ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ

Գործ № ԵԿԴ/0019/01/12
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ
վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության
առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը
կայացրած դատարանի կազմը նախագահող
դատավոր` Մ. Պապոյան


Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ


18 հունիսի 2012 թվականի ք. Երևան


ՀՀ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ
/այսուհետ նաև` Վերաքննիչ դատարան/ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ`

նախագահող դատավոր` Ա. ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ
դատավորներ` Ս. ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆ
Մ. ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ

քարտուղարությամբ` Ռ. ԴԱՎՈՅԱՆԻ
մասնակցությամբ`
մեղադրող` Մ. ՀԱԿՈԲՅԱՆԻ
պաշտպան` Ա. ԿԱՐԱՊԵՏՅԱՆԻ
ամբաստանյալ` Ա. ՄԱՐՏԻՐՈՍՅԱՆԻ

դռնբաց դատական նիստում ամբաստանյալ Արսեն Սերգեյի Մարտիրոսյանի բերած վերաքննիչ բողոքի հիման վրա, վճռաբեկության կարգով քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի` Արսեն Սերգեյի Մարտիրոսյանի, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանքի կատարման համար,

Պ Ա Ր Զ Ե Ց
Գործի դատավարական նախապատմությունը.

1. ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ ՀԿԳ քննության վարչության ՀԿԳ ավագ քննիչ Ա. Ս. Ավետիսյանի 2011թ. դեկտեմբերի 24-ի որոշմամբ ոմն Քոլոյի կողմից զգալի չափի թմրամիջոց ապօրինի իրացնելու, Արսեն Մարտիրոսյանի և Արտակ Դավթյանի կողմից առանց իրացնելու նպատակի զգալի չափի թմրամիջոց ապօրինի ձեռք բերելու, պահելու, ինչպես նաև Արտակ Դավթյանի կողմից ապօրինի կերպով հրազեն և ռազմամթերք ձեռք բերելու և կրելու փաստի առթիվ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ, 266-րդ և 268-րդ հոդվածների 1-ին մասերով հարուցվել է թիվ 69108511 քրեական գործը, ընդունվել վարույթ և կատարվել նախաքննություն: / հ.1 գ-թ 69/

2. ՀԿԳ ավագ քննիչ Ա. Ավետիսյանի 2011թ. դեկտեմբերի 24-ի որոշմամբ Արսեն Սերգեյի Մարտիրոսյանը ձերբակալվել է: / հ.1 գ-թ 71-74/

3. ՀԿԳ ավագ քննիչ Ա. Ավետիսյանի 2011թ. դեկտեմբերի 27-ի որոշմամբ թիվ 69108511 քրեական գործով Ա. Մարտիրոսյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 1-ին մասով: / հ.1 գ-թ 130-131/

4. ՀԿԳ ավագ քննիչ Ա. Ավետիսյանի 2011թ. դեկտեմբերի 27-ի որոշմամբ Ա. Մարտիրոսյանը ազատվել է արգելանքից: / հ.1 գ-թ 161/

5. ՀԿԳ ավագ քննիչ Ա. Ավետիսյանի 2011թ. դեկտեմբերի 27-ի որոշմամբ Ա. Մարտիրոսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրվել է ստորագրություն չհեռանալու մասին: / հ.1 գ-թ 162-163/

6. ՀԿԳ ավագ քննիչ Ա. Ավետիսյանի 2012թ. փետրվարի 14-ի որոշմամբ Ա. Մարտիրոսյանին 2011թ. դեկտեմբերի 27-ին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 1-ին մասով: / հ.1 գ-թ 304-305/

7. ՀԿԳ ավագ քննիչ Ա. Ավետիսյանի 2012թ. փետրվարի 14-ի որոշմամբ թիվ 69108511 քրեական գործով Ա. Մարտիրոսյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 1-ին մասով: / հ.1 գ-թ 306-307/

8. ՀԿԳ ավագ քննիչ Ա. Ավետիսյանի 2012թ. փետրվարի 14-ի որոշմամբ թիվ 69108511 քրեական գործից անջատվել է Արսեն Մարտիրոսյանի և Արտակ Դավթյանի կողմից կանաբիսի խմբին պատկանող թմրամիջոց գործածելու, Արմեն Ղազարյանի կողմից թմրամիջոց ձեռք բերելու, անհայտ անձի կողմից Արմեն Ղազարյանին և Արսեն Մարտիրոսյանին զգալի չափի թմրամիջոց իրացնելու, անհայտ անձի կողմից Արտակ Դավթյանին հրազեն և ռազմամթերք իրացնելու վերաբերյալ մասը: /հ.1 գ-թ 309-310/

9. 2012թ. փետրվարի 20-ին քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան /այսուհետ նաև` Առաջին ատյանի դատարան/` ըստ էության քննելու համար, որն Առաջին ատյանի դատարանում ստացվել է 2012թ. փետրվարի 23-ին: /հ.1 գ-թ 330-338 և հ.2 1-2/

10. Առաջին ատյանի դատարանի 2012թ. փետրվարի 23-ի որոշմամբ քրեական գործն ընդունվել է վարույթ, իսկ 2012թ. մարտի 7-ի որոշմամբ քրեական գործը նշանակվել է դատական քննության: / հ.2 գ-թ 3 և 17/

11. Առաջին ատյանի դատարանի 2012թ. մարտի 28-ի դատավճռով ամբաստանյալ Արսեն Սերգեյի Մարտիրոսյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 1-ին մասով և պատիժ է նշանակվել կալանք` 2 ամիս ժամկետով: Արսեն Սերգեյի Մարտիրոսյանի նկատմամբ նշանակված պատժի ժամկետին հաշվակցվել է սույն քրեական գործով 2011թ. դեկտեմբերի 24-ից մինչև 2011թ. դեկտեմբերի 27-ն արգելանքի տակ գտնվելու ժամկետը` 3 օրը, և վերջնական պատիժ թողնվել է կրելու կալանք` 1 ամիս 27 օր ժամկետով: Պատժի կրման սկիզբը հաշվվել է արգելանքի վերցնելու պահից: Ա. Մարտիրոսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` չհեռանալու մասին ստորագրությունը, թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը: Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո 2012թ. փետրվարի 6-ի որոշմամբ իրեղեն ապացույց ճանաչված <<ZEHNA>> տեսակի ակոսավոր ատրճանակը և ռազմամթերք հանդիսացող 2 հատ 6.35 մմ տրամաչափի մարտական փամփուշտները բռնագրավվել և հանձնվել են ՀՀ ոստիկանությանը, իսկ 0.0052 գրամ <<բուպրենորֆին>> տեսակի թմրամիջոցի հարցը թողնվել է լուծելու թիվ 69101012 քրեական գործով: Դատական ծախսերի հարցը համարվել է լուծված: /հ.2 գ-թ 43-49/

12. Ամբաստանյալ Ա. Մարտիրոսյանի պաշտպան Արշակ Կարապետյանը 2012թ. ապրիլի 28-ին վերաքննիչ բողոք է ներկայացրել վերոհիշյալ դատավճռի դեմ: Վերաքննիչ բողոքի կապակցությամբ պատասխան առարկություններ Վերաքննիչ դատարանում չի ստացվել:

13. Քրեական գործի նյութերը Վերաքննիչ դատարանում ստացվել է 2012թ. մայիսի 14-ին: Վերաքննիչ դատարանի 2012թ. մայիսի 15-ի որոշմամբ վերաքննիչ բողոքը ընդունվել է վարույթ և նշանակվել Վերաքննիչ դատարանի դռնբաց դատական նիստում քննության:

Գործի փաստական հանգամանքները

14. Առաջին ատյանի դատարանի դատավճռով Արսեն Սերգեյի Մարտիրոսյանը դատապարտվել է այն արարքի համար, որ նա, նախնական համաձայնության գալով Ա. Դավթյանի հետ, առանց իրացնելու նպատակի` իրենց գործածման համար, <<բուպրոնորֆին>> տեսակի թմրամիջոց պարունակող <<սուբուտեքս>> տեսակի դեղահաբ ձեռք բերելու շուրջ, համատեղ ներդրված գումարով, ընդհանուր երկու դեպքով` 2011թ. դեկտեմբերի 20-ին և 22-ին, գործով դեռևս չպարզված անձից մեկ հատ <<սուբուտեքս>> տեսակի դեղահաբը 50.000 ՀՀ դրամով գնելու եղանակով, Ա. Դավթյանի միջոցով, ապօրինի ձեռք են բերել յուրաքանչյուր անգամ զգալի չափի` մոտ 0.008 գրամ <<բուպրենորֆրին>> տեսակի թմրամիջոց պարունակող մեկ հատ <<սուբուտեքս>> տեսակի դեղահաբ, որից մի մասը Արտակ Դավթյանի հետ ներարկման եղանակով գործածել են, իսկ մնացած զգալի չափի` 0.0052 գրամ <<բուպրենորֆին>> տեսակի թմրամիջոց պարունակող <<սուբուտեքս>> տեսակի դեղահաբի կտրոնները Ա. Մարտիրոսյանն ապօրինի պահել է իր մոտ, որը հայտնաբերվել է ՀՀ ոստիկանության ԿՀԴՊ ԳՎ աշխատակիցների կողմից 2011թ. դեկտեմբերի 23-ին նրա անձնական խուզարկությամբ:


Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը

Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.

15. Ամբաստանյալ Ա. Մարտիրոսյանի պաշտպան Ա. Կարապետյանը վերոհիշյալ դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք է ներկայացրել, որում մասնավորապես նշել է, որ Առաջին ատյանի դատարանը 28.03.2012թ.-ին կայացրած դատավճռով Ա. Մարտիրոսյանի նկատմամբ 2 ամիս ժամկետով կալանքը որպես պատիժ նշանակելով թույլ է տվել նյութական իրավունքի էական խախտումներ:
Քրեական գործի նյութերում առկա են եղել միայն ամբաստանյալ Ա. Մարտիրոսյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող բազմաթիվ հանգամանքներ և որևէ փաստ, որն Առաջին ատյանի դատարանը կարձանագրեր որպես ծանրացնող հանգամանք, քրեական գործում գոյություն չունեն: Այն պարագայում, երբ վերջինիս կատարած հանցանքը, իր բնույթով և հանրության համար վտանգավորության աստիճանով դասվում է ոչ մեծ ծանրության հանցագործությունների շարքին և պատիժը նշանակելու առումով նման մեղմացնող հանգամանքների առկայության պարագայում Առաջին ատյանի դատարանը արձանագրել է, որ, հաշվի առնելով Ա. Մարտիրոսյանի կատարած արարքի` հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, այդ թվում նրա գործողությունների վտանգավորության աստիճանը, նրա անձը, նրան դրականորեն բնութագրող տվյալները, պատիժն ու պատասխանատվությունը մեղմացնող հանգամանքները, պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, ինչպես նաև` այն, որ Ա. Մարտիրոսյանի կողմից կատարած արաքի համար ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 1-ին մասի սանկցիայով նախատեսված է պատիժ նաև կալանքի ձևով, գտել է, որ նրա նկատմամբ պատիժ պետք է նշանակել կալանքի ձևով:
Առաջին ատյանի դատարանը, շարադրելով բոլոր այդ պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքները, ամբաստանյալի անձը բնութագրող դրական տվյալները, գտել է, որ նրա նկատմամբ արդարացի պատիժ է հասարակությունից խիստ մեկուսացված վիճակում 2 ամիս ժամանակով պահելը` հաշվի չառնելով նաև այն հանգամանքը, որ վերջինիս խնամքի տակ է նրա վատառողջ հայրը, որի վերաբերյալ բժշկական փաստաթղթերը նույնպես առկա են քրեական գործում:
Առաջին ատյանի դատարանը, Ա. Մարտիրոսյանի նկատմամբ նման պատիժ սահանելով, խախտել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածով նախատեսված պատժի և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքը, քանի որ ամբաստանյալը կատարել է հասարակական նվազ վտանգավորություն ունեցող հանցանք, հանցավորի անձը բնութագրվել է որպես դրական, վերջինս դադարել է թմրամիջոցներ ձեռք բերելուց և օգտագործելուց, անկեղծորեն զղջացել է իր կատարած արարքի համար, տվել է ինքնախոստովանական ցուցմունքներ, այսինքն` արդեն իսկ Ա. Մարտիրոսյանը հետագա նմանատիպ հանցանք կատարելու մտադրությունից հրաժարվել է և ուղղման կարիք չունի, ուստի և կալանքի ձևով պատիժը չի ծառայելու պատժի նպատակներին, առավել ևս այն պարագայում, երբ վերջինս խնամում է նաև վատառողջ հորը: Դրանով իսկ ուղղակիորեն կխախտվի նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածը, ինչպես նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով սահմանված պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները:
Նման պարագայում Առաջին ատյանի դատարանը պետք է պատիժը պայմանականորեն չկիրառեր, որը նախատեսված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածով:
Առաջին ատյանի դատարանը օբյեկտիվ ստուգման ու գնահատման չի ենթարկել Ա. Մարտիրոսյանի կողմից կատարված հանցանքի հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու գործի կոնկրետ հանգամանքները, նրա անձը բնութագրող տվյալները, հաշվի չի առել օրենքով պաշտպանվող հարաբերությունների սոցիալական նշանակությունը, որոնք նվազեցնում են Ա. Մարտիրոսյանի կատարած հանցագործության վտանգավորության աստիճանը:
Բողոքաբերը, վկայակոչելով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի` 2007թ. մարտի 30-ի թիվ ՎԲ-50/07 որոշումը, նշել է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանական չկիրառելու վերաբերյալ նախադեպային որոշմամբ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը արտահայտել է իր դիրքորոշումը:
Առաջին ատյանի դատարանը խախտել է նաև ՀՀ դատական օրենսգրքի 15-րդ հոդվածի 4-րդ մասը: Վերը նշված օրենքների խախտումները ազդել են գործի ելքի վրա, որի հետևանքով Ա. Մարտիրոսյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը չի համապատասխանում կատարված հանցանքի ծանրությանը և ամբաստանյալի անձին։

16. Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 376-րդ, 3801-րդ հոդվածներով` պաշտպան Ա. Կարապետյանը խնդրել է բեկանել Առաջին ատյանի դատարանի 28.03.2012թ.-ին կայացրած թիվ ԵԿԴ/0019/01/12/ դատավճիռը մասնակի և որոշում կայացնել Արսեն Սերգեյի Մարտիրոսյանի նկատմամբ նշանակված 2 ամիս ժամկետով կալանքը պայմանականորեն չկիրառելու մասին:


Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը

Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով վերաքննիչ բողոքը` բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում, լսելով ամբաստանյալի ելույթը, լսելով դատախազի պատասխան ելույթը, ինչպես նաև ուսումնասիրելով, վերլուծելով գործի նյութերը, դրանք գնահատելով իրենց համակցությամբ, ներքին համոզմամբ, հանգում է այն հետևության, որ վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել` դատական ակտը թողնելով օրինական ուժի մեջ, հետևյալ պատճառաբանությամբ.

17. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. <<Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`…
6/ ենթակա է արդյոք պատժի ամբաստանյալն իր կատարած հանցանքի համար.
7/ ինչ պատիժ պետք է նշանակվի ամբաստանյալի նկատմամբ.
8/ ամբաստանյալն արդյոք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը…>>:

18. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. <<1. Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար>>:

19. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածում սահմանված են պատժի հասկացությունը և նպատակները:
Համաձայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի. <<1. Պատիժը պետական հարկադրանքի միջոց է, որը դատարանի դատավճռով պետության անունից նշանակվում է հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ և արտահայտվում է այդ անձին իրավունքներից ու ազատություններից օրենքով նախատեսված զրկմամբ կամ դրանց սահմանափակմամբ:
2. Պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները>>:

20. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով սահմանված են պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները:
Վերոհիշյալ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. <<Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում` հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները>>:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն. <<Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով>>:

21. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի առաջին մասում նախատեսված են պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքները:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն. <<Պատիժ նշանակելիս դատարանը կարող է հաշվի առնել նաև մեղմացնող այլ հանգամանքներ, որոնք նշված չեն սույն հոդվածի առաջին մասում>>:

22. Համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 395-րդ հոդվածի. <<Բողոքարկված դատական ակտը բեկանվում կամ փոփոխվում է, եթե թույլ է տրվել դատական սխալ, այն է`/…/
4/ դատավճռով նշանակված պատիժը չի համապատասխանում կատարված հանցանքի ծանրությանը և ամբաստանյալի անձին…>>:

23. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 399-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. <<Գտնելով, որ դատավճռում նշանակված պատիժն անարդարացի է ակնհայտ խիստ կամ ակնհայտ մեղմ լինելու պատճառով, չի համապատասխանում հանցագործության ծանրությանը և ամբաստանյալի անձին, վերաքննիչ դատարանը մեղմացնում կամ խստացնում է պատիժը` ղեկավարվելով պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով>>:

24. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. <<Եթե դատարանը, կալանքի, ազատազրկման կամ կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով պատիժ նշանակելով, հանգում է հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին:>>:
Փաստորեն պատիժը կարող է պայմանականորեն չկիրառվել, եթե առկա է դատարանի համոզվածությունը, վստահությունն առանց ռեալ /իրական/ պատիժ նշանակելու դատապարտյալի ուղղվելու հնարավորության մասին: Դատարանը նման հետևության հանգում է միայն օբյեկտիվ գոյություն ունեցող տվյալների վերլուծության հիման վրա, որոնք բնութագրում են արարքը, հանցավորի անձը և վկայում են պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմքերի առկայության մասին:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն. <<Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը հաշվի է առնում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները:>>:
Չնայած պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հետ կապված ՀՀ քրեական օրենսգիրքը ինչպես հանցագործությունների, այնպես էլ անձանց շրջանակի որևէ սահմանափակում չի նախատեսել, դատարանը պարտավոր է, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով նախատեսված սկզբունքներով, հաշվի առնել նաև հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը:

25. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածով ամրագրված` պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու չափանիշները սպառիչ չեն: Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու իրավական հիմքերը բացահայտելու համար ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածում սահմանված իրավադրույթներն անհրաժեշտ է մեկնաբանել նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասով ամրագրված պատժի նպատակների համատեքստում, համաձայն որի` պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:

26. Առաջին ատյանի դատարանը, հիմք ընդունելով մեղադրանքի հիմքում դրված ապացույցները, գտել է, որ կատարած արարքի համար ամբաստանյալ Ա. Մարտիրոսյանը ենթակա է քրեական պատասխանատվության և պատժի:
Ա. Մարտիրոսյանի անձը դրականորեն բնութագրող հանգամանքներ են բարձրագույն ուսումնական հաստատությունում սովորելը, ՀՀ ՊՆ Վ. Սարգսյանի անվան ռազմական ինստիտուտում` որպես մշակութալուսավորչական աշխատանքների բաժանմունքի խմբագիր աշխատելը, ինքնախոստովանական ցուցմունքներ տալը և կատարածի համար զղջալը:
Առաջին ատյանի դատարանը գտել է, որ Ա. Մարտիրոսյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ պետք է դիտել նաև վատառողջ հորը խնամելը, նախկինում արատավորված` դատապարտված չլինելը և դրականորեն բնութագրվելը:
Ամբաստանյալ Ա. Մարտիրոսյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ Առաջին ատյանի դատարանը չի արձանագրել:

27. Առաջին ատյանի դատարանը, հաշվի առնելով Արսեն Մարտիրոսյանի կատարած արարքի` հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, այդ թվում` նրա գործողությունների վտանգավորության աստիճանը, նրա անձը, նրան դրականորեն բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքները, պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, ինչպես նաև այն, որ Արսեն Մարտիրոսյանի կողմից կատարված արարքի համար ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 1-ին մասի սանկցիայով նախատեսված է պատիժ նաև կալանքի ձևով, հանգելով ճիշտ հետևության, գտել է, որ նրա նկատմամբ պատիժ պետք է նշանակել կալանքի ձևով, որը նա պետք է կրի:

28. Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով Արսեն Մարտիրոսյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պայմանականորեն չկիրառելու, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով ամրագրված պատժի նպատակների իրավցելիության հարցերը և նկատի ունենալով Ա. Մարտիրոսյանի կողմից հանցագործության կատարման վերը նշված հանգամանքները, արարքի հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, գործի նման փաստական տվյալների առկայության պայմաններում հանգում է այն հետևության, որ Առաջին ատյանի դատարանը, պահպանելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները /ՀՀ քրեական օրենսգրքի 5-րդ, 10-րդ, 48-րդ, 61-րդ, 62-րդ, 63-րդ հոդվածներ/, Ա. Մարտիրոսյանին մեղավոր է ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 1-ին մասով և պատիժ է նշանակել կալանք` 2 ամիս ժամկետով, նշանակված պատժի ժամկետին հաշվակցել է սույն քրեական գործով 2011թ. դեկտեմբերի 24-ից մինչև 2011թ. դեկտեմբերի 27-ն արգելանքի տակ գտնվելու ժամկետը` 3 օրը, և վերջնական պատիժ թողել է կրելու կալանք` 1 ամիս 27 օր ժամկետով, որը համապատասխանում է հանցագործության ծանրությանը և ամբաստանյալի անձին և որով հնարավոր է հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված պատժի նպատակներին` սոցիալական արդարության վերականգմանը, պատժի ենթարկված անձի ուղղմանը և հանցագործությունների կանխմանը և, որ վերաքննիչ բողոքում նշված փաստարկները Ա. Մարտիրոսյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմք չեն կարող դառնալ:

29. Այսպիսով, Վերաքննիչ դատարանը վերոշարադրյալ հիմքերով Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2012թ. մարտի 28-ի վերոհիշյալ դատավճիռը համարում է ճիշտ, իսկ վերաքննիչ բողոքում և դատաքննության ընթացքում բերված պատճառաբանությունները, եզրահանգումներն` անհիմն, և թույլ չի տրվել նյութական և դատավարական իրավունքի խախտում:

Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-րդ հոդվածով, 394-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետով, 402-րդ, 404-րդ հոդվածներով, 412-րդ հոդվածի 1-ին մասով` Վերաքննիչ դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց
1. Վերաքննիչ բողոքը մերժել:

2. Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2012 թվականի մարտի 28-ի դատավճիռը Արսեն Գագիկի Մարտիրոսյանի վերաբերյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 1-ին մասով, թողնել օրինական ուժի մեջ:

3. Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարան հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:


ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` ստորագրություններ
Իսկականի հետ ճիշտ է:

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ա. ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