ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ

Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ
վարչական շրջանների ընդհանուր
իրավասության առաջին ատյանի
դատարանի դատավճիռ
գործ թիվ ԵԿԴ/0195/01/11
նախագահող դատավոր` Գ.Պողոսյան

ՈՐՈՇՈՒՄ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

ՀՀ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ /այսուհետ նաև`
Վերաքննիչ դատարան/ ԿԱԶՄՈՎ`

նախագահող դատավոր` Գ. ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ
դատավորներ` Ե. ԴԱՐԲԻՆՅԱՆ
Ս. ՉԻՉՈՅԱՆ

քարտուղարությամբ` Տ. ՀԱԿՈԲՅԱՆԻ

մասնակցությամբ`
մեղադրող Վ.ՊՈՂՈՍՅԱՆԻ
դիմողներ` ամբաստանյալ Ա.ՍԱՆՈՅԱՆԻ
պաշտպան Գ.ՄԱԼԽԱՍՅԱՆԻ

2012 թվականի նոյեմբերի 28-ին Երևան քաղաքում

դռնբաց դատական նիստում վճռաբեկության կանոններով քննության առնելով Անդրանիկ Եղիայի Դեմիրճյանի վերաբերյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով ու 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով, Արթուր Կառլենի Սանոյանի վերաբերյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով ու 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի /այսուհետ նաև` Առաջին ատյանի դատարան/ 2012 թվականի հոկտեմբերի 01-ի դատավճռի դեմ ամբաստանյալներ Ա.Դեմիրճյանի, Ա.Սանոյանի և նրա պաշտպան Գ.Մալխասյանի վերաքննիչ բողոքները
Պ Ա Ր Զ Ե Ց
Գործի դատավարական նախապատմությունը.
1. ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Կենտրոնականի քննչական բաժնի ՀԿԳ ավագ քննիչ Է.Աղայանի 2011 թվականի մայիսի 06-ի որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով հարուցվել և վարույթ է ընդունվել թիվ 13127711 քրեական գործը: /քրեական գործ, հատոր 1 էջ 18/
2. Նույն օրը Ա.Դեմիրճյանը և Ա.Սանոյանը ձերբակալվել են: /քրեական գործ, հատոր 1 էջ 27-31/
3. ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Կենտրոնականի քննչական բաժնի ՀԿԳ ավագ քննիչ Է.Աղայանի 2011 թվականի մայիսի 07-ի որոշմամբ Ա.Սանոյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով: /քրեական գործ, հատոր 1 էջ 53-54/
4. Քննիչի նույն օրվա մեկ այլ որոշմամբ Ա.Դեմիրճյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով: /քրեական գործ, հատոր 1 էջ 62-63/
5. Առաջին ատյանի դատարանի 2011 թվականի մայիսի 07-ի որոշմամբ մեղադրյալ Ա.Սանոյանի նկատմամբ` որպես խափանման միջոց է կիրառվել կալանավորումը` կալանավորման սկիզբը հաշվելով նույն թվականի մայիսի 06-ից: /քրեական գործ, հատոր 1 էջ 70/
6. Առաջին ատյանի դատարանի նույն օրվա որոշմամբ մեղադրյալ Ա.Դեմիրճյանի նկատմամբ` որպես խափանման միջոց է կիրառվել կալանավորումը` կալանավորման սկիզբը հաշվելով նույն թվականի մայիսի 06-ից: /քրեական գործ, հատոր 1 էջ 71/
7. ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Կենտրոնականի քննչական բաժնի ՀԿԳ ավագ քննիչ Է.Աղայանի 2011 թվականի հունիսի 09-ի որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով հարուցվել և վարույթ է ընդունվել թիվ 13133211 քրեական գործը: /քրեական գործ, հատոր 1 էջ 174/
8. Քննիչի նույն օրվա մեկ այլ որոշմամբ թիվ 13133211 քրեական գործը միացվել է թիվ 13127711 քրեական գործին ու նախաքննությունը շարունակվել` թիվ 13127711 համարով: /քրեական գործ, հատոր 1 էջ 175/
9. ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Կենտրոնականի քննչական բաժնի ՀԿԳ ավագ քննիչ Է.Աղայանի 2011 թվականի հունիսի 24-ի որոշմամբ մեղադրյալ Ա.Սանոյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել, նոր մեղադրանք է առաջադրվել և նա ներգրավվել է որպես մեղադրյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին ու 4-րդ կետերով և 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով: /քրեական գործ, հատոր 1 էջ 221-224/
10. Քննիչի նույն օրվա մեկ այլ որոշմամբ մեղադրյալ Ա.Դեմիրճյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել, նոր մեղադրանք է առաջադրվել և նա ներգրավվել է որպես մեղադրյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով: /քրեական գործ, հատոր 1 էջ 228-229/
11. ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Կենտրոնականի քննչական բաժնի պետ Ս.Մաթևոսյանի 2011 թվականի հունիսի 28-ի որոշմամբ կազմվել է քննչական խումբ : /քրեական գործ, հատոր 1 էջ 236/
12. ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Արարատի մարզի ՔՎ Մասիսի քննչական բաժանմունքի քննիչ Ա.Կարապետյանի 2011 թվականի հուլիսի 27-ի որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով հարուցվել և վարույթ է ընդունվել թիվ 44111011 քրեական գործը: /քրեական գործ, հատոր 2 էջ 15/
13. ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Արարատի մարզի ՔՎ Մասիսի քննչական բաժանմունքի քննիչ Ա.Կարապետյանի 2011 թվականի հուլիսի 28-ի որոշմամբ թիվ 44111011 քրեական գործը ՔԳՎ-ի միջոցով ուղարկվել է ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Կենտրոնականի քննչական բաժին` ըստ քննչական ենթակայության: /քրեական գործ հատոր 2 էջ 40-41/
14. ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Կենտրոնականի քննչական բաժնի ՀԿԳ ավագ քննիչ Է.Աղայանի 2011 թվականի հուլիսի 29-ի որոշմամբ թիվ 44111011 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ, և նույն օրվա մեկ այլ որոշմամբ թիվ 44111011 քրեական գործը միացվել է թիվ 13127711 քրեական գործին ու նախաքննությունը շարունակվել` թիվ 13127711 համարով: /քրեական գործ, հատոր 2 էջ 10-12/
15. ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Կենտրոնականի քննչական բաժնի ՀԿԳ ավագ քննիչ Է.Աղայանի 2011թվականի հոկտեմբերի 13-ի որոշմամբ Ա.Դեմիրճյանին առաջադրված մեղադրանքի ծավալը փոփոխվել, նոր մեղադրանք է առաջադրվել և նա ներգրավվել է որպես մեղադրյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին ու 4-րդ կետերով և 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով: /քրեական գործ, հատոր 2 էջ 139-142/
16. ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Կենտրոնականի քննչական բաժնի ՀԿԳ ավագ քննիչ Է.Աղայանի 2011 թվականի հոկտեմբերի 18-ի որոշմամբ Ա.Դեմիրճյանի մարմնական վնասվածքներ ստանալու դրվագով քրեական հետապնդում չի իրականացվել` հանցագործության դեպքի բացակայության պատճառաբանությամբ: /քրեական գործ, հատոր 2 էջ 160-161/
17. 2011թ. հոկտեմբերի 24-ին թիվ 13127711 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Առաջին ատյանի դատարան, որը դատարանում ստացվել է նույն օրը: /քրեական գործ, հատոր 3 էջ 2/
18. Առաջին ատյանի դատարանի դատավոր Գ.Պողոսյանի 2011թ. հոկտեմբերի 26-ի որոշմամբ թիվ 13127711 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ և նույն թվականի նոյեմբերի 10-ին նշանակվել` դատաքննության: /քրեական գործ, հատոր 2 էջ 3, 18/
19. Առաջին ատյանի դատարանի 2012 թվականի հոկտեմբերի 07-ի դատավճռով Անդրանիկ Եղիայի Դեմիրճյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին ու 4-րդ կետերով և 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին ու 4-րդ կետերով Ա.Դեմիրճյանը դատապարտվել է ազատազրկման` ութ տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման, իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով` ազատազրկման յոթ տարի 6 ամիս ժամկետով առանց գույքի բռնագրավման:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն` պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով, նրա նկատմամբ վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում ինը տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման:
Պատժի սկիզբը հաշվվել է 2011թ. մայիսի 6-ից, որը կրելու է ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում:
Ա.Դեմիրճյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Ա.Սանոյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով ու 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով Ս.Սանոյանը դատապարտվել է ազատազրկման յոթ տարի 6 ամիս ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով` ազատազրկման երեք տարի 6 ամիս ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն` պատիժները մասնակի-որեն գումարելու միջոցով նրա նկատմամբ վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում ութ տարի 6 ամիս ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման:
Պատժի կրման սկիզբը հաշվվել է 2011թ. մայիսի 6-ից, որը կրելու է ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում:
Ա.Սանոյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Իրեղեն ապացույց` բաճկոնը վերադարձվել է տուժող Գ.Պապիկյանին;/քրեական գործ հատոր 4 էջ 83-87/
20. Վերաքննիչ դատարանը` ամբաստանյալներ Ա.Դեմիրճյանի, Ա.Սանոյանի և նրա պաշտպան Գ.Մալխասյանի վերաքննիչ բողոքներն ընդունել է վարույթ, և քրեական գործը նշանակել` դատական քննության վճռաբեկության կանոններով:
21. Վերաքննիչ բողոքների գրավոր պատասխան չի ներկայացվել:

Գործի փաստական հանգամանքները
22. Նախաքննական մարմնի կողմից ամբաստանյալ Ա.Դեմիրճյանին` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին ու 4-րդ կետերով և 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով, Ա.Սանոյանին` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով ու 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով մեղադրանքներ է առաջադրվել և Առաջին ատյանի դատարանը հաստատված է համարել, որ` ամբաստանյալներ Ա.Դեմիրճյանը և Ա.Սանոյանը, 2011թ. մայիսի 4-ին` ժամը 1900-ի սահմաններում, Երևանի Զաքիյան փողոցի 10-րդ շենքի դիմացի հատվածում գտնվող մանկական պուրակում սպառնալով տուժող Գ.Պապիկյանին, պահանջել և վերցրել են նրա 11.500 դրամ ընդհանուր արժեքով բաճկոնը, տաբատի գոտին, արևային ակնոցները և 1.000 դրամը:
Մասնավորապես, ամբաստանյալ Ա.Դեմիրճյանը ձեռքերով մի քանի անգամ հարվածել է Գ.Պապիկյանի գլխին ու դիտավորությամբ նրա առողջությանը պատճառել թեթև վնաս, տուժողի ներկայությամբ պտտելով ձեռքին ունեցած դանակը ցուցադրել է այն, իսկ ամբաստանյալ Ա.Սանոյանը, տուժողից պահանջելով լռել ու կատարել իրենց պահանջները, սուր առարկայով ծակել է նրա ձախ թևատակը:
2010թ. ապրիլի սկզբներին ամբաստանյալ Ա.Դեմիրճյանը տուժող Ս.Կոստանյանի վարած <<Գազ-24>> մակնիշի 63SO738 պետհամարանիշով ավտոմեքենայով Վեդի քաղաքից ընկերոջ հետ Երևան վերադառնալիս Արարատի մարզի Ղուկասավան գյուղի տարածքում, դանակի սպառնալիքով տուժող Ս.Կոստանյանից պահանջել է իրեն տալ մոտն ունեցած գումարը և ավտոմեքենայի բանալին:
Ամբաստանյալ Ա.Սանոյանը, ծանոթանալով ու մտերմանալով տուժող Ն.Բալայանցի հետ, 2010թ. օգոստոսի 4-ին` ժամը 1500-ի սահմաններում, Սևանի թերակղզու <<Կամբուզ>> ռեստորանային համալիրում խոստանալով ամուսնանալ նրա հետ, վերցրել է նրա 673.000 դրամ ընդհանուր արժեքով, պարանոցի ոսկյա շղթան, ոսկյա թևնոցը և <<Սամսունգ>> տեսակի բջջային հեռախոսն ու այլևս չի վերադարձրել դրանք: /քրեական գործ, հատոր 4 էջ 83-87/

Վերաքննիչ բողոքների հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջները
Վերաքննիչ բողոքները քննվում են հետևյալ հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում.
