ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ

Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ
վարչական շրջանների ընդհանուր
իրավասության առաջին ատյանի
դատարանի դատավճիռ
գործ թիվ ԵԿԴ/0084/01/12
նախագահող դատավոր` Մ.Պապոյան

ՈՐՈՇՈՒՄ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

ՀՀ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ /այսուհետ նաև`
Վերաքննիչ դատարան/ ԿԱԶՄՈՎ`

նախագահող դատավոր` Գ. ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ
դատավորներ` Ե.ԴԱՐԲԻՆՅԱՆ
Լ.ԹԱԴԵՎՈՍՅԱՆ

քարտուղարությամբ` Տ.ՀԱԿՈԲՅԱՆԻ

մասնակցությամբ`
մեղադրող Բ.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆԻ ամբաստանյալ Ա.ԴԱՐԲԻՆՅԱՆԻ
պաշտպան Հ.ԲԱՂԴԱՍԱՐՅԱՆԻ


2012 թվականի սեպտեմբերի 27-ին Երևան քաղաքում

դռնբաց դատական նիստում վճռաբեկության կանոններով քննության առնելով Անդրանիկ Կարապետի Դարբինյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 205-րդ հոդվածի 1-ին մասով Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի /այսուհետ նաև` Առաջին ատյանի դատարան/ 2012 թվականի հուլիսի 18-ի դատավճռի դեմ ՀՀ գլխավոր դատախազության կոռուպցիոն և կազմակերպված հանցագործությունների գործերով վարչության պետի տեղակալ Բ.Պետրոսյանի վերաքննիչ բողոքը
Պ Ա Ր Զ Ե Ց
Գործի դատավարական նախապատմությունը.
1. ՀՀ ԿԱ ՊԵԿ հետաքննության վարչության 1-ին բաժնի հետաքնիչ Ա.Գևորգյանի 2011 թվականի մարտի 28-ի որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 205-րդ հոդվածի 1-ին մասով հարուցել է թիվ 83157811 քրեական գործը: /քրեական գործ, հատոր 1 էջ 61-62/
2. ՀՀ ԿԱ ՊԵԿ քննչական վարչության քննիչ Ա.Գասպարյանի 2011 թվականի մարտի 30-ի որոշմամբ թիվ 83157811 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ: /քրեական գործ, հատոր 1 էջ 67/
3. ՀՀ ԿԱ ՊԵԿ քննչական վարչության քննիչ Հ.Ավետյանի 2011 թվականի ապրիլի 04-ի որոշմամբ թիվ 83157811 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ: /քրեական գործ, հատոր 1 էջ 81/
4. Առաջին ատյանի դատարանի 2011 թվականի նոյեմբերի 02-ի դատավճռով Ա.Դարբինյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով դատապարտվել է ազատազրկման` 4 տարի ժամկետով` պատժի կրման սկիզբը հաշվելով 2009 թվականի դեկտեմբերի 18-ից: <<ՀՀ անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին>> ՀՀ ԱԺ 2011 թվականի մայիսի 26-ի որոշման /այսուհետ նաև` Համաներման որոշում/ 8-րդ կետի 5-րդ ենթակետի կիրառմամբ Ա.Դարբինյանի պատժաչափի չկրած մասը կրճատվել է մեկ քառորդով: /քրեական գործ, հատոր էջ 145-167/
5. ՀՀ ԿԱ ՊԵԿ քննչական վարչության քննիչ Հ.Ավետյանի 2012 թվականի մարտի 27-ի որոշմամբ Ա.Դարբինյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 205-րդ հոդվածի 1-ին մասով: /քրեական գործ, հատոր 2 էջ 185/
6. Առաջին ատյանի դատարանի 2012 թվականի ապրիիլի 02-ի որոշմամբ Ա.Դարբինյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել կալանավորումը` կալանավորման սկիզբը հաշվելով նույն թվականի ապրիլի 02-ից: /քրեական գործ, հատոր 2 էջ 205-206/
7. 2012 թվականի մայիսի 21-ին թիվ 83157811 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Առաջին ատյանի դատարան, որը դատարանում ստացվել է նույն օրը: /քրեական գործ, հատոր 3 էջ 29/
8. 2012 թվականի մայիսի 21-ին ՀՀ գլխավոր դատախազության կոռուպցիոն և կազմակերպված հանցագործությունների գործերով վարչության պետի տեղակալ Բ.Պետրոսյանը հայցադիմում է ներկայացրել Առաջին ատյանի դատարան` խնդրելով թիվ 83157811 քրեական գործով մեղադրյալ Ա.Դարբինյանից հօգուտ պետ.բյուջեյի բռնագանձել տարբեր հարկատեսակների գծով 4.225.000 ՀՀ դրամ: /քրեական գործ, հատոր 3 էջ 31-32/
9. Առաջին ատյանի դատարանի դատավոր Մ.Պապոյանի 2012 թվականի մայիսի 22-ի որոշմամբ թիվ 83157811 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ և նույն թվականի հունիսի 04-ին նշանակվել` դատաքննության: /քրեական գործ, հատոր3 էջ 33, 39/
10. Առաջին ատյանի դատարանի 2012 թվականի հուլիսի 18-ի դատավճռով Անդրանիկ Կարապետի Դարբինյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 205-րդ հոդվածի 1-ին մասով և նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 2 (երկու) տարի ժամկետով:
«Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին» ՀՀ Ազգային ժողովի 2011 թվականի մայիսի 26-ի թիվ ԱԺՈ-277-Ն որոշման 1-ին կետի 1-ին ենթակետի կիրառմամբ Անդրանիկ Կարապետի Դարբինյանը պատժից ազատվել է: Նրա նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը, վերացվել է:
ՀՀ Գլխավոր դատախազության քաղաքացիական հայցը բավարարվել է. Անդրանիկ Կարապետի Դարբինյանից հօգուտ Հայաստանի Հանրապետության, որպես հանցագործությամբ պատճառված վնաս, բռնագանձվել է 4.225.000 ՀՀ դրամ:
Անդրանիկ Կարապետի Դարբինյանից հօգուտ Հայաստանի Հանրապետության, որպես դատական ծախս, բռնագանձվել է 82.800 ՀՀ դրամ:/քրեական գործ, հատոր 3 էջ 86-93/
11. Վերաքննիչ դատարանի 2012 թվականի օգոստոսի 22-ի որոշմամբ ՀՀ գլխավոր դատախազության կոռուպցիոն և կազմակերպված հանցագործությունների գործերով վարչության պետի տեղակալ Բ.Պետրոսյանի վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ, և քրեական գործը նշանակվել` դատական քննության վճռաբեկության կանոններով:

Գործի փաստական հանգամանքները
12. Նախաքննական մարմնի կողմից Ա.Դարբինյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 205-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղադրանք է առաջադրվել և Առաջին ատյանի դատարանը հաստատված է համարել, որ նա` հանդիսանալով ՀՀ ԿԱ պետական եկամուտների կոմիտեի Մյասնիկյանի հարկային տեսչությունում հաշվառված «Հայր և որդի Դարբինյաններ» ՍՊ ընկերության տնօրեն, 2008-2009 թվականն ընկած ժամանակահատվածում, խախտելով «Շահութահարկի մասին» ՀՀ օրենքի 46-րդ և 50-րդ հոդվածների, «ԱԱՀ-ի մասին» ՀՀ օրենքի 20-րդ, 32-րդ և 33-րդ հոդվածների պահանջները, «Հայր և որդի Դարբինյաններ» ՍՊ ընկերության 2008-2009 թվականների գործունեության վերաբերյալ հարկային տեսչություն օրենսդրությամբ նախատեսված հաշվետվություններ, շահութահարկի և ԱԱՀ-ի հաշվարկներ ու որպես մատակարար իր կողմից դուրս գրված հարկային հաշիվների վերաբերյալ տեղեկություններ չներկայացնելու միջոցով չարամտորեն խուսափել է խոշոր չափերով` 4.225.000 ՀՀ դրամ գումարի հարկերը վճարելուց, այդ թվում` շահութահարկ` 2.112.500 ՀՀ դրամ, ԱԱՀ` 2.112.500 ՀՀ դրամ:/քրեական գործ, հատոր 3 էջ 86-93/

Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը
Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում.
13. ՀՀ գլխավոր դատախազության կոռուպցիոն և կազմակերպված հանցագործությունների գործերով վարչության պետի տեղակալ Բ.Պետրոսյանը վերաքննիչ բողոքում ներկայացնելով քրեական գործի նախապատմությունը և փաստական հանգամանքները` հայտնել է, որ դատավճիռը՝ ամբաստանյալ Անդրանիկ Դարբինյանի նկատմամբ նշանակված պատժի մասով անհիմն է, ակնհայտ մեղմ և անհամաչափ, ենթակա է բեկանման և պատժի մասով փոփոխման։
Դատարանը թույլ է տվել նյութական օրենքի էական խախտում և օրենսդրության մի շարք դրույթների սխալ մեկնաբանման արդյունքում թույլ է տվել դատական սխալ, որն ազդել է գործի ելքի վրա:
Ամբաստանյալի պատիժը և պատասխանատվությունը մեղմացնող հանգամանքներ չկան, իսկ նրա պատիժը և պատասխանատվությունը ծանրացնող հանգամանք է` հանցանքները կատարելու ռեցիդիվը, քանի որ Անդրանիկ Դարբինյանը Առաջին ատյանի դատարանի 2011 թ. նոյեմբերի 2-ի դատավճռով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով դատապարտվել է ազատազրկման` 4 տարի ժամկետով:
Անդրանիկ Դարբինյանի պատժաչափի չկրած մասը կրճատվել է մեկ քառորդով «Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 20-րղ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին» ՀՀ Ազգային ժողովի 2011 թ. մայիսի 26-ի որոշման հիման վրա։ Նրա պատժի կրման սկիզբը հաշվվել է 2009 թ. դեկտեմբերի 18-ից։ Դատարանի վերոնշյալ դատավճիռը մտել է օրինական ուժի մեջ։
Գտնելով, որ ամբաստանյալին առաջադրված մեղադրանքը հիմնավորված է, միջնորդել է Անդրանիկ Դարբինյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 205-րդ հոդվածի 1-ին մասով դատապարտել ազատազրկման 4 տարի 6 ամիս ժամկետով։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածով սահմանված կարգով` 4 տարի 6 ամիս ժամկետով ազատազրկմանը լրիվ գումարել Առաջին ատյանի դատարանի 2011 թ, նոյեմբերի 2-ի դատավճռով նշանակված պատժի չկրած մասը` պատժի կրման սկիզբը հաշվելով 2009 թ. դեկտեմբերի 18-ից։
Դատարանն անդրադառնալով մեղադրողի դիրքորոշմանը, դատավճռում արձանագրել է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 22–րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝ հանցագործությունների ռեցիդիվ է համարվում դիտավորությամբ հանցանք կատարելն այն անձի կողմից, ով դատվածություն ունի նախկինում դիտավորությամբ կատարած հանցանքի համար։ Նույն հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն՝ այն հանցանքների համար դատվածությունը, որը հանվել կամ մարվել է օրենքով սահմանված կարգով, ինչպես նաև այն հանցանքները, որոնք կատարվել են մինչև անձի տասնութ տարին լրանալը, ռեցիդիվը գնահատելիս հաշվի չեն առնվում։
Դատարանը, սխալ մեկնաբանելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 22-րդ հողվածի դրույթները, գտել է, որ Անդրանիկ Դարբինյանի 2011 թ. նոյեմբերի 2-ի դատավճռով դատապարտված լինելու փաստը չի կարող հիմք հանդիսանալ, որպեսզի վերջինիս պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանք դիտվի հանցագործությունների ռեցիդիվը, քանի որ մինչ սույն քրեական գործով նրան մեղսագրվող արարքի կատարումը՝ 2008-2009 թթ., որի վերաբերյալ դատավճիռը կայացվել է 2011 թ. նոյեմբերի 2-ին, այսինքն՝ սույն քրեական գործով նրան մեղսագրվող արարքի կատարումից հետո, ինչը չի կարող գնահատվել, որպես ռեցիդիվի առկայություն, քանի որ նա սույն գործով մեղսագրվող արարքի կատարման ժամանակ դատվածություն չի ունեցել նախկինում դիտավորությամբ կատարած հանցանքի համար։
Դատարանն անտեսել է, որ 2012 թ. հուլիսի 18-ին, երբ դատավճռով Անդրանիկ Դարբինյանը դատապարտվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 205-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության կատարման համար, արդեն իսկ դատապարտված է եղել նախկինում դիտավորությամբ կատարած հանցագործության համար, անկախ դրա կատարման ժամանակից, ինչը կարող է գնահատվել որպես ռեցիդիվի առկայություն։
Բացի այդ, դատարանը, 2011թ. նոյեմբերի 2-ի դատավճռով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված դիտավորյալ հանցագործություն կատարելու համար Անդրանիկ Դարբինյանին դատապարտել է ազատազրկման 4 տարի ժամկետով։
Դատավճռով Անդրանիկ Դարբինյանի պատժաչափի չկրած մասը կրճատել է մեկ քառորդով «Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին» ՀՀ ազգային ժողովի 2011 թ. մայիսի 26-ի որոշման հիման վրա։
Դատարանը 2012թ. հուլիսի 18-ի դատավճռով սխալ է մեկնաբանել «Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին» ՀՀ ազգային ժողովի 2011 թ. մայիսի 26-ի որոշման 9-րդ կետի 2-րդ ենթակետը և գտել, որ նշված սահմանափակումը չի կարող տարածվել սույն քրեական գործով ամբաստանյալ Անդրանիկ Դարբինյանի նկատմամբ, քանի որ գործում առկա տվյալների համաձայն՝ նրա նկատմամբ նշանակված պատիժը ՀՀ ազգային ժողովի 2011թ. մայիսի 26-ի որոշման հիման վրա կրճատվել է 2011 թ. նոյեմբերի 2-ին կայացված դատավճռով, իսկ սույն քրեական գործով Անդրանիկ Դարբինյանը մեղադրվում է 2008–2009 թթ. կատարած արարքի համար, իսկ 2011 թ. նոյեմբերի 2-ին կայացված դատավճռով Անդրանիկ Դարբինյանը դատապարտվել է 2008 և 2009 թթ. կատարած այլ արարքների համար։
Այսինքն՝ սխալ մեկնաբանելով ՀՀ ազգային ժողովի 2011 թ. մտյիսի 26-ի որոշման 9-րդ կետի 2-րդ ենթակետը, Դատարանը գտել է, որ կրկին դիտավորյալ հանցանք կատարելու համար Անդրանիկ Դարբինյանի հանդեպ վերջին տասը տարվա ընթացքում նշանակված պատժաչափը չի կրճատվել Հայաստանի Հանրապետության Ազգային ժողովի՝ համաներում հայտարարելու մասին որոշման հիման վրա, պատճառաբանելով, որ քրեական հետապնդման մարմնի կողմից Անդրանիկ Դարբինյանի՝ 2008 և 2009 թվականներին կատարած բոլոր արարքները միաժամանակ բացահայտվելու և նույն քրեական գործի շրջանակներում քննելու դեպքում նշված սահմանափակման բացակայության վերաբերյալ որևէ կասկած չէր կարող լինել։
Դատարանն անտեսել է այն հանգամանքը, որ Անդրանիկ Դարբինյանը կատարել է երկու տարբեր դիտավորյալ հանցագործություններ և անկախ դրանց բացահայտվածության ժամանակահատվածից, դրանցից մեկի համար դատապարտվել է և նրա հանդեպ 2011թ. նոյեմբերի 2-ին կայացված դատավճռով «Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին» ՀՀ Ազգային ժողովի 2011 թ. մայիսի 26-ի որոշման հիման վրա պատժաչափը կրճատվել է։ Դրա հետևանքով թույլ է տվել դատական սխալ, որն ազդել է գործի ելքի վրա՝ Անդրանիկ Դարբինյանը դատապարտվել է ակնհայտ մեղմ պատժի ու ազատվել պատժից։
Դատարանը հաշվի չի առել այն հանգամանքը, որ դատապարտում է նախկինում դատված անձի, որ պետությանը պատճառված վնասից որևէ գումար չի վերականգնվել ու սահմանելով ակնհայտ անհամաչափ ու մեղմ պատիժ, Անդրանիկ Դարբինյանին ազատել է պատժից, չի կիրառել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի դրույթները և նշանակված պատժին չի գումարել Անդրանիկ Դարբինյանի նկատմամբ 2011թ. նոյեմբերի 2–ի դատավճռով նշանակված պատժի չկրած մասը` խախտելով պատասխանատվության անխուսափելիության և արդարության սկզբունքները;
Մինչդեռ դատարանը սույն քրեական գործով Անդրանիկ Դարբինյանին պետք է դատապարտեր ազատազրկման 4 տարի 6 ամիս ժամանակով ու ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի դրույթների կիրառմամբ և նշանակված պատժին զումարեր 2011 թ. նոյեմբերի 2-ի դատավճռով նշանակված պատժի չկրած մասը։
14. Մեղադրող Բ.Պետրոսյանը խնդրել է Առաջին ատյանի դատարանի 2012 թվականի հուլիսի 18-ի դատավճիռը` Ա.Դարբինյանի նկատմամբ նշանակված պատժի մասով բեկանել և փոփոխել, Ա.Դարբինյանի նկատմամբ սահմանել համաչափ և արդարացի պատիժ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 205-րդ հոդվածի 1-ին մասի սանկցիայի շրջանակներում, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի դրույթների կիրառմամբ Ա.Դարբինյանի նկատմամբ նշանակված պատժին լրիվ գումարել 2011 թվականի նոյեմբերի 02-ի դատավճռով նշանակված պատժի չկրած մասը:

Վերաքննիչ բողոքի պատասխանը
15. Վերաքննիչ բողոքի գրավոր պատասխան է ներկայացրել ամբաստանյալ Ա.Դարբինյանի պաշտպան Հ.Բաղդասարյանը, հայտնելով, որ վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել:
Առաջին ատյանի դատարանը գտել է, որ սույն գործով ռեցիդիվ չկա, քանի որ Ա.Դարբինյանն առաջին անգամ դատապարտվել է 2001 թվականի հոկտեմբերի 12-ին քրեական և զինվորական գործերով Վերաքննիչ դատարանի կողմից, դատվածությունը մարված է: Ինչ վերաբերվում է Առաջին ատյանի դատարանի 2011 թվականի նոյեմբերի 02-ի դատավճռին, որով սահմանված պատիժը Ա.Դարբինյանը դեռևս կրում է, չի կարող հանդիսանալ պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք, քանի որ սույն գործով մեղսագրվող արարքի կատարման ժամանակ դատվածություն չի ունեցել նախկինում դիտավորությամբ կատարած արարքի համար: Բացի այդ, վերոնշյալ դատավճռով Ա.Դարբինյանը դատապարտվել է նույնպես 2008 և 2009 թվականներին կատարած այլ արարքների համար:
Մեղադրողն իր բողոքում նշել է, որ հաշվի առնելով ամբաստանյալի անձը բնութագրող հանգամանքները, հանցագործության բնույթն ու վտանգավորության աստիճանը` միջնորդել է Ա.Դարբինյանին դատապարտել ազատազրկման չորս տարի վեց ամիս ժամկետով, իսկ դատարանը դատապարտել է ազատազրկման երկու տարի ժամկետով:
Տվյալ դեպքում մեղադրողը խախտել է օրենքը և միջնորդել է այնպիսի պատժաչափ, որը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 205-րդ հոդվածի 1-ին մասի սանկցիայում չկա:
Գործի նյութերից երևում է, որ Ա.Դարբինյանը 2008 թվականի հոկտեմբեր, 2009 թվականի հունվար և 2009 թվականի փետրվար ամիսներին կատարած գործարքների համար չարամտորեն խուսափել է հարկեր վճարելուց: Այդ ժամանակ գործել է 2008 թվականին գործող քրեական օրենսգիրքը, որի 205-րդ հոդվածի 1-ին մասը նախատեսել է ազատազրկում` առավելագույնը երկու տարի ժամկետով:
Այդ հոդվածի սանկցիան խստացել և սահմանվել է ազատազրկում երկուսից հինգ տարի ժամկետով 2009 թվականի հունիս ամսից, երբ ՀՀ քրեական օրենսգրքում փոփոխություններ և լրացումներ է կատարվել:
Ինչ վերաբերվում է մեղադրողի պատճառաբանությանը, որ Ա.Դարբինյանի նկատմամբ համաներում չպետք է կիրառվեր, նույնպես անհիմն է: Համաներման որոշման 9-րդ կետում սահմանված են այն դեպքերը, որոնց առկայության պայմաններում օրենսդիրը բացառել է համաներման կիրառումը:
Համաներման որոշման 9-րդ կետի 2-րդ ենթակետի համաձայն` համաներում չի կիրառվում կրկին դիտավորյալ հանցանք կատարած այն անձանց նկատմամբ, որոնց հանդեպ վերջին 10 տարվա ընթացքում նշանակված պատիժը կրճատվել է համաներում հայտարարելու մասին որոշման հիման վրա:
Այդ սահմանափակումը չի կարող տարածվել Ա.Դարբինյանի նկատմամբ, քանի որ նրա նկատմամբ նշանակված պատիժը կրճատվել է դատավճռով, իսկ սույն գործով Ա.Դարբինյանը մեղադրվում է 2008-2009թթ. կատարած արարքի համար: 2011 թվականի նոյեմբերի 2-ի դատավճռով նա դատապարտվել է 2008, 2009թթ. կատարած այլ արարքների համար:
Դատարանը դատավճռում արձանագրել է, որ 2008, 2009թթ. Ա.Դարբինյանի կատարած բոլոր արարքների միաժամանակ բացահայտելու և նույն քրեական գործի շրջանակներում քննելու դեպքում նշված սահմանափակման բացակայության վերաբերյալ որևէ կասկած չէր կարող լինել:
Վերոգրյալի հիման վրա խնդրել է մերժել մեղադրողի վերաքննիչ բողոքը:

16. Մեղադրող Բ.Պետրոսյանը ըստ էության հրաժարվեց բողոքից: Հայտնեց` որ հանցագոծությունների ռեցիդիվը, որպես պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք համարելու և համաներումը չկիրառելու մասով բողոքից հրաժարվում է, որովհետև բողոքում թույլ է տվել վրիպակ: Խնդրեց նաև պարզաբանել, թե հանցագործությունների համակցության դեպքում համաներման ակտը պետք է կիրառվի յուրաքանչյուր հանցագործության վերաբերյալ առանձին, թե ոչ:
Ամբաստանյալ Ա.Դարբինյանը և պաշտպան Հ.Բաղդասարյանն առարկեցին բողոքի դեմ, խնդրեցին մերժել` Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը թողնելով օրինական ուժի մեջ:

Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.
Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով վերաքննիչ բողոքը` բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում, լսելով բողոքում ներկայացված հետևությունները հիմնավորելու մասին մեղադրող Բ.Պետրոսյանի ելույթը, ամբաստանյալ Ա.Դարբինյանի և պաշտպան Հ.Բաղդասարյանի պատասխանները, ուսումնասիրելով, վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ներքին համոզմամբ, հանգում է հետևության, որ վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել` Առաջին ատյանի դատարանի 2012 թվականի հուլիսի 18-ի դատավճիռը թողնելով օրինական ուժի մեջ, հետևյալ պատճառաբանությամբ.
17. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 5-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. <<Արարքի հանցավորությունը, դրա պատժելիությունը և քրեաիրավական այլ հետևանքները որոշվում են միայն քրեական օրենքով>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. <<1. Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի՝ համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 22-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. <<. Հանցագործությունների ռեցիդիվ է համարվում դիտավորությամբ հանցանք կատարելն այն անձի կողմից, ով դատվածություն ունի նախկինում դիտավորությամբ կատարված հանցանքի համար>>:
Նույն հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն. << Այն հանցանքների համար դատվածությունը, որը հանվել կամ մարվել է օրենքով սահմանված կարգով, ինչպես նաև այն հանցանքները, որոնք կատարվել են մինչև անձի տասնութ տարին լրանալը, ռեցիդիվը գնահատելիս հաշվի չեն առնվում>>:
Համաձայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի. <<1. Պատիժը պետական հարկադրանքի միջոց է, որը դատարանի դատավճռով պետության անունից նշանակվում է հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ և արտահայտվում է այդ անձին իրավունքներից ու ազատություններից օրենքով նախատեսված զրկմամբ կամ դրանց սահմանափակմամբ:
2. Պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով սահմանված են պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները:
Վերոհիշյալ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. <<Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները>>:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն. <<Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. <<Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`…
6) ենթակա է արդյոք պատժի ամբաստանյալն իր կատարած հանցանքի համար.
7) ինչ պատիժ պետք է նշանակվի ամբաստանյալի նկատմամբ.
8) ամբաստանյալն արդյոք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը…>>:
Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին» ՀՀ ազգային ժողովի 2011 թ. մայիսի 26-ի որոշման 1-ին կետի 1-ին ենթակետի համաձայն. <<1. Պատժից ազատել, բացառությամբ սույն որոշման 8-րդ կետի 4-րդ և 5-րդ ենթակետերով նախատեսված դեպքերի`
1) առավելագույնը երեք տարի ժամկետով ազատությունից զրկելու հետ կապված պատիժների դատապարտված անձանց...>>:
18. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածների դրույթներից հետևում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ ինչպես պատժատեսակի և պատժաչափի, այնպես էլ նշանակված պատիժը կրելու նպատակահարմարության վերաբերյալ դատարանի կողմից կայացված որոշումը պետք է հիմնված լինի կատարած հանցագործության, դրա առանձնահատկությունների, գործի կոնկրետ հանգամանքների, հանցավորի անձի, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների բազմակողմանի գնահատման վրա` նպատակ ունենալով ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասում նշված պատժի նպատակների իրագործման հնարավորությունը:
19. Առաջին ատյանի դատարանը 2012 թվականի հուլիսի 18-ի դատավճռում` <<Դատարանի իրավական վերլուծություններըը>> բաժնում նշել է.<< Դատարանը գալիս է այն եզրահանգման, որ ՀՀ ԿԱ պետական եկամուտների կոմիտեի Մյասնիկյանի հարկային տեսչությունում հաշվառված «Հայր և որդի Դարբինյաններ» ՍՊ ընկերության տնօրեն Անդրանիկ Կարապետի Դարբինյանը, 2008-2009 թվականների ընթացքում հարկման հիմք հանդիսացող փաստաթղթեր չներկայացնելու միջոցով չարամտորեն խուսափել է խոշոր չափերի` 4.225.000 ՀՀ դրամ հարկերը վճարելուց: Այսինքն` Անդրանիկ Կարապետի Դարբինյանը կատարել է արարք, որը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 205-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներին:
Ապացուցված է Անդրանիկ Կարապետի Դարբինյանի մեղավորությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 205-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարքը կատարելու մեջ:
Անդրանիկ Դարբինյանի անձը դրականորեն բնութագրող հանգամանք է բարձրագույն կրթություն ունենալը:
Դատարանն արձանագրում է, որ Անդրանիկ Դարբինյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքներ առկա չեն:
Դատարանը միաժամանակ հարկ է համարում մանրամասն անդրադառնալ մեղադրանքի կողմի այն դիրքորոշմանը, որ Անդրանիկ Դարբինյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանք է հանցագործությունների ռեցիդիվը: Սույն քրեական գործում առկա տվյալների համաձայն` Անդրանիկ Կարապետի Դարբինյանը դատապարտվել է երկու անգամ.
առաջինը` Քրեական և զինվորական գործերով Վերաքննիչ դատարանի 2001 թվականի հոկտեմբերի 12-ի դատավճռով, որի դատվածությունը մարված է, և
երկրորդը` Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2011 թվականի նոյեմբերի 2-ի դատավճռով, որով սահմանված պատիժը դեռևս նա կրում է:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 22-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` հանցագործությունների ռեցիդիվ է համարվում դիտավորությամբ հանցանք կատարելն այն անձի կողմից, ով դատվածություն ունի նախկինում դիտավորությամբ կատարված հանցանքի համար: Նույն հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն` այն հանցանքների համար դատվածությունը, որը հանվել կամ մարվել է օրենքով սահմանված կարգով, ինչպես նաև այն հանցանքները, որոնք կատարվել են մինչև անձի տասնութ տարին լրանալը, ռեցիդիվը գնահատելիս հաշվի չեն առնվում:
Դատարանը գտնում է, որ ոչ առաջին և ոչ էլ երկրորդ դատվածությունները չեն կարող հիմք հանդիսանալ, որպեսզի Անդրանիկ Դարբինյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանք դիտել հանցագործությունների ռեցիդիվը, քանի որ մինչև սույն քրեական գործով նրան մեղսագրվող արարքի կատարումը` 2008-2009 թվականները, նրա առաջին դատվածությունը օրենքով սահմանված կարգով եղել է մարված, իսկ ինչ վերաբերում է երկրորդ դատվածությանը, ապա դրա վերաբերյալ դատվճիռը կայացվել է 2011 թվականի նոյեմբերի 2-ին, այսինքն` սույն քրեական գործով նրան մեղսագրվող արարքի կատարումից հետո, ինչն օբյեկտիվորեն չի կարող գնահատվել, որպես ռեցիդիվի առկայություն, քանի որ նա սույն քրեական գործով մեղսագրվող արարքի կատարման ժամանակ դատվածություն չի ունեցել նախկինում դիտավորությամբ կատարված հանցանքի համար: Ավելին` Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2011 թվականի նոյեմբերի 2-ի դատավճռով Անդրանիկ Դարբինյանը դատապարտվել է նույնպես 2008 և 2009 թվականներին կատարած այլ արարքների համար:
Կատարած արարքի համար ամբաստանյալ Անդրանիկ Դարբինյանը ենթակա է քրեական պատասխանատվության և պատժի:
Դատարանը, հաշվի առնելով Անդրանիկ Դարբինյանի կատարած արարքի` հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, այդ թվում` նրա գործողությունների վտանգավորության աստիճանը, նրա անձը, նրան դրականորեն բնութագրող տվյալը, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, ինչպես նաև այն, որ Անդրանիկ Դարբինյանի կատարած արարքի համար ՀՀ քրեական օրենսգրքի 205-րդ հոդվածի 1-ին մասի սանկցիայով նախատեսված է պատիժ նաև ազատազրկման ձևով, գտնում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով սահմանված պատժի նպատակներին հասնելու համար նրա նկատմամբ պատիժ պետք է նշանակել 2 (երկու) տարի ժամկետով ազատազրկում:
«Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին» ՀՀ Ազգային ժողովի 2011 թվականի մայիսի 26-ի թիվ ԱԺՈ-277-Ն որոշման (այսուհետ նաև` Համաներման որոշում) 1-ին կետի 1-ին ենթակետի համաձայն` պատժից պետք է ազատել, բացառությամբ այդ որոշման 8-րդ կետի 4-րդ և 5-րդ ենթակետերով նախատեսված դեպքերի, առավելագույնը երեք տարի ժամկետով ազատությունից զրկելու հետ կապված պատիժների դատապարտված անձանց: Նույն որոշման 15-րդ կետի համաձայն` Համաներման որոշումը կիրառվում է այն անձանց նկատմամբ, որոնք հանցագործություն են կատարել մինչև 2011 թվականի մայիսի 1-ը ներառյալ, իսկ Անդրանիկ Դարբինյանը հանրորեն վտանգավոր արարքը կատարել է 2008-2009 թվականների ընթացքում: Համաներման որոշման 9-րդ կետում սահմանված են այն դեպքերը, որոնց առկայության պայմաններում օրենսդիրը բացառել է համաներման կիրառումը: Մասնավորապես` Համաներման որոշման 9-րդ կետի 2-րդ ենթակետի համաձայն` համաներումը չի կիրառվում կրկին դիտավորյալ հանցանք կատարած այն անձանց նկատմամբ, որոնց հանդեպ վերջին տասը տարվա ընթացքում նշանակված պատիժը կրճատվել է ՀՀ Ազգային ժողովի` համաներում հայտարարելու մասին որոշման հիման վրա: Դատարանը գտնում է, որ նշված սահմանափակումը չի կարող տարածվել սույն քրեական գործով ամբաստանյալ Անդրանիկ Դարբինյանի նկատմամբ, քանի որ սույն քրեական գործում առկա տվյալների համաձայն` նրա նկատմամբ նշանակված պատիժը «Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին» ՀՀ Ազգային ժողովի 2011 թվականի մայիսի 26-ի թիվ ԱԺՈ-277-Ն որոշման հիման վրա կրճատվել է 2011 թվականի նոյեմբերի 2-ին կայացված դատավճռով, իսկ սույն քրեական գործով նա մեղադրվում է 2008-2009 թվականներին կատարած արարքի համար, ավելին` ինչպես Դատարանը նկատել է վերոգրյալում` 2011 թվականի նոյեմբերի 2-ի դատավճռով Անդրանիկ Դարբինյանը դատապարտվել է 2008 և 2009 թվականներին կատարած այլ արարքների համար: Դատարանը միաժամանակ արձանագրում է, որ քրեական հետապնդման մարմնի կողմից Անդրանիկ Դարբինյանի` 2008 և 2009 թվականներին կատարած բոլոր արարքները միաժամանակ բացահայտելու և նույն քրեական գործի շրջանակներում քննելու դեպքում նշված սահմանափակման բացակայության վերաբերյալ որևէ կասկած չէր կարող լինել: Դատարանի նման դիրքորոշումը բխում է նաև Անդրանիկ Դարբինյանի իրավունքներն ու օրինական շահերն ապահովելու անհրաժեշտությունից: Ինչ վերաբերում է Համաներման որոշման 9-րդ կետով նախատեսված մյուս սահմանափակումներին, որոնք կարող են արգելք հանդիսանալ Անդրանիկ Դարբինյանի նկատմամբ Համաներման որոշման կիրառման համար, ապա սույն քրեական գործի նյութերում բացակայում են դրանց առկայության մասին վկայող փաստական տվյալները:
Հիմք ընդունելով վերը նշվածը` Դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Անդրանիկ Դարբինյանին Համաներման որոշման կիրառմամբ պետք է ազատել նշանակված պատժից…>>:/քրեական գործ, հատոր 3 էջ 86-93/
20. Որոշման 17-րդ և 18-րդ կետերում նշված հոդվածների բովանդակային վերլուծությունից և սույն քրեական գործի նյութերի ուսումնասիրությունից ակնհայտ է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 205-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղադրվող ամբաստանյալ Ա.Դարբինյանի նկատմամբ պատժի տեսակն ու չափը որոշելիս Առաջին ատյանի դատարանը ղեկավարվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով սահմանված պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով, ըստ էության բազմակողմանի ստուգման ու օբյեկտիվ գնահատության է ենթարկել մեղադրողի վերաքննիչ բողոքում մատնանշված բոլոր հանգամանքները, այդ թվում ամբաստանյալ Ա.Դարբինյանի կատարած հանցանքի հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը և հետևանքները, անձը բնութագրող տվյալները, պատիժն ու պատասխանատվությունը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները, մասնավորապես, պատասխանատ-վությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը` վերջինիս նկատմամբ նշանակել է արդարացի պատիժ:
Առաջին ատյանի դատարանը, հաշվի առնելով Ա.Դարբինյանի կատարած արարքի` հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, նրա անձը, նաև վերաքննիչ բողոքում նշված հանգամանքները` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 205-րդ հոդվածի 1-ին մասի սանկցիայով նախատեսված նաև այլընտրանքային պատժի` տուգանքի առկայության պայմաններում հիմնավոր կերպով գտել է, որ ամբաստանյալի նկատմամբ պետք է պատիժ նշանակել ազատազրկման ձևով:
Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ Առաջին ատյանի դատարանի դատավճռով ամբաստանյալ Ա.Դարբինյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը համապատասխանում է նրա ն կատարած հանցանքի ծանրությանը, այն կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար է վերջինիս ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար և կարող է ապահովել պատժի նպատակները` վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:
Առաջին ատյանի դատարանը հաստատված համարելով, որ Ա.Դարբինյանն իրեն մեղսագրված հանցանքը կատարել է «Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին» ՀՀ ԱԺ 2011 թվականի մայիսի 26-ի որոշման ընդունումից առաջ, հիմնավոր կերպով կիրառել է նշված որոշման 1-ին կետի 1-ին ենթակետը` ամբաստանյալ Ա.Դարբինյանին ազատել` նշանակված պատժից:
Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը հիմնավոր կերպով գտել է, որ չնայած ամբաստանյալը նախկինում դատապարտվել է, սակայն համարվում է չդատված, որովհետև մինչև սույն քրեական գործով նրան մեղսագրվող արարքի կատարումը` 2008-2009 թվականները, նրա առաջին դատվածությունը օրենքով սահմանված կարգով եղել է մարված, իսկ սույն դատավճռով մեղսագրված արարքը ամբաստանյալը կատարել է նախքան առաջին գործով` 2011 թվականի նոյեմբերի 02-ի դատավճիռը կայացնելը: Ինչն օբյեկտիվորեն չի կարող գնահատվել որպես ՀՀ քրեական օրենսգրքի 22-րդ հոդվածով նախատեսված ռեցիդիվի առկայություն, նկատի ունենալով, որ սույն քրեական գործով մեղսագրվող արարքի կատարման ժամանակ ամբաստանյալը դատվածություն չի ունեցել նախկինում դիտավորությամբ կատարված հանցանքի համար:
Վերոհիշյալ հանգամանքները նկատի ունենալով` դատավճռում պատշաճ պատճառաբանելով, ղեկավարվելով օրենքի պահանջներով` Առաջին ատյանի դատարանը հիմնավոր հետևություն է արել, որ 2011 թվականի նոյեմբերի 02-ի դատավճռով Ա.Դարբինյանի նկատմամբ Համաներման որոշման կիրառման փաստը չի կարող դիտվել որպես վերջինիս նկատմամբ քննարկվող դատավճռով Համաներման որոշման կիրառումը սահմանափակող հանգամանք: Համաներման որոշումը ամբաստանյալ Ա.Դարբինյանի նկատմամբ ենթակա է կիրառման յուրաքանչյուր մեղսագրված արարքի համար առանձին: Օրենքի այդ պահանջով է ղեկավարվել Առաջին ատյանի դատարանը` վերոհիշյալ դատավճռով ամբաստանյալ Ա.Դարբինյանի նկատմամբ համաներման որոշումը կիրառելիս:
Նման հետևության հանգելու համար Վերաքննիչ դատարանը հիմք է ընդունում Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի հոկտեմբերի 20-ի թիվ ՍԴ3/0013/01/11 նախադեպային որոշման 22-րդ կետի դրույթները, համաձայն որի. <<…հանցագոր-ծությունների համակցության այն դեպքերում, երբ համաներումը բոլոր հանցանքների նկատմամբ կիրառելի է, ապա դատարանը պարտավորեցված է համաներման ակտը (տվյալ դեպքում` խնդրո առարկա Համաներման ակտը) կիրառել յուրաքանչյուր հանցագործության վերաբերյալ առանձին: Այդ առումով էական նշանակություն չունի, թե համաներման կիրառման արդյունքում անձի նկատմամբ պետք է դադարեցվի քրեական հետապնդումը, թե նա պետք է ազատվի նշանակված պատժից: …
…Հակառակ պարագայում կարող է տեղի ունենալ անձի նյութական իրավունքի խախտում, այն է` համաներման ակտի կիրառման սահմանափակման բացակայության պայմաններում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կանոններով նշանակված պատիժները լրիվ կամ մասնակիորեն գումարելու միջոցով կարող է սահմանվել վերջնական այնպիսի պատիժ, որից ազատելու հնարավորություն համաներումը չի նախատեսում, այլ անձը կարող է միայն ակնկալել պատժաչափի չկրած մասը կրճատելու հնարավորություն: Արդյունքում կստացվի, որ համաներումը նրա նկատմամբ չկիրառվեց այնպես, ինչպես նախատեսում էր օրենքը: Այլ կերպ ասած` անձը կենթարկվի պատժի` առանց օրենքի, ինչը «չկա հանցագործություն և պատիժ, եթե այն սահմանված չէ օրենքով» nullum crimen, nulla poena sine lege սկզբունքի խախտում է>>:
Վերաքննիչ դատարանը ևս գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանի պատճառաբանությունները հիմնավոր են և Համաներման որոշման 9–րդ կետի 2-րդ ենթակետի սահմանափակումները տվյալ դեպքում կիրառելի չեն: Հետևաբար, բացակայում է նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կիրառման հիմքերը:
21. Վերոգրյալ հիմնավորմամբ Վերաքննիչ դատարանը հանգում է հետևության, որ ամբաստանյալ Ա.Դարբինյանի նկատմամբ նշանակված պատիժն արդարացի է, օրինական ու հիմնավորված, հետևաբար նշանակված պատժի մասով դատավճիռը բեկանելու օբյեկտիվ հիմքեր չկան և վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել, իսկ նրա վերաբերյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 205-րդ հոդվածի 1-ին մասով Առաջին ատյանի դատարանի 2012 թվականի հուլիսի 18-ի դատավճիռը պետք է թողնել օրինական ուժի մեջ:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-րդ հոդվածով, 394-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետով, 402-րդ, 404-րդ հոդվածներով, 412-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 418-րդ հոդվածով Վերաքննիչ դատարանը
ՈՐՈՇԵՑ
1. Անդրանիկ Կարապետի Դարբինյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 205-րդ հոդվածի 1-ին մասով Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2012 թվականի հուլիսի 18-ի դատավճիռը թողնել օրինական ուժի մեջ, իսկ ՀՀ գլխավոր դատախազության կոռուպցիոն և կազմակերպված հանցագործությունների գործերով վարչության պետի տեղակալ Բ.Պետրոսյանի վերաքննիչ բողոքը մերժել:
2. Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:


ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Գ.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ

ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ե.ԴԱՐԲԻՆՅԱՆ

Լ.ԹԱԴԵՎՈՍՅԱՆ