Ո Ր Ո Շ Ո Ւ Մ

Հ Ա Ն Ո Ւ Ն Հ Ա Յ Ա Ս Տ Ա Ն Ի Հ Ա Ն Ր Ա Պ Ե Տ Ո Ւ Թ Յ Ա Ն

21.05.2012թ. ք.Երևան
ԳՈՐԾ.N-ԵԿԴ/0199/01/11

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ
ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ՝

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ՝ Մ.ԱՐՂԱՄԱՆՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ա.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ
Մ.ՌԵՀԱՆՅԱՆ

ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Մ.ՄԵԼՔՈՆՅԱՆԻ

ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ`

ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Ն.ՄԱՐԳԱՐՅԱՆԻ
ՏՈՒԺՈՂՆԵՐ` Ա.ՄԻՐԶՈՅԱՆԻ
Շ.ՄԱՐՏԻՐՈՍՅԱՆԻ
ՊԱՇՏՊԱՆՆԵՐ` Ա.ՋՈՒՎԱՆՈՎԱՅԻ
Գ.ՄԱԼԽԱՍՅԱՆԻ
ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼՆԵՐ` Է.ԱՎԵՏՅԱՆԻ
Ա.ԲՈՅԱՋՅԱՆԻ

Դռնբաց դատական նիստում ամբաստանյալի ու պաշտպանների վերաքննիչ բողոքների հիման վրա քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Էմմա Սեյրանի Ավետյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 132 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով և Արամ Սեյրանի Բոյաջյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի. 261 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

Գործի փաստական հանգամանքներն ու դատավարական ընթացքը

Արամ Սեյրանի Բոյաջյանը 2007թ-ի նոյեմբերից սկսել է սիրահետել Երևանի Արգավանդի խճուղում գտնվող բենզալցակայանում որպես ավտոմեքենաների ապակիներ մաքրող աշխատող Ալվարդ Միրզոյանին, նրա հետ ամուսնանալու խոստումներ տվել, և քանի որ այդ ընթացքում Միրզոյանը սիրահարվել է Բոյաջյանին` ընդունել է նրա առաջարկությունը և 2007 թվականի դեկտեմբերից նրանք սկսել են համատեղ ապրել Արամ Բոյաջյանի բնակարանում ու գտնվել փաստական ամուսնական հարաբերությունների մեջ։ Համատեղ կյանքի ընթացքում Արամ Բոյաջյանը դժգոհել է մշտական աշխատանք չունենալու և դժվարությամբ ապրուստի միջոցներ հայթհայթելու հանգամանքից, Ալվարդ Միրզոյանին բազմիցս հայտնել է, որ ցանկանում է ավտոմեքենա գնել` ուղևորափոխադրումներ կազմակերպելու եղանակով գումար վաստակելու համար, ուստի պետք է արտագնա աշխատանքների մեկնի Ռուսաստանի Դաշնություն։ Տեսնելով, որ Ալվարդ Միրզոյանը վախենալով, որ ինքն այլևս չի վերադառնա Ռուսաստանից` կտրականապես դեմ է մեկնելուն, շահադիտական նպատակով նրան Արաբական Միացյալ Էմիրություններում պոռնկությամբ զբաղվելուն ներգրավելու դիտավորությամբ, Դուբայում գտնվող իր քույր Էմմա Սեյրանի Ավետյանի հետ նախնական համաձայնությամբ, Ալվարդ Միրզոյանի հետ համատեղ ապրելու ընթացքում վերջինիս շահագրգռելով, որ Դուբայում մարմնավաճառությամբ կարող է աշխատել մեծ գումարներ, բարելավել իրենց նյութական վիճակը, աշխատած գումարներով ավտոմեքենա գնել, դրանով իսկ նրա մոտ ցանկություն է առաջացրել մեկնել իր քրոջ մոտ` Դուբայ և այնտեղ զբաղվել մարմնավաճառությամբ։ Իր մտադրությունն իրագործելու և Ալվարդ Միրզոյանի տեղափոխումը կազմակերպելու նպատակով Արամ Բոյաջյանը 2008 թվականի մայիսի 2-ին ստացել է Էմմա Ավետյանի կողմից ուղարկված, Ալվարդ Միրզոյանի անվամբ մուտքի վիզա և ուղետոմս, որից հետո, Հայաստանի Հանրապետության պետական սահմանը հատելու եղանակով նրան ճանապարհել է Դուբայ քաղաք։ Այնտեղ Էմմա Ավետյանը ստացել է Միրզոյանին, վերջինիս փախուստը կանխելու նպատակով վերցրել և իր մոտ է պահել նրա անձնագիրը, որից հետո օգտագործելով անձնագրի բացակայության, լեզվին չտիրապետելու, տվյալ երկրի օրենքները չիմանալու, գումար չունենալու, ինչպես նաև իր կողմից Ալվարդ Միրզոյանին Դուբայ փոխադրելու և մուտքի հրավերք ձեռք բերելու ծախսերը մարելու կապակցությամբ նրա մոտ ծագած վիճակի խոցելիությունը, նրա նկատմամբ հսկողություն իրականացնելով` 2008թ. սեպտեմբերից ներգրավել է պոռնկության մեջ և մինչև 2009թ-ի մայիս ամիսը Ալվարդ Միրզոյանին դրել և պահել է պոռնկության եղանակով շահագործման մեջ` տիրանալով վերջինիս կողմից մարմնավաճառությամբ վաստակած գումարներին։
Բացի այդ, 2008թ-ի դեկտեմբերին իր ծանոթ Արմիկ Վարազդատի Հարեյանին պատկանող Երևանի Կողբացի փողոցի թիվ 45 տանը պատահական հանդիպելով Շուշան Ալիկի Մարտիրոսյանին և Դարեջան Ալբերտի Ալավերդյանին, շահագործման նպատակով մարդուն հավաքագրելու, տեղափոխելու, ստանալու, ինչպես նաև խաբեությամբ շահագործման վիճակի մեջ դնելու և պահելու դիտավորությամբ, Արաբական Միացյալ Էմիրությունների Դուբայ քաղաքում բարձր աշխատավարձով աշխատանքի տեղավորելու կեղծ խոստումներով Էմմա Ավետյանը հավաքագրել է վերջիններիս, որից հետո իր հաշվին նրանց տրամադրել է Արաբական Միացյալ Էմիրություններ մեկնելու համար անհրաժեշտ ուղետոմսեր և մուտքի վիզաներ։ Պոռնկության եղանակով նրանց շահագործման մեջ դնելու նպատակով` Էմմա Ավետյանը 2008թ-ի դեկտեմբերի 12-ին Շուշան Մարտիրոսյանին և Դարեջան Ալավերդյանին փոխադրել է ԱՄԷ Շարժա քաղաք, որտեղ ստացել և իր կողմից վարձակալած բնակարան է տեղափոխել Շուշան Մարտիրոսյանին, իսկ Դարեջան Ալավերդյանին չեն թույլատրել մուտք գործել այդ երկիր նախկինում այնտեղից արտաքսված լինելու պատճառով։ Շուշան Մարտիրոսյանի փախուստը կանխելու նպատակով Էմմա Ավետյանը վերցրել և իր մոտ է պահել նրա անձնագիրը, որից հետո օգտագործելով անձնագրի բացակայության, լեզվին չտիրապետելու, երկրի օրենքները չիմանալու, գումար չունենալու, ինչպես նաև Արաբական Միացյալ Էմիրություններ փոխադրելու և մուտքի հրավերք ձեռք բերելու ծախսերը մարելու կապակցությամբ նրա մոտ ծագած վիճակի խոցելիությունը, Շուշան Մարտիրոսյանի նկատմամբ ամենօրյա հսկողություն իրականացնելով` ներգրավել է նրան պոռնկության մեջ և մինչև 2009թ-ի մարտ ամիսը նրան դրել ու պահել է պոռնկության եղանակով շահագործման վիճակի մեջ` տիրանալով նրա կողմից մարմնավաճառությամբ վաստակած գումարներին։
Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը գործով ձեռք բերված ապացույցների վերլուծությամբ ու գնահատմամբ հաստատված համարելով ամբաստանյալներին առաջադրված մեղադրանքները, 2012թ. փետրվարի 14-ի դատավճռով Էմմա Սեյրանի Ավետյանին մեղավոր է ճանաչել Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքի 132-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանքում և դատապարտել ազատազրկման 8 /ութ/ տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման և առանց որոշակի պաշտոններ զբաղեցնելու կամ որոշակի գործունեությամբ զբաղվելու իրավունքից զրկելու։
Նրա նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց կալանավորումը թողնվել է անփոփոխ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը` պատժի սկիզբը հաշվվելով 2011թ. հունիսի 17-ից։
Արամ Սեյրանի Բոյաջյանին մեղավոր է ճանաչվել Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքի 261-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանքում և դատապարտել ազատազրկման 3 /երեք/ տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման և առանց որոշակի պաշտոններ զբաղեցնելու կամ որոշակի գործունեությամբ զբաղվելու իրավունքից զրկելու։
Նրա նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` չհեռանալու մասին ստորագրությունը, փոփոխվել է, խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը և Արամ Բոյաջյանը կալանավորվել է դատական նիստերի դահլիճում` պատժի սկիզբը հաշվվելով 2012թ. փետրվարի 15-ից։
Ամբաստանյալ Էմմա Ավետյանի գույքի վրա նախաքննության մարմնի 17.07.2011թ. և 07.10.2011թ. որոշումներով դրված կալանքը վերացվել է։

