ԵԿԴ/0207/01/11





ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ԵՐԵՎԱՆ ՔԱՂԱՔԻ ԿԵՆՏՐՈՆ ԵՎ ՆՈՐՔ-ՄԱՐԱՇ ՎԱՐՉԱԿԱՆ ՇՐՋԱՆՆԵՐԻ
ԸՆԴՀԱՆՈՒՐ ԻՐԱՎԱՍՈՒԹՅԱՆ ԱՌԱՋԻՆ ԱՏՅԱՆԻ ԴԱՏԱՐԱՆ

ԴԱՏԱՎՃԻՌ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

«18» դեկտեմբերի 2012թ. ք.Երևան

Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը (այսուհետ նաև` Դատարան)


նախագահող դատավոր
դատական նիստերի քարտուղարներ

մեղադրող
տուժող


պաշտպաններ

Մ.Պապոյան
Ռ.Ավետյան
Կ.Կարապետյան
Վ.Հովհաննիսյան
Մ. Գևորգյան
Է.Ավդալյան
Կ.Միլիտոնյան
Ա.Ավագյան
Ա.Ստեփանյան


դռնբաց դատական նիստում քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի`
Լուսինե Էդուարդի Ներսիսյանի` ծնված 1970 թվականի ապրիլի 19-ին Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, չամուսնացած, չի աշխատում, նախկինում չդատապարտված, հաշվառված է Երևան քաղաքի 16-րդ թաղամասի 15-րդ շենքի 115-րդ բնակարանում, բնակվել է Երևան քաղաքի 16-րդ թաղամասի 43-րդ շենքի 113-րդ բնակարանում, մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 132-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 6-րդ կետերով և 132.2-րդ հոդվածի 1-ին մասով, արգելանքի տակ է 2011 թվականի հուլիսի 21-ից:
1. Գործի դատավարական նախապատմությունը.
2011 թվականի հուլիսի 14-ին ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության ՀԿԳ քննության վարչության ավագ քննիչ Ա.Հովհաննիսյանի որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 132-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով և 132.2-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ կետով նախատեսված հանցագործությունների հատկանիշներով հարուցվել և վարույթ է ընդունվել թիվ 69104711 քրեական գործը:
2011 թվականի հուլիսի 22-ին ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության ՀԿԳ քննության վարչության ավագ քննիչ Ա.Հովհաննիսյանի որոշմամբ թիվ 69104711 քրեական գործով Լուսինե Էդուարդի Ներսիսյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 132-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 6-րդ կետերով և 132.2-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ կետով:
2011 թվականի հոկտեմբերի 31-ին Լուսինե Էդուարդի Ներսիսյանի վերաբերյալ թիվ 69104711 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան, որտեղ քրեական գործին շնորհվել է ԵԿԴ/0207/01/11 համարը:
2012 թվականի օգոստոսի 4-ին` դատական քննության ընթացքում, մեղադրող` ՀՀ գլխավոր դատախազության մարդու դեմ ուղղված հանցագործությունների գործերով վարչության ավագ դատախազ Վ.Հովհաննիսյանի որոշմամբ Լուսինե Էդուարդի Ներսիսյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 132-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 6-րդ կետերով և 132.2-րդ հոդվածի 1-ին մասով` այն արարքների համար, որ նա, արտերկրում բարձր վարձատրվող աշխատանքով ապահովելու կեղծ խոստումներով, խարդախությամբ, պոռնկության շահագործման դիտավորությամբ 2010-2011 թվականներին Հայաստանի Հանրապետությունում հավաքագրել է երեխայի և Հայաստանի Հանրապետության քաղաքացիների, որոնց Հայաստանի Հանրապետության պետական սահմանը հատելը կազմակերպելով, փոխադրել է Թուրքիայի Հանրապետություն, որտեղ օգտագործելով ետդարձի ճանապարհածախսի գումար չունենալու, անձնագրերն իրենց մոտ չլինելու առումով վերջինների մոտ ստեղծված վիճակի խոցելիությունը, նյութական օգուտ ստանալով, նրանց ենթարկել է սեռական շահագործման: Այսպես.
Լուսինե Էդուարդի Ներսիսյանը, Թուրքիայի Հանրապետությունում մոդելավորողի, վարսահարդարի և բնակարանների մաքրությամբ զբաղվողի բարձր վարձատրվող աշխատանքով ապահովելու կեղծ խոստումներով, խարդախությամբ, պոռնկության շահագործման նպատակով, 2010 թվականին Երևան քաղաքում հավաքագրել է նույն քաղաքի բնակչուհիներ Էլմիրա Վարդգեսի Ավդալյանին և երեխայի` անչափահաս Մարիամ Սիմոնի Գևորգյանին (ծնված 1993 թվականի հունվարի 1-ին), ապա, 2010 թվականի օգոստոսի 7-ին և 11-ին, Հայաստանի Հանրապետության պետական սահմանը հատելով, կազմակերպել է նրանց տեղափոխումը Թուրքիայի Հանրապետության Մարմարիս քաղաք, որտեղ փոխադրելուց հետո, օգտագործելով նրանց կողմից ետդարձի ճանապարհածախսի գումար չունենալու, անձնագրերն իրենց մոտ չլինելու առումով վերջինների մոտ ստեղծված վիճակի խոցելիությունը, նյութական օգուտ ստանալու նպատակով 2010 թվականի օգոստոս-հոկտեմբեր ամիսներն ընկած ժամանակահատվածում նրանց ենթարկել է սեռական շահագործման` ստիպելով զբաղվել մարմնավաճառությամբ` տիրանալով դրանցից գոյացած գումարներին:
Լուսինե Ներսիսյանը շարունակելով իր հանցավոր գործունեությունը, Թուրքիայի Հանրապետությունում բնակարանների մաքրությամբ զբաղվողի բարձր վարձատրվող աշխատանքով ապահովելու կեղծ խոստումներով, խարդախությամբ, պոռնկության շահագործման նպատակով 2011 թվականին Երևան քաղաքում հավաքագրել է նույն քաղաքի բնակչուհի` Կարինե Մայիսի Միլիտոնյանին, ապա, 2011 թվականի մայիսի 7-ին Հայաստանի Հանրապետության պետական սահմանը հատելով կազմակերպել է նրա տեղափոխումը Թուրքիայի Հանրապետության Մարմարիս քաղաք, որտեղ փորձել է վերջինին ենթարկել սեռական շահագործման` ստիպելով նրան զբաղվել մարմնավաճառությամբ, սակայն իր կամքից անկախ հանգամանքներում հանցանքն ավարտին չի հասցվել, այն է` տեղեկանալով Կարինե Միլիտոնյանի կանացի օրգանները վիրահատված լինելու մասին, թույլատրել է վերջինին վերադառնալ Հայաստան:
2. Ապացույցների հետազոտում և գնահատում.
Դատական քննության ընթացքում ամբաստանյալ Լուսինե Ներսիսյանն առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չճանաչեց և ցուցմունք տվեց այն մասին, որ ինքը որևէ մեկին չի հավաքագրել ու տեղափոխել Թուրքիա: Ինքը որևէ շահադիտական նպատակ չի ունեցել, որևէ մեկի անձնագիրը չի վերցրել ու պահել, ինչպես նաև որևէ մեկին չի ստիպել զբաղվել մարմնավաճառությամբ: 1989 թվականից ինքը զբաղվել է հագուստի առևտրով: Հագուստներ բերելու և վաճառելու նպատակով հաճախ գնացել է Թուրքիա: Որոշ խնդիրների պատճառով ինքը որոշել է 2010 թվականի օգոստոսի 5-ին իր դստեր` Նարեին իր հետ տանել Թուրքիա: Թուրքիա գնալիս ինքը 5.500 ԱՄՆ դոլար է ունեցել, որը վերցրած է եղել փոխառությամբ: Մարիամ Գևորգյանի պատճառով իր դուստրը կուսությունից զրկվել է, իսկ Մարիամը կուսությունից զրկվել է 13 տարեկանում: Մոտ երեք տարի Մարիամը գիշերել է իրենց տանը: Մարիամն ու Նարեն իրեն համոզել են, որպեսզի Մարիամն իրենց հետ գնա Թուրքիա: Այդ ժամանակ ինքը տեղյակ է եղել, որ Մարիամի 18 տարին լրացած չէ: Թուրքիա գնալու ճանապարհին, դեռ Թբիլիսի չհասած, իրեն զանգահարել է Էլմիրան և իմանալով, որ իրենք գնում են Թուրքիա, խնդրել է նրան նույնպես տանել իրենց հետ: Այդ ժամանակ նա եղել է Թբիլիսի քաղաքում: Էլմիրան իրենից հաճախ հագուստներ է գնել և վերավաճառել: Նա անընդհատ վիճել է ամուսնու հետ: Թբիլիսիում իրենց միացել է Էլմիրան և միասին գնացել են Թուրքիայի Մարմարիս քաղաք: Մարմարիսը տուրիստական քաղաք է, որի պատճառով այնտեղ, բացի թուրքերենից, խոսում են նաև անգլերեն և ռուսերեն: Մարմարիս քաղաքում Նարեն, Մարիամը և Էլմիրան ունեցել են բջջային հեռախոս և օգտվել ինտերնետից: Մարմարիսում Էլմիրան ոչնչով չի զբաղվել: Ստամբուլում գտնվող աշխատանքի տեղավորման գործակալության միջոցով ինքը օգնել է Էլմիրային, որպեսզի նա աշխատանք գտնի: Մոտ 20 օր Մարմարիսում մնալուց հետո Էլմիրան գնացել է Ստամբուլ, որտեղ աշխատել է որպես երեխա խնամող: Այդ ժամանակ ինքը Թուրքիայում աշխատել է ժամացույցների խանութում` որպես վաճառողուհի և ստացել է 1.150 ԱՄՆ դոլար աշխատավարձ, իսկ Մարիամը և Նարեն ոչնչով չեն զբաղվել: Մարմարիս քաղաքում գտնվող հյուրանոցի լողավազանում Մարիամը սեռական հարաբերություն է ունեցել հյուրանոցի աշխատակցի հետ, որի պատճառով իրենց դուրս են հանել հյուրանոցից և իրենք տեղափոխվել են մեկ այլ հյուրանոց: Թուրքիայում գտնվելու ժամանակ Մարիամին վիրահատել են, որի դիմաց ինքը վճարել է 1.600 ԱՄՆ դոլար: Այնտեղ ինքը Մարիամի համար գնել է մոտ 500 ԱՄՆ դոլարի հագուստ: Այդ ժամանակ ինքը, Նարեն և Մարիամը Թուրքիայում մնացել են մոտ երկու ամիս, որից հետո վերադարձել են Հայաստան: Իսկ Էլմիրան մնացել է այնտեղ և շարունակել աշխատել: Մարմարիս քաղաքում գտնվող հյուրանոցի համար ինքը վճարել է մոտ 800 ԱՄՆ դոլար: Թուրքիայից վերադառնալիս ինքը Թբիլիսի քաղաքից գնել է ավտոմեքենա, որի համար վճարել է 2.500 ԱՄՆ դոլար: Թուրքիայից վերադառնալուց հետո Մարիամը կրկին շփվել է իր և իր դստեր հետ: Այդ ընթացքում Մարիամը սեռական հարաբերություններ է ունեցել իր զարմիկի հետ, որի պատճառով ինքը չի թույլատրել, որպեսզի նա գնա իր տուն: Ռուստամ Ղազարյանն եղել է իր ընկերը, ում հետ ինքը ցանկացել է ամուսնանալ, սակայն Էլմիրան Թուրքիայում նրա հետ սեռական հարաբերություններ է ունեցել: Իր կարծիքով Մարիամը և Էլմիրան իրենից վրեժ են լուծում, քանի որ ինքը խանգարել է Մարիամի և իր զարմիկի շփմանը, իսկ իր և Էլմիրայի միջև առկա է եղել անձնական կոնֆլիկտ: Էլմիրան մոտ 8 անգամ փոխել է անձնագիրը: Ինչ վերաբերում է Կարինե Միլիտոնյանին, ապա նա մոտ 7 տարի Երևան քաղաքի Լենինգրադյան փողոցում զբաղվել է մարմնավաճառությամբ: Նա հագուստ գնելու նպատակով գնացել է իր տուն: Այդ ժամանակ նա ասել է, որ արդեն ծերացել է, վիրահատել են նրա կանացի օրգանները, որոնց պատճառով հաճախորդ չունի, և իրեն խնդրել մատուցողուհու աշխատանք գտնել: Կարինեի ազգանունը նախկինում եղել է Թալանչյան, սակայն Դուբայից վերադառնալուց հետո նա ազգանունը փոխել է: Կարինեն մոտ 15 անգամ փոխել է անձնագիրը:
Տուժող Էլմիրա Ավդալյանը դատական քննության ընթացքում ցուցմունք տվեց այն մասին, որ ինքը Լուսինե Ներսիսյանի հետ ծանոթացել է հագուստի առևտրով զբաղվելու ընթացքում: Լուսինեն իմացել է, որ ինքն իր ամուսնու հետ խնդիրներ ունի, ինչի պատճառով նա իրեն առաջարկել է նրա հետ գնալ Թուրքիա աշխատելու: Լուսինեն ասել է, որ Թուրքիայում շատ ռեստորաններ կան, որտեղ կարող են աշխատել, և այդ նպատակով ինքը նրա հետ գնացել է Թուրքիա: Թուրքիայում ինքը կարող էր աշխատել վարսահարդար, մերսող, դերձակ և նույնիսկ սպասք լվացող: 2010 թվականի օգոստոսին ինքը եղել է Թբիլիսի քաղաքում, որտեղից միացել է Լուսինեին, և գնացել Թուրքիա: Ինքը Թուրքիա գնացել է իր անձնական միջոցներով: Այդ ժամանակ Լուսինեի հետ եղել են երկու աղջիկ և մեկ տղա: Աղջիկներից մեկը եղել է նրա դուստրը` Նարեն, մյուսը` դստեր ընկերուհին` Մարիամը, իսկ տղամարդը եղել է Լուսինեի ամուսինը` Ռուստամը: Սկզբում Լուսինեն ասել է, որ Ռուստամը գալիս է, որպեսզի հետևի աղջիկներին, իսկ հետո ասել է, որ աղջիկներին բերել է Երևան քաղաքի Ծերեթելի փողոցից: Սկզբում իրենք գնացել են Ստամբուլ, որից հետո Լուսինեի ծանոթից նա պարտքով գումար է վերցրել, և իրենք գնացել են Մարմարիս քաղաք: Մարմարիս քաղաքում իր մոտ գումար չի եղել, քանի որ իր մոտ եղած վերջին գումարով ինքը վճարել է Ստամբուլում գտնվող հյուրանոցի համար: Այդ մասին տեղյակ է եղել նաև Լուսինեն: Մարմարիս քաղաքում գտնվելու սկզբնական շրջանում մարմնավաճառությամբ զբաղվելու համար Լուսինեն ուղարկել է Նարեին և Մարիամին: Որոշ ժամանակ հետո, երբ ինքն ու Ռուստամը միայնակ են եղել, Ռուստամն իրեն ասել է, որ Լուսինեն իրեն մարմնավաճառի աշխատանք է առաջարկելու, որից ինքը չի կարող հրաժարվել, քանի որ, եթե ինքը Լուսինեի «դուդուկի տակ չպարի», ապա նա իր «գլուխը կուտի»: Այդ ժամանակ ինքը չէր կարող ետ վերադառնալ, քանի որ գումար չի ունեցել, և պետք է նրա ուզածով շարժվեր: Ինքն անընդհատ Լուսինեին հարցրել է աշխատանքի մասին, սակայն նա պատասխանել է, որ աշխատանք չկա: Ի վերջո, Լուսինեն իրեն մարմնավաճառի աշխատանք է առաջարկել: Լուսինեն իրեն չի սպառնացել և բռնություն չի գործադրել, սակայն նրա ու Ռուստամի զրույցներից, ինչպես նաև ալկոհոլ օգտագործած վիճակում նրանց պոռթկումներից, ինքը վախեցած և սարսափած է եղել, որի պատճառով մտածել է, որ ավելի լավ է շարժվի Լուսինեի ուզածով, մինչև նրա պարտքերը մարի ու փախչի այդտեղից: Ինքն այլ ելք չունենալու պատճառով զբաղվել է մարմնավաճառությամբ, որպեսզի կարողանա այդտեղից ետ վերադառնա: Մինչ այդ ինքը մարմնավաճառությամբ չի զբաղվել և Լուսինեն տեղյակ է եղել, թե յուրաքանչյուր անգամ ինքն ինչպիսի հոգեվիճակի մեջ է հայտնվել: Մարմնավաճառությամբ զբաղվելու համար հաճախորդներին գտել է Լուսինեն: Նա նստել է սրճարանում, իսկ իրեն ուղարկել մարմնավաճառությամբ զբաղվելու, որպեսզի գումար վաստակեն: Իր կողմից մեկ անգամ մարմնավաճառությամբ զբաղվելու դիմաց Լուսինեն հաճախորդից վերցրել է 100 թուրքական լիրա, որից իրեն տվել է ընդամենը 50 լիրա: Յուրաքանչյուր օր ինքը մարմնավաճառությամբ պետք է զբաղվեր երկու անգամ, որպեսզի հյուրանոցի գումարը` 75 լիրան կարողանար վճարել: Իր աշխատած գումարներով Լուսինեն պետք է մեքենա գներ: Սկզբում իր անձնագիրը եղել է Լուսինեի մոտ, իսկ հետո եղել է իր պայուսակում: Թուրքիայում ինքը բջջային հեռախոս և Հայաստան զանգահարելու հնարավորություն ունեցել է: Այդ ընթացքում ինքը հեռախոսով խոսել է իր դստեր հետ, սակայն իր վիճակի մասին նրան ոչինչ չի ասել: Թուրքիայում ինքը ազատ տեղաշարժվելու հնարավորություն նույնպես ունեցել է: Վերադառնալու համար իրեն գումար է անհրաժեշտ եղել, սակայն ինքն այդքան գումար չի ունեցել: Իր այդ վիճակի համար ինքը ոստիկանություն չի դիմել թուրքերեն լեզու չիմանալու պատճառով: Թուրքիայում ինքը մարմնավաճառությամբ զբաղվել է մոտ մեկ ամիս, որից հետո վիզայի ժամկետը լրանալու պատճառով վերադարձել է Թբիլիսի: Թբիլիսից ինքը զանգահարել է Ստամբուլում գտնվող Լուսինեի ծանոթին, ով իրեն Ստամբուլում երեխա խնամողի աշխատանք է գտել: Դրանից հետո ինքը Ստամբուլում խնամել է երեխաներ, իսկ ամուսնու մահից հետո վերադարձել Հայաստան: Թուրքիայում Մարիամն ու Նարեն նույնպես զբաղվել են մարմնավաճառությամբ: Ինքը Լուսինեից որևէ պարտք ու պահանջ չունի: Հայաստան վերադառնալուց հետո ինքը ոչ մեկի չի պատմել կատարվածի մասին, քանի որ ինքն ամաչել է այդ մասին որևէ մեկին պատմել:
Տուժող Մարիամ Գևորգյանը դատական քննության ընթացքում ցուցմունք տվեց այն մասին, որ ինքը ծնվել է 1993 թվականի հունվարի 1-ին: 16 տարեկանից ինքը ունեցել է սեռական հարաբերություններ: Ինքը իր ընկերուհի Նարեի միջոցով ծանոթացել է նրա մոր` Լուսինե Ներսիսյանի հետ: Ինքը մոտ 4 ամիս ապրել է Լուսինեի տանը: Լուսինեն իրեն առաջարկել է նրա հետ գնալ Թուրքիա և 1.000 ԱՄՆ դոլար աշխատավարձով զբաղվել տան մաքրությամբ: Ինքը գտնվել է սոցիալապես անապահով վիճակում, որի պատճառով համաձայնել է նրա հետ գնալ Թուրքիա: Լուսինեն տեղյակ է եղել իր սոցիալական ծանր վիճակի մասին: Ինքը հավատացել և վստահել է Լուսինեին, քանի որ նրան շատ է սիրել ու հարգել: Այդ ժամանակ իր 17 տարին նոր է լրացած եղել, որի մասին Լուսինեն նույնպես տեղյակ է եղել: Վստահ է, որ Լուսինեն տեղյակ է եղել իր 18 տարին լրացած չլինելու մասին, քանի որ իր անձնագիրը, սոցիալական քարտը, ծննդյան վկայականն ու երաժշտական կրթության դիպլոմը եղել են նրանց տանը: 2009 թվականի հունիսին Հայաստանից Թուրքիա գնացել են ինքը, Լուսինեն, Ռուստամն ու Նարեն, իսկ Թբիլիսիում իրենց միացել է նաև Էլմիրան: Թուրքիա գնալու իր ճանապարհածախսը կատարել է Լուսինեն` պայմանով, որ ինքն այնտեղ պետք է աշխատեր ու ետ վերադարձներ այն: Երբ իրենք գնացել են Թուրքիա, պարզվել է, որ այնտեղ ինքը պետք է մարմնավաճառությամբ զբաղվի, այլ ոչ թե տների մաքրությամբ: Իր անձնագիրը եղել է Լուսինեի մոտ, ինչպես նաև ինքը գումար չի ունեցել և թուրքերեն չի իմացել, որոնց պատճառով չի կարողացել Թուրքիայից վերադառնալ և ստիպված զբաղվել է մարմնավաճառությամբ: Թուրքիայի Մարմարիս քաղաքում իրենք բնակվել են հյուրանոցում: Իրեն մարմնավաճառությամբ զբաղվելու առաջարկն անելուց հետո Լուսինեն ասել է, որ եթե ինքը չի ցանկանում մարմնավաճառությամբ զբաղվել, ապա կարող է ետ վերադառնալ, սակայն նա իր անձնագիրն իրեն ետ չի տվել: Իր աշխատած ողջ գումարները եղել են Լուսինեի մոտ, և բոլոր ծախսերը հոգացել է նա: Առաջին անգամ ինքն այն ժամանակ է հասկացել, որ պետք է զբաղվի մարմնավաճառությամբ, երբ կիսամերկ տղամարդը «սոված հայացքով» մոտեցել է իրենց: Մարմարիս քաղաքում գտնվելու յուրաքանչյուր օր ինքը զբաղվել է մարմնավաճառությամբ: Յուրաքանչյուր մարմնավաճառության համար Լուսինեին վճարել են 150 լիրա կամ 100 ԱՄՆ դոլար: Յուրաքանչյուր օր ինքը մարմնավաճառությամբ զբաղվել է մինչև 12 անգամ: Մարմնավաճառության դիմաց ստացած գումարներից Լուսինեն իրեն որևէ գումար չի տվել` պատճառաբանելով, որ իր վիրահատության համար գումարներ է ծախսել, և ինքը դեռ նրան 1.000 ԱՄՆ դոլար պարտք է: Այդ վիրահատությունից մոտ երկու օր հետո ինքը կրկին զբաղվել է մարմնավաճառությամբ, քանի որ ետ վերադառնալու համար գումար չի եղել: Թուրքիայում ինքը բջջային հեռախոս չի ունեցել, իսկ հարազատներին զանգահարել է Լուսինեի հեռախոսով` նրա ներկայությամբ: Լուսինեն իր նկատմամբ բռնություն չի գործադրել, չի սպառնացել, սակայն հայհոյել է: Սկզբում Էլմիրան Թուրքիայում պետք է աշխատեր վարսահարդար, սակայն նա նույնպես զբաղվել է մարմնավաճառությամբ, որի մասին մինչ Թուրքիա գնալը նա նույնպես չի իմացել: Էլմիրան Թուրքիայում մնացել և մարմնավաճառությամբ զբաղվել է ոչ կամովին: Նարեն նույնպես զբաղվել է մարմնավաճառությամբ: Մոտ երկու ամիս Թուրքիայում մնալուց հետո իրենք վերադարձել են Հայաստան, քանի որ լրացել է իրենց վիզայի ժամկետը: Ետ վերադառնալու ճանապարհին` Վրաստանում Լուսինեն գնել է մեքենա: Ինքը Լուսինեից որևէ պարտք ու պահանջ չունի: Թուրքիայից վերադառնալուց հետո ինքն այնտեղ կատարվածի մասին պատմել է միայն Արփինե Մինասյանին:
Տուժող Կարինե Միլիտոնյանը դատական քննության ընթացքում ցուցմունք տվեց այն մասին, որ ինքը մոտ չորս տարի` մինչև 2009 թվականի վերջը, զբաղվել է մարմնավաճառությամբ: Դրանից հետո ինքը վիրահատվել է և այլևս չի կարողացել զբաղվել մարմնավաճառությամբ: Լուսինե Ներսիսյանից հագուստ գնելու նպատակով ինքը գնացել է նրա տուն, որի ժամանակ ինքը նրան հարցրել է, թե կարող է նրա հետ գնալ Թուրքիա և աշխատել, իսկ Լուսինեն պատասխանել է, որ կարող է: Մինչ Թուրքիա գնալը Լուսինեն իրեն առաջարկել է, որպեսզի այնտեղ ինքն աշխատի որպես հիվանդ խնամող, և ասել, որ թուրքերենին տիրապետելու պարագայում հիվանդ խնամելու համար իրեն կվճարեն 800-1.000 ԱՄՆ դոլար, իսկ թուրքերենին չտիրապետելու դեպքում` 400-500 ԱՄՆ դոլար: Ինքը համաձայնել է նրա առաջարկին և 2010 թվականի ապրիլ կամ մայիս ամիսներին Լուսինեի և Նարեի հետ գնացել Թուրքիա, որտեղ 14 օր մնալուց հետո, աշխատանք չլինելու պատճառով, վերադարձել է ետ: Լուսինեն տեղյակ է եղել, որ ինքը Հայաստանում զբաղվել է մարմնավաճառությամբ, որի մասին նրան ասել է ինքը: Ինքը Լուսինեին չի ասել, որ այլևս չի զբաղվում մարմնավաճառությամբ և, որ վիրահատել են իր կանացի օրգանները: Վիրահատված լինելու մասին Լուսինեն իմացել է Թուրքիայում, սակայն իմանալով այդ մասին` նա չի բարկացել: Ինքը Թուրքիա գնալու ճանապարհածախսի գումար չի ունեցել, որի պատճառով գրավատանը գրավադրել է հեռուստացույց և վերցրել 70.000-80.000 ՀՀ դրամ: Սկզբում իրենք գնացել են Ստամբուլ, որտեղ Լուսինեն ճանապարհածախսի համար պարտքով գումար է վերցրել, և միասին գնացել են Մարմարիս քաղաք: Մարմարիսում իրենք ապրել են հյուրանոցում, որի օրավարձը` մոտ 100 ԱՄՆ դոլարը, վճարել է Լուսինեն: Թուրքիայում գտնվելու ժամանակ ինքը դիմել է Լուսինեին, որպեսզի նա իր համար աշխատանք փնտրի, սակայն նա ասել է, որ աշխատանք չկա: Մարմնավաճառությամբ զբաղվելու զրույց իրենց միջև եղել է, սակայն Լուսինեն իրեն նման առաջարկ չի արել: Մարմնավաճառի աշխատանքի մասին Լուսինեն ասել է բարկացած, սակայն պնդում է, որ նա իրեն մարմնավաճառությամբ զբաղվելու առաջարկ երբևէ չի արել: Այդ ժամանակ Լուսինեն եղել է բարկացած, քանի որ իրենք ապրելու համար գումար չեն ունեցել: Եթե ինքը վիրահատված չլիներ, ապա կզբաղվեր մարմնավաճառությամբ, որպեսզի կարողանար տուն վերադառնալու համար գումար աշխատել: Թուրքիայում ինքը հեռախոս չի ունեցել, սակայն Լուսինեն ունեցել է հեռախոս, և իր մայրը հաճախ զանգահարել է նրա հեռախոսին ու զրուցել իր հետ: Իր մայրը Հունաստանից բանկի միջոցով իրեն գումար է ուղարկել, և քանի որ ինքը Թուրքիայի քաղաքացի չի եղել, իր մայրն այն ուղարկել է Լուսինեի ծանոթի անվամբ, որպեսզի ինքն այն կարողանա ստանալ: Այդ 14 օրերի ընթացքում իր անձնագիրը եղել է իր մոտ: Իր անձնագիրն ինքը տվել է Լուսինեին միայն հյուրանոց մուտք գործելու ժամանակ, որից հետո նա այն ետ է վերադարձրել: Լուսինեի կողմից իր նկատմամբ բռնություն կամ սպառնալիք չի եղել: Ինքը չի կարող ասել, թե Լուսինեն և նրա աղջիկը Թուրքիայում մարմնավաճառությամբ զբաղվել են, թե ոչ: Երևան վերադառնալուց հետո ինքն ու Լուսինեն եղել են լավ հարաբերությունների մեջ: Ինքը ոչնչով չի տուժել և Լուսինեից որևէ պարտք ու պահանջ չունի: Նախնական քննության ընթացքում իր տված ցուցմունքները ճիշտ են, դրանք գրվել են իր ձեռքով և ոչ-ոք իրեն չի ստիպել այդպիսի ցուցմունքներ գրել:
Տուժող Կարինե Միլիտոնյանը նախնական քննության ընթացքում` 2011 թվականի հուլիսի 21-ին, ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ինքը մոտ 4 տարի Երևան քաղաքում զբաղվել է մարմնավաճառությամբ: Ինքն այլևս մարմնավաճառությամբ չի զբաղվում, քանի որ ունի կանացի օրգանների հետ կապված խնդիր, որի պատճառով վիրահատվել է: 2011 թվականի ապրիլին ինքը ծանոթացել է Նարեի հետ, ով հաճախ է գնացել իրենց տուն: Նարեից ինքը տեղեկացել է, որ 2011 թվականի հունվարից նա մոր հետ բնակվում է իրենց շենքում, և նրա մայրը զբաղվում է հագուստների առուվաճառքով: Ինքը Նարեի միջոցով ծանոթացել է Լուսինեի հետ և սկսել հաճախ գնալ Լուսինեի տուն` հագուստներ գնելու նպատակով: Այդ ժամանակ ինքը Լուսինեին խնդրել է, որպեսզի նա իրեն օգնի հագուստների առուվաճառքով զբաղվելու համար: Զրույցի ընթացքում Լուսինեն իրեն առաջարկել է նրա հետ գնալ Թուրքիա և այնտեղ զբաղվել տների մաքրությամբ` ասելով, որ թուրքերեն լավ սովորելու դեպքում, իրեն ամսական կվճարեն 800-1.000 ԱՄՆ դոլար, իսկ եթե լեզվին չտիրապետի, ապա` 400 ԱՄՆ դոլար: Այդ զրույցին ներկա են եղել Լուսինեն, Նարեն, ինչպես նաև իրենց հարևաններ Նազիկը և Քրիստինեն: Քանի որ ինքն աշխատանք չի ունեցել և գտնվել է սոցիալապես անապահով վիճակում, համաձայնել է Լուսինեի առաջարկին: Լուսինեն իրեն ասել է, որ ճանապարհածախսը կազմում է 200 ԱՄՆ դոլար, իսկ ինչ վերաբերում է հյուրանոցում բնակվելուն և սննդին, ապա սկզբնական շրջանում նա կվճարի, մինչև ինքն աշխատանք գտնի, իսկ հետագայում աշխատանքի ընթացքում կմարի պարտքերը: Քանի որ իր մոտ գումար չի եղել, ինքն իր հեռուստացույցը և ոսկեղենը գրավադրել է, որի դիմաց վերցրել է համապատասխանաբար 70.000 և 40.000 ՀՀ դրամ: 2011 թվականի մայիսին ինքը, Լուսինեն և Նարեն գնացել են Թուրքիայի Մարմարիս քաղաք, որտեղ բնակվել են հյուրանոցում: Հետագայում ինքը Լուսինեին հարցրել է իր աշխատանքի համար, իսկ նա ասել է, որ սպասում է պատասխանի: Հետո ինքը կրկին Լուսինեին հարցրել է իր աշխատանքի մասին, որի ժամանակ Լուսինեն ասել է, որ ոչ մի աշխատանք էլ չկա և ինքը պետք է զբաղվի մարմնավաճառությամբ, գումար վաստակի, որպեսզի կարողանա վերադառնալ Հայաստան, որտեղ էլ կհաշվարկեն իր պարտքերը: Լսելով այդ ամենը` ինքն անակնկալի է եկել և Լուսինեին ասել, որ իրենք Երևանում նման կերպ չէին պայմանավորվել: Լուսինեն իրեն ասել է, որ ինքն այլ տարբերակ չունի: Այդ ժամանակ ինքը Լուսինեին ասել է, որ իր կանացի օրգանները վիրահատված են և բժիշկները իրեն արգելել են սեռական հարաբերություն ունենալ: Լուսինեն, լսելով այդ ամենը, իրեն ասել է, որ կարող է վերադառնալ Հայաստան: Այդ ժամանակ ինքը հասկացել է, որ Լուսինեն և Նարեն Թուրքիայում զբաղվում են մարմնավաճառությամբ, քանի որ անընդհատ դուրս են եկել հյուրանոցից: Փաստորեն, եթե ինքը վիրահատված չլիներ, ապա ստիպված պետք է զբաղվեր մարմնավաճառությամբ, քանի որ այլ տարբերակ չէր ունենա, գումար չի ունեցել, իսկ Լուսինեն էլ իրեն կստիպեր զբաղվել մարմնավաճառությամբ, ինչպես Նարեին: Նարեն մեկ անգամ Թուրքիայում իրեն ասել է, որ ցանկանում է վերադառնալ Հայաստան, չի ցանկանում մարմնավաճառությամբ զբաղվել, սակայն մայրը ստիպում է դա անել: Ինքը զանգահարել է Հունաստանում գտնվող իր մորը և ասել, որ գտնվում է Թուրքիայում, գնացել է աշխատանք փնտրելու, սակայն գումար չունի, որպեսզի վերադառնա Հայաստան: Մի քանի օր հետո իր մայրը 200 ԱՄՆ դոլար է ուղարկել, և ինքը վերադարձել է Հայաստան: Մինչև Թուրքիա գնալը, ինքը խոսակցության ընթացքում Լուսինեին ասել է, որ նախկինում զբաղվել է մարմնավաճառությամբ, ինչպես նաև ասել է, որ բավականին երկար ժամանակ է, որ չի զբաղվում մարմնավաճառությամբ, բայց չի ասել թե ինչ պատճառով: Այդ պատճառով էլ Լուսինեն իրեն առաջարկել է տուն մաքրելու աշխատանք, որպեսզի իրեն տաներ Թուրքիա և տեղյակ լինելով, որ ինքը նախկինում զբաղվել է մարմնավաճառությամբ, Թուրքիայում կարող էր իրեն հեշտ համոզել, որպեսզի ինքը ստիպված լիներ զբաղվել մարմնավաճառությամբ: Լուսինեն նախապես իմացել է, որ ինքն իր հետ վերցրել է 200 ԱՄՆ դոլար, որով կարելի է հասնել Թուրքիա և նրա կարծիքով գումար չունենալու պայմաններում ինքը ստիպված կզբաղվեր մարմնավաճառությամբ, սակայն երբ նա իմացել է, որ ինքը կանացի վիրահատություն է տարել, որը վտանգավոր է առողջության համար, ստիպված հեշտությամբ համաձայնել է, որպեսզի ինքը վերադառնա Հայաստան: 2011 թվականի հունվարին ինքը վիրահատվել է: Այդ ժամանակ իրենք միմյանց չեն ճանաչել, իսկ հետագայում իրենց միջև վիրահատության մասին խոսակցություն չի եղել: Թուրքիայում Լուսինեն իր նկատմամբ ոչ մի բռնություն կամ բռնության փորձ չի կատարել: Ինքը նախկինում Թուրքիայում չի եղել: Ինքը տեղյակ չի եղել, որ Լուսինեն աղջիկներ է տանում Թուրքիա, ինքը Թուրքիայում Լուսինեի հետ աղջիկներ չի տեսել: Երկու օր անցել է մինչև իրենք հասել են Թուրքիա, մոտավորապես 4-5 օր էլ Լուսինեն իրեն պահել է Թուրքիայում աշխատանք գտնելու ակնկալիքով, դրանից հետո ինքը զանգահարել է մորը, ով գումար է ուղարկել Թուրքիա, և ինքը վերադարձել է Հայաստան: Ինքը Լուսինեի նկատմամբ պարտք ու պահանջ չունի, չի էլ ցանկանում նրա հետ շփվել, քանի որ նա ստել է և իրեն տարել Թուրքիա:
Նախնական քննության ընթացքում` 2011 թվականի հուլիսի 21-ին, տված ցուցմունքը հրապարակելուց հետո տուժող Կարինե Միլիտոնյանը ցուցմունք տվեց այն մասին, որ հրապարակված ցուցմունքը գրվել իր ձեռքով, որը ճիշտ է: Ճիշտ է նաև դատարանում տված ցուցմունքը: Նման բան եղել է, որ Նարեն ասի ցանկանում է վերադառնալ Հայաստան, սակայն մայրը չի թողնում և ստիպում է զբաղվել մարմնավաճառությամբ: Ինքը չգիտի` նա մարմնավաճառությամբ զբաղվել է, թե ոչ, ինքը նման բան չի տեսել, սակայն այդ մասին իրեն ասել է Նարեն: Նարեն մոր դեմ լարված է եղել, սակայն ինքը չի կարող ասել, թե ինչու: Ինքն իրեն Լուսինեի կողմից խաբված չի զգում, նա իրեն չի խաբել: Թուրքիայում աշխատանք չլինելու պատճառով ինքը նախնական քննության ժամանակ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ խաբված է:
Տուժող Կարինե Միլիտոնյանը նախնական քննության ընթացքում` 2011 թվականի սեպտեմբերի 14-ին, ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Թուրքիայից վերադառնալուց հետո ինքն իր հետ կատարվածի մասին որևէ մեկին չի պատմել, քանի որ ամաչել է: Ինքն իր ընտանիքի անդամներին ասել է, որ Թուրքիայում աշխատանք չի եղել և այդ պատճառով վերադարձել է Հայաստան: Երբ Լուսինեն իրեն առաջարկել է գնալ Թուրքիա, այդ զրույցին ներկա են եղել իրենց հարևաններ Նազիկը և Քրիստինեն: Ինքը նախկինում զբաղվել է մարմնավաճառությամբ, սակայն այդ մասին ոչ ոք չի իմացել, և երբ Թուրքիայում Լուսինեն իրեն ստիպել է զբաղվել մարմնավաճառությամբ, դրա մասին նույնպես ինքը որևէ մեկի չի ասել: Ինքը, երբ վերադարձել է Թուրքիայից, իր հետ կատարվածի մասին չի հայտնել ոստիկանությանը, քանի որ չի ցանկացել խայտառակվել, որովհետև ինքն իմացել է, որ եթե դիմի ոստիկանություն, ապա իրեն անընդհատ կկանչեն հարցաքննության և այդ մասին բոլորը կիմանան: Բացի այդ, Լուսինեն եղել է իր հարևանը, և դա էլ է պատճառ հանդիսացել, որ ինքը ոստիկանություն չի դիմել: Սակայն երբ իրեն հրավիրել են ոստիկանություն և հայտնել են, որ նրանք ամեն ինչ գիտեն, այդ ժամանակ ինքն իր բացատրության մեջ նշել է ողջ իրականությունը: Ինքը նշել է, որ Լուսինեի առաջարկով Թուրքիայում պետք է զբաղվեր հավաքարարի աշխատանքով, սակայն երբ հասել են Թուրքիա, Լուսինեն առաջարկել է իրեն զբաղվել մարմնավաճառությամբ, որից հետո տեղեկանալով, որ իր կանացի օրգանները վիրահատված են, Լուսինեն իրեն ասել է, որ ինքը նրան պետք չէ և կարող է վերադառնալ Հայաստան: Իրեն փրկել է վիրահատված լինելը, հակառակ դեպքում ստիպված կլիներ զբաղվել մարմնավաճառությամբ: Թուրքիայում գտնվելու ժամանակ իր անձնագիրը եղել է Լուսինեի մոտ, հյուրանոցում հաշվառվելու պատճառով: Սակայն Հայաստան վերադառնալու ժամանակ Լուսինեն վերադարձրել է իր անձնագիրը: Այդ ժամանակ ինքը զանգահարել է մորը` Հունաստան, ով իրեն 200 ԱՄՆ դոլար է ուղարկել և ինքն այդ գումարով վերադարձել է Հայաստան: 2010 թվականի աշնանը Միքայելյան հիվանդանոցում ինքը վիրահատվել է և այդ փաստաթղթերը գտնվում են հիվանդանոցում: Իր կողմից գրավադրված հեռուստացույցի և ոսկեղենի վերաբերյալ փաստաթղթերը չեն պահպանվել: Ինքը հեռուստացույցը գրավադրել է Թուրքիա գնալուց մեկ կամ երկու օր առաջ, որն իր խնդրանքով գրավադրել է իր որդին` Արթուր Նորայրի Շահինյանը, Գարեգին Նժդեհի հրապարակում գտնվող գրավատանը, իսկ երկու ոսկյա զարդերը` բժշկական համալսարանի դիմացի գրավատանը:
Նախնական քննության ընթացքում` 2011 թվականի սեպտեմբերի 14-ին, տված ցուցմունքը հրապարակելուց հետո տուժող Կարինե Միլիտոնյանը ցուցմունք տվեց այն մասին, որ հրապարակված ցուցմունքը գրվել իր ձեռքով, քննիչը չի թելադրել, թե ինչ գրել: Թուրքիայում ինքը պայուսակ չի ունեցել, որի պատճառով իր անձնագիրը եղել է Լուսինեի մոտ: Սակայն, երբ ինքը ցանկացել է, վերցրել է իր անձնագիրը: Ինքը քննիչին ասել է, որ անձամբ է անձնագիրը տվել Լուսինեին, քանի որ մի անգամ ինքն այն կորցրել է հյուրանոցում: Լուսինեն իրեն չի ստիպել զբաղվել մարմնավաճառությամբ: Ինքը Թուրքիայում արել է այն, ինչ արել է Հայաստանում: Ինքը Թուրքիայում զբաղվել է մարմնավաճառությամբ, որպեսզի կարողանա ապրել: Մարմնավաճառությամբ զբաղվելու նպատակով ինքը գնացել է Լուսինեի ծանոթների մոտ: Թուրքիայում ինքը մարմնավաճառությամբ զբաղվել է մոտ 4 անգամ: Ինքը թուրքերեն լեզվին չի տիրապետել, որի պատճառով հաճախորդների հետ պայմանավորվել է Լուսինեն: Հաճախորդները վճարել են 100 լիրա: Ինքը մեկ անգամ Նարեի հետ է գնացել մարմնավաճառության, իսկ մեկ անգամ էլ երեքով են գնացել: Նարեի հետ եղած ժամանակ Լուսինեն եկել է, գումարը վերցրել և գնացել է, իսկ մյուս անգամ իրենք եղել են նավի վրա, որտեղ գումարը տվել են Լուսինեին: Իր աշխատած գումարները ծախսել է հյուրանոցի և սննդի համար, իսկ Հայաստան վերադառնալու համար իր մայրն է գումար տվել: Մինչ Թուրքիա գնալն, ինքն իմացել է, թե ինչի համար է գնում, և գիտեր ինչով պետք է զբաղվեր: Եթե Լուսինեն չլիներ այնտեղ, ապա ինքը մարմնավաճառությամբ չէր կարող զբաղվել, քանի որ մարմնավաճառությամբ զբաղվելու համար ծանոթ է պետք: Ինքը ոստիկաններին իրականությունը չի հայտնել, քանի որ ամաչել է իր տարիքից ու արարքից և, որ այդ արարքը կատարել է Թուրքիայում: Մարմնավաճառությամբ զբաղվելուն Նարեն դեմ չի եղել, այլ հակառակը այն նրա սրտով է եղել: Իրեն ոչ ոք չի ստիպել կամ համոզել զբաղվել մարմնավաճառությամբ, ինքն իր կամքով է զբաղվել մարմնավաճառությամբ, և եթե ինքը թուրքերեն իմանար և վատառողջ չլիներ, ապա կմնար այնտեղ:
Վկա Հերիքնազ Ճուղուրյանը դատական քննության ընթացքում ցուցմունք տվեց այն մասին, որ ինքը, Լուսինեն և Կարինեն հարևաններ են: Մեկ անգամ ինքը գնացել է Լուսինեի տուն, որտեղ եղել է նաև Կարինեն: Այդ ժամանակ Կարինեն ասել է, որ ցանկանում է գնալ արտերկիր աշխատելու, քանի որ Հայաստանում աշխատանք չունի և գտնվում է սոցիալապես անապահով վիճակում: Ինքը չի կարող ասել, թե զրույցն ինչպիսի աշխատանքի մասին է եղել: Ինքը ոչ Լուսինեից և ոչ էլ Կարինեից մարմնավաճառությամբ զբաղվելու մասին չի լսել: Կարծում է, որ նրանք զրուցել են ինչ-որ տնային աշխատանքի մասին: Ինքը հիշողության հետ կապված խնդիրներ ունի: Նախնական քննության ընթացքում իր ցուցմունքը գրել է քննիչը, քանի որ ինքը եղել է վատառողջ, այն ճիշտ է և համապատասխանում է իրականությանը:
Վկա Արփինե Մինասյանը դատական քննության ընթացքում ցուցմունք տվեց այն մասին, որ Մարիամ Գևորգյանն իրեն պատմել է, որ Լուսինեն նրան տարել է Թուրքիա, որտեղ նա մատուցողուհի է աշխատել: Մարիամն իրեն պատմել է, որ նրանց հետ Թուրքիայում եղել են նաև մի քանի այլ անձինք, այդ թվում նաև Նարեն: Մարմնավաճառությամբ զբաղվելու մասին Մարիամն իրեն ոչինչ չի ասել: Մարիամը Լուսինեից շատ գոհ է եղել: Նախնական քննության ընթացքում իր տված ցուցմունքն ինքը գրել է անձամբ, այն ճիշտ է:
Վկա Արփինե Մինասյանը նախնական քննության ընթացքում` 2011 թվականի սեպտեմբերի 13-ին, ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ինքն ու Մարիամը մտերիմներ են: 2010 թվականի հոկտեմբերի կեսերին Մարիամը վերադարձել է Թուրքիայից: Այդ ժամանակ նա եղել է հուսալքված, նյարդայնացած և տխուր վիճակում: Մարիամն իրեն ասել է, որ նախորդ օրն է եկել Թուրքիայից, և ցանկանում է նրա հետ կատարվածը պատմել իրեն, որպեսզի մի քիչ լիցքաթափվի: Մարիամը պատմել է, որ 2010 թվականի օգոստոսին Լուսինեն նրան առաջարկել է գնալ Թուրքիա և այնտեղ աշխատել որպես բնակարան մաքրող, քանի որ նա մինչ այդ իմացել է, որ Մարիամը սոցիալապես անապահով վիճակում է: Մարիամի և Լուսինեի հետ Թուրքիա են գնացել նաև Լուսինեի դուստրը և մեկ այլ կին: Թուրքիայում Լուսինեն Մարիամին և նրանց հետ եղած կնոջը ստիպել է զբաղվել մարմնավաճառությամբ: Լուսինեն վերցրել է բոլորի անձնագրերը, նրանց տեղավորել հյուրանոցում և ստիպել է, որպեսզի նրանք զբաղվեն մարմնավաճառությամբ: Հաճախորդներից գումարը նախապես վերցրել է Լուսինեն: Մարիամը պատմել է նաև, որ նա այլ ելք չի ունեցել, քանի որ նրա մոտ ի սկզբանե գումար չի եղել, նա գնացել է Թուրքիա Լուսինեի միջոցներով: Մարիամը թուրքերենին չի տիրապետել և չի կարողացել վերադառնալ Հայաստան կամ դիմել ինչ-որ մեկին: Լուսինեն Մարիամին սպառնացել է` ասելով, որ Թուրքիայում բոլորը նրան գիտեն, և եթե նա այլ քայլ անի, ապա նա Մարիամին կկորցնի: Ինքը սկսել է հանգստացնել Մարիամին, քանի որ նա եղել է հոգեկան ծանր վիճակի մեջ: Տեսնելով նրա վիճակը` ինքը մի քանի օր եղել է նրա կողքին, քանի որ, ըստ իրեն, ելնելով Մարիամի վիճակից` նա կարող էր ինքնավնասել:
Նախնական քննության ընթացքում` 2011 թվականի սեպտեմբերի 13-ին, տված ցուցմունքը հրապարակելուց հետո վկա Արփինե Մինասյանը ցուցմունք տվեց այն մասին, որ հրապարակված ցուցմունքը գրված է իր ձեռքով: Ինքը ցուցմունքում նշել է այն, ինչ Մարիամն իրեն ասել է, թե Թուրքիայում ինչ է արել: Մարմնավաճառություն բառը քննիչն է իրեն ասել: Ինքը չգիտի, թե Մարիամը Թուրքիայում ինչ է աշխատել: Ցուցմունքում ինչ գրված է, այդ մասին իրեն պատմել է Մարիամը: Իր ցուցմունքը տալու ժամանակ Մարիամն այնտեղ նստած է եղել, սակայն ոչինչ չի խոսել: Մինչ ցուցմունք տալը, Մարիամն ասել է, որ Լուսինեն նրան լավ է վերաբերվել: Մարիամը Թուրքիայից հագուստներ է բերել, որոնք ինքը տեսել է: Նա նաև վիրահատության մասին է պատմել, որ Լուսինեն հոգացել է հիվանդանոցի ծախսերը:
Այլ փաստաթղթերն ապացույց ճանաչելու մասին 2011 թվականի հոկտեմբերի 13-ի որոշման համաձայն` թիվ 69104711 քրեական գործով ապացույցներ են ճանաչվել Մարիամ Սիմոնի Գևորգյանի, Էլմիրա Վարդգեսի Ավդալյանի, Կարինե Մայիսի Միլիտոնյանի 2011 թվականի հուլիսի 13-ի բացատրությունները, Լուսինե Էդուարդի Ներսիսյանի, Մարիամ Սիմոնի Գևորգյանի, Էլմիրա Վարդգեսի Ավդալյանի, Կարինե Մայիսի Միլիտոնյանի կողմից ՀՀ սահմանը հատելու վերաբերյալ փաստաթղթերը, ՀՀ ոստիկանության «Ճանապարհային ոստիկանություն» ծառայությունից 2011 թվականի սեպտեմբերի 14-ին ստացված գրությունը և տրանսպորտային միջոցի հաշվառման քարտի պատճենը, «Մարլիա» ՓԲ ընկերությունից 2011 թվականի սեպտեմբերի 17-ին ստացված գրությունը, թիվ Դ558 վարկային պայմանագրի պատճենը, «Վարդան Օհանյան» ԱՁ-ից 2011 թվականի հոկտեմբերի 3-ին ստացված գրությունը, թիվ Դ0363 վարկային պայմանագրի պատճենը և ՀՀ ԱՆ «Վ.Ա.Ֆանարջյանի անվան ուռուցքաբանության ազգային կենտրոն» ՓԲ ընկերությունից 2011 թվականի հոկտեմբերի 13-ին ստացված գրությունը:
Բացատրություն վերցնելու մասին 2011 թվականի հուլիսի 13-ի արձանագրության համաձայն` Մարիամ Սիմոնի Գևորգյանը հայտնել է, որ 2010 թվականի օգոստոսի 7-ին Լուսինե Ներսիսյանի առաջարկով նրա հետ գնացել է Թուրքիա` բնակարանների մաքրությամբ զբաղվելու համար: Իրենք մեկնել են Թուրքիայի Մարմարիս քաղաք, որտեղ Լուսինեն վերցրել է իր անձնագիրը և ստիպել զբաղվել մարմնավաճառությամբ: Քանի որ իր մոտ գումար չի եղել, անձնագիրը եղել է Լուսինեի մոտ, թուրքերեն լեզվին չի տիրապետել, տեղանքին ծանոթ չի եղել, ստիպված համաձայնվել է և մինչև 2010 թվականի հոկտեմբերի 9-ն ընկած ժամանակահատվածում Մարմարիս քաղաքում զբաղվել է մարմնավաճառությամբ: Հաճախորդներին ապահովել է Լուսինեն և մարմնավաճառությունից գոյացած գումարները վերցրել է ամբողջությամբ:
Բացատրություն վերցնելու մասին 2011 թվականի հուլիսի 13-ի արձանագրության համաձայն` Էլմիրա Վարդգեսի Ավդալյանը հայտնել է, որ 2010 թվականի օգոստոսին Լուսինե Ներսիսյանի առաջարկով գնացել է Թուրքիա` վարսահարդարությամբ կամ մոդելավորմամբ զբաղվելու համար: Ինքը մեկնել է Թուրքիայի Մարմարիս քաղաք, որտեղ Լուսինեն վերցրել է իր անձնագիրը և ստիպել զբաղվել մարմնավաճառությամբ: Քանի որ իր մոտ գումար չի եղել, անձնագիրն եղել է Լուսինեի մոտ, թուրքերեն լեզվին չի տիրապետել, տեղանքին ծանոթ չի եղել, ստիպված համաձայնվել է և մոտ մեկ ամիս զբաղվել է մարմնավաճառությամբ: Հաճախորդներին ապահովել է Լուսինեն, և նա էլ մարմնավաճառությունից գոյացած գումարների մեծ մասը վերցրել է:
Բացատրություն վերցնելու մասին 2011 թվականի հուլիսի 13-ի արձանագրության համաձայն` Կարինե Մայիսի Միլիտոնյանը հայտնել է, որ 2011 թվականի մայիսին Լուսինե Ներսիսյանի առաջարկով նրա հետ գնացել է Թուրքիա` տների մաքրությամբ զբաղվելու համար: Իրենք մեկնել են Թուրքիայի Մարմարիս քաղաք, որտեղ Լուսինեն առաջարկել է զբաղվել մարմնավաճառությամբ: Ինքը չի համաձայնվել, քանի որ մի քանի ամիս առաջ վիրահատել են իր կանացի օրգանները և Լուսինեի թույլտվությամբ ինքը վերադարձել է Հայաստան:
Լուսինե Էդուարդի Ներսիսյանի, Մարիամ Սիմոնի Գևորգյանի, Էլմիրա Վարդգեսի Ավդալյանի, Կարինե Մայիսի Միլիտոնյանի կողմից Հայաստանի սահմանը հատելու վերաբերյալ փաստաթղթերի համաձայն` Լուսինե Էդուարդի Ներսիսյանը և Մարիամ Սիմոնի Գևորգյանը 2010 թվականի օգոստոսի 7-ին հատել են Հայաստանի սահմանը, մեկնել են Վրաստան և ետ են վերադարձել 2010 թվականի հոկտեմբերի 9-ին «FIAT PUNTO» մակնիշի 3689ԼԼ պետհամարանիշի ավտոմեքենայով: Էլմիրա Վարդգեսի Ավդալյանը 2010 թվականի օգոստոսի 11-ին հատել է Հայաստանի սահմանը, մեկնել է Վրաստան և ետ է վերադարձել 2010 թվականի դեկտեմբերի 3-ին: Լուսինե Էդուարդի Ներսիսյանը և Կարինե Մայիսի Միլիտոնյանը 2011 թվականի մայիսի 7-ին հատել են Հայաստանի սահմանը, մեկնել են Վրաստան և 2011 թվականի հունիսի 2-ին Կարինե Միլիտոնյանը ետ է վերադարձել Հայաստան:
ՀՀ ոստիկանության «Ճանապարհային ոստիկանություն» ծառայության 2011 թվականի սեպտեմբերի 9-ի գրության և տրանսպորտային միջոցի հաշվառման քարտի պատճենի համաձայն` 2010 թվականի հոկտեմբերի 21-ից Լուսինե Էդուարդի Ներսիսյանի անվամբ հաշվառված է «FIAT PUNTO 1.0-S» մակնիշի 23ՕԼ909 պետհամարանիշի ավտոմեքենա, որի վրա 2011 թվականի օգոստոսի 9-ից դրվել է արգելանք:
«Մարլիա» ՓԲ ընկերության 2011 թվականի սեպտեմբերի 17-ի գրության և վարկային թիվ 558 պայմանագրի պատճենի համաձայն` Արթուր Շահինյանը 2011 թվականի մայիսի 3-ին գրավադրել է «Սամսունգ» մոդելի հեռուստացույց, որի դիմաց ստացել է 60.000 ՀՀ դրամ:
«Վարդան Օհանյան» ԱՁ-ի 2011 թվականի հոկտեմբերի 3-ի գրության և վարկային թիվ 0363 պայմանագրի պատճենի համաձայն` Արթուր Շահինյանը 2011 թվականի մայիսի 20-ին գրավադրել է թվով երկու ոսկյա մատանիներ, որոնց դիմաց ստացել է 38.000 ՀՀ դրամ:
ՀՀ ԱՆ «Վ.Ա.Ֆանարջյանի անվան ուռուցքաբանության ազգային կենտրոն» ՓԲ ընկերության 2011 թվականի հոկտեմբերի 13-ի գրության համաձայն` Կարինե Մայիսի Միլիտոնյանը հետազոտվել է, որի արդյունքում պարզվել է, որ վերջինը վիրահատվել է` կատարվել է ձախ հավելումների հեռացում (ձվարան և փող), ինչի մասին է վկայում նաև որովայնի ստորին հատվածի միջաձիգ սպին:
Ձերբակալման մասին 2011 թվականի հուլիսի 21-ի արձանագրության համաձայն` 2011 թվականի հուլիսի 21-ին` ժամը 11:00-ին, Լուսինե Էդուարդի Ներսիսյանը ձերբակալվել է:
Կալանավորումը որպես խափանման միջոց ընտրելու վերաբերյալ միջնորդությունը քննության առնելու մասին Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2011 թվականի հուլիսի 22-ի որոշման համաձայն` Լուսինե Էդուարդի Ներսիսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրվել է կալանավորումը` երկու ամիս ժամկետով, կալանավորման սկիզբը հաշվվել է 2011 թվականի հուլիսի 21-ից:
Գույքի վրա կալանք դնելու մասին 2011 թվականի օգոստոսի 2-ի որոշման համաձայն` թիվ 69104711 քրեական գործով կալանք է դրվել Լուսինե Էդուարդի Ներսիսյանին պատկանող գույքի վրա:
Գույքի վրա կալանք դնելու մասին 2011 թվականի օգոստոսի 3-ի որոշման համաձայն` թիվ 69104711 քրեական գործով կալանք է դրվել Լուսինե Էդուարդի Ներսիսյանին պատկանող գույքի վրա:
ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի պահանջագրի համաձայն` Լուսինե Էդուարդի Ներսիսյանը նախկինում դատապարտված չի եղել:
Դատարանը հարկ է համարում մանրամասն գնահատել սույն քրեական գործով ձեռք բերված բոլոր տվյալները սույն դատավճռի հիմքում որպես ապացույց դնելու հնարավորության, ինչպես նաև այդ տվյալների արժանահավատության տեսանկյունից.
ա) Լուսինե Էդուարդի Ներսիսյանի, Մարիամ Սիմոնի Գևորգյանի, Էլմիրա Վարդգեսի Ավդալյանի, Կարինե Մայիսի Միլիտոնյանի կողմից ՀՀ սահմանը հատելու վերաբերյալ փաստաթղթեր, ՀՀ ոստիկանության «Ճանապարհային ոստիկանություն» ծառայությունից 2011 թվականի սեպտեմբերի 14-ին ստացված գրություն, տրանսպորտային միջոցի հաշվառման քարտի պատճեն, «Մարլիա» ՓԲ ընկերությունից 2011 թվականի սեպտեմբերի 17-ին ստացված գրություն, թիվ Դ558 վարկային պայմանագրի պատճեն, «Վարդան Օհանյան» ԱՁ-ից 2011 թվականի հոկտեմբերի 3-ին ստացված գրություն, թիվ Դ0363 վարկային պայմանագրի պատճեն և ՀՀ ԱՆ «Վ.Ա.Ֆանարջյանի անվան ուռուցքաբանության ազգային կենտրոն» ՓԲ ընկերությունից 2011 թվականի հոկտեմբերի 13-ին ստացված գրություն.
Դատարանը գտնում է, որ սույն կետում նշված ապացույցների անթույլատրելիության հիմքերը բացակայում են, դրանք արժանահավատ են և պետք է դրվեն սույն դատավճռի հիմքում, քանի որ դրանք իրենց բնույթով օբյեկտիվ տվյալներ են և անհրաժեշտ են հատկապես ձեռք բերված ցուցմունքները սույն դատավճռի հիմքում որպես ապացույց դնելու հնարավորության, ինչպես նաև այդ տվյալների արժանահավատության գնահատման տեսանկյունից:
բ) տուժողներ Էլմիրա Ավդալյանի և Մարիամ Գևորգյանի, վկաներ Հերիքնազ Ճուղուրյանի և Արփինե Մինասյանի ցուցմունքներ.
Դատարանը գտնում է, որ սույն քրեական գործով տուժողներ Էլմիրա Ավդալյանի և Մարիամ Գևորգյանի, ինչպես նաև վկաներ Հերիքնազ Ճուղուրյանի և Արփինե Մինասյանի ցուցմունքների անթույլատրելիության հիմքերը բացակայում են, դրանք արժանահավատ են և պետք է դրվեն սույն դատավճռի հիմքում, քանի որ դրանք հաստատվում են ինչպես իրենց համադրությամբ, այնպես էլ սույն քրեական գործով ձեռք բերված այլ ապացույցների համակցությամբ: Միաժամանակ դատարանը հարկ է համարում նշել, որ չնայած վկա Արփինե Մինասյանի նախնական քննության ընթացքում և դատական քննության ընթացքում տված ցուցմունքների միջև առկա են որոշակի հակասական տվյալներ, սակայն դրանք իրենց բնույթով որևէ էական նշանակություն չունեն, քանի որ սույն գործի օրինական, հիմնավորված և արդարացի լուծման համար նշանակություն ունեցող հանգամանքների տեսանկյունից նշված ցուցմունքները, ինչպես միմյանց, այնպես էլ սույն քրեական գործով ձեռք բերված այլ ապացույցների հետ համընկնում ու փոխկապակցվում են:
գ) տուժող Կարինե Միլիտոնյանի ցուցմունքներ.
Դատարանը գտնում է, որ տուժող Կարինե Միլիտոնյանի նախնական քննության ընթացքում` 2011 թվականի հուլիսի 21-ին և 2011 թվականի սեպտեմբերի 14-ին տված ցուցմունքները, ինչպես նաև դատական քննության ընթացքում տված սկզբնական ցուցմունքները որպես ապացույց չեն կարող դրվել սույն դատավճռի հիմքում, քանի որ դրանցում առկա տեղեկությունները հերքվում են նույն տուժող Կարինե Միլիտոնյանի դատական քննության ընթացքում տված վերջին ցուցմունքով, ինչպես նաև սույն քրեական գործով ձեռք բերված այլ օբյեկտիվ տվյալներով` մասնավորապես նրանով, որ նա մինչ Թուրքիա գնալը, մոտ 4 տարի զբաղվել է մարմնավաճառությամբ: Այսպիսով, Դատարանը գտնում է, որ արժանահավատ է և սույն դատավճռի հիմքում պետք է դրվի տուժող Կարինե Միլիտոնյանի դատական քննության ընթացքում տված վերջին ցուցմունքը:
դ) Մարիամ Սիմոնի Գևորգյանի, Էլմիրա Վարդգեսի Ավդալյանի, Կարինե Մայիսի Միլիտոնյանի 2011 թվականի հուլիսի 13-ի բացատրություններ.
Դատարանը գտնում է, որ Մարիամ Սիմոնի Գևորգյանի, Էլմիրա Վարդգեսի Ավդալյանի, Կարինե Մայիսի Միլիտոնյանի բացատրությունները որպես ապացույց չեն կարող դրվել սույն դատավճռի հիմքում, քանի որ դրանցում, ըստ էության, պարունակվում են անձանց, տվյալ դեպքում` տուժողներ Մարիամ Սիմոնի Գևորգյանին, Էլմիրա Վարդգեսի Ավդալյանին, Կարինե Մայիսի Միլիտոնյանին հայտնի` սույն քրեական գործով պարզելու ենթակա որոշակի հանգամանքներ, մինչդեռ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի համաձայն` տուժողին հայտնի` քրեական գործով պարզելու ենթակա հանգամանքները տուժողից ստացվում են վարույթն իրականացնող մարմնի կողմից նրան հարցաքննելու միջոցով, իսկ նշված անձինք ինչպես նախնական քննության, այնպես էլ դատական քննության ընթացքում ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքով սահմանված կարգով հարցաքննվել են և տվել համապատասխան ցուցմունքներ: Դատարանի նման հետևությունը պայմանավորված է նաև նրանով, որ բացատրություն տալու ժամանակ անձը չի տեղեկացվում իր, ամուսնու կամ մերձավոր ազգականների դեմ վկայելուց հրաժարվելու իրավունքի մասին, ինչպես նաև ցուցմունքներ տալուց հրաժարվելու կամ խուսափելու կամ սուտ ցուցմունքներ տալու համար պատասխանատվության ենթարկվելու մասին:
ը) ամբաստանյալ Լուսինե Ներսիսյանի ցուցմունքներ.
Դատարանը գտնում է, որ մտացածին են ամբաստանյալ Լուսինե Ներսիսյանի ցուցմունքներն այն մասին, որ ինքը որևէ մեկին չի հավաքագրել ու տեղափոխել Թուրքիա, որևէ շահադիտական նպատակ չի ունեցել, որևէ մեկի անձնագիրը չի վերցրել ու պահել, ինչպես նաև որևէ մեկին չի ստիպել զբաղվել մարմնավաճառությամբ, Մարիամը և Էլմիրան իրենից վրեժ են լուծում. ինքը խանգարել է Մարիամի և իր զարմիկի շփմանը, իսկ իր և Էլմիրայի միջև առկա է եղել անձնական կոնֆլիկտ, քանի որ ամբաստանյալի այդ ցուցմունքները հերքվում են սույն քրեական գործով ձեռք բերված, վերոգրյալ հիմնավորումներով թույլատրելի և արժանահավատ ապացույցների համակցությամբ:
Վերոգրյալ թույլատրելի և արժանահավատ ապացույցների հիման վրա Դատարանը առաջադրված մեղադրանքի սահմաններում հաստատված է համարում սույն քրեական գործի լուծման համար նշանակություն ունեցող հետևյալ փաստերը.
-Լուսինե Ներսիսյանը ճանաչել է Մարիամ Գևորգյանին և Էլմիրա Ավդալյանին,
-Լուսինե Ներսիսյանը Հայաստանի Հանրապետությունում հանդիպել է Մարիամ Գևորգյանին և Էլմիրա Ավդալյանին,
-Մարիամ Գևորգյանը և Էլմիրա Ավդալյանը եղել են սոցիալապես անապահով վիճակում, որի մասին Լուսինե Ներսիսյանը տեղյակ է եղել,
-Լուսինե Ներսիսյանը Մարիամ Գևորգյանին առաջարկել է գնալ Թուրքիայի Հանրապետություն և այնտեղ նրան ապահովել բարձր վարձատրվող բնակարանների մաքրության աշխատանքով,
-Լուսինե Ներսիսյանը Էլմիրա Ավդալյանին առաջարկել է գնալ Թուրքիայի Հանրապետություն և այնտեղ նրան ապահովել բարձր վարձատրվող վարսահարդարի կամ ռեստորանի աշխատակցի աշխատանքով,
-2010 թվականի օգոստոսին Մարիամ Գևորգյանը և Էլմիրա Ավդալյանը Լուսինե Ներսիսյանի հետ գնացել են Թուրքիայի Հանրապետություն,
-2010 թվականի օգոստոսին Մարիամ Գևորգյանի 18 տարին լրացած չի եղել, որի մասին Լուսինե Ներսիսյանը տեղյակ է եղել,
-Թուրքիայի Հանրապետությունում Լուսինե Ներսիսյանը Մարիամ Գևորգյանին և Էլմիրա Ավդալյանին խոստացած աշխատանքներով չի ապահովել,
-Թուրքիայի Հանրապետությունում Լուսինե Ներսիսյանը Մարիամ Գևորգյանին և Էլմիրա Ավդալյանին առաջարկել է զբաղվել մարմնավաճառությամբ,
-Մարիամ Գևորգյանը և Էլմիրա Ավդալյանը թուրքերեն լեզվին չեն տիրապետել,
-Թուրքիայի Հանրապետությունում Մարիամ Գևորգյանը և Էլմիրա Ավդալյանը, բացի Լուսինե Ներսիսյանից, այլ ծանոթ չեն ունեցել,
-Թուրքիայի Հանրապետությունում Մարիամ Գևորգյանի և Էլմիրա Ավդալյանի անձնագրերը եղել են Լուսինե Ներսիսյանի մոտ,
-Թուրքիայի Հանրապետությունում Մարիամ Գևորգյանը և Էլմիրա Ավդալյանը գումար չեն ունեցել,
-Մարիամ Գևորգյանը և Էլմիրա Ավդալյանը Թուրքիայի Հանրապետությունում ստիպված զբաղվել են մարմնավաճառությամբ,
-Թուրքիայի Հանրապետությունում Մարիամ Գևորգյանի և Էլմիրա Ավդալյանի մարմնավաճառությամբ զբաղվելու համար հաճախորդներով ապահովել է Լուսինե Ներսիսյանը,
-Թուրքիայի Հանրապետությունում Մարիամ Գևորգյանի և Էլմիրա Ավդալյանի մարմնավաճառությամբ զբաղվելու համար վճարված գումարները վերցրել է Լուսինե Ներսիսյանը,
-Թուրքիայի Հանրապետությունում Մարիամ Գևորգյանը և Էլմիրա Ավդալյանը մարմնավաճառությամբ զբաղվել են մինչև 2010 թվականի հոկտեմբերը,
-Կարինե Միլիտոնյանը և Լուսինե Ներսիսյանը ճանաչել են միմյանց,
-Կարինե Միլիտոնյանը մինչև 2011 թվականը, մոտ չորս տարի Հայաստանում զբաղվել է մարմնավաճառությամբ,
-Լուսինե Ներսիսյանը Կարինե Միլիտոնյանին առաջարկել է գնալ Թուրքիայի Հանրապետություն և այնտեղ զբաղվել մարմնավաճառությամբ,
-2011 թվականի մայիսի 7-ին Կարինե Միլիտոնյանը Լուսինե Ներսիսյանի հետ գնացել է Թուրքիայի Հանրապետություն,
-Կարինե Միլիտոնյանը Թուրքիայի Հանրապետություն գնացել է իր անձնական միջոցների հաշվին,
-Թուրքիայի Հանրապետությունում Կարինե Միլիտոնյանը պայուսակ չունենալու պատճառով անձնագիրը տվել է Լուսինե Ներսիսյանին, սակայն, երբ նրան անհրաժեշտ է եղել վերցրել է,
-Թուրքիայի Հանրապետությունում Կարինե Միլիտոնյանը մոտ 4 անգամ զբաղվել է մարմնավաճառությամբ,
-Կարինե Միլիտոնյանը մարմնավաճառությամբ աշխատած գումարները ծախսել է հյուրանոցի և սննդի համար,
-Լուսինե Ներսիսյանը Կարինե Միլիտոնյանին չի ստիպել զբաղվել մարմնավաճառությամբ,
-Կարինե Միլիտոնյանը Հայաստանի Հանրապետություն է վերադարձել, քանի որ վատառողջ է եղել և չի տիրապետել թուրքերեն լեզվին,
-Լուսինե Ներսիսյանը նախկինում դատապարտված չի եղել և արգելանքի տակ է 2011 թվականի հուլիսի 21-ից:
3. Դատարանի իրավական վերլուծությունները.
Վերը նշված փաստերի հիման վրա Դատարանը գալիս է այն եզրահանգման, որ Լուսինե Էդուարդի Ներսիսյանը Հայաստանի Հանրապետությունում հանդիպելով Էլմիրա Ավդալյանի և 18 տարին չլրացած Մարիամ Գևորգյանի հետ, տեղյակ լինելով նրանց սոցիալապես անապահով վիճակի մասին, առաջարկել է իր հետ գնալ Թուրքիայի Հանրապետություն և այնտեղ նրանց ապահովել վարսահարդարի, ռեստորանի աշխատակցի կամ բնակարան մաքրողի բարձր վարձատրվող աշխատանքներով, որից հետո` 2010 թվականի օգոստոսին Էլմիրա Ավդալյանի և Մարիամ Գևորգյանի հետ գնացել են Թուրքիայի Հանրապետություն, որտեղ օգտվելով Էլմիրա Ավդալյանի և Մարիամ Գևորգյանի թուրքերեն լեզվին չտիրապետելու, այլ ծանոթ և գումար չունենալու, ինչպես նաև նրանց անձնագրերն իր մոտ պահելու հանգամանքներից, մինչև 2010 թվականի հոկտեմբեր ամիսը նրանց ստիպել է զբաղվել մարմնավաճառությամբ, որի արդյունքում առաջացած գումարները վերցրել է իրեն:
Այսինքն` Լուսինե Էդուարդի Ներսիսյանը պոռնկության շահագործման նպատակով, խաբեության և վստահությունը չարաշահելու, վիճակի խոցելիությունը օգտագործելու և աշխատավարձ ստանալու խոստման միջոցով Հայաստանի Հանրապետությունում հավաքագրել է Էլմիրա Ավդալյանին և 18 տարին չլրացած Մարիամ Գևորգյանին, որից հետո` 2010 թվականի օգոստոսին նրանց փոխադրել Թուրքիայի Հանրապետություն, որտեղ մինչև 2010 թվականի հոկտեմբերը նրանց ենթարկել է պոռնկության շահագործման:
Վերը նշված փաստերի հիման վրա Դատարանը գալիս է նաև այն եզրահանգման, որ Լուսինե Էդուարդի Ներսիսյանը Հայաստանի Հանրապետությունում հանդիպելով Կարինե Միլիտոնյանի հետ, տեղյակ լինելով, որ նա մինչ այդ Հայաստանի Հանրապետությունում զբաղվել է մարմնավաճառությամբ, առաջարկել է իր հետ գնալ Թուրքիայի Հանրապետություն և այնտեղ զբաղվել մարմնավաճառությամբ, որից հետո` 2011 թվականի մայիսի 7-ին Կարինե Միլիտոնյանի հետ գնացել են Թուրքիայի Հանրապետություն, որտեղ Կարինե Միլիտոնյանն իր ցանկությամբ զբաղվել է մարմնավաճառությամբ, որի արդյունքում առաջացած գումարները ծախսվել է հյուրանոցի և սննդի համար:
Այսինքն` Լուսինե Էդուարդի Ներսիսյանը Կարինե Միլիտոնյանի հետ 2011 թվականի մայիսի 7-ին գնացել է Թուրքիայի Հանրապետություն, որտեղ Կարինե Միլիտոնյանն իր ցանկությամբ զբաղվել է մարմնավաճառությամբ:
Դատարանը, նկատի ունենալով, որ Լուսինե Էդուարդի Ներսիսյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 132-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 6-րդ կետերով և 132.2-րդ հոդվածի 1-ին մասով հարկ է համարում մանրամասն անդրադառնալ նրա կատարած արարքի քրեաիրավական որակմանը:
Այս պահին գործող խմբագրությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 132-րդ հոդվածի 1-ին մասը քրեական պատասխանատվություն է նախատեսում մարդու թրաֆիքինգի համար, այսինքն` շահագործման նպատակով մարդուն հավաքագրելը, տեղափոխելը, փոխանցելը, թաքցնելը կամ ստանալը, ինչպես նաև մարդուն շահագործելը կամ շահագործման վիճակի մեջ դնելը կամ պահելը` կյանքի կամ առողջության համար ոչ վտանգավոր բռնություն գործադրելով կամ դա գործադրելու սպառնալիքով կամ հարկադրանքի այլ ձևերով, առևանգման, խաբեության կամ վստահությունը չարաշահելու, իշխանությունը կամ վիճակի խոցելիությունը օգտագործելու կամ նրան վերահսկող անձի հետ համաձայնություն ձեռք բերելու նպատակով նյութական կամ այլ օգուտ տալու կամ ստանալու կամ այդպիսիք խոստանալու միջոցով, իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 132-րդ հոդվածի մասի 1-ին և 6-րդ կետերը` նույն արարքը, որը կատարվել է երկու կամ ավելի անձանց նկատմամբ և Հայաստանի Հանրապետության պետական սահմանը հատելով` անձի տեղափոխումը կազմակերպելու միջոցով:
Այս պահին գործող խմբագրությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 132.2-րդ հոդվածի 1-ին մասը քրեական պատասխանատվություն է նախատեսում շահագործման նպատակով երեխային, հոգեկան խանգարման հետևանքով իր արարքի բնույթն ու նշանակությունը ամբողջությամբ կամ մասամբ գիտակցելու կամ դա ղեկավարելու հնարավորությունից զրկված անձին հավաքագրելու, տեղափոխելու, փոխանցելու, թաքցնելու կամ ստանալու, ինչպես նաև այդպիսի անձանց շահագործելու կամ շահագործման վիճակի մեջ դնելու կամ պահելու համար:
Դատարանը տվյալ դեպքում հարկ է համարում նկատել, որ ՀՀ գլխավոր դատախազության մարդու դեմ ուղղված հանցագործությունների գործերով վարչության ավագ դատախազ Վ.Հովհաննիսյանի 2012 թվականի օգոստոսի 4-ի որոշմամբ Լուսինե Էդուարդի Ներսիսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 132-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 6-րդ կետերով և 132.2-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքը փոփոխելու է և նրան ՀՀ քրեական օրենսգրքի 132-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 6-րդ կետերով և 132.2-րդ հոդվածի 1-ին մասով նոր մեղադրանք առաջադրելու անհրաժեշտությունը պատճառաբանվել է այն հանգամանքով, որ «ՀՀ քրեական օրենսգրքի 12-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է, որ արարքի հանցավորությունն ու պատժելիությունը որոշվում են դա կատարելու ժամանակ գործող քրեական օրենքով: Էլմիրա Ավդալյանի և անչափահաս Մարիամ Գևորգյանի մասով Լուսինե Ներսիսյանին մեղսագրված հանցավոր արարքը ծանրացնող հանգամանքը, այն է` Հայաստանի Հանրապետության պետական սահմանը հատելով` անձի տեղափոխումը կազմակերպելու միջոցով, հանցագործության կատարման պահին գործող ՀՀ քրեական օրենսգրքով նախատեսված չի եղել, իսկ Կարինե Միլիտոնյանի մասով Լուսինե Ներսիսյանին մեղսագրված հանցավոր արարքի կատարման ժամանակահատվածում հիշյալ ծանրացնող հանգամանքն արդեն նախատեսված է եղել ՀՀ քրեական օրենսգրքով»:
Այսինքն` նշվածից հետևում է, որ Լուսինե Ներսիսյանին տուժող Մարիամ Գևորգյանի դրվագով մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 132.2-րդ հոդվածի 1-ին մասով` շահագործման նպատակով երեխային հավաքագրելու, տեղափոխելու, շահագործելու, իսկ տուժող Էլմիրա Ավդալյանի դրվագով` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 132-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով` երկու կամ ավելի անձանց թրաֆիքինգի համար, իսկ Կարինե Միլիտոնյանի դրվագով` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 132-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 6-րդ կետերով` երկու կամ ավելի անձանց թրաֆիքինգի համար, որը կատարվել է Հայաստանի Հանրապետության պետական սահմանը հատելով` անձի տեղափոխումը կազմակերպելու միջոցով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 3-րդ հոդվածի համաձայն` քրեական պատասխանատվության միակ հիմքը հանցանք, այսինքն` այնպիսի արարք կատարելն է, որն իր մեջ պարունակում է քրեական օրենքով նախատեսված հանցակազմի բոլոր հատկանիշները:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանն իր` 2007 թվականի հուլիսի 13-ի թիվ ՎԲ-107/07 որոշմամբ արտահայտել է այն իրավական դիրքորոշումը, որ արարքը հանցավոր է ճանաչվում միայն այն դեպքում, երբ առկա են քրեական օրենքով նախատեսված բոլոր հատկանիշները: Հանցագործությունն իրենից ներկայացնում է չորս պարտադիր տարրերի միասնություն, այն է` օբյեկտ, օբյեկտիվ կողմ, սուբյեկտ, սուբյեկտիվ կողմ: Նշվածներից թեկուզ մեկի բացակայությունն անձի արարքում վկայում է հանցակազմի բացակայության մասին:
Վերոգրյալ եզրահանգման պայմաններում Դատարանը, գտնում է, որ տուժող Կարինե Միլիտոնյանի դրվագով ամբաստանյալ Լուսինե Ներսիսյանի կատարած արարքում բացակայում են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 132-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 6-րդ կետերով նախատեսված հանցակազմը:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ կետի համաձայն` քրեական գործ չի կարող հարուցվել և քրեական հետապնդում չի կարող իրականացվել, իսկ հարուցված քրեական գործի վարույթը ենթակա է կարճման, եթե արարքի մեջ հանցակազմ չկա:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 366-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` դատարանը պարտավոր է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-3-րդ կետերով և 2-րդ մասով նախատեսված հիմքերից որևէ մեկի առկայության դեպքում տվյալ դատական նիստում կայացնում է արդարացման դատավճիռ:
Դատարանը, նկատի ունենալով, որ Լուսինե Ներսիսյանի արարքում բացակայում է Կարինե Միլիտոնյանի դրվագով առաջադրված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 132-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 6-րդ կետերով նախատեսված հանցակազմը, գտնում է, որ պետք է ճանաչել և հռչակել Լուսինե Ներսիսյանի անմեղությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 132-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 6-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքում:
Ինչ վերաբերում է տուժողներ Էլմիրա Ավդալյանի և Մարիամ Գևորգյանի դրվագներով ամբաստանյալ Լուսինի Ներսիսյանին առաջադրված մեղադրանքներին, ապա վերոգրյալ եզրահանգման պայմաններում Դատարանը, գտնում է, որ տուժողներ Էլմիրա Ավդալյանի և Մարիամ Գևորգյանի դրվագներով ամբաստանյալ Լուսինի Ներսիսյանի կատարած արարքներում առկա են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 132-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 6-րդ կետերի և 132.2-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշները:
ՀՀ Սահմանադրության 22-րդ հոդվածի 6-րդ մասի համաձայն` պատասխանատվություն սահմանող կամ պատասխանատվությունը խստացնող օրենքը հետադարձ ուժ չունի:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 12-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` արարքի հանցավորությունը և պատժելիությունը որոշվում են դա կատարելու ժամանակ գործող քրեական օրենքով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 13-րդ հոդվածի համաձայն` 2-րդ մասի համաձայն` արարքի հանցավորությունը սահմանող, պատիժը խստացնող կամ հանցանք կատարած անձի վիճակն այլ կերպ վատթարացնող օրենքը հետադարձ ուժ չունի:
Դատարանը, քննարկելով ամբաստանյալ Լուսինե Ներսիսյանի մեղավորության հարցը, գտնում է, որ Էլմիրա Ավդալյանի և Մարիամ Գևորգյանի դրվագներով Լուսինե Ներսիսյանին պետք է մեղավոր ճանաչել մինչև 2011 թվականի ապրիլի 9-ը գործող խմբագրությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 132.1 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով` տասնութ տարին չլրացած անձին, ինչպես նաև երկու կամ ավելի անձանց պոռնկության կամ սեռական շահագործման այլ ձևերի մեջ, հարկադիր աշխատանքի կամ ծառայությունների ներգրավելը կամ ստրկության կամ ստրկությանը նմանվող վիճակի մեջ դնելը կամ պահելը` կյանքի կամ առողջության համար ոչ վտանգավոր բռնություն գործադրելով կամ դա գործադրելու սպառնալիքով կամ հարկադրանքի այլ ձևերով, առևանգման, խաբեության կամ վստահությունը չարաշահելու, վիճակի խոցելիությունը օգտագործելու կամ նրան վերահսկող անձի համաձայնությունը ստանալու համար` վճարումներ կամ բարիքներ տալու կամ ստանալու կամ այդպիսիք խոստանալու միջոցով:
Դատարանի նման եզրահանգումը պայմանավորված է նախ նրանով, որ ամբաստանյալ Լուսինե Ներսիսյանը նշված դրվագներով հանցանքը կատարել է 2010 թվականի օգոստոսից մինչև հոկտեմբերն ընկած ժամանակահատվածը, ինչպես նաև նրանով, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 132-րդ հոդվածի 2-րդ մասի սանկցիայով պատիժ է սահմանված ազատազրկում` յոթից տասներկու տարի ժամկետով` գույքի բռնագրավմամբ կամ առանց դրա, որոշակի պաշտոններ զբաղեցնելու կամ որոշակի գործունեությամբ զբաղվելու իրավունքից զրկելով` առավելագույնը երեք տարի ժամկետով, կամ առանց դրա, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 132.2-րդ հոդվածի 1-ին մասի սանկցիայով պատիժ է սահմանված ազատազրկում` յոթից տասը տարի ժամկետով` գույքի բռնագրավմամբ կամ առանց դրա, որոշակի պաշտոններ զբաղեցնելու կամ որոշակի գործունեությամբ զբաղվելու իրավունքից զրկելով` առավելագույնը երեք տարի ժամկետով, կամ առանց դրա, որոնք ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի ուժով պետք է լրիվ կամ մասնակի գումարվեն, իսկ մինչև 2011 թվականի ապրիլի 9-ը գործող խմբագրությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 132.1 հոդվածի 2-րդ մասի սանկցիայով պատիժ է սահմանված ազատազրկում` յոթից տասներկու տարի ժամկետով` գույքի բռնագրավմամբ կամ առանց դրա:
Ապացուցված է Լուսինե Էդուարդի Ներսիսյանի մեղավորությունը մինչև 2011 թվականի ապրիլի 9-ը գործող խմբագրությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 132.1 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով նախատեսված արարքները կատարելու մեջ:
Դատարանը գտնում է, Լուսինե Ներսիսյանի անձը դրականորեն բնութագրող և պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ սույն քրեական գործում առկա չեն:
Դատարանը գտնում է, որ Լուսինե Ներսիսյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանք պետք է դիտել նախկինում արատավորված` դատապարտված չլինելը:
Կատարած արարքների համար ամբաստանյալ Լուսինե Ներսիսյանը ենթակա է քրեական պատասխանատվության և պատժի:
Դատարանը, հաշվի առնելով Լուսինե Ներսիսյանի կատարած արարքների` հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, այդ թվում` նրա գործողությունների վտանգավորության աստիճանը, նրա անձը, նրան դրականորեն բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքները, պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, գտնում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով սահմանված պատժի նպատակներին հասնելու համար Լուսինե Ներսիսյանի նկատմամբ պատիժ պետք է նշանակել ազատազրկման ձևով, որը նա պետք է կրի: Դատարանը միաժամանակ գտնում է, որ Լուսինե Ներսիսյանի նկատմամբ չպետք է նշանակել մինչև 2011 թվականի ապրիլի 9-ը գործող խմբագրությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 132.1 հոդվածի 2-րդ մասի սանկցիայով նախատեսված լրացուցիչ պատիժը` գույքի բռնագրավումը:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 138-րդ հոդվածի համաձայն` մեղադրյալին կալանքի տակ պահելու ժամկետը հաշվվում է ձերբակալելիս անձին փաստացի արգելանքի վերցնելու պահից, իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` մինչև դատավճռի oրինական ուժի մեջ մտնելը կալանքի տակ պահելու ժամկետը հաշվակցվում է ազատազրկման ձևով նշանակված պատժին` մեկ օրը հաշվելով մեկ օրվա դիմաց:
Դատարանը գտնում է, որ Լուսինե Ներսիսյանի պատժի կրման սկիզբը պետք է հաշվել 2011 թվականի հուլիսի 21-ից, քանի որ նա ձերբակալվել է այդ օրը, իսկ 2011 թվականի հուլիսի 22-ին նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրվել է կալանավորումը:
Դատարանը գտնում է, որ Լուսինե Ներսիսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը, պետք է թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Դատարանը գտնում է, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 168-րդ հոդվածի 1-ին մաuի 1-ին կետով նախատեսված դատական ծախսերն ամբաստանյալ Լուսինե Ներսիսյանից դատարանի նախաձեռնությամբ ենթակա չեն բռնագանձման, քանի որ տուժողների կողմից իրենց գույքային շահերն անձամբ պաշտպանելու անհնարինության մասին տվյալները բացակայում են: Ավելին տուժողները հայտնել են, որ ամբաստանյալից որևէ պահանջ չունեն: Բռնագանձման ենթակա չեն նաև ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 168-րդ հոդվածի 1-ին մաuի 2-6-րդ կետերով նախատեսված դատական ծախսերը, քանի որ 4-րդ և 6-րդ կետերով նախատեսված դատական ծախսեր ընդհանրապես չկան, իսկ 2-րդ, 3-րդ և 5-րդ կետերով նախատեսված ծախսերի վերաբերյալ տվյալները բացակայում են, ավելին` նման պահանջ Դատարան չի ներկայացվել:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի 11-րդ կետի համաձայն` դատարանը պետք է լուծի նաև հանցագործությամբ պատճառված գույքային վնասի հատուցումը կամ գույքի հնարավոր բռնագրավումն ապահովելու համար գույքի վրա դրված կալանքի հարցը, իսկ նույն օրենսգրքի 238-րդ հոդվածը սահմանում է, որ գույքը, քրեական վարույթն իրականացնող մարմնի որոշմամբ ազատվում է կալանքից, եթե քաղաքացիական հայցը ետ վերցվելու, կասկածյալին կամ մեղադրյալին վերագրվող արարքի որակումը փոխվելու հետևանքով կամ այլ պատճառներով վերացել է գույքի վրա կալանք դնելուց բխող սահմանափակումների կիրառման անհրաժեշտությունը:
Սույն գործով 2011 թվականի օգոստոսի 2-ին և 3-ին կայացվել է գույքի վրա կալանք դնելու մասին որոշումներ, համաձայն որոնց որոշվել է քրեական գործով հնարավոր քաղաքացիական հայցը, գույքի բռնագրավումը կամ դատական ծախսերն ապահովելու նպատակով կալանք դնել Լուսինե Էդուարդի Ներսիսյանին պատկանող գույքի վրա: Դատարանը, նկատի ունենալով, որ սույն քրեական գործով քաղաքացիական հայց չի ներկայացվել, վերոգրյալ հիմնավորմամբ նրա նկատմամբ որպես լրացուցիչ պատիժ գույքի բռնագրավում չի նշանակվել և չկան բռնագանձման ենթակա դատական ծախսեր, գտնում է, որ դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո` 2011 թվականի օգոստոսի 2-ին և 3-ին որոշումներով Լուսինե Էդուարդի Ներսիսյանին պատկանող գույքի վրա դրված կալանքը պետք է վերացնել:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ, 168-րդ, 238-րդ, 309-րդ, 357-360-րդ, 365-րդ, 366-րդ և 369-372-րդ հոդվածներով` Դատարանը
ՎՃՌԵՑ

Լուսինե Էդուարդի Ներսիսյանին Կարինե Մայիսի Միլիտոնյանի դրվագով` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 132-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 6-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքով ճանաչել անմեղ և արդարացնել` արարքի մեջ հանցակազմի բացակայության հիմքով:
Լուսինե Էդուարդի Ներսիսյանին Էլմիրա Վարդգեսի Ավդալյանի և Մարիամ Սիմոնի Գևորգյանի դրվագներով մեղավոր ճանաչել մինչև 2011 թվականի ապրիլի 9-ը գործող խմբագրությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 132.1 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով և պատիժ նշանակել ազատազրկում` 8 (ութ) տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման, պատժի կրման սկիզբը հաշվելով 2011 թվականի հուլիսի 21-ից:
Լուսինե Էդուարդի Ներսիսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը, թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Դատական ծախսերի հարցը համարել լուծված:
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո` 2011 թվականի օգոստոսի 2-ի և 3-ի որոշումներով Լուսինե Էդուարդի Ներսիսյանին պատկանող գույքի վրա դրված կալանքը պետք է վերացնել:
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել Հայաստանի Հանրապետության քրեական վերաքննիչ դատարան` հրապարակելու օրվանից մեկամսյա ժամկետում:


ԴԱՏԱՎՈՐ Մ.ՊԱՊՈՅԱՆ