23. Ամբաստանյալ Ա.Դեմիրճյանը վերաքննիչ բողոքով հայտնել է, որ Առաջին ատյանի դատարանում խնդրել է իր նկատմամբ պատիժ նշանակելիս հաշվի առնել արցախյան պատերազմի մասնակից լինելու փաստը: Իրենք` տուժող Գ.Պապիկյանի նկատմամբ ավազակային հարձակում չեն կատարել, սակայն քննիչը և Առաջին ատյանի դատարանը` իրեն առաջադրված մեղադրանքը որակել են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի հատկանիշներով:
Տուժող Գ.Պապիկյանից վերցրել են նրա բաճկոնը, տաբատի գոտին, արևային ակնոցները և 1.000 ՀՀ դրամ գումարը` այն պատճառով, որ պարտք է եղել: Զգուշացրել են, որ մինչև պարտքը չվերադարձնի, իրերը չի ստանա: Ապացույցները կներկայացնի Վերաքննիչ դատարանում` դատական նիստի ժամանակ: Համաձայն չէ նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 4-րդ կետի մեղադրանքի հետ:

24. Ամբաստանյալ Ա.Սանոյանը վերաքննիչ բողոքով հայտնել է, որ Առաջին ատյանի դատարանի կողմից` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասով դատապարտվել է ազատազրկման` ութ տարի վեց ամիս ժամկետով: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասով իրեն առաջադրված մեղադրանքի հետ համաձայն չէ` քանի որ այն չի կատարել և իր մեղքը հիմնավորող ապացույց չկա:
Վերաքննիչ դատարանից ակնկալում է ՀՀ քրեական և քրեական դատավարության օրենսգրքերով ամրագրված օրենքների արդար կիրառում և իր նկատմամբ առաջադրված մեղադրանքի` մասամբ կարճում:

25. Ամբաստանյալ Ա.Սանոյանի պաշտպան Գ.Մալխասյանը վերաքննիչ բողոքում ներկայացնելով քրեական գործի նախապատմությունը և փաստական հանգամանքնեը, նշել է, որ Առաջին ատյանի դատարանի կողմից խախտվել են ՀՀ Սահմանադրության 18-րդ, 20-րդ, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 2-րդ, 8-րդ, 17-րդ, 18-րդ, 107-րդ, 124-րդ, 126-րդ, 127-րդ հոդվածների և Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների մասին եվրոպական կոնվեցիայի 6-րդ հոդվածի պահանջները: Դատարանի հետևությունները չեն համապատասխանում հետազոտված ապա¬ցույցներին և թույլ են տրվել քրեադատավարական օրենքի էական խախտումներ, որոնք ազդել է գործի ելքի վրա և կայացվել է բեկանման ենթակա դատական ակտ:
Առաջին ատյանի դատարանը հաստատված է համարել ամբաստանյալ Ա.Սանոյանի մեղքը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով և 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով:
Ավազակային հարձակում կատարելու դրվագով Ա.Սանոյանին առաջադրվել է անհիմն մեղադրանք, իսկ խարդախության մեղադրանքը սխալ է որակված, մասնավորապես.
Ավազակային հարձակման մեղադրանքի մասով դատաքննությամբ հաստատվել է, որ Ա.Սանոյանը առնչություն չի ունեցել Ա.Դեմիրճյանի կողմից` տուժող Գ.Պապիկյանի մոտից նրա իրերը վերցնելու հետ:
Դատարանում չի հետազոտվել Ա.Սանոյանին մեղսագրվող արարքները հիմնավորող թույլատրելի և վերաբերելի ապացույց, ապացույցների համակցություն։
Դատաքննության ընթացքում՝ բացի տուժողներ Գ.Պապիկյանի հակասական և Դ.Դանիևսկայա-Ն.Բալայանցի ուղղորդված, հրապարակված ցուցմունքներից` չի հնչել մեղադրանքները հիմնավորող այլ ցուցմունք:
Առաջին ատյանի դատարանը պետք է հաստատեր այդ նյութերի` որպես ապացույց օգտագործման անթույլատրելիությունը։
Ավազակային հարձակման դրվագով` դատարանն ամբաստանյալներ Ա.Սանոյանի և Ա.Դեմիրճյանի ցուցմունքներն անարժանահավատ է համարել: Իսկ որպես մեղադրանքը հիմնավորվող ապացույցներ գնահատել է տուժող Գ.Պապիկյանի, նրա մոր` վկա Թ.Պապիկյանի ցուցմունքները, դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 1155 և դատաապրանքագիտական փորձաքննության թիվ 345 ԱՊ եզրակացությունները և Ա.Դեմիրճյանի կողմից բաճկոնը ներկայացնելու արձանագրությունները:
Ամբաստանյալ Ա.Սանոյանը ցուցմունք է տվել, որ տեսել է, որ Ա.Դեմիրճյանը և տուժող Գ.Պապիկյանը կռիվ են անում: Մոտեցել ու Ա.Դեմիրճյանին ասել է. «որ թող գնա` շառ ա»։ Նկատել է, որ Գ.Պապիկյանի աչքը կապտած է, Ա.Դեմիրճյանը մանրադրամ է տալիս նրան։ Վերջինս իրեն պատմել է, որ իրենց ծանոթ Աբոն` Գ. Պապիկյանին 5.000 դրամ գումար է տվել` օղի և ուտելիք գնելու համար, սակայն վերջինս գումարը վերցրել ու հեռացել է։ Գ.Պապիկյանը հարբած է եղել։ Ա.Դեմիրճյանը Գ.Պապիկյանից վերցրել է բաճկոնը, մյուս իրերը ու ասել` երբ Աբոյից վերցրած 5.000 դրամ գումարը կվերադարձնի, այդ ժամանակ էլ կստանա իր հագուստն ու իրերը։ Հաջորդ օրը Գ.Պապիկյանը կրկին եկել է այգի, տարածքում ոստիկաններ են եղել։ Տեսել է Գ.Պապիկյանին այգի մտնելուց: Եթե ինչ որ արարք կատարած լիներ, չէր մնա այգում։
Նույնաբովանդակ ցուցմունք է տվել նաև ամբաստանյալ Ա.Դեմիրճյանը` հաստատելով, որ Գ.Պապիկյանից վերցրել է բաճկոնը և մյուս իրերը` ասելով, երբ Աբոյից վերցրած 5.000 դրամ գումարը կվերադարձնի` հագուստն ու իրերը հետ կստանա։
