ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՔՐԵԱԿԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ԴԱՏԱՐԱՆ
Հայաստանի Հանրապետո
Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ
վարչական շրջաների ընդհանուր
իրավասության դատարանի դատավճիռ
գործ թիվ ԵԿԴ/0225/01/11
նախագահող դատավոր` Գ.Պողոսյան


Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

14 հոկտեմբերի 2013թ. ք.Երևան

ՀՀ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ
/այսուհետ` Վերաքննիչ դատարան/ հետևյալ կազմով`

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ե.ԴԱՐԲԻՆՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ս.ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆ
Ա.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ
ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Տ.Հակոբյանի
Մ.Մելքոնյանի

ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ`

ԲՈՂՈՔ ԲԵՐԱԾ ԱՆՁԻՔ
ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼՆԵՐ` Տիգրան Առաքելյանի
Արտակ Կարապետյանի
Սարգիս Գևորգյանի
Դավիթ Քիրամիջյանի
ՊԱՇՏՊԱՆՆԵՐ` Մուշեղ Շուշանյանի
Ստեփան Ոսկանյանի
ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Հ.Մարտիրոսյանի
ՏՈՒԺՈՂՆԵՐ` Դ.Մելիքյանի
Շ.Հարությունյանի
Գ.Մկրտչյանի

Դռնբաց դատական նիստում, ամբաստանյալ Տիգրան Առաքելյանի շահերի պաշտպան Վահե Գրիգորյանի և ամբաստանյալներ Արտակ Կարապետյանի, Սարգիս Գևորգյանի, Դավիթ Քիրամիջյանի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա, վերաքննության կանոններով, քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Տիգրան Սամվելի Առաքելյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով, 316-րդ հոդվածի 1-ին, 2-րդ մասերով, ամբաստանյալ Արտակ Վոլոդյայի Կարապետյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով, 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով, ամբաստանյալներ Սարգիս Ռուբենի Գևորգյանի, Դավիթ Հայկազի Քիրամիջյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով,

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

ԳՈՐԾԻ ԴԱՏԱՎԱՐԱԿԱՆ ՆԱԽԱՊԱՏՄՈՒԹՅՈՒՆԸ.
1. 2011 թվականի օգոստոսի 10-ին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերի և 316-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 15110711 քրեական գործը:
2. Նախաքննության մարմնի 2011 թվականի օգոստոսի 12-ի որոշումներով Տիգրան Սամվելի Առաքելյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ, և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով, 316-րդ հոդվածի 1-ին, 2-րդ մասերով, Արտակ Վոլոդյայի Կարապետյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ, և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով, 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով, Սարգիս Ռուբենի Գևորգյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ, և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով:
3. Նախաքննության մարմնի 2011 թվականի օգոստոսի 16-ի որոշմամբ Դավիթ Հայկազի Քիրամիջյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ, և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով:
4. 2011 թվականի նոյեմբերի 14-ին քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան (այսուհետ նաև` Առաջին ատյանի դատարան):
5. Առաջին ատյանի դատարանի 2012 թվականի հուլիսի 20-ի դատավճռով ամբաստանյալ Տ.Առաքելյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով և 316-րդ հոդվածի 1-ին, 2-րդ մասերով: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով Տ.Առաքելյանը դատապարտվել է ազատազրկման` 2 (երկու) տարի ժամկետով, 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով` ազատազրկման` 2 (երկու) տարի ժամկետով, 316-րդ հոդվածի 2-րդ մասով` ազատազրկման` 5 (հինգ) տարի ժամկետով: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 4-րդ մասի հիման վրա` նշանակված պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով, Տ.Առաքելյանը վերջնական դատապարտվել է ազատազրկման` 6 (վեց) տարի ժամկետով:
Ամբաստանյալ Ա.Կարապետյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով և 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով Ա.Կարապետյանը դատապարտվել է ազատազրկման` 2 (երկու) տարի ժամկետով, 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով` ազատազրկման` 2 (երկու) տարի ժամկետով: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 3-րդ մասի հիման վրա` նշանակված պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով, Ա.Կարապետյանը վերջնական դատապարտվել է ազատազրկման` 3 (երեք) տարի ժամկետով:
Ամբաստանյալներ Ս.Գևորգյանը և Դ.Քիրամիջյանը մեղավոր են ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով և դատապարտվել են ազատազրկման` 2 (երկու)տարի ժամկետով:
6. Ամբաստանյալ Տ.Առաքելյանի պաշտպան Վ.Գրիգորյանի, ամբաստանյալներ Ա.Կարապետյանի, Ս.Գևորգյանի և Դ.Քիրամիջյանի վերաքննիչ բողոքի քննության արդյունքում Վերաքննիչ դատարանը 2012 թվականի նոյեմբերի 13-ի որոշմամբ վերաքննիչ բողոքը մերժել է` օրինական ուժի մեջ թողնելով Առաջին ատյանի դատարանի 2012 թվականի հուլիսի 20-ի դատավճիռը:
7. Վերաքննիչ դատարանի 2012 թվականի նոյեմբերի 13-ի որոշման դեմ վճռաբեկ բողոքներ են բերել ամբաստանյալ Տ.Առաքելյանի պաշտպան Վ.Գրիգորյանը, ամբաստանյալներ Ա.Կարապետյանը, Ս.Գևորգյանը և Դ.Քիրամիջյանը:
8. 2013 թվականի մայիսի 8-ին ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը վճռաբեկ բողոքները բավարարել է մասնակիորեն: Ամբաստանյալներ Տիգրան Սամվելի Առաքելյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով, 316-րդ հոդվածի 1-ին և 2-րդ մասերով, Արտակ Վոլոդյայի Կարապետյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով, 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով, Սարգիս Ռուբենի Գևորգյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով և Դավիթ Հայկազի Քիրամիջյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 2012 թվականի նոյեմբերի 13-ի որոշումը բեկանել է և գործն ուղարկել նույն դատարան` նոր քննության:
9. Վերաքննիչ դատարանի 2013թ. հուլիսի 22-ի որոշմամբ քրեական գործն ընդունվել է վարույթ և նշանակվել է քննության վերաքննության կարգով:

ԳՈՐԾԻ ՓԱՍՏԱԿԱՆ ՀԱՆԳԱՄԱՆՔՆԵՐ.
10. 1. Ամբաստանյալ Տիգրան Առաքելյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին և 2-րդ մասերով ու 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա 2011 թվականի օգոստոսի 9-ին, ժամը 21-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Տերյան փողոցի թիվ 42 շենքի մոտ Արտակ Վոլոդյայի Կարապետյանի հետ միասին իշխանության ներկայացուցիչներ հանդիսացող` Տերյան փողոցում պարեկային ծառայություն իրականացնող, ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության ՊՊԾ գնդի 3-րդ հատուկ գումարտակի ոստիկաններ Վոլոդյա Գրիգորյանի և Դավիթ Մելիքյանի նկատմամբ` կապված նրանց կողմից իրենց ծառայական պարտականությունները կատարելու հետ, գործադրել են նրանց կյանքի կամ առողջության համար ոչ վտանգավոր բռնություն` Տիգրան Առաքելյանը բռունցքով հարվածել է Դավիթ Մելիքյանի պարանոցին` վերջինիս պատճառելով առողջությանը թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող ճանկռվածքի ձևով մարմնական վնասվածք, իսկ Արտակ Կարապետյանը քաշել պոկել է նրա ուսադիրն ու տարբերանշանը:
Այնուհետև րոպեներ անց, Տիգրան Սամվելի Առաքելյանն ու Արտակ Վոլոդյայի Կարապետյանը, ձայների կապակցությամբ իրենց մոտեցած Սարգիս Ռուբենի Գևորգյանի, Սահակ Պետրոսի Մուրադյանի, Արեգ Ռուբենի Գևորգյանի, Դավիթ Հայկազի Քիրամիջյանի, Վահագն Հայկի Գևորգյանի և գործով չպարզված բազմաթիվ այլ անձանց հետ միասին Երևան քաղաքի Տերյան փողոցի թիվ 42 շենքի մոտ, որի հարևանությամբ գտնվում են զբոսայգի, բազմաթիվ սրճարաններ, մոտ 30 րոպե շարունակ անհարկի վիրավորել, ապա հայհոյել են իշխանության ներկայացուցիչ հանդիսացող, հասարակական կարգի պահպանության պարտականություն իրականացնող ՀՀ ոստիկանության աշխատակիցներին, որի ընթացքում վերջիններիս նկատմամբ գործադրելով բռնություն` քաշքշել, ձեռքերով և ոտքերով հարվածել են նրանց, որի արդյունքում ՀՀ ոստիկանության աշխատակիցներ Վոլոդյա Գրիգորյանը, Դավիթ Մելիքյանը, Տիգրան Ավետիսյանը, Հայկ Նաջարյանը, Վարուժան Գասկասյանը, Գևորգ Մկրտչյանը և Շահեն Հարությունյանն ստացել են առողջությանը թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող մարմնական վնասվածքներ: Նրանք իրենց այդ գործողություններով դիտավորությամբ կոպիտ կերպով խախտել են հասարակական կարգը և արտահայտել բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք հասարակության` անցորդների, հարակից շենքերի բնակիչների, սրճարանների հաճախորդների և աշխատակիցների նկատմամբ, ինչը զուգորդել են ոստիկանության աշխատակիցների կանչով օգնության հասած իշխանության ներկայացուցիչ հանդիսացող, հասարակական կարգի պահպանության պարտականություն իրականացնող ոստիկանության մյուս աշխատակիցներին դիմադրություն ցույց տալով, միաժամանակ, դեպքի վայրին հարակից տարածքում հավաքված պատահական անցորդներին կոչեր անելով միանալ իրենց` ընդդեմ ոստիկանների:
Տիգրան Առաքելյանին, Սարգիս Գևորգյանին, Դավիթ Քիրամիջյանին, Արտակ Կարապետյանին, Սահակ Մուրադյանին, Արեգ Գևորգյանին և Վահագն Գևորգյանին դեպքի վայրից ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին բերման ենթարկելուց հետո, վերջիններս, շարունակելով իրենց խուլիգանական գործողությունները, բացահայտորեն ցույց տալով արհամարհական և անհարգալից վերաբերմունք հասարակության նկատմամբ, չենթարկվելով ոստիկանության աշխատակիցների օրինական պահանջներին, շուրջ երկու ժամ տևողությամբ դիտավորությամբ կոպիտ կերպով խախտել են հասարակական կարգը, ինչպես նաև ոստիկանության Կենտրոնական բաժնի բնականոն աշխատանքը:
Բացի այդ, ժամը 21.30-ի սահմաններում դեպքի վայրից ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին բերման ենթարկվելու ընթացքում Տիգրան Առաքելյանը, առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելով, հարվածել է իրեն բերման ենթարկող ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության ՊՊԾ գնդի 3-րդ հատուկ գումարտակի ոստիկան իր ծառայողական պարտականությունները կատարող, Տիգրան Ավետիսյանի դեմքին` քթոսկրի բազմաբեկոր կոտրվածքների և գլխուղեղի ցնցման ձևով դիտավորությամբ նրա առողջությանը պատճառելով թեթև վնաս, առողջության կարճատև քայքայումով:
2. Ամբաստանյալ Արտակ Կարապետյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա 2011 թվականի օգոստոսի 9-ին, ժամը 21-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Տերյան փողոցի թիվ 42 շենքի մոտ Տիգրան Սամվելի Առաքելյանի հետ իշխանության ներկայացուցիչներ հանդիսացող Տերյան փողոցում պարեկային ծառայություն իրականացնող, ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության ՊՊԾ գնդի 3-րդ հատուկ գումարտակի ոստիկաններ Վոլոդյա Գրիգորյանի և Դավիթ Մելիքյանի նկատմամբ` կապված նրանց կողմից իրենց ծառայական պարտականությունները կատարելու հետ, գործադրել են կյանքի և առողջության համար ոչ վտանգավոր բռնություն. Տիգրան Առաքելյանը բռունցքով հարվածել է Դավիթ Մելիքյանի պարանոցին, իսկ Արտակ Կարապետյանը քաշել պոկել է նրա ուսադիրն ու տարբերանշանը:
Այնուհետև րոպեներ անց, Արտակ Վոլոդյայի Կարապետյանն ու Տիգրան Սամվելի Առաքելյանը, ձայների կապակցությամբ իրենց մոտեցած Սարգիս Ռուբենի Գևորգյանի, Սահակ Պետրոսի Մուրադյանի, Արեգ Ռուբենի Գևորգյանի, Դավիթ Հայկազի Քիրամիջյանի, Վահագն Հայկի Գևորգյանի և գործով դեռևս չպարզված բազմաթիվ այլ անձանց հետ, Երևան քաղաքի Տերյան փողոցի թիվ 42 շենքի մոտ, որի հարևանությամբ գտնվում են զբոսայգի, բազմաթիվ սրճարաններ, մոտ 30 րոպե շարունակ անհարկի վիրավորել, ապա հայհոյել են իշխանության ներկայացուցիչ հանդիսացող, հասարակական կարգի պահպանության պարտականություն իրականացնող ՀՀ ոստիկանության աշխատակիցներին, որի ընթացքում վերջիններիս նկատմամբ գործադրելով բռնություն` քաշքշել, ձեռքերով և ոտքերով հարվածել են նրանց, արդյունքում ՀՀ ոստիկանության աշխատակիցներ Վոլոդյա Գրիգորյանը, Դավիթ Մելիքյանը, Հայկ Նաջարյանը, Տիգրան Ավետիսյանը, Վարուժան Գասկասյանը, Գևորգ Մկրտչյանը և Շահեն Հարությունյանն ստացել են առողջությանը թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող մարմնական վնասվածքներ: Նրանք իրենց այդ գործողություններով դիտավորությամբ կոպիտ կերպով խախտել են հասարակական կարգը և արտահայտել բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք հասարակության` անցորդների, հարակից շենքերի բնակիչների, սրճարանների հաճախորդների և աշխատակիցների նկատմամբ, ինչը զուգորդել են ոստիկանության աշխատակիցների կանչով օգնության հասած, իշխանության ներկայացուցիչ հանդիսացող, հասարակական կարգի պահպանության պարտականություն իրականացնող ոստիկանության մյուս աշխատակիցներին դիմադրություն ցույց տալով, միաժամանակ, դեպքի վայրի հարակից տարածքում հավաքված պատահական անցորդներին կոչեր անելով միանալ իրենց` ընդդեմ ոստիկանների:
3. Ամբաստանյալ Սարգիս Գևորգյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա Տիգրան Սամվելի Առաքելյանի, Արտակ Վոլոդյայի Կարապետյանի, Սահակ Պետրոսի Մուրադյանի, Արեգ Ռուբենի Գևորգյանի, Դավիթ Հայկազի Քիրամիջյանի, Վահագն Հայկի Գևորգյանի և գործով չպարզված բազմաթիվ այլ անձանց հետ 2011թ. օգոստոսի 9-ին ժամը 21-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Տերյան փողոցի թիվ 42 շենքի մոտ, որի հարևանությամբ գտնվում են զբոսայգի, բազմաթիվ սրճարաններ, մոտ 30 րոպե շարունակ անհարկի վիրավորել, ապա հայհոյել են իշխանության ներկայացուցիչ հանդիսացող հասարակական կարգի պահպանության պարտականություն իրականացնող, ՀՀ ոստիկանության աշխատակիցներին, որի ընթացքում վերջիններիս նկատմամբ գործադրելով բռնություն` քաշքշել, ձեռքերով և ոտքերով հարվածել են նրանց, արդյունքում ՀՀ ոստիկանության աշխատակիցներ Վոլոդյա Գրիգորյանը, Դավիթ Մելիքյանը, Հայկ Նաջարյանը, Տիգրան Ավետիսյանը, Վարուժան Գասկասյանը, Գևորգ Մկրտչյանը և Շահեն Հարությունյանն ստացել են առողջությանը թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող մարմնական վնասվածքներ: Նրանք իրենց այդ գործողություններով դիտավորությամբ կոպիտ կերպով խախտել են հասարակական կարգը և արտահայտել բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք հասարակության` անցորդների, հարակից շենքերի բնակիչների, սրճարանների հաճախորդների և աշխատակիցների նկատմամբ, ինչը զուգորդել են ոստիկանության աշխատակիցների կանչով օգնության հասած, իշխանության ներկայացուցիչ հանդիսացող` հասարակական կարգի պահպանության պարտականություն իրականացնող, ոստիկանության մյուս աշխատակիցներին դիմադրություն ցույց տալով, միաժամանակ, դեպքի վայրին հարակից տարածքում հավաքված պատահական անցորդներին կոչեր անելով միանալ իրենց` ընդդեմ ոստիկանների:
4. Ամբաստանյալ Դավիթ Քիրամիջյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա մի խումբ անձանց հետ կատարել է հասարակական կարգի պահպանության պարտականություն իրականացնող իշխանության ներկայացուցիչներին դիմադրություն ցույց տալով զուգորդված խուլիգանություն, որպիսի գործողությունները դրսևորվել են հետևյալում.
Դավիթ Քիրամիջյանը Տիգրան Առաքելյանի, Արտակ Կարապետյանի, Սարգիս Գևորգյանի և այլ անձանց հետ 2011թ. օգոստոսի 9-ին ժամը 21-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Տերյան փողոցի 42-րդ շենքի մոտ, որի հարևանությամբ գտնվում են զբոսայգի, բազմաթիվ սրճարաններ, կենտրոնական փողոցներ, դիտավորությամբ կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կարգը և բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելով հասարակության` անցորդների, հարակից շենքերի բնակիչների, սրճարանների հաճախորդների և աշխատակիցների նկատմամբ, մոտ 30 րոպե շարունակ անհարկի վիրավորել, ապա հայհոյել են իշխանության ներկայացուցիչ հանդիսացող հասարակական կարգի պահպանության պարտականություն իրականացնող, ՀՀ ոստիկանության աշխատակիցներին, որի ընթացքում վերջիններիս նկատմամբ գործադրելով բռնություն` քաշքշել, ձեռքերով և ոտքերով հարվածել են նրանց:
Արդյունքում ՀՀ ոստիկանության աշխատակիցներ Վոլոդյա Գրիգորյանը, Դավիթ Մելիքյանը, Հայկ Նաջարյանը, Տիգրան Ավետիսյանը, Վարուժան Գասկասյանը, Գևորգ Մկրտչյանը և Շահեն Հարությունյանն ստացել են առողջությանը թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող մարմնական վնասվածքներ: Դավիթ Քիրամիջյանն ու մյուսները շարունակել են դիմադրել և բռնություն գործադրել նաև օգնության կանչով դեպքի վայր ժամանած ոստիկանության մյուս ծառայողների նկատմամբ, միաժամանակ, դեպքի վայրին հարակից տարածքում հավաքված պատահական անցորդներին կոչեր անելով միանալ իրենց` ընդդեմ ոստիկանների:
Այդուհանդերձ, ոստիկանության աշխատակիցներին հաջողվել է Դավիթ Քիրամիջյանին և մյուսներին բերման ենթարկել ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին, որտեղ Դավիթ Քիրամիջյանը մյուս բերման ենթարկվածների հետ շարունակել են իրենց խուլիգանական գործողությունները. բացահայտորեն ցույց տալով արհամարհական և անհարգալից վերաբերմունք բաժնում գտնվողների նկատմամբ նրանք շուրջ երկու ժամ տևողությամբ դիտավորությամբ կոպիտ կերպով խախտել են հասարակական կարգը, ինչը դրսևորվել է ոստիկանության աշխատակիցների հասցեին հայհոյանքներ հնչեցնելով, բաժնի գույքը տեղաշարժելով և շրջելով, ոստիկանության օրինական պահանջներին չենթարկվելով ու նրանց դիմադրելով։ Արդյունքում, տևական ժամանակով խաթարվել է ոստիկանության Կենտրոնական բաժնի բնականոն աշխատանքը:

ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ԲՈՂՈՔԻ ՀԻՄՔԵՐԸ, ՀԻՄՆԱՎՈՐՈՒՄՆԵՐԸ, ԵՎ ՊԱՀԱՆՋԸ.
11. Վերաքննիչ բողոքը բերվել է հետևյալ հիմքերի սահմաններում, ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.
Վերաքննիչ բողոքով ամբաստանյալ Տիգրան Առաքելյանի շահերի պաշտպան` Վահե Գրիգորյանը և ամբաստանյալներ` Արտակ Կարապետյանը, Սարգիս Գևորգյանը, Դավիթ Քիրամիջյանը խնդրել են կայացնել նոր դատական ակտ` հռչակելով իրենց անմեղությունը մեղսագրվող հանցավոր արարքների կատարման մեջ՝ պատճառաբանելով, որ ամբաստանյալների արարքները գնահատելիս դատարանն ակնհայտորեն սխալ է կիրառել քրեական օրենքի նորմերը, մասնավորապես՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասը, քանի որ իրենց նկատմամբ կիրառված բռնությանն ի պատասխան պաշտպանվելով ամբաստանյալները դիմել են անհրաժեշտ ինքնապաշտպանության, ինչն ուղղակիորեն բացառում է նրանց գործողությունները հանցագործություն համարելը: Այս իմաստով նրանց գործողությունները, եթե դրանք իրենց մեջ որևէ ֆիզիկական ներգործության տարր պարունակեին, պետք է ուղղակիորեն դիտվեին որպես անհրաժեշտ պաշտպանություն՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 42-րդ հոդվածի իմաստով:
Բացի ավտոմեքենայով Տ.Առաքելյանի տեղափոխման անմարդկային պայմանները, որևէ գնահատականի չի արժանացել նաև նրա նկատմամբ ուժի կիրառման, մասնավորապես՝ Տ.Ավետիսյանի կողմից, առանց որևէ սանկցիավորման ուղղակի խեղդելու աստիճան Տ.Առաքելյանի նկատմամբ ֆիզիկական ներգործության հարցը: Տ.Ավետիսյանի կողմից թույլ էր տրվել ոչ անհրաժեշտ և անմարդկային բռնություն, իսկ հավանաբար, դրա հետևանքով Տ.Առաքելյանի չգիտակցված շարժման կամ շարժումների հետևանքով ստացված վնասվածքից հետո աղմուկ աղաղակ էր բարձրացրել, թե հասեք, հարվածեցին, <<ոստիկանիս>> քիթը կոտրեցին:
Ինչ վերաբերում է ամբաստանյալներին Խնկո Ապոր անվան գրադարանի շրջակայքում տեղի ունեցած միջադեպի առնչությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316 հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարքում մեղավոր ճանաչելուն, ապա դատարանի կողմից որևէ գնահատականի չի արժանացել ոստիկաններ Դ.Մելիքյանի և Վ.Գրիգորյանի կողմից շան տիրոջ նկատմամբ իշխանական լիազորությունների կիրառման իրավաչափության և /կամ/ օրինականության հարցը: Պետք է հատուկ գնահատման առարկա դարձվեր ամբաստանյալներին բերման ենթարկելու իրավական հիմքերի բացակայության փաստը: Պետք է ուղղակի քննության առարկա դարձվեր այն հանգամանքը, որ ամբաստանյալներից ոչ մեկին, ոչ միայն չէր բացատրվել նրանց իրավունքները բերման ենթարկվելիս, այլ նաև չէր հայտնվել ոչ նրանց բերման ենթարկվելու, ոչ էլ բերման ենթարկվելու վայրի մասին:
Ամբաստանյալները մինչև ոստիկանության Կենտրոնի բաժին բերման ենթարկվելն արդեն ենթարկվել էին բռնությունների ոստիկանության աշխատակիցների կողմից, իսկ ոստիկանության բաժնում նրանց նկատմամբ ոչ միայն ապահովված չէին անվտանգության նվազագույն պայմաններ, այլ նաև հենց ոստիկանների ագրեսիվ և հանցավոր վարքագիծը ամբաստանյալներին պարտադրում էր չբաժանվել իրարից իրենց նկատմամբ կրկին բռնության գործադրման դեպքում ինքնապաշտպանվելու համար:
Բացի այդ, ոստիկանության բաժին մուտք գործելու պահից ամբաստանյալները պահանջել էին փաստաբանի հետ հանդիպում: Այդ նպատակով ոստիկանության բաժին էր եկել փաստաբան Վահե Հովսեփյանը, որին շարունակաբար թույլ չեն տվել բաժնի տարածք մուտք գործել իր հաճախորդներին հանդիպելու և եղելությունը պարզելու, ինչպես նաև իրավական օգնություն ցուցաբերելու համար: Այս պայմաններում, անհասկանալի է, թե ինչ նպատակաուղղվածությամբ էին ոստիկանները ժամեր շարունակ փորձել ամբաստանյալների նկատմամբ կոնկրետ ուժային գործողություններ կատարել` նրանց իրարից բաժանելու և առանձնացնելու նպատակով, եթե նրանցից և ոչ մեկի հետ որևէ քննչական կամ հետաքննչական, ինչպես նաև վարչական վարույթի շրջանակներում գործողություններ կատարելու իրավասություն չունեին առանց փաստաբանի ներկայության:
Այն, որ ոստիկանական սանձարձակությունը հրապարակայնորեն և բացահայտ ձևով էին դրսևորվել Կենտրոնի ոստիկանության բաժնում փաստվում է հենց փաստաբանի նկատմամբ բռնության գործադրմամբ, որը կատարվել է անբռնազբոսիկ և հրապարակային ձևով: Այս կապակցությամբ ուշագրավ են նաև փաստաբան Վ.Հովսեփյանի կողմից իր նկատմամբ գործադրված բռնության և խոչընդոտների վերաբերյալ հանգամանքների և ամբաստանյալների նկատմամբ գործադրված բռնության նկարագրությունը հենց Վ.Հովսեփյանի կողմից:
Ինչ վերաբերում է ամբաստանյալներին մեղսագրվող ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ մասերով նախատեսված հանցագործությունների որակմանը և քրեական օրենքի կիրառմանը, ապա խուլիգանության հանցակազմի բոլոր տարրերի վերաբերյալ վկայությունները պարունակվել են բացառապես ոստիկանության աշխատակիցների ցուցմունքներում և բացահայտորեն զուրկ են եղել նույնականացման տվյալներից:
Անդրադառնալով ամբաստանյալների կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածով նախատեսված արարքի կատարմանը, դատարանն ուղղակիորեն անտեսել է այդ նույն համատեքստում և իրավիճակում ոստիկանների վարքագիծը: Նրանց կողմից բռնության գործադրումը ամբաստանյալների նկատմամբ և իրենց ծառայական պարտականությունների վերազանցումն ուղղակիորեն պետք է քննարկվեր այս համատեքստում:
Սույն գործով ամբաստանյալներից Տ.Առաքելյանին և Ա.Կարապետյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով, բոլոր ամբաստանյալներին՝ 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով, Տիգրան Առաքելյանին նաև 316-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցանքներ կատարելու մասով նրանց դատապարտելը տեղի է ունեցել քրեական օրենքի սխալ կիրառման արդյունքում, ինչը սույն բողոքով բողոքարկվող դատական ակտը բեկանելու հիմք է:
Սույն գործով կողմերի հավասարության և մրցակցության սկզբունքները խախտվել են ամբաստանյալ Ս.Գևորգյանի դատավարական հիմնարար իրավունքների խախտմամբ:
Դատարանն ակնհայտորեն խախտել է Սահմանադրության 19 և ՄԻԵԿ 6 /1/ հոդվածով նախատեսված անկողմնակալության պահանջը` առանց որևէ հիմնավորման ուղղակիորեն անտեսելով ամբաստանյալների ցուցմունքներն ու նրանց կողմից վկայակոչված տվյալները, այդ ամենը գնահատելով որպես քրեական պատասխանատվությունից խուսափելու նպատակով պայմանավորված գործելաոճ:
Սույն գործով դատավարական իրավունքի խախտումներին անդրադառնալիս, ինչպես և ամբաստանյալներին մեղսագրվող արարքների որակումներին, կարևոր հանգամանք է դեպքի օրը ամբաստանյալների փաստաբան Վահե Հովսեփյանի նկատմամբ գործադրված բռնությունների և նրա մասնագիտական պարտականությունների կատարմանը խոչընդոտելու հանգամանքները:
Դատավճիռը հիմնված է բացառապես ոստիկանների կողմից տրված ցուցմունքների վրա, ինչպիսի արատավոր պրակտիկան արդեն բազմիցս քննադատության առարկա է դարձել նաև միջազգային դատական և քաղաքական մարմինների կողմից:
Դատարանի կողմից հետևողականորեն անտեսվել, իսկ որոշ դեպքերում միտումնավոր թաքցվել են ոստիկանների կողմից հանցագործությունների կատարումը փաստող ապացույցներ, մասնավորապես` Շահեն Հարությունյանի հարցաքննության ընթացքում, երբ դատարանը մտացածին հիմքով արգելել էր այս տուժողին ապացույցի ձեռքբերմանն ուղղված հարցեր ուղղել:
Դատարանը հավասար վերաբերմունք չէր դրսևորել հենց ոստիկանների ցուցմունքների գնահատման հարցում, մոռանալով, որ նույն շահագրգռությամբ հենց նրանք կարող էին քրեական պատասխանատվությունից խուսափելու նպատակով տալ փոխհամաձայնեցված ցուցմունքներ:
Բացարձակապես անտեսվել է հանրապետության ոստիկանապետի կողմից սույն գործի կապակցությամբ իրեն ենթակա ոստիկանների նկատմամբ հրապարակային հայտարարություններով սցենարների թելադրումը և ամբաստանյալների /նամանավանդ հենց Տ.Առաքելյանի/ նկատմամբ հակակրական և վրեժխնդրության անթաքույց դրսևորումները, որոնք ոստիկանական կուռ համակարգի համար ուղղակի ուղերձ կարող էին ծառայել կոնկրետ անձի նկատմամբ հետապնդումներ իրականացնելու և նրա նկատմամբ <<պատժիչ գործողությունների>> կատարելու:
Անի Գևորգյանի դեպքի վայրում լինելու մասին գրեթե բոլոր ոստիկանների ցուցմունքներն ուղղակի ապացույցն են այն իրողության, որ բոլոր ոստիկանները ուղղակի հրահանգավորված են եղել ցուցմունք տալուց առաջ ինչ ասել, այլ ոչ հաղորդել են իրենց տեսածը կամ լսածը դեպքի վայրում: Փաստն այն է, որ Անի Գևորգյանը ամբաստանյալ Սարգիս Գևորգյանի քույրը, դեպքի վայրում առհասարակ չի եղել և որևէ նկարահանում չէր կարող կատարել:
Ոստիկանների ցուցմունքները լի են եղել հակասություններով, որոնք արդյունք են եղել ոչ թե ժամանակի ընթացքում դեպքերի վերաբերյալ նրանց մոտ հիշողության թուլացման, այլ դեպքերի վերաբերյալ ոչ թե տեսողական այլ վերբալ տեղեկությունների կորստի: Այսինքն, դեպքի վերաբերյալ նրանց մի մասի մոտ ոչ թե տեսածը չէր հիշում, այլ լսածը:
Դատարանն անտեսել է, որ ոստիկանության կողմից տրամադրված բոլոր տեսանյութերն եղել են մոնտաժված և բնօրինակ տեսանյութը մշակված է եղել:
Ամենազավեշտալին վկա Նշե Մոդոյանի հետ կապված ոստիկանության գործողություներն են: Այս վկան, վարժ չտիրապետելով գրավոր և բանավոր հայրենին հարցաքննվել է առժամանակ առանց թարգմանչի:
Թեկուզև, սույն գործով բոլոր ամբաստանյալները չեն ընդունում իրենց մեղքը, այնուամենայնիվ, վերաքննիչ դատարանի կողմից նրանց մեղսագրվող արարքներում նրանց մեղավոր ճանաչվելու դեպքում, ստորև ներկայացվում են ամբաստանյալների հետևյալ նկատառումները` իրենց գործով կայացված դատավճռի կապակցությամբ:
Տիգրան Առաքելյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի չի առել մի շարք մեղմացուցիչ հանգամանքներ: Այն միայն բավարարվել է Տ.Առաքելյանի հիվանդության և առողջական վիճակի հանգամանքը հաշվի առնելով, անտեսելով նաև այն, որ.
Դատարանն ընդհանրական անդրադարձ կատարելով բոլոր ամբաստանյալների կրթության հարցին, ընդամենը բավարարվել էր նշել, որ նման փաստաթղթեր չեն նշանակվել: Մինչդեռ, Տիգրան Առաքելյանն ունի թերի բարձրագույն կրթություն:
Սույն բողոքում նշված հանգամանքներում և դրանով նախատեսված և այս դատարանի քննությանը միջնորդված ապացույցների քննությամբ ակնհայտորեն պարզ է դառնալու նաև տուժողների կողմից հակաօրինական վարքագծի առկայությունը, որով պայմանավորվել է Առաքելյանի արարքը, ինչը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 1-ին մասի 7-րդ կետով նախատեսված մեղմացուցիչ հանգամանք է, որն անտեսվել է դատարանի կողմից և պետք է հաշվի առնվի այս դատական ատյանում պատիժը նշանակելիս:
Տ.Առաքելյանին պատիժ նշանակելիս պետք է հաշվի առնել նաև այն հանգամանքը, որ նա ապրում է խորթ հոր` Արայիկ Վարդգեսի Սարգսյանի հետ, որն ունի 2-րդ կարգի հաշմանդամություն և գտնվում է ամբաստանյալի խնամքին:
Դատարանն անտեսել է նաև այն հանգամանքը, որ Տ.Առաքելյանը նախկինում չի դատապարտվել, իսկ սույն գործով նրա մեղքը ապացուցված համարվելու դեպքում, կիրառելի է նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետով նախատեսված մեղմացուցիչ հանգամանքի մասին դրույթը:
Արտակ Կարապետյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս դատարանը ոչ միայն հաշվի չի առել շարք մեղմացուցիչ հանգամանքներ, այլ նաև խեղաթյուրել է փաստերը: Անձը բնութագրող մասով դատավճռում արտացոլված տեղեկություններն ուղղակիորեն չեն համապատասխանում իրականությանը կամ սխալ են մեկնաբանված որպես ծանրացուցիչ հանգամանք, կամ էլ առհասարակ անհասկանալի են:
Դատարանն ընդհանրական անդրադարձ կատարելով բոլոր ամբաստանյալների մոտ կրթության հարցին, ընդամենը բավարարվել էր նշել, որ նման փաստաթղթեր չեն նշանակվել: Մինչդեռ, ոչ դատական նիստի ընթացքում, ոչ էլ նախաքննության ընթացքում այս հարցի պարզաբանման նպատակով ներկայացված տեղեկությունները որևէ հետևանք չէին ունեցել, մինչդեռ Ա.Կարապետյանն ունի բարձրագույն կրթություն:
Բացի այդ, դատարանի կողմից ուղղակիորեն անտեսվել էր այն փաստը, որ Ա.Կարապետյանն ամուսնացած է և հանդիսանում է իր ընտանիքի միակ կերակրողը, խնամքին ունենալով մանկահասակ երեխա, ինչն ուղղակիորեն դիտվում է որպես մեղմացուցիչ հանգամանք` համաձայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 1-ին մասի 4-րդ կետի:
Դատարանն անտեսել է նաև այն հանգամանքը, որ Ա.Կարապետյանը նախկինում չի դատապարտվել, իսկ սույն գործով նրա մեղքը ապացուցված համարվելու դեպքում, կիրառելի է նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետով նախատեսված մեղմացուցիչ հանգամանքի մասին դրույթը:
Սույն բողոքում նշված հանգամանքներում և դրանով նախատեսված և այս դատարանի քննությանը միջնորդված ապացույցների քննությամբ ակնհայտորեն պարզ է դառնալու նաև տուժողների կողմից հակաօրինական վարքագծի առկայությունը, որով պայմանավորվել է նրա արարքը, ինչը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 1-ին մասի 7-րդ կետով նախատեսված մեղմացուցիչ հանգամանք է, որն անտեսվել է դատարանի կողմից և պետք է հաշվի առնվի այս դատական ատյանում:
Նմանապես և Դավիթ Քիրամիջյանի մասով դատարանն անտեսել է հետևյալ շարք մեղմացուցիչ հանգամանքները, որոնք առկա են սույն գործով և սխալմամբ որպես ծանրացուցիչ հանգամանք է դիտել մի հանգամանք, որին անդրադառնալն արգելված է օրենքով:
Ինչպես արդեն վերը նշվեց, դատարանն ընդհանրական անդրադարձ կատարելով բոլոր ամբաստանյալների մոտ կրթության հարցին, ընդամենը բավարարվել էր նշել, որ նման փաստաթղթեր չեն նշանակվել: Մինչդեռ, ոչ դատական նիստի ընթացքում, ոչ էլ նախաքննության ընթացքում այս հարցի պարզաբանման նպատակով ներկայացված տեղեկությունները որևէ հետևանք չէին ունեցել, մինչդեռ Դավիթ Քիրամիջյանն ունի բարձրագույն կրթություն:
Բացի այդ, դատարանին խնդրում է հաշվի առնել նաև, որ Դ.Քիրամիջյանն ունի ծանր հիվանդություն, կրել է ոտքի վիրահատություն և ներկայումս ունի ոտքի մասնակի աշխատունակություն:
Սույն բողոքում նշված հանգամանքներում և դրանով նախատեսված և այս դատարանի քննությանը միջնորդված ապացույցների քննությամբ ակնհայտորեն պարզ է դառնալու նաև տուժողների կողմից հակաօրինական վարքագծի առկայությունը, որով պայմանավորվել է Դ.Քիրամիջյանի արարքը, ինչը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 1-ին մասի 7-րդ կետով նախատեսված մեղմացուցիչ հանգամանք է, որն անտեսվել է դատարանի կողմից:
Դատարանի կողմից որպես Դ.Քիրամիջյանի անձը բնութագրող հանգամանք է դիտարկվել նաև այն, որ նա նախկինում կատարել է դիտավորյալ հանցագործություն: Այս հանգամանքին իրավական նշանակություն տալն ուղղակի հակասում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 84-րդ հոդվածի 8-րդ մասի պահանջներին, քանի որ Դ.Քիրամիջյանի դատվածությունը մարված լինելու փաստով, դրա հետ կապված բոլոր իրավական հետևանքները պետք է վերացված լինեն իրավունքի ուժով: Այլ խոսքով, այդ հանգամանքի կիրառումը իրավական հետևանքներ Դ.Քիրամիջյանի համար ստեղծել չի կարող:
Նշանակված պատժի և դրա կիրառման կարգի անհամապատասխանությունը կատարված արարքին և ամբաստանյալի անձին ուղղակիորեն փաստվում է նաև այս հարցում դատախազի կողմից միջնորդած ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածով նախատեսված պատժի կրումից պայմանականորեն ազատելու միջնորդության առկայության դեպքում դատարանի կողմից այն մերժելով, ընդ որում առանց որևէ պատճառաբանության:
Նմանապես և Սարգիս Գևորգյանի մասով դատարանն անտեսել է հետևյալ շարք մեղմացուցիչ հանգամանքները, որոնք առկա են սույն գործով և սխալմամբ որպես ծանրացուցիչ հանգամանք է դիտել մի հանգամանք, որին անդրադառնալն արգելված է օրենքով:
Սույն բողոքում նշված հանգամանքներում և դրանով նախատեսված և այս դատարանի քննությանը միջնորդված ապացույցների քննությամբ ակնհայտորեն պարզ է դառնալու նաև տուժողների կողմից հակաօրինական վարքագծի առկայությունը, որով պայմանավորվել է Ս.Գևորգյանի արարքը, ինչը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 1-ին մասի 7-րդ կետով նախատեսված մեղմացուցիչ հանգամանք է, որն անտեսվել է դատարանի կողմից:
Դատարանի կողմից որպես Ս.Գևորգյանի անձը բնութագրող հանգամանք է դիտարկվել նաև այն, որ նա նախկինում կատարել է դիտավորյալ հանցագործություն: Այս հանգամանքին իրավական նշանակություն տալն ուղղակի հակասում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 84-րդ հոդվածի 8-րդ մասի պահանջներին, քանի որ Ս.Գևորգյանի դատվածությունը մարված լինելու փաստով, դրա հետ կապված բոլոր իրավական հետևանքները պետք է վերացված լինեն իրավունքի ուժով: Այլ խոսքով, այդ հանգամանքի կիրառումը իրավական հետևանքներ Ս.Գևորգյանի համար ստեղծել չի կարող:
Բողոքարկվող դատավճիռն ամեն դեպքում ենթակա է բեկանման հենց միայն այն հիմքով, որ սույն գործով ամբաստանյալ Սարգիս Գևորգյանին դատարանը զրկել էր պաշտպանական ճառի, հետագայում նաև` վերջին խոսքի իրավունքի իրականացման հնարավորությունից:

ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ԴԱՏԱՐԱՆԻ ՊԱՏՃԱՌԱԲԱՆՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐԸ ԵՎ ԵԶՐԱՀԱՆԳՈՒՄԸ.

ԳՈՐԾԻ ՔՆՆՈՒԹՅԱՆ ՍԱՀՄԱՆՆԵՐԸ

12. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 385-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` վերաքննիչ դատարանը դատական ակտը վերանայում է վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 391-րդ հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն`
<<Առաջին ատյանի դատարանում հետազոտված ապացույցները վերաքննիչ դատարանում հետազոտվում են միայն կողմի միջնորդությամբ, և եթե դատարանը դա համարում է անհրաժեշտ:>>:
ՀՀ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2012թ. հուլիսի 20-ի դատավճռի դեմ բերված միասնական վերաքննիչ բողոքում, որը ստորագրել են ամբաստանյալներ Սարգիս Գևորգյանը, Արտակ Կարապետյանը, Դավիթ Քիրամիջյանը, փաստաբան Վահե Գրիգորյանը, բողոքի հեղինակները խնդրել են` բավարարել վերաքննիչ բողոքն ամբողջությամբ, կայացնել նոր դատական ակտ` հռչակելով ամբաստանյալներ Տիգրան Առաքելյանի, Սարգիս Գևորգյանի, Արտակ Կարապետյան, Դավիթ Քիրամիջյանի անմեղությունն իրենց մեղսագրված հանցանքների մեջ:
Չնայած միասնական վերաքննիչ բողոքի հեղինակները վերաքննիչ բողոքի եզրափակիչ մասում ներկայացրել են վերոհիշյալ պահանջները` առանց իրենց նկատմամբ նշանակված պատժին անդրադառնալու, այդուհանդերձ, նկատի առնելով, որ վերաքննիչ բողոքը միասնական դատավարական փաստաթուղթ է, որի բաղկացուցիչ մասերն են ինչպես եզրափակիչ մասը, այնպես էլ` բողոքի հիմքերին և հիմնավորումներին վերաբերող մասերը, և առաջնորդվելով վերաքննիչ վերանայման սահմաններն ամրագրած ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 385-րդ հոդվածի 1-ին մասի պահանջներով` /վերաքննիչ դատարանը դատական ակտը վերանայում է վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում, իսկ հիմքերը և հիմնավորումները ընդգրկում է ամբողջ վերաքննիչ բողոքը/, վերաքննիչ բողոքի հիմքերին և հիմնավորումներին վերաբերող մասում` <<Նշանակված պատժի անհամապատասխանությունը հանցագործության ծանրությանը, պատժի նշանակման համար անհրաժեշտ և կարևոր հանգամանքների անտեսումը բողոքարկվող Դատավճռում>> ենթավերնագրի տակ բողոքի հեղինակները լայն անդրադարձ են կատարել ամբաստանյալների նկատմամբ նշանակված պատժին, առանձին-առանձին ներկայացրել յուրաքանչյուր ամբաստանյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելու ընթացքում, իրենց կարծիքով, Ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից թույլ տրված սխալներին:
Վերը նշվածը նկատի առնելով` ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը սույն դատական ակտում պետք է քննության առնի և պատասխանի երկու հարաբերականորեն ինքնուրույն հարցերի.
ՀՀ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2012թ. հուլիսի 20-ի դատավճռով հիմնավորված են արդյոք ամբաստանյալներ Տիգրան Սամվելի Առաքելյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին և 2-րդ մասերով ու ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով, Արտակ Վոլոդյայի Կարապետյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով ու ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով, Սարգիս Ռուբենի Գևորգյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով, Դավիթ Հայկազի Քիրամիջյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով մեղսագրված հանցանքները, ճիշտ է կիրառված քրեական օրենքը քրեական գործով հաստատված ճանաչված փաստական հանգամանքների նկատմամբ.
Հիմնավորված է արդյոք ամբաստանյալների նկատմամբ նշանակված պատիժները և այն փաստացիորեն կրելու վերաբերյալ Ընդհանուր իրավասության դատարանի եզրահանգումները:

ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼՆԵՐԻ ԴԻՐՔՈՐՈՇՈՒՄԸ ՄԵՂՍԱԳՐՎԱԾ ՀԱՆՑԱՆՔՆԵՐԻ ՎԵՐԱԲԵՐՅԱԼ

13. ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանում տված ցուցմունքով ամբաստանյալ Տիգրան Սամվելի Առաքելյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին և 2-րդ մասերով ու ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով մեղսագրված հանցանքներում իրեն մեղավոր չճանաչեց և պնդելով Առաջին ատյանի դատարանում տված ցուցմունքները` հայտնեց, որ ինքը որևէ հանցանք չի կատարել, այլ փորձել է ոստիկանի անօրինական գործողությունների դեմ առարկել, ինչից և սկսվել է քաշքշուկը:
ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանում տված ցուցմունքով ամբաստանյալ Արտակ Վոլոդյայի Կարապետյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով ու ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով մեղսագրված հանցանքներում իրեն մեղավոր չճանաչեց և հայտնեց, որ ինքը տեսնելով ոստիկանի անօրինական գործողությունները, ընդամենն առաջարկել է իրեն ներգրավել որպես ընթերակա, ինչից հետո, երբ իրենց է մոտեցել Տ.Առաքելյանը նրանց վերաբերմունքը կտրուկ փոխվել է: Իսկ մնացած գործողությունների մասին պնդեց իր նախաքննական և Առաջին ատյանի դատարանում տված ցուցմունքները:
ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանում տված ցուցմունքով ամբաստանյալներ Սարգիս Ռուբենի Գևորգյանը և Դավիթ Հայկազի Քիրամիջյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով մեղսագրված հանցանքում իրենց մեղավոր չճանաչեցին և պնդեցին իրենց նախաքննական և Առաջին ատյանի դատարանում տված ցուցմունքները:

ՀՀ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԻ ԵԶՐԱՀԱՆԳՈՒՄՆԵՐԸ ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼՆԵՐԻ ԿԱՏԱՐԱԾ ԱՐԱՐՔՆԵՐԻ ԵՎ ԴՐԱՆՑ ՔՐԵԱԻՐԱՎԱԿԱՆ ԳՆԱՀԱՏԱԿԱՆԻ ՎԵՐԱԲԵՐՅԱԼ

14. ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը, վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում քննության առնելով վերաքննիչ բողոքի փաստարկները, դրանում նշված փաստարկների կապակցությամբ կողմի հիմնավորումները, ամբաստանյալների ցուցմունքները, Ընդհանուր իրավասության դատարանի դատական ակտը չբողոքարկած մեղադրանքի կողմից դատախազի պատասխանը, քրեական գործով ձեռք բերված յուրաքանչյուր ապացույց վերլուծելով թույլատրելիության, վերաբերելիության, ապացույցների ողջ համակցությունը` քրեական գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ներքին համոզմամբ հանգում է այն հետևության, որ թիվ ԵԿԴ/0225/01/11 քրեական գործով ամբաստանյալ Տիգրան Առաքելյանի պաշտպան Վահե Հակոբյանի, նույն գործով ամբաստանյալներ Արտակ Կարապետյանի, Սարգիս Գևորգյանի, Դավիթ Քիրամիջյանի միասնական վերաքննիչ բողոքը պետք է բավարարել մասնակիորեն, ըստ այդմ էլ` ՀՀ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2012թ. հուլիսի 20-ի թիվ ԵԿԴ/0225/01/11 դատավճիռը քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Տիգրան Սամվելի Առաքելյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին և 2-րդ մասերով ու ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով, Արտակ Վոլոդյայի Կարապետյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով ու ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով, Սարգիս Ռուբենի Գևորգյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով, Դավիթ Հայկազի Քիրամիջյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով, պետք է բեկանել և փոփոխել` հետևյալ պատճառաբանությամբ.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 1-ին հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` Հայաստանի Հանրապետության տարածքում քրեական գործերով վարույթի կարգը սահմանվում է Հայաստանի Հանրապետության Սահմանադրությամբ, Հայաստանի Հանրապետության միջազգային պայմանագրերով, սույն օրենսգրքով, Հայաստանի Հանրապետության դատական օրենսգրքով և դրանց համապատասխան ընդունված այլ օրենքներով:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` քրեական դատավարության օրենսդրությամբ սահմանված վարույթի կարգը պարտադիր է դատարանների, հետաքննության, նախաքննության և դատախազության մարմինների, ինչպես նաև դատավարության մասնակիցների համար: Սույն նորմը իմպերատիվ է, այսինքն` նրանից բացառությունները, շեղումները չեն թույլատրվում:
Քրեադատավարական օրենսդրության խնդիրներն ամրագրած ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 2-րդ հոդվածի համաձայն` քրեական դատավարությունն իրականացվում է ապահովելու համար`
1/ անձի, հասարակության և պետության պաշտպանությունը հանցագործությունից.
2/ անձի և հասարակության պաշտպանությունը պետական իշխանության ինքնիրավ գործողություններից և չարաշահումներից` կապված իրական կամ ենթադրվող հանցավոր արարքի հետ:
Քրեական դատավարություն իրականացնող մարմինները պարտավոր են ձեռնարկել բոլոր միջոցառումները, որպեսզի իրենց գործունեության արդյունքում`
1/ քրեական օրենսգրքերով չթույլատրված արարք կատարած յուրաքանչյուր ոք բացահայտվի և քրեական օրենքով նախատեսված դեպքերում և սույն օրենսգրքով սահմանված կարգով պատասխանատվության ենթարկվի.
2/ ոչ մի անմեղ անձ հանցանքի կատարման մեջ չկասկածվի, չմեղադրվի և չդատապարտվի.
3/ ոչ ոք անօրինական և կամ առանց անհրաժեշտության չենթարկվի դատավարական հարկադրանքի միջոցների, պատժի, իրավունքների և ազատությունների այլ սահմանափակման:
ՀՀ քրեադատավարական օրենսդրության հիմնարար սկզբունք հանդիսացող, քրեական գործի արդարացի քննության սկզբունքն ամրագրած ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` յուրաքանչյուր ոք ունի արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ, անկախ և անկողմնակալ դատարանի կողմից իր շահերին առնչվող քրեական գործի քննության իրավունք, նույն հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` քրեական հետապնդում իրականացնող մարմինը պարտավոր է ձեռնարկել սույն օրենսգրքով նախատեսված բոլոր միջոցառումները` գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտման համար, պարզել ինչպես կասկածյալի և մեղադրյալի մեղավորությունը հիմնավորող, այնպես էլ նրանց արդարացնող, ինչպես նաև նրանց պատասխանատվությունը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամաքնները:
Քրեադատավարական մրցակցության սկզբունքն ամրագրած ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 23-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` դատարանը հանդես չի գալիս մեղադրանքի կամ պաշտպանության կողմում և արտահայտում է միայն իրավունքի շահերը:
Ապացույցների ազատ գնահատման հիմնարար քրեադատավարական սկզբունքն ամրագրած ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի համաձայն` դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը ապացույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ:
Քրեական դատավարությունում ոչ մի ապացույց նախապես հաստատված ապացույցի ուժ չունի: Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը չպետք է կանխակալ մոտեցում ցուցաբերեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան` մինչև դրանց հետազոտումը պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում:
ՀՀ քրեական օրենսդրության հիմնարար սկզբունք հանդիսացող ՀՀ քրեական օրենսգրքի 3-րդ հոդվածի համաձայն` քրեական պատասխանատվության միակ հիմքն հանցանք, այսինքն` այնպիսի արարք կատարելն է, որն իր մեջ պարունակում է քրեական օրենքով նախատեսված հանցակազմի բոլոր հատկանիշները:
Ըստ մեղքի պատասխանատվության սկզբունքն ամրագրած ՀՀ քրեական օրենսգրքի 9-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` անձը ենթակա է քրեական պատասխանատվության միայն հանրության համար վտանգավոր այնպիսի գործողության կամ անգործության և հանրության համար վտանգավոր հետևանքների համար, որոնց վերաբերյալ նրա մեղքը հաստատված է իրավասու դատարանի կողմից:
Քրեական գործերով վարույթը կարգավորող օրենսդրության, քրեադատավարական օրենսդրության խնդիրների, գործի արդարացի քննության, դատարանի` մեղադրանքի և պաշտպանության կողմում հանդես գալու արգելքի, միայն իրավունքի շահերը արտահայտելու, ապացույցների ազատ գնահատման, քրեական պատասխանատվության հիմքի, ըստ մեղքի պատասխանատվության վերաբերյալ ՀՀ քրեադատավարական և քրեական օրենսդրության վերը նշված հիմնարար պահանջների համատեքստում ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանն փաստում է հետևյալը.
ՀՀ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի դատաքննությամբ ամբաստանյալ Տ.Առաքելյանը, իրեն մեղավոր չճանաչելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին և 2-րդ մասերով ու ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդ-վածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքներում, պատաճառաբանելով, որ չի կատարել իրեն վերագրվող արարքները, ըստ էության ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2011թ. օգոստոսի 9-ին ժամը 21-ի սահմաններում, երբ Տերյան փողոցում զբոսնելիս է եղել ընկերոջ Արտակի հետ, մոտավորապես Խնկո Ապոր գրադարանի մոտ հանդիպել է իր համակուրսեցիներին և նրանց հետ զրուցելու ընթացքում տեսել է իրենից մոտ 10 մետր հեռավորության վրա <<կարմիր բերետավոր>> երկու ոստիկանի հետ զրուցող Արտակ Կարապետյանին: Հրաժեշտ տալով համակուրսեցիներին` մոտեցել է Արտակին, որպեսզի շարունակեն իրենց գործերը: Մոտենալով նրանց, լսել է, որ Արտակը ցանկանում է որպես ընթերակա մասնակցել երկու երիտասարդի ոստիկանների կողմից կատարվող խուզարկությանը և դրա համար խնդրում է նրանց թույլտվությունը: Իր մոտ այնպիսի տպավորություն է ստեղծվել, որ ոստիկաններն Արտակին ընդունել են որպես վերադասի ու քանի որ նրանց գործողություններն ապօրինի են եղել, նրանք փորձել են բացատրել, թե ինչի համար են խուզարկություն կատարում: Նրանք շատ զուսպ են եղել և փորձել են արդարանալ, բայց երբ մոտեցել է նրանց, նրանցից մեկը ճանաչելով իրեն, ասել է արա, սրանք լևոնական են: Դրանից հետո ամեն ինչ փոխվել է, նրանք ագրեսիվ տոնով պատասխանել են, որ ինչ-որ անում են, լավ են անում: Կարճ ժամանակ անց, երբ վեճ է սկսվել իրենց և ոստիկանների միջև ու նրանք սկսել են քաշքշել իրենց, իսկ իրենք պաշտպանվել են քաշքշոցներից, մոտեցել են 2-3 տարեց մարդիկ, սաստել չորսին էլ և հաշտեցնելուն միտված գործողություններ կատարել: Չի ցանկացել ոստիկանների հետ ֆիզիկական կոնտակտի մեջ մտնել և խուսափել է քաշքշուկից, որովհետև գիտակցել է, որ հետագայում պետք է մեղադրվի իշխանության ներկայացուցչի նկատմամբ բռնություն կիրառելու համար, սակայն, չանցած մեկ րոպե, մոտեցել են երկու կամ ավելի այլ ոստիկաններ, և նրանցից մեկը կողքից կամ ավելի շուտ հետնամասից հարվածել է իրեն, որի պատճառով ընկել և գլուխը հարվածել է գետնին: Հարվածողին չի տեսել, ինքը որևէ մեկին չի հարվածել և հիշում է, որ ոչ իրենք և ոչ էլ ոստիկանները չեն հայհոյել: Մինչև հարվածից ընկնելը Արտակ Կարապետյանը կանգնած է եղել նույն տեղում, որտեղ մոտեցել է նրան, իսկ ոստիկանների հրամանատար Տեր-Պողոսյանի գալուց քիչ առաջ, գետնին ընկած վիճակում նկատել է, որ 15 ոստիկան հարվածում են գետնին ընկած Արտակին: Նկատել է նաև ոչ մեծ թվով մարդկանց, ոստիկանական ավտոմեքենաներ, իրարանցում, իսկ երբ Տեր-Պողոսյանն օգնել և ոտքի է հանել իրեն, մյուս ամբաստանյալներին չի տեսել, սակայն փաստ է, որ Սարգիս Գևորգյանն ու Դավիթ Քիրամիջյանը նույնպես գտնվել են դեպքի վայրում:
Ոստիկանների հրամանատար Տեր-Պողոսյանի գալուց հետո նրա պահանջով, բոլորը հանդարտվել են և երբ շատ հաշտ զրուցելիս է եղել, հանկարծ նորից սկսվել է քաշքշոց: Հավանաբար ոստիկաններն իրենց բերման ենթարկելու վերաբերյալ հրաման են ստացել, քանի որ դրանից հետո իրեն քարշ տալով տարել են դեպի ոստիկանական ավտոմեքենան:
Ամեն ինչ շատ արագ է կատարվել ու թեև իր մոտ ամեն ինչ հստակ չի տպավորվել, սակայն ոստիկաններին չի դիմադրել, չնայած հնարավոր է, որ իր անհամաձայնությունը հայտնած լինի նրանց և չցանկանա գնալ նրանց հետ:
Ավտոմեքենայում իրեն նստեցրել են հետևի նստատեղին, որտեղ իրենից բացի նստեցրել են նաև Վահագն Գևորգյանին և նստել են ևս երկու ոստիկան: Նեղվածքի պատճառով ինքը համարյա նստած է եղել ոստիկան Տիգրան Ավետիսյանի գրկին: Ավտոմեքենայում իր վրա տեղացել են հայհոյանքներ և հարվածներ, հարվածողը եղել է մեկը և չի կարող ասել, թե նա ինչու է հարվածել իրեն: Տիգրան Ավետիսյանը, երկու ձեռքով բռնելով իր պարանոցը, ամբողջ ճանապարհին խեղդել է իրեն, որի պատճառով չի կարողացել խոսել կամ գլուխը շարժել և հազիվ է շնչել: Ինչոր մեկն ասել է, որ նա խեղդում է իրեն, և Տ.Ավետիսյանը Մաշտոցի պողոտայի շուկայի մոտ մի փոքր թուլացրել է սեղմվածքը: Չնայած դրան, երբ իջեցրել են ոստիականության Կնետրոնականի բաժնում, շատ վատ է զգացել և մի կերպ է շնչելիս եղել:
Չի ժխտում և հավանական է համարում Տիգրան Ավետիսյանին իր կողմից գլխով, մարմնական վնասվածք պատճառելը, բայց նման դիտավորություն և միտում չի ունեցել, հնարավոր է, որ դա տեղի ունեցած լինի ավտոմեքենայի կտրուկ արգելակման պահին, քանի որ նրա գրկին է եղել, կամ միգուցե փորձել է ազատվել նրա ձեռքերից և իր շարժումների հետևանքով վնասված լինի նրա քիթը: Չի բացառվում նաև, որ ինքը որևէ կապ չունենա դրա հետ, և նրա քիթն ուղղակի մնացած լինի ավտոմեքենայի դռան տակ:
Այն, որ Տիգրան Ավետիսյանի քիթը վնասվել է, իմացել է ոստիականության բաժնում, սակայն նույն բաժնում տեսել է վերջինիս, նա հանգիստ քայլելիս է եղել և որևէ վնասվածք չի ունեցել:
Ոստիկանության Կենտրոնականի բաժնի մուտքի մոտ Կարեն անունով օպերլիազորը հարվածել է իրեն և գցել գետնին, երբ պահանջել է, որ փաստաբանը ներս մտնի: Հետագայում բաժնում, նա ոտքով հարվածել է իր ոտքին, իսկ բաժնի երկրորդ հարկում նույն անձը բռնություն է գործադրել հատակին ընկած Արտակ Կարապետյանի հանդեպ:
Ոստիկանության բաժնում, երբ փորձել են իրենց առանձնացնել միմյանցից, խոսքերով դիմադրել են և թույլ չեն տվել դա: Իսկ երբ իրենց սկսել են քարշ տալով տանել երկրորդ հարկ, դիմադրել են, սակայն ոչ ինքը և ոչ էլ իր ընկերները չեն հայհոյել և ոստիկանության բաժնի գույքը չեն վնասել:
Ոստիկանության բաժնում լվացվելիս վերնաշապիկը հանելու ժամանակ, տեսել է, որ այն արյունոտված է: Լվացվելիս իր հետ են եղել ոստիականության Կենտրոնականի բաժնի փոխոստիկանապետ Արայիկ Պետրոսյանն ու հերթապահ մասի ոստիկան Սերժիկ Սարգսյանը, և Ա.Պետրոսյանն է վերցրել իր վերնաշապիկն ու լվացվելուց հետո չի վերադարձրել: Որևէ մեկին չի կարողացել համոզել, որ վերնաշապիկով է եղել: Որոշ ժամանակ անց օպերլիազոր Արմանն իրեն մեկ ուրիշ վերնաշապիկ է տվել և հետագայում հասկացել է ու հիմնավոր է համարում իր այն կասկածը, որ վերնաշապիկը ոստիկաններն են անհետացրել, որպիսզի հետքերը թաքցնեին, քանի որ դրա վրա եղել է իր արյունը:
ՀՀ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի դատաքննությամբ ամբաստանյալ Ա.Կարապետյանը, իրեն մեղավոր չճանաչելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով ու ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդ-վածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքում, ըստ էության ցուցմունք է տվել առ այն, որ չի կատարել իրեն վերագրվող արարքները:
Ամբաստանյալ Ա.Կարապետյանի ցուցմունքի համաձայն 2011թ. օգոստոսի 9-ին ժամը 20-ի սահմաններում, Տիգրան Առաքելյանի հետ զբոսնելիս Խնկո Ապոր գրադարանի մոտ, Տ.Առաքելյանը հանդիպել է իր երկու ընկերոջը, որոնց լավ չճանաչելու պատճառով բարևել է ու շարունակել է քայլել: Հասնելով բնակելի շենքի անկյունային հատվածին նկատել է երկու ոստիկանի և երկու քաղաքացու: Ոստիկանները մեջքով դեպի իրեն են կանգնած եղել ու քանի որ Տիգրանին է սպասելիս եղել, ակամայից իրեն հետաքրքրել է նրանց խոսակցությունը, քանի որ լսել է, որ նրանցից մեկն ասում է արա, որ ձեզ ասում եմ գնա դրանց կանչի, ինչի չես գնում կանչես: Փաստորեն ոստիկաններն ինչ-որ ժարգոնային լկտի խոսակցություն էին վարում, իսկ նրանց դիմաց կանգնած 19-20 տարեկան երիտասարդ տղաների վախն ակնհայտորեն զգացվում էր, որովհետև նրանք կմկմալով ասում էին բայց ինչի պիտի գնամ կանչեմ, որին կրկին հետևել է ոստիկանների արա, որ քեզ ասում ենք, լեզվիտ մի տուր, պահանջը, և նրանցից մեկը, ձեռքը տանելով այդ երիտասարդների գրպանները, ասել է հանի տեսնենք գրպաններտ ինչ կա: Երիտասարդները վախեցած գրպաններից հանել են մի քանի հազար դրամ ու էլի ինչ-որ իրեր: Այդ ժամանակ միջամտել է և հարցրել, թե ինչում է խնդիրն ու ինչու են երիտասարդների հետ <<արա-ով>> խոսում: Ոստիկանները, շրջվելով և տեսնելով իրեն, զարմացած հարցրել են, թե ով է ինքը և ասել են, որ խուզարկություն են կատարում: Նրանց ասել է, որ ՀՀ քաղաքացի է, տվյալ պահին անցորդ և խնդրել է թույլ տալ իրեն որպես ընթերակա, մասնակցել խուզարկությանը: Նաև ասել է, թե ինչու են փորձում իրենց շահերի համար երիտասարդներին շահագործել և ինչու են խուզարկություն կատարում: Երևի չհասկանալով, թե ընթերական ինչ է, ոստիկանները չեն պատասխանել իր այդ հարցին, իսկ երբ իրենց է մոտեցել Տ.Առաքելյանը և բարևել ու հարցրել, թե ինչ խնդիր կա, ոստիկանները, տեսնելով նրան, մեկը մյուսին ասել է արա, սրանք լևոնական են: Տիգրանն ասել է, թե ինչ լևոնականի մասին է և հարցրել է, թե ինչու չեն պատասխանում իր բարևին, որին նրանք պատասխանել են, որ իրենք շատ են լկստվել, և նրանցից մեկը ձեռքով հարվածել է Տիգրանի կրծքավանդակին: Հարվածից հետ գնալով Տիգրանը կպել է ճանապարհի եզրաքարին (բորդյուրին) և ընկել գետնին: Կռանալով, ցանկացել է օգնել Տիգրանին և այդ ընթացքում ոստիկանները, հավանաբար, ռադիոկապ են հաստատել և վազքով մոտեցել է ոստիկանական վաշտը, հարվածել են իրեն և չեն թողել, որ կանգնի: Շատ կարճ ժամանակում շատ ոստիկաններ են հայտնվել, նկատել է նաև իրենց հինգ ընկերներին, ովքեր փորձել են օգնել իրենց, քանի որ գետնին ընկած է եղել և չի կարողացել վերկենալ: Հիշում է, որ Արեգին նույնպես պառկեցրել են գետնին, իսկ ձեռնաշղթաներն անցկացնելու ժամանակ, ակնհայտ լկտի ձևով փորձել են ցավեցնել: Չգիտի, թե ինչ է եղել իրեն քաշ տալու ոստիկանների նպատակն, քանի որ չի դիմադրել: Երբ իրեն միայնակ բերման են ենթարկել ոստիկանության բաժին, <<կարմիր բերետավորները>> հերթապահ մասից էլի փորձել են հայհոյանքներ տալ: Հետո բերել են տղաներին, ովքեր վատ վիճակում են եղել, շորերը ճղած, արյունոտ: Պահանջել են բժիշկներ, ովքեր եկել են մոտ երկու ժամ հետո: Ոստիկանության բաժնում փորձել են իրենց առանձնացնել և տանել 2-րդ հարկ, սակայն իրենք հրաժարվել են և ասել, որ մինչև փաստաբան չունենան, հրաժարվում են որևէ գործողության մասնակցել: Երկրորդ հարկում չի հիշում, թե ով իրեն <<գողացել>> և մտցրել է սենյակ, քաշելով հակառակ իմ կամքի, պառկեցրել է պատի տակ, նստել վրան ու հարվածել գլխին ու կոնքերին ասելով արա դու ինձ լավ չես ճանաչում, դեմքիս նայիր, որ լավ հիշես: Երբ ներս են մտել ինչ-որ բարձրաստիճան ոստիկան և տղաները սողալով փախել է:
Ինչպես Խնկո Ապոր գրադարանի մոտ, այնպես էլ ոստիկանության բաժնում որևէ ոստիկանի չի հայհոյել կամ հարվածել, Դավիթ Մելիքյանի ուսադիրը և տարբերանշանը չի պոկել, բռնություն չի գործադրել, քանի որ նման հնարավորություներ չի ունեցել, միայն հայհոյել է իրեն ծեծող օպեր Կարենին: Նաև չի նկատել, որ ընկերները հարվածեն ոստիկաններին կամ քաշքշեն նրանց, մինչդեռ ոստիկանները, ովքեր 30 հոգուց ավել են եղել, ծեծել են իրենց:
Ոստիկանության բաժնում տեսել է իր ընկերներ Տիգրան Առաքելյանին, Սարգիս Գևորգյանին, Դավիթ Քիրամիջյանին, Արեգ Գևորգյանին, Սահակ Մուրադյանին, ովքեր լավ վիճակում չեն եղել և բժշկական օգնություն են խնդրել: Առաջին հարկում ոստիկաններն իրեն և իր ընկերներին չեն հայհոյել, իր ներկայությամբ իր ընկերները նույնպես չեն հայհոյել, հերթապահ մասում տեսել է Տիգրան Առաքելյանի արյունոտված վերնաշապիկը, որը չի կարող ասել, թե ինչպես է անհետացել և ինչպես է նրա հագին մեկ այլ վերնաշապիկ հայտնվել:
Ոստիկանության բաժնում գույք չի եղել, որ վնասեին, ոտքերով գույքին կամ պատերին չեն հարվածել, աթոռներ չեն շրջել, ոչինչ չեն վնասել:
Ինչ վերաբերվում է մեղադրանքում նշված շան վերաբերյալ պատմությանը, ապա դա ճիշտ չէ որևէ շուն չի եղել:
ՀՀ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի դատաքննությամբ ամբաստանյալ ամբաստանյալ Ս.Գևորգյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդ-վածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել` պատաճառաբանելով, որ չի կատարել իրեն վերագրվող արարքները:
Ամբաստանյալ Ս.Գևորգյանի ցուցմունքի համաձայն 2011թ. օգոստոսի 9-ին ընկերների հետ Կարապի լճի հարակից տարածքում զբոսնելիս <<Ռիչ>> սրճարանի մոտ, նկատել է, որ բոլոր ճանապարհներից ոստիկանական ուժեր են կենտրոնանում Խնկո Ապոր գրադարանի մոտ, և նշված հատվածում հսկայական աղմուկ է բարձրացել, ոստիկանները գոռալով իրար են կանչել: Շատ քաղաքացիների նման իրենք էլ շտապել են վերը նշված ուղությամբ, և Խնկո Ապոր գրադարանի մայթին նկատել է շուրջ 30 ոստիկանի ու Տիգրան Առաքելյանին, ում գետնին գցած հարվածելիս են եղել ոստիկանները: Նկատել է նաև Արտակ Կարապետյանին, ում տապալել են գետնին և այդ պահին իրենց էլ ոչինչ չի մնացել, քան գնալ այնտեղ: Վազելով մոտեցել են ոստիկաններին և բղավել նրանց վրա: Բղավելով պահանջել է, որ նրանք դադարեցնեն ապօրինությունն ու բռնությունը, սակայն նրանք ուղղակի շրջվել և հայհոյել են իրենց ու հրել դեպի փողոց: Երբ մոտեցել են ոստիկանների հրամանատարները` Արթուր Տեր-Պողոսյանը և Սամսոն Ղարիբյանը, իրավիճակը մի քիչ հանդարտվել է և տղաներից մի քանիսն սկսել են զրուցել նրանց հետ: Սակայն հետևում էլի խառը վիճակ է եղել, Տիգրան Առաքելյանին ու Արտակ Կարապետյանին շարունակել են քաշքշել և հարվածել: Ինքն էլ է մոտեցել Սամսոն Ղարիբյանին և ասել, որ նա հանգստացնի իր ենթականերին, որովհետև ուղղակի խուլիգանություն են կատարում և անիմաստ ծեծի ենթարկում տղաներին: Նա ասել է լավ, ընդունել է, որ <<բերետավորները>> անհավասարակշիռ վիճակում են և հրել է նրանցից մի քանիսին: Դրանից հետո Տեր-Պողոսյանի գլխավորությամբ բոլորն անսպասելիորեն հարձակվել են իրենց վրա, առանձրացրել են իրենց, Դավիթ Քիրամիջյանին տապալել են գետնին և նույն կերպով շարունակել են Տիգրանի ու Արտակի նկատմամբ բռնությունը: Հետո տեսել է եղբորը` Արեգ Գևորգյանին, ում Խնկո Ապոր գրադարանի աստիճանների մոտ գցել են գետնին և 5-6 ոստիկաններով ոտքերով ու ձեռքերով հարվածել են նրան: Այդ ժամանակ մոտեցել է նրանց և բղավելով հանգստության կոչ է արել: Լսել է, որ նրանցից մեկն ասել է հերիք ա, էլ մի հարվածեք, մյուսը, թե էս լևոնականներին սենց ա պետք, իրենց քիչ է: Դրանից հետո իրեն ու եղբորը նստեցրել են <<Հունդայի>> մակնիշի ավտոմեքենան և ճանապարհին իրենց հետ ավտոմեքենան նստած ոստիկաններից բարձրահասակն անընդհատ հայհոյել է իրենց, իսկ <<Պրոսպեկտի>> շուկայից սկսած սկսել է հարվածել իրենց, այդ թվում նաև մահակով: Առանց հակադարձ ուժ գործադրելու փորձել են ամեն կերպ պաշտպանվել փակելով դեմքերն ու գլուխները, իսկ երբ հասել են ոստիկանության բաժին, նույն ոստիկանը, այլ ոստիկանների հետ միասին հայհոյելով և հարվածելով, իրենց մտցրել են հերթապահ մաս, որտեղ են եղել բոլոր տղաները: Նկատել է գետնին պառկած, արյունոտված, ճղած շապիկով Տիգրան Առաքելյանին, ում գլխավերևը հավաքված են եղել <<բերետավորներ>> և քիթը կոտրած ոստիկանը, ով իր գործողությունների նկատմամբ վերահսկողությունը կորցրած, բղավելով և հայհոյելով ասել է օրենքից եք խոսում, տեսեք ձեզ ինչ ենք անելու, հերիք եղավ: Տղաները բոլորը հայտարարել են, որ չեն հավատում ոստիկանական համազգեստ կրող, սակայն իրենց ահաբեկող և ծեծի ենթարկողներին ու չեն համաձայնվել բաժանվել իրարից: Դրանից հետո հերթապահ մաս են մտել քրեական հետախուզության աշխատակիցները, քաղաքացիական հագուստով օպերները, իրենց վերադասի Գրիգոր Ամիրխանյանի գլխավորությամբ, և ականատես են եղել կիրառվող բռնությանը: Նրանք <<բերետավորներին>> հանել են դուրս և հանգստացրել, սակայն վերջիններիցս ոմանք մուտքի մոտից սկսել են հայհոյել իրենց:
Տիգրան Առաքելյանը չափազանց վատ վիճակում սկսել է փսխել հերթապահ մասում, մյուս տղաները գանգատվել են, որ չեն կարողանում քայլել և հավանաբար ուղեղի ցնցում ունեն: Պահանջել են շտապօգնություն կանչել և երբ այն ուշացել է, սկսել է բղավել ոստիկանի վրա ասելով, որ եթե Տիգրան Առաքելյանին ինչ-որ բան պատահի, նրանք պետք է պատասխանատվություն կրեն: Դրանից հետո եկել է շտապօգնությունը, ինչպես նաև ոստիկանապետը և Երևան քաղաքի փոխոստիկանապետը, ովքեր ասել են, որ պետք է առանձնացնեն իրենց, որպեսզի գործողություններ կատարվեն: Սակայն իրենք չեն համաձայնվել և ասել են, որ չեն վստահում նրանց ու չեն առանձնանա, քանի դեռ ներս չի եկել իրենց փաստաբանը: Վերջինս երկար ժամանակ չի կարողացել ներս մտնել ոստիկանություն և բաժին է մտել միայն այն ժամանակ, երբ բոլորով կանգնել են միջանցքում ու հայտարարել, որ քանի դեռ փաստաբանը ներս չի եկել, չեն շարժվելու որևէ տեղ: Երբ բոլորով բարձրացել են երկրորդ հարկ, օպերները փորձել են առանձնացնել իրենց, սակայն թև-թև մտնելով թույլ չեն տվել դա: Երբ խոսելիս են եղել ոստիկանապետի հետ, Կարեն կոչված մարդ ծեծող օպերն Արտակին առանձնացրել է աշխատասենյակներից մեկում, ինչը տեսնելով գնացել են այնտեղ և մոտ հինգ րոպե անց Արտակին դուրս են հանել: Արտակն ասել է, որ Կարենը ծեծել է իրեն, իսկ Կարենն սկսել է հայհոյել և ասել, որ լավ եմ արել ծեծել եմ: Այդ պահին ինքն էլ է հայհոյել որպես սթափեցնող մի բան, բայց նա չի սթափվել և ավելի է կատաղել: Դրանից հետո իրենց տարել են պրոֆիլակտիկայի սենյակ, որտեղ վիճաբանություն է եղել օպերների հետ, քանի որ նրանք փորձել են իրենց ուժով մտցնել նշված սենյակ: Նշված սենյակում եղել է սեղան, աթոռ, որոնք կարող է օպերների վայրենի շարժումների` ձեռքով, ոտքով խոսելու արդյունքում, ընկած լինեն, որոնք իրենք փորձել են ուղղել, բայց նրանք թույլ չեն տվել:
Միջադեպի ժամանակ ինչպես ինքը, այնպես էլ իր ընկերներից որևէ մեկը չեն հայհոյել և չեն հարվածել ոստիկաններին, մինչդեռ նրանք հայհոյել ու հարվածել են իրենց:
Չի տեսել, որ Արտակ Կարապետյանը որևէ ոստիկանի հարվածի կամ ուսադիրը պոկի:
Եթե խախտվել է հասարակական կարգը, ապա դա կատարվել է ոստիկանների կողմից:
Ոստիկանության բաժնում չի տեսել, որ իր ընկերներից մեկը գույքին հարվածի կամ փչացնի:
Ոստիկանին մայր հայհոյելու իր վարքագիծը չի դատապարտում, քանի որ այդ պահին այն անհրաժեշտ է եղել, որպեսզի նա սթափվի:
Ոստիկանների գործողություններն ուղղված են եղել հասարակության դեմ, ակնհայտ ճնշում և սպառնալիք է եղել հասարակության յուրաքանչյուր ներկայացուցչի նկատմամբ, և հասարակության հանգիստը Խնկո Ապոր գրադարանի մոտ խախտվել է մոտ 20-30 րոպե:
ՀՀ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի դատաքննությամբ ամբաստանյալ Դ.Քիրամիջյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով առաջադրված մեղադըրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել, պատաճառաբանելով, որ չի կատարել իրեն վերագրվող արարքները:
Ամբաստանյալ Դ.Քիրամիջյանի ցուցմունքի համաձայն 2011թ. օգոստոսի 9-ին, երբ ընկերների հետ զբոսնելով Հյուսիսային պողոտայից բարձրացել են դեպի <<Կարապի լիճ>>, լսել են ազդանշանային ձայներ և բոլորով` ինքը, Սարգիսը, Արեգը, Սահակը և Վահագը, գնացել են Խնկո Ապոր գրադարանի մոտ, որտեղ արդեն բազմություն շատ ոստիկաններ և սովորական քաղաքացիներ են եղել հավաքված: Նկատել է նաև լուսանկարահանումներ կատարող մարդկանց: Դրանից հետո տեսել է Տիգրանին, ով ընկած է եղել գետնին, իսկ նրա շուրջը երեք ոստիկան են եղել, որոնցից մեկը Տիգրանին հարվածել է ոտքերով: Երբ որ ոստիկանները նկատել են իրենց լսել է նրանց արձագանքները. <<լևոնականները եկան>>: Իր կարծիքով դա իրենց ուղղված թշնամանք է եղել և այդ պահից սկսած իրենք ոչ մի գործողություն չեն արել: Միակ գործողությունը եղել է այն, որ պահանջել են Տիգրանին չհարվածել: Իր համար պարզ է եղել, որ նրանք Տիգրանին բերման ենթարկելու ցանկություն չեն ունեցել, քանի որ նման ցանկության դեպքում նրան ուղղակի կբարձրացնեին ու կտանեին: Դրանից հետո ոստիկանները սկսել են հրել իրենց և չեն կարողացել մոտենալ Տիգրանին ու փորձել բարձրացնել նրան: Երբ մոտեցել է Սամսոն Ղարիբյանը, մի պահ հաջողվել է ինչ-որ իրավիճակ ստեղծել, որ շատ լարված չլիներ: Վերջինս ասել է, որ բոլորին կարգի կհրավիրի և այդ ամենը Տիգրանի հետ չի շարունակվի: Այդ պահին դեպքի վայրում գտնվող աղջիկներին, որոնց ոստիկանները հրել և հայհոյանքներ են տվել, իջեցրել է <<Պասկուչի>> սրճարանի մոտ, իսկ երբ վերադարձել է, ոստիկանները միանգամից վրա են եկել, սկսել են հրել և հարվածել, ու դա շատ արագ է տեղի ունեցել: Հիշում է <<կարմիր բերետավորներից>> Հայկին, ով կոնկրետ իր հետ է զրուցել և շփվել, բայց նրա հետևում գտնվող ոստիկանը հարվածել է իրեն: Ստեղծված թեժ իրավիճակում նկատել է, որ հարվածել են Արեգին և Վահագնին, Վարուժան Գասկասյանն իրեն քաշել է գրադարանի մոտ, և ոստիկանները կոշիկներով հարված են իր դեմքին ու մեջքին: Վարուժան Գասկասյանը, ինչպես իմացել է հետո, առանց որևէ պահանջի և բան ասելու ուղղակի իրեն օդի մեջ բռնած տարել է Սայաթ-Նովայի փողոցի կողմ, որպեսզի նստեցնի այնտեղ կանգնած իրենց ավտոմեքենան: Այդ պահին հարվածից ընկել է գետնին և գլուխը հարվածել է ասֆալտին: Երբ Վարուժանն իրեն նստեցրել է ավտոմեքենան, մոտեցել է Հայկը և երկու անգամ հարվածել իր գլխին: Երբ իր և Սահակի ձեռքերին ձեռնաշղթաներ են եղել, փորձել են հարվածել նաև Սահակին, բայց հարվածը նրան չի հասել: Ճանապարհին իրենց ոստիկանության բաժին տանելիս, Սահակի հետ խնդրել են արձակել շատ ամուր ձգված ձեռնաշղթաները, սակայն վերջինիս և իր մեջտեղում նստած ոստիկանը հարվածել են Սահակի դեմքին, նրանք սպառնացել են, ասելով կհասնենք բաժին, կտեսնեք ձեր հալը ինչ է լինելու: Երբ հասել են ոստիկանության բաժնի մոտ, որտեղ հավաքված են եղել լրագրողներ, ոստիկաններից մեկն ասել է, որ իրենց հագիստ, առանց ծեծելու մտցնեն բաժին, որպեսզի արտառոց բան չերևա: Բաժնի միջանցքում նկատել է շատ ոստիկանների, իսկ հերթապահ մասում մինչ այդ բերման ենթարկված իր ընկերներին: Ոստիկանները, մոտենալով հերթապահ մասի պատուհանին, հայհոյել են իրենց և նրանց կողմից կատարվել է տեսանկարահանում: Նրանց մեջ է եղել նաև Տիգրան Ավետիսյանը, ում մասին ասել են, որ քիթը կոտրվել է: Նկատել է նաև Արթուր Տեր-Պողոսյանին, ով մերթընդմերթ մտել է հերթապահ մաս, այդ սադրանքների ընթացքում ինչ-որ բան է ասել և դուրս եկել: Երբ մտել է հերթապահ մաս, Տիգրանն ընկած է եղել գետնին` համարյա ուշագնաց վիճակում: Քանի որ լուսանկարել է Տիգրանին, չի հետևել, թե ով է հայհոյում: Լվացվելիս նկատել է, որ դեմքը վնասված է` արյունոտ:
Բաժնում բոլորով փաստաբան և շտապօգնություն են պահանջել, սակայն 40 րոպեից ավելի նրանց չեն տեսել: 40 րոպե անց, երբ ոստիկանության բաժնի պետն իջել է ներքև, արդեն եկած են եղել բժիշկներն ու իր, Տիգրանի և շատերի մոտ ուղեղի ցնցում են արձանագրել: Ոստիկանության պետն իրենց համոզել է, որ առանձին սենյակներ գնան, սակայն հրաժարվել են, քանի որ իրենց համար պարզ է եղել, որ քննության հետ կապված ոչինչ տեղի չի ունենալու:
Երկրորդ հարկ բարձրանալիս Կարենը հրել, հարվածել և հայհոյել է իրեն: Երկրորդ հարկում ոստիկաններն անընդհատ փորձել են իրենց առանձնացնել տարբեր սենյակներում, և այդ ընթացքում նկատել է, որ Արտակը չկա: Սենյակներից մեկից ձայներ լսելով գնացել է դեպի այդ սենյակ, տեսել է Կարենին և այլ ոստիկանների, գոռոցներ է լսել և իր համար պարզ է դարձել, թե ինչ է տեղի ունենում: Դրանից հետո, չկարողանալով իրենց առանձնացնել, իջեցրել են առաջին հարկ, մտցրել մի սենյակ, որտեղ առգրավել են իրենց բջջային հեռախոսները: Չորս կամ ավելի ժամ հետո իրենց բռնի ուժով տարել են քննիչների մոտ, և հիշում է, որ հարվածել ու մի կողմ են հրել նաև իրենց փաստաբան Վահեին, որից հետո իրեն բարձրացրել են երկրորդ հարկ ծալելով ձեռքերը:
Անձամբ որևէ ոստիկանի չի հարվածել, չի նկատել, որ ոստիկանի համազգեստից քաշեն, ուսադիր պոկեն կամ գլխարկ վայր ընկնի: Իր և ընկերների կողմից գործողություն չի եղել, պահանջ է եղել, որ Տիգրանի հետ չանեն այն, ինչ անում են: Համաձայն է Սարգիսի հետ, որ իրենց ոչ թե բերման են ենթարկել, այլ առևանգել են ոչինչ չբացատրելով, հարվածելով և գետնին գցելով:
<<Կարմիր բերետավորներ, այ կալաբոկներ>> արտահայտություն չի լսել:
Իր ճակատի վնասվածքը ոչ թե ոստիկանի կողմից իր նկատմամբ բանեցված հնարքի, այլ նրա կողմից իրեն գետնին գցելու և շատ ուժեղ <<բորդյուրին>> կպնելու կամ ոտքով իրեն խփելու հետևանք է:
Ոստիկանների կողմից բազմաթիվ հայհոյանքներ է լսել դեպքի վայրում, ոստիկանների հետ որևէ թշնամական հարաբերություն չի ունեցել, դեպքի վայրում ոստիկանի ընկած գլխարկ չի տեսել:
ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցների համակցությամբ քննության առնելով ամբաստանյալների` Ընդհանուր իրավասության դատարանի և ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանի դատաքննությունների ընթացքում տրված ըստ էության նույնաբովանդակ ցուցմուքնները, դրանք գնահատելով թույլատրելիության, վերաբերելիության, ապացույցների ողջ համակցությունը` քրեական գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալների ցուցմունքները արժանահավատ չեն, մտացածին են, նպատակ են հետապնդում խուսափել քրեական պատասխանատվությունից և պատժից, ինչպես նաև` փոխադարձ պաշտպանության տակ վերցնել միմյանց:
Ամբաստանյալներ Տիգրան Սամվելի Առաքելյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով ու ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով, Արտակ Վոլոդյայի Կարապետյանի կողմից` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով ու ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով, Սարգիս Ռուբենի Գևորգյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով, Դավիթ Հայկազի Քիրամիջյանի կողմից` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով նախատեսված հանցանքները կատարելը և նրանց մեղքը հիմնավորված, իսկ ցուցմունքները, պատճառաբանությունները հերքված են քրեական գործով ձեռք բերված հետևյալ ապացույցներով.
Տուժող, ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության ՊՊԾ գնդի 3-րդ հատուկ գումարտակի 1-ին վաշտի 1-ին դասակի ոստիկան, Դավիթ Մելիքյանի ցուցմունքի համաձայն` 2011թ. օգոստոսի 9-ին ժամը 21-ի սահմաններում, նույն գումարտակի ոստիկան Վոլոդյա Գրիգորյանի հետ ծառայություն իրականացնելիս Երևան քաղաքի Տերյան փողոցի 42-րդ շենքի մոտակայքում՝ Խնկո Ապոր գրադարանի դիմաց, նկատել են մի երիտասարդի, ով զբոսնելիս է եղել <<Պիտբուլ>> ցեղատեսակի շան հետ։ Քանի որ շունը եղել է մարտական և չի ունեցել դնչկալ, մոտեցել են նշված երիտասարդին ու բացատրել, որ չի կարելի այդպիսի մեծ շանն առանց դնչկալի բերել հասարակական վայր: Երիտասարդը, ընդունելով նկատողությունը, ներողություն է հայտնել և շան հետ հեռացել է: Նույն պահին լսվել է. <<այ կարմիր բերետավորներ, հերիք չի մարդկանց կյանքն ուտեք, ինչու չեք թողնում հանգիստ զբոսնեն>>, <<հերիք չի մարդկանց խանգարեք այ բերետներ, այ կարմիր գլխարկներ, ինչու եք մարդկանց անդորրը խանգարում>>: Շրջվելով, տեսել են նշված արտահայտություններով իրենց մոտեցող ամբաստանյալներ Տիգրան Առաքելյանին և Արտակ Կարապետյանին, որոնց ճանաչել են դեմքով հանրահավաքներից: Նրանք, մոտենալով իրենց, պահանջել են ներկայանալ և հարցրել են, թե ինչու են մարդկաց դիտողություն անում: Փորձելով կոնֆլիկտի մեջ չմտնել նրանց հետ, ներկայացել են որպես ոստիկաններ, ասել են, որ ոչ թե խանգարում են, այլ մարդկանց անդորրն են ապահովում, որ նրանք կարողանան հանգիստ զբոսնել, և հարցրել են, թե ինչու են նրանք իրենց նման կերպ պահում: Ամբաստանյալ Տ.Առաքելյանը, դիմելով իրենց, ասել է դուք ինչ միլիցա եք, դուք քյառթու կուռաժիտ եք լինում: Դրանից հետո նրանք սկսել են քաշքշել, հարվածել և հայհոյել իրենց: Փորձել են կարգի հրավիրել նրանց, սակայն նրանք չեն ենթարկվել, և ամբաստանյալ Տ.Առաքելյանը բռունցքով հարվածել է իր պարանոցին ու պատճառել մարմնական վնասվածք, իսկ ամբաստանյալ Ա.Կարապետյանը քաշել պոկել է իր ուսադիրն ու կրծքավանդակի հատվածում ամրացված տարբերանշանը, այնուհետև քաշքշուկի ընթացքում, գլխարկի վրա ամրացված զինանշանը: Տեսնելով, որ իրավիճակն անկառավարելի է դառնում, կապի միջոցով օգնություն են խնդրել, և պարեկային ավտոմեքենայի գալուն պես ամբաստանյալներին են միացել մոտ 5 երիտասարդ, ովքեր նույնպես սկսել են իրենց վիրավորել, հայհոյանքներ տալ, քաշքշել ու հարվածել: Նրանցից մեկը ոտքով հարվածել է Վոլոդյա Գրիգորյանի որովայնին, որի պատճառով վերջինս վայր է ընկել, իսկ ամբաստանյալ Ա.Կարապետյանը հարվածել է իր պարանոցին:
Օգնության հասած ոստիկանները նույնպես փորձել են կարգի հրավիրել ամբաստանյալներին և նրանց ընկերներին, սակայն նրանք չեն ենթարկվել իրենց օրինական պահանջներին, շարունակել են քաշքշել, հարվածել և հայհոյել: Նրանք նաև կոչերով դիմել են ժողովրդին` իրենց միանալու և կարմիր բերետավորների վերջը տալու համար: Քանի որ իրավիճակը գնալով սրվել է, գումարտակի հրամանատար Արթուր Տեր-Պողոսյանը հրամայել է առավել ակտիվներին բերման ենթարկել ոստիկանության բաժին, և միջադեպի մասնակիցներից առավել ագրեսիվ վարքագիծ դրսևորած 7 երիտասարդի ամբաստանյալներին և նրանց ընկերներին, նստեցրել են պարեկային ավտոմեքենաներն ու բերման ենթարկել ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին, որտեղ նրանք շարունակել են նույն վարքագիծը սեռական բնույթի հայհոյանքներ են տվել ոստիկանների հասցեին, ոտքերով հարվածել են պատերին, հարվածել և շրջել են աթոռներ ու սեղաններ խանգարելով ոստիկանության բնականոն աշխատանքը: Բերման ենթարկվածներից շատ ակտիվ է եղել ամբաստանյալ Տ.Առաքելյանը, ում հագին եղած վերնաշապիկը արյունոտված է եղել: Նրա դեմքին որևէ վնասվածք չի տեսել, սակայն մյուս ոստիկաններից տեղեկացել է, որ նա ճանապարհին կոտրել է իրեն բերման ենթարկող ոստիկանի Տիգրան Ավետիսյանի քիթը:
Ոստիկանության բաժնում նույնպես փորձել են հանդարտեցնել ամբաստանյալներին և նրանց ընկերներին, սակայն նրանք ակտիվորեն շարունակել են սեռական բնույթի հայհոյանքներ հնչեցնել ոստիկանության հասցեին:
Խնկո Ապոր գրադարանի մոտ ամբաստանյալների և նրանց ընկերների խուլիգանական գործողությունները տևել են մոտ 25 րոպե, այդ ընթացքում հավաքվել են շատ մարդիկ, ամբաստանյալներին ոստիկանները չեն հարվածել, չեն հայոհյել, իսկ ամբաստանյալ Տ.Առաքելյանին գետնին ընկած չի տեսել, քանի որ նման բան չի եղել:
Տուժող ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության ՊՊԾ գնդի 3-րդ հատուկ գումարտակի 1-ին վաշտի 1-ին դասակի ոստիկան, Վոլոդյա Գրիգորյանի նույնաբովանդակ ցուցմունքի համաձայն 2011թ. օգոստոսի 9-ին ժամը 21-ի սահմաններում, Խնկո Ապոր գրադարանի մոտ ամբաստանյալների և նրանց ընկերների կողմից կատարված խուլիգանական գործողությունների ընթացքում խանգարվել է մարդկանց հանգիստը, շրջակա սրճարանների աշխատանքը, ամբաստանյալները սեռական բնույթի հայհոյանքներ են տվել, քաշքշել և հարվածել են իրենց և ռադիոկապով իր խնդրանքով օգնության եկած մյուս ոստիկաններին, հավաքված բազմությանը կոչեր են արել միանալ իրենց: Ընդ որում, ամբաստանյալ Տ.Առաքելյանը բռունցքով հարվածել է իր հետ վերը նշված հատվածում ծառայություն իրականացնող Դ.Մելիքյանի դեմքին, ամբաստանյալ Ա.Կարապետյանը քաշել և պոկել է նրա ուսադիրն ու զինանշանը, իսկ ամբաստանյալ Ս.Գևորգյանը ոտքով հարվածել է իր որովայնին, որի հետևանքով վայր է ընկել: Վերջինս նաև ճանկռվածքներ է պատճառել իր պարանոցի հատվածում:
Ամբաստանյալները չեն ենթարկվել ինչպես իրենց, այպես էլ օգնության հասած ոստիկանների օրինական պահանջներին, և բերման ենթարկվելուց հետո նույն վարքագիծը շարունակել են դրսևորել ոստիկանության Կնետրոնականի բաժնում սեռական բնույթի հայհոյաքներ տալով, ոտքերով հարվածելով պատերին և գույքին:
Իր և Դ.Մելիքյանի կողմից որևէ խուզարկություն չի կատարվել, ինչպես ինքը, այնպես էլ մյուս ոստիկանները չեն հայհոյել և հարվածել ամբաստանյալներին ու նրանց ընկերներին, նրանցից որևէ մեկը չի ընկել գետնին:
Տուժող ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության ՊՊԾ գնդի 3-րդ հատուկ գումարտակի 2-րդ վաշտի 1-ին դասակի ոստիկան, Վարուժան Գասկասյանի ցուցմունքի համաձայն 2011թ. օգոստոսի 9-ին ժամը 21-ի սահմաններում, գումարտակի հրամանատար Արթուր Տեր-Պողոսյանի հետ միասին պարեկային ավտոմեքենայով Կենտրոնի վարչական տարածքում ծառայություն իրականացնելիս ռադիոկապով լսել են, որ մյուս պարեկայինից օգնություն են խնդրում: Ա.Տեր-Պողոսյանի հրամանով գնացել են Տերյան փողոց գրադարանի մոտ, որտեղ հավաքված են եղել շատ մարդիկ, որոնց արանքներով առաջանալով տեսել է ամբաստանյալներին: Նկատելով ամբաստանյալ Տ.Առաքելյանին իր համար պարզ է դարձել, թե ինչ է կատարվում, նկատի ունենալով, որ նույն տարվա ընթացքում նրա, Ս.Գևորգյանի և Դ.Քիրամիջյանի մասնակցությամբ էլի նմանատիպ դեպք է տեղի ունեցած եղել: Ամբաստանյալները քաշքշել և սեռական բնույթի հայհոյանքներ են տվել իրենցից առաջ հասած ոստիկաններին: Ամբաստանյալներ Տ.Առաքելյանը, Ս.Գևորգյանը և Դ.Քիրամիջյանը բարձրաձայն հայհոյելով ասել են մենք ինչ ուզենք, այն էլ կանենք:
Գումարտակի և վաշտի հրամանատարներն իրենց ասել են, որ չմիջամտեն և որ իրենք կփորձեն հանգստացնել ամբաստանյալներին: Գումարտակի հրամանատարը խոսել է նրանց հետ, նույնիսկ Տիգրանին տարել է մի կողմ և համոզել է, որ վերջացնեն այդ ամենը, սակայն նրանք համառորեն շարունակել են իրենցը: Վաշտի հրամանատար Սամսոն Ղարիբյանը ևս մոտեցել է նրանց և փորձել է համոզել, հանգստացնել: Այդ ընթացքում ամբաստանյալները հավաքվել են նրա շուրջը և թվացել է, որ ուզում են նրան առանձնացնել ու դարձյալ քաշքշել: Գումարտակի հրամանատարը, տեսնելով, որ չի կարողանում կառավարել իրավիճակը, հրաման է տվել նրանց բերման ենթարկել ոստիկանության բաժին, և ինքն առաջինը մոտեցել է ամբաստանյալ Դ.Քիրամիջյանին, ձեռքը ոլորել է ծալել է հետ, ու տարել դեպի ավտոմեքենան: Ճանապարհին վերջինս ոտքը մտցրել է իր ոտքերի արանքը և երկուսով ընկել են գետնին, որի հետևանքով վնասվել է իր ոտքը, իսկ նրա` ճակատը: Գետնին պառկած վիճակում ոստիկաններից ձեռնաշղթա է ուզել, այն հագցրել է ամբաստանյալ Դ.Քիրամիջյանի ձեռքերին, մոտեցրել են Հայկ Նաջարյանի ավտոմեքենային և ամբաստանյալ Դ.Քիրամիջյանին նստեցրել են ավտոմեքենան, սակայն նստելուց հետո նա ոտքերով հարվածել է իրենց: Դրանից հետո գնացել և ձեռնաշղթաներ է հագցրել ամբաստանյալ Ս.Գևորգյանին, նստեցրել է իր վարած ավտոմեքենան ու նրան և նրա եղբորը Արեգ Գևորգյանին, տարել ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին, որտեղ ամբաստանյալները շարունակել են հայհոյանքներն ու գոռգոռոցները:
Եթե ամբաստանյալները դիմադրություն ցույց չտային` բաժին բերման ենթարկելիս ձեռնաշղթաներ չէին հագցնի նրանց, այլ պարզապես թևերը կոլորեին ու կտանեին:
Դեպքի վայրում իրենց աշխատակիցներից Շահեն Հարությունյանը կանգնել է քարի վրա և, հավաքվածներից գտնվելով մոտ 15-20 սմ բարձրության վրա, սկսել է հեռախոսով նկարահանել կատարվող գործողությունները: Ամբաստանյալ Տ.Առաքելյանը, հետևի կողմից մոտենալով Շահենին, քաշել և նրան գցել է գետնին, որի հետևանքով վերջինիս հեռախոսը կոտրվել է: Նկատելով դա, մոտեցել և մի կողմ է հրել ամբաստանյալ Տ.Առաքելյանին:
Կատարվածը ֆոտոապարատով նկարահանել է նաև ամբաստանյալների կողմնակից աղջիկներից մեկը:
Իր ներկայության պահից միջադեպը տևել է մոտ 20 րոպե, իսկ ամբաստանյալների ու նրանց կողմնակիցների ընդհանուր թիվը եղել է մոտ 10-12 հոգի:
Ամբաստանյալ Տ.Առաքելյանին գետնին ընկած վիճակում չի տեսել, սակայն նկատել է նրա արյունոտված <<մայկան>>, որը, երբ ամբաստանյալներին բերման ենթարկելուց մոտ մեկ ժամ անց վերադարձել է ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին, նկատել է, որ դռան արանքից դուրս է տրվել ու չի տեսել, թե ով է այն վերցրել և ինչ է արել:
Տուժող ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության ՊՊԾ գնդի 3-րդ հատուկ գումարտակի 1-ին վաշտի 1-ին դասակի ոստիկան Տիգրան Ավետիսյանի ցուցմունքի համաձայն` 2011թ. օգոստոսի 09-ին ժամը 21-ից 2130-ի սահմաններում, նույն վաշտի ոստիկան Գևորգ Մկրտչյանի հետ Կենտրոնի վարչական տարածքում` Մաշտոցի պողոտայում, ծառայություն իրականցնելիս հարակից երթուղու ավագ Վոլոդյա Գրիգորյանից ռադիոկապով օգնության կանչ են ստացել: Այդ պահին գտնվելով Մաշտոց-Սայաթ-Նովա խաչմերուկում շարժվել են դեպի Տերյան փողոց և գրադարանի դիմաց մոտ 20-30 մետրից, նկատել են, որ մի խումբ երիտասարդներ` մոտ 20-25 հոգի, շրջապատել են Դավիթ Մելիքյանին և Վոլոդյա Գրիգորյանին, սեռական բնույթի հայհոյանքներ են տալիս նրանց և ոստիկանության հասցեին, ինչպես նաև քաշքշում և հարվածում են նրանց: Մոտենալով նրանց` միանգամից նկատել է Տիգրան Առաքելյանին, ով փորձել է թիկունքի կողմից հարվածել տղաներից մեկին, որի համար բռնել են նրա ձեռքերից: Տղաները փորձել են հանգստացնել երիտասարդներին և պահանջել են դադարեցնել սեռական բնույթի հայհոյանքներն ու հասարակական կարգի խախտումը, սակայն գնալով իրավիճակն ավելի անկառավարելի է դարձել: Տ.Առաքելյանը սեռական բնույթի հայհոյանքներ է տվել, քաշքշել և հարվածել է իրենց: Երբ գումարտակի հրամանատարը հրամայել է առավել ակտիվներին բերման ենթարկել ոստիկանության բաժին և երբ Տ.Առաքելյանին մոտեցնելիս են եղել պարեկային ավտոմեքենային, մի խումբ երիտասարդներ Վահագն Գևորգյանի գլխավորությամբ, փորձել են ազատել նրան, քաշքշել են իրենց և բղավել են, որ օգնեն իրենց ու թույլ չտան Տիգրանին տանել: Վերջինս դիմադրել և հարվածել է իրենց, փորձել է ազատել ձեռքերն ու սեռական բնույթի հայհոյանքներ է տվել իրենց և ոստիկանության հասցեին: Երբ Վահագն Գևորգյանն էլ է սկսել իրենց հարվածել, նրան էլ Տ.Առաքելյանի հետ նստեցրել են պարեկային ավտոմեքենան` բերման ենթարկելու համար: Ավտոմեքենայի հետևի նստատեղին նստել են չորսով ինքն ու Գ.Մկրտչյանը, Տ.Առաքելյանը և Վ.Գևորգյանը: Քանի որ չորսի համար նեղվածք է եղել, ինքը նստել է ավելի հետ, իսկ Տ.Առաքելյանը առաջ: Վերջինս շարունակել է դիմադրել և հարվածել, որի համար ոլորել է հետ է ծալել, նրա ձեռքն ու պահել այդպես: Ճանապարհին Տ. Առաքելյանն ասել է, որ լավ չի զգում իրեն, սիրտը լավ չի, չի կարողանում շնչել և խնդրել է, որ թուլացնի ձեռքի բռնվածքը: Չնայած դա հնարավոր չէր, որ լիներ բռնվածքի պատճառով, սակայն հավատացել է, որ նա իրոք առողջական խնդիրներ ունի և թուլացրել է բռնվածքը: Մոտ 5 վարկյան անց նա, գլխով հետ հարվածելով իր դեմքին, մարմնական վնասվածքներ է պատճառել իրեն: Երբ հասել են ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին և ավտոմեքենայից դուրս են հանել Տ.Առաքելյանին, նա առանց որևէ պատճառի պառկել է մուտքի մոտ գետնին, որի համար նրան մի քանի ոստիկանի օգնությամբ են տարել հերթապահ մաս, ուր ամբաստանյալների պահանջով եկած շտապօգնության բժիշկները զննել են նաև իրեն, որից հետո իրեն ավտոմեքենայով տեղափոխել են հիվանդանոց:
Տ.Առաքելյանի հարվածի հետևանքով ստացել է քթի բազմաբեկոր կոտրվածքներ և ուղեղի ցնցում: Քթից հոսող արյունից արյունոտվել են Տ.Առաքելյանի բաց գույնի վերնաշապիկն ու իր համազգեստը:
Միջադեպի ընթացքում ամբաստանյալները ձեռքերով ու ոտքերով հարվածել են ոստիկաններին, տեսել է գետնին ընկած ոստիկանների, սակայն չի նկատել, որ ամբաստանյալներից որևէ մեկն ընկած լինի գետնին կամ որ հարվածեն նրանց, քանի որ ոստիկանները միայն փորձել են հանգստացնել նրանց, ինչը չի ստացվել:
Տ.Առաքելյանին բերման ենթարկելիս ավտոմեքենայի մեջ, ձեռքերով չի սեղմել նրա պարանոցը և չի փորձել խեղդել նրան:
Տուժող ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության ՊՊԾ գնդի 3-րդ հատուկ գումարտակի 1-ին վաշտի ոստիկան, Գևորգ Մկրտչյանի նույնաբովանդակ ցուցմունքի համաձայն` 2011թ. օգոստոսի 9-ին ժամը 21-ից 2130-ի սահմաններում, երբ իր գործընկերոջ Տիգրան Ավետիսյանի հետ պարեկային ավտոմեքենայով բերման են ենթարկելիս եղել ամբաստանյալներ Տ. Առաքելյանին ու Վ.Գևորգյանին, Տ.Առաքելյանը գլխի հետևի մասով հարվածել է Տ.Ավետիսյանի դեմքին, որի պատճառով վնասվել և արյունահոսել է վերջինիս քիթն ու արյունոտվել է Տ. Առաքելյանի վերնաշապիկը:
Մինչ այդ Տ.Առաքելյանը քաշքշել և հայհոյել է նաև իրեն, իսկ ավտոմեքենան նստեցնելիս բազուկի հատվածում ճանկռել է աջ ձեռքը:
Խնկո Ապոր գրադարանի մոտ տեղի ունեցած միջադեպի ընթացքում տեսել է ոստիկաններին հարվածող Տիգրան Առաքելյանին և Սարգիս Գևորգյանին, իսկ ոստիականության բաժնում ամբաստանյալները և նրանց հետ մյուս բերման ենթարկվածները հայհոյանքներ են տվել:
Վկաներ ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության ՊՊԾ գնդի հատուկ գումարտակի ոստիկաններ, Սահակ Գալստյանի և Մարտիրոս Մարգարյանի նույնաբովանդակ ցուցմունքների համաձայն 2011թ. օգոստոսի 9-ին ժամը 21-ից 2130-ի սահմաններում, երբ Մարտիրոս Մարգարյանի վարած ավտոմեքենայով ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին են տեղափոխել ամբաստանյալ Տ.Առաքելյանին և մեկ այլ բերման ենթարկվողի, ճանապարհին Մաշտոցի պողոտայով ընթանալիս, ավտոմեքենայի հետևի նստարանին վերջինիս և երկու ոստիկանի հետ նստած Տ.Առաքելյանը խնդրել է իջեցնել լուսամուտի ապակին ասելով, որ լավ չի զգում: Ապակին իջեցնելուց անմիջապես հետո, երբ հետևի նստատեղին նստած ոստիկանները թուլացրել են նաև Տ.Առաքելյանի ձեռքի բռնվածքը, ինչ-որ ձայն են լսել և պարզվել է, որ Տ.Առաքելյանը գլխով հարվածել ու վնասել է ոստիկաններից մեկի քիթը, որի հետևանքով արյուն է հոսել նրա քթից:
Տուժող ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության ՊՊԾ գնդի 3-րդ հատուկ գումարտակի 1-ին վաշտի 2-րդ դասակի ոստիկան, Շահեն Հարությունյանի ցուցմունքի համաձայն` 2011թ. օգոստոսի 9-ին ամը 21-ից 2130-ի սահմաններում, երբ գործընկերոջ Գագիկ Ավագյանի հետ ծառայություն են իրականացրել Կենտրոնի վարչական տարածքում` <<Կասկադ>>-ում, ռադիոկապով օգնության կանչ են լսել Տերյան փողոցում ծառայություն իրականացնող գործընկերներից: Վազելով գնացել են Տերյան փողոց և մինչև դեպքի վայր հասնելը` մոտ 30 մետրից, նկատել են հավաքված ժողովուրդ մոտ 50-60 մարդ, այդ թվում մոտ 10 ոստիկան, ու լսվել են սեռական բնույթի հայհոյանքներ: Մոտենալով հավաքվածներին տեսել են, որ ինչ-որ երիտասարդներ հարվածում և հայհոյում են ոստիկաններին: Ամբաստանյալներից տեսել է Տ.Առաքելյանին, Ս.Գևորգյանին և Դ.Քիրամիջյանին: Իրենց գործընկերներն ու հրամանատարները փորձել են հանգստացնել երիտասարդներին, պահանջել են, որ նրանք հասարակական վայրում սեռական բնութի հայհոյանքներ չտան, ոստիկաններին չքաշքշեն և չհարվածեն, սակայն նրանք չեն ենթարկվել: Կանգնելով աստիճանի վրա մի փոքր բարձրից իր <<ԱյՖոն>> տեսակի հեռախոսով սկսել է նկարել, թե ինչպես են ոստիկաններին հարվածում, հայհոյում, սակայն մոտ մեկ րոպե անց հետևից քաշել և գցել են գետնին, որի պատճառով քերծվել են ձեռքերը, իսկ հեռախոսն ընկել է ձեռքից ու, չնայած փնտրել է այն, սակայն չի գտել: Ընկած վիճակում նաև հարվածել են իրեն, իսկ հետագայում գործընկերոջից Վ.Գասկասյանից տեղեկացել է, որ իրեն քաշող և գետնին գցողը եղել է ամբաստանյալ Տ.Առաքելյանը:
Գումարտակի հրամանատարի հրամանով միջադեպի ակտիվ մասնակիցներին բերման են ենթարկել ոստիկանության բաժին, և այդ ընթացքում օգնել է բերման ենթարկվողներին նստեցնել պարեկային ավտոմեքենաները:
Միջադեպի առավել ակտիվ մասնակիցներ են եղել ամբաստանյալներ Տ.Առաքելյանը և Դ.Քիրամիջյանը:
Երբ գումարտակի հրամանատարը խոսելիս է եղել Տ.Առաքելյանի հետ և բացատրել է, որ նրանք իրենց արարքներով խախտում են հասարակական կարգն ու պետք է ենթարկվեն ոստիկանների օրինական պահանջներին, վերջինս չի լսել նրան, իսկ Դ.Քիրամիջյանն ու Ս.Գևորգյանը քաշքշել են վաշտի հրամանատար Ս.Ղարիբյանին, ով նույնպես պահանջել է դադարեցնել հասարակական կարգի խախտումը, իսկ նրան հրել և պատասխանել են, որ նա չէ, որ պետք է իրենց ասի, թե ինչպես պահեն իրենց և որ ոնց ուզեն, այնպես էլ իրենց կպահեն ու կանեն ինչ ուզեն:
Վերաքննիչ դատարանում լրացուցիչ հարցաքննության ընթացքում տուժողը պնդեց իր նախորդ ցուցմունքները` ավելացնելով, որ ինքը փորձել է հեռախոսով նկարահանել, սակայն իրեն հարվածել են, որի հետևանքով հեռախոսը կորցրել է, մի քանի օրից համարը վերականգնել է, սակայն <<Վիվասել>>-ից ստացված պատասխանից երևում է, որ տուժողի հեռախոսը դեպքից հետո շարունակել է շահագործվել:
ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը գտնում է, որ տուժող Շ.Հարությունյանի` հեռախոսը դեպքից հետո շահագործված լինելու հանգամանքը քրեական գործով ապացուցման ենթակա որևէ հանգամանք հիմնավորելու համար էական նշանակություն չունի:
Տուժող ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության ՊՊԾ գնդի 3-րդ հատուկ գումարտակի 1-ին վաշտի ոստիկան, Հայկ Նաջարյանի ցուցմունքի համաձայն` 2011թ. օգոստոսի 9-ին ժամը 2130-ի սահմաններում, երբ պարեկային ավտոմեքենայով` ծառայության ավագ Արսեն Մելքոնյանի հետ ծառայություն են իրականացրել Կենտրոնի վարչական տարածքում և գտնվել են Կորյուն-Տերյան փողոցների խաչմերուկում, ռադիոկապով խնդրել են շտապ մոտենալ Տերյան փողոց` գրադարանի մոտ: Միացնելով լուսաձայնային ազդանշանները արագ մոտեցել է նշված վայր և գրադարանի դիմաց նկատել է հավաքված մարդկանց մոտ 50 հոգու: Մոտենալով և տեսնելով Սարգիս Գևորգյանին, Դավիթ Քիրամիջյանին, Տիգրան Առաքելյանին ու մյուս երիտասարդներին, որոնց մեծ մասին դեմքով ճանաչել է հանրահավաքներից, իր համար պարզ է դարձել, թե ինչ է կատարվում: Նրանք քաշքշել և սեռական բնույթի հայհոյանքներ են տվել ոստիկաններին ու հավաքված մարդկանց կոչ են արել միանալ իրենց և սատկացել ոստիկաններին:
Տեսնելով վերը նշվածը, մոտեցել է հայհոյող և վիճաբանող երիտասարդներին ու փորձել է հանգստացնել ասելով, որ նրանց դիմաց ոստիկան է, սակայն ամբաստանյալ Տ.Առաքելյանը, հայհոյելով իրեն, պատասխանել է. <<Տո լավ, է, քեզանից ինչ ոստիկան, ես քո ու միլիցեքի .....>>: Այդ պահին, բռնելով Դ.Քիրամիջյանի ձեռքն ու անունով դիմելով նրան, ասել է Դավիթ, այս ինչ եք անում, սակայն վերջինս <<այտախառը>> հարվածել է իր պարանոցին և հայհոյել: Կրկին դիմել է նրան և Տ.Առաքելյանին, կոչ է արել հանգստանալ, բացատրել է, որ չի կարելի, հասարակական կարգն են խախտում, որ գոնե հավաքված աղջիկների մոտ հայհոյանքներ չտան: Ստեղծված խառնաշփոթի ընթացքում գումարտակի հրամանատար Տեր-Պողոսյանը բերման ենթարկելու հրաման է տվել, որից հետո վազել է իր ավտոմեքենայի մոտ: Տեսնելով Դ.Քիրամիջյանին դեպի ավտոմեքենան բերող Վ.Գասկասյանին, մոտեցրել է ավտոմեքենան և օգնել է Դավիթին նստեցնել ավտոմեքենայի մեջ: Վերջինս եղել է ձեռնաշղթաներով, և երբ նրան նստեցրել են ավտոմեքենայի հետևի նստատեղին, նա սկսել է ոտքերով հարվածել իրենց: Մի կերպ փակել են դուռն ու շարժվել դեպի ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին, որտեղ դարձյալ բերման ենթարկված յոթ երիտասարդները, այդ թվում ամբաստանյալները, հայհոյել, քաշքշել և հարվածել են ոստիկաններին:
Միջադեպի ընթացքում Տ.Առաքելյանը սեռական բնույթի հայհոյանքներ է տվել ոստիկանության հասցեին, քաշքշել է ոստիկաններին և չի ենթարկվել հասարակական կարգի խախտումը վերացնելու մասին իր պահանջներին, իսկ Ս.Գևորգյանը հայհոյել է իրեն:
Դեպքի վայրում հավաքված ոստիկաններն ամբաստանյալներին և մյուսներին չեն հայհոյել, չեն վիրավորել, չեն հարվածել և իրենց գործողությունները եղել են օրենքի սահմաններում:
Ամբաստանյալներից որևէ մեկին գետնին ընկած վիճակում չի տեսել, ընդհակառակը բարձրացրել է գետնին ընկած գործընկերոջը Արսեն Մելքոնյանին, ում ոտքերով հարվածելիս են եղել: Հարվածողներից մեկը եղել է ամբաստանյալ Սարգիս Գևորգյանը:
Ոստիկաններ Դավիթ Մելիքյանին, Վոլոդյա Գրիգորյանին, իրեն և մյուս ոստիկաններին սեռական բնույթի լկտի հայհոյանքներ են տվել ամբաստանյալներ Տ.Առաքելյանը, Ս.Գևորգանը և Դ.Քիրամիջյանը:
Անձամբ տեսել է ոստիկաններին քաշքշող և հարվածող Տ.Առաքելյանին, Դ.Քիրամիջյանին և Ս.Գևորգյանին, իսկ Ա.Կարապետյանին չի տեսել, սակայն մյուս ոստիկաններից լսել է, որ նա էլ է նույն գործողությունները կատարել:
Վկա ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչությքան ՊՊԾ գնդի հատուկ գումարտակի ոստիկան, Արսեն Մելքոնյանի նույնաբովանդակ ցուցմունքի համաձայն` 2011թ. օգոստոսի 9-ին ժամը 21-ից 2120-ի սահմաններում, երբ պարեկային ավտոմեքենայով Հ.Նաջարյանի հետ գնացել են Խնկո Ապոր գրադարանի մոտ, այնտեղ տեղի ունեցող քաշքշուկի ընթացքում իր հետևից քաշել գցել են գետնին և ամբաստանյալներ Տ.Առաքելյանը, Ս.Գևորգյանը, Դ.Քիրամիջյանը, ինչպես նաև Արեգ անունով երիտասարդը ձեռքերով ու ոտքերով հարվածներ են հասցրել իրեն: Որպեսզի դեմքին հարվածներ չստանա, ձեռքով փակել ու պաշտպանել է դեմքը, իսկ քիչ անց, երբ մոտեցել է Հ.Նաջարյանը, նրա օգնությամբ ոտքի է կանգնել ու նորից փորձել են հանդարտեցնել վիճաբանող և հայհոյող երիտասարդներին, ինչն իրենց չի հաջողվել:
Վկա ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության ՊՊԾ գնդի հատուկ գումարտակի հրամանատար, Արթուր Տեր-Պողոսյանի ցուցմունքի համաձայն` 2011թ. օգոտոսի 9-ին ժամը 21-ի սահամններում, երբ որպես տվյալ օրվա պարեկային ծառայության պատասխանատու պարեկային ավտոմեքենայով շրջագայելիս է եղել, ռադիոկապի միջոցով օգնության կանչ են ստացել և, գնալով Տերյան փողոց, Խնկո Ապոր գրադարանի մոտ հավաքված հոծ բազմություն է տեսել ու ոստիկանների: Հավաքված 50-100 մարդկանց մի մասը փողոցի երթևեկելի մասում են եղել, որի պատճառով փողոցը խցանվել է:
Իրեն տրված զեկույցից տեղեկանալով, թե ինչ է կատարվել, ներկայացել է վիճաբանող երիտասարդներին, որոնց մեջ են եղել նաև ամբաստանյալները և փորձել է հանգստացնել նրանց ու վերականգնել հասարակական կարգը, սակայն նրանք չեն ենթարկվել:
Մոտեցել է ամբաստանյալ Տ.Առաքելյանին և, փորձելով նրա հետ գալ փոխհամաձայնության, ասել է, որ նրանք խախտում են հասարակական կարգը, անհրաժեշտ է հարթել ստեղծված իրավիճակն ու չհայհոյել, բացատրել է, որ չի կարելի հասարակությանը կոչ անել, որ միանան ընդդեմ ոստիկանության, չի կարելի ոստիկանին քաշքշել և հարվածել ու որ այդ ամենն օրենքի խախտում է, սակայն նա, դիմելով իրեն, պատասխանել է հավաքիր մարդասպաններիդ և այստեղից ռադ եղի: Դրանից հետո նա և մյուս ամբաստանյալներն ու նրանց համախոհները շարունակել են հայհոյել իրեն և մյուս ոստիկաններին, քաշքշել են ոստիկաններին: Նկատելով, որ վաշտի հրամանատար Ղարիբյանին առանձնացնում են ոստիկաններից և անջրպետ է առաջանում, վտանգ է զգացել ու հասկանալով, որ հնարավոր չէ կանխել ագրեսիվ տրամադրված ամբաստանյալների և մյուսների գործողությունները, հրամայել է առավել ակտիվներին, որոնց հնարավոր չէր տեղում ոչինչ պարզաբանել, բերման ենթարկել ոստիկանության Կենրոնականի բաժին:
Բերման ենթարկելու ընթացքում ամբաստանյալների և մյուսների նկատմամբ ֆիզիկական ուժ է գործադրվել, կիրառվել են հնարքներ ու չի բացառվում, որ նրանց վրա առաջանային կապտուկներ:
Ի կատարումն իր հրամանի ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին են տեղափոխվել ամբաստանյալներն ու երեք երիտասարդ, որոնք բաժնում նույնպես շարունակել են ըմբոստանալ, տվել են սեռական բնույթի հայհոյանքներ, չեն ենթարկվել ոստիկանների օրինական պահանջներին, ամեն կերպ փորձել են խոչընդոտել ոստիականների աշխատանքին, ոտքերով հարվածել են հերթապահ մասում գտնվող սարքավորումներին, շուռ են տվել այն սենյակի սեղաններն ու աթոռները, որտեղ պահվելիս են եղել, ոստիկաններին անվանել նե <<կարմիր բանտիկավորներ>>, բաժնի 2-րդ հարկում, ուր նրանց տանում էին, որ առանձին-առանձին լսեն, նրանք ուժգնորեն փակում էին պատուհանները, գոռգոռացել են, որ թողնեն իրենց և չսպանեն, որպեսզի դրսում գտնվողների մոտ տպավորություն ստեղծվեր, թե նրանց հետ ներսում չգիտեմ, թե ինչ են անում:
Միջադեպի ընթացքում ոստիկանները գործել են օրենքի սահմաններում, չեն պատասխանել հայհոյանքներին ու քաշքշոցներին, փորձել են հանգստացնել իրենց վիրավորողներին ասելով, որ նրանց գործողություններն անօրինական են և որ նրանք խախտում են հասարակական կարգը:
Դեպքի վայրում ամբաստանյալներից որևէ մեկին գետնին ընկած չի տեսել, սակայն տեսել է գետնին ընկած ոստիկանի:
Վկաներ ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության ՊՊԾ գնդի հատուկ գումարտակի ոստիկաններ, Սամսոն Ղարիբյանի, Գագիկ Ավագյանի և Միշա Մեսրոպյանի նույնաբովանդակ ցուցմունքների համաձայն` 2011թ. օգոստոսի 9-ին ժամը 21-ից 2130-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Տերյան փողոցում Խնկո Ապոր գրադարանի մոտ ամբաստանյալները խախտել են հասարակական կարգը, հայհոյանքներ են տվել իրենց կարգի հրավիրող ոստիկանների և ոստիկանության հասցեին, քաշքշել և չեն ենթարկվել ոստիկանների ու հրամանատարների օրինական պահանջներին, հարվածել և վնասվածքներ են պատճառել առանձին ոստիկանների, որի համար բերման են ենթարկվել ոստիկանության բաժին:
Վկա Զաքար Զաքարյանի ցուցմունքի համաձայն 2011թ. օգոստոսի 9-ին ժամը 21-ի սահմաններում, երբ զբոսնելիս է եղել <<Պիտդբուլ>> վտանգավոր ցեղատեսակի իր շան հետ, դեպքի վայրում գրադարանի մոտ, իրեն են մոտեցել երկու ոստիկան և ասել, որ առանց դնչկալի ման չտա շանը, քանի որ վտանգավոր է: Որովհետև շունն իրոք առանց դնչկալի է եղել, համաձայնվել է ոստիկանների հետ և հեռացել է Հյուսիսային պողոտայի ուղղությամբ: Մոտ 25-40 մետր հեռա-նալուց հետո, մտածելով, որ ոստիկանները կարող են իր հետևից գնալ, շրջվել և նկատել է նրանց ու հավաքված մարդկանց:
Նախաքննության ընթացքում իր նկատմամբ որևէ բռնություն չի կիրառվել և չեն հուշել, թե ինչ գրի:
Վկա Երևան քաղաքի Տերյան փողոցի 42-րդ շենքի հ. 24 բնակարանի բնակիչ, Ալեքս-Էմիլ Ժոզեֆի Միրզայանցի ցուցմունքի համաձայն` 2011թ. օգոստոսի 9-ին ժամը 21-ի սահմաններում, երբ ընկերոջ Նշե Մոդոյանի և նրա բարեկամի հետ գտնվել են իր բնակարանում, դրսից աղմուկ և հայհոյաքներ է լսել և, դուրս գալով պատշգամբ, մոտ 20-30 մետր հեռավորության վրա Խնկո Ապոր գրադարանի մոտ, տեսել է հավաքված 6-8 անձանց, որոնցից երեքը` ոստիկանական, իսկ մյուսները քաղաքացիական հագուստներով 18-25 տարեկան տղամարդիկ են եղել: Քաղաքացիական հագուստով տղամարդիկ շատ ագրեսիվ են եղել, նրանցից աչքի է ընկել մոխրագույն շապիկով կարճահասակ երիտասարդը Տ.Առաքելյանը, ով բարձր ձայնով անպարկեշտ արտահայտություններ է արել ոստիկանների հասցեին և խոսելիս թափահարել է ձեռքերը: Ոստիկանները փորձել են նրան հանգստացնել, սակայն նա չի ենթարկվել և աջ ձեռքի բռունցքով մեկ անգամ հարվածել է ոստիկաններից մեկի ձախ երեսի և պարանոցի հատվածին: Ոստիկանը փորձել է նրան բռնել, սակայն նշված երիտասարդը, շարունակելով բղավել ոստիկանների վրա, վազվզել է այս ու այն կողմ, սեռական բնույթի հայհոյանքներ է տվել և չի ենթարկվել ոստիկաններին: Հարվածից հետո ագրեսիվ պահվածք է դրսևորել նաև բաց դեղին շապիկով մեկ այլ երիտասարդ, ով նույնպես հայհոյանքներ է տվել: Ոստիկանները երիտասարդներին չեն հարվածել, միայն փորձել են հանգստացնել նրանց: Դեղին շապիկով երիտասարդը, տեսնելով, որ ոստիկանները կապի միջոց են օգտագործում, խոսել է հեռախոսով, և չանցած մեկ րոպե Կարապի լճի կողմից վազելով մոտեցել է 18-ից 25 տարեկան հինգ երիտասարդ, ովքեր անմիջապես մտել են մարդկանց մեջ և սկսել են գոռգոռալ, վիճել, հրել ու հայհոյել ոստիկաններին, որի արդյունքում շատ մարդիկ են հավաքվել:
Ոստիկանները փորձել են հանգստացնել մոտ 20 րոպե անընդմեջ իրենց հետ վիճաբանող, լկտի պահվածքով, գոռգոռացող և հայհոյող յոթ երիտասարդին, սակայն նրանք չեն ենթարկվել, որի համար ոստիկանները նրանց բռնել են, և տեսել է, թե ինչպես են ոստիկանները նրանցից չորսի ձեռքից բռնած նստեցնում ավտոմեքենաների մեջ: Ինքն ու Նշեն զարմացել են, թե ինչ հանգիստ են ոստիկաններն այդ տղաներին տանում, քանի որ նրանք շարունակել են հրել և քաշքշել ոստիկաններին:
Վիճաբանողների մեջ աչքի է ընկել սև շապիկով մի երիտասարդ Դ.Քիրամիջյանը, ով նույնպես հայհոյել և հրել է ոստիկանի։ Ոստիկանների հետ վիճաբանող անձանց լկտի պահվածքը, գոռգոռոցներն ու հայհոյանքները տևել են մոտ 20 րոպե: Այդ ընթացքում Տերյան փողոցում խցանվել է երթևեկությունը, մարդիկ կանգնել և նայել են, թե ինչ է տեղի ունենում: Սկզբից ոստիկանները չեն ցանկացել այդ երիտասարդներին տանել, ուղղակի փորձել են հանգստացնել և հեռացնել դեպքի վայրից, սակայն, տեսնելով, որ նրանք չեն ենթարկվում և շարունակում են իրենց այդ գործողությունները, բռնել են նրանց ձեռքերից, նստեցրել ոստիկանական ավտոմեքենաների մեջ ու տարել: Տերյան փողոցում ամեն ինչ հանդարտվել է և ընկել բնականոն հունի մեջ:
Հետագայում, <<NEWS.AM>> ինտերնետային կայքում տեսել է վիճաբանող երիտասարդների խմբակային լուսանկարը և ճանաչել է ամբաստանյալներին:
Վկա Նշե Մոդոյանի նույնաբովանդակ ցուցմունքի համաձայն` 2011թ. օգոստոսի 9-ին ժամը 21.20-ի սահմաններում, դուրս գալով ընկերոջ Ա.Միրզայանցի բնակարանի պատշգամբ գրադարանի բակում հավաքված ոստիկանների և քաղաքացիական հագուստով մարդկանց է տեսել: Վերջիններս բարձրաձայն հայհոյել և քաշքշել են ոստիկաններին, չեն ենթարկվել ոստիկաններին, ովքեր փորձել են հետ պահել նրանց: Աղմուկից հավաքվել են շատ մարդիկ, ավելացել է նաև ոստիկանների թիվը, ովքեր միջադեպի ամենաակտիվներին նստեցրել են ավտոմեքենաներն ու տարել:
Վկա Տերյան փողոցի 42/1 հասցեում տեղակայված կրպակի սեփականատեր, Հայկ Մաթևոսյանի ցուցմունքի համաձայն` 2011թ. օգոստոսի 9-ին` ժամը 21.30-ի սահմաններում, գտնվելով Խնկո Ապոր գրադարանի դիմաց տեղակայված իր կրպակում, լսել է վիճաբանության ձայներ և հայհոյանքներ: Դուրս է եկել փողոց և նկատել, որ 3-4 երիտասարդ վիճաբանում են ոստիկանների հետ ու հայհոյում նրանց: Ոստիկանները փորձել են կարգի հրավիրել և հանդարտեցնել նրանց, սակայն նրանք չեն ենթարկվել, քաշքշել են ոստիկաններին, բղավել ու շարունակել են հայհոյել, իսկ ոստիկաններն ամեն կերպ փորձել են պաշտպանվել: Երիտասարդների կատարած գործողությունները գրավել են անցորդների ուշադրությունն ու կարճ ժամանակում հավաքվել են մոտ 50 քաղաքացիներ, խաթարվել է մոտակա սրճարանների աշխատանքը: Այդ ընթացքում երիտասարդներին է միացել մի աղջիկ, ով նույնպես սկել է քաշքշել ոստիկաններին: Մի քանի րոպե անց մոտեցած ոստիկանական լրացուցիչ ուժերին հաջողվել է վիճաբանության մասնակից երիտասարդներին հեռացնել դեպքի վայրից: Այդ ողջ ընթացքում երիտասարդները շարունակել են հայհոյել, ոտքերով ու ձեռքերով հարվածել ոստիկաններին, իսկ հավաքվածներին կոչել միանալ իրենց:
Վկա Սերգեյ Փիրումյանի և Հրանտ Միրիջանյանի նույնաբովանդակ ցուցմունքների համաձայն` 2011թ. օգոստոսի 09-ին ժամը 21-ից 21.30-ի սահմաններում, երբ միասին անցնելիս են եղել Տերյան փողոցով, Խնկո Ապոր գրադարանի մոտ տեսել են հավաքված մարդկանց, հրմշտոց և լսվել են հայհոյանքներ: Սկզբում երկու ոստիկանի հետ վիճաբանել են քաղաքացիական հագուստով մի քանի երիտասարդ, որոնցից շատ ակտիվ և ագրեսիվ են եղել երկուսը, ովքեր հարձակվել են կարմիր բերետներով ոստիկանների վրա ու հայհոյել նրանց: Մոտ 5 րոպե անց գրեթե միաժամանակ, երիտասարդներին վազելով մոտեցել են մի խումբ տղաներ և աղջիկներ, իսկ ոստիկաններին այլ ոստիկաններ: Երիտասարդները հրել և հայհոյել են ոստիկաններին, սակայն վերջիններս իրենց շատ հանգիստ են պահել, փորձել են հանգստացնել նրանց և խնդրել են չխախտել անդորրը: Ոստիկանները չեն հայհոյել և ոչ մի բռնի գործողություն չեն կատարել, մինչդեռ սադրանքի գործողություններ են կատարել երիտասարդները, ովքեր փորձել են հարվածել և հրմշտել ոստիկաններին:
Վկա <<Ապոլլո>> տաքսի ծառայության վարորդ, Անդրանիկ Պողոսյանի ցուցմունքի համաձայն` 2011թ. օգոստոսի 9-ին ժամը 21-ից 21.30-ի սահմաններում, <<ՎԱԶ-2107>> մակնիշի Տ 84-20 պետհամարանիշի ավտոմեքենայով Տերյան փողոցով ընթանալիս Խնկո Ապոր գրադարանի մոտ նկատել է, որ 10-15 երիտասարդ քաշքշում, հայհոյանքներ են տալիս և հարվածներ հասցնում կարմիր բերետավոր 7-8 ոստիկանի, իսկ վերջիններս փորձում են հանգստացնել ու կարգի են հրավիրում նրանց: Փողոցում բազմություն է հավաքվել, այդ թվում կանայք, և առաջացել է երթևեկության խցանում: Լսվել է մի աղջկա ձայն, ով գոռացել է Սարգիս, Արտակ մի հարվածեք, մի հայհոյեք:
Դեպքի վայր եկած այլ ոստիկանների պահանջով փողոցում խցանումը վերացնելու համար, ինքն ու մյուս վարորդները շարժվել են առաջ և հեռացել:
Վկա <<Ույուտ>> տաքսի ծառայության վարորդ, Ավետիս Ամիրջանյանի ցուցմունքի համաձայն` 2011թ. օգոստոսի 9-ին ժամը 21-ից 21.30-ի սահմաններում, երբ իր վարած ավտոմեքենան կանգնեցրել է Տերյան փողոցի ճափեզրին, Խնկո Ապոր գրադարանի մոտ տեսել է 4-5 երիտասարդի, ովքեր գոռգոռալով վիճել են կարմիր բերետներով ոստիկանների հետ, <<այ բանտիկավորներ>>, <<կարմիր գլխակներ>> և այլ արհամարական ու վիրավորական արտահայտություններով դիմելով ոստիկաններին հայհոյել են նրանց, քաշքշել և պահանջել են հեռանալ ասելով. <<չենք ասել, որ մեր աջքին չերևաք...>>:
Իր համար շատ զարմանալիորեն ոստիկանները նրանց ոչինչ չեն պատասխանել և միայն ասել են, որ նրանք հանգիստ պահեն իրենց, չխանգարեն ոստիկանների աշխատանքին և հեռանան: Զարմանալին այն է եղել, որ նույնիսկ սովորական մարդը քաղաքացին, նման ստորացումներին և վիրավորանքներին կպատասխաներ նմանապես, սակայն ոստիկանները իրենց հանգիստ են պահել, մինչդեռ երիտասարդները շարունակել են գոռգոռալ, հայհոյել և քաշքշել նրանց, որի պատճառով հավաքվել է բազմություն:
Վկաներ ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի բաժնի հերթապահ մասի պետի օգնական Սերժիկ Սարգսյանի, օպերատիվ հերթապահի օգնական Վահագն Հակոբյանի, օպերլիազորներ Արտակ Հայրապետյանի, Իգոր Մեսրոպյանի, Կարեն Հովսեփյանի և Էրիկ Պողոսյանի նույնաբովանդակ ցուցմունքների համաձայն` 2011թ. օգոստոսի 9-ին ժամը 21.30-ի սահմաններում, ոստիկանության բաժին բերման են ենթարկվել յոթ երիտասարդ, որոնց թվում եղել են ամբաստանյալները, ովքեր բաժնում իրենց պահել են լկտի, սեռական բնույթի հայհոյանքներ են տվել ոստիկանության աշխատակիցների հասցեին, տեղաշարժել և շրջել են բաժնի գույքը, ոստիկանության բաժինն անվանել են <<հանցագործների բեսեդկա>>, փորձելով սադրանք հրահրել անհիմն հայտարարություններ են արել իրենց նկատմամբ բռնություն կիրառելու մասին, թեև իրականում ոստիկաններից որևէ մեկը բերման ենթարկվածներից որևէ մեկին չի հարվածել և չի հայհոյել։ Բերման ենթարկվածները չեն ցանկացել մեկը մյուսից առանձնանալ, որպեսզի ոստիկանները հնարավորություն ունենան նրանցից յուրաքանչյուրի մասնակցությամբ կատարել օրենքով նախատեսված գործողություններ, և նրանց խուլիգանական գործողությունների հետևանքով տևական ժամանակով խաթարվել է ոստիկանության բաժնի բնականոն աշխատանքը:
<<Դեպքի վայրի զննության մասին>> 11.08.2011թ. արձանագրության համաձայն` զննության մասնակից ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության ՊՊԾ գնդի 3-րդ հատուկ գումարտակի 1-ին վաշտի 2-րդ դասակի սերժանտ Արսեն Մելքոնյանը, մատնացույց անելով Երևան քաղաքի Տերյան փողոցի 42-րդ շենքի և Խնկո Ապոր գրադարանի միջև ընկած ճանապարհը` շենքի դիմացից 20 մետր դեպի ներս ընկած հատվածը, հայտարարել է, որ 2011թ. օգոստոսի 9-ին ժամը 21-ի սահմաններում, 0324 երթուղու պարեկները ռադիոկապի միջոցով օգնություն են խնդրել և երբ իրենք հասել են նշված վայր, տեսել է, որ նշված վայրում մարդկանց ամբոխ է հավաքված, և մի քանի երիտասարդ քաշքշում ու հայհոյում են ոստիկանության աշխատակիցներին: Միջամտել և փորձել է հանգստացնել նրանց, սակայն իրեն էլ են հայհոյել և քաշքշել, գցել են գետնին ու հարվածել:
<<Իրեղեն ապացույց ճանաչելու մասին>> 27.08.2011թ. որոշման համաձայն` իրեղեն ապացույց է ճանաչվել Սարգիս Գևորգյանի անձնական խուզարկությամբ առգրավված <<SAMSUNG GALAXY GT-19000>> տեսակի, 354795049653675 գործարանային համարի բջջային հեռախոսը, իսկ <<Առարկայի զննություն կատարելու մասին>> 23.08.2011թ. արձանագրության համաձայն` բջջային հեռախոսում առկա լուսանկարներից ութը ոստիկանության Կենտրոնականի բաժնում կատարված լուսանկարներ են: Դրանցից մեկում պատկերված է ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին բերման ենթարկված Տիգրան Առաքելյանը` թիկունքից, ում հագին առկա է կարճաթև, բաց գույնի վերնազգեստ, որի հետևի հատվածում առկա են կարմիր արնանման հետքեր: Հաջորդ լուսանկարում պատկերված են բերման ենթարկված Սարգիս Գևորգյանը, Արեգ Գևորգյանը, Դավիթ Քիրամիջյանը, Տիգրան Առաքելյանը, Վահագն Գևորգյանը, Սահակ Մուրադյանը և Արտակ Կարապետյանը, նրանցից Տիգրան Առաքելյանը գոտկատեղից վերև մերկ է, և նրա հագից բացակայում է նախորդ լուսանկարում եղած վերնազգեստը: Հաջորդ` երրորդ և չորրորդ, լուսանկարներում պատկերված են Տիգրան Առաքելյանը` նստած դիրքում, և Դավիթ Քիրամիջյանի դեմքը, իսկ մնացած չորս լուսանկարներում պատկերված են ոստիկանության աշխատակիցները` պատուհանի վանդակաճաղերից այն կողմ:
Հեռախոսում հայտնաբերված տեսաձայնագրառումներից առաջինում, որի տևողությունը 12 վայրկյան է, տեսաձայնագրառված է այն, որ ոստիկանության Կենտրանականի բաժնի միջանցքում բերման ենթարկվածներն աղմկում, գոռգռում են:
Երկրորդ տեսաձայնագրառման տևողությունը 2 վայրկյան է, և տեսաձայնագրառված է այն, որ բերման ենթարկվածներ Արեգ Գևորգյանը, Վահագն Գևորգյանը, Սահակ Մուրադյանը և Դավիթ Քիրամիջյանը զրուցում են շտապօգնության աշխատակիցների հետ:
Երրորդ տեսաձայնագրառման տևողությունը 1 րոպե 40 վայրկյան է, և տեսաձայնագրառված է այն, որ բերման ենթարկված Սարգիս Գևորգյանը, ազատ տեղաշարժվելով ոստիկանության շենքում, նկարահանում է ոստիկանության աշխատակիցներին, որոնցից մեկին նկարահանելով հեգնական տոնով ասում է. <<Իրան նկարում ենք, որ հիշենք լավ տղերքին, լավ տղերքը միշտ էլ պետք ա արժանագույնս գնահատվեն>>, այնուհետև, շարունակելով նկարահանում է մյուս բերման ենթարկվածներին, ովքեր նույնպես ազատորեն տեղաշարժվում են միջանցքներով, զրուցում բջջային հեռախոսներով, նրանցից մի քանիսին զննում են շտապօգնության աշխատակիցները: Այնուհետև, մոտենալով միջանցքում կանգնած ոստիկաններին, հեգնական տոնով հարցնում է. <<Որտեղ են դրանք, էդ բերետավորները>> և, բացելով միջանցքում գտնվող սենյակներից մեկի դուռը, շարունակում է նկարահանել այնտեղ գտնվող ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ 3-րդ հատուկ գումարտակի աշխատակիցներին, նրանցից մեկը, նկատելով դա, պահանջում է դուրս գալ սենյակից, իսկ Սարգիս Գևորգյանը, չենթարկվելով ոստիկանության աշխատակցին, հակաճառելով, արհամարհական տոնով ասում է. <<Արա, հլը էս բանտիկովին նայի, բանտիկդ հանի, արա>>:
Չորրորդ տեսաձայնագրառման տևողությունը 58 վայրկյան է, և տեսաձայնագրառված է այն, որ Սարգիս Գևորգյանը նկարահանում է իր եղբոր Արեգ Գևորգյանի ձախ ձեռքի արմունկի շրջանում առկա քերծվածքները, այնուհետև, երևում է, թե ինչպես է բերման ենթարկված Դավիթ Քիրամիջյանը բջջային հեռախոսով ինչ-որ մեկի հետ զրուցելու ընթացքում բավականին բարձր, աղաղակող ձայնով սկսում է գոռգոռալ, սակայն ձայնի արձագանքման պատճառով չեն հասկացվում նրա խոսքերը, իսկ նկարահանող Սարգիս Գևորգյանն ասում է. <<Արա, լավ, Դավոն շատ ա համը հանում, հեսա ընդեղ մտածելու են, որ կտրտում են մեզ>>,- և շարունակում նկարահանել բերման ենթարկվածներին։ Նրանցից Տիգրան Առաքելյանի հագին եղած բաց գույնի վերնազգեստի ձախ դիմային հատվածում երևում են կարմիր արնանման հետքեր:
<<Շան զննություն կատարելու մասին>> 18.08.2011թ. արձանագրության համաձայն` զննվող շունը բաց շագանակագույն մորթով է, կրծքավանդակը սպիտակավուն, ականջները կտրված, բարձրությունը 60 սմ, երկարությունը 100 սմ: Ըստ զննության մասնակից Զաքար Զաքարյանի հայտարարության` շան քաշը մոտ 31 կգ է, այն 3 տարեկան է, <<Պիտբուլտերիեր>> ցեղատեսակի:
<<Այլ փաստաթղթերն ապացույց ճանաչելու մասին>> 29.08.2011թ. որոշմամբ ապացույց ճանաչված 29.08.2011թ. թիվ 31/145 գրության, ՀՀ ոստիկանության լրատվական վարչությունից ստացված մեկ լազերային սկավառակի և <<Լազերային սկավառակի զննություն կատարելու մասին>> 29.08.2011թ. արձանագրության համաձայն` ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին բերման ենթարկված Տիգրան Առաքելյանը, Արտակ Կարապետյանը, Դավիթ Քիրամիջյանը և Սարգիս Գևորգյանը, չենթարկվելով ոստիկանների օրինական պահանջներին, ոստիկանության Կենտրոնականի բաժնի միջանցքներում խմբված հակաճառում են ոստիկաններին, չեն ցանկանում առանձնանալ, նստել առանձին աշխատասենյակներում, որի պատճառով գոռգոռում են, արհամարհական վերաբերմունք ցույց տալիս բոլոր ոստիկանների նկատմամբ, քաշքշում նրանց, վիրավորական խոսքեր ասում, ոտքերով և ձեռքերով հարվածում պատերին, իսկ նրանցից հատկապես Սարգիս Գևորգյանը, բարձրաձայն գոռալով, հայհոյանքներ և վիրավորական խոսքեր են ասում ոստիկանների հասցեին։ Վերջիններս հորդորներով, խնդրանքներով փորձում են զսպել նրանց, խնդրում են, որ հանգիստ մնան, չաղմկեն, չհայհոյեն, խնդրում են, որ կատարեն իրենց օրինական պահանջները, սակայն տեսնելով, որ նրանք չեն ենթարկվում և չեն ցանկանում առանձնանալ, ստիպված համաձայնում են բերման ենթարկվածների պահանջներին և միասին տեղափոխում սենյակներից մեկը, որտեղ մտնելով բերման ենթարկվածները ոստիկանների ներկայությամբ, ցուցադրաբար սկսում են շրջել սենյակում դրված աթոռներն ու սեղանները, անընդհատ կրկնում, որ սա ոչ թե ոստիկանություն է, այլ հանցագործների <<բեսետկա>> և նմանատիպ այլ արտահայտություններ:
<<Դեպքի վայրի զննություն կատարելու մասին>> 09.08.2011թ. արձանագրության և լուսանկարների համաձայն` Երևան քաղաքի Իսրայելյան փողոցի թիվ 41 հասցեում տեղակայված ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի բաժնի 1-ին հարկում գտնվող պրոֆիլակտիկայի բաժանմունքի աշխատասենյակում տեղադրված խորհրդակցական սեղանի երկու կողմերում և համակարգչի սեղանի դիմաց գտնվող երկարավուն, մետաղե կոնստրուկցիայով չորս աթոռը եղել են շրջված վիճակում, իսկ խորհրդակցական սեղանի դիմաց մի փոքր դեպի մուտքի դուռը, շրջված է եղել ևս մեկ աթոռ:
<<Այլ փաստաթղթերն ապացույց ճանաչելու մասին>> 27.08.2011թ. որոշմամբ ապացույց ճանաչված <<Անձին ոստիկանության Կենտորնականի բաժին բերման ենթարկելու մասին>> 09.08.2011թ. արձանագրությունների և Դավիթ Մելիքյանի, Վոլոդյա Գրիգորյանի, Հայկ Նաջարյանի և Սերժիկ Սարգսյանի զեկուցագրերի համաձայն` 2011թ. օգոստոսի 9-ին ժամը 2140-ին, իշխանության ներկայացուցչին դիմադրություն ցույց տալու կասկածանքով Խնկո Ապոր գրադարանի մոտից ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին բերման են ենթարկվել Տիգրան Առաքելյանը, Արտակ Կարապետյանը, Սարգիս Գևորգյանը և Դավիթ Քիրամիջյանը, ովքեր, բաժնում սպառնալով և տալով սեռական բնույթի հայհոյանքներ, չեն ենթարկվել ոստիկանության աշխատակիցների օրինական պահանջներին ու շուրջ 30 րոպե կոպիտ կերպով խախտել են ոստիկանության Կենտրոնականի բաժնի բնականոն աշխատանքը:
<<Իրեղեն ապացույց ճանաչելու մասին>> 30.08.2011թ. որոշման համաձայն` իրեղեն ապացույց է ճանաչվել Դավիթ Մելիքյանի ոստիկանական համազգեստը, որը ապացույց ճանաչված <<Հագուստ ներկայացնելու և զննելու մասին>> 09.08.2011թ. արձանագրության համաձայն ներկայացվել է ոստիկանության աշխատակից Դավիթ Մելիքյանի կողմից ոստիկանության Կենտրոնականի բաժնի վարչական շենքում, և որ դրա կրծքավանդակի հատվածի գրառումը պոկված է, աջ կողմի ուսադիրը կոճակից նույնպես պոկված է, ներկայացված կարմիր գլխարկի զինանշանը պոկված է և բացակայում է գլխարկի վրայից: Դավիթ Մելիքյանը հայտարարել է, որ ինչպես վերնազգեստի ուսադիրը և տարբերանշանը, այնպես էլ գլխարկի զինանշանը պոկվել է 09.08.2011թ. ժամը 2140-ի սահմաններում, Տերյան փողոցում տեղի ունեցած միջադեպի ժամանակ:
Դատահետքաբանական փորձաքննության թիվ 1696 եզրակացության և դատարանում որպես իրեղեն ապացույցի զննության համաձայն` տուժող Դ.Մելիքյանի համազգեստի աջ ուսադիրը կոճկող մետաղյա ամրակն իր բնիկից վնասված-անջատված է, որի ամրացման կտորի համապատասխան հատվածը 1 սմ x 1 սմ չափսերով նույնպես վնասված է: Վնասված է նաև համազգեստի առաջամասի` կրծքավանդակի վրա առկա ձախ գրպանի կափույրը ամրացնող մետաղյա ամրակի բնիկը, ինչը կտորի համապատասխան հատվածի վրա ունի 1սմ x 0.7սմ չափսեր: Ոստիկանական համազգեստի առաջամասի կրծքավանդակի աջ կողմի գրպանը ձախ եզրային հատվածից 22.5սմ ընդհանուր երկարությամբ կարման հատվածից վնասված-անջատված է, համազգեստի վրա առկա վնասվածքները պատռվածքներ են, որոնք կարող էին առաջանալ մեխանիկական ուժի ներգործության` քաշել-ձգելու հետևանքով:
Դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 2285 եզրակացության համաձայն ոստիկանության աշխատակից Հայկ Նաջարյանի ստացած մարմնական վնասվածքները` աջից ստորին ծնոտի անկյան, աջ նախաբազկի շրջանի ճանկռվածքների, աջ դաստակի շրջանի ծակած վերքի, ձախ ծնկահոդի շրջանի քերծվածքի ձևերով, պատճառվել են. ճանկռվածքները` սուր եզր ունեցող բութ առարկաներով, ծակած վերքը` սուր ծակող առարկայով, քերծվածքը բութ առարկայով հնարավոր է 09.08.2011թ-ին, և դրանք առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չեն պարունակում:
Դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 2286 եզրակացության համաձայն` ոստիկանության աշխատակից Դավիթ Մելիքյանի ստացած մարմնական վնասվածքները` պարանոցի, ձախ բազկի շրջանների ճանկռվածքների ձևերով, պատճառվել են սուր եզր ունեցող բութ առարկաներով հնարավոր է 09.08.2011թ-ին, և դրանք առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չեն պարունակում:
Դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 2309 եզրակացության համաձայն` ոստիկանության աշխատակից Շահեն Հարությունյանի մարմնական վնասվածքները` աջ դաստային մեջքային մակերեսի, ձախ դաստակի 1-ին ֆալանգի, ձախ նախաբազկի շրջանների քերծվածքների ձևերով, հասցվել են բութ, կոշտ առարկաներով հնարավոր է 09.08.2011թ-ին, և դրանք առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չեն պարունակում:
Դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 2316 եզրակացության համաձայն` ոստիկանության աշխատակից Գևորգ Մկրտչյանի մարմնական վնասվածքները` ձախ նախաբազկի վերին միջին երրորդականների, առաջային մակերեսի ճանկռվածքների ձևով, հասցվել են սուր եզր ունեցող բութ, կոշտ առարկայով հնարավոր է 09.08.2011թ-ին և որոշման մեջ նշված հանգամանքներում, ու դրանք առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չեն պարունակում:
Դատաբժշկական փորձաքննության 2317 եզակացության համաձայն` ոստիկանության աշխատակից Վարուժան Գասկասյանի ստացած մարմնական վնասվածքը` ձախ սրունքի վերին երրորդականի առաջային մակերեսի քերծվածքի ձևով, հասցվել է բութ, կոշտ առարկայով հնարավոր է 09.08.2011թ-ին և որոշման մեջ նշված հանգամանքներում, ու դրանք առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չի պարունակում:
Դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 1121/հ եզրակացության համաձայն` ոստիկանության աշխատակից Տիգրան Ավետիսյանի ստացած մարմնական վնասվածքները` գլխուղեղի վնասվածքի` գլխուղեղի ցնցման ձևով, ձախից քթոսկրի չտեղաշարժված կոտրվածքի, ձախ ուսահոդի շրջանի քերծվածքների ձևով, հասցվել են բութ, կոշտ, սահմանափակ մակերես ունեցող առարկաներով հնարավոր է 09.08.2011թ-ին և որոշման մեջ նշված հանգամանքներում, ու դրանք առաջացրել են առողջությունը կարճատև քայքայող թեթև վնաս:
Դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 2284 եզրակացության համաձայն` ոստիկանության աշխատակից Վոլոդյա Գրիգորյանի ստացած պարանոցի շրջանի ճանկռվածքների, աջ բազկի շրջանի քերծվածքի ձևով մարմնական վնասվածքներից ճանկռվածքները պատճառվել են սուր եզր ունեցող բութ առարկայով, քերծվածքը` բութ առարկայով հնարավոր է 09.08.2011թ-ին և որոշման մեջ նշված հանգամանքներում, ու դրանք առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չեն պարունակում:
Քրեական գործի վերաքննիչ քրեական վարույթի շրջանակներում հետազոտելով վերը շարադրված ապացույցները, վերլուծելով դրանք առանձին-առանձին, համադրելով քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցների հետ, ստուգելով ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրները, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը գտնում է, որ.
1. ամբաստանյալ Տ.Առաքելյանը դիտավորությամբ կոպիտ կերպով խախտել է հասարակական կարգը, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով, կատարվել է մի խումբ անձանց կողմից ու զուգորդվել է ոստիկանների նկատմամբ բռնություն գործադրելով, հասարակական կարգի պահպանության պարտականություն իրականացնող ոստիկաններին դիմադրություն ցույց տալով, ինչպես նաև իշխանության ներկայացուցիչների ոստիկանների նկատմամբ գործադրել է առողջության համար ոչ վտանգավոր բռնություն կապված նրանց կողմից իրենց ծառայողական պարտականությունները կատարելու հետ.
2. ամբաստանյալ Ա.Կարապետյանը դիտավորությամբ կոպիտ կերպով խախտել է հասարակական կարգը, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով, կատարվել է մի խումբ անձանց կողմից ու զուգորդվել է ոստիկանների նկատմամբ բռնություն գործադրելով, հասարակական կարգի պահպանության պարտականություն իրականացնող ոստիկաններին դիմադրություն ցույց տալով, ինչպես նաև իշխանության ներկայացուցիչների ոստիկանների նկատմամբ գործադրել է առողջության համար ոչ վտանգավոր բռնություններ կապված նրանց կողմից իրենց ծառայողական պարտականությունները կատարելու հետ.
3. ամբաստանյալ Ս.Գևորգյանը դիտավորությամբ կոպիտ կերպով խախտել է հասարակական կարգը, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով, կատարվել է մի խումբ անձանց կողմից ու զուգորդվել է ոստիկանների նկատմամբ բռնություն գործադրելով, հասարակական կարգի պահպանության պարտականություն իրականացնող ոստիկաններին դիմադրություն ցույց տալով.
4. ամբաստանյալ Դ.Քիրամիջյանը դիտավորությամբ կոպիտ կերպով խախտել է հասարակական կարգը, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով, կատարվել է մի խումբ անձանց կողմից ու զուգորդվել է ոստիկանների նկատմամբ բռնություն գործադրելով, հասարակական կարգի պահպանության պարտականություն իրականացնող ոստիկաններին դիմադրություն ցույց տալով:
Միաժամանակ, ելնելով գործի փաստական հանագամանքներից, դատարանը գտնում է, որ հասարակական նշանակություն ունեցող վայրում ամբաստանյալների խուլիգանական մղումներով գործողությունները կատարվել են հասարակության և բարոյականության նորմերի նկատմամբ անթաքույց արհամարհանքի հողի վրա, նրանց վարքը հանդիսացել է բացահայտ մարտահրավեր` ուղղված հասարակական կարգի դեմ և թելադրված է եղել շրջապատին հակադրվելու, վերջինիս հանդեպ արհամարհական վերաբերմունք ցուցաբերելու ցանկությամբ:
Այսպիսով, ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալներ Տիգրան Սամվելի Առաքելյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով ու ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին, Արտակ Վոլոդյայի Կարապետյանի կողմից` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով ու ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով, Սարգիս Ռուբենի Գևորգյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով, Դավիթ Հայկազի Քիրամիջյանի կողմից` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով նախատեսված հանցանքները կատարելը և նրանց մեղքը հաստատված են քրեական գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ:
Քննության առնելով ոստիկանության աշխատակիցների տված ցուցմունքների արժանահավատության վերաբերյալ` և ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանի և քրեական գործի քննության նախորդ փուլերում բազմիցս հնչած պատճառաբանությունները` կապված այն հանգամանքի հետ, որ քանի որ սույն գործով տուժողի կարգավիճակում հանդես են գալիս ոստիկանության աշխատակիցները, իսկ քննությունն իրականացրել է նույն համակարգի քննչական ստորաբաժանումը, ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը փաստում է այն հանգամանքը, որ սույն քրեական գործը /թիվ 15110711/ չնայած հարուցվել է 10.08.2011թ. ՀՀ Ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Կենտրոնականի քննչական բաժնի քննիչ Ա. Մանուկյանի որոշմամբ, սակայն այն այնուհետև շարունակվել է ՀՀ Հատուկ Քննչական Ծառայությունում /այսուհետ ՀՀ ՀՔԾ, ՀՀ ՀՔԾ ՀԿԳ քննիչ Գ.Գևորգյանը 16.09.2011թ. որոշմամբ թիվ 15110711 քրեական գործն ընդունել է իր վարույթ/ և այնուհետև գործի քննությունը կատարվել է ՀՀ ՀՔԾ-ում, որը որևէ գերատեսչական կապ չունի ՀՀ Ոստիկանության համակարգի հետ:
Ուստի ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը գտնում է, որ պաշտպանության կողմի վերոհիշյալ պատճառաբանությունները հավաստի չեն, նպատակ ունեն տպավորություն ստեղծելու, որ իրենք անհիմն են ենթարկվում քրեական հետապնդումների:
ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը փաստում է այն հանգամանքը, որ դեպքի էական փաստական հանգամանքները հաստատվում են ոչ միայն ոստիկանության աշխատակիցների, այլ դեպքի պահին և դեպքի վայրում եղած բազմաթիվ այլ, գործի ելքով չշահագրգռված և որպես վկաների հարցաքննված` և սույն որոշման մեջ շարադրված, քաղաքացիական անձանց (վկաներ` Զաքար Զաքարյանի, Ժոզեֆ Միրզայանցի, Նշե Մոդոյանի, Հայկ Մաթևոսյանի, Սերգեյ Փիրումյանի, Հրանտ Միրիջանյանի, Անդրանիկ Պողոսյանի, Ավետիս Ամիրջանյանի) ցուցմուքններով:
ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը փաստում է նաև, որ քրեական գործով կատարված նախաքննությամբ և բոլոր դատաքննություններով ձեռք չեն բերվել փոխկապակցված, հավաստի, բավարար ապացույցների այնպիսի համակցություն, որը կհիմնավորեր, որ դատաբժշկական փորձաքննությունների թիվ 1114/հ, 1115/հ, 1117/հ, 1119/հ եզրակացություններում նշված մարմնական վնասվածքները ամբաստանյալներին պատճառվել են ոստիկանների դիտավորյալ, անօրինական գործողությունների հետևանքով:
Ավելին` Քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցներով հիմնավորված է, որ դեպքի օրն ամբաստանյալների և ոստիկանության աշխատակիցների միջև տեղի է ունեցել որոշակի ակտիվ քաշքշուկ, ամբաստանյալները այդ վնասվածքները կարող էին ստանալ ինչպես այդ քաշքշուկի ընթացքում, այնպես էլ ոստիկանության բաժին բերման ենթարկվելու ընթացքում նրանց նկատմամբ օրենքի սահմաններում ֆիզիկական ուժի կիրառման արդյունքում:
Այսպիսով, ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը օրինական, հիմնավորված, պատճառաբանված է գտնում ամբաստանյալներ Տիգրան Առաքելյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով, Արտակ Կարապետյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով, Սարգիս Գևորգյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով, Դավիթ Քիրամիջյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով մեղսագրված հանցանքների հիմնավորվածության վերաբերյալ ՀՀ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 20.07.2012թ. թիվ ԵԿԴ/0225/01/11 դատավճռով կատարված եզրահանգումները:
Քննության առնելով պաշտպանության կողմի միջնորդությունը` դատարան իրենց կողմից ներկայացված ՀՀ նախկին ոստիկանապետ Ա.Սարգսյանին` մամուլում տված հարցազրույցի և այդ հարցազրույցի ձայնագրառման լազերային կրիչի` ապացույց ճանաչելու և քրեական գործին կցելու վերաբերյալ, ապա ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը գտնում է, որ այն չի հիմնավորում կամ հերքում սույն քրեական գործով ապացուցման ենթակա որևէ հանգամանք, հետևաբար, այն վերաբերելի չէ և ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 1-ին մասի իմաստով, ամբաստանյալներին մեղսագրված արարքները հիմնավորող կամ հերքող ապացույց չի հանդիսանում:
Պաշտպանական կողմի միջնորդությամբ Վերաքննիչ քրեական դատարանում հարցաքննվել են նաև վկաներ Սարգիս Մուրադյանը և Արեգ Գևորգյանը, որոնք ցուցմունքներ տվեցին այն մասին, որ դեպքի օրը` ժամը 21-ի սահմաններում, իրենք գտնվել են Կարապի Լճի մոտ և նկատելով, որ ոստիկանները շարժվում են դեպի Խնկո Ապոր գրադարանի կողմը, իրենք նույնպես շտապել են դեպքի վայր և տեսել են, որ իրենց ընկերների ձեռքերը ոլորում և փորձում են բերման ենթարկել: Միջադեպի սկսվելուն իրենք ներկա չեն եղել: Երբ իրենք խառնվել են միջադեպին և փորձել են պարզել թե ինչ է տեղի ունեցել, ոստիկաններն իրենց նույնպես բերման են ենթարկել ոստիկանության բաժին: Բաժնում տեսել են Տիգրանին հատակին նստած, վատ վիճակում և պահանջել են շտապօգնություն կանչել:
Վկա Սարգիս Մուրադյանն ավելացրեց նաև, որ Տիգրան Ավետիսյանին ոստիկանության բաժնում տեսել է արյունոտված քթով:
ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանի դատաքննությամբ պաշտպանության կողմի միջնորդությամբ ՀՀ Վերաքննիչ քրեկան դատարան կանչված և հարցաքննված վկա Անի Գևորգյանն իր ցուցմունքում, ի թիվս այլ հանգամանքների, հայտնեց, որ դեպքի պահին ինքը դեպքի վայրում չի եղել, իր աշխատանքային պարտականությունների մեջ չի մտնում նկարահանումներ անելը, ինքը միայն զբաղվում է նյութերի, հոդվածների պատրաստմամբ, դեպքի մասին տեղեկացել է խմբագրությունում և իմանալով, որ ամբաստանյալներին բերման են ենթարկել, շտապել է ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին, որտեղ և ականատես է եղել ամբաստանյալներին բերման ենթարկելու և բաժին տանելու ոստիկանների գործողություններին:
Պաշտպանական կողմի միջնորդությամբ ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարան կանչված և հարցաքննված վկաներ Հայկ Գևորգյանը և Վահագն Հովակիմյանը ցուցմունքներ տեցին այն մասին, որ դեպքի օրը` ժամը 22-ի սահմաններում, <<Հայկական ժամանակ>> օրաթերթի խմբագրությունում տեղեկացել են, որ ՀԱԿ ակտիվիստների և ոստիկանների միջև բախում է տեղի ունեցել և նրանց բերման են ենթարկում ոստիկանության բաժին, այդ մասին տեղեկացրել են Անի Գևորգյանին, որի եղբորը` Սարգիս Գևորգյանին, նույնպես բերման էին ենթարկել, որից հետո Անի Գևորգյանը և Հայկ Գևորգյանը գնացել են ոստիկանության բաժին: Անի Գևորգյանը դեպքի վայրում չէր կարող լինել, այն պարզ պատճառով, որ մինչև ժամը 22-ը գտնվել է իրենց հետ խմբագրությունում:
Այսպիսով, ՀՀ Վերաքննիչ քրեկան դատարանը քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցների համակցությամբ քննության առնելով վկա Անի Գևորգյանի` դեպքի պահին դեպքի վայրում լինելու և նկարահանումներ անելու վերաբերյալ ցուցմունքը, գտավ, որ այն հիմնավոր չէ և քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցների համակցությամբ այդ փաստը չի հաստատվում: Հետևաբար, վկա Անի Գևորգյանի դեպքի պահին դեպքի վայրում գտնվելու դրվագը պետք է համարել չհաստատված:

ՀՀ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԻ ԵԶՐԱՀԱՆԳՈՒՄՆԵՐԸ ՏԻԳՐԱՆ ԱՌԱՔԵԼՅԱՆԻՆ ՀՀ ՔՐԵԱԿԱՆ ՕՐԵՆՍԳՐՔ 316-ՐԴ ՀՈԴՎԱԾի 2-ՐԴ ՄԱՍՈՎ ԱՌԱՋԱԴՐՎԱԾ ՄԵՂԱԴՐԱՆՔԻ ՎԵՐԱԲԵՐՅԱԼ

ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ, նույն հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն` մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն կարող փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի կամ կասկածյալի:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` քրեական գործով ապացույցներ են ցանկացած փաստական տվյալներ, որոնց հիման վրա օրենքով որոշված կարգով հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը, դատարանը պարզում են քրեական օրենսգրքով նախատեսված արարքի առկայությունը կամ բացակայությունը, ..., և մեղադրյալի մեղավորությունը կամ անմեղությունը, ինչպես նաև գործի ճիշտ լուծման համար նշանակություն ունեցող այլ հանգամանքներ:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածի համաձայն` միայն ապացույցների հիման վրա են հաստատվում`
1/ դեպքը և հանգամանքները/կատարման ժամանակը, տեղը, եղանակը և այլն/.
2/ կասկածյալի և մեղադրյալի առնչությունը դեպքին.
3/ հանցագործության` քրեական օրենքով նախատեսված հատկանիշները.
4/ անձի մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված արարքը կատարելու մեջ.
5/ քրեական օրենքով նախատեսված պատասխանատվությունը մեղմացնող կամ խստացնող հանգամանքները.
6/ այն հանգամանքները, որոնցով դատավարության մասնակիցը կամ քրեական դատավարությանը մասնակցող այլ անձը հիմնավորում է իր պահանջները, եթե այլ բան նախատեսված չէ օրենքով:
Ապացուցման ենթակա հանգամանքներն ամրագրած ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածի իրավադրույթների բովանդակային վերլուծությունից հետևում է, որ քրեական գործով ապացուցման ենթակա հանգամանքները դա, ըստ էության, հանցագործության հատկանիշների փաստացի համակցությունն է, այն տարրերի համակցությունը, որոնք բնութագրում են տվյալ հանցագործության հատկանիշները, այսինքն` տվյալ հանցագործության հանցակազմը` օբյեկտը, օբյեկտիվ կողմը, սուբյեկտը, սուբյեկտիվ կողմը, այդ տարրերից յուրաքանչյուրի ենթատարրերը: Այսինքն, յուրաքանչյուր քրեական գործով ապացուցման ենթակա է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածով նախատեսված թվով վեց հանգամանքներից յուրաքանչյուրը, այդ թվում` մեղքի ձևը, հանցանքի կատարման նպատակը, շարժառիթը և հանցակազմի մնացած տարրերը: Դրա համար անհրաժեշտ է, որպեսզի յուրաքանչյուր կոնկրետ գործով այն քննող դատարանը խորապես վերլուծի հանցակազմը և այն որակող հատկանիշները, հիմնավորի անձի արարքում կոնկրետ հանցակազմի առկայության կամ բացակայության վերաբերյալ իր բոլոր եզրահանգումները, այդ եզրակացությունը հաստատող բոլոր փաստարկները:
Անմեղության կանխավարկածի, ապացույցների, ապացուցման ենթակա հանգամանքների վերաբերյալ ՀՀ քրեադատավարական օրենսդրության վերը նշված հիմնարար իրավադրույթների և վերլուծությունների համատեքստում ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը փաստում է հետևյալը.
Քրեական հետապնդման մարմինը նախաքննությունը հանրագումարի բերող դատավարական ակտում` մեղադրական եզրակացության մեջ, ամբաստանյալ Տ.Առաքելյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 2-րդ մասով առաջադրված մեղադրանքի դրվագով, գտնելով, որ Տիգրան Սամվելի Առաքելյանը կատարել է հանցավոր արարք, որը նախատեսված է ՀՀ քրեական օրենսգի 316-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, տվել է մեղադրանքի հետևյալ ձևակերպումը. <<Բացի այդ, ժամը 21.30-ի սահմաններում դեպքի վայրից ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին բերման ենթարկվելու ընթացքում Տիգրան Առաքելյանը, առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելով, հարվածել է իրեն բերման ենթարկող ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության ՊՊԾ գնդի 3-րդ հատուկ գումարտակի ոստիկան իր ծառայողական պարտականությունները կատարող, Տիգրան Ավետիսյանի դեմքին` քթոսկրի բազմաբեկոր կոտրվածքների և գլխուղեղի ցնցման ձևով դիտավորությամբ նրա առողջությանը պատճառելով թեթև վնաս, առողջության կարճատև քայքայումով>>:
Իր հերթին ՀՀ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը 20.07.2012թ. թիվ ԵԿԴ/0225/01/11 դատավճռով, <<Դատարանի վերլուծություն>> բաժնում, ամբաստանյալ Տիգրան Առաքելյանին մեղսագրված հանցանքները /այդ թվում` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսվածը/ հիմնավորել է բառացիորեն հետևյալ կերպ. <<Դատարանը, վերլուծելով ամբաստանյալներին առաջադրված մեղադրանքն ու համակցության մեջ գնահատելով դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցները, հիմք ընդունելով խուլիգանության վերաբերյալ ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 24.10.2006թ. թիվ ՎԲ-223/06 և 30.03.2012թ. թիվ ԱՎԴ/0014/01/11 որոշումներով արտահայտած իրավական դիրքորոշումն ու վերլուծությունները, գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտման վրա ձևավորված համոզմամբ հանգում է հետևության, որ սույն քրեական գործին վերաբերվող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ հաստատվում է, որ.
ամբաստանյալ Տ.Առաքելյանը դիտավորությամբ կոպիտ կերպով խախտել է հասարակական կարգը, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով, կատարվել է մի խումբ անձանց կողմից ու զուգորդվել է ոստիկանների նկատմամբ բռնություն գործադրելով, հասարակական կարգի պահպանության պարտականություն իրականացնող ոստիկաններին դիմադրություն ցույց տալով, ինչպես նաև իշխանության ներկայացուցիչների ոստիկանների նկատմամբ գործադրել է առողջության համար ոչ վտանգավոր և վտանգավոր բռնություններ կապված նրանց կողմից իրենց ծառայողական պարտականությունները կատարելու հետ>>:
ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը հիմնավորված չի համարում Ընդհանուր իրավասության դատարանի հետևությունը ամբաստանյալ Տ.Առաքելյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցանքի` <<փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ>> հաստատված լինելու վերաբերյալ:
Նախորդ պարբերության մեջ արված եզրահանգման հիմքում ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը դնում է հետևյալ հանգամանքները.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 2-րդ մասը քրեական պատասխանատվություն է նախատեսում իշխանության ներկայացուցչի կյանքի կամ առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելու կամ դա գործադրելու սպառնալիքի համար` կապված նրանց կողմից իրենց ծառայողական պարտականությունները կատարելու հետ:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցագործության օբյեկտը տուժողի անձի առողջությունը և հոգեկան անձեռնմխելիությունն է, ինչպես նաև` կառավարման մարմինների նորմալ հրապարակային գործունեությունը:
Նշված հանցագործությունն օբյեկտիվ կողմից դրսևորվում է իշխանության ներկայացուցչի կամ նրա մերձավոր ազգականի կյանքի կամ առողջության նկատմամբ վտանգավոր բռնություն գործադրելով:
Կյանքի կամ առողջության համար վտանգավոր բռնությունը դա այնպիսի բռնությունն է, որը հանգեցրել է տուժողի առողջությանը թեթև, միջին ծանրության կամ ծանր վնաս պատճառելուն, ինչպես նաև` այնպիսի բռնությունը, որը չնայած չի առաջացրել նշված վնասները, սակայն բռնության կիրառման պահին իրենց բնույթով այնպիսին են, որ նշված անձանց կյանքին կամ առողջությանը վնաս պատճառելու ռեալ վտանգ էին ստեղծում:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 2-րդ մասի իմաստով` բռնության տակ պետք է հասկանալ միայն ֆիզիկական բռնությունը:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցանքը սուբյեկտիվ կողմից բնութագրվում է ուղղակի դիտավորությամբ, նպատակը և շարժառիթը հանցագործության հանցակազմի բաղադրատարր չեն:
Ամբաստանյալ Տ.Առաքելյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 2-րդ մասով մեղսագրված հանցանքի հիմքում Ընդհանուր իրավասության դատարանը դրել է իր կողմից հետազոտված հետևյալ ապացույցները.
Սույն քրեական գործով ամբաստանյալ Տիգրան Առաքելյանի կողմից գլխի հետադարձ հարվածով ոստիկանության աշխատակից Տիգրան Ավետիսյանի քիթը վնասելու կապակցությամբ քրեական գործով ձեռք են բերվել և Ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից հետազոտվել հետևյալ ապացույցները.
ՀՀ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի դատաքննությամբ ամբաստանյալ Տ.Առաքելյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով ու 316-րդ հոդվածի 1-ին և 2-րդ մասերով առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել, պատաճառաբանելով, որ չի կատարել իրեն վերագրվող արարքները:
(...) Ոստիկանների հրամանատար Տեր-Պողոսյանի գալուց հետո նրա պահանջով, բոլորը հանդարտվել են և երբ շատ հաշտ զրուցելիս է եղել, հանկարծ նորից սկսվել է քաշքշոց: Հավանաբար ոստիկաններն իրենց բերման ենթարկելու վերաբերյալ հրաման են ստացել, քանի որ դրանից հետո իրեն քարշ տալով տարել են դեպի ոստիկանական ավտոմեքենան:
Ամեն ինչ շատ արագ է կատարվել ու թեև իր մոտ ամեն ինչ հստակ չի տպավորվել, սակայն ոստիկաններին չի դիմադրել, չնայած հնարավոր է, որ իր անհամաձայնությունը հայտնած լինի նրանց և չցանկանա գնալ նրանց հետ:
Ավտոմեքենայում իրեն նստեցրել են հետևի նստատեղին, որտեղ իրենից բացի նստեցրել են նաև Վահագն Գևորգյանին և նստել են ևս երկու ոստիկան: Նեղվածքի պատճառով ինքը համարյա նստած է եղել ոստիկան Տիգրան Ավետիսյանի գրկին: Ավտոմեքենայում իր վրա տեղացել են հայհոյանքներ և հարվածներ, հարվածողը եղել է մեկը և չի կարող ասել, թե նա ինչու է հարվածել իրեն: Տիգրան Ավետիսյանը, երկու ձեռքով բռնելով իր պարանոցը, ամբողջ ճանապարհին խեղդել է իրեն, որի պատճառով չի կարողացել խոսել կամ գլուխը շարժել և հազիվ է շնչել: Ինչ-որ մեկն ասել է, որ նա խեղդում է իրեն, և Տ.Ավետիսյանը Մաշտոցի պողոտայի շուկայի մոտ մի փոքր թուլացրել է սեղմվածքը: Չնայած դրան, երբ իջեցրել են ոստիականության Կնետրոնականի բաժնում, շատ վատ է զգացել և մի կերպ է շնչելիս եղել:
Չի ժխտում և հավանական է համարում Տիգրան Ավետիսյանին իր կողմից գլխով, մարմնական վնասվածք պատճառելը, բայց նման դիտավորություն և միտում չի ունեցել, հնարավոր է, որ դա տեղի ունեցած լինի ավտոմեքենայի կտրուկ արգելակման պահին, քանի որ նրա գրկին է եղել, կամ միգուցե փորձել է ազատվել նրա ձեռքերից և իր շարժումների հետևանքով վնասված լինի նրա քիթը: Չի բացառվում նաև, որ ինքը որևէ կապ չունենա դրա հետ, և նրա քիթն ուղղակի մնացած լինի ավտոմեքենայի դռան տակ:
Այն, որ Տիգրան Ավետիսյանի քիթը վնասվել է, իմացել է ոստիականության բաժնում, սակայն նույն բաժնում տեսել է վերջինիս, նա հանգիստ քայլելիս է եղել և որևէ վնասվածք չի ունեցել: (...)>>:
Տուժող ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության ՊՊԾ գնդի 3-րդ հատուկ գումարտակի 1-ին վաշտի 1-ին դասակի ոստիկան Տիգրան Ավետիսյանի ցուցմունքի համաձայն` (...) Երբ գումարտակի հրամանատարը հրամայել է առավել ակտիվներին բերման ենթարկել ոստիկանության բաժին և երբ Տ.Առաքելյանին մոտեցնելիս են եղել պարեկային ավտոմեքենային, մի խումբ երիտասարդներ Վահագն Գևորգյանի գլխավորությամբ, փորձել են ազատել նրան, քաշքշել են իրենց և բղավել են, որ օգնեն իրենց ու թույլ չտան Տիգրանին տանել: Վերջինս դիմադրել և հարվածել է իրենց, փորձել է ազատել ձեռքերն ու սեռական բնույթի հայհոյանքներ է տվել իրենց և ոստիկանության հասցեին: Երբ Վահագն Գևորգյանն էլ է սկսել իրենց հարվածել, նրան էլ Տ.Առաքելյանի հետ նստեցրել են պարեկային ավտոմեքենան` բերման ենթարկելու համար: Ավտոմեքենայի հետևի նստատեղին նստել են չորսով ինքն ու Գ.Մկրտչյանը, Տ.Առաքելյանը և Վ.Գևորգյանը: Քանի որ չորսի համար նեղվածք է եղել, ինքը նստել է ավելի հետ, իսկ Տ.Առաքելյանը առաջ: Վերջինս շարունակել է դիմադրել և հարվածել, որի համար ոլորել է հետ է ծալել, նրա ձեռքն ու պահել այդպես: Ճանապարհին Տ.Առաքելյանն ասել է, որ լավ չի զգում իրեն, սիրտը լավ չի, չի կարողանում շնչել և խնդրել է, որ թուլացնի ձեռքի բռնվածքը: Չնայած դա հնարավոր չէր, որ լիներ բռնվածքի պատճառով, սակայն հավատացել է, որ նա իրոք առողջական խնդիրներ ունի և թուլացրել է բռնվածքը: Մոտ 5 վարկյան անց նա, գլխով հետ հարվածելով իր դեմքին, մարմնական վնասվածքներ է պատճառել իրեն: Երբ հասել են ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին և ավտոմեքենայից դուրս են հանել Տ.Առաքելյանին, նա առանց որևէ պատճառի պառկել է մուտքի մոտ գետնին, որի համար նրան մի քանի ոստիկանի օգնությամբ են տարել հերթապահ մաս, ուր ամբաստանյալների պահանջով եկած շտապօգնության բժիշկները զննել են նաև իրեն, որից հետո իրեն ավտոմեքենայով տեղափոխել են հիվանդանոց:
Տ.Առաքելյանի հարվածի հետևանքով ստացել է քթի բազմաբեկոր կոտրվածքներ և ուղեղի ցնցում: Քթից հոսող արյունից արյունոտվել են Տ.Առաքելյանի բաց գույնի վերնաշապիկն ու իր համազգեստը>>:
Տուժող ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության ՊՊԾ գնդի 3-րդ հատուկ գումարտակի 1-ին վաշտի ոստիկան, Գևորգ Մկրտչյանի նույնաբովանդակ ցուցմունքի համաձայն` 2011թ. օգոստոսի 9-ին ժամը 21-ից 2130-ի սահմաններում, երբ իր գործընկերոջ Տիգրան Ավետիսյանի հետ պարեկային ավտոմեքենայով բերման են ենթարկելիս եղել ամբաստանյալներ Տ.Առաքելյանին ու Վ.Գևորգյանին, Տ.Առաքելյանը գլխի հետևի մասով հարվածել է Տ.Ավետիսյանի դեմքին, որի պատճառով վնասվել և արյունահոսել է վերջինիս քիթն ու արյունոտվել է Տ.Առաքելյանի վերնաշապիկը:
Մինչ այդ Տ.Առաքելյանը քաշքշել և հայհոյել է նաև իրեն, իսկ ավտոմեքենան նստեցնելիս բազուկի հատվածում ճանկռել է աջ ձեռքը: (...)>>:
Վկաներ ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության ՊՊԾ գնդի հատուկ գումարտակի ոստիկաններ, Սահակ Գալստյանի և Մարտիրոս Մարգարյանի նույնաբովանդակ ցուցմունքների համաձայն` 2011թ. օգոստոսի 9-ին ժամը 21-ից 21.30-ի սահմաններում, երբ Մարտիրոս Մարգարյանի վարած ավտոմեքենայով ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին են տեղափոխել ամբաստանյալ Տ.Առաքելյանին և մեկ այլ բերման ենթարկվողի, ճանապարհին Մաշտոցի պողոտայով ընթանալիս, ավտոմեքենայի հետևի նստարանին վերջինիս և երկու ոստիկանի հետ նստած Տ.Առաքելյանը խնդրել է իջեցնել լուսամուտի ապակին ասելով, որ լավ չի զգում: Ապակին իջեցնելուց անմիջապես հետո, երբ հետևի նստատեղին նստած ոստիկանները թուլացրել են նաև Տ.Առաքելյանի ձեռքի բռնվածքը, ինչոր ձայն են լսել և պարզվել է, որ Տ.Առաքելյանը գլխով հարվածել ու վնասել է ոստիկաններից մեկի քիթը, որի հետևանքով արյուն է հոսել նրա քթից:
Ամբաստանյալ Տ.Առաքելյանի կողմից գլխի հետադարձ հարվածով տուժող, ոստիկանության աշխատակից Տ.Ավետիսյանի քիթը վնասելու վերաբերյալ քրեական գործով այլ ապացույցներ առկա չեն /այստեղ նկատի ունենք միայն ուղղակի ապացույցները, այս դրվագով մնացած ոստիկանների ցուցմուքններում առկա տվյալների սկզբնաաղբյուրը վերը նշված ցուցմունքներն են, այսինքն` մեքենայում այդ պահին եղած վերոնշյալ անձանցից են հայտնի դարձել մյուսներին/:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 124-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` ապացուցումը` գործի օրինական, հիմնավորված և արդարացի լուծման համար նշանակություն ունեցող հանգամանքներ բացահայտելու նպատակով ապացույցներ հավաքելը, ստուգելը և գնահատելն է:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 126-րդ հոդվածի համաձայն` գործով հավաքված ապացույցները ենթակա են բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման` ձեռք բերված ապացույցի վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրները ստուգելու միջոցով:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ:
Ապացույցների գնահատումը, որպես ապացուցման գործընթացի տարր, իրենից ներկայացնում է տրամաբանական, մտավոր գործունեություն, որի ընթացքում եզրահանգում է արվում քրեական գործով ձեռք բերված յուրաքանչյուր ապացույցի թույլատրելիության, վերաբերելիության, հավաստիության և ապացուցման առարկայի մեջ մտնող հանգամանքների բացահայտման համար ապացույցների համակցության բավարարության մասին:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի 1-ին մասը, որպես ապացույցի գնահատման չափանիշ, մատնանշում է ներքին համոզումը:
Ներքին համոզումը անձի հակվածությունն է` այս կամ այն փաստական տվյալի` օբյեկտիվ իրականությանը համապատասխանելու կամ չհամապատասխանելու վերաբերյալ: Ապացույցների գնահատման` որպես քրեական գործերով արդարադատության իրականացման կարևորագույն գծերից մեկն այն է, որ քրեադատավարական օրենքը չի մատնանշում, թե ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածով սահմանված այս կամ այն փաստական հանգամանքը հատկապես որ ապացույցով պետք է հիմնավորվի, ինչպես նաև` չի սահմանում այս կամ այն ապացույցի գերակայությունը այլ ապացույցի նկատմամբ:
Ներքին համոզմունքը, որպես ապացույցների գնահատման արդյունք, բնութագրվում է օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ գործոնների անխզելի կապով, այն, մի կողմից, պետք է բխի հետազոտվող ապացույցների բավարար համակցությունից և հիմնվի դրանց վրա, իսկ մյուս կողմից, անկողմնակալ դիտորդի մոտ պետք է վստահություն առաջացնի առ այն, որ ապացույցները հետազոտվել են արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ:
Միայն օրենքին համապատասխան հավաքված և ստուգված ապացույցներն են կազմում ներքին համոզմունքի այն օբյեկտիվ հիմքը, որն իր դրսևորումն է գտնում ընդունվող որոշումներում: Թեպետ ապացույցների գնահատումը կատարվում է ներքին համոզմունքի հիման վրա, այն չի կարող լինել կամայական: Դրա հիմքում պետք է դրված լինի գործի բոլոր հանգամանքների լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննությունը:
Ինչպես նշվեց վերևում, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցանքը` իշխանության ներկայացուցչի նկատմամբ կյանքի կամ առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելը` կապված նրանց կողմից իրենց ծառայողական պարտականությունները կատարելու հետ, սուբյեկտիվ կողմից բնութագրվում է միայն ուղղակի դիտավորությամբ:
Համաձայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 29-րդ հոդվածի 2-րդ մասի` հանցանքը համարվում է ուղղակի դիտավորությամբ կատարված, եթե անձը գիտակցել է իր գործողության /անգործության/` հանրության համար վտանգավոր բնույթը, նախատեսել է հանրության համար դրա վտանգավոր հետևանքները և ցանկացել է դրանց վրա հասնելը:
Ապացույցների գնահատման, ուղղակի դիտավորության` որպես մեղքի ձևի վերաբերյալ ՀՀ քրեադատավարական և քրեական օրենսդրության վերը նշված իրավադրույթների և դրանց վերաբերյալ վերը բերված մեկնաբանությունների համատեքստում ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը, վերլուծելով ամբաստանյալ Տ.Առաքելյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 2-րդ մասով մեղսագրված հանցանքը, գտնում է, որ քրեական գործով ձեռք բերված փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար համակցությամբ չի հիմնավորվում նշված հանցագործության սուբյեկտիվ կողմը, այն է` մեղքը` ուղղակի դիտավորության ձևով:
Վերը նշված եզրահանգումը կատարելիս ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը նկատի է առնում քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցներով հաստատված հետևյալ հանգամանքները.
-Սույն գործով տուժող Տիգրան Ավետիսյանի ստացած մարմնական վնասվածքը, համաձայն դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 1121/հ եզրակացության` գլխուղեղի վնասվածքի` գլխուղեղի ցնցման ձևով, ձախից քթոսկրի չտեղաշարժված կոտրվածքի, ձախ ուսահոդի շրջանի քերծվածքների ձևով, հասցվել են բութ, կոշտ, սահմանափակ մակերես ունեցող առարկաներով, հնարավոր է 09.08.2011թ.-ին և որոշման մեջ նշված հանգամանքներում, ու դրանք առաջացրել են առողջությունը կարճատև քայքայող թեթև վնաս.
-Սույն գործով ամբաստանյալ Տ.Առաքելյանը տուժող Տիգրան Ավետիսյանին մարմնական վնասվածքը /որի համար ամբաստանյալ Տ. Առաքելյանին մեղսագրվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված արարքը/ պատճառել է վերջինիս հանրորեն վտանգավոր արարքների կատարումը խափանված լինելու պայմաններում` նրա ոստիկանության բաժին բերման ենթարկելիս, այսինքն` ամբաստանյալ Տ.Առաքելյանը գտնվել է փաստացի արգելանքի վերցվածի կարգավիճակում.
-Ամբաստանյալ Տ.Առաքելյանին ՀՀ Ոստիկանության Կենտրոնական բաժին բերման ենթարկելիս ոստիկակական մեքենայում եղել են ամբաստանյալ Տ.Առաքելյանը և Վահագն Գևորգյանը, որի վերաբերյալ հետագայում քրեական գործի վարույթը կարճվել է և ոստիկանության չորս աշխատակից` Տիգրան Ավետիսյանը, Գևորգ Մկրտչյանը, Մարտիրոս Մարգարյանը/վարորդ-ոստիկան/ և Սահակ Գալստյանը /այսինքն` ուժերի հարաբերակցությունը եղել է 4 ոստիկան և 2 բերման ենթարկվող անձ/.
-Քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցներով հիմնավորված է, որ նախքան ամբաստանյալներին ՀՀ Ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին բերման ենթարկելը տևական ժամանակ տեղի էունեցել որոշակի ակտիվ քաշքշուկ նրանց` այդ թվում` Տիգրան Առաքելյանի և ոստիկանության աշխատակիցների միջև: Բերման ենթարկվողներ Տիգրան Առաքելյանը, Վահագն Գևորգյանը, ոստիկանության աշխատակիցներ Տիգրան Ավետիսյանը, Գևորգ Մկրտչյանը եղել են ոստիկակական մեքենայի հետևի նստարանին: Այնտեղ բավական նեղվածք է եղել 4 անձի համար, այդ պատճառով ոստիկանության աշխատակից Տ.Ավետիսյանը նստել է հետ քաշված վիճակում` որպեսզի Տիգրան Առաքելյանը ևս տեղավորվի, այսինքն, Տիգրան Առաքելյանը գտնվել է համարյա թե ոստիկան Տիգրան Ավետիսյանի գրկում.
-Ոստիկանական մեքենայում նստած ժամանակ Տիգրան Առաքելյանի ձեռքը եղել է հետևի կողմում ծալած և դեպի առաջ կռացրած վիճակում` հնարավոր դիմադրությունը կանխելու համար, այսինքն նման իրավիճակում բնական է, որ Տ.Առաքելյանը մեքենայի մեջ չէր կարող գտնվել ուղիղ նստած դիրքում, նա պետք է գտնվեր առաջ թեքված վիճակում` գլուխը թեքած դեպի ներքև.
Նկատի առնելով որ նախքան Տ.Առաքելյանին մեքենա նստեցնելը նրա /և մյուս բերման ենթարկվողների/ և ոստիկանների միջև եղել է որոշակի ակտիվ քաշքշուկ, և դրան անմիջապես հաջորդում է հարկադիր մեքենա նստեցնելը` ձեռքը ոլորած վիճակում` մարմնով առաջ թեքված, բնական է, որ նման իրավիճակում կարող է առաջանալ շնչառության հետ կապված խնդիրներ.
Քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցներով հիմնավորված է, որ հարվածի պահին Տ.Առաքելյանը տուժողի դեմքը չէր տեսել, չէր կարող կանխատեսել, թե տուժողի մարմնի որ մասին կդիպչի իր գլխի հետադարձ շարժումը, կամ կդիպչի այն արդյոք, ինչ հետևանքներ կունենա իր գլխի հետադարձ հարվածը, կամ արդյոք այն կունենա հետևանքներ.
Այդուհանդերձ ինչպես տուժող Տ.Ավետիսյանն, այնպես էլ վկաներ Գ.Մկրտչյանը, Մ.Մարգարյանը և Ս.Սահակյանը իրենց ցուցմունքներում որևէ տվյալ չեն հայտնել այն մասին, որ Տ.Առաքելյանը տուժողին մարմնական վնասվածք է պատճառել ուղղակի դիտավորությամբ:
Ընդհանուր իրավասության դատարանը դատավճռով հիմնավորված է համարել, որ ամբաստանյալ Տ.Առաքելյանը առողջական վիճակի` ֆիզիկական թերզարգացման պատճառով ՀՀ Պաշտպանության նախարարի 09.01.2003թ. հրամանով վաղաժամ զորացրվել է պահեստազոր:
Մարդու Իրավունքների Եվրոպական Դատարանը Բոլդեան ընդդեմ Ռումինիայի գործով 15.02.2007թ. թիվ 19997/02 վճռով հայտնել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը. <<31. Դատարանը նշում է, որ Թիմիսոարայի առաջին ատյանի դատարանը հայցվորին ենթարկել է վարչական տույժի` ապացուցելով փաստերը և գտնելով, որ տվյալ դեպքում առկա է դիտավորության և գործի` հասարակական բնույթ ունենալու փաստը: Այնուամենայնիվ, դատարանը չի անդրադարձել ոչ մի փաստական հանգամանքի, որը կարող է հիմնավորել նրա մեղքի և արարքի հասարակական բնույթի վերաբերյալ եզրակացությունը: Այն սահմանափակվել է` հաստատելով, որ տվյալ հանգամանքներն առկա էին այս գործում:
32. Տվյալ գործում դատարանը նշում է, որ առաջին ատյանի դատարանը չի անդրադարձել հանցակազմը կազմող բոլոր կողմերին և չի վերլուծել հայցվորի ներկայացրած ապացույցները` համարելով դրանք գործին չվերաբերող>>:
Սույն գործով Մարդու Իրավունքների Եվրոպական Դատարանն արձանագրել է, որ Ռումինիայի ներպետական դատարանների որոշումները <<բավարարապես պատճառաբանված չեն, և որ նրան վարչական տուգանքի ենթարկելու գործն արդարացիորեն չի քննվել>>:
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը, կատարելով իրավունքի զարգացմանը նպաստելու և օրենքի միատեսակ կիրառման ապահովման իր Սահմանադրական առաքելությունը, 18.12.2009թ. թիվ ԵՔՐԴ/0502/01/08 Արմեն Մեսրոպի Գրիգորյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով գործով նախադեպային որոշման մեջ արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը.
<<ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի համաձայն`
<<(...)
3. Հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ:
4. Մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն կարող փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի կամ կասկածյալի (…)>>:
(...) 20. Սույն քրեական գործի նյութերի ուսումնասիրությունից երևում է, որ ամբաստանյալ Ա.Գրիգորյանը քրեական գործի ողջ քննության ընթացքում տված ցուցմունքներով հայտնել է, որ թմրանյութերի մաքսանենգություն չի կատարել:
Դատարաններն ամբաստանյալ Ա.Գրիգորյանի նշված ցուցմունքը որևէ ապացույցով չեն հերքել և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցագործություն` առանձնապես խոշոր չափի թմրամիջոցի մաքսանենգություն կատարելու մեջ նրան մեղավոր են ճանաչել` մեղադրանքի հիմքում դնելով միայն վերջինիս անձնագիրը զննելու մասին արձանագրությունը, համաձայն որի` Ա.Գրիգորյանը մեղադրանքում նշված ժամանակահատվածում բազմիցս հատել է Հայաստանի Հանրապետության մաքսային սահմանը Իրանի Իսլամական Հանրապետության հետ(…):
Վերոշարադրյալից երևում է, որ Հայաստան-Իրան և հակառակ ուղղությամբ սահմանները հատելու վերաբերյալ անձնագրում առկա գրառումներից բացի, քրեական գործով ձեռք չի բերվել որևէ ապացույց, որը կվկայեր, որ Ա.Գրիգորյանը Վ.Սարգսյանին և Դ.Գրիգորյանին իրացրած առանձնապես խոշոր չափի ափիոն տեսակի թմրամիջոցը ձեռք է բերել Իրանի Իսլամական Հանրապետությունում և մաքսային հսկողությունից թաքցնելով` ապօրինաբար ներկրել է Հայաստանի Հանրապետություն: ՈՒստի Վճռաբեկ Դատարանը գտնում է, որ նշված հանգամանքը, առանց այլ հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջության, չի կարող վկայել այն մասին, որ Ա.Գրիգորյանը կատարել է թմրանյութի մաքսանենգություն:
21. Վճռաբեկ Դատարանը փաստում է, որ թմրամիջոցների մաքսանենգություն, այսինքն` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցանք գործելու մեջ Ա.Գրիգորյանի մեղավորության մասին ինչպես Ընդհանուր իրավասության դատարանի, այնպես էլ Վերաքննիչ դատարանի հետևությունները (…) հիմնված են ենթադրությունների վրա և հաստատված չեն գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ>>:
Դատական նախադեպի պարտադիր լինելու ուժն ամրագրած վերը նշված իրավադրույթների համատեքստում ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը գտնում է, որ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 18.12.2009թ. թիվ ԵՔՐԴ/0502/01/08 Արմեն Մեսրոպի Գրիգորյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով գործով նախադեպային որոշմամբ տրված իրավական մեկնաբանությունը առ այն, որ հանցանքի կատարման մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնված լինել ենթադրությունների վրա և պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար համակցությամբ, կիրառելի են սույն քրեական գործով:
ՀՀ քրեական դատավարության 17-րդ հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն` կասկածյալի, մեղադրյալի և նրանց պաշտպանի հայտարարություններն իրենց անմեղության, կասկածյալին կամ մեղադրյալին արդարացնող, իրենց պատասխանատվությունը մեղմացնող ապացույցների առկայության մասին, ինչպես նաև քրեական դատավարության ընթացքում օրինականության խախտումների վերաբերյալ բողոքները պետք է մանրակրկիտ ստուգի քրեական վարույթն իրականացնող մարմինը:
Իր ցուցմուքններում ամբաստանյալ Տիգրան Առաքելյանը չի ժխտել և հավանական է համարել Տիգրան Ավետիսյանին իր կողմից գլխով, մարմնական վնասվածք պատճառելը, բայց ի սկզբանե հետևողականորեն պնդել է, որ նման դիտավորություն և միտում չի ունեցել, հավելելով, որ հնարավոր է, որ դա տեղի ունեցած լինի ավտոմեքենայի կտրուկ արգելակման պահին, քանի որ տուժողի գրկին է եղել, կամ միգուցե փորձել է ազատվել նրա ձեռքերից և իր շարժումների հետևանքով վնասված լինի նրա քիթը:
Քրեական հետապնդման մարմինը ամբաստանյալ Տ.Առաքելյանի ցուցմունքները` ոստիկանության աշխատակից Տ.Ավետիսյանի քիթը վնասելու դրվագով` դիտավորության բացակայության վերաբերյալ, քրեական գործով ձեռք բերված որևէ ապացույցով չի հերքել:
Նման պայմաններում ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Տ.Առաքելյանին մեղավոր ճանաչելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցանքում, այն է` իշխանության ներկայացուցչի նկատմամբ ուղղակի դիտավորությամբ կյանքի կամ առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելը` կապված նրանց կողմից իրենց ծառայողական պարտականությունները կատարելու հետ, Ընդհանուր իրավասութայն դատարանը թույլ է տվել ՀՀ քրեական և քրեադատավարական օրենսդրության, մասնավորապես, ՀՀ քրեական դատավարության 18-րդ հոդվածի 3-րդ, 4-րդ մասերով, 395-րդ հոդվածի 2-րդ, 3-րդ կետերով, 397-րդ հոդվածի 1-ին մասի պահանջների խախտումներ, որն էլ իր հերթին հանգեցրել է մեղադրական դատավճռին ներկայացվող ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 365-րդ հոդվածի 2-րդ մասով սահմանված պահանջների խախտման:
Այսպես, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 365-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` մեղադրական դատավճիռը չի կարող հիմնված լինել ենթադրությունների վրա և կայացվում է միայն այն դեպքում, երբ հանցանքը կատարելու մեջ ամբաստանյալի մեղավորությունն ապացուցված է դատական քննության ընթացքում: Հանցանքը կատարելու մեջ ամբաստանյալի մեղավորությունը կարող է համարել ապացուցված, եթե դատարանը, ղեկավարվելով անմեղության կանխավարկածով, հիմնվելով պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում դատական քննության ընթացքում գործի հանգամանքների հետազոտման արդյունքների վրա, դատաքննության ժամանակ հետազոտված հավաստի ապացույցների հիման վրա, ամբաստանյալի մեղավորության մասին չփարատվող բոլոր կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելով, սույն օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի առաջին մասի 1-4-րդ կետերում նշված հարցերին տալիս է հաստատող պատասխաններ:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 395-րդ հոդվածի 2-րդ, 3-րդ կետերի համաձայն` բողոքարկված դատական ակտը բեկանվում կամ փոփոխվում է, եթե թույլ է տրվել դատական սխալ, այն է` ճիշտ չի կիրառվել քրեական օրենքը կամ Հայաստանի Հանրապետության միջազգային պայմանագիրը, առկա է քրեադատավարական օրենքի էական խախտում:
ՀՀ քրեական դատվարության օրենսգրքի 397-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` քրեական օրենքի կամ միջազգային պայմանագրի ոչ ճիշտ կիրառումը քրեական օրենքի կամ Հայաստանի Հանրապետության միջազգային պայմանագրի այն հոդվածի կամ հոդվածի այն մասի կիրառումն է, որը ենթակա չէր կիրառման, կամ այն հոդվածի կամ հոդվածի այն մասի չկիրառումն է, որը ենթակա էր կիրառման, կամ քրեական օրենքի կամ միջազգային պայմանագրի սխալ մեկնաբանումն է:
Ամբաստանյալ Տ.Առաքելյանի արարքը` գլխի հետադարձ հարվածով ոստիկանության աշխատակից Տ.Ավետիսյանի առողջությանը թեթև վնաս պատճառելու դրվագով, որակելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 2-րդ մասով` և նախաքննական մարմինը և Ընդհանուր իրավասության դատարանը կիրառել են այն քրեական օրենքը, որը չպետք է կիրառեին:
ՀՀ քրեական դատվարության օրենսգրքի 398-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` քրեադատավարական օրենքի էական խախտումներ են դատական քննության ժամանակ սույն օրենսգրքի սկզբունքների և այլ ընդհանուր դրույթների խախտումները, որոնք գործին մասնակցող անձանց` օրենքով երաշխավորված իրավունքներից զրկելու կամ դրանցում սահմանափակելու կամ այլ ճանապարհով խոչընդոտել են գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտմանը, ազդել են կամ կարող էին ազդել գործով ճիշտ որոշում կայացնելու վրա:
Ընդհանուր իրավասության դատարանի դատական ակտի բեկանման կամ փոփոխման վերաբերյալ ՀՀ քրեադատավարական օրենսդրության վերը նշված իրավադրույթների պահանջների համատեքստում քննության առնելով ամբաստանյալ Տիգրան Առաքելյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 2-րդ մասով ներկայացված մեղադրանքի հիմնավորվածությունը, ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը գտնում է, որ նրա սուբյեկտիվ կողմը` մեղքը` ուղղակի դիտավորության ձևով, չի հիմնավորվում քրեական գործով ձեռք բերված փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար համակցությամբ, հետևաբար, տուժող Տիգրան Ավետիսյանի քիթը վնասելու դրվագով ամբաստանյալ Տ.Առաքելյանի արարքում բացակայում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցագործության հանցակազմը:
Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ այս դրվագով ամբաստանյալ Տ.Առաքելյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 2-րդ մասով առաջադրված մեղադրանքը պետք է որակել ըստ փաստացի առաջացած հետևանքի, սակայն քանի որ դրա հետևանքով տուժող Տ.Ավետիսյանի առողջությանը պատճառվել է թեթև վնաս, իսկ ՀՀ քրեական օրենսգիրքը չի նախատեսում անզգուշությամբ առողջությանը թեթև վնաս հասցնելը որպես հանցանք, հետևաբար այս դրվագով ամբաստանյալ Տ.Առաքելյանի արարքի մեջ բացակայում է հանցակազմը:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ կետի համաձայն` քրեական գործ չի կարող հարուցվել և քրեական հետապնդում չի կարող իրականացվել, իսկ հարուցված քրեական գործի վարույթը ենթակա է կարճման, եթե` արարքի մեջ հանցակազմ չկա:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 366-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` դատարանը պարտավոր է սույն օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-3-րդ կետերով և երկրորդ մասով նախատեսված հիմքերից որևէ մեկի առկայության դեպքում տվյալ դատական նիստում կայացնել արդարացման դատավճիռ:
Հետևաբար, ամբաստանյալ Տ.Առաքելյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 2-րդ մասով մեղսագրված հանցանքում պետք է արդարացնել` նրա արարքում հանցակազմի բացակայության հիմքով:

ՀՀ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԻ ԵԶՐԱՀԱՆԳՈՒՄՆԵՐԸ ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼՆԵՐԻ ՆԿԱՏՄԱՄԲ ՆՇԱՆԱԿՎԱԾ ՊԱՏԺԻ ԵՎ ԱՅՆ ՓԱՍՏԱՑԻ ԿՐԵԼՈՒ ՎԵՐԱԲԵՐՅԱԼ

Սույն որոշման <<ՀՀ Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը>> ենթավերնագրի սկզբնամասում նշված հիմնավորումներով ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը գտնում է, որ պետք է քննության առնել նաև ամբաստանյալներ Տիգրան Առաքելյանի, Արտակ Կարապետյանի, Դավիթ Քիրամիջյանի, Սարգիս Գևորգյանի նկատմամբ նշանակված պատիժները:
Արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքն ամրագրած ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն` հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժն արդարացի է, եթե համապատասխանում է հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար է անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով նույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվող պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:
Պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ և 63-րդ հոդվածներով նախատեսված պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները:
Քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր մասի վերը թվարկված դրույթներից հետևում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվող պատժատեսակի և պատժաչափի վերաբերյալ դատարանի կողմից կայացված որոշումը պետք է հիմնված լինի կատարած հանցագործության, դրա առանձնահատկությունների, գործի կոնկրետ հանգամանքների, հանցավորի անձի, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների բազմակողմանի գնահատման վրա` նպատակ ունենալով ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասում նշված պատժի նպատակների իրագործման հնարավորությունը:
Ամբաստանյալ Տիգրան Առաքելյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղսագրված հանցանքի համար նախատեսված է տուգանք` նվազագույն աշխատավարձի երեքհարյուրապատիկից հինգհարյուրապատիկի չափով կամ կալանք` առավելագույնը մեկ ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկում` առավելագույնը` հինգ տարի ժամկետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով` պատիժ է նախատեսված` տուգանք` նվազագույն աշխատավարձի երեքհարյուրապատիկից հինգհարյուրապատիկի չափով կամ ազատազրկում` առավելագույնը` հինգ տարի ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարքները սուբյեկտիվ կողմից բնութագրվում են միայն ուղղակի դիտավորությամբ, հետևաբար, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 19-րդ հոդվածի 3-րդ մասի իրավադրույթների ուժով` նշված հանցանքները միջին ծանրության են:
ՀՀ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը ամբաստանյալ Տ.Առաքելյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով պատիժ է նշանակել ազատազրկում` 2-ական /երկուական/ տարի ժամկետով:
Առաջին ատյանի դատարանը որպես ամբաստանյալ Տ.Առաքելյանի անձը բնութագրող հանգամանք հաշվի է առել, որ նա առողջական վիճակի` ֆիզիկական թերզարգացման պատճառով ՀՀ պաշտպանության նախարարի 09.01.2003թ. թիվ 1 հրամանով վաղաժամկետ զորացրվել է պահեստազոր:
Վերաքննիչ բողոքին կից նյութերից երևում է, որ Տիգրան Առաքելյանն ունի թերի բարձրագույն կրթություն, վատառողջ է, Տ.Առաքելյանի հոր մահից մի քանի տարի անց մահացել է նրա մայրը, նախկինում արատավորված չի եղել:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի կարգով վերը նշված հանգամանքները ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը դիտում է որպես ամբաստանյալ Տ.Առաքելյանի քրեական պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ:
Ամբաստանյալ Տ.Առաքելյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չկան:
Հաշվի առնելով վերը շարադրվածը` ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը գտնում է, որ Ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից ամբաստանյալ Տ.Առաքելյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով նշանակված պատիժը` ազատազրկում երկուական տարի ժամկետով, համաչափ է, համապատասխանում է կատարված արարքների բնույթին և հանրորեն վտանգավորության աստիճանին, ամբաստանյալի անձին, քրեական պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներին, քրեական պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությանը:
ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը գտնում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կիրառմամբ ամբաստանյալ Տ.Առաքելյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով նշանակված պատիժները` ազատազրկում երկուական տարի ժամկետով, պետք է գումարել մասնակիորեն:
Ըստ վերաքննիչ բողոքին կից ներկայացված նյութերի ամբաստանյալ Արտակ Կարապետյանն ունի բարձրագույն կրթություն. ավարտել է Երևանի Ճարտարապետության և Շինարարության Պետական Համալսարանը` <<Ճարտարապետություն>> մասնագիտությամբ, ամուսնացած է, հանդիսանում է իր ընտանիքի միակ կերակրողը, խնամքին ունի մանկահասակ երեխա, աշխատում է <<Փափկար>> ՍՊԸ-ում` որպես հիմնադիր տնօրեն:
ՀՀ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը ամբաստանյալ Ա.Կարապետյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով պատիժ է նշանակել ազատազրկում` 2-ական /երկուական/ տարի ժամկետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կիրառմամբ` նշանակված պատիժները մասնակիորեն գումարելով:
ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի կարգով վերը նշված հանգամանքները դիտում է որպես ամբաստանյալ Ա.Կարապետյանի քրեական պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ:
Ամբաստանյալ Ա.Կարապետյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չկան:
Այսպիսով, ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը գտնում է, որ Ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից ամբաստանյալ Ա.Կարապետյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով նշանակված պատիժը` ազատազրկում երկուական տարի ժամկետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կիրառմամբ` նշանակված պատիժները մասնակիորեն գումարելով` վերջնական պատիժը` ազատազրկում` 3/երեք/ տարի ժամկետով, համաչափ է, համապատասխանում է կատարված արարքների բնույթին և հանրորեն վտանգավորության աստիճանին, ամբաստանյալի անձին, քրեական պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներին, քրեական պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությանը:
<<Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 22-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին>> ՀՀ ԱԺ 2013թ. հոկտեմբերի 3-ի որոշման 1-ին կետի 3-րդ ենթակետի համաձայն` պատժից ազատման ենթակա են այն անձինք, բացառությամբ նշված որոշման 8-րդ կետի 4-6-րդ ենթակետերով և 9-րդ կետով նախատեսված դեպքերի, որոնց նկատմամբ նշանակվել է առավելագույնը երեք տարի ժամկետով ազատությունից զրկելու հետ կապված պատիժ:
Ամբաստանյալ Տ.Առաքելյանի և Ա.Կարապետյանի նկատմամբ <<Հայաստանի Հանրապետության Անկախության Հռչակման 22-րդ տարեդարձի կապակցությամբ Համաներում Հայտարարելու մասին>> ՀՀ ԱԺ 2013թ. հոկտեմբերի 3-ի որոշման 1-ին կետի 3-րդ ենթակետով նախատեսված` 8-րդ կետի 4-6-րդ ենթակետերով և 9-րդ կետով նախատեսված սահմանափակումները առկա չեն:
ՀՀ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը ամբաստանյալ Սարգիս Ռուբենի Գևորգյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին ու 2-րդ կետերով պատիժ է նշանակել ազատազրկում` 2 (երկու) տարի ժամկետով:
ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը ամբաստանյալ Սարգիս Գևորգյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքներ չի արձանագրում:
ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը գտնում է, որ Ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից ամբաստանյալ Ս.Գևորգյանի նկատմամբ նշանակված պատժաչափը` ազատազրկում 2/երկու/ տարի ժամկետով, համաչափ է, համապատասխանում է նրա անձին, արարքի բնույթին և հանրորեն վտանգավորության աստիճանին:
ՀՀ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը ամբաստանյալ Դավիթ Հայկազի Քիրամիջյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին ու 2-րդ կետերով պատիժ է նշանակել ազատազրկում` 2 (երկու) տարի ժամկետով:
Վերաքննիչ բողոքին կից ներկայացված նյութերից երևում է, որ ամբաստանյալ Դ.Քիրամիջյանը տարել է ոտքի վիրահատություն:
Որպես ամբաստանյալ Դ.Քիրամիջյանի անձը բնութագրող հանգամանք դատարանը հաշվի է առնում նրա դրական բնութագրվելը:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի կարգով վերը նշված հանգամանքները ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը դիտում է որպես ամբաստանյալ Դ.Քիրամիջյանի քրեական պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող, նաև` անձը բնութագրող հանգամանքներ:
Ամբաստանյալ Դ.Քիրամիջյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չկան:
ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը գտնում է, որ Ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից ամբաստանյալ Դ.Քիրամիջյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը` ազատազրկում 2/երկու/ տարի ժամկետով, համաչափ է, համապատասխանում է կատարված արարքների բնույթին և հանրորեն վտանգավորության աստիճանին, ամբաստանյալի անձին, քրեական պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներին, քրեական պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությանը:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի 1-ին, 2-րդ մասերի համաձայն` եթե դատարանը կալանքի, ազատազրկման կամ կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով պատիժ նշանակելով, հանգում է այն հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին:
Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը հաշվի է առնում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները:
Օրենքի նշված դրույթից հետևում է, որ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելը օրենսդիրը կախման մեջ չի դնում ոչ կատարված հանցանքի բնույթից և հասարակական վտանգավորության աստիճանից, ոչ այն կատարող անձից, կարևորը այն է, որ իրավասու դատարանը յուրաքանչյուր կոնկրետ դեպքում, բազմակողմանի գնահատելով հանցանքի կատարման հանգամանքները, վերլուծելով այն կատարող անձին բնութագրող տվյալները, հանգի այն հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու:
Ընդ որում, պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հետ կապված ՀՀ քրեական օրենսգիրքը ինչպես հանցագործությունների տեսակների, հանցավոր արարքի վտանգավորության աստիճանի ու բնույթի, այնպես էլ անձանց շրջանակի հետ կապված որևէ հատուկ սահմանափակում չի նախատեսել:
Այսինքն` օրենսդիրը պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմք է համարում դատարանի համոզվածությունը, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց որոշակի պատժատեսակները ռեալ կրելու:
Զարգացնելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի վերը նշված դրույթները, ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն իր` 2007թ. հունիսի 12-ի թիվ ՎԲ-12407 որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառման կապակցությամբ արտահայտել է այն իրավական դիրքորոշումը, որ վկայակոչված հոդվածի կիրառումը հանցագործության տեսակի հետ կապված որևէ սահմանափակման չի ենթարկվում և դրա կիրառումը սահմանափակված չէ նաև հանցավոր արարքի վտանգավորության աստիճանով ու բնույթով, ինչպես նաև անձանց շրջանակով, որոնց նկատմամբ այն չի կարող կիրառվել: ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը միաժամանակ նշել է. <<ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառման հիմնական պայմանը պատճառաբանված լինելն է: Նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը պետք է հանգամանորեն քննության առնի ինչպես հանցագործության կատարման, այնպես էլ հանցավորի անձին վերաբերող բոլոր հանգամանքները։ Կարևորն այն է, որ դատարանը հանգի հիմնավոր եզրակացության, որ դատապարտյալի ուղղումը հնարավոր է առանց նշանակված պատիժը կրելու>>:
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը մեկ այլ` Հուսիկ Սուրենի Բաղդասարյանի վերաբերյալ 2008թ. նոյեմբերի 28-ի թիվ ԱՎԴ2/0059/01/08 որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի վերաբերյալ տրված իրավական մեկնաբանություններում նշել է, որ <<(…) պատիժը կարող է պայմանականորեն չկիրառվել, եթե առկա է դատարանի համոզվածությունը, վստահությունն` առանց իրական պատիժ նշանակելու ամբաստանյալի ուղղվելու հնարավորության մասին: Դատարանը նման հետևության հանգում է միայն օբյեկտիվ գոյություն ունեցող տվյալների վերլուծության հիման վրա, որոնք բնութագրում են արարքը, հանցավորի անձը և վկայում են պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմքերի առկայության մասին (…)>>:
Վերը նշված պայմաններում, նկատի առնելով ամբաստանյալներ Ս.Գևորգյանի և Դ.Քիրամիջյանի անձը բնութագրող հանգամանքները, նրանց վերագրվող արարքների բնույթն ու հանրորեն վտանգավորության աստիճանը, քրեական պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը` ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալներ Ս.Գևորգյանի և Դ.Քիրամիջյանի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, և որ ամբաստանյալներ Ս.Գևորգյանի և Դ.Քիրամիջյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը չկիրառելով հնարավոր է հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասով ամրագրված պատժի նպատակներին, այն է` վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:

ՀՀ ՎՃՌԱԲԵԿ ԴԱՏԱՐԱՆԻ ՍՈՒՅՆ ԳՈՐԾՈՎ ՈՐՈՇՄԱՄԲ ՄԱՏՆԱՆՇԱԾ ԹԵՐՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐԻ ՎԵՐԱՑՈՒՄ, ՆՈՒՅՆ ԴԱՏԱՐԱՆԻ ԵՎ ՄԱՐԴՈՒ ԻՐԱՎՈՒՆՔՆԵՐԻ ԵՎՐՈՊԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԻ` ՎԵՐՈՀԻՇՅԱԼ ՈՐՈՇՈՒՄՆԵՐՈՎ ՏՐՎԱԾ ԻՐԱՎԱԿԱՆ ՄԵԿՆԱԲԱՆՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐԻ ԿԻՐԱՌԵԼԻՈՒԹՅՈՒՆԸ ՍՈՒՅՆ ԳՈՐԾՈՎ

ՀՀ Վճռաբեկ Դատարանը, սույն գործով 08.09.2013թ. որոշմամբ բեկանելով ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանի 13.11.2012թ. որոշումը, արձանագրել է <<երկու խումբ հարցեր, որոնցից առաջինը վերաբերում է ամբաստանյալների արարքների քրեաիրավական որակմանը և նրանց նկատմամբ նշանակված պատիժների արդարացիությանը նյութական իրավունքի ենթադրյալ խախտման վերաբերյալ հարցեր /ՀՀ Վճռաբեկ Դատարանի նշված որոշման 10-րդ, 11-րդ կետեր/, իսկ երկրորդը` վերաքննիչ վարույթի ընթացքում թույլ տրված արդար դատական քննության իրավունքի ենթադրյալ խախտումների վերաբերյալ հարցեր /ՀՀ Վճռաբեկ Դատարանի նշված որոշման 12-14-րդ կետերը/:
Սույն գործով կայացված որոշման մեջ ՀՀ Վճռաբեկ Դատարանը նշել է. <<Հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ նյութական իրավունքի ենթադրյալ խախտումների վերաբերյալ հարցերին հնարավոր է անդրադառնալ միայն դատավարական իրավունքի ենթադրյալ խախտումների վերաբերյալ դիրքորոշում հայտնելուց հետո, քանի որ դատավարական իրավունքի ենթադրյալ խախտումները կարող են ազդած լինել ամբաստանյալների արարքների քրեաիրավական որակման և (կամ) նրանց նկատմամբ նշանակված պատիժների մասով կայացված դատական ակտերի օրինականության վրա, Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ սույն գործով առաջին հերթին անհրաժեշտ է քննության առնել դատավարական իրավունքի ենթադրյալ խախտման վերաբերյալ հարցերը:
(...) Վճռաբեկ դատարանը գտնում է նաև, որ սույն գործով թույլ տրված դատավարական իրավունքի խախտման հետ փոխկապակցված` նյութական իրավունքի ենթադրյալ խախտման /տես սույն որոշման 10-րդ և 11-րդ կետերը/ հարցին հնարավոր կլինի անդրադառնալ միայն սույն որոշմամբ արձանագրված դատավարական իրավունքի խախտումը վերացնելուց հետո>>:
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը նշված որոշմամբ որպես ամբաստանյալների արդար դատաքննության իրավունքի խախտումներ է դիտել տուժող Շ.Հարությունյանին, վկաներ Ն.Մոդոյանին, Ա.Գևորգյանին, Հ.Գևորգյանին, Վ.Հովակիմյանին` ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարան կանչելու և հարցաքննելու վերաբերյալ պաշտպանության կողմի միջնորդությունների մերժումը, և ամբաստանյալներ Տ.Առաքելյանի, Ս.Գևորգյանի, Դ.Քիրամիջյանի` դատական նիստերի դահլիճից հեռացված լինելու պայմաններում /նրանց նկատմամբ դատարանի կողմից կիրառված դատական սանկցիայի հետևանքով/ չի ապահովել պաշտպանի ներկայությունը գործի հետագա քննությանը, իսկ ամբաստանյալ Ա.Կարապետյանի` պաշտպանից հրաժարվելու դեպքում` չի քննարկել նրան պաշտպանով ապահովելու հարցը:
ՀՀ Վճռաբեկ Դատարանի` սույն գործով կայացված որոշմամբ մատնանշված բոլոր խախտումները վերացված են ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանի նոր քննությամբ /բացի գործով վկա Ն.Մոդոյանի հարցաքննությունը, որին չի հաջողվել հայտնաբերել` չնայած ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանի` այդ ուղղությամբ ձեռնարկած տևական ջանքերին/:
ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանի` սույն որոշմամբ արված եզրահանգումներն` ամբաստանյալների կատարած արարքների քրեաիրավական որակման և նրանց նկատմամբ նշանակված պատիժների արդարացիության վերաբերյալ հիմնված են նաև ՀՀ Վճռաբեկ Դատարանի սույն գործով կայացված որոշմամբ մատնանշված դատավարական իրավունքի նորմերի խախտումների վերացման ուղղությամբ կատարված քննության արդյունքում ձեռք բերված ապացույցների վրա:
ՀՀ դատական օրենսգրքի 15-րդ հոդվածի և ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 8-րդ հոդվածի նույնաբովանդակ 4-րդ մասերի համաձայն` որոշակի փաuտական հանգամանքներ ունեցող գործով Վճռաբեկ դատարանի կամ Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի դատական ակտի հիմնավորումները (այդ թվում` oրենքի մեկնաբանությունները) պարտադիր են դատարանի համար նույնանման փաuտական հանգամանքներով գործի քննության ժամանակ, բացառությամբ այն դեպքի, երբ վերջինu ծանրակշիռ փաuտարկների մատնանշմամբ հիմնավորում է, որ դրանք կիրառելի չեն տվյալ փաuտական հանգամանքների նկատմամբ:
ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը գտնում է, որ մեղադրանքի` փոխկապակցված, հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ հիմնավորված լինելու, պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու վերաբերյալ, մեղքի` փաստական տվյալներով հիմնավորվածության վերաբերյալ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի` 2007թ. հունիսի 12-ի թիվ ՎԲ-12407, Հուսիկ Սուրենի Բաղդասարյանի վերաբերյալ 2008թ. նոյեմբերի 28-ի թիվ ԱՎԴ2/0059/01/08, Արմեն Մեսրոպի Գրիգորյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով 18.12.2009թ. թիվ ԵՔՐԴ/0502/01/08 որոշումներով և Մարդու Իրավունքների Եվրոպական Դատարանի` Բոլդեան ընդդեմ Ռումինիայի գործով 15.02.2007թ. թիվ 19997/02 վճռով արտահայտված իրավական մեկնաբանությունները կիրառելի են սույն քրեական գործով:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ և 35-րդ հոդվածի 1-ին մասի 13-րդ, 366-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, 393-րդ, 394-րդ, 395-րդ, 397-րդ, 398-րդ, 402-րդ, 412-րդ հոդվածներով,
ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց
1. Ամբաստանյալ Տիգրան Առաքելյանի շահերի պաշտպան Վահե Գրիգորյանի և ամբաստանյալներ Արտակ Կարապետյանի, Սարգիս Գևորգյանի, Դավիթ Քիրամիջյանի վերաքննիչ բողոքը բավարարել մասնակիորեն` ՀՀ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2012թ. հուլիսի 20-ի դատավճիռը քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Տիգրան Սամվելի Առաքելյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով, 316-րդ հոդվածի 1-ին, 2-րդ մասերով, ամբաստանյալ Արտակ Վոլոդյայի Կարապետյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով, 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով, ամբաստանյալներ Սարգիս Ռուբենի Գևորգյանի, Դավիթ Հայկազի Քիրամիջյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով` բեկանել և փոփոխել.
Տիգրան Սամվելի Առաքելյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 2-րդ մասով առաջադրված մեղադրանքում ճանաչել անմեղ և արդարացնել` արարքում հանցակազմի բացակայության պատճառաբանությամբ:
Տիգրան Սամվելի Առաքելյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով Տ.Առաքելյանին դատապարտել ազատազրկման 2 /երկու/ տարի ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով` ազատազրկման 2 /երկու/ տարի ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կանոններով` նշանակված պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում 3 /երեք/ տարի ժամկետով:
Տ.Առաքելյանի նկատմամբ կիրառել <<ՀՀ Անկախության հռչակման 22-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին>> ՀՀ ԱԺ 2013թ. հոկտեմբերի 3-ի որոշման 1-ին կետի 3-րդ ենթակետը և նրան ազատել պատժից:
Տիգրան Սամվելի Առաքելյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանավորումը վերացնել և նրան ազատել կալանքից դատական նիստի դահլիճում:
2. Արտակ Վոլոդյայի Կարապետյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով նրան դատապարտել ազատազրկման 2 /երկու/ տարի ժամկետով
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով` ազատազրկման 2 /երկու/ տարի ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կանոններով` նշանակված պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկում 3 /երեք/ տարի ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի համաձայն` նշանակված պատժին հաշվակցել Ա.Կարապետյանին արգելանքի տակ պահելու 11 (տասնմեկ) օր ժամկետը և վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում 2 (երկու) տարի 11 (տասնմեկ) ամիս 19 (տասնինը) օր ժամկետով:
Ա.Կարապետյանի նկատմամբ կիրառել <<ՀՀ Անկախության հռչակման 22-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին>> ՀՀ ԱԺ 2013թ. հոկտեմբերի 3-ի որոշման 1-ին կետի 3-րդ ենթակետը և նրան ազատել պատժից:
Ա.Կարապետյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված չհեռանալու մասին ստորագրությունը թողնել անփոփոխ` մինչև սույն որոշման օրինական ուժի մեջ մտնելը:
3. Սարգիս Ռուբենի Գևորգյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով և նրան դատապարտել ազատազրկման 2 /երկու/ տարի ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի համաձայն` նշանակված պատժին հաշվակցել նրա արգելանքի տակ գտնվելու 10 (տաս) օր ժամկետը ու վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում 1 (մեկ) տարի 11 (տասնմեկ) ամիս 20 (քսան) օր ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ ամբաստանյալ Ս.Գևորգյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորն չկիրառել` սահմանելով փորձաշրջան 1 /մեկ/ տարի ժամկետով:
Ամբաստանյալ Ս.Գևորգյանի վարքագծի նկատմամբ վերահսկողությունը դնել ՀՀ ԱՆ քրեակատարողական վարչության այլընտրանքային պատիժների կատարման բաժնի համապատասխան ստորաբաժանման վրա` ըստ բնակության վայրի:
Ս.Գևորգյանի նկատմամբ որպես խափանմամն միջոց կիրառված չհեռանալու մասին ստորագրությունը թողնել անփոփոխ` մինչև սույն որոշման օրինական ուժի մեջ մտնելը:
4. Դավիթ Հայկազի Քիրամիջյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով և դատապարտել ազատազրկման 2 /երկու/ տարի ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի համաձայն` նշանակված պատժին հաշվակցել նրա արգելանքի տակ գտնվելու 3 (երեք) օր ժամկետը և վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում 1 (մեկ) տարի 11 (տասնմեկ) ամիս 27 (քսանյոթ) օր ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ ամբաստանյալ Դ.Քիրամիջյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորն չկիրառել` սահմանելով փորձաշրջան 1 /մեկ/ տարի ժամկետով:
Ամբաստանյալ Դավիթ Քիրամիջյանի վարքագծի նկատմամբ վերահսկողությունը դնել ՀՀ ԱՆ քրեակատարողական վարչության այլընտրանքային պատիժների կատարման բաժնի համապատասխան ստորաբաժանման վրա` ըստ բնակության վայրի:
Դ.Քիրամիջյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված չհեռանալու մասին ստորագրությունը թողնել անփոփոխ` մինչև սույն որոշման օրինական ուժի մեջ մտնելը:
5. Դատավճիռը մնացած մասով թողնել անփոփոխ:
6. Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարան հրապարակման պահից` մեկամսյա ժամկետում:



ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ ստորագրություններ

Իսկականի հետ ճիշտ է

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Ե. ԴԱՐԲԻՆՅԱՆ