Վերաքննիչ բողոքների հիմքերը, հիմնավորումներն ու պահանջները

Ամբաստանյալի Ա.Բոյաջյանը վերաքննիչ բողոք է բերել Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 15.02.2012թ-ի դատավճռի դեմ և պատճառաբանելով, որ իրեն առաջադրված մեղադրանքը շինծու է, քանի որ նախաքննության ընթացքում առերեսման ժամանակ ինքը հրաժարվել է առաջադրված մեղադրանքից, սակայն առերեսումից 2 ժամ հետո քննչական վարչությունում իրեն ստիպելով, համոզելով, խաբելով, վախեցնելով, թե մեղադրանքի հետ համաձայն չլինելու դեպքում, ինքը կկալանավորվի, և քանի որ ունի հիվանդ մայր, որի միակ խնամակալն է, ստիպված համաձայնել է և քննիչը ստորագրությամբ իրեն բաց է թողել, սակայն դատարանի կողմից օբյեկտիվ մոտեցում չի ցուցաբերվել և կայացվել է մեղադրական վճիռ, միջնորդել է բեկանել ու փոփոխել առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը և իր նկատմամբ կայացնել արդարացման դատական ակտ կամ ՀՀ քր. օր. 70 հոդվածի կիրառմամբ` դատապարտել պայմանականորեն և սահմանել փորձաշրջան:
Ամբաստանյալ Ա.Բոյաջյանի պաշտպան Գ.Մալխասյանը վերաքննիչ բողոք է բերել Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 14.02.2012թ-ի դատավճռի դեմ` միջնորդելով բեկանել այն և կայացնելով արդարացման դատական ակտ` դադարեցնել Արամ Բոյաջյանի նկատմամբ իրականացվող քրեական հետապնդումը և նրան ազատ արձակել դատական նիստերի դահլիճում, իսկ եթե դատարանը բողոքի քննության արդյունքում հնարավոր չհամարի Արամ Բոյաջյանի վերաբերյալ արդարացման դատական ակտ կայացնելը, ապա միջնորդել է բեկանել դատավճիռը և գործն ուղարկել առաջին ատյանի դատարան նոր քննության կամ Արամ Բոկաջյանի կողմից քրեորեն հետապնդելի արարքի կատարումը գործում եղած ապացույցնմերով հաստատված համարելու դեպքում` նրան մեղսագրվող արարքին տալ ճիշտ քրեաիրավական գնահատական` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 261-րդ հոդվածի 1-ին մասով և նրա անձին համաչափ մեղմ պատիժ նշանակելով` ՀՀ անկախության 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին ՀՀ ԱԺ 26.05.2011թ-ի համաներման որոշման 1-ին մասի 1-ին կետի կիրառմամբ ազատել նշանակված պատժի կրումից:
Իր վերաքննիչ բողոքը պաշտպան Մալխասյանը մասնավորապես պատճառաբանել է հետևյալով:
<< … Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը թույլ է տվել (I) քրեադատավարական օրենքի էական խախտումներ, (II) դատական ակտում շարադրված դատարանի հետևությունները չեն համապատասխանում դատարանում հետազոտված ապացույցներին և (III) ճիշտ չի կիրառել քրեական օրենքը, ինչն ազդել է գործի ելքի վրա և կայացվել է բեկանման ենթակա դատական ակտ: Վերաքննիչ քրեական դատարանից ակնկալում ենք արդարացման դատական ակտ հետևյալ պատճառաբանություններով`
Դատարանի կողմից խախտվել են ՀՀ սահմանադրության 18-րդ, 19-րդ, 21-րդ հոդվածի 2-րդ պարբերությունը, 22-րդ հոդվածի 1-ին, 2-րդ պարբերությունները, 92-րդ հոդվածի 2-րդ պարբերությունը, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 2-րդ, 8-րդ, 17-րդ, 18-րդ, 105-րդ, 106-րդ, 107-րդ, 124-րդ, 126-րդ, 127-րդ հոդվածները և Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների մասին եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 1-ին մասի պահանջները`
(I) Քրեադատավարական օրենքի էական խախտումները
Ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից որպես Արամ Բոյաջյանի մեղքը հիմնավորող ապացույց է դիտվել և մեղադրական դատավճիռ է կայացվել երկու ապացույցով` Արամ Բոյաջյանի նախաքննական ցուցմունքով և Ալվարդ Միրզոյանի ցուցմունքներով` ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 16-րդ գլխի /ապացուցումը/հոդվածների պահանջների անտեսմամբ` առանց պատշաճ գնահատման արժանացնելու վերը նշված ցուցմունքների թույլատրելիությունը և բավարարությունը:
ա/ Արամ Բոյաջյանի նախաքննական որպես վկայի և մեղադրյալի ցուցմունքները.
Վերը նշված ցուցմունքները քրեական հետապնդման մարմնի կողմից ձեռք են բերվել ՀՀ սահմանադրության և քրեադատավարական նորմերի էական խախտումներով, ինչի վրա պաշտպանական կողմը հրավիրել էր դատարանի ուշադրությունը հարուցված միջնորդությամբ և պաշտպանական ճառով, սակայն դատարանը դատավճռում անհիմն մերժելով միջնորդությունը կայացրել է ապօրինի դատական ակտ:
… 05.10.2012թ. ժամը 12:05-12:30-ն ընկած ժամանակահատվածում նախաքննական մարմինը կրկին Արամ Բոյաջյանին վկայի կարգավիճակում լրացուցիչ հարցաքննել է և Ալվարդ Միրզոյանի հետ առերես հարցաքննության հիման վրա կրկին առաջադրել է հանցագործության կատարման մեջ մեղադրող հարցեր: Այս հարցաքննության ընթացքում Ա.Բոյաջյանը իր և քրոջ` Էմմա Ավետյանի հանցանքի կատարման մեջ մերկացնող ցուցմունքներ է տվել:
Որից հետո նույն օրը` 05.10.2011թ. վերը նշված ցուցմունքի հիման վրա Ա.Բոյաջյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 261 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով և ժամեր անց` 17:15-17:30-ն ընկած ժամանակահատվածում Ա.Բոյաջյանն հարցաքննվել է որպես մեղադրյալ և կրկնել է որպես վկա լրացուցիչ ցուցմունքով իրեն մերկացնող ցուցմունքը:
…Տվյալ դեպքում սեփական իսկ ցուցմունքներով իր անձի և մերձավոր ազգականի կողմից հանցանքներ կատարելու մասին հայտնող անձին որպես վկա հարցաքննելը, նրան վկայի կարգավիճակում յուրաքանչյուր անգամ ցուցմունք տալուց հրաժարվելու կամ սուտ ցուցմունք տալու համար նախատեսված պատասխանատվության մասին նախազգուշացնելը հանդիսանում է ոչ այլ ինչ, քան օրենքի պահանջի առերևույթ կատարմամբ քողարկված անձի պաշտպանության իրավունքի և վկայի` ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 86-րդ հոդվածի 5-րդ մասով նախատեսված իրավունքների էական խախտում, քանի որ կասկածյալի և մեղադրյալի կարգավիճակու, անձը քրեադատավարական օրենսդրությամբ օժտված է իրավունքների ավելի լայն շրջանակով, քան վկայի կարգավիճակում, ուստի սեփական ցուցմունքներով իր կողմից հանցանք կատարելու մասին հայտնող անձին վկայի կարգավիճակում հարցաքննելը միանշանակ հանդիսանում է անձի պաշտպանության իրավունքի էական և կոպիտ խախտում:
Այս կապակցությամբ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը, կատարելով իրավունքի զարգացմանը, օրենքի միատեսակ կիրառության ապահովման իր Սահմանադրական գործառնությունը իրականացնելիս 26.03.2010թ. ՀՅՔՐԴ2/0153/01/08 որոշմամբ արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը` <<Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի նախադեպային իրավունքի հիման վրա` <<քրեական մեղադրանք>> հասկացությունը պետք է հասկացվի ոչ թե ձևական /փաստաթղթային/, այլ բովանդակային /գործնական/ իմաստով /Դեվեերն ընդդեմ Բելգիայի /Deweer v. Belgium/ գործով վճիռ, 1980թ. փետրվարի 27, գանգատ թիվ 6903/75, կետ 44/: Այսինքն` անձի նկատմամբ <<մեղադրանքի>> առկայության մասին կարող է վկայել նաև այնպիսի միջոցներ ձեռնարկելը, որոնք ենթադրում են հանցագործության մեջ կասկածանքի առկայություն, ինչպես նաև էականորեն ներգործում են կասկածվող անձի դրության վրա /…/>>:
Հետևաբար վճռաբեկ դատարանի արտահայտած դիրքորոշմամբ` նախաքննության ընթացքում ապացույցների ձեռքբերման ժամանակ Արամ Բոյաջյանի նկատմամբ եղել է <<քրեական մեղադրանք>>, նա փաստացի հանդիսացել է կասկածյալ և պետք է օգտվեր այդ կարգավիճակից բխող իրավունքներից: Մինչդեռ գործի նյութերից հստակ երևում է, որ նախաքննությունն իրականացնող մարմինը, տեղեկություններ ունենալով Արամ Բոյաջյանի կողմից հանցագործություն կատարելու վերաբերյալ ՀՀ քրեադատավարական օրենսգրքով սահմանված կարգով վերջինիս չտալով կասկածյալի կարգավիճակ, նրան մի քանի անգամ հարցաքննել է որպես վկա` նախազգուշացրել է ակնհայտ սուտ ցուցմունք տալու և ցուցմունքն տալուց հրաժարվելու համար նախատեսված քրեական պատասխանատվության մասին և հարցաքննության ընթացքում առաջադրել է հանցագործության կատարման մեջ իրեն մերկացնող հարցեր: Հետևաբար նախաքննության ընթացքում խախտվել է նաև Արամ Բոյաջյանի պաշտպանության իրավունքը:
…Դատարանն իր հերթին մանրակրկիտ ստուգման չենթարկելով նախաքննական մարմնի կողմից կատարված և դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներով հիմնավորված ապօրինությունները և անհիմն մերժելով պաշտպանական կողմի միջնորդությունը վերը նշված ցուցմունքների որպես ապացույց օգտագործման անթույլատրելիությունը հաստատելու մասին թույլ է տվել քրեադատավարական օրենքի կոպիտ խախտում:
Դատական ակտում մերժելով պաշտպանական կողմի հիմնավոր միջնորդությունը հետևյալ պատճառաբանությամբ` <<Քննարկելով միջնորդությունը` դատարանը գտնում է, որ այն անհիմն է և ենթակա է մերժման, քանի որ ամբաստանյալ Արամ Բոյաջյանի կողմից նախաքննական ցուցմունքները սպառնալիքի ազդեցության տակ տալու հանգամանքը հիմնավորող որևէ ապացույց դատարանին չի ներկայացվել: Այդ ցուցմունքները որպես ապացույց ձեռք բերելիս Արամ Բոյաջյանին պարզաբանվել են նրա իրավունքները: Բացի այդ, տվյալ հարցաքննությունների ժամանակ Արամ Բոյաջյանը փաստացի այլ կարգավիճակում չի գտնվել, ձերբակալված կամ կալանավորված չի եղել: Հետևաբար, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 105-րդ հոդվածով սահմանված խախտումներ, ինչպես նաև քրեադատավարական օրենքի պահանջների այլ էական խախտումներ թույլ չեն տրվել>>, դատարանը պարտավոր էր պատճառաբանել իր որոշումը և ցույց տալ այն ապացույցները, որով հաստատվում է Արամ Բոյաջյանին սպառնալիքների չենթարկելու հանգամանքը, քանի որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն <<2. Կասկածյալը կամ մեղադրյալը պարտավոր չէ ապացուցել իր անմեղությունը: Նրանց անմեղության ապացուցման պարտականությունը չի կարող դրվել պաշտպանության կողմի վրա: Մեղադրանքի ապացուցման և կասկածյալին կամ մեղադրյալին ի պաշտպանություն բերված փաստարկների հերքման պարտականությունը կրում է մեղադրանքի կողմը>>: Նման գործելաոճով դատարանը անմեղությունը ապացուցելու պարտականությունը դրել է պաշտպանական կողմի վրա` հովանավորելով մեղադրանքի կողմի ապօրինությունները:
Իսկ դատարանը հաստատված համարելով, որ վիճարկվող հարցաքննությունների ժամանակ Արամ Բոյաջյանը փաստացի այլ կարգավիճակում չի գտնվել, հակասել է Նորիկ Պողոսյանի վերաբերյալ գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2010թ. մարտի 26-ի թիվ ՀՅՔՐԴ2/0153/01/08 որոշման իրավական դիրքորոշմանը` <<20. Քննարկվող հարցի կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանը իրավական դիրքորոշում է հայտնել Գագիկ Միքաայելյանի վերաբերյալ գործով որոշմամբ. <<Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի նախադեպային իրավունքի հիման վրա` <<քրեական մեղադրանք>> հասկացությունը պետք է հասկացվի ոչ թե ձևական /փաստաթղթային/, այլ բովանդակային /գործնական/ իմաստով /Դեվեերն ընդդեմ Բելգիայի / /Deweer v. Belgium/ գործով վճիռ, 1980թ. փետրվարի 27, գանգատ թիվ 6903/75, կետ 44/: Այսինքն` անձի նկատմամբ <<մեղադրանքի>> առկայության մասին կարող է վկայել նաև այնպիսի միջոցներ ձեռնարկելը, որոնք ենթադրում են հանցագործության մեջ կասկածանքի առկայություն, ինչպես նաև էականորեն ներգործում են կասկածվող անձի դրության վրա /Էկլեն ընդդեմ Գերմանիայի /Eckle v. Germany/ գործով վճիռ, 1982թ. հուլիսի 15, գանգատ թիվ 8130/78, կետ 73, Շուբինսկին ընդդեմ Սլովենիայի /Subinski v. Slovenia/ գործով վճիռ, 2007թ. հունվարի 18, գանգատ թիվ 19611/04, կետ 62, Գ.Կ.-ն ընդդեմ Լեհաստանի /G.K. v. Poland/ գործով վճիռ, 2004թ. հունվարի 20, գանգատ թիվ 38816/97, կետ 98/>> /տես Գագիկ ՄԻքայելյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանի 2009թվականի դեկտեմբերի 18-ի թիվ ԵԱԴԴ/0085/06/09 որոշման 21-րդ կետը/:
21. սույն գործի նյութերից երևում է, որ մինչդատական վարույթն իրականացնող մարմինը, տեղեկություններ ունենալով, որ Ա.Լալայանին ապօրինի թմրամիջոց է իրացրել Ն.Պողոսյանը /տես սույն որոշման 6-րդ կետը/, վերջինիս քրեական գործի վարույթին ներգրավել և հարցաքննել է որպես վկա, նախազգուշացրել ակնհայտ սուտ ցուցմունք տալու և ցուցմունք տալուց հրաժարվելու համար նախատեսված քրեական պատասխանատվության մասին և հարցաքննության ընթացքում առաջադրել է հանցագործության կատարման մեջ Ն.Պողոսյանին մերկացնող հարցեր /տես սույն որոշման 10-րդ կետը/:
22. Ուստի, հիմք ընդունելով դույն որոշման 20-րդ կետում և համապատասխանաբար նաև Գ.Միքայելյանի վերաբերյալ որոշման մեջ արտահայտած իրավական դիրքորոշումները, Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ նախաքննության ընթացքում ապացույցների ձեռքբերման ժամանակ Ն.Պողոսյանը փաստացի եղել է կասկածյալ և պետք է օգտվեր այդ կարգավիճակից բխող իրավունքներից>>:
…Դատարանի կողմից բոլոր ապացույցները շարադրված են` առանց տարանջատելու թե, կոնկրետ որ ապացույցներով է հիմնավորվում Արամ Բոյաջյանի մեղադրանքը և որ ապացույցներով` Էմմա Ավետյանինը և դատարանի որպես մեղքը հիմնավորող շարադրված հետևյալ ապացույցներից`
-որպես այլ փաստաթուղթ ապացույց ճանաչված, նախաքննության ընթացքում Արաբական Միացյալ Էմիրություններում Հայաստանի Հանրապետության դեսպանության հյուպատոս Ա.Խաչատրյանի կողմից հաստատված, Ալվարդ Միրզոյանի 20.05.2010թ. դիմումը /գ.թ. 14-17/:
Նշված դիմումը Ալվարդ Միրզոյանը ներկայացրել է առանց որևէ մեկի ազդեցության տակ գտնվելու, ազատ կամքով և շարադրել է անձամբ: Դատարանն ընդունել է, որ տուժող Ալվարդ Միրզոյանը Արաբական Միացյալ Էմիրություւներում Հայաստանի դեսպանության հյուպատոս Ա.Խաչատրյանին հանգամանորեն ներկայացրել է Էմմա Ավետյանի կողմից իրեն սեռական շահագործման մեջ դնելու և պահելու մանրամասները: Հետևաբար դատարանը պետք է արձանագրեր, որ նշված դիմումով հաստատվում է, Արամ Բոյաջյանի Էմմա Ավետյանի հետ որևէ պահյմանավորվածություն չունենալու հանգամանքը, նաև, որ նա որևէ կերպ մասնակից չի եղել, չի դրդել, կամ համոզել Ալվարդ Միրզոյանին կողմից Դուբայ գնալու և մարմնավաճառությամբ զբաղվելու մեջ, հակառակ պարագայում Ալվարդ Միրզոյանը այդ դիմումում կհայտներ նաև այդ հանգամանքները:
Այսինքն նշված դիմումով հաստատվում է Արամ Բոյաջյանի անմեղությունը մեղսագրվող արաքին և դա պետք է գնահատվի որպես արդարացնող ապացույց:
… Արամ Բոյաջյանի արարքում բացակայում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 261-րդ հոդվածի հանցակազի օբյեկտիվ կողմը, քանի որ դատաքննությամբ հաստատվել է, որ Արամ Բոյաջյանը տեղյալ չի եղել, որ Ալվարդ Միրզոյանը Դուբայ գնալուց հետո պետք է զբաղվի պոռնկությամբ, Ալվարդ Միրզոյանին չի ներգրավվել պոռնկությամբ զբաղվելու մեջ, այլ վերջինս առանց պարտադրանքի, առանց Արամ Բոյաջյանի կողմից ներգրավման, իր ցանկությամբ` Դուբայ մեկնելուց միայն 4 ամիս անց է զբաղվել պոռնկությամբ: Այդ հանգամանքի մասին Արամ Բոյաջյանը իմացել է հետագայում` նախ Դուբայ գնալուց հետո նա ենթադրել է, իսկ հաստատապես Ալվարդ Միրզոյանից տեղեկացել է վերջինիս 2010թ. ՀՀ վերադառնալուց հետո, հետևաբար Արամ Բոյաջյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 261-րդ հոդվածի հանցակազմով նախատեսված օբյեկտիվ կողմի ձևավորող արարքները չէր էլ կարող կատարել` հակել, դրդել, կամ համոզել Ալվարդ Միրզոյանին պոռնկությամբ զբաղվելու համար, այն պարզ պատճառով, որ դրա մասին նույնիսկ տեղյակ չի եղել:
Հանցակազմում բացակայում է նաև սուբյեկտիվ կողմը` Արամ Բոյաջյանը չի իմացել, որ Ալվարդ Միրզոյանը պետք է զբաղվի պոռնկությամբ, հետևաբար չկա պոռնկության մեջ ներգրավելու դիտավորություն, չկա նաև մեղադրանքի հիմքում անհիմն որպես սուբյեկտիվ կողմի հատկանիշ հանդիսացող շահադիտական նպատակը: Իսկ <<իրենց նյութական վիճակը բարելավելու Ալվարդ Միրզոյանի կողմից Դուբայում աշխատելու և ավտոմեքենա իրենց համար գնելու>>հանգամանքն անհիմն կերպով է դիտվել որպես շահադիտական նպատակ>>:
Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 16.02.2012թ-ի դատավճիռը բողոքարկել է նաև ամբաստանյալ Է.Ավետյանի պաշտպան Ա.Ջուվանովան` միջնորդելով առաջադրված մեղադրանքում իր պաշտպանյալին արդարացնել կամ նրա արարքին տալ ճիշտ իրավական գնահատական, իսկ Է.Ավետյանին իր կատարած արարքի համար մեղավոր ճանաչելու դեպքում կիրառել ՀՀ քր. օր. 70 հոդվածը:
Իր վերաքննիչ բողոքը պաշտպան Ա.Ջուվանովան մասնավորապես պատճառաբանել է հետևյալով:
<< …Դատավճիռը կայացվել է նյութական և քրեադատավարական իրավունքի նորմերի խախտումներով.
Նշված պնդումը պատճառաբանվում է հետևյալ փաստարկներով.
Դատարանն իմ պաշտպանյալի կողմից կատարած գործողությունները, գործի փաստական հանգամանքների ապացուցված լինելը հիմնավորված է համարել միմիայն սույն գործի ելքով շահագրգռված անձանց ցուցմունքներով:
Անգամ, եթե Էմմա Ավետյանը կատարած լիներ այն արարքները, որոնք մեղսագրվում են վերջինիս, ապա նույնիսկ այդ դեպքում, նման արարքը չէր կարող որակվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 132 հոդվածի հատկանիշներով, քանի որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 132 հոդվածը պատասխանատվություն է նախատեսում մարդու տրաֆիքինգի` շահագործման նպատակով մարդուն հավաքագրելու, տեղափոխելու, թաքցնելու, ինչպես նաև մարդու շահագործելու կամ շահագործման վիճակի մեջ դնելու կամ պահելու համար:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 358 հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` դատարանի դատավճիռը հիմնավորված է, եթե դրա հետևությունները հիմնված են միայն դատաքննության ժամանակ հետազոտված ապացույցների վրա, դատարանի կողմից հաստատված ճանաչված հանգամանքները համապատասխանում են դատարանում հետազոտված ապացույցներին:
Այսինքն` դատարանը դատավճիռ կայացնելիս պետք է հիմնվեր տուժողներ Ալվարդ Միրզոյանի, Շուշան Մարտիրոսյանի և Դարեջան Ալավերդյանի կողմից դատաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքների վրա, որոնցով չապացուցվեց այն, որ իբրև Էմմա Ավետյանը նրանց հավաքագրել, փոխադրել կամ ստացել է պոռնկության շահագործման մեջ դնելու ու պահելու դիտավորությամբ կամ որևէ այլ նպատակով: Դեռ ավելին, ապացուցվեց այն, որ տուժողներից որևէ մեկի համար նորություն չի եղել, որ ԱՄԷ-ում նրանք պետք է զբաղվեն մարմնավաճառությամբ, քանի որ նրանք հենց այդ նպատակով ՀՀ-ում միջոցներ են ձեռնարկել Հայաստանից որևէ ձևով ԱՄԷ մեկնելու և հենց պոռնկությամբ զբաղվելու ուղղությամբ:
…Այս ամենից հետևում է միայն, որ իմ պաշտպանյալն ընդամենը գործով տուժողների խնդրանքով փորձել է օգնել վերջիններիս իրենց ընտրած աշխատանքով զբաղվելու համար` արտերկիր մեկնելու հարցում, որտեղ Է.Ավետյանի գործողությունները սահմանափակվում են միայն փաստաթղթային ձևակերպումներ իրականացնելու գործընթացում օգնելը, որը քրեորեն պատժելի արարք չի համարվում, առավել ևս մարդու տրաֆիքինգ չէ:
Թրաֆիքինգի իմաստով այլ անձի պոռնկության կամ այլ սեքսուալ շահագործում է, երբ խաբեությամբ, վստահության չարաշահմամբ, այլ անձի նկատմամբ ունեցած իշխանության կամ նրա վիճակի խոցելիության օգտագործմամբ նյութական կամ այլ օգուտ տալով կամ այդպիսիք խոստանալով կատարվել է թրաֆիքինգին բնորոշ գործողություն, այն է` մարդուն հավաքագրելը, տեղափոխելը, փոխանցելը, թաքցնելը կամ ստանալը, որպեսզի զոհի կամքին հակառակ կամ անտեսմամբ նա ներգրավվի այլ անձի սեքսուալ ծառայություններ մատուցելու գործընթացում, այսինքն` զբաղվի պոռնկությամբ կամ ենթարկվի այլ սեքսուալ շահագործման ի շահ երրորդ անձանց:
Սույն գործով ձեռք բերված ապացույցներով չի հիմնավորվել, որ Է.Ավետյանը տուժողներին հավաքագրել է, չի հիմնավորվել, որ վերջիններս այլ անձի սեքսուաալ ծառայություններ են մատուցել իրենց կամքին հակառակ, ինչպես նաև չի հիմնավորվել, որ վերջիններս այդ ծառայություններն իրականացրել են ի շահ երրորդ անձի:
Այսպիսով, Է.Ավետյանի գործողություններում իսպառ բացակայում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 132 հոդվածով նախատեսված հանցակազմը:
…Առաջին ատյանի դատարանի դատավճռի համաձայն Է.Ավետյանի նկատմամբ պատիժ է սահմանվել ազատազրկում 8 /ութ/ տարի ժամկետով, որը նա պետք է կրի, ինչը կարծում եմ, որ իրավաչափ և արդարացի չէ, չի համապատասխանում Է.Ավետյանի անձին:
Էմմա Սեյրանի Ավետյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս` դատարանը դատավճռի <<իրավական վերլուծություններ>> մասում նշել է, որ հաշվի է առնում հանցագործության բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, հանցավորի անձը, այն, որ նախկինում դատված չի եղել:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48 հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` պատժի նպատակն է սոցիալական արդարությունը վերականգնելը, պատժի ենթարկված անփին ուղղելը, ինչպես նաև հանցագործությունները կանխելը, իսկ նույն օրենսգրքի 70 հոդվածով սահմանված է նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու պայմանները և կարգը:
Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հետ կապված ՀՀ քրեական օրենսգիրքը ինչպես հանցագործությունների տեսակների, հանցավորի արարքի վտանգավորության աստիճանի, բնույթի, այնպես էլ անձանց շրջանակի հետ կապված հատուկ սահմանափակում չի նախատեսել և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70 հոդվածով ամրագրված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու չափանիշները սպառիչ չեն, քանի որ օրենսդիրը պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմք է համարում դատարանի համոզվածությունը, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց որոշակի պատժատեսակները ռեալ կրելու:
Տվյալ պարագայում, ինչպես նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48 հոդվածով սահմանված պատժի նպատակները հաշվի առնելով, գտնում եմ, որ իմ պաշտպանյալի ուղղվելը և սոցիալական արդարությունը վերականգնելը հնարավոր է նաև նշանակվելիք պատիժը պայմանականորեն չկիրառելով, քանի որ 8 տարի ազատազրկման մեջ մնալը չէ, որ կարող է ապահովել պատժի նպատակները:
…Վերը շարադրված և քրեական գործով ձեռք բերված այս բոլոր հիմնավորումները և ապացույցները իրենց համակցությամբ գնահատելով կարծում եմ, որ դատարանը պետք է հաստատված համարեր այն, որ իմ պաշտպանյալի արարքը սխալ է որակվել, ինչպես նաև պետք է համոզմունք ձեռք բերեր այն բանի մասին, որ նշանակված պատիժը կրելը պարտադիր չէ, ուստի կարծում եմ, որ պատժի կրման հարցը քննրակելիս դատարանը թույլ է տվել նյութական իրավունքի խախտում>>:
Վերաքննիչ դատարանի դատաքննության ընթացքում ամբաստանյալներ Ա.Բոյաջյանն ու Է.Ավետյանը, պաշտպաններ Գ.Մալխասյանն ու Ա.Ջուվանովան նույն հիմքերով ու հիմնավորումներով ներկայացված վերաքննիչ բողոքները պնդեցին, մեղադրող Ն.Մարգարյանը, տուժողներ Ա.Միրզոյանն ու Շ.Մարտիրոսյանը բողոքների դեմ ըստ էության առարկելով` միջնորդեցին առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը թողնել անփոփոխ:


Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանություններն ու եզրահանգումները

Ստուգելով գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման ու քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, ինչպես նաև գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի նորմերի պահպանումը, վերաքննիչ բողոքներում նշված հիմքերի սահմաններում վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, դատաքննության ընթացքում լսելով բողոքներում ներկայացված հետևությունները հիմնավորելու մասին ամբաստանյալների ու պաշտպանների պատճառաբանությունները, մեղադրողի ու տուժողների առարկությունները, վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2012թ. փետրվարի 16-ի դատավճիռը պետք է թողնել անփոփոխ, ամբաստանյալի ու պաշտպանների վերաքննիչ բողոքները մերժել, հետևյալ պատճառաբանությամբ:
Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքի 132-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում Էմմա Ավետյանն իրեն մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ 1995թ. ամուսնալուծվել է, որից հետո աշխատել որպես հացթուխ։ Տեսնելով, որ չի կարողանում հոգալ ընտանիքի նյութական ծախսերը, որոշել է աշխատանք փնտրել դրսում և այդ նպատակով մեկնել է Դուբայ, որտեղ կատարել է տարբեր տեսակի աշխատանքներ, երբեմն զբաղվել է նաև մարմնավաճառությամբ։ Այդ ընթացքում ծանոթացել է ազգությամբ արաբ Այուբի հետ և վերջինիս առաջարկով համատեղ բնակվել է նրա տանը։ Ալվարդի հետ ծանոթացել է հեռախոսակապի միջոցով, երբ վերջինս ապրել է Երևանում բնակվող իր եղբայր Արամի հետ միասին։ Հեռախոսով շփման ընթացքում Ալվարդն իրեն խնդրել է, որ օգնի Դուբայում աշխատելու հարցում։ Ինքն Ալվարդին պարզ ասել է, որ Դուբայում պետք է զբաղվի մարմնավաճառությամբ։ Ստանալով նրա համաձայնությունը` կատարել է վերջինիս` Դուբայ մեկնելու մուտքի վիզայի և ուղետոմսի ծախսերը` 800 ԱՄՆ դոլար ընդհանուր գումարի չափով։ 2008թ. մայիսի 2-ին Ալվարդը եկել է իր մոտ և սեպտեմբերից ինքնակամ սկսել է զբաղվել մարմնավաճառությամբ։
2008թ. աշնանը, երբ վերադարձել է Հայաստան և հյուրընկալվել իր ծանոթ Արմիկի տանը, վերջինիս տանը տեսել և ծանոթացել է Շուշան և Դարեջան անուններով աղջիկների հետ։ Ընդհանուր խոսակցության ժամանակ Դարեջանը լսելով, որ ինքը բնակվում է Դուբայում` ասել է, որ հնարավորություն ունենալու դեպքում կրկին կցանկանար մեկնել Դուբայ` աշխատելու, քանի որ ժամանակին այնտեղ զբաղվել է մարմնավաճառությամբ։ Շուշանը նույնպես ցանկություն է հայտնել Հայաստանի իր գործը` մարմնավաճառությունը, շարունակել Դուբայում և միասին խնդրել են այդ հարցով իրենց օգնել` ասելով, որ Դուբայում կաշխատեն և հետ կվերադարձնեն իրենց վրա ծախսված գումարները։ Ինքը որոշել է օգնել և Դուբայ վերադառնալուց հետո բացել է նրանց մուտքի վիզաները, ուղարկել ուղետոմսերը, որից հետո Շուշանը և Դարեջանը նույն թվականի դեկտեմբերին մեկնել են Դուբայ։ Ինքն օդանավակայանում դիմավորել է միայն Շուշանին։ Տեղեկացել է, որ Դարեջանին նախկինում Դուբայից արտաքսված լինելու պատճառով չեն թույլատրել մուտք գործել երկիր, իսկ Շուշանին տարել է իրեն ծանոթ, մարմնավաճառությամբ զբաղվող աղջիկների կողմից վարձակալած բնակարան։ Դրանից հետո Շուշանն էլ է ինքնակամ զբաղվել մարմնավաճառությամբ։ Ինքն աղջիկներից անձնագիր չի վերցրել, չի պարտադրել նրանց զբաղվել մարմնավաճառությամբ և սեռական շահագործման չի ենթարկել։
Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքի 261-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում Արամ Սեյրանի Բոյաջյանն առաջին ատյանի դատարանի դատաքննության ընթացքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ տեղյակ չի եղել, թե Ալվարդ Միրզոյանն ինչ նպատակով է մեկնում Դուբայ, նա ինքն է խնդրել այդ մասին, իսկ նախաքննության ժամանակ տվել է սուտ ցուցմունքներ, թե իբր Ալվարդին ուղարկել է այնտեղ քրոջ մոտ պոռնկությամբ զբաղվելու, քանի որ քննիչն իրեն սպառնացել է կալանավորել։
Համադրելով գործով ձեռք բերված մյուս ապացույցների հետ, վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ Էմմա Ավետյանի պատճառաբանությունները` տուժողների կողմից ինքնակամ մարմնավաճառությամբ զբաղվելու, նրանց սեռական շահագործման չենթարկելու մասին, Արամ Բոյաջյանի դատաքննական ցուցմունքները` Ալվարդ Միրզոյանին շահադիտական նպատակով պոռնկության զբաղվելուն չներգրավելու մասին, իրականությանը չեն համապատասխանում, քրեական պատասխանատվությունից և պատժից խուսափելու նպատակ են հետապնդում, դրանք, ինչպես նաև վերաքննիչ բողոքներում բերված պատճառաբանությունները հերքվում են գործի փաստական տվյալների ներքոշարադրյալ ամբողջությամբ:
Արամ Բոյաջյանը առաջադրված մեղադրանքում նախաքննության ընթացքում իրեն մեղավոր է ճանաչել և ցուցմունք տվել, որ 2007թ-ի նոյեմբերին ծանոթացել և հետագայում ամուսնանալու նպատակով իր բնակարան է բերել Ալվարդ Միրզոյանին։ Համատեղ կյանքի ընթացքում, նյութական ծանր վիճակից ելնելով որոշել է Ալվարդին ուղարկել Դուբայում գտնվող իր քույր Էմմա Ավետյանի մոտ` մարմնավաճառությամբ զբաղվելու համար։ Այդ հարցով խոսել է Էմմայի հետ և վերջինիս հետ համաձայնության գալով` Դուբայում մարմնավաճառությամբ զբաղվելու առաջարկ է կատարել Ալվարդին` ասելով, որ այնտեղ շուրջ վեց ամիս մարմնավաճառությամբ զբաղվելով` կարող է աշխատել մեծ գումարներ, որից հետո ավտոմեքենա կգնեն, հետ կվերադառնան Հայաստան և կշարունակեն ապրել միասին։ Ալվարդը համաձայնվել է և Էմմայի կողմից ուղարկված վիզայով ու ուղետոմսով 2008թ-ի մայիսին մեկնել է Դուբայ։ Ինքն Ալվարդի մեկնելուց հետո հաճախակի նրանց հետ հեռախոսով խոսել է և տեղեկացել, որ ամեն ինչ նորմալ է, իսկ երբ նույն թվականի սեպտեմբերի կեսերին մեկնել է Դուբայ` կռահել է, որ ինչ-որ բան այն չէ, սակայն Ալվարդն իրեն ոչինչ չի ասել։ Ինքն Էմմայի կողմից Ալվարդին շահագործելու հանգամանքի մասին իմացել է միայն այն ժամանակ, երբ Ալվարդն արդեն վերադարձել է Հայաստան և անձամբ իրեն պատմել այդ մասին։ Կատարածի համար անկեղծորեն զղջում է ։
Տուժող Ալվարդ Գալուստի Միրզոյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ 2007թ-ի նոյեմբերին Երևանի Արգավանդի խճուղում գտնվող բենզալցակայանում աշխատել է որպես ավտոմեքենաների պատուհաններ մաքրող։ Այդ ժամանակ ծանոթացել և մտերմություն է արել Արամ Բոյաջյանի հետ։ Դեկտեմբեր ամսին Արամից ստանալով ամուսնության առաջարկ` տեղափոխվել է նրա տուն և ապրել են համատեղ։ Այդ ժամանակ իմացել է, որ Արամի քույր Էմման վաղուց բնակվում է Դուբայում։ Արամն ասել է, որ նորմալ աշխատանք չկա, նյութական վիճակը լավ չէ, ցանկանում է գնալ Ռուսաստան` արտագնա աշխատանքների, որպեսզի վաստակած գումարներով ավտոմեքենա գնի և դրա շահագործմամբ գումարներ վաստակի։ Ինքը չի համաձայնվել, քանի որ սիրել է Արամին և համոզված է եղել, որ Ռուսաստան գնալուց հետո նա չի վերադառնա իր մոտ։ Երբ իր անհամաձայնության մասին հայտնել է Արամին` նա առաջարկել է իրեն գնալ քրոջ մոտ` մարմնավաճառությամբ գումար աշխատելու համար, ասելով, որ Էմմայի հետ արդեն խոսել է, նրա մոտ ապահով կլինի, մարմնավաճառությամբ ինքը կարող է հեշտությամբ աշխատել գումարներ, իսկ վեց ամիս աշխատելուց հետո ինքը կգա, ավտոմեքենա կգնեն, միասին հետ կվերադառնան և կշարունակեն ապրել բարեկեցիկ կյանքով։ Քանի որ սիրել է Արամին` համաձայնվել է և 2008թ. մայիսի 2-ին Էմմայի բացած վիզայով և ուղարկած ուղետոմսով մեկնել է Դուբայ, որտեղ իրեն դիմավորել է Էմման, տարել նրա կողմից վարձակալած բնակարան, որտեղ չկորցնելու պատրվակով վերցրել է իր անձնագիրը։ Այնուհետև նա ասել է, որ իրեն Դուբայ բերելու համար ծախսել է 6.000 դիրհամ գումար, դրա համար գրավադրել է ոսկյա զարդերը և պետք է աշխատել ու վերադարձնել գոյացած պարտքերը։ Քանի որ նախկինում մարմնավաճառությամբ զբաղված չի եղել, ուստի շուրջ երեք ամիս չի կարողացել դուրս գալ «գործի»։ Այդ երեք ամիսների ընթացքում Էմման անընդհատ իրեն ստիպել է զբաղվել մարմնավաճառությամբ` ասելով, որ իրեն պահելու հետ կապված պարտքերը գնալով ավելանում են, անհրաժեշտ է գումար աշխատել և վերադարձնել պարտքերը։ Տեսնելով, որ այլ ելք չունի, ընկել է անելանելի վիճակի մեջ, ստեղծված իրավիճակից դուրս գալու համար, ստիպված, Էմմայի երկարատև պնդումներից հետո սկսել է զբաղվել մարմնավաճառությամբ և նրան տվել իր կողմից աշխատած գումարները։ 2009թ. աշնանը, երբ Էմման վերադարձել է Հայաստան, օգտվելով առիթից` փախել է տնից և մինչև Հայաստան վերադառնալը բնակվել Շարժա քաղաքում, իր այդ աշխատանքի բերումով ծանոթացած լիբանանցու տանը, որից հետո մարմնավաճառությամբ չի զբաղվել։ Այդ ընթացքում էլ Էմման շարունակել է իրենից պահանջել աշխատել և հետ վերադարձնել կուտակված պարտքերը։ Էմման պահանջել է հետ վերադառնալ, հակառակ դեպքում սպառնացել է հանցագործներ կամ ոստիկաններ ուղարկել իր հետևից։ Էմման իրեն սպառնացել է նաև տանել Սահարա և այնտեղ թաղել։ Ընկերոջ տանը բնակվելու ընթացքում Էմման շարունակել է պահել իր անձնագիրը և հետ է վերադարձրել միայն այն ժամանակ, երբ ինքն այդ լիբանանցու հետ այցելել է Դուբայում Հայաստանի դեսպանություն, որտեղ պատմել է տեղի ունեցածի մասին։ 2008թ. վերջին Էմման Դուբայում գտնվող իրենց բնակարան է բերել Հայաստանից իր միջոցներով Դուբայ տեղափոխած, Շուշան անունով մի աղջկա, որից նույնպես վերցրել է անձնագիրը և ստիպել է զբաղվել մարմնավաճառությամբ։ Մեկ անգամ ականատես է եղել Էմմայի կողմից Շուշանին ծեծի ենթարկելուն, իսկ մեկ անգամ էլ նա է տեսել, թե ինչպես է Էմման իր հետ կռվում` չաշխատելու համար։ Դրանից հետո, երբ գնացել է մարմնավաճառության` Էմման գովել է իրեն, ասել է` «տեսար, ծեծեցի և սկսեցիր նորմալ աշխատել»։ Դուբայում կատարվածի մասին ինքն Արամին հեռախոսով չի ասել։ Երբ Արամը մի քանի օրով եկել է Դուբայ` իրենից պահանջել է մարմնավաճառությամբ զբաղվել, որպեսզի Էմման փակի պարտքերը, հակառակ դեպքում սպառնացել է իր նկատմամբ բռնություն կիրառել։ Մինչ այդ, երբ Արամը զանգել է Դուբայ` Էմմային և գումար է ուզել, Էմման պատասխանել է, իբրև թե ինքը գումար չի աշխատել, գումար չի բերել, չնայած ինքն աշխատել է։ Էմման այնտեղ իր համար ոսկեղեն և հագուստ է գնել, որի գումարը կազմել է շուրջ 10.000 դրհամ։ Մարմնավաճառությամբ աշխատել է շուրջ 80-90 հազար դրհամ, սակայն ոչինչ իրեն չի տրվել։
Իր ցուցմունքը տուժող Ալվարդ Միրզոյանը պնդել է Էմմա Ավետյանի հետ առերես հարցաքննության ընթացքում, դրանք նա հաստատեց նաև վերաքննիչ դատարանի դատաքննության ընթացքում:
Տուժող Շուշան Ալիկի Մարտիրոսյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ աշխատանք չունենալու պատճառով հաճախակի գնացել է բանջարեղենի առևտրով զբաղվող, իր մայր Սեդա Վանեսյանի մոտ, որտեղ ծանոթացել ու մտերմացել է հաճախորդ Դարեջանի հետ։ 2008թ.-ի դեկտեմբերին, Դարեջանի հետ միասին, վերջինիս համար աշխատանք գտնելու հարցով գնացել է նրա ծանոթ Արմիկի տուն, որտեղ էլ ծանոթացել են նրա ընկերուհի, Էմմա անունով մի աղջկա հետ։ Տանը Դարեջանն Արմիկին ասել է, որ աշխատանք գտնելու հարցով է այցելել, ինչին Արմիկը պատասխանել է, որ աշխատանքի տեղ ինքը չգիտի։ Այդ պահին խոսակցությանը միջամտել է Էմման` ասելով, որ բնակվում է Դուբայում, այնտեղ կան վարսավիրի, երեխա խնամողի, տուն մաքրողի տարբեր աշխատանքներ։ Դարեջանի այն հարցին, թե ինչ պայմաններով պետք է աշխատեն` պատասխանել է, որ ինքը կհոգա վիզայի և ուղետոմսի ծախսերը, որոնք կկազմեն 10.000 ԱՄՆ դոլար գումար, իսկ հետո Դուբայում իրենք կաշխատեն և կվերադարձնեն այդ պարտքը։ Տեսնելով, որ Դարեջանը ցանկություն է հայտնում գնալ Դուբայ, ինքը նույնպես Էմմային ասել է, որ կուզենա այնտեղ որպես վարսավիր կամ երեխա խնամող աշխատել։ Էմման ասել է, որ առաջիկա օրերին իրեն պետք է տան անձնագրերի պատճենները, որպեսզի կարողանա լուծել վիզաների և ուղետոմսերի հարցերը։ Մի քանի օր անց իրենք Էմմային են տվել անձնագրերի պատճենները և բաժանվել` մինչև Դուբայում հանդիպելը։ Օրեր անց իրեն է զանգահարել Դարեջանը և ասել, որ իրենց տոմսերն արդեն պատրաստ են և դեկտեմբերի 12-ին մեկնելու են։ Նշված օրն ինքը և Դարեջանը մեկնել են Դուբայ, որտեղ Դարեջանին չեն թուլատրել դուրս գալ օդանավակայանից, իսկ իրեն դիմավորել է Էմման։ Չկորցնելու պատրվակով, օդանավակայանում Էմման վերցրել է իր անձնագիրը, իրեն տարել է վարձակալած բնակարան, որտեղ ծանոթացել է Ալվարդ և Միլենա անուններով աղջիկների հետ։ Տանն Էմման ասել է, որ իրեն բերել է` մարմնավաճառություն անելու համար, մնացած աղջիկների հետ պետք է դուրս գա «գործի», աշխատի և փակի իր համար ծախսած գումարները։ Ինքը զարմացել է` ասելով, որ պայմանավորվածությունն այդպես չի եղել, որ այդ աշխատանքի համար չի եկել և նման բան չի անելու, իսկ Էմման ասել է, որ «ուզես-չուզես, ուշ-թե շուտ աշխատելու ես, իսկ եթե չաշխատես` չես ուտի»։ Շուրջ 5 օր ինքը «գործի» դուրս չի եկել, չնայած մշտապես Էմման իրեն ստիպել է դուրս գալ, նույնիսկ հաց չի տվել` ասելով, որ գիրանալ պետք չէ։ Տեսնելով, որ ելք չունի, անճար է նման իրադրությունում ինչ-որ բան անել, ստիպված համաձայնվել է գնալ այդ քայլին, ինչի մասին հայտնել է Էմմային։ Նա էլ ասել է, որ այդպես էլ լինելու էր, բոլորն էլ սկզբում չեն ուզում աշխատել։ Այդ ժամանակվանից մինչև 2009թ.-ի մարտ ամիսը զբաղվել է մարմնավաճառությամբ և իր աշխատած ամբողջ գումարները տվել է Էմմային։ Եղել են նաև դեպքեր, երբ Էմման ինքն է եկել տարբեր հյուրանոցներ և վերցրել աշխատած գումարը։ Բացի այդ, մեկ անգամ, երբ գումար է թաքցրել հագուստի մեջ, Էմման կասկածելով` ստուգել է իրեն, գտել է գումարը և ապտակել ու վիրավորել է` խաբելու համար։ Մեկ անգամ էլ ականատես է եղել Էմմայի կողմից Ալվարդին ծեծելուն։ Տեսնելով, որ այդ վիճակում իր գտնվելը վերջ չունի, Էմման շարունակելու է իրեն անդադար շահագործել, 2009թ.-ի մարտին, հերթական «գործի» դուրս գալու պատրվակով դուրս է եկել տնից, անջատել է հեռախոսը, որպեսզի Էմման իրեն չգտնի, որից հետո գնացել է ոստիկանություն և հայտնել, որ ցանկանում է վերադառնալ Հայաստան, սակայն գումար չունի։ Շուրջ 20 օր ոստիկանությունում մնալուց հետո իրեն հետ են ուղարկել Հայաստան։ Էմմային տվել է օրական 300-400 ԱՄՆ դոլար գումար։ Էմման իրեն ասել է, որ մինչև 10.000 ԱՄՆ դոլար գումար չվաստակի, թույլ չի տա գնալ Հայաստան։
Տուժող Շուշան Մարտիրոսյանը իր ցուցմունքը պնդել է Էմմա Ավետյանի հետ առերես հարցաքննության ընթացքում, որոնք հաստատեց նաև վերաքննիչ դատարանի դատաքննության ընթացքում:
Տուժող Դարեջան Ալբերտի Ալավերդյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ Զեյթուն թաղամասի ուսանողական հանրակացարանում բնակվելու ընթացքում ծանոթացել և մտերմություն է արել բանջարեղենի առևտրով զբաղվող Սեդայի և նրա դուստր Շուշանի հետ։ 2008թ-ի դեկտեմբերին, աշխատանք փնտրելու հարցով դիմել է Սեդային, որից հետո նույն հարցով որոշել է դիմել նաև իր ծանոթ Արմիկին։ Այդ նպատակով, Շուշանի հետ միասին գնացել են Արմիկի տուն, որտեղ ծանոթացել են Արմիկի ընկերուհի Էմմայի հետ։ Տանն ինքն Արմիկին ասել է, որ աշխատանք գտնելու հարցով է այցելել, ինչին Արմիկը պատասխանել է, որ աշխատանքի տեղ չգիտի։ Լսելով, որ աշխատանք է փնտրում` Էմման միջամտել է խոսակցությանը` ասելով, որ բնակվում է Դուբայում, որտեղ կան տարբեր աշխատանքներ` կարող են երեխա խնամել, տուն մաքրել։ Իրեն աղջիկներ են հարկավոր` նման աշխատանքների համար, որից հետո առաջարկել է գնալ Դուբայ։ Ինքը հարցրել է, թե ինչ պայմաններով պետք է աշխատեն, որին Էմման պատասխանել է, որ ինքը կհոգա վիզայի և ուղետոմսի ծախսերը, որոնք կկազմեն 10.000 ԱՄՆ դոլար գումար, իսկ հետագայում Դուբայում իրենք կաշխատեն և կվերադարձնեն այդ պարտքը։ Տեսնելով, որ ինքը ցանկություն է հայտնել գնալ Դուբայ` Շուշանը նույնպես Էմմային ասել է, որ ինքն էլ կուզենա այնտեղ աշխատել և երեխա խնամել։ Ինքն Էմմային ասել է, որ եղել է Դուբայում և զբաղվել է մարմնավաճառությամբ, սակայն այժմ չի ցանկանում այդ գործով զբաղվել։ Էմման պատասխանել է, որ այժմ Դուբայում մարմնավաճառություն չկա և կան նորմալ աշխատանքներ։ Էմման ասել է, որ անհրաժեշտ է առաջիկա օրերին իրեն տալ անձնագրերի պատճենները, որպեսզի կարողանա լուծել վիզաների և ուղետոմսերի հարցերը։ Մի քանի օր անց իրենք Էմմային են տվել իրենց անձնագրերի պատճենները և բաժանվել։ Օրեր անց իրեն է զանգահարել Արմիկը և ասել, որ տոմսերն Էմման ուղարկել է և դեկտեմբերի 12-ին պետք է մեկնեն Դուբայ։ Այդ մասին ինքն անմիջապես տեղյակ է պահել նաև Շուշանին։ Նշված օրն ինքը և Շուշանը մեկնել են Դուբայ։ Այնտեղ, նախկինում երկրից արտաքսված լինելու պատճառով իրեն չեն թուլատրել դուրս գալ օդանավակայանից և երեք օր պահելուց հետո հետ են ուղարկել Հայաստան։ Դրանից որոշ ժամանակ անց ինքը զանգահարել է Սեդային` Շուշանից տեղեկություններ իմանալու համար, որն էլ իրեն հայտնել է, որ Էմման Շուշանին խաբել է, տարել է մարմնավաճառության համար, ստիպում է դրանով զբաղվել և վերցնում է աշխատած գումարները։
Վկա Սեդա Հրաչի Վանեսյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ զբաղվում է բանջարեղենի առևտրով, որի ժամանակ էլ որպես հաճախորդ ծանոթացել և մտերմացել է Դարեջան Ալավերդյանի հետ։ 2008թ.-ի դեկտեմբերին իրեն է այցելել Դարեջանը, հետաքրքրվել աշխատանքի տեղավորման հարցով, սակայն ինքը նրան չի կարողացել օգնել։ Դարեջանը հայտնել է, որ նույն հարցով ցանկանում է գնալ և դիմել մյուս ծանոթին և քանի որ իր աղջիկը` Շուշանն այդ պահին զբաղմունք չի ունեցել, գնացել է նրա հետ։ Դրանից հետո Շուշանն իրեն ասել է, որ Դարեջանի ընկերուհու տանը ծանոթացել են Էմմա անունով մի աղջկա հետ, որն առաջարկել է իրենց տանել Հայաստանից դուրս աշխատելու` ծեր խնամելու, տուն մաքրելու և խնդրել է նաև, որ մինչև մեկնելն իրենք որևէ մեկին այդ մասին չասեն։ Այդ ամենը լսելով` իր մոտ հետաքրքրություն է առաջացել հանդիպել աշխատանքն առաջարկող այդ կնոջ հետ։ Հանդիպել է Էմմային, հարցրել նրա կողմից առաջարկվող աշխատանքի մասին։ Էմման իրեն ասել է, որ չանհանգստանա, ամեն ինչ նորմալ կլինի, Շուշանը պետք է խնամի ծերերի կամ տուն մաքրի։ Նրա խոսելուց իր մոտ կասկած չի առաջացել և ինքը համաձայնվել է։ 2008թ.-ի դեկտեմբերի 12-ին Շուշանը մեկնել է։ Մի քանի օր անց նա զանգահարել է իրեն և ասել, որ Էմման իրեն խաբել է, վերցրել է իր ձեռքից անձնագիրը, ստիպում է զբաղվել մարմնավաճառությամբ և վերցնում է աշխատած գումարները։ Դրանից հետո ինքը բազմիցս, տարբեր ձևերով խոսել է Էմմայի հետ, խնդրել է վերջինիս աղջկան հետ ուղարկել Հայաստան, սակայն Էմման միշտ կոպտել է իրեն և անջատել հեռախոսը։
Վկա Արմիկ Վարազդատի Հարեյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ ճանաչում է Էմմա Ավետյանին և Դարեջան Ալավերդյանին: 2008թ.-ի դեկտեմբերին գտնվել է աշխատանքի վայրում, երբ իրեն է այցելել Էմման, որին ինքը հրավիրել է տուն` սուրճ խմելու։ Տանն Էմման իրեն պատմել է, որ Դուբայում ամուսնացել է արաբի հետ, գործերը լավ են, ցանկանում է բացել վարսավիրանոց, չնայած ինքը իմացել է, որ Էմման այնտեղ զբաղվում է մարմնավաճառությամբ։ Քիչ անց իր տուն է եկել Դարեջանը` իրեն անծանոթ մի աղջկա հետ, որին ներկայացրել է Շուշան անունով, իսկ ինքը նրանց ծանոթացրել է նաև Էմմայի հետ։ Սրճելու ժամանակ Դարեջանն իրեն ասել է, որ աշխատանք է փնտրում և խնդրել է այդ հարցով իրեն օգնել։ Ինքը հայտնել է, որ աշխատանքի տեղ չգիտի և այդ պահին խոսակցությանն է միջամտել Էմման` ասելով, որ Դուբայում զբաղվում է բիզնեսով և կարող է բարձր աշխատավարձով աշխատանք գտնել նրա համար։ Ինքը չի հիշում, թե կոնկրետ ինչ աշխատանքների մասին է խոսքը գնացել, սակայն հաստատապես պնդում է, որ մարմնավաճառությամբ զբաղվելու մասին չի խոսվել։ Դրանից հետո Դարեջանն Էմմային հարցրել է, թե ինչ պայմաններով պետք է աշխատեն, ինչին Էմման պատասխանել է, որ կկատարի վիզայի և տոմսի համար պահանջվող ծախսերը, որի չափը չի հիշում, որից հետո արդեն Դուբայում պետք է աշխատեն և հետ վերադարձնեն ծախսված գումարները։ Շուշանը տեսնելով, որ Դարեջանը համաձայնվում է, նույնպես ցանկություն է հայտնել գնալ Դուբայ։ Քանի որ ինքը կարճ ժամանակով է բացակայել աշխատանքից` հետ է վերադարձել աշխատավայր, իսկ երբ այնտեղից տուն է եկել` աղջիկներն արդեն պայմանավորված են եղել իրար հետ։ Էմման նրանց ասել է, որ մոտ օրերս կհանդիպեն, որպեսզի վերցնի անձնագրերի պատճենները։ Մի քանի օր անց Դարեջանը և Շուշանն իր տանն Էմմային են տվել անձնագրերի պատճենները, իսկ որոշ ժամանակ անց Էմմայի խնդրանքով ինքը հանդիպել է մի անծանոթ տղամարդու հետ, նրանից վերցրել Դուբայ մեկնելու ուղետոմսերը և հանձնել Դարեջանին։ Իր տանն Էմման և աղջիկները հանդիպել են պատահական, ինքը Էմմայի մտադրության մասին ոչինչ չի իմացել։
Որպես այլ փաստաթուղթ` ապացույց ճանաչված, նախաքննության ընթացքում Արաբական Միացյալ Էմիրություններում Հայաստանի Հանրապետության դեսպանության հյուպատոս Ա.Խաչատրյանի կողմից հաստատված, Ալվարդ Միրզոյանի 20.05.2010թ. դիմումով, որի համաձայն` տուժող Ալվարդ Միրզոյանը Արաբական Միացյալ Էմիրություններում Հայաստանի դեսպանության հյուպատոս Ա. Խաչատրյանին հանգամանորեն ներկայացրել է Էմմա Ավետյանի կողմից իրեն սեռական շահագործման մեջ դնելու և պահելու մանրամասները, ինչպես նաև Արամ Բոյաջյանի կողմից մարմնավաճառության նպատակով իրեն Դուբայ ուղարկելու հանգամանքները:
/գ.թ. 14-17/
Որպես այլ փաստաթուղթ` ապացույց ճանաչված, Էմմա Ավետյանի, Շուշան Մարտիրոսյանի, Դարեջան Ալավերդյանի, Ալվարդ Միրզոյանի և Արամ Բոյաջյանի` ՀՀ-ից ելքի և մուտքի վերաբերյալ ՀՀ ոստիկանության ՍԵԿՏ համակարգում առկա տեղեկություններով, որի համաձայն` տուժող Շուշան Մարտիրոսյանը 12.12.2008թ. մեկնել է ՀՀ-ից, վերադարձել` 25.03.2009թ., Դարեջան Ալավերդյանը 12.12.2008թ. մեկնել է ՀՀ-ից, վերադարձել` 15.12.2008թ., Ալվարդ Միրզոյանը 02.05.2008թ. մեկնել է ՀՀ-ից, վերադարձի վերաբերյալ տվյալներ առկա չեն, Արամ Բոյաջյանը 19.09.2008թ. մեկնել է ՀՀ-ից, վերադարձել` 30.09.2008թ., Էմմա Ավետյանը 07.12.2008թ. մեկնել է ՀՀ-ից, վերադարձել` 18.01.2009թ., 22.03.2009թ. կրկին մեկնել է ՀՀ-ից, վերադարձել` 21.05.2009թ., 03.07.2009թ. կրկին մեկնել է ՀՀ-ից, վերադարձել` 03.07.2009թ.։

/գ.թ. 24-33/
Պաշտպանների կողմից վերաքննիչ բողոքում բերված պատճառաբանությունները հերքվում են նաև հետևյալով:
-ԱՄԷ-ում ՀՀ հյուպատոս Ա.Խաչատրյանի կողմից հաստատված Ալվարդ Միրզոյանի 20.05.2010թ-ի դիմումով ոչ թե հերքվում, այլ ուղղակիորեն հիմնավորվում է Արամ Բոյաջյանի կողմից նրան շահադիտական նպատակով պոռնկությամբ զբաղվելուն ներգրավելու հանգամանքը: Մասնավորապես, այդ դիմումում Ալվարդ Միրզոյանը նշել է նաև հետևյալը. <<…Հետագայում արդեն Արամը ինձ ստույգ հայտնեց, որ ես պետք է Դուբայում զբաղվեմ մարմնավաճառությամբ: Ես համաձայնեցի: Որից հետ նա տեղեկացրեց, որ խոսել է Էմմայի հետ և, որ Էմման իր հերթին իմ համար կբացի վիզա և կզբաղվի բոլոր հարցերով: Մեր խոսակցությանը ոչ մեկը ներկա չէր: Մինչ Դուբայ մեկնելը և մինչև Արամին հանդիպելը մարմնավաճառությամբ չեմ զբաղվել…
… Արամը ինձ ասել էր, որ ես զբաղվելու եմ մարմնավաճառությամբ, սակայն չէր ասել, որ ես գումար եմ վճարելու Էմմային >>;
-Թեև Էմմա Ավետյանի ու Արամ Բոյաջյանի միջև ըստ էության համաձայնություն չի կայացվել Ալվարդ Միրզոյանի թրաֆիքինգի` սեռական շահագործման վերաբերյալ, սակայն Ավետյանի հետագա գործողությունները, մասնավորապես, Ավետյանի կողմից նրա անձնագիրը վերցնելը, Միրզոյանի` պոռնկությամբ զբաղվելուց հրաժարվելու պայմաններում նրա կյանքի և առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելու սպառնալիքները, որ քեզ կտամ արաբներին կտանեն-կկորցնեն, Սահարայում կթաղեն, նրա նկատմամբ ամենօրյա հսկողություն իրականացնելն ու մարմնավաճառությամբ վաստակած գումարները տնօրինելը և այլն, հաստատում են Էմմա Ավետյանի կողմից Ալվարդ Միրզոյանին սեռական շահագործման ենթարկելու ձևով թրաֆիքինգի հանցակազմը:
-Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը 15.02.2012թ-ի դատավճռում շարադրել է ինչպես Էմմա Ավետյանի, այնպես էլ Արամ Բոյաջյանի մեղքը հիմնավորող ապացույցները, որոնք տուժող Ալվարդ Միրզոյանի առումով որոշակիորեն ընդհանուր են:
-Առաջին ատյանի դատարանը ըստ էության պատճառաբանել և իրավացիորեն մերժել է պաշտպանական կողմի միջնորդությունը 05.10.2011թ-ին որպես մեղադրյալ Արամ Բոյաջյանի հարցաքննության արձանագրությունը որպես ապացույց օգտագործման անթույլատրելիության վերաբերյալ, մասնավորապես նշելով, որ այն կատարվել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի պահանջների պահպանմամբ և որ <<…Արամ Բոյաջյանի կողմից նախաքննական ցուցմունքները սպառնալիքի ազդեցության տակ տալու հանգամանքը հիմնավորող որևէ ապացույց դատարան չի ներկայացվել>>, ինչը հաստատվում է գործի փաստական տվյալներով:
-Ինչ վերաբերում է 05.10.2011թ-ին որպես վկա Արամ Բոյաջյանի հարցաքննության արձանագրությանը, ապա վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ հարցաքննությունն իրականացվել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 86 հոդվածի պահանջների խախտմամբ, քանի որ քրեական հետապնդման մարմնի կողմից նրան առաջւադրվել են հանցագործության կատարման մեջ իրեն մերկացնող հարցեր, երբ Բոյաջյանը դեռևս չի գտնվել կասկածյալի կամ մեղադրյալի կարգավիճակում, ինչի ոչ իրավաչափ լինելու մասին նշել է նաև ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Նորիկ Պողոսյանի վերաբերյալ 26.03.2010թ-ին կայացրած թիվ ՀՅՔՐԴ2/0153/01/08 նախադեպային որոշման մեջ:
Վերոգրյալ հանգամանքների հիման վրա վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ Արամ Բոյաջյանի` 05.10.2011թ-ի որպես վկա հարցաքննության արձանագրությունը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 105 հոդվածի հիման վրա պետք է ճանաչվի որպես անթույլատրելի ապացույց և հանվի ինչպես իր, այնպես էլ Էմմա Ավետյանի մեղքը հիմնավորող ապացույցների շարքից:
Այնուհանդերձ, վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ այդ ապացույցը անթույլատրելի ճանաչելու պայմաններում նույնպես գործի փաստական տվյալներով հիմնավորվում են ինչպես Արամ Բոյաջյանին ՀՀ քր. օր. 261 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, այնպես էլ Էմմա Ավետյանին ՀՀ քր. օր. 132 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքները:
-Ինչպես նախաքննական մարմնի, այնպես էլ առաջին ատյանի դատարանի կողմից Էմմա Ավետյանի և Արամ Բոյաջյանի արարքներին տրվել է ճիշտ քրեաիրավական գնահատական, գործը քննելիս և լուծելիս թույլ չեն տրվել քրեադատավարական օրենքի խախտումներ, որոնք կարող էին խոչընդոտել գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտմանը և ազդել գործով ճիշտ որոշում կայացնելու վրա, ուստի առկա չէ որևէ հիմք դատավճիռը բեկանելու և գործն առաջին ատյանի դատարան` նոր քննության ուղարկելու համար;
Ամբաստանյալների նկատմամբ պատժի նշանակումն ու նրանց կողմից այն կրելու անհրաժեշտությունը Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը մասնավորապես պատճառաբանել է հետևյալով.
<<Ուսումնասիրելով ամբաստանյալների անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները, ամբաստանյալ Էմմա Սեյրանի Ավետյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս` դատարանը հաշվի է առնում հանցագործության բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, հանցավորի անձը, այն, որ նախկինում դատված չի եղել։ Ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներ դատարանը չի արձանագրում։
Ամբաստանյալ Էմմա Սեյրանի Ավետյանն իր կատարած` Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքի 132-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործության համար ենթակա է պատժի ազատազրկման ձևով` առանց գույքի բռնագրավման և առանց որոշակի պաշտոններ զբաղեցնելու կամ որոշակի գործունեությամբ զբաղվելու իրավունքից զրկելու, քանի որ հանցագործությունը կատարելիս` որևէ պաշտոն նա չի զբաղեցրել կամ որոշակի գործունեությամբ չի զբաղվել, որն օգտագործած լիներ այդ արարքը կատարելիս։ Բացի այդ, տուժողներից ստացած գումարների և տուժողների վրա ծախսած գումարների տարբերությունը, այսինքն նրա ստացած շահույթի չափը գործով չի պարզվել։ Դատարանը գտնում է, որ ազատազրկման ձևով պատիժը Էմմա Ավետյանը պետք է կրի։
Ամբաստանյալ Արամ Սեյրանի Բոյաջյանի նկատմամբ, նրա կատարած հանցագործության համար պատիժ նշանակելիս` դատարանը հաշվի է առնում հանցագործության բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, հանցավորի անձը։ Ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներ դատարանը չի արձանագրում։
Ամբաստանյալ Արամ Սեյրանի Բոյաջյանն իր կատարած` Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքի 261-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործության համար ենթակա է պատժի ազատազրկման ձևով` առանց գույքի բռնագրավման և առանց որոշակի պաշտոններ զբաղեցնելու կամ որոշակի գործունեությամբ զբաղվելու իրավունքից զրկելու, քանի որ հանցագործությունը կատարելիս` որևէ պաշտոն նա չի զբաղեցրել կամ որոշակի գործունեությամբ չի զբաղվել, որն օգտագործած լիներ այդ արարքը կատարելիս։ Բացի այդ, տուժողներից ստացած գումարների և տուժողների վրա ծախսած գումարների տարբերությունը, այսինքն նրա ստացած շահույթի չափը գործով չի պարզվել։ Դատարանը գտնում է, որ ազատազրկման ձևով պատիժը Արամ Բոյաջյանը պետք է կրի>>։
Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Էմմա Ավետյանի ու Արամ Բոյաջյանի նկատմամբ նշանակված պատիժները համապատասխանում են նրանց կողմից կատարված հանցավոր արարքների բնույթին ու ամբաստանյալների անձնավորությանը, բխում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10, 48, 61 հոդվածներով նախատեսված պատժի արդարացիության, անհատականացման սկզբունքներից ու նպատակներից, նրանց նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70 հոդվածի կիրառմամբ պայմանականորեն դատապարտելու հիմքեր առկա չեն, ուստի Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2012թ-ի փետրվարի 16-ի դատավճիռը պետք է թողնել անփոփոխ, ներկայացված վերաքննիչ բողոքները` մերժել:


Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394 հոդվածներով վերաքննիչ դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2012թ-ի փետրվարի 16-ի դատավճիռը քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Էմմա Սեյրանի Ավետյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 132 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով և Արամ Սեյրանի Բոյաջյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 261 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, թողնել անփոփոխ, ամբաստանյալի և պաշտպանների վերաքննիչ բողոքները` մերժել:
Սույն որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարանին` հրապարակումից մեկամսյա ժամկետում:

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` ստորագրություններ

Իսկականի հետ ճիշտ է`
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Մ.ԱՐՂԱՄԱՆՅԱՆ