Տուժող Գ.Պապիկյանի ցուցմունքները հակասական են և անարժանահավատ։ Մասնավորապես, վերջինս ցուցմունք է տվել, որ 04.05.2011թ. ժամը 1900-ի սահմաններում գտնվել է զբոսայգում, իրեն են մոտեցել Ա.Սանոյանը և Ա.Դեմիրճյանը։ Ա.Դեմիրճյանը հարցրել է <<արա Ուզբո տեղը չես բերում, իրար հետ նստել ենք>>: Ինքն ասել է, որ շփոթում է ուրիշի հետ` այդ ժամանակ ձեռքով հարվածել է իրեն։ Հետո իրեն տարել են այգու նստարանի մոտ, մի քանի անգամ ձեռքով խփել է իրեն, որից ինքը վայր է ընկել ու նորից բարձրացել, իսկ Ա.Սանոյանը կողքը նստած ինչ-որ առարկայով ծակել է իրեն։
Ա.Դեմիրճյանը պահանջել է բաճկոնը, արևային ակնոցները, թանկանոց գոտին ու ունեցած 1.000 դրամ գումարը։ Գումարը Ա.Դեմիրճյանը տվել է երրորդ մարդու, ով գնացել և գարեջուր է գնել։ Ա.Դեմիրճյանը և Ա.Սանոյանը խմել են գարեջուրը, իսկ ինքը 200 դրամ է խնդրել` տուն հասնելու համար, որը Ա.Դեմիրճյանը տվել է։ 2 օր հետո ` այգում իրեն են հանդիպել ծանոթ ոստիկաններ, որոնք հարցրել են, թե այդ ինչ վիճակում է։ Ոստիկաններին պատմել է իր հետ կատարվածի մասին, ցույց է տվել Արթուր Սանոյանին, ում բերման են ենթարկել ոստիկանություն։
Հարցերին պատասխանելով հայտնել է, որ դեպքի օրը խմած է եղել, Ա.Դեմիրճյանն իրեն հարվածել է նրան չճանաչելու համար։ Ա.Սանոյանը կողքը նստած էր, իսկ Ա.Դեմիրճյանը դիմացը կանգնած, մտածելով, որ ամեն ինչ հնարավոր է, որոշել է ամեն ինչ տալ ու թողել գնալ։ Ա.Սանոյանն իրեն չի հարվածել, սպառնացել ու պահանջել։ Ա.Սանոյանն իր կողքը նստած է եղել, ինքը ծակոց է զգացել, բայց չի կարողացել հայտնել, ինչով է ծակել։ Իր հագուստների` բաճկոնի և մայկայի վրա վնասվածներ չեն եղել։ Դատաբժշկական փորձաքննությամբ վնասվածքներ են հայտնաբերվել իր գլխի վրա, իսկ աչքի տակի եղած վնասվածքն առաջացել է ծառ կտրելու ընթացքում։
Նստարանի վրա նստած դիրքում հնարավոր չէ գետնին ընկնել:
Բաճկոնը տալիս իրեն չեն հարվածել: Նստարանի վրա Ա. Դեմիրճյանն իր գլխին է հարվածել, այնուհետև վերցրել են ակնոցները, գոտին և 1.000 դրամ գումարը։
Հրապարակվել են տուժողի նախաքննական ցուցմունքները, պնդել է, որ բաճկոնը վերցնելուց իրեն ոչ ոք չի հարվածել:
Դատարանն արժանահավատ է համարել տուժողի հակասական ցուցմունքները և բավարար գնահատել Ա.Սանոյանի կողմից ծանր հանցանքի կատարումը` որպես զենք օգտագործվող առարկայի գործադրմամբ։
Հաջորդ ապացույցը տուժողի մոր` վկա Թ.Պապիկյանի ցուցմունքն է, ով դատարանում ցուցմունք տվեց, որ 2011թ. մայիսի 4-ին ուշ գիշերով Գ.Պապիկյանը եկել է առանց բաճկոնի, թրջված և դեմքը ուռած վիճակում։ Իրեն երկու օր ոչինչ չի պատմել, չի խոսել և հարցերին չի պատասխանել։ Երկու օր անց է ասել, որ ինչ-որ անծանոթներ իրեն ծեծել ու շորերը վերցրել են։ Հայտնեց, որ որդին տանից դուրս է եկել միայն 3-րդ օրը։ Վկան դատարանում հստակ նշեց ու պնդեց, որ որդին դանակի կամ այլ զենքի մասին որևէ բան չի պատմել։
Տուժող Գ.Պապիկյանը մորը չէր պատմի, որ ուրիշից գումար է վերցել ուտելիք ու խմիչք գնելու համար և փախել:
Դատարանը ծանր հանցագործության մեջ մեղքը հիմնավորված է համարել միայն կասկածելի ապացույց` տուժողի ցուցմունքով, որը հակասում է դատաբժշկական փորձաքննության եզրակացությանը:
Ա.Դեմիրճյանը ձեռքերով հարվածել է գլխին, որից վնասվածքներ է ստացել: Դատաբժշկական թիվ 1155 եզրակացության համաձայն. «գանգատվում է ընդհանուր թուլությունից, գլխացավերից. կրծքավանդակի աոաջային մակերեսի շրջանի և աջ ուսագոտու ցավերից։
Օբյեկտիվ քննության տվյալները աջից բունբային հատվածում քննվողի կողմից մատնանշված տեղում արտաքին մարմնական վնասվածքներ չեն հայտնաբերվել։ Կրծքավանդակի մակերեսներին արտաքին վնասվածքների հետքեր չկան…>>։ Աջ ուսահոդի ուրվագծերը հստակ են արտահայտված, մաշկածածկույթներին վնասվածքներ չկան, շարժումները հոդում հիմնականում ազատ են, նշվում է որոշակի սահմանափակում դեպի վեր բարձրացնելիս։
…Նյարդաբանի 13.05.2011թ. թիվ 1-210 գրությունից` «գանգատվում է գլխացավերից, գլխապտույտից, շշմածությունից, թուլությունից, նշում է, որ գլխին ստացած հարվածից կորցրել է գիտակցությունը ... ախտորոշում - գանգուղեղային փակ տրավմա, գանգուղեղային ցնցում»։
Ռենտգենոլոգի 13.05.2011թ. պատասխանից` «կրծքավանդակի և աջ ուսահոդի ռենտգեն նկարի վրա ոսկրային փոփոխություններ չի դիտվում»։
Այսինքն, դատաբժշկական փորձաքննության եզրակացությամբ հերքվում է տուժողի ցուցմունքները, մասնավորապես վերջինիս գլխին հարվածելու և թևատակը ծակելու հանգամանքները։
Մեղադրանքը հերքող հաջորդ ապացույցը` դատարանում իրեղեն ապացույց ճանաչված բաճկոնի զննությունն է, որի արդյունքում հաստատվել է, որ դրա ձախ թևատակի (և ամբողջ բաճկոնի վրա) վնասվածքներ չկան, նաև, որ բաճկոնի վրա կեղտոտվածության, ցեխի հետքեր չկան (այն դեպքում երբ անձրևոտ եղանակին` ըստ տուժողի` մի քանի անգամ ընկել է ցեխոտ հողերի վրա)։
Առաջին ատյանի դատարանը չի նշել, թե ինչպես է ապացուցված համարել տուժողի թևատակը ծակելու հանգամանքը, չի պարզել առարկան, որով տուժողի կյանքի ու առողջության համար վտանգավոր բռնություն է գործադրվել` երբ վնասվածք հագուստի կամ մարմնի վրա չի առաջացել, կամ՝ ինչպես է տուժողն առանց տեսնելու` այդ չպարզված առարկան իր կյանքի ու առողջության համար վտանգավոր բռնության սպառնալիք զգացել։
Հղում կատարելով ՀՀ սահմանադրության 19-րդ հոդվածի, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 2-րդ հոդվածի, 18-րդ հոդվածի 2-րդ մասի, 25-րդ հոդվածի 2-րդ մասի, 35-րդ հոդվածի 1-ին, 2-րդ և 5-րդ մասերի 107-րդ, 126-րդ և 127-րդ հոդվածների դրույթների վրա` նշել է, որ մեղադրանքի կողմից չեն ներկայացվել և դատարանում չեն հետազոտվել ապացույցներ այն մասին, որ Ա.Սանոյանը կատարել է ավազակային հարձակում։
Դատարանն անտեսել է Վճռաբեկ դատարանի կողմից ապացույցների գնահատման հարցում օրենքի միատեսակ կիրառության նպատակով 2010 թվականի փետրվարի 12-ի թիվ ԵՔՐԴ/0632/01/08 որոշմամբ արտահայտած իրավական դիրքորոշումը «(...) Ապացույցների գնահատումը կատարվում է ներքին համոզման հիման վրա։ Ներքին համոզմունքը` որպես ապացույցների ցնահատման արդյունք, բնութագրվում է օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ գործոնների անխզելի կապով, այն, մի կողմից, պետք է բխի հետազոտվող ապացույցների բավարար համակցությունից ե հիմնվի ղրանց վրա, իսկ մյուս կողմից, անկողմնակալ դիտորդի մոտ պետք է առաջացնի այն վստահությունը, որ ապացույցները հետազոտվել են արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ։
Ապացույցները, որոնք հավաքվել և ստուգվել են օրենքին համապատասխան, կազմում են ներքին համոզմունքի այն օբյեկտիվ հիմքը, որն իր դրսևորումն է գտնում ընդունվող որոշումներում։ Թեպետ ապացույցների գնահատումը կատարվում է ներքին համոզման հիման վրա, այն չի կարող լինել կամայական։ Դրա հիմքում պետք է դրված լինի գործի բոլոր հանգամանքների լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննությունը։
Գնահատման ենթակա են ինչպես ստացված տեղեկությունների բովանդակությունը, այնպես էլ աղբյուրները։ Ապացույցների գնահատումը համապատասխան որոշումներում պետք է արտահայտվի պատճառաբանված եզրահանգումների ձևով ՝ հիմնավորելով, թե ինչու որոշ ապացույցներ դրվել են որոշման հիմքում, իսկ մյուսները մերժվել են ՝ ճանաչվելով ոչ հավաստի։
Ներկայացված հիմնավորումներով Վերաքննիչ դատարանը ավազակային հարձակման մեղադրանքում Ա.Սանոյանի մասով արդարացման դատական ակտ պետք է կայացներ` արարքում հանցակազմի բացակայության կամ մեղադրանքն ապացուցված չլինելու հիմքով:
Խարդախության դրվագով առաջադրված մեղադրանքում Ա.Սանոյանն իրեն մեղավոր է ճանաչել այնքանով, որ իրականում ցանկացել է վստահությունը չարաշահելու եղանակով հափշտակել Դիանա Դանիևսկայայի` իր պատկերացրածով ոսկուց պատրաստված շղթան ու թևնոցը։ Սակայն Դ. Դանիևսկայայի շղթային ու թևնոցին տիրանալուց հետո, երբ տարել է դրանք վաճառելու` պարզվել է, որ դրանք ոսկուց չեն, այլ պատրաստված են ոսկու գույնով պատված հասարակ մետաղից։
Բացի Նաիրա Բալայանցի հրապարակված նախաքննական ցուցմունքներից` որևէ ապացույց չի հետազոտվել, որ Նաիրա Բալայանցը հանդիսանում է Դիանա Դանիևսկայան, որ այդ զարդերը եղել են ոսկուց, ունեցել են մեղադրանքում նշված քաշն ու արժեքը։
Ցուցմունքը ձեռք է բերվել քրեադատավարական նորմերի խախտումներով Նաիրա Բալայանցին հարցաքննել են վերջինիս փորձաքննության եզրակացությունները ներկայացնելուց հետո, այսինքն նա տեղեկանալով, որ զարդերը ոսկուց չեն, հարմարեցված ցուցմունք է տվել։
Ն.Բալայանցը զննել է ներկայացված զարդերը` նշելով, որ դեղին մետաղից զարդերը իրենից վերցրած զարդերը չեն: Արթուր Սանոյանը ոսկյա զարդերը վաճառել ու դրա փոխարեն պատրաստել է հասարակ մետաղից զարդեր:
Չի պարզվել թե ինչու և ինչ նպատակով է Ն.Բալայանցն իր տվյալները թաքցրել: Միջոցներ չեն ձեռնարկվել հեռախոսը հայտնաբերելու ուղղությամբ, պարզելու, թե զարդերը պատրաստված են տնայնագործական եղանակով, թե գործարանային, զարդերը օրենքով սահմանված կարգով Ն.Բալայանցին ճանաչման չեն ներկայացվել։ Չեն հարցաքննվել Սևանի ոսկերիչները:
Տուժողի կողմից նշվել են զարդերի քաշեր ու արժեքներ` առանց հիմնավորման: Դատարանը չփարատված կասկածները հօգուտ մեղադրյալի մեկնաբանելով պետք է հաստատված համարեր Ա.Սանոյանի կողմից զգալի չափերի գույքի հափշտակություն կատարելու դիտավորությունը, որը ավարտին չի հասցվել իր կամքից անկախ հանգամանքներում հանցագործության առարկայի սխալի պատճառով (անպետք օբյեկտ)։
Առաջին ատյանի դատարանը պետք է հաստատված համարեր Ա.Սանոյանի կողմից վստահությունը չարաշահելու եղանակով` ուրիշի զգալի չափերի գույքի հափշտակության հանցափորձի կատարումը։
Բողոքում նշված հիմնավորումներով ակնհայտ է, որ դատավճիռը օրինական, հիմնավորված և պատճառաբանված չէ, որի արդյունքում դատարանը թույլ է տվել դատական սխալ։
26. Պաշտպան Գ.Մալխասյանը խնդրել է Ա.Սանոյանի մասով բեկանել Առաջին ատյանի դատարանի վերոնշյալ դատավճիռը, Ա.Սանոյանին` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքի վերաբերյալ կայացնել արդարացման դատավճիռ` ճանաչելով և հռչակելով Ա.Սանոյանի անմեղությունը: Նրան մեղսագրվող` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետերով արարքին տալ ճիշտ քրեաիրավական գնահատական` որպես հասարակ խարդախության ավարտված հանցափորձ /34-178-րդ հոդվածի 1-ին մաս/ և նշանակել ազատությունից զրկելու հետ չկապված պատժատեսակ, իսկ դրա անհնարինության դեպքում հոդվածի առավել խիստ պատժի սանկցիայով սահմանված մեղմ պատժաչափ, այն է` Ա.Սանոյանի փաստացի ազատազրկումը չգերազանցող չափով ազատազրկում, իսկ եթե նշանակվող պատիժը կգերազանցի նրա փաստացի ազատազրկման մեջ գտնվելու ժամանակը` <<ՀՀ անկախության 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին>> ԱԺ 26.05.2011թ. որոշման 1-ին մասի 1-ին կետի կիրառմամբ ազատել նշանակված պատժի կրումից` անհապաղ ազատ արձակելով դատարանի դահլիճից:
Եթե դատարանը սույն բողոքի քննության արդյունքում հնարավոր չհամարի Ա.Սանոյանի նկատմամբ արդարացման դատական ակտ կայացնելը` բեկանել դատավճիռը և ուղարկել Առաջին ատյանի դատարան` նոր քննության:

27. Ամբաստանյալ Ա.Դեմիրճյանը` վատառողջ լինելու պատճառով դատական նիստերին չի ներկայացվել: ՀՀ ԱՆ <<Նուբարաշեն>> քրեակատարողական հիմնարկից դիմումներ է ներկայացրել` խնդրելով վերաքննիչ բողոքը քննարկել իր բացակայությամբ:
Ամբաստանյալ Ա.Սանոյանը և պաշտպան Գ.Մալխասյանը պնդեցին իրենց բողոքները:
Մեղադրող Վ.Պողոսյանը առարկեց վերաքննիչ բողոքների դեմ, խնդրեց մերժել` օրինական ուժի մեջ թողնելով Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը:

Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.
Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով վերաքննիչ բողոքը` բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում, լսելով բողոքներում ներկայացված հետևությունները հիմնավորելու մասին պաշտպանական կողմի ելույթները և մեղադրող Վ.Պողոսյանի` վերաքննիչ բողոքի պատասխանը, ինչպես նաև ուսումնասիրելով, վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ներքին համոզմամբ, հանգում է հետևության, որ վերաքննիչ բողոքները պետք է մերժել` դատավճիռը թողնելով օրինական ուժի մեջ, հետևյալ պատճառաբանությամբ.
28. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն.
<< Ավազակությունը, որը կատարվել է՝
1) մի խումբ անձանց կողմից նախնական համաձայնությամբ,…
4) զենքի կամ որպես զենք օգտագործվող այլ առարկաների գործադրմամբ`
պատժվում է ազատազրկմամբ՝ վեցից տասը տարի ժամկետով՝ գույքի բռնագրավմամբ կամ առանց դրա…>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն.
<< 2. Խարդախությունը, որը կատարվել է՝
2) խոշոր չափերով, …
…պատժվում է տուգանքով` նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկից հազարապատիկի չափով, կամ ազատազրկմամբ` երկուսից հինգ տարի ժամկետով>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի համաձայն.
<< 1. Յուրաքանչյուր ոք ունի արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ, անկախ և անկողմնակալ դատարանի կողմից ողջամիտ ժամկետում իր շահերին առնչվող քրեական գործի քննության իրավունք…
…3.Քրեական հետապնդում իրականացնող մարմինը պարտավոր է ձեռնարկել սույն օրենսգրքով նախատեսված բոլոր միջոցառումները` գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտման համար, պարզել ինչպես կասկածյալի և մեղադրյալի մեղավորությունը հիմնավորող, այնպես էլ նրանց արդարացնող, ինչպես նաև նրանց պատասխանատվությունը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները:
4. Կասկածյալի, մեղադրյալի և նրանց պաշտպանի հայտարարություններն իրենց անմեղության, կասկածյալին կամ մեղադրյալին արդարացնող, իրենց պատասխանատվությունը մեղմացնող ապացույցների առկայության մասին, ինչպես նաև քրեական դատավարության ընթացքում օրինականության խախտումների վերաբերյալ բողոքները պետք է մանրակրկիտ ստուգի քրեական վարույթն իրականացնող մարմինը>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի համաձայն.
<< 1.Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը ապացույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ:
2. Քրեական դատավարությունում ոչ մի ապացույց նախապես հաստատված ապացույցի ուժ չունի: Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը չպետք է կանխակալ մոտեցում ցուցաբերեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան` մինչև դրանց հետազոտումը պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 126-րդ հոդվածի համաձայն. <<Գործով հավաքված ապացույցները ենթակա են բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման` ձեռք բերված ապացույցի վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրներն ստուգելու միջոցով>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի համաձայն. << Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից:
Հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված իրենց ներքին համոզմամբ>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 5-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. <<Արարքի հանցավորությունը, դրա պատժելիությունը և քրեաիրավական այլ հետևանքները որոշվում են միայն քրեական օրենքով>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. <<1. Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի՝ համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար>>:
Համաձայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի. <<1. Պատիժը պետական հարկադրանքի միջոց է, որը դատարանի դատավճռով պետության անունից նշանակվում է հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ և արտահայտվում է այդ անձին իրավունքներից ու ազատություններից օրենքով նախատեսված զրկմամբ կամ դրանց սահմանափակմամբ:
2. Պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով սահմանված են պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները:
Վերոհիշյալ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. <<Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները>>:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն. <<Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն.
<<Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`
1) ապացուցված է արդյոք արարքը, որի կատարման մեջ մեղադրվում է ամբաստանյալը.
2) այդ արարքը համապատասխանում է արդյոք քրեական օրենսգրքի հատուկ մասի նորմերի հատկանիշներին.
3) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի կողմից այդ արարքը կատարելը.
4) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի մեղավորությունը տվյալ հանցանքը կատարելու մեջ և, եթե այո, ապա քրեական օրենսգրքի որ հոդվածով, մասով, կետով է նախատեսված այն….
6) ենթակա է արդյոք պատժի ամբաստանյալն իր կատարած հանցանքի համար.
7) ինչ պատիժ պետք է նշանակվի ամբաստանյալի նկատմամբ.
8) ամբաստանյալն արդյոք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը…>>:
<<ՀՀ անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին>> ԱԺ 26.05.2011 թ. որոշման 9-րդ կետի համաձայն.
<< 9. Համաներումը չկիրառել`
5) հանցագործությունների առանձնապես վտանգավոր ռեցիդիվի դեպքում….
7) ՀՀ քրեական օրենսգրքի …175-176-րդ… հոդվածներով նախատեսված հանցագործությունները կատարած կամ այդ հանցագործությունները կատարելու համար դատապարտված անձանց նկատմամբ, եթե դրանք հանցափորձ կամ հանցագործության նախապատրաստություն չեն.
8) մի քանի հանցագործություն կատարած անձանց նկատմամբ, եթե այդ հանցագործություններից թեկուզ մեկի համար սույն որոշմամբ համաներում չի կիրառվում…>>:
29. Առաջին ատյանի դատարանը 2012 թվականի հոկտեմբերի 01-ի դատավճռում արձանագրել է.
<<…Ամբաստանյալ Ա.Դեմիրճյանի դատաքննությամբ հետազոտված նախաքննական ցուցմունքի համաձայն 2010թ. ապրիլի սկզբներին Վեդի քաղաքից Երևան ուղևորվելու ճանապարհին` Արարատի մարզի Ղուկասավան գյուղի տարածքում, բնական կարիքները հոգալու նպատակով խնդրել է կանգնեցնել ավտոմեքենան, այնուհետև, վերադառնալով նստել է ավտոմեքենայի հետևի նստատեղին և, իր մոտ եղած դանակը պահելով տաքսի ավտոմեքենայի վարորդ Ս.Կոստանյանի պարանոցին, նրանից պահանջել է իրեն տալ եղած ողջ գումարը և ավտոմեքենայի բանալին: …
….Դատարանը, վերլուծելով ամբաստանյալներին առաջադրված մեղադրանքներն ու համակցության մեջ գնահատելով դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցները, գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտման վրա ձևավորված համոզմամբ հանգում է հետևության, որ սույն քրեական գործին վերաբերվող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ հաստատվում է, որ ամբաստանյալները տուժող Գ. Պապիկյանի գույքը հափշտակելու նպատակով հարձակվել են նրա վրա ու նրա կյանքի և առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելու սպառնալիքով, ինչպես նաև նրա առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելով և դանակի ու որպես զենք օգտագործվող այլ առարկայի գործադրմամբ հափշտակել են նրա 11.500 դրամ ընդհանուր արժեքով գույքը, ամբաստանյալ Ա.Դեմիրճյանը Ս.Կոստանյանի գույքը հափշտակելու նպատակով հարձակվել է նրա վրա ու դանակի գործադրմամբ, նրա կյանքի և առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելու սպառնալիքով, պահանջել է նրա գույքը, իսկ ամբաստանյալ Ա.Սանոյանը խարդախությամբ հափշտակել է տուժող Ն.Բալայանցի խոշոր չափերով գույքը, այսինքն ամբաստանյալ Ա.Դեմիրճյանը կատարել է հանցանքներ նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին ու 4-րդ և 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետերով, իսկ ամ-բաստանյալ Ա.Սանոյանը հանցանքներ նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդ-վածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ ու 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետերով, որոնցով և նրանք պետք է պատասխանատվության ենթարկվեն:
Դատարանը նաև գտնում է, որ ամբաստանյալների կատարած արարքներին տրվել են ճիշտ քրեաիրավական գնահատականներ և քրեական գործի` դատարանի կողմից գնահատված ապացույցները, ձեռք են բերվել քրեադատավարական օրենքի պահանջների պահպանմամբ:
Ինչ վերաբերվում է սույն դատավճռի <<Ապացույցների հետազոտում և գնահատում>> մասում շարադրված` ամբաստանյալների դատաքննական ցուցմունքներում նշված այն պատճառաբանություններին, որ տուժող Գ.Պապիկյանի նկատմամբ ավազակային հարձակում չեն կատարել, իսկ ամբաստանյալ Ա.Սանոյանի հափշտակած զարդերը ոսկուց չեն եղել, ապա դատարանը, արժանահավատ համարելով տուժողներ Գ.Պապիկյանի և Ն.Բալայանցի ցուցմունքները` գտնում է, որ ամբաստանյալների ցուցմունքներն այդ մասերով արժանահավատ չեն, և նշված պատճառաբանություններով նրանք ցանկանում են պաշտպանել միմյանց և խուսափել կատարած հանցագործությունների համար քրեական պատասխանատվությունից ու պատժից:
Դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Ա.Դեմիրճյանի` տուժող Գ.Պապիկյանի կողմից դանակահարվելու, մարմնական վնասվածք ստանալու և հիվանդանոց տեղափոխվելու վերաբերյալ պատճառաբանությունը հերքվում է նաև դատարանի որոշմամբ որպես այլ փաստաթուղթ, ապացույց ճանաչված ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Կենտրոնականի քննչական բաժնի պետի 24.01.2012թ. 43/483 գրությամբ, համաձայն որի 04.05.2011թ. դրությամբ Անդրանիկ Դեմիրճյանի մարմնական վնասվածք ստանալու վերաբերյալ Կենտրոնականի բաժնի թիվ 2 մատյանում բուժ. հիմնարկներից հաղորդում չի ստացվել և չի գրանցվել:
Դատարանը նաև փաստում է, որ գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտման նկատառումով մանկական այգու հարևանությամբ գործող ավտոկանգառի աշխատողին` Ալբերտ (Աբո) անունով անձին, որպես վկա դատարան հրավիրելու համար նրա վերաբերյալ տվյալներ ներկայացնելու մասին դատարանի հարցերին ամբաստանյալները պատասխանեցին, որ նա այլևս նշված վայրում չի աշխատում ու չգիտեն, թե նա որտեղ է բնակվում, ինչ ազգանուն և հեռախոսահամար ունի:
Ամբաստանյալների նկատմամբ պատիժ նշանակելիս` պատիժների չափը որոշելիս, դատարանը հաշվի է առնում նրանց կատարած հանցագործությունների բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության բարձր աստիճանը, նրանցից յուրաքանչյուրի կատարած գործողությունների ծավալը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, պատասխանատըվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքներն ու նրանց անձը բնութագրող տվյալները:
Որպես ամբաստանյալների պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանք` դատարանը հաշվի է առնում, որ նրանք մասնակիորեն խոստովանեցին կատարած հանցանքները, իսկ որպես նրանց պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանք նրանց կողմից հանցանք կատարելու առանձնապես վտանգավոր ռեցիդիվը:
Դատարանը, նկատի ունենալով ամբաստանյալ Ա.Սանոյանի կատարած ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով որակված հանցագործության հանրության համար վտանգավորության բարձր աստիճանը և հաշվի առնելով նրան անձն ու դրսևորած վարքագիծը, գտնում է, որ նշված հանցագործության համար նախատեսված նվազ խիստ պատժատեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները, և նա պետք է դատապարտվի ազատազրկման, ինչն անհրաժեշտ ու բավարար է նաև սոցիալական արդարությունը վերականգնելու և նրա կողմից նոր հանցագործությունների կատարումը կանխելու համար…>>: /քրեական գործ, հատոր ձ էջ 83-87/
30. Առաջին ատյանի դատարանը կատարելով ապացույցների հետազոտություն և ղեկավարվելով օրենքով, ներքին համոզմամբ հանգել է ճիշտ հետևության, որ Ա.Դեմիրճյանին` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին ու 4-րդ և 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետերով, Ա.Սանոյանին` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդ-վածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ ու 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետերով մեղսագրված արարքները գործի նյութերով հաստատված են:
Ամբաստանյալներին` վերոնշյալ հոդվածներով առաջադրված մեղադրանքներն Առաջին ատյանի դատարանը հաստատված է համարել դատաքննության ժամանակ հետազոտված` հենց ամբաստանյալներ Ա.Դեմիրճյանի և Ա.Սանոյանի մասնակի խոստովանական, տուժողներ Գ.Պապիկյանի, Ս.Կոստանյանի, Ն.Բալայանցի, վկա Թ.Պապիկյանի ցուցմունքներով, անձին ճանաչման ներկայացնելու վերաբերյալ 06.05.2011թ. և 27.07.2011թ. արձանագրություններով, դեպքի վայրի զննության մասին 07.05.2011թ. արձանագրությամբ, դատաբժշկական փորձաքննության 16.05.2011թ. թիվ 1155, դատաապրանքագիտական փորձաքննության 18.05.2011թ. թիվ 345-ԱՊ եզրակացություններով, որպես այլ փաստաթղթ ապացույց ճանաչված` բաճկոնը ներկայացնելու և զննելու մասին 06.05.2011թ. արձանագրությամբ, իրեղեն ապացույց ճանաչելու և քրեական գործին կցելու մասին 18.10.2011թ. որոշմամբ, ինչպես նաև քրեական գործի մյուս տվյալներով:
Օրենքով նախատեսված ընթացակարգով հետազոտված ապացույցները գնահատելով՝ Առաջին ատյանի դատարանը Գ.Պապիկյանի նկատմամբ ավազակային հարձակում չկատարելու, Ա.Սանոյանի կողմից Ն.Բալայանցից հափշտակված զարդերը ոսկուց չլինելու մասին ամբաստանյալներ Ա.Դեմիրճյանի և Ա.Սանոյանի պատճառաբանություններն անհիմն է համարել, իսկ այդ մասերով հիմնավորված կերպով նրանց ցուցմունքները` անարժանահավատ: Միաժամանակ, արժանահավատ է համարել տուժողներ Գ.Պապիկյանի և Ն.Բալայանցի ցուցմունքները, գտնելով, որ նման ցուցմունքներ տալով ամբաստանյալները ցանկացել են խուսափել քրեական ապատասխանատվությունից և պատժից:
Առաջին ատյանի դատարանը նաև հիմնավոր կերպով հերքել է տուժող Գ.Պապիկյանի կողմից դանակահարվելու մասին ամբաստանյալ Ա.Դեմիրճյանի պատճառաբանությունները:
31.Վերաքննիչ դատարանը ևս հիմնավորված չի համարում վերաքննիչ բողոքների պատճառաբանություններն այն մասին, որ Ա.Սանոյանը