշանակել դատավճիռը կայացնելու պահին խնամքին մինչև ութ տարեկան երեխա ունեցող անձանց նկատմամբ /Ա.Զոհրաբյանի խնամքին է գտնվում 2011թ. մարտի 14-ին ծնված որդին` Գագիկ Արմանի Զոհրաբյանը/:
20. Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ փաստորեն, ամբաստանյալ Ա.Զոհրաբյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 57-րդ հոդվածի 2-րդ մասի դրույթների կիրառմամբ` կալանքի փոխարեն ազատազրկման ձևով պատիժ նշանակելով` նրա նկատմամբ հարկադրված ձևով նշանակվում է ավելի խիստ պատիժ, քան կարող էր նշանակվել, եթե վերջինս խնամքին մինչև ութ տարեկան երեխա չունենար: Այսինքն, ամբաստանյալի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող օրենքով նախատեսված վերոնշյալ հանգամանքը տվյալ դեպքում կիրառվում է ի վնաս վերջինիս:
21. Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով ամբաստանյալ Ա.Զոհրաբյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը կրելու հարցը, հանգում է այն հետևության, որ դատարանի դատավճիռը պատժի մասով ենթակա է փոփոխման և վերջինիս նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժն անհրաժեշտ է պայմանականորեն չկիրառել` հետևյալ պատճառաբանությամբ:
22. Վերաքննիչ դատարանը, հաշվի առնելով ամբաստանյալ Ա.Զոհրաբյանին վերագրվող հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը /կատարվածը ոչ մեծ ծանրության հանցագործություն է/, հանցավորի անձը` նախկինում դատապարտված չի եղել, ունի բարձրագույն կրթություն, աշխատանքային կոլեկտիվի կողմից բնութագրվում է դրականորեն, որպես վերջինիս պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ հաշվի առնելով կատարածի համար անկեղծորեն զղջալը, խնամքին մինչև 14 տարեկան երեխայի առկայությունը, պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայության պայմաններում գտնում է, որ նրա ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պետք է որոշում կայացնել ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին` սահմանելով համապատասխան փորձաշրջան:
23. Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Ա.Զոհրաբյանի նկատմամբ պայմանական դատապարտություն կիրառելու միջոցով հնարավոր է հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասով սահմանված պատժի նպատակներին` վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:
24. Անդրադառնալով ամբաստանյալ Ա.Զոհրաբյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցի հարցին, վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ վերջինիս նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված չհեռանալու մասին ստորագրությունը պետք է թողնել անփոփոխ` մինչև սույն որոշման օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Ելնելով վերոգրյալներից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-395-րդ և 399-րդ հոդվածներով, Վերաքննիչ դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

1. Ամբաստանյալ Ա.Զոհրաբյանի և վերջինիս պաշտպան Ս.Մինասյանի վերաքննիչ բողոքը բավարարել:
2. Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2012թ. հուլիսի 19-ի դատավճիռը քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Արման Գագիկի Զոհրաբյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 1-ին մասով` փոփոխել ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակված պատժի մասով.
Արման Գագիկի Զոհրաբյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 1-ին մասով և դատապարտել ազատազրկման 4/չորս/ ամիս ժամկետով:
Կիրառել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածը և ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառել` սահմանելով փորձաշրջան 1/մեկ/ տարի ժամկետով:
Փորձաշրջանի ընթացքում ամբաստանյալ Ա.Զոհրաբյանի վարքագծի նկատմամբ վերահսկողությունը դնել ՀՀ ԱՆ ՔԿՎ համապատասխան տարածքային ստորաբաժանման վրա:
3. Ա.Զոհրաբյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված չհեռանալու մասին ստորագրությունը թողնել անփոփոխ` մինչև սույն որոշման օրինական ուժի մեջ մտնելը:
4. Սույն որոշման դեմ վճռաբեկ բողոք կարող է բերվել այն հրապարակելու օրվանից մեկամսյա ժամկետում` ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի քրեական պալատին:


Իսկականի հետ ճիշտ է՝

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐª Ս.ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