Ո Ր Ո Շ Ո Ւ Մ

Հ Ա Ն Ո Ւ Ն Հ Ա Յ Ա Ս Տ Ա Ն Ի Հ Ա Ն Ր Ա Պ Ե Տ Ո Ւ Թ Յ Ա Ն

05.06.2013թ. ք.Երևան
ԳՈՐԾ.N-ԵԿԴ/0075/01/12

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ
ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ՝

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ՝ Մ.ԱՐՂԱՄԱՆՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Մ.ՌԵՀԱՆՅԱՆ
Հ.ՏԵՐ-ԱԴԱՄՅԱՆ

ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Մ.ՄԵԼՔՈՆՅԱՆԻ

ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ`

ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Ա.ԵՐԻՑՅԱՆԻ
ՊԱՇՏՊԱՆ` Տ.ԳԱՍՊԱՐՅԱՆԻ
ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼ` Ս.ՀԱԿՈԲՅԱՆԻ

Դռնբաց դատական նիստում պաշտպանի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Սարգիս Ալբերտի Հակոբյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112 հոդվածի 2-րդ մասի 14-րդ կետով

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

Գործի փաստական հանգամանքներն ու դատավարական ընթացքը

ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Կենտրոնականի քննչական բաժնի քննիչ Ա.Մանասերյանը 02.02.2011թ. որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 14-րդ կետով հարուցել է թիվ 13104411 քրեական գործն ու այն ընդունել իր վարույթ:
Քննիչի 09.03.2011թ. որոշմամբ Ս.Հակոբյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 14-րդ կետով ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան հայտնաբերելու համար հայտարարվել է հետախուզում:
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 09.03.2011թ-ի որոշմամբ Սարգիս Հակոբյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել կալանավորումը, ինչը նույն դատարանի 01.07.2011թ. որոշմամբ վերահաստատվել է:
Քննիչի 19.04.2012թ-ի որոշմամբ Սարգիս Հակոբյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդ-վածի 2-րդ մասի 14-րդ կետով այն բանի համար, որ <<2011թ. հունվարի 26-ին ժամը 16.30-ից մինչև 18.00-ն ընկած ժամանակահատվածում, Երևան քաղաքում գործով չպարզված վայրում, փոխառությամբ վերցրած գումարը չվերադարձնելու կապակցությամբ վիճաբանել է Հովիկ Սարգսի Գևորգյանի հետ, որի ընթացքում ոտքերով և ձեռքերով ծեծի է ենթարկել նրան, դիտավորությամբ Հովիկ Գևորգյանի առողջությանը պատճառել ծանր վնաս` առաջ բերելով գանգուղեղային և կրծքավանդակի փակ բութ վնասվածքներ, արյունազեղումներ զույգ աչքերի վերին և ստորին կոպերի, ձախ ականջախեցու վերին երրորդի, վերին շրթունքի ձախ կեսի ներսային մակերեսի, ստորին շրթունքի աջ կեսի կարմիր երիզի շրջաններում, քերծվածքներ ձախ ականջախեցու միջին երրորդի, միջհոնքային և քթի մեջքի շրջաններում, սալջարդ վերքեր քթի հիմի և վերին շրթունքի աջ կեսի ներսային մակերեսին, քթոսկրերի կոտրվածք, արյունազեղում գլխի մաշկի տակ` ճակատային շրջանում, ձախ քունքամկանի հետին ոտիկի, աջի` առաջային ոտիկի արյունազեղումներ, ենթակարծրենային արյունահավաք ճակատային շրջանում, գլխուղեղի զույգ կիսագնդերի ճակատային բլթերի ենթաոստայնային օջախային արյունազեղումներ, միջկողային մկանների մանր և խոշորօջախային արյունազեղումներ, աջից միջին անրակային գծով 7, 8-րդ և առաջային անութային գծով 9, 10-րդ կողերի կոտրվածքներ, ինչպես նաև բարակ աղու թափածակումով պերիտոնիտ և աղիների պատի տարածուն նեկրոզ, որոնց հետևանքով Հովիկ Գևորգյանը 2011թ. փետրվարի 1-ին <<Արմենիա>> ՀԲ կենտրոնում մահացել է>>:
Դատաքննությամբ և գործով ձեռք բերված ապացույցներով Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը հաստատված է համարել հետևյալը:
Սարգիս Հակոբյանը մանկուց ճանաչել է հոր մանկական ընկեր Հովիկ Գևորգյանին, ով մի քանի օրից հետ վերադարձնելու պայմանով 1991թ-ին նրանից փոխառությամբ վերցրել է 3.500 ԱՄՆ դոլար գումար և 5 կգ արծաթ, սակայն խոստումը չի կատարել, վերադարձրել է միայն 2.5 կգ արծաթ, իսկ մնացած արծաթը և գումարը չի վերադարձրել:
Հանցագործություն կատարելու համար 1993թ-ին Սարգիս Հակոբյանը Բելոռուսի մայրաքաղաք Մինսկում կալանավորվել է, ինչի մասին իմանալով` նրա հայրը` Ալբերտ Հակոբյանը, այդ մասին հայտնել է ընկերոջը` Հովիկ Գևորգյանին, ով ասելով, որ Մինսկի պաշտոնատար անձանց շրջանում մեծ կապեր ունի, խոստացել է օգնել և որոշակի գումարով լուծել նրան քրեական պատասխանատվությունից ազատելու հարցը: Այդ նպատակով Ալբերտ Հակոբյանը ձեռք է բերել 3.500 ԱՄՆ դոլար և Հովիկ Գևորգյանի հետ միասին մեկնել են.Մինսկ, որտեղ վերջինս գողանալով Ալբերտ Հակոբյանի մոտ եղած գումարից 3.000 ԱՄՆ դոլարը, մնացած 500 դոլարը թողել է հյուրանոցի սենյակի սեղանի վրա ու փախել:
Նշված հափշտակության մասին 1998թ-ից իմացել է նաև Սարգիս Հակոբյանը:
Չվերադարձված գումարների հետ կապված Հովիկ Գևորգյանի և Հակոբյանների ընտանիքի միջև ձևավորվել են լարված փոխհարաբերություններ, վերջիններս մշտապես փորձել են գտնել Գևորգյանին և հետ ստանալ իրենց գումարները, սակայն դա նրանց չի հաջողվել: Գտնվելով ֆինանսական վատ վիճակի մեջ և ունենալով փողի կարիք, Սարգիս Հակոբյանը 2010թ-ի փետրվար և նոյեմբեր ամիսներին Հովիկ Գևորգյանի գտնվելու վայրը պարզելու նպատակով գնացել է վերջինիս կնոջ` Բելլա Դավթյանի բնակարան և սպառնացել է նրան գտնելու դեպքում օգտագործել ինչպես կնոջ և սպանել:
2011թ-ի. հունվար ամսին Բելլա Դավթյանի ազգական Լաուրա Հարությունյանը, որը միաժամանակ Սարգիս Հակոբյանի մոր` Ջուլիետա Հովհաննիսյանի ընկերուհին է, վերջինիս խնդրանքով հետաքրքրվել է Հովիկ Գևորգյանի գտնվելու վայրով և, Բելլա Դավթյանի դստեր` Մարինե Տարախչյանի հետ ունեցած հեռախոսազրույցից տեղեկանալով, որ նա .Երևանում է ու բնակվում է Մարինե Տարախչյանի տանը, այդ մասին հայտնել է Ջուլիետա Հովհաննիսյանին:
2011թ-ի հունվարի 26-ին ժամը 16-30-ից մինչև 18-ն ընկած ժամանակահատվածում Երևան քաղաքի գործով չպարզված վայրում Սարգիս Հակոբյանը հանդիպելով Հովիկ Գևորգյանին` գումարները չվերադարձնելու հարցի կապակցությամբ վիճաբանել է վերջինիս հետ, որի ընթացքում ծեծի է ենթարկել նրան և պատճառել բազմաթիվ մարմնական վնասվածքներ`գանգուղեղային և կրծքավանդակի փակ բութ վնասվածքներ, արյունազեղումներ զույգ աչքերի վերին և ստորին կոպերի, ձախ ականջախեցու վերին երրորդի, վերին շրթունքի ձախ կեսի ներսային մակերեսի, ստորին շրթունքի աջ կեսի կարմիր երիզի շրջաններում, քերծվածքներ ձախ ականջախեցու միջին երրորդի, միջհոնքային և քթի մեջքի շրջաններում, սալջարդ վերքեր քթի հիմի և վերին շրթունքի աջ կեսի ներսային մակերեսին, քթոսկրերի կոտրվածք, արյունազեղում գլխի մաշկի տակ` ճակատային շրջանում, ձախ քունքամկանի հետին ոտիկի, աջի` առաջային ոտիկի արյունազեղումներ, ենթակարծրենային արյունահավաք ճակատային շրջանում, գլխուղեղի զույգ կիսագնդերի ճակատային բլթերի ենթաոստայնային օջախային արյունազեղումներ, միջկողային մկանների մանր և խոշորօջախային արյունազեղումներ, աջից միջին անրակային գծով 7, 8-րդ և առաջային անութային գծով 9, 10-րդ կողերի կոտրվածքներ:
Վիճաբանությունից և ծեծից հետո Սարգիս Հակոբյանը Հովիկի Գևորգյանին տաքսի ավտոմեքենայով ճանապարհել է տուն, որտեղ նրա առողջական վիճակը գնալով վատացել է, ինչի պատճառով տեղափոխել են <<Արմենիա>> բժշկական կենտրոն, սակայն Հովիկ Գևորգյանը հրաժարվել է ստացիոնար բուժումից և վերադարձել է տուն:
2011թ-ի հունվարի 31-ին առողջական վիճակի վատթարացման պատճառով Հովիկ Գևորգյանին կրկին տեղափոխել են <<Արմենիա>> բժշկական կենտրոն, որտեղ նրան վիրահատել են, սակայն փետրվարի 1-ի գիշերը նա հիվանդանոցում մահացել է:
Սարգիս Հակոբյանը 2011-ի. փետրվարի 2-ին Լաուրա Հարությունյանից տեղեկանալով, որ Հովիկ Գևորգյանը մահացել է, նույն օրը ժամը 12:20-ին օտարերկրյա պետություններում անձնագրի վավերականության վերաբերյալ նշում կատարելու համար անհրաժեշտ մուծումներ կատարելով և ժամը 15-23-ին անձնագրում օտարերկրյա պետություններում վավերականության նշում ստանալուց հետո, առանց ընտանիքի անդամներին տեղյակ պահելու, անմիջապես մեկնել է Վրաստանի Գորի քաղաք, որտեղ մինչև 2011թ-ի հունիսի 29-ը բնակվել է ընկերոջ Մամուկա Խիզանիշվիլու տանը և այդ ընթացքում որևէ գործունեություն, այդ թվում ոսկյա և արծաթե զարդերի առքուվաճառք, չի իրականացրել:
2011թ. հունիսի 29-ին Սարգիս Հակոբյանը հայտնաբերվել և ձերբակալվել է <<Բագրատաշեն>> մաքսային անցակետում:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112 հոդվածի 2-րդ մասի 14-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքում Սարգիս Հակոբյանն իրեն մեղավոր չի ճանաչել և առաջին ատյանի դատարանի դատաքննության ընթացքում ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ 26.01.2011թ-ին Հովիկ Գևորգյանին չի հանդիպել և նրան ծեծի չի ենթարկել: Հովիկ Գևորգյանի հետ նախկինում գտնվել է նորմալ փոխհարաբերությունների մեջ և 1991թ-ին մի քանի օրից վերադարձնելու պայմանով նրան փոխառությամբ 5 կգ արծաթ և 3.500 ԱՄՆ դոլար է տվել, որից 2.5 կգ արծաթը նա իրեն վերադարձրել է մոտ 3 ամիս անց, պարտքի գումարից 400 ԱՄՆ դոլար է տվել հորը, ումից էլ հետագայում իմացել է այդ մասին և պարտք է մնացել 2.5 կգ արծաթ ու 3.100 ԱՄՆ դոլար: 1998թ-ին հորից տեղեկացել է, որ Գևորգյանը 1993-ին. նրանից վերցրել է 3.500 ԱՄՆ դոլար, որը հետագայում վերադարձրել է: 2001թ-ին դատապարտվել է ազատազրկման և 2006թ-ին պատժից ազատվելով, վերադարձել է Երևան, սակայն Հովիկ Գևորգյանն իրեն չի հետաքրքրել: 2009թ-ին պատահաբար հանդիպել է Հովիկի ընկերներից մեկին, ով ասել է, որ նա Մոսկվայում է: Այդ ժամանակ գնացել է նրա կնոջ` Բելլա Դավթյանի տուն և հարցրել է ամուսնու մասին: Բելլա Դավթյանը պատասխանել է, որ Հովիկը Երևանում այնպիսի մարդկանց է <<քցել>>, որ այլևս չի վերադառնա: Մոտ 6-7 ամիս անց պատահաբար եկեղեցում նորից հանդիպել է Բելլա Դավթյանին, որն ասել է, թե Հովիկ Գևորգյանի հետ այլևս ամուսիններ չեն ու չգիտի, թե նա որտեղ է ապրում: Չնայած նրան հավատացել է, սակայն 2010թ-ին Հովիկի ընկերներից մեկից տեղեկանալով, որ նա Մոսկվա քաղաքում է, իսկ կինն ուզում է նրան անձնագիր ուղարկել, որպեսզի վերադառնա Հայաստան, հոկտեմբերի վերջերին գնացել է Բելլա Դավթյանի տուն և, ներս չմտնելով, միջանցքում նրան ամոթանք է տվել սուտ խոսելու` Հովիկի տեղն իմանալու ու չհայտնելու համար:
Գումարի կարիք ունենալով, ծնողներին համոզել է, որ իրենց տունը գրավ դնեն և վարկ վերցնի, սակայն վարկն ուշացել է, որի համար 2010թ-ի դեկտեմբերի 16-ին Իզրայելից իրեն հյուր եկած որդու ձեռքի ապարանջանն է գրավադրել գրավատանը:
Վարկով ստանալիք գումարն իրեն անհրաժեշտ է եղել որպեսզի ընկերոջ` ոսկերչական գործիքներ ունեցող Սարգիս Ավետիսյանի հետ մետաղ գնեն և աշխատեն:
2011թ-ի հունվարի 25-ին բանկից զանգել են և ժամը 12-ին հրավիրել բանկ վարկն ստանալու համար, սակայն տվել են գումարի մի մասը: Հաջորդ օրը` 2011թ-ի հունվարի 26-ին ժամը 13:30-ին Մաշտոցի պողտայի վրա գտնվող <<ՎՏԲ>> բանկում ստացել է վարկի մյուս մասը, որդու հետ միասին դիմացի մայթում գտնվող <<Ռոբերտո>> խանութից կոշիկներ են գնել, հետո ոտքով Ամիրյան փողոցով գնացել են դեպի <<Երևան>>կինոթատրոն, որի մոտ գտնվող գրավատնից ժամը 13:10-ի սահմաններում գրավադրված ոսկին է վերցրել, Ալավերդյան փողոցով գնացել են ոսկու շուկա, ոսկու ձուլակտորներ գնելու համար հանդիպել է իր ծանոթ ոսկերիչ Հովիկին, այնուհետև, գնացել են դեպի <<ԳՈՒՄ>>, ճանապարհին ժամը 14-ի սահմաններում, մտել է տարադրամի փոխանակման կետ, որտեղից գնացել է իր ծանոթի` <<ԳՈՒՄ>>-ի շուկայում ոսկու առքուվաճառքով զբաղվող Նաիրայի մոտ, որի հետ մոտ 15 րոպե զրուցել է: Քանի որ որդին հոգնած է եղել, ժամը 16:20-ին նրան տաքսի ավտոմեքենայով ճանապարհել է տուն, որից հետո ոտքով նորից գնացել է ոսկու շուկա Հովիկի մոտ, նրա հետ 5-10 րոպե խոսել է ու նորից գնացել է Նաիրայի մոտ և 10 րոպե եղել է նրա հետ: Այնուհետև տրանսպորտով գնացել է տուն, ուր հասել է ժամը 17:30-ին, փոխել է հագուստն ու ժամը 18-18:15-ի սահմաններում տղայի հետ միասին գնացել են Թումանյան փողոցում գտնվող <<Միկա>> սրճարան, որտեղ գտնվել են մինչև ժամը 20-ը: Դրանից հետո գնացել են քրոջ` Հասմիկենց տուն, հետևաբար ժամը 16-17-ն ընկած ժամանակահատվածում Արշակունյաց պողոտայում չէր կարող լինել:
Գնած ոսկու ձուլակտորների մի մասը զարդեր պատրաստելու համար, տվել է Սարգիս Ավետիսյանին, իսկ մյուս մասը տվել է ոսկու շուկայում աշխատող Հովիկին, և նրանց ասել է, որ զարդերն իրեն հարկավոր են, քանի որ ցանկանում է գնալ Ռուսաստան և վաճառել դրանք:
2011թ-ի հունվարի 31-ին, երբ որդու հետ գտնվել են <<Միկա>> սրճարանում, զանգահարել է իր հոր ընկերոջ որդուն` Ռուբոյին, ում հետ եղբոր նման են եղել: Նա ցանկություն է հայտնել միանալ իրենց և, մոտ 10 րոպե անց խնդրել է դուրս գալ և վճարել տաքսու համար: Քանի որ նա խմած է եղել, ինքը չի ցանկացել, որ որդին նրան այդ վիճակում տեսնի և ներս մտնելուց հետո որդուն առաջարկել է սրճարանից դուրս գալ: Իրենց հետևից սրճարանից դուրս է եկել նաև Ռուբոն, ով երբ որդու հետ նստել են տաքսի ավտոմեքենա, հայհոյել է իրեն,: Իջնելով ավտոմեքենայից, խփել է նրան և գցել գետնին, որից հետո մեկ անգամ ևս հարվածելով նրան, նստել են տաքսի ավտոմեքենան և շարժվել: Քիչ անց Ռուբոյի համարից զանգ է ստացել, և նա, ասելով, որ իրեն թողել են անձրևի տակ ու տաքսու գումար չունի, փող է խնդրել: Վերադառնալով, նրան գումար է տվել և գնացել են տուն: Բակում հանդիպել են Սարգիս Ավետիսյանին, ով 10.000 դրամ է խնդրել, ինչը տվել է նրան և պատմել է, որ իր հոր ընկերոջ տղան հարամ է արել ամեն ինչ ու նման միջադեպ է եղել:
2011թ-ի փետրվարի 1-ին ժամը 11-ի սահմաններում զանգահարել է Սարգիս Ավետիսյանին և պահանջել զարդերը, քանի որ լսած է եղել, որ նա մեծ գումար է տարվել ու մտածել է, որ իր ոսկին է տանուլ տվել: Սակայն նա պատասխանել է, որ ոսկին գտնվում է քար գցողի մոտ: Այդ պահին զանգ է ստացել հորից, ով ասել է, որ Հովիկ Գևորգյանը մահացել է և այդ մասին նրան հեռախոսով տեղեկացրել է Լաուրան: Հորից հարցրել է վերջինիս հեռախոսահամարն ու քանի որ եղել է քրոջ որդու` Սամվելի հետ, նրա հեռախոսով է զանգահարել Լաուրային, ով ասել է, որ Հովիկին ծեծել և սպանել են: Դրանից հետո, Սամվելի հետ միասին գնացել են իր ծանոթ Հովիկի մոտ և նրանից վերցրել են պատրաստված զարդերը, իսկ Սարգիս Ավետիսյանից պահանջել է զարդերը հանձնել քրոջ որդուն` Սամվելին:
2011թ-ի փետրվարի 2-ին գնացել է անձնագրային բաժանմունք, ստացել է <<վավերացում>> և կայարանից տաքսի ավտոմեքենայով գնացել է Վրաստան` միտք ունենալով կարճ ժամանակում վերադառնալ: Վրաստանի Գորի քաղաքում բնակվող իր ուսանողական ընկեր Մամուկան շատ լավ ընդունել է իրեն, բնակվել է նրա տանը և վաճառել է իր հետ տարած ապրանքը: Իր մեկնելուց 10 օր հետո Սարգիս Ավետիսյանը քրոջ որդուն է տվել իր ոսկիները և դրանք ուղարկել են իրեն:
Վրաստանում տեղեկացել է, որ ձերբակալել են Սարգիս Ավետիսյանին, իր քրոջ տղային, հորը, մորը և որդուն: Մինչ այդ և դրանից հետո հաճախ հեռախոսով զրուցել է Սարգիսի հետ հիմնականում գիշերները, քանի որ նա ցերեկները քնում է և աշխատում է գիշերվա ժամերին: Հիմնականում հեռախոսով պահանջել է իր ոսկիները, իսկ երբ ձերբակալել են նրան և իր հարազատներին, նրանից հարցրել է նաև դրա պատճառների մասին:
2011թ-ի մարտի 5-ին Հայաստանում պետք է մասնակցեր քրոջ որդու հարսանիքին, բայց ծնողներն ասել են, որ չվերադառնա, քանի դեռ չեն գտել Հովիկին ծեծողին և ամեն ինչ չի կարգավորվել: Ստիպված երկար ժամանակ մնացել է Վրաստանում, սակայն հոգնել է և զանգահարել է մորն ու ասել, որ վերադառնում է: Մայրն ասել է, որ կդիմավորի իրեն, սակայն նրան չի հանդիպել: Իրեն չեն բռնել, ինքն է եկել և միանգամից տարել են մեկուսարան:
Վկա Բելլա Դավթյանը դատարանում հայտնել է, որ 1970թ-ին ամուսնացել է Հովիկ Գևորգյանի հետ, ով իրենց համատեղ ամուսնական կյանքի ընթացքում 5 տարի է գտնվել ազատության մեջ, քանի որ կյանքի մնացած մասն անց է կացրել ազատազրկման վայրերում: Վերջին անգամ պատժից ազատվելուց հետո նա մեկնել է Մոսկվա: Հովիկի մանկական ընկերոջից` Ալբերտ Հակոբյանից, տեղեկացած է եղել, որ նրա որդի Սաքոյին պատժից ազատելու համար ամուսինը նրանից գումար է վերցրել, սակայն խոստումը չի կատարել և հափշտակել է գումարը:
2010թ-ի փետրվար և նոյեմբեր ամիսներին Սարգիս Հակոբյանն այցելել է իր բնակարան, հետաքրքրվել, թե որտեղ է բնակվում Հովիկը և սպառնացել է նրան գտնելու դեպքում օգտագործել ինչպես կնոջ ու սպանել: 2010թ-ի դեկտեմբերին Հովիկ Գևորգյանը Մոսկվայից վերադարձել է և մինչև 2011թ-ի. հունվարի 5-ը ապրել իր բնակարանում: Նա հազվադեպ է բացակայել տնից, զգուշացրել է դռան զանգը տալու դեպքում դուռը չբացել մինչև որ ինքը դիտանցքից չստուգի և չպարզի, թե ով է հարցնողը, կարճ ժամանակով տնից դուրս գալիս միշտ գլխարկ և ակնոցներ է կրել, բաճկոնը մինչև վերջ կոճկելով` ծածկել է դեմքը: Ինքը Հովիկին պատմել է Սարգիս Հակոբյանի սպառնալիքների մասին և խնդրել է վերադարձնել նրա պարտքը, սակայն նա բարկացել է ու ասել է, որ կլուծի իր հարցերը: 2011թ-ի հունվարի 5-ին հերթական վիճաբանությունից հետո, Հովիկին վռնդել է իր տնից, և նա տեղափոխվել ու բնակվել է իր դստեր` Մարինե Տարախչյանի բնակարանում: 2011թ-ի հունվարի 26-ին վերջինս զանգահարել է իրեն ու ասել, որ Հովիկ Գևորգյանը տուն է վերադարձել ծեծված վիճակում: Մինչև Հովիկի մահանալը տեսակցել է նրան և խնդրել հայտնել, թե ով է նրան այդ օրը գցել: Նա պատասխանել է, որ Աբեի /Ալբերտի/ տղա Սարգիս Հակոբյանն է իրեն ծեծել փողը չվերադարձնելու պատճառով, միաժամանակ խնդրել է այդ մասին որևէ մեկին չասել և ինքը հասկացել է, որ նա մտածում է, որ կլավանա ու չի ցանկանում Սարգիս Հակոբյանին մատնել:
Վկա Բելլա Դավթյանի դուստր Մարինե Տարախչյանի ցուցմունքի համաձայն` իր մոր նախկին ամուսին Հովիկ Գևորգյանը 2011թ-ի հունվարի 5-ից ապրել է Երևան քաղաքի 16 թաղամասի 21 շենքի թիվ 68 հասցեում գտնվող իրենց բնակարանում և տնից հազվադեպ է բացակայել: 2011թ-ի հունվարի 26-ին ժամը 14-ի սահմաններում, Հովիկի խնդրանքով ամուսնու ավտոմեքենայով նրան տարել և իջեցրել են <<Օպերայի>> տարածքում, որտեղ նա հայտնել է, որ պետք է հանդիպի ընկերոջը: Հետ վերադառնալու համար նրան 200 դրամ է տվել, քանի որ Հովիկի մոտ փող չի եղել: Նույն օրը ժամը 18-ի սահմաններում Հովիկ Գևորգյանը վերադարձել է տուն` դեմքի շրջանում վնասվածքներով: Թեև նա ասել է, որ վնասվածքներն ստացել է <<տրամվայի պարկի>> մոտ փոսն ընկնելու հետևանքով, սակայն չի հավատացել նրան, քանի որ նման վնասվածքներն ընկնելու հետևանքով չէին կարող առաջանալ: Տեսնելով, որ Հովիկի վիճակը գնալով վատանում է, զանգահարել են շտապ օգնություն և նրան տեղափոխել են <<Արմենիա>> բժշկական կենտրոն, որտեղ նա հրաժարվել է ստացիոնար բուժումից և վերադարձել են տուն: Հաջորդ օրերին խնամել է Հովիկին, սակայն նրա ինքնազգացողությունը գնալով վատացել է: 2011թ-ի հունվարի 31-ին նրան կրկին տեղափոխել են <<Արմենիա>> բժշկական կենտրոն, որտեղ վիրահատել են, սակայն գիշերը նա հիվանդանոցում մահացել է: Վնասվածքներն ստանալուց հետո Հովիկին տեսակցել է նաև մայրը, սակայն չգիտի, թե նրանք ինչի մասին են խոսել: Համոզված է, որ նման վնասվածքներով Հովիկ Գևորգյանը չէր կարող տուն վերադառնալ երթուղային տաքսով: Բացի դա, նա ունեցել է միայն իր տված 200 դրամը, և մտածում է, որ նա ավտոմեքենայով է տուն վերադարձել կամ նրան ճանապարհել է ծեծողը: 2011թ-ի հունվար ամսվա ընթացքում մորաքրոջ դուստրը Լաուրա Հարությունյանը, հեռախոսով հետաքրքրվել է Հովիկով, և նրան ասել է, որ Հովիկը ժամակավորապես մինչև անձնագրի հարցը լուծելն ու Ռուսաստան մեկնելը, բնակվում է իր տանը:
Վկա Մ.Տարախչյանի ամուսին Աշոտ Գրիգորյանի նույնաբովանդակ ցուցմունքի համաձայն` 2011թ-ի հունվարի 26-ին Հովիկ Գևորգյանը տուն է վերադարձել ծեծված վիճակում ու չնայած ասել է, որ վայր է ընկել, սակայն ինքն համոզված է, որ նրան ծեծած են եղել:
Վկա Սարգիս Ավետիսյանի ցուցմունքի համաձայն` 2011թ-ի սկզբներին ընկերոջ` Սարգիս Հակոբյանի հետ, պայմանավորվել են զբաղվել արծաթյա և ոսկյա զարդերի առքուվաճառքով, որի համար 2011թ-ի հունվարի վերջերին զանգահարել է նրան և առաջարկել գնալ ոսկյա իրերի առքուվաճառքի շուկա գները ճշտելու համար, սակայն նա, պատճառաբանելով, որ ոտքերը ցավում են, հայտնել է, որ չի կարող գալ: Դրանից մոտ երկու օր անց պատահաբար հանդիպել է Սարգիսին, ով պատմել է, որ հանդիպել է իր հոր ծանոթներից մեկին, ով 20 տարի առաջ իրենից 3.500 ԱՄՆ դոլար գումար և ոսկյա զարդեր է վերցրել, սակայն մինչև օրս չի վերադարձրել: Այդ մարդուն տարել է մանկապարտեզի մոտ և պահանջել իր գումարները, սակայն նա փողը չի տվել և պատասխանել է, որ փողը տվել է իր հորը: Սարգիսը նաև պատմել է, որ այդ անձնավորության հետ վիճել են և նրան տաքսի ավտոմեքենայով ճանապարհել է տուն:
Մի քանի օր հետո ժամը 01-ի կամ 02-ի սահմաններում, Սարգիս Հակոբյանը զանգահարել է իրեն փակ հեռախոսահամարից և ասել, որ գործերը վատ են, այն մարդը, ում հետ փողի համար վիճել է, մահացել է, և իր ծնողներին տարել են ոստիկանություն: Կարծիք հայտնելով, որ ծնողներին ոստիկանություն են տարել դրա համար Սարգիս Հակոբյանը խնդրել է ճշտել, թե ինչ է եղել: Առավոտյան հարևաններից տեղեկացել է, որ մարդ է մահացել, ինչի համար Սարգսի ծնողներին ոստիկանություն են տարել: Այդ մասին ասել է Սարգիս Հակոբյանին, երբ ժամը 10-ի սահմաններում նա կրկին զանգահարել է իրեն: Սարգիս Հակոբյանի հետ տեղի ունեցած այդ զրույցների մասին պատմել է ընտանիքի անդամներին կարծիք հայտնելով, որ նա ծեծել է իր նշած անձին:
Գործով վկաներ` Սարգիս Ավետիսյանի կին Լիլիթ Բուդաղյանի, եղբայր Գուրգեն Ավետիսյանի և վերջինիս կին Սիրանուշ Ղարիբյանի նույնաբովանդակ ցուցմունքների համաձայն` 2011թ-ի հունվարի վերջերին իրենց տանը տեղի ունեցած խոսակցության ընթացքում Սարգիս Ավետիսյանը պատմել է, որ ընկերը` Սարգիս Հակոբյանը, ում հետ գարնանը նա պետք է մեկներ Ռուսաստան արծաթե զարդերի առքուվաճառով զբաղվելու համար, իրեն պատմել է, որ մի քանի օր առաջ պատահական հանդիպել է տարիներ առաջ իրենից պարտքով գումար վերցրած մի մարդու, որից պահանջել է հետ վերադարձնել իր փողը, սակայն մերժում ստանալով վիճել է նրա հետ և ծեծել, որից հետո տաքսի ավտոմեքենայով ճանապարհել է տուն: Դրանից մի քանի օր անց տեղեկացել են, որ Սարգիս Հակոբյանի կողմից ծեծի ենթարկված մարդը մահացել է, իսկ նա փախած է:
Վկա Լաուրա Հարությունյանի ցուցմունքի համաձայն` նա տեղյակ է, որ իր մորաքրոջ դուստր Բելլա Դավթյանի ամուսին Հովիկ Գևորգյանը տարիներ առաջ իր ընկերուհի Ջուլիետա Հովհաննիսյանի ամուսնու` Ալբերտ Հակոբյանի հետ միասին, գնացել են Մինսկ` նրանց տղային` Սարգիս Հակոբյանին <<բերդից>> ազատելու համար, սակայն Հովիկ Գևորգյանը խաբել է Ալբերտ Հակոբյանին, վերցրել է նրա որդու ազատման համար նախատեսված գումարը և գաղտնի հեռացել: Դրա հետ կապված բազմաթիվ խոսակցությունների ժամանակ Ալբերտ .Հակոբյանը և Ջուլիետա .Հովհաննիսյանը վրդովված ասել են, որ Հովիկին գտնել չեն կարողանում և նրան հայտնաբերելու դեպքում հաշվեհարդար կտեսնեն նրա հետ: Տեղյակ է եղել նաև, որ այդ նպատակով նրանց որդին Սարգիս Հակոբյան, բազմիցս գնացել է Հովիկ Գևորգյանի տուն, սակայն նրա կինը` Բելլա Դավթյանը, ասել է, որ նա Հայաստանում չէ:
2011թ-ի հունվարի վերջերին Ջուլիետա Հովհաննիսյանը, ով մինչ այդ իրեն ասած է եղել, որ Սաքոն և Ալբերտը ահավոր ջղայնացած են, զանգահարել են իրեն և, ասելով, որ մի քանի օր առաջ <<Լունա պարկ>>-ում տեսել են Հովիկին նման մի անձնավորության, խնդրել է իմանալ նա Հայաստանում է, թե ոչ, ասելով, որ որդին տաքարյուն է, նրան չեն ասի այդ մասին, սակայն ուզում է, որպեսզի ամուսինը հանդիպի Հովիկին և հետ փողը հետ վերցնի: Նրա խնդրանքը կատարելու համար հեռախոսազրույց է ունեցել մորաքրոջ դուստր Մարինե Տարախչյանի հետ, ով հայտնել է, որ Հովիկն իր տանն է և պատրաստվում է մեկնել ՌԴ: Որքանով որ հիշում է, հնարավոր է, որ այդ մասին տեղեկացրել է Ջուլիետա Հովհաննիսյանին: Դրանից 2 օր անց Մ.Տարախչյանը զանգահարել է իրեն և հայտնել, որ Հովիկ Գևորգյանը ծեծված տուն է եկել և նրան պատրաստվում են հիվանդանոց տեղափոխել: Անմիջապես գնացել է նրանց տուն, սակայն Հովիկին արդեն տեղափոխած են եղել հիվանդանոց: Տուն գնալուց հետո զանգահարել է Հակոբյանների տուն և Ալբերտ.Հակոբյանին հայտնել, որ Հովիկին ծեծել են և նա մահամերձ վիճակում է: Հակոբյանների ընտանիքի անդամներից որևէ մեկն այլևս իրեն չի զանգահարել և Հովիկ Գևորգյանով չի հետաքրքրվել, սակայն 2011թ-ի փետրվարի 2-ին ժամը 13-ի սահմաններում, երբ Հովիկ Գևորգյանի հետ կապված գտնվել է ոստիկանության Կենտրոնականի բաժնում, իրեն է զանգահարել Սարգիս Հակոբյանը և հետաքրքրվել, թե ինչ է եղել: Նրան պատասխանել է, որ Հովիկին ջարդել- սպանել են, ինչից հետո նա անջատել է հեռախոսը:
Վկա Ջուլիետա Հովհաննիսյանի ցուցմունքի համաձայն` 1993թ-ին իր որդի Սարգիսը Մինսկում կալանավորվել է, ինչի մասին իմանալով ամուսնու ընկեր Հովիկ Գևորգյանը խոստացել է գումարի առկայության դեպքում Բելոռուսիայի իր ծանոթ պաշտոնյաների օգնությամբ լուծել Սարգսին պատասխանատվությունից ազատելու հարցը, ինչին իրենք համաձայնել են և այդ նպատակով հավաքել են 3.500 ԱՄՆ դոլար: Դրանից հետո ամուսինը Հովիկ Գևորգյանի հետ գնացել է Մինսկ, որտեղ վերջինս, գաղտնի վերցնելով գումարը, հեռացել է: Դրա հետ կապված լարված հարաբերություններ են ստեղծվել իրենց և Հովիկի միջև, 1998թ-ից հետո անընդհատ փորձել են գտնել նրան և պահանջել իրենց գումարը, սակայն ապարդյուն: Հովիկի կնոջից տեղեկացել է, որ որդին գնացել է նրանց տուն և նրանից հետաքրքրվել է, թե որտեղ է Հովիկը: 2011թ-ի հունվարի սկզբներին <<Լունա պարկ>>-ում մի անձնավորության է տեսել, ում նմանեցրել է Հովիկ Գևորգյանին, ինչը ճշտելու նպատակով զանգահարել է նրա կնոջ մորաքրոջ դուստր Լաուրա Հարությունյանին և հետաքրքրվել Հովիկի գտնվելու վայրով: Քիչ անց Լաուրա Հարությունյանն իրեն հայտնել է, որ Հովիկն Երևանում է և խնդրել է այդ մասին Սարգսին չհայտնել, ինչն էլ ինքը կատարել է: 2011թ-ի փետրվարի սկզբներին Լաուրան զանգահարել է իրենց տուն, խոսել ամուսնու հետ և ասել, որ Հովիկին ծեծել են, որի հետևանքով վերջինս մահացել է: Փետրվարի 1-ին աշխատելու նպատակով, որդին մեկնել է արտերկիր, ինչի մասին իրեն չի հայտնել:
Վկա Ալբերտ Հակոբյանի ցուցմունքի համաձայն` 1993թ-ին հանցագործություն կատարելու համար իր որդի Սարգիսը Մինսկում ձերբակալվել է և գտնվել կալանավայրում: Այդ մասին տեղեկացրել է իր մանկական ընկեր Հովիկ Գևորգյանին, ով խոստացել է գումարի առկայության դեպքում որդուն ազատել` ասելով, որ Մինսկի պաշտոնատար անձանց շրջանում լայն կապեր ունի: Այդ նպատակով բարեկամներից հավաքել են 3.500 ԱՄՆ դոլար և Հովիկի հետ մասին գնացել են Մինսկ, որտեղ գիշերել են հյուրանոցում, իսկ առավոտյան արթնանալով, տեսել է, որ Հովիկը, սեղանի վրա թողնելով 500 ԱՄՆ դոլար, մնացած 3.000 ԱՄՆ դոլարը վերցրել և հեռացել է: Դրանից հետո նրա հետ հարաբերությունները լարվել են, և երբ 1997-1998թ.թ. ընթացքում աշխատել է <<Լունա պարկ>> մանկական զբոսայգում ու պատահաբար տեսել է Հովիկին, կատարածի համար ամոթանք տվել նրան, որից հետո նա մաս-մաս վերադարձրել է 1.000 ԱՄՆ դոլար գումար և անհետացել: Հետագայում, երբ պատահաբար նորից հանդիպել է Հովիկին, նա խոստացել է վերադարձնել մնացած գումարը, սակայն խաբել է և նրան այլևս չի տեսել: 2011թ-ի փետրվարի 1-ին ժամը 24-ի սահմաններում, իրենց տուն է զանգահարել կնոջ ընկերուհի Լաուրան և հայտնել, որ Սարգիսն ու Հովիկը վիճել են իրար հետ, Սարգիսը Հովիկին ծեծի է ենթարկել և Հովիկը մահացել է: Չհավատալով նրան, զանգահարել է որդուն, ով պատասխանել է, որ Հովիկին չի հանդիպել և անջատել է հեռախոսը: Իր և Հովիկի միջև եղած պարտք ու պահանջի մասին իմացել է նաև որդին, ով չի աշխատել և ծխախոտ գնելու համար ինքն է նրան ժամանակ առ ժամանակ 1.000-1.500 դրամ տվել: 2011թ-ի փետրվարի 2-ին ժամը 10-ի սահմաններում Սարգիսը տնից դուրս է եկել և առանց իրենց տեղեկացնելու հեռացել է Հայաստանից:
Վկա Ռոբերտ Ավագյանի ցուցմունքի համաձայն` 2011թ. հունվարի 31-ին Սարգիս Հակոբյանը զանգահարել է իրեն և հրավիրել Թումանյան փողոցում գտնվող <<Նիկա>> սրճարան, որտեղ մոտ 15 րոպե նստելուց հետո վիճել և կռվել են Սարգիսի հետ, ու քանի որ փող չի ունեցել և անձրև է եղել, վերջինս իրեն տաքսու փող է տվել ու բաժանվել են միմյանցից: Թեև այդ օրը հարբած է եղել, սակայն հիշում է, որ իր և Ս.Հակոբյանի վեճի պատճառը գումարը չի եղել:
Վկա, Վրաստանի Հանրապետության Գորի քաղաքի Պուշկինի փողոցի թիվ 2 տան բնակիչ Մամուկա Խիզանիշվիլու ցուցմունքի համաձայն` Սարգիս Հակոբյանը, ում հետ սովորել է Երևանում և որոշ ժամանակ բնակվել է նրանց տանը, 2011թ-ի փետրվարի սկզբին առանց նախազգուշացնելու, եկել է իրենց տուն և իր հարցին, թե ինչ պրոբլեմներ ունի, պատասխանել է, որ կռիվ է արել: Նրան այլևս չի անհանգստացրել ավելորդ հարցերով, և նա մինչև 2011թ-ի հունիս ամիսը բնակվել է իրենց տանը: Այդ ընթացքում Գորի քաղաքում Սարգիս Հակոբյանի հետ բիզնես չեն ունեցել, նա իրեն օգնել է կառուցել տան պարիսպը և երբեմն նրա հետ գնացել են սրճարան լիցքաթափվելու: 2011թ-ի հունիսին Սարգիսն իրեն ասել է, որ ցանկանում է գնալ Մոսկվա` քրոջ մոտ,, որից հետո նրան Գորիից տաքսի ավտոմեքենայով ճանապարհել է Թբիլիսի:
Համաձայն դատաբժշկական փորձաքննության 01.02.2011թ-ի թիվ 142 եզրակացության` Հ.Գևորգյանի մահը վրա է հասել օրգանիզմի ընդհանուր ինքնաթունավորումից` որովայնի փակ բութ վնասվածք ստանալու հետևանքով, ինչը հիմնավորում է դիակի դատաբժշկական փորձաքննությամբ հայտնաբերված արյունազեղման առկայությամբ աջից որովայնի առաջային պատին, բարակ աղու պատռվածքից հետո զարգացած թարախակղանքային պերիտոնիտի և աղիների պատի տարածուն նեկրոզի հետևանքով: Որովայնի աջից առաջային պատի արյունազեղումն ու բարակ աղու պատռվածքը հասցվել են կենդանության օրոք, բութ առարկայի ներգործությամբ, կենդանի անձանց մոտ ունեն կյանքին վտանգ սպառնացող առողջությանը ծանր վնասի պատճառման չափանիշներ, մահվան պատճառի հետ գտնվում են պատճառական կապի մեջ և տվյալ դեպքում բերել են մահվան:
ՀՀ առողջապահության նախարարի 15.06.2011թ. թիվ 683-Ա հրամանի հիման վրա ստեղծված հանձնաժողովային դատաբժշկական փորձաքննության եզրակացության համաձայն` Հ.Գևորգյանի հետազոտումները կատարվել են ճիշտ, լրիվ ծավալով, 2011թ. հունվարի 26-ին Հ.Գևորգյանի մոտ ռենտգեն հետազոտման հիման վրա ախտորոշվել է քթի կոտրվածք, քթի մեջքի պատռվածք վերք: Կատարվել է որովայնի ուլտրաձայնային հետազոտություն, վիրաժբույժի դիտում և առաջարկվել է ախտորոշումը ճշտելու և հետագա բուժման համար ստացիոնար հետազոտում, որից հիվանդը հրաժարվել է: Քանի որ վերը նշված պատճառներով հիվանդը չի գտնվել դինամիկ հսկողության տակ, հիվանդի հետագա հետազոտումը և ախտորոշումը եղել են անհնար: 2011թ. հունվարի 31-ին <<Արմենիա>> ՀԲԿ-ում նախավիրահատական և հետվիրահատական ախտորոշումների միջև չկան տարբերություններ: Ախտորոշումը կատարվել է ճիշտ, ժամանակին: Հ.Գևորգյանի հետվիրահատական շրջանում կատարված բուժումները եղել են ճիշտ, լրիվ ծավալով, սակայն հիվանդի կյանքը փրկել հնարավոր չի եղել կապված օրգանիզմի ծանր ինտոքսիկացիայի հետ: Հ.Գևորգյանի բուժման ընթացքում բժշկական օգնության սխալներ կամ բացթողումներ թույլ չեն տրվել: Բժշկական օգնության կազմակերպման և տրամադրման տարբեր էտապներում ախտորոշիչ և տակտիկական սխալներ կամ խախտումներ թույլ չեն տրվել: Հ.Գևորգյանի ախտորոշումը կատարվել է ճիշտ և դրան համապատասխան ծավալի վիրահատություն:
Որպես այլ փաստաթուղթ ապացույց ճանաչված
<<Օրանժ-Արմենիա>> ՓԲ ընկերությունից ստացված` Լաուրա Հարությունյանի կողմից օգտագործվող 055-99-00-93 հեռախոսահամարից կատարված հեռախոսազանգերի վերծանումների համաձայն` 2011թ-ի փետրվարի 2-ին ժամը 11:02-ին և 20:07-ին ելքային հեռախոսազանգեր են կատարվել Ս.Հակոբյանի բնակարանի` 010-44-96-23 հեռախոսահամարին, իսկ նույն օրը ժամը 12:54-ին և 14:45-ին, համապատասխանաբար մուտքային և ելքային հեռախոսազանգեր են կատարվել Ս.Հակոբյանի քրոջ որդի Ս.Հովհաննիսյանի 099-79-68-88 բջջային հեռախոսահամարին և տեղի են ունեցել հեռախոսային խոսակցություններ:
<<Ղ-Տելոկոմ>> ՓԲ ընկերությունից ստացված` Ս.Հակոբյանի կողմից օգտագործվող 098-49-42-17 համարի բջջային հեռախոսից կատարված հեռախոսազանգերի վերծանումների համաձայն` 2011թ. հունվարի 26-ին ժամը 17:59-ից մինչև 19:03-ն ընկած ժամանակահատվածում կատարված հեռախոսազանգերը սպասարկվել են Երևան քաղաքի Բրյուսով փողոցին հարակից` Տ.Մեծ պողոտայի թիվ 17 հասցեում և Արշակունյաց 25 հասցեում տեղակայված` <<Վիվա-Սելլ>> ՓԲ ընկերության կապի ծածկույթն ապահովվող կայանների կողմից:
<<Արմենտել>> ՓԲ ընկերությունից ստացված` Ռ.Ավագյանի կողմից օգտագործվող 091-52-64-95 բջջային հեռախոսահամարից կատարված հեռախոսազանգերի վերծանումների համաձայն` Ս.Հակոբյանի հարցաքննության ավարտից մի քանի ժամ անց` 2011թ. հուլիսի 21-ին ժամը 22:14-ին, Ռոբերտ Ավագյանը ելքային հեռախոսազանգ է կատարել Ս.Հակոբյանի քույր` Հասմիկ Հակոբյանի 077-09-08-08 բջջային հեռախոսահամարին և տեղի է ունեցել 138 վայրկյան տևողությամբ հեռախոսազրույց:
<<Ղ-Տելեկոմ>> ՓԲ ընկերությունից ստացված 07.03.2011թ. պատասխան գրության համաձայն` Ս.Հակոբյանի կողմից շահագործված 098-49-42-17 բջջային հեռախոսահամարի հաշվեկշռում 2011թ. փետրվարի 2-ի դրությամբ առկա է եղել ընդհանուր 1.554 ՀՀ դրամ գումար, որով հերքվել է վերջինիս կողմից նախաքննության ընթացքում բերված պատճառաբանությունն այն մասին, որ 2011թ. փետրվարի 2-ին իր հեռախոսահամարով չի զանգահարել Լ.Հարությունյանի հեռախոսահամարին, քանի որ իր հեռախոսահամարի հաշվեկշռում բավականաչափ գումար չի ունեցել:
ՀՀ ոստիկանության քրեական հետախուզության գլխավոր վարչությունից ստացված 10.02.2011թ. թիվ 3/3-561 գրության համաձայն` Ս.Հակոբյանը 02.02.2011թ-ին ժամը 2250-ին, ՀՀ պետական սահմանի <<Բագրատաշեն>> սահմանային անցակետով մեկնել է ՀՀ-ից, ՀՀ ոստիկանության անձնագրային և վիզաների վարչության Շենգավիթի անձնագրային բաժանմունքի 18.07.2011թ. հ. 41/6-692 գրության և անդորրագի համաձայն` Ս.Հակոբյանի AK սերիայի 0641604 համարի անձնագրում օտարերկրյա պետություններում վավերականության նշում կատարվել է 2011թ. փետրվարի 2-ին ժամը 15:23-ին, իսկ վերջինիս կողմից պետական տուրքի վճարումը կատարվել է նույն օրը ժամը 12:20-ին:
ՀՀ ԿԱ ՊԵԿ-ի 05.08.2011թ. հ.23506/13-1 պատասխան գրության համաձայն` Ս.Հակոբյանը 02.02.2011թ.` ժամը 22:50-ին, ՀՀ պետական սահմանի <<Բագրատաշեն>> մաքսակետում հայտարարագիր չի լրացրել, ինչը վկայում է, որ Սարգիս Հակոբյանն իր մոտ գումար չի ունեցել, հետևաբար Վրաստան գնալը պայմանավորված չի եղել ձեռնարկատիրական գործունեությամբ զբաղվելու հետ:
<<Արմենտել>> և <<Ղ-Տելեկոմ>> ՓԲ ընկերություններից ստացված` Վրաստանի Հանրապետությունում գործող, Ս.Հակոբյանի կողմից շահագործված 99599779334 բջջային հեռախոսահամարից կատարված հեռախոսազանգերի վերծանումների համաձայն` 2011թ. փետրվարի 4-ին ժամը 01:08-ից մինչև ժամը 10:36-ն ընկած ժամանակահատվածում, Ս.Ավետիսյանին պատկանող 099-10-89-87 հեռախոսահամարին կատարվել է ընդհանուր 12 րոպե տևողությամբ 9 մուտքային և ելքային հեռախոսազանգեր,
Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը, վերլուծելով ամբաստանյալին առաջադրված մեղադրանքն ու համակցության մեջ գնահատելով դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցները, գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտման վրա ձևավորված համոզմամբ հանգել է հետևության, որ սույն քրեական գործին վերաբերվող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ հաստատվում է, որ Սարգիս Հակոբյանը ծեծի ենթարկելով Հովիկ Գևորգյանին, նրա առողջությանը դիտավորությամբ պատճառել է կյանքի համար վտանգավոր ծանր վնաս` անզգուշությամբ առաջացնելով Հովիկ Դավթյանի մահը, այսինքն կատարել է հանցագործություն նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 14-րդ կետով, որով և նա պետք է պատասխանատվության ենթարկվի:
Միաժամանակ, դատարանը գտել է, որ ամբաստանյալի կատարած արարքին տրվել են ճիշտ քրեաիրավական գնահատականներ և քրեական գործի` դատարանի կողմից գնահատված ապացույցները ձեռք են բերվել քրեադատավարական օրենքի պահանջների պահպանմամբ:
Ինչ վերաբերվում է դատավճռի <<Ապացույցների հետազոտում և գնահատում>> մասում շարադրված` ամբաստանյալի պատճառաբանություններին,
ամբաստանյալի ծնողների դատաքննական ցուցմունքներին, համաձայն որոնց Հովիկ Գևորգյանը վերադարձրած է եղել Ալբերտ Հակոբյանից հափշտակած գումարը, Սարգիսն իրենց գիտությամբ և հրաժեշտ տալով է մեկնել Վրաստան, որտեղ զբավել է ոսկյա զարդերի առուվաճառքով, իսկ իրենց նախաքննական ցուցմունքների մի մասը թելադրված է քննիչի կողմից և ճիշտ չէ, վկա Մ.Խիզանիշվիլու դատաքննական ցուցմունքին, համաձայն որի Գորի քաղաքում ցուցմունք տալու ընթացքում իր նկատմամբ ճնշումներ են գործադրվել նախաքննական մարմնի կողմից, և որ իր տանը բնակվելու ընթացքում ամբաստանյալը հանդիպել է ոսկերիչների հետ ու զբաղվել է ոսկյա զարդերի առքուվաճառքով, վկա Բելլա Դավթյանի դատաքննական երկրորդ ցուցմունքին, համաձայն որի Հովիկ Գևորգյանը չի ասել, որ ամբաստանյալն է իրեն ծեծի ենթարկել, այլ իր հարցին, թե ով է նրան այդ օրը գցել, պատասխանել է տալով Սասուն անունը, պաշտպանի պատճառաբանություններին և հիմնավորումներին, համաձայն որոնց քրեական գործի նյութերով հիմնավորվել է, որ տուժողի մատնանշմամբ դեպքի վայրը Բրյուսովի փողոցին հարող հատվածում Հրազդանի ձորն է, և նշվածը որևէ այլ ապացույցով չի հերքվել, <<Դեպքի վայրի զննություն կատարելու մասին>> արձանագրությունից հստակ երևում է, որ տուժողը ոչ թե չհիշելու կամ տեղը հայտնել չցանկանալու պատճառով է, որ ցույց չի տվել դեպքի վայրը, այլ մթության պատճառով, դեպքը տեղի է ունեցել 2011թ. հունվարի 26-ին ժամը 16-ի սահմաններում, ինչն ապացուցվում է նաև հետաքննական մարմնի հաղորդումներով, այսինքն գործով ձեռք բերված ապացույցների համաձայն դեպքի վայրը հանդիսանում է Հրազդանի ձորը, որտեղ դեպքի ժամին ամբաստանյալը չէր կարող ֆիզիկապես գտնվել, քանի որ ապացուցված է, որ այդ ժամին նա գտնվել է այլ վայրում, քրեական գործով որևէ փաստական տվյալ ձեռք չի բերվել այն մասին, որ ամբաստանյալը 2011թ. հունվարի 26-ին ժամը 16:30-ից մինչև 18-ն ընկած ժամանակահատվածում, Երևան քաղաքի որևէ կոն-կրետ վայրում հանդիպել է Հ.Գևորգյանի հետ, առավել ևս պարտքի գումարը չվերադարձընելու կապակցությամբ վիճաբանել, ապա նաև բռնություն է գործադրել նրա նկատմամբ, որի հետևանքով Հ.Գևորգյանի առողջությանը պատճառել է ծանր վնաս, տուժողն իրեն մարմնական վնասվածք պատճառողի կամ պատճառողների չի մատնանշել, հանցագործությանն ամբաստանյալի մասնակցությունը հիմնավորող որևէ իրեղեն ապացույց, փորձագետի որևէ այլ եզրակացություն չկա, 1992թ-ից հետո մինչև տուժողի մահանալը, ամբաստանյալը չի հանդիպել տուժողին, նրա Երևանում գտնվելու մասին չի իմացել և բնականաբար նրա նկատմամբ բռնություն չի գործադրել, մինչդատական վարույթն իրականացվել է քրեադատավարական օրենքի, ՙՄարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին եվրոպական կոնվենցիայի դրույթների էական խախտումներով, իսկ մեղադրական եզրակացությունը չի բխում գործում առկա ապացույցներից, առկա է ցուցմունքների սխալ արտացոլում նրանում, նախաքննական մարմինն ամբաստանյալի կողմից հանցագործության կատարումը հիմնավորված է համարել նաև վկաներ Բ.Դավթյանի և Մ.Խիզանիշվիլու ցուցմունքներով, մինչդեռ նրանք դատարանում տվեցին ճիշտ ցուցմունքներ, արժանահավատ չեն Ս.Ավետիսյանի և նրա հարզատների ցուցմունքները, ու Ս.Ավետիսյանի ցուցմունքները պետք է հանվեն ապացույցների շարքից, ապա. առաջին ատյանի դատարանը, արժանահավատ համարելով դատավճռի <<Ապացույցների հետազոտում և գնահատում>> մասում շարադրված և գնահատված վկաների ցուցմունքները, ինչպես նաև գրավոր ապացույցները, գտել է, որ վերը նշված պատճառաբանություններով Սարգիս Հակոբյանը ցանկանում է խուսափել կատարած հանցագործության համար պատասխանատվությունից և պատժից, նշված վկաները փորձում են ամբաստանյալին արդարացնող հիմքեր ստեղծել, իսկ պաշտպանի պատճառաբանություններն ու հիմնավորումները գործի փաստական հնագամանքների և ապացույցների ցանկալի ու որևէ կերպ չհաստատվող մեկնաբանություններ են և չեն կարող արդարացման դատավճռի հիմք հանդիսանալ:
Անդրադառնալով ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնական բաժնի հերթապահ մասի պետի օգնական Ա.Մկրտչյանի 26.01.2011թ. զեկուցագրին, որի համաձայն հիվանդանոցից ստացվել է ահազանգ այն մասին, որ Հ.Գևորգյանի գլուխը պտտվել է, ու նա վայր է ընկել <<տրամվայի պարկում>>, և Հ.Գևորգյանի բացատրությանը, որի համաձայն նա Բրյուսովի փողոցում գլխապտույտ է ունեցել, ոտքը սայթաքել է, ընկել է գետը և, դրանից հետո 1.000 դրամ վճարելով պատահական ավտոմեքենայի վարորդին, գնացել է տուն, դատարանը գտել է, որ դատաքննությամբ հետազոտված և գնահատված ապացույցների համակցությամբ նշված հանգամանքները չհաստատվեցին ու հերքվեցին:
Վերոգրյալ հանցանքի համար Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2013թ-ի մարտի 21-ի դատավճռով Սարգիս Ալբերտի Հակոբյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112 հոդվածի 2-րդ մասի 14-րդ կետով և դատապարտվել ազատազրկման 7 տարի ժամկետով:
Նրա նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանվորումը, թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, պատժի կրման սկիզբը հաշվելով 2011թ-ի հունիսի 29-ից:

Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումներն ու պահանջը

Ամբաստանյալի պաշտպան Տ.Գասպարյանը վերաքննիչ բողոք է բերել Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2013թ-ի ապրիլի 20-ի դատավճռի դեմ` միջնորդելով ամբողջությամբ բեկանել այն և Սարգիս Հակոբյանի նկատմամբ կայացնել արդարացման դատավճիռ:
Իր վերաքննիչ բողոքը պաշտպանը մասնավորապես պատճառաբանել է հետևյալով:
<<…Դատարանը խախտելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի պահանջները, ապացույցների յուրահատուկ գնահատմամբ նրանց մի մասին մյուսների համեմատ առավելություն տալով, անհիմն մերժելով պաշտպանության կողմի բազմաթիվ միջնորդություններ, ընդամենը օրենքի խախտմամբ ձեռքրերված երրորդ անձի, այն էլ էական հակասություննրով լի և առերեսմամբ չճշտված ցուցմունքների հիման վրա, առանց բավարար ապացույցների, հաստատված է համարել առաջադրված մեղադրանքը։
Մինչև դատարանի դիրքորոշման կապակցությամբ առարկությունները ներկայացնելը նախ ցանկանում եմ պնդել ու հիմնավորել այն փաստը, որ ես տուժողին ընդհանրապես չեմ հանդիպել, հետևապես չէի կարող այս հանցագործությունը կատարել: Այս պահի վրա եմ հրավիրում դատարանի ուշադրությունը, քանի որ այդ փաստի հաստատումն է մնացած ապացույցների անարժանահավատությանն ու դատարանի դիրքորոշման անհիմն լինելը։
…Գործով ականատես վկաներ չեն հայտնաբերվել, ուղղակի որևէ ապացույց չկա այն մասին, թե ես երբ, որտեղ եմ հանդիպել տուժողին և որ հենց ես եմ նրան ծեծի ենթարկել։
Միակ ապացույցը իմ դեմ օգտագործվել է վկա Ս.Ավետիսյանի հակասություններով լի ցուցմունքն է այն մասին, որ իբրև նրան պատմել եմ նշված վիճաբանության մասին և վերջինիս կողմից իր ընտանիքի անդամներին պատմած լինելու հիմքով ևս երկու անուղղակի վկաների ցուցմունքներով։ Չնայած բազմիցս միջնորդել եմ, առաջին իսկ օրվանից, որպեսզի առերեսում կատարեն, սակայն մերժել են, այնուհետև փաստաբանի համառ միջնորդություններից հետո բավարարել են, սակայն այդպես էլ չեն կազմակերպել, թեև մեկ անգամ եկած է եղել Հայաստան։ Բացի այդ, վերջինս գտնվելով երկու քարի արանքում, ոստիկանության հանդեպ վախից և իմ հանդեպ ամոթից մինչև օրս չի վերադարձել Հայաստան։ Նրանից ցուցմունքը կորզվել է օրենքի կոպիտ խախտումներով, որը գործի նյութերով և դատաքննությամբ կնոջ, եղբոր կնոջ ցուցմունքներով հիմնավորվել Է, սակայն դատարանը նրանց ցուցմունքների այդ մասին գնահատական չի տվել։ Ավելին, ամրագրվել Է, որ օրենքի խախտմամբ չեն ձեռք բերվել։
Փաստորեն վկային եղբոր հետ անօրինական, առանց որոշման բերման են ենթարկել, երկու օր պահել են ձերբակալվածների խցում, և միայն իմ դեմ ցուցմունք տալուց հետո են բաց թողել: Տանեցիները ուղղորդված գրել են այն, ինչ լսել են ամուսնուց, փողոցից, ոստիկանությունում, միայն թե բաց թողնեն ամուսնուն։ Դատաքննությամբ Լիլիթ Բուդաղյանը հայտնեց, որ քսան տարվա մասին, ինչպես նաև իմ փախած լինելու մասին լսել Է ոստիկանությունում։ Այս փաստերի առկայության պայմաններում դատարանը մերժել է պաշտպանների միջնորդությունը Ս.Ավետիսյանի ցուցմունքը ապացույցների կազմից հանելու մասին։
Կարծում եմ, որ վկա Ս.Ավետիսյանի ցուցմունքները գրվել են այդպես, քանի որ հատկապես իմ Վրաստան մեկնելու օրը մի քանի անգամ հեռախոսազանգեր ենք ունեցել և նրան վախեցրել են, որ որպես մասնակից իրեն էլ կներգրավեն գործով։
Եթե ես ժամանակի առումով չէի կարող այդ հանցագործությունը կատարել և չեմ կատարել, ինչպես որ ներկայացրել եմ քիչ վերև, ակնհայտ է, որ այս ցուցմունքները չեն կարող համապատասխանել իրականությանը:
2. Այժմ ապացույցների գնահատման մասին։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն`քրեական հետապնդում իրականացնող մարմինը պարտավոր է ձեռնարկել սույն օրենսգրքով նախատեսված բոլոր միջոցառումները`գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտման համար, պարզել ինչպես կասկածյալի մեղադրյալի մեղավորությունը հիմնավորող, այնպես էլ նրանց արդարացնող, ինչպես նաև նրանց պատասխանատվությունը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։
Նույն հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն կասկածյալի, մեղադրյալի և նրանց պաշտպանի հայտարարություններն իրենց անմեղության, կասկածյալին կամ մեղադրյալին արդարացնող, իրենց պատասխանատվությունը մեղմացնող ապացույցների առկայության մասին, ինչպես նաև քրեական դատավարության ընթացքում օրինականության խախտումների վերաբերյալ բողոքները պետք է մանրակրկիտ ստուգի քրեական վարույթն իրականացնող մարմինը։
Նախաքննական մարմինը ոչ միայն օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննություն չի կատարել, այլև միտումնավոր չի կատարել օրենքի պահանջը և մեղքը բարդել ամբողջությամբ ինձ վրա։ Իսկ դատարանն էլ բացարձակապես մերժել է այդ խախտումների կամ վկա հրավիրելու և այլ միջնորդություներ, որոնք գտնվում են գործում և չեմ ցանկանում կրկնվել։
…Բազմաթիվ են տարբերակված մոտեցման, ապացույցների մի մասի` մյուսների առավելություն կամ նվազ նշանակություն տալու փաստերը:
Օրինակ, Ավետիսյանի ցուցմունքով սկզբում հայտնել Է վիճաբանության մասին, սակայն հետագայում իր ենթադրությամբ, քանի որ տաքսիով եմ ճանապարհել, մտածել Է, որ ծեծել եմ, այդ պատճառով էլ տանեցիներին պատմելիս հայտնել է, որ ծեծի եմ ենթարկել։ Կամ Վրաստանից մեր զանգերի մասին. Ավետիսյանը հայտնել է նաև, որ բիզնեսի հետ կապված հարցերով ենք խոսել, դա չեն ընդունում, պատճառաբանելով, որ գիշերվա ժամը 1-ին ինչպես կարելի է խոսել գործերից։ Եթե մեր հեռախոսային վերծանումները հետազոտեին, ապա կտեսնեին, որ ազատության ժամանակ ևս նման զանգերը քիչ չեն եղել։ Բացի այդ, եթե անհանգստացել եմ ծնողներիս համար, քանի որ մինչև ժամը 24-ը պահել են բաժնում, ինչն էր խանգարում տեղեկություն հարցնելը։
Ես դատարանին ցուցմունքովս հայտնել եմ, որ իրոք, երբ 2011թ. փետրվարի 2-ին զանգահարել եմ տիկին Լաուրային իմանալու տուժողի մահվան մասին, քանի որ նա Էր գանգահարել մեր տուն և հայտնել, երբ նա բարկացած պատասխանեց ու կարճ կապեց ասելով որ ոստիկանությունում Է, ես անհանգստացա, քանի որ ինձ պարտք Էր տուժողը և ես երկու անգամ այցելել Էի նրա տուն։ Իսկ երբ ինքը զանգահարեց կրկին ինձ ժամը 15-ի սահմաններում, և սկսեց կասկածելի հարցեր տալ, ես հասկացա, որ նա զանգել Է քննիչի առաջարկով և ինձ են կասկածելու։ Ես մտածեցի, որ օրենքը Հայաստանում չի գործում ոտատակ կընկնեմ, ավելի լավ Է որոշ ժամանակ բիզնեսիս հարցերով Վրաստան գնամ նամանավանդ, որ վարկի հաշվիչը պտտվում Էր, առանց աշխատելու չէի կարող ամսական մուծումներ կատարել, մինչև կպարզվի հանցագործը։ Եվ ինչպես տեսնում եք, իմ մտավախությունը տեղին էր. առանց բավարար ապացույցների երկու տարի կալանքի տակ եմ, իսկ հիմա էլ դատպարտվել եմ չարածիս համար։ Այնուամենայնիվ, մտածելով, որ ծնողներիս թողել եմ անօգնական, հաղթահարելով վախս` վերադարձել եմ, սակայն` ապարդյուն։
… ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 2-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերի համաձայն` քրեական դատավարություն իրականացնող մարմինները պարտավոր են ձեռնարկել բոլոր միջոցառումները, որպեսզի իրենց գործունեության արդյունքում՝
1) քրեական օրենսգրքերով չթույլատրված արարք կատարած յուրաքանչյուր ոք բացահայտվի և քրեական օրենքով նախատեսված դեպքերում և սույն օրենսգրքով սահմանված կարգով պատասխանատվության ենթարկվի.
2) ոչ մի անմեղ անձ հանցանքի կատարման մեջ չկասկածվի, չմեղադրվի և չդատապարտվի։
Նույն օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի 3-րդ կետի համաձայն` հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ։
Նույն հոդվածի 4-րդ կետի համաձայն մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն կարող փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեդադրյալի կամ կասկածյալի։
Տվյալ դեպքում շարժառիթ եղել է, այցելություն կատարել եմ, սպառնալիք, որ սովորաբար պարզապես բոլորն էլ զայրացած ժամանակ ասում են ինչ որ տեղ ազդեցություն ստեղծելու հարցը լուծելու համար, օրինակ` անգամ երեխային ասում են, որ կսպանեն և այլն, սակայն դա չի նշանակում, որ այն ռեալ է, ստուգելու կարիք ունի։ Օգտագործվում է իմ հափշտապ մեկնելը Վրաստան, մեկնաբանվելով որպես փախուստ` պատասխանատվությունից խուսափելու համար։ Բայց բազմաթիվ են դեպքերը, երբ մարդիկ վախից, կամ ինքնուրույն հանգամանքնեը պարզելու համար որոշ ժամանակ թաքնվում են քննությունից։ Ես արդեն պարզաբանել եմ գործողությունները, կրկնում եմ, որ ես շտապ մեկնել եմ, ի դեպ, ծնողներս իմացել են, նրանց հետ խորհրդակցելու արդյունքում եմ հեռացել, որպեսզի ոտատակ չընկնեմ, մինչև պարզեն գործի հանգամանքները, սակայն տեսնելով, որ երկարում է և ինձ են մեղադրանք առաջադրել, ես վերադարձա, հույս ունենալով, որ կլսեն ինձ ու կստուգեն օբյեկտիվորեն իմ ցուցմունքները: Այսպիսով, գուցե կասկածի տեղիք տվել եմ, սակայն իմ դեմ ուղղակի ապացույցներ չկան, բացի սարքած ապացույցներից Ս.Ավետիսյանի ցուցմունքից։ Մնացած վկաների ապացույցները հաստատում են ընդամենը շարժառիթի, դեպքի առկայությունը, բայց ոչ այն իմ կողմի կատարված լինելու փաստը>>:
Վերաքննիչ դատարանի դատաքննության ընթացքում պաշտպան Տ.Գասպարյանը նույն հիմքերով ու հիմնավորումներով ներկայացված վերաքննիչ բողոքը պնդեց, ամբաստանյալ Ս.Հակոբյանը պնդելով գործի քննության ընթացքում տված իր ցուցմունքներն այն մասին, որ 26.01.2011թ-ին ինքը տուժող Հովիկ Գևորգյանին չի հանդիպել, նրան ծեծի չի ենթարկել, որևէ առնչություն չունի կատարվածի հետ, իսկ 02.02.2011թ-ին տուժողի մահվան մասին իմանալուց անմիջապես հետո Վրաստան մեկնելը ընդամենը զուգադիպություն է և պայմանավորված է եղել նախապես պլանավորված ոսկու առևտրի հետ կապված գործերով` միացավ պաշտպանի վերաքննիչ բողոքին, մեղադրող Ա.Երիցյանը բողոքի դեմ առարկելով` միջնորդեց առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը թողնել օրինական ուժի մեջ:

Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանություններն ու եզրահանգումները

Ստուգելով գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման ու քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, ինչպես նաև գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի նորմերի պահպանումը, վերաքննիչ բողոքում նշված հիմքերի սահմաններում վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, դատաքննության ընթացքում լսելով բողոքում ներկայացված հետևությունները հիմնավորելու մասին պաշտպանի ու ամբաստանյալի պատճառաբանությունները, մեղադրողի առարկությունները, վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2013թ-ի ապրիլի 20-ի դատավճիռը պետք է թողնել անփոփոխ, իսկ պաշտպանի վերաքննիչ բողոքը մերժել, հետևյալ պատճառաբանությամբ:
Բացի առաջին ատյանի դատարանի դատավճռում շարադրված ու վերլուծված ապացույցներից և դրանց տրված իրավական գնահատականներից, պաշտպանի կողմից վերաքննիչ բողոքում բերված պատճառաբանությունները հերքվում են նաև հետևյալով:
- Քրեական հետապնդման մարմինը պահպանելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17 հոդվածի պահանջները` կապված գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբեկտիվ հետազոտման հետ, անհրաժեշտ միջոցներ է ձեռնարկել հանցանքի կատարման վայրը, կոնկրետ ժամանակը և մյուս հանգամանքները ճշտելու հետ, սակայն տուժող Հովիկ Գևորգյանի մահվան պատճառով դրանք կոնկրետացնել հնարավոր չի եղել: Ինչ վերաբերում է մինչև տուժողի մահանալը նրա հայտնած տեղեկատվությանը, ապա ակնհայտ է, որ Հովիկ Գևորգյանը չի ցանկացել և ամեն կերպ թաքցրել է, որ իրեն ծեծի ենթարկողը եղել է Սարգիս Հակոբյանը: Նշվածը հիմնավորվում է ինչպես վկաներ Բելլա Դավթյանի ու մյուսների ցուցմունքներով, այնպես էլ նրա մասնակցությամբ կատարված դեպքի վայրի զննությամբ, որի ընթացքում Գևորգյանը հայտնել է, թե իբր մթության պատճառով է, որ չի կարողանում կողմնորոշվել և ցույց տալ դեպքի կատարման կոնկրետ վայրը:
-Գործի փաստական տվյալներով չի արձանագրվել որևէ հանգամանք, որը կարող էր կասկածի տակ դնել վկա Սարգիս Ավետիսյանի կողմից տրված ցուցմունքների արժանահավատությունը, առավել ևս, որ դրանցում որևէ հակասություն չկա և դրանք հաստատվում են նաև գործով ձեռք բերված մյուս ապացույցներով` վկաներ Լիլիթ Բուդաղյանի, Գուրգեն Ավետիսյանի, Սիրանուշ Ղարիբյանի ցուցմունքներով, ինչպես նաև հեռախոսազանգերի վերծանումներով:
Առաջին ատյանի դատարանը պահպանելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 342 հոդվածի պահանջները` հրապարակել և հետազոտել է վկա Սարգիս Ավետիսյանի ցուցմունքները, իսկ նախաքննության ընթացքում նրա և Սարգիս Հակոբյանի միջև առերես հարցաքննություն հնարավոր չի եղել իրականացնել, քանի որ Ավետիսյանը բացակայել է հանրապետությունից:
-Ինչպես վկաներ Լաուրա Հարությունյանի, Ալբերտ Հակոբյանի, Ջուլիետա Հովհաննիսյանի, այնպես էլ իր իսկ ամբաստանյալ Սարգիս Հակոբյանի ցուցմունքներով հիմնավորվում է, որ վերջինս 01.02.2011 թվականին Հովիկ Գևորգյանի մահվան մասին իմանալուն պես` այլևս տուն չի վերադարձել և հաջորդ օրը` 02.02.2011 թվականին, մի քանի ժամվա ընթացքում անձնագրում ստանալով օտարերկրյա պետություններում վավերականության մասին նշում, անմիջապես հեռացել է Հայաստանից և մեկնել Վրաստան: Անհիմն և անտրամաբանական են նրա այն պնդումները, որ շուտափույթ մեկնելու պատճառներից մեկն էլ այն է եղել, որ վախեցել է, թե Գևորգյանի մահվան մեջ իրեն էլ են կասկածելու և չի ուզեցել <<ոտնատակ ընկնել>>, քանի որ չի հավատացել արդարությանը: Առավել ևս երբ Սարգիս Հակոբյանին պարզ է դարձել, որ կատարվածի մեջ իրեն էլ են կասկածում, նա շատ հանգիստ կարող էր հենց այդ ժամանակ ներկայացնել իր այլուրեքության վերաբերյալ տվյալներ:
-Վկա Բելլա Դավթյանը գործի նախաքննության սկզբնական փուլում չի հայտնել, որ մահվանից առաջ ամուսինը` Հովիկ Գևորգյանը, ասել է, որ իրեն ծեծի է ենթարկել Սարգիս Հակոբյանը, այդ մասին նա ցուցմունք է տվել նախաքննության ավարտին, ինչը պնդել է նաև Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանում, սակայն դատաքննության ավարտին նա լրացուցիչ ցուցմունք է տվել, թե իբր իր հարցին ամուսինը պատասխանել է, որ իրեն ծեծողը եղել է Սասունը:
Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը գործով ձեռք բերված մյուս ապացույցների համադրությամբ գտնելով, որ վկա Բելլա Դավթյանի կողմից տրված ցուցմունքն այն մասին, թե Հովիկ Գևորգյանին ծեծի ենթարկողը եղել է Սասուն անունով անձնավորությունը, ակնհայտ սուտ է, այդ առթիվ նրա կողմից սուտ ցուցմունք տալու փաստի կապակցությամբ քրեական գործ հարուցելու միջնորդությամբ դիմել է Երևան քաղաքի դատախազին: Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ այդ առթիվ հարուցված քրեական գործի շրջանակներում հարցաքննվելով որպես մեղադրյալ, Բելլա Դավթյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 338 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր է ճանաչել, պնդել որպես կասկածյալ տված ցուցմունքն այն մասին, որ ամուսինը մահվանից առաջ ասել է, որ իրեն ծեծի է ենթարկել Աբեյի տղա Սաքոն, պարզապես զուտ խղճից ելնելով ինքը դատարանում հայտնել է, թե իբր ամուսինը ասել է ոչ թե Սաքո, այլ Սասուն, ինչը չի համապատասխանում իրականությանը:
- Ձեռք բերված ապացույցների համադրությամբ առաջին ատյանի դատարանը անարժանահավատ է համարել վկա Մամուկա Խիզանիշվիլու կողմից դատարանում տրված ցուցմունքն այն մասին, թե Գորի քաղաքի իր տանը հյուրընկալվելու ընթացքում Սարգիս Հակոբյանը զբաղվել է նաև ոսկերչական գործունեությամբ: Չժխտելով նման եզրահանգումը, վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ դեպքից հետո Սարգիս Հակոբյանի կողմից որոշակի գործունեությամբ զբաղվելը կամ չզբաղվելը ուղղակիորեն չի հիմնավորում կամ չի հերքում մեղսագրված հանցանքի հետ նրա առնչակցությունը, այլ դրանով հիմնավորվում է, որ այդ ամբողջ ընթացքում ամբաստանյալը թաքնվել է քննությունից:
- Անհիմն են ամբաստանյալի և պաշտպանի պատճառաբանություններն այն մասին, թե իբր ինչպես նախաքննական մարմինը, այնպես էլ դատարանը Սարգիս Հակոբյանի մեղքը հիմնավորված են համարել միայն գործով վկա Սարգիս Ավետիսյանի ցուցմունքներով, քանի որ այն իրապես հիմնավորվում է գործով ձեռք բերված վերոշարադրյալ ապացուցներով, որոնք թույլատրելի են և իրենց համակցությամբ` բավարար, ամբաստանյալի կողմից տուժող Հովիկ Գևորգյանին ծեծի ենթարկելու և անզգուշությամբ մահ պատճառելու հանգամանքը հաստատելու համար:
Այսպիսով, դատաքննությամբ և գործով ձեռք բերված ապացույցներով վերաքննիչ դատարանը հաստատված է համարում, որ Սարգիս Հակոբյանը 26.01.2011թ-ին ծեծի է ենթարկել Հովիկ Գևորգյանին, նրա առողջությանը դիտավորությամբ պատճառել կյանքի համար վտանգավոր ծանր վնաս` անզգուշությամբ առաջացնելով վերջինիս մահը, այսինքն` նրա հանցանքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112 հոդվածի 2-րդ մասի 14-րդ կետով ճիշտ է որակված, նրա և պաշտպանի կողմից բերված պատճառաբանությունները հերքվում են գործի փաստական տվյալների վերոշարադրյալ ամբողջությամբ, ուստի ներկայացված վերաքննիչ բողոքը ենթակա է մերժման:

Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394 հոդվածներով վերաքննիչ դատարանը


Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2013 թվականի մարտի 21-ի դատավճիռը քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Սարգիս Ալբերտի Հակոբյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112 հոդվածի 2-րդ մասի 14-րդ կետով, թողնել անփոփոխ, պաշտպանի վերաքննիչ բողոքը` մերժել:


Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարանին` հրապարակումից մեկամսյա ժամկետում:



ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` ստորագրություններ

Իսկականի հետ ճիշտ է`

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Մ.ԱՐՂԱՄԱՆՅԱՆ