ԵԿԴ/0222/01/11
Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ

ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

20 հունիսի 2012թ. ք.Երևան

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ
ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ա.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Մ.ԱՐՂԱՄԱՆՅԱՆ
Մ.ՌԵՀԱՆՅԱՆ

ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Ա.ՆԻԿՈԼՅԱՆԻ

ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ`

ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Լ.ՉԱՐԽԻՖԱԼԱԿՅԱՆԻ

ՊԱՇՏՊԱՆ` Ս.ՄԿՐՏՉՅԱՆԻ
ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼ` Գ.ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆԻ


Դռնբաց դատական նիստում քննության առնելով պաշտպանի վերաքննիչ բողոքները` Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 05.04.2012թ. որոշման և նույն դատարանի 05.04.2012թ. դատավճռի դեմ.

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

Գործի դատավարական նախապատմությունը.

2011 թվականի սեպտեմբերի 11-ին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 1-ին մասի և 268-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետի հատկանիշներով հարուցված թիվ 15129011 քրեական գործի նախաքննության ընթացքում.
2011 թվականի սեպտեմբերի 15-ին որոշում է կայացվել Գուրգեն Էդուարդի Հովհաննիսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին:
2011 թվականի սեպտեմբերի 17-ին որոշում է կայացվել Վարդան Արշավիրի Սարգսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 1-ին մասով որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին:
2011 թվականի նոյեմբերի 11-ին Վարդան Արշավիրի Սարգսյանի և Գուրգեն Էդուարդի Հովհաննիսյանի վերաբերյալ թիվ 15129011 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան:
Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 05.04.2012թ. որոշմամբ.
Ճանաչվել է Գուրգեն Էդուարդի Հովհաննիսյանի նկատմամբ ՌԴ Մոսկվա քաղաքի Պեռովո շրջանի դատարանի կողմից 2008 թվականի նոյեմբերի 11-ին կայացված դատավճիռը:
ՌԴ Մոսկվա քաղաքի Պեռովո շրջանի դատարանի 2008 թվականի նոյեմբերի 11-ի դատավճռով հաստատված` Գուրգեն Էդուարդի Հովհաննիսյանի կողմից ՌԴ քրեական օրենսգրքի 111-րդ հոդվածի 1-ին մասով կատարված արարքը համապատասխանեցվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասին` դատավճռով նշանակված պատիժը թողնելով անփոփոխ:
Ճանաչվել է Գուրգեն Էդուարդի Հովհաննիսյանին ՌԴ Մոսկվա քաղաքի Պեռովո շրջանի դատարանի 2008 թվականի նոյեմբերի 11-ի դատավճռով նշանակված պատժից պայմանական վաղաժամկետ ազատելու մասին ՌԴ Պերմի մարզի Բերեզնիկի քաղաքի դատարանի 2010 թվականի մայիսի 20-ի որոշումը:
Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 05.04.2012թ. դատավճռով` դատական քննության արագացված կարգի կիրառմամբ.
Վարդան Արշավիրի Սարգսյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 1-ին մասով և պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 8 /ութ/ ամիս ժամկետով` պատժի կրման սկիզբը հաշվվել է 2011 թվականի հոկտեմբերի 4-ից:
Վարդան Արշավիրի Սարգսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը, թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Գուրգեն Էդուարդի Հովհաննիսյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 1 /մեկ/ տարի ժամկետով:
Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2011 թվականի ապրիլի 5-ի որոշմամբ ճանաչված ՌԴ Պերմի մարզի Բերեզնիկի քաղաքի դատարանի 2010 թվականի մայիսի 20-ի որոշմամբ Գուրգեն Էդուարդի Հովհաննիսյանի նկատմամբ կիրառված պայմանական վաղաժամկետ ազատումը վերացվել է:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67-րդ հոդվածով սահմանված կարգով` սույն դատավճռով նշանակված պատիժը` 1 /մեկ/ տարի ժամկետով ազատազրկումը և Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2011 թվականի ապրիլի 5-ի որոշմամբ ճանաչված` Գուրգեն Էդուարդի Հովհաննիսյանի վերաբերյալ ՌԴ Մոսկվա քաղաքի Պեռովո շրջանի դատարանի 2008 թվականի նոյեմբերի 11-ի դատավճռով նշանակված պատժի` 4 /չորս/ տարի ժամկետով ազատազրկման չկրած մասը` 1 /մեկ/ տարի 11 /տասնմեկ/ ամիս 29 /քսանինը/ օր ժամկետը մասնակիորեն գումարելու միջոցով Գուրգեն Էդուարդի Հովհաննիսյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 2 /երկու/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով:
Գուրգեն Էդուարդի Հովհաննիսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` չհեռանալու մասին ստորագրությունը, թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Պատժի կրման սկիզբը հաշվվել է արգելանքի վերցնելու պահից:
Վճռվել է նաև.
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո` 2011 թվականի սեպտեմբերի 11-ի որոշմամբ իրեղեն ապացույց ճանաչված` 216,4 գրամ չչորացված մարիխուանա տեսակի թմրամիջոցը և 0,68 գրամ չորացված մարիխուանա տեսակի թմրամիջոցը ոչնչացնել:
Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 05.04.2012թ. կայացված դատական ակտերի դեմ վերաքննիչ բողոքներ է ներկայացրել ամբաստանյալ Գուրգեն Հովհաննիսյանի շահերի պաշտպան` Ս.Մկրտչյանը:
ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 23.05.2012թ. որոշմամբ. ամբաստանյալ Գուրգեն Հովհաննիսյանի շահերի պաշտպան` Ս.Մկրտչյանի կողմից վերը վկայակոչված դատական ակտերի դեմ ներկայացված վերաքննիչ բողոքները ընդունվել են վերաքննիչ դատարանի վարույթ համատեղ քննության:

Գործի փաստական հանգամանքները.

Գուրգեն Էդուարդի Հովհաննիսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա 2011 թվականի սեպտեմբերի 10-ին, գտնվելով Սյունիքի մարզի Կապան քաղաքում, առանց իրացնելու նպատակի` իր գործածման համար վայրի աճած կանեփի թուփը քաղելու միջոցով ապօրինի ձեռք է բերել խոշոր չափի` 216,4 գրամ չչորացված մարիխուանա տեսակի թմրամիջոց, որը պոլիէթիլենային տոպրակի մեջ պահելով, իր հետ նույն օրը տաքսի ավտոմեքենայով փոխադրել է Երևան քաղաք: 2011 թվականի սեպտեմբերի 10-ին` ժամը 18.00-ի սահմաններում, Գուրգեն Հովհաննիսյանը Երևան քաղաքի Արշակունյաց պողոտայից բերման է ենթարկվել ՀՀ ոստիկանության կազմակերպված հանցավորության դեմ պայքարի գլխավոր վարչություն, որտեղ էլ կատարված անձնական խուզարկության ընթացքում վերջինի կողմից ապօրինի ձեռք բերված և պահվող խոշոր չափի` 216,4 գրամ չչորացված մարիխուանա տեսակի թմրամիջոցը հայտնաբերվել է:

Հարկ է նշել, որ մինչ այդ, այսինքն` 2011 թվականի սեպտեմբերի 15-ին Գուրգեն Էդուարդի Հովհաննիսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով մեղադրանք առաջադրելը, վերջինս Ռուսաստանի Դաշնության /այսուհետ ՌԴ/ Մոսկվա քաղաքի Պեռովո շրջանի դատարանի դեռևս 11.11.2008թ. կայացված դատավճռով մեղավոր է ճանաչվել ՌԴ քրեական օրենսգրքի 111-րդ հոդվածի 1-ին մասով և նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 4 /չորս/ տարի ժամկետով, պատժի կրման սկիզբը հաշվվել է 27.05.2008թ.-ից:
ՌԴ Պերմի մարզի Բերեզնիկի քաղաքի դատարանի 20.05.2010թ. որոշմամբ դատապարտյալ Գուրգեն Էդուարդի Հովհաննիսյանը պայմանական վաղաժամկետ ազատվել է ՌԴ Մոսկվա քաղաքի Պեռովո շրջանի դատարանի 11.11.2008թ. դատավճռով նշանակված պատժի մնացած մասը` 1 /մեկ/ տարի 11 /տասնմեկ/ ամիս 29 /քսանինը/ օր ժամկետով ազատազրկումը կրելուց:

Վերաքննիչ բողոքներիի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը.

Երևանի Կենտրոն և Նոր-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 05.04.2012թ. որոշման դեմ վերաքննիչ բողոք է բերել ամբաստանյալ Գուրգեն Հովհաննիսյանի շահերի պաշտպան` Ս.Մկրտչյանը, վերջինս վկայակոչելով բողոքում նշված պատճառաբանությունները, խնդրել է վերաքննիչ բողոքը ընդունել վարույթ, Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի թիվ ԵԿԴ/0222/01/11 քրեական գործով 2012թ. ապրիլի 5-ի որոշումը բեկանել ու վերացնել:
Բողոքը ներկայացվել է հետևյալ հիմնավորումներով.
Գտնում է, որ դատարանը իրավասու չէր, ոչ իր նախաձեռնությամբ, ոչ էլ գործով մեղադրողի միջնորդությամբ, սույն քրեական գործի շրջանակներում, ամբաստանյալ Գ.Հովհաննիսյանի նկատմամբ ՌԴ Մոսկվա քաղաքի Պեռովո շրջանի դատարանի կողմից 2008թ. նոյեմբերի 11-ին կայացված դատավճիռը, ՌԴ Մոսկվա քաղաքի Պեռովո շրջանի դատարանի 2008թ. նոյեմբերի 11-ի դատավճռով հաստատված` Գ.Հովհաննիսյանի կողմից ՌԴ քրեական օրենսգրքի 111-րդ հոդվածի 1-ին մասով կատարված արարքը համապատասխանեցնելու ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասին` դատավճռով նշանակված պատիժը թողնելով անփոփոխ և Գ.Հովհաննիսյյանին ՌԴ Մոսկվա քաղաքի Պեռովո շրջանի դատարանի 2008թ. նոյեմբերի 11-ի դատավճռով նշանակված պատժից պայմանական վաղաժամկետ ազատելու մասին ՌԴ Պերմի մարզի Բերեզնիկի քաղաքի դատարանի 2010թ. մայիսի 20-ի որոշումը ճանաչելու հարցը քննարկելու:
Անտեսվել է 2011թ. մայիսի 26-ի ՀՀ Ազգային Ժողովի ընդունված համաներում հայտարարելու մասին որոշումը Գ.Հովհաննիսյանի նկատմամբ կիրառելու իրավունքը, թեև պետք է կիրառվեր:
Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2011 թվականի ապրիլի 5-ի դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք է բերել ամբաստանյալ Գուրգեն Հովհաննիսյանի շահերի պաշտպան` Ս.Մկրտչյանը, վերջինս վկայակոչելով բողոքում նշված պատճառաբանությունները, խնդրել է. վերաքննիչ բողոքը ընդունել վարույթ: Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 05.04.2012թ. թիվ ԵԿԴ/0222/01/11 դատավճիռը` Գուրգեն Էդուարդի Հովհաննիսյանի վերաբերյալ պատժի մասով բեկանել և փոփոխել:
Գուրգեն Էդուարդի Հովհաննիսյանի նկատմամբ կիրառել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի դրույթները, նշանակել իրեն մեղսագրվող հանցանքի հոդվածով նախատեսված պատժի նվազագույն չափից ավելի ցածր պատիժ, քան նախատեսված է այդ հոդվածով, կիրառել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի դրույթները և ազատազրկման ձևով պատիժ նշանակելով որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին:
Բողոքը ներկայացվել է հետևյալ հիմնավորումներով.
Գտնում է, որ դատարանը ուշադրության առարկա չի դարձրել պաշտպանական կողմի ճառում ներկայացված հիմնավորված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ և 70-րդ հոդվածների պահանջները` ամբաստանյալ Գ.Հովհաննիսյանի նկատմամբ դրանց կիրառելու հիմքերը:
Գտնում է, որ Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի կողմից 05.04.2012թ. դատավճիռը կայացնելուց առաջ, ամբողջությամբ և մանրակրկիտ չեն ուսումնասիրվել Գուրգեն Հովհաննիսյանի կողմից հանցանք կատարելու վերաբերյալ հանգամանքները, շարժառիթները և պատճառահետևանքային կապը:
Դատարանի կողմից այդ հարցում ցուցաբերվել է խիստ սուբյեկտիվ և միակողմանի մոտեցում:
Դատարանը սահմանափակվել է ՌԴ դատավճռի առկայությամբ: Սակայն անձի ով լինելը հասկանալու և նրա կողմից կատարած արարքին համապատասխան գնահատական տալու համար անհրաժեշտ է մանրամասնորեն հետազոտել կատարված հանցանքի հանգամանքները, այն կատարող անձին բնութագրող տվյալները:
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից 05.04.2012թ. դատավճիռը կայացնելուց հաշվի չի առնվել այն հանգամանքը, որ ՌԴ քրեական օրենսգրքի 111-րդ հոդվածի 1-ին մասի սանկցիան, համեմատությամբ նույն նորմի նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքով, նախատեսում է ավելի խիստ պատիժ: ՌԴ քրեական օրենսգրքի 111 հոդ. 1-ին մասով պատիժ է նախատեսված` ազատազրկում մինչև ութ տարի ժամկետով:
Պաշտպանական կողմը գտնում է, նաև որ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից 05.04.2012թ. դատավճիռ կայացնելուց, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67-րդ հոդվածի պահանջներով` պատիժ նշանակելու դատավճիռների համակցությամբ` Գ.Հովհաննիսյանի վերաբերյալ վերջնական պատիժ նշանակելով` նոր դատավճռին ՌԴ դատավճռով պատժի չկրած մասի մասնակիորեն գումարելու միջոցով, դատարանի կողմից նույնպես թույլ է տրվել նորմի կիրառման սխալ:
Գտնում է, որ դատավճռում նշանակված պատիժն անարդարացի է, ակնհայտ խիստ, չի համապատասխանում հանցագործության ծանրությանը և ամբաստանյալի անձին:

Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.

Վերաքննիչ բողոքներում նշված հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում վերլուծելով գործի նյութերը, վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ պաշտպանի վերաքննիչ բողոքները պետք է մերժել հետևյալ պատճառաբանությամբ:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 499.8 հոդվածի համաձայն.
1. Հայաստանի Հանրապետության միջազգային պայմանագրերով նախատեսված դեպքերում օտարերկրյա պետությունների դատարանների դատավճիռները ենթակա են ճանաչման Հայաստանի Հանրապետությունում:
2. Օտարերկրյա պետությունների դատարանների դատավճիռների` Հայաստանի Հանրապետությունում ճանաչելու հիմքերը, ճանաչման ենթակա դատավճիռների /որոշումների/ տեսակները սահմանվում են տվյալ պետության հետ կնքված կամ նրա մասնակցությամբ գործող Հայաստանի Հանրապետության միջազգային պայմանագրով։
3. Օտարերկրյա պետության դատարանի դատավճիռը Հայաստանի Հանրապետությունում ճանաչում են՝
/…/ 3/ Հայաստանի Հանրապետության առաջին ատյանի դատարանը` սույն օրենսգրքով սահմանված ընդդատությանը համապատասխան, եթե ճանաչման ենթակա դատավճիռը կայացրել է օտարերկրյա պետության առաջին ատյանի դատարանը։
4. Օտարերկրյա պետության դատարանի դատավճռի ճանաչման վերաբերյալ սույն հոդվածի երրորդ մասով իրավասու Հայաստանի Հանրապետության դատարանը որոշում է կայացնում:
/…/ՙ:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 499.9 հոդվածի համաձայն.
՚1. Օտարերկրյա պետության դատարանի դատավճռի ճանաչման վերաբերյալ որոշում կայացնելիս սույն օրենսգրքի 499.8 հոդվածի երրորդ մասով իրավասու Հայաստանի Հանրապետության դատարանները պարզում են, թե որքանով են պահպանված համապատասխան միջազգային պայմանագրով նախատեսված այն պայմանները, որոնք ճանաչման վերաբերյալ որոշում կայացնելու հիմք են։
Այդ պայմանների պահպանված լինելը, ինչպես նաև տվյալ միջազգային պայմանագրով դատավճռի ճանաչումը և կատարումը մերժելու հիմքերի բացակայությունը հիմք են օտարերկրյա պետության դատարանի դատավճիռը Հայաստանի Հանրապետությունում ճանաչելու որոշում կայացնելու և ի կատար ածման ներկայացնելու համար։
2. Օտարերկրյա պետության դատարանի դատավճռի ճանաչումը կարող է մերժվել Հայաստանի Հանրապետության միջազգային պայմանագրով նախատեսված հիմքերով` նկատի ունենալով նաև կիրառվող միջազգային պայմանագրի վերաբերյալ սահմանված կարգով Հայաստանի Հանրապետության արած հայտարարությունները կամ վերապահումները, ինչպես նաև, եթե`
1/ արարքը, որի համար անձը դատապարտվել է, Հայաստանի Հանրապետության օրենքով քրեորեն պատժելի չէ.
2/ դատավճռով որպես պատիժ նախատեսված է մահապատիժ։ՙ:
՚Քաղաքացիական, ընտանեկան և քրեական գործերով իրավական օգնության և իրավական հարաբերությունների մասինՙ 1993 թվականի հունվարի 22-ի Մինսկի կոնվենցիային կից 1997 թվականի մարտի 28-ի արձանագրությամբ լրացված 76/1 հոդվածի համաձայն` պայմանական վաղաժամկետ ազատման հետ կապված պարտականությունների խախտման փաստերը պարզելու հարցերը լուծելիս, Պայմանավորվող կողմերի արդարադատության հիմնարկները կարող են ճանաչել և հաշվի առնել այն դատավճիռները, որոնք արձակվել են Պայմանավորվող կողմերի դատարանների կողմից։
ՌԴ քրեական օրենսգրքի 111-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն.
՚Դիտավորությամբ առողջությանը ծանր վնաս պատճառելը, որը վտանգավոր է կյանքի համար կամ առաջացրել է տեսողության, խոսքի, լսողության կամ որևէ օրգանի կամ օրգանի ֆունկցիայի կորուստ, հղիության ընդհատում, հոգեկան հիվանդություն, թմրամոլությամբ կամ թունամոլությամբ հիվանդացում, կամ արտահայտվել է դեմքի անջնջելի այլանդակմամբ, կամ առաջացրել է ընդհանուր աշխատունակության ոչ պակաս, քան մեկ երրորդի կայուն կորստ կամ հանցավորի համար ակնհայտ մասնագիտական աշխատունակության լրիվ կորստ`
պատժվում է ազատազրկմամբ` մինչև ութ տարի ժամկետովՙ:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն.
՚Դիտավորությամբ մեկ ուրիշին մարմնական վնասվածք պատճառելը կամ առողջությանն այլ ծանր վնաս պատճառելը, որը վտանգավոր է կյանքի համար կամ առաջացրել է տեսողության, խոսքի, լսողության կամ որևէ օրգանի կամ օրգանի ֆունկցիայի կորուստ կամ արտահայտվել է դեմքի անջնջելի այլանդակմամբ, ինչպես նաև կյանքի համար վտանգավոր այլ վնաս է պատճառել առողջությանը կամ առաջացրել է դրա քայքայում` զուգորդված ընդհանուր աշխատունակության ոչ պակաս, քան մեկ երրորդի կայուն կորստով կամ հանցավորի համար ակնհայտ մասնագիտական աշխատունակության լրիվ կորստով կամ առաջացրել է հղիության ընդհատում, հոգեկան հիվանդություն, թմրամոլությամբ կամ թունամոլությամբ հիվանդացում` պատժվում է ազատազրկմամբ` երեքից յոթ տարի ժամկետովՙ: Հարկ է նշել, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` օտարերկրյա պետության դատարանի դատավճիռը կարող է հաշվի առնվել, եթե ՀՀ քաղաքացին, օտարերկրյա քաղաքացին կամ քաղաքացիություն չունեցող անձը դատապարտվել է ՀՀ տարածքից դուրս կատարած հանցանքի համար և կրկին հանցանք է կատարել ՀՀ տարածքում:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` սույն հոդվածի առաջին մասին համապատասխան հանցագործությունների ռեցիդիվը, չկրած պատիժը կամ օտարերկրյա պետության դատարանի դատավճռի այլ իրավական հետևանքները հաշվի են առնվում նոր հանցանքը որակելիս, պատիժ նշանակելիս, քրեական պատասխանատվությունից կամ պատժից ազատելիս:
Հարկ է նշել նաև, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 76-րդ հոդվածի 6-րդ մասի 3-րդ կետի համաձայն` եթե պատժի չկրած մասի ընթացքում դատապարտյալը կատարում է դիտավորյալ հանցանքը, ապա դատարանը նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67-րդ հոդվածով նախատեսված կանոններով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. եթե դատավճիռ կայացնելուց հետո, բայց մինչև պատժի լրիվ կրելը դատապարտյալը նոր հանցանք է կատարել, ապա դատարանը նոր դատավճռով նշանակված պատժին լրիվ կամ մասնակիորեն գումարում է նախորդ դատավճռով նշանակված պատժի չկրած մասը:
Նույն հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն. դատավճիռների համակցությամբ վերջնական պատիժը պետք է ավելի մեծ լինի ինչպես նոր հանցագործության համար նշանակված պատժից, այնպես էլ նախորդ դատավճռով նշանակված պատժի չկրած մասից:
Վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում արձանագրել, որ սույն գործով Գուրգեն Էդուարդի Հովհաննիսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա 2011 թվականի սեպտեմբերի 10-ին, գտնվելով Սյունիքի մարզի Կապան քաղաքում, առանց իրացնելու նպատակի` իր գործածման համար վայրի աճած կանեփի թուփը քաղելու միջոցով ապօրինի ձեռք է բերել խոշոր չափի` 216,4 գրամ չչորացված մարիխուանա տեսակի թմրամիջոց, որը պոլիէթիլենային տոպրակի մեջ պահելով, իր հետ նույն օրը տաքսի ավտոմեքենայով փոխադրել է Երևան քաղաք: 2011 թվականի սեպտեմբերի 10-ին` ժամը 18.00-ի սահմաններում, Գուրգեն Հովհաննիսյանը Երևան քաղաքի Արշակունյաց պողոտայից բերման է ենթարկվել ՀՀ ոստիկանության կազմակերպված հանցավորության դեմ պայքարի գլխավոր վարչություն, որտեղ էլ կատարված անձնական խուզարկության ընթացքում վերջինի կողմից ապօրինի ձեռք բերված և պահվող խոշոր չափի` 216,4 գրամ չչորացված մարիխուանա տեսակի թմրամիջոցը հայտնաբերվել է:
Վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում արձանագրել նաև, որ մինչ այդ, այսինքն` 2011 թվականի սեպտեմբերի 15-ին Գուրգեն Էդուարդի Հովհաննիսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով մեղադրանք առաջադրելը, վերջինս Ռուսաստանի Դաշնության /այսուհետ ՌԴ/ Մոսկվա քաղաքի Պեռովո շրջանի դատարանի դեռևս 11.11.2008թ. կայացված դատավճռով մեղավոր է ճանաչվել ՌԴ քրեական օրենսգրքի 111-րդ հոդվածի 1-ին մասով և նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 4 /չորս/ տարի ժամկետով, պատժի կրման սկիզբը հաշվվել է 27.05.2008թ.-ից:
ՌԴ Պերմի մարզի Բերեզնիկի քաղաքի դատարանի 20.05.2010թ. որոշմամբ դատապարտյալ Գուրգեն Էդուարդի Հովհաննիսյանը պայմանական վաղաժամկետ ազատվել է ՌԴ Մոսկվա քաղաքի Պեռովո շրջանի դատարանի 11.11.2008թ. դատավճռով նշանակված պատժի մնացած մասը` 1 /մեկ/ տարի 11 /տասնմեկ/ ամիս 29 /քսանինը/ օր ժամկետով ազատազրկումը կրելուց:
Տվյալ դեպքում, ընդհանուր իրավասության դատարանը /այսուհետ դատարան/ նկատի ունենալով, որ պահպանված են Հայաստանի Հանրապետության և Ռուսաստանի Դաշնության մասնակցությամբ գործող` ՚Քաղաքացիական, ընտանեկան և քրեական գործերով իրավական օգնության և իրավական հարաբերությունների մասինՙ 1993 թվականի հունվարի 22-ի Մինսկի կոնվենցիայի և դրան կից 1997 թվականի մարտի 28-ի արձանագրությամբ նախատեսված պայմանները, իրավացիորեն գտել է, որ պետք է ճանաչել Գուրգեն Էդուարդի Հովհաննիսյանի նկատմամբ ՌԴ Մոսկվա քաղաքի Պեռովո շրջանի դատարանի կողմից 2008 թվականի նոյեմբերի 11-ին կայացված դատավճիռը:
Որպիսի պայմաններում, ՌԴ Մոսկվա քաղաքի Պեռովո շրջանի դատարանի 2008 թվականի նոյեմբերի 11-ի դատավճռով հաստատված` Գուրգեն Էդուարդի Հովհաննիսյանի կողմից ՌԴ քրեական օրենսգրքի 111-րդ հոդվածի 1-ին մասով կատարված արարքը համապատասխանեցվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասին և դատավճռով նշանակված պատիժը թողնվել է անփոփոխ:
Բացի այդ, ճանաչվել է նաև Գուրգեն Էդուարդի Հովհաննիսյանին ՌԴ Մոսկվա քաղաքի Պեռովո շրջանի դատարանի 2008 թվականի նոյեմբերի 11-ի դատավճռով նշանակված պատժից պայմանական վաղաժմակետ ազատելու մասին ՌԴ Պերմի մարզի Բերեզնիկի քաղաքի դատարանի 2010 թվականի մայիսի 20-ի որոշումը:
Վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում արձանագրել, որ վիճարկվող դատական ակտով` Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 05.04.2012թ. դատավճռով` դատական քննության արագացված կարգի կիրառմամբ. Գուրգեն Էդուարդի Հովհաննիսյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 1 /մեկ/ տարի ժամկետով:
Դատարանը, սույն գործով ամբաստանյալ Գուրգեն Հովհաննիսյանի նկատմամբ ըստ էության գործի ելքը լուծող դատական ակտ` դատավճիռ կայացնելիս պատճառաբանել է նաև, որ Գուրգեն Հովհաննիսյանը պատժի չկրած մասի ընթացքում կատարել է միջին ծանրության դիտավորյալ հանցանք և եզրահանգել է, որ ՌԴ Պերմի մարզի Բերեզնիկի քաղաքի դատարանի 2010 թվականի մայիսի 20-ի որոշմամբ նրա նկատմամբ կիրառված պայմանական վաղաժամկետ ազատումը պետք է վերացնել և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67-րդ հոդվածով սահմանված կարգով` /սույն գործով նշանակված պատիժը` 1 /մեկ/ տարի ժամկետով ազատազրկումը և ՌԴ Մոսկվա քաղաքի Պեռովո շրջանի դատարանի 2008 թվականի նոյեմբերի 11-ի դատավճռով նշանակված պատժի` 4 /չորս/ տարի ժամկետով ազատազրկման չկրած մասը` 1 /մեկ/ տարի 11 /տասնմեկ/ ամիս 29 /քսանինը/ օր ժամկետը մասնակիորեն գումարելու միջոցով/ Գուրգեն Էդուարդի Հովհաննիսյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ է նշանակել ազատազրկում` 2 /երկու/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով:
Նման պայմաններում, վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ նշվածի վերաբերյալ պաշտպանության կողմի վերաքննիչ բողոքում բերված պատճառաբանություններն անհիմն են և այն բավարարելու առումով որևէ իրավական հետևանք առեաջացնել չեն կարող, հետևաբար վիճարկվող դատական ակտը բեկանելու և փոփոխելու հիմքեր չկան:
Հարկ է նշել, որ ՚Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասինՙ ՀՀ ԱԺ 26.05.2011թ. որոշման 9-րդ կետի 9-րդ ենթակետի համաձայն. համաներում չպետք է կիրառել` այն անձանց նկատմամբ, որոնք դիտավորությամբ կատարած հանցագործության համար պատժից պայմանական վաղաժամկետ ազատվել են և պատժի չկրած մասի ընթացքում կրկին կատարել են դիտավորյալ հանցագործություն:
Հարկ է նշել նաև, որ ՚Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասինՙ ՀՀ ԱԺ 26.05.2011թ. որոշման 19-րդ կետի համաձայն. կարգապահական գումարտակներում և Հայաստանի Հանրապետության արդարադատության նախարարության քրեակատարողական հիմնարկներում պահվող, ինչպես նաև պատժից պայմանական վաղաժամկետ ազատված անձանց նկատմամբ, այն անձանց նկատմամբ, որոնց հանդեպ նշանակված պատժի կրումը հետաձգվել է, կամ պատիժը պայմանականորեն չի կիրառվել, կամ դատապարտվել են ազատությունից զրկվելու հետ կապ չունեցող պատիժների, սույն որոշման պահանջների կատարումը պետք է ապահովել մինչև 2011 թփվականի սեպտեմբերի 21-ը ներառյալ:
Անդրադառնալով նաև պաշտպանության կողմի վերաքննիչ բողոքում բերված մյուս պատճառաբանությանն` անհիմն կերպով ամբաստանյալ Գուրգեն Էդուարդի Հովհաննիսյանի նկատմամբ համաներում չկիրառելուն, ապա հարկ է նշել, որ ՌԴ Պերմի մարզի Բերեզնիկի քաղաքի դատարանի դեռևս 20.05.2010թ. կայացված որոշմամբ դատապարտյալ Գուրգեն Էդուարդի Հովհաննիսյանը պայմանական վաղաժամկետ ազատվել է նախորդ ՌԴ Մոսկվա քաղաքի Պեռովո շրջանի դատարանի 11.11.2008թ. դատավճռով նշանակված պատժի մնացած մասը` 1 /մեկ/ տարի 11 /տասնմեկ/ ամիս 29 /քսանինը/ օր ժամկետով ազատազրկումը կրելուց և նախորդ դատավճռով նշանակված պատժի չկրած մասի ընթացքում /2011 թվականի սեպտեմբերի 10-ին/ արդեն իսկ Հայաստանի Հանրապետության տարածքում կատարել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված արարք:
Հարկ է նշել, որ ամբաստանյալ Գուրգեն Էդուարդի Հովհաննիսյանի նկատմամբ /նախորդ դատական ակտով` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով/ համաներումը կարող էր կիրառվել մինչև 2011թ. սեպտեմբերի 21-ը ներառյալ, մինչդեռ նախորդ դատավճռով նշանակված պատժի չկրած մասի ընթացքում, արդեն իսկ 2011 թվականի սեպտեմբերի 10-ին կատարել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված արարք, ինչը ինքնին բացառում է վերջինիս նկատմամբ /ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով/ համաներում կիրառելու հնարավորությունը:
Որպիսի պայմաններում, վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ նշվածի վերաբերյալ պաշտպանության կողմի վերաքննիչ բողոքում բերված պատճառաբանությունը ևս անհիմն է և այն բավարարելու առումով որևէ իրավական հետևանք առաջացնել չի կարող, հետևաբար վիճարկվող դատական ակտն այդ մասով ևս բեկանելու և փոփոխելու հիմքեր չկան:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածն ամրագրում է արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքը, համաձայն որի` հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:
Շարադրված հոդվածների վերլուծությունից հետևում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասով սահմանված` սոցիալական արդարությունը վերականգնելու նպատակը բխում է արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքն ամրագրած` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի բովանդակությունից: Մասնավորապես, նշված հոդվածի այն պահանջից, ըստ որի հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում` հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի ընդհանուր մասի դրույթները:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասը սահմանում է, որ պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով:
Պատիժ նշանակելիս և այն կրելու նպատակահարմարության հարցը քննելիս դատարանը հաշվի է առնում նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ և 63-րդ հոդվածներով նախատեսված պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները: Հանցակազմի սահմաններից դուրս գտնվելով` դրանք բնութագրում են ինչպես կատարած հանցագործությունը, այնպես էլ հանցավորի անձնավորությունը, հնարավորություն են տալիս պատկերացում կազմել հանցավորի անձնավորության և հանցագործության հանրության համար վտանգավորության աստիճանի մասին` համապատասխանաբար բարձրացնելով կամ իջեցնելով այն: Դրանց գնահատմամբ է հնարավոր յուրաքանչյուր կոնկրետ գործով անհատական մոտեցում ցուցաբերել` ինչպես պատժի տեսակը և չափը որոշելիս, այնպես էլ այն կրելու նպատակահարմարության հարցը լուծելիս /տես Հ.Սահակյանի վերաբերյալ գործով 2009 թվականի հունիսի 2-ի ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի ԵՔՐԴ/0571/01/08 որոշումը, կետ 16/:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` եթե դատարանը կալանքի, ազատազրկման կամ կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով պատիժ նշանակելով, հանգում է հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի 2-րդ մասը սահմանում է, որ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը հաշվի է առնում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառման կապակցությամբ իր դիրքորոշումը ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն արտահայտել է մի շարք որոշումներում:
Այդ թվում նաև, Ս.Թոմոյանի վերաբերյալ գործով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 2010 թվականի փետրվարի 12-ի ԼԴ2/0019/01/09 որոշմամբ, կետ 17, արձանագրվել է, որ. ՚/…/ պատիժը կարող է պայմանականորեն չկիրառվել, եթե առկա է դատարանի համոզվածությունը, վստահությունն առանց իրական պատիժ նշանակելու ամբաստանյալի ուղղվելու հնարավորության մասին: Դատարանը նման հետևության հանգում է միայն օբյեկտիվ գոյություն ունեցող տվյալների վերլուծության հիման վրա, որոնք բնութագրում են արարքը, հանցավորի անձը և վկայում են պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմքերի առկայության մասին/…/ՙ:
Ս.Թոմոյանի վերաբերյալ գործով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն իր 2010 թվականի փետրվարի 12-ի ԼԴ2/0019/01/09 որոշմամբ, կետ 18, եզրահանգել է, որ. ՚Այսպիսով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի ընդհանուր մասի վերը թվարկված դրույթներից և Վճռաբեկ դատարանի իրավական դիրքորոշումներից հետևում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ ինչպես պատժատեսակի և պատժաչափի, այնպես էլ նշանակված պատիժը կրելու նպատակահարմարության վերաբերյալ դատարանի որոշումը պետք է հիմնված լինի կատարած հանցագործության, դրա առանձնահատկությունների, գործի կոնկրետ հանգամանքների, հանցավոր անձի, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների բազմակողմանի գնահատման վրա` արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքներին համապատասխան, նպատակ ունենալով ապահովել ՀՀ քր. օր-ի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասում նշված պատժի նպատակների իրագործման հնարավորությունըՙ:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի համաձայն. հանցանքի շարժառիթների ու նպատակների, հանցավորի դերի, հանցանքը կատարելիս ու դրանից հետո նրա վարքագծի և այլ հանգամանքների հետ կապված բացառիկ հանգամանքների առկայության դեպքում, որոնք էականորեն նվազեցնում են հանցանքի` հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, ինչպես նաև խմբակային հանցագործության մասնակցի կողմից խմբի կատարած հանցանքը բացահայտելուն ակտիվորեն աջակցելու դեպքում կարող է նշանակվել սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածով նախատեսված պատժի նվազագույն չափից ավելի ցածր պատիժ կամ ավելի մեղմ պատժատեսակ, քան նախատեսված է այդ հոդվածով, կամ չկիրառել որպես պարտադիր նախատեսված լրացուցիչ պատիժ:
Հարկ է նշել, որ Ս.Հունիկյանի վերաբերյալ գործով, ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն իր 2008 թվականի փետրվարի 29-ի որոշմամբ արտահայտել է այն իրավական դիրքորոշումը, որ. ՚ /.../ 18. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի բովանդակությունից երևում է, որ օրենքով նախատեսվածից ավելի մեղմ պատիժ նշանակելու համար անհրաժեշտ է հետևյալ երկու պայմաններից առնվազն մեկը`
1. Գործի բացառիկ հանգամանքները.
2. Խմբակային հանցագրծության մասնակցի կողմից խմբի կատարած հանցանքը բացահայտելուն ակտիվորեն աջակցելը:
Նշված հոդվածի համաձայն` բացառիկ հանգամանքները կապված են հանցանքի շարժառիթների ու նպատակների, հանցավորի դերի, հանցանքը կատարելիս ու դրանից հետո նրա վարքագծի հետ: Այդպիսիք կարող են լինել նաև այլ հանգամանքներ, որոնք էականորեն նվազեցնում են հանցանքի` հանրության համար վտանգավորության աստիճանը: Ընդ որում կարևորը ոչ թե պատիժը մեղմացնող տվյալների քանակն է, այլ այն, թե ինչքանով են դրանք էականորեն ազդել պատժի` հանրության համար վտանգավորության աստիճանի նվազեցման վրա: Պատիժը մեղմացնելու բացառիկ հիմքին հավասարազոր է խմբակային հանցագործության մասնակցի կողմից խմբի կատարած հանցանքը բացահայտելուն ակտիվորեն աջակցելը, որը պատիժը մեղմացնելու հարցում ունի նույն դերը, ինչ գործի բացառիկ հանգամանքն է: Նշված հարցերի հետ կապված Վճռաբեկ դատարանն իր իրավական դիրքորոշումն արտահայտել է նաև Պ.Բայրամյանի /2007 թվականի հունիս/ և Հ.Հաբեշյանի /2007 թվականի օգոստոս/ վերաբերյալ գործերովՙ:
Հարկ է նշել, որ վիճարկվող դատական ակտով ամբաստանյալ Գուրգեն Էդուարդի Հհովհաննիսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67-րդ հոդվածով ամրագրված կանոնների կիրառմամբ վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում 2 /երկու/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով:
Քննության առնելով ամբաստանյալ Գուրգեն Էդուարդի Հհովհաննիսյանի նկատմամբ նշանակված պատժի հարցը, վերաքննիչ դատարանը հաշվի է առնում ամբաստանյալի կատարած հանցագործության բնույթը և հասարակական վտանգավորության աստիճանը, կատարման հանգամանքները, ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալն ու պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքն այն, որ իրեն լիովին մեղավոր է ճանաչել և զղջացել է կատարածի համար, տվել է ինքնախոստովանական ցուցմունքներ, ինչպես նաև որպես պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք հանցանք կատարելու ռեցիդիվը:
Նման պայմաններում, անդրադառնալով ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հնարավորությանը, վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Գուրգեն Էդուարդի Հովհաննիսյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելը չի կարող ապահովել պատժի նպատակների իրագործման հնարավորությունը:
Ինչ վերաբերում է ամբաստանյալ Գուրգեն Էդուարդի Հովհաննիսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածը կիրառելուն, ապա տվյալ դեպքում, վերջինիս նկատմամբ օրենքով նախատեսվածից ավելի մեղմ պատիժ նշանակելու հիմքեր չկան:
Որպիսի պայմաններում, պաշտպանի վերաքննիչ բողոքում բերված պատճառաբանությունները` նյութական իրավունքի խախտման և այլնի վերաբերյալ, անհիմն են և այն բավարարելու առումով որևէ իրավական հետևանք առաջացնել չեն կարող:
Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ քր. դատ. օր-ի 393-394 հոդվածներով վերաքննիչ դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց


Գուրգեն Էդուարդի Հովհաննիսյանի նկատմամբ Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 05.04.2012թ. որոշումը և նույն դատարանի 05.04.2012թ. դատավճիռը թողնել օրինական ուժի մեջ, իսկ պաշտպանի վերաքննիչ բողոքները մերժել:
Սույն որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան հրապարակվելու պահից մեկամսյա ժամկետում:


ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ա.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ

ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Մ.ԱՐՂԱՄԱՆՅԱՆ

Մ.ՌԵՀԱՆՅԱՆ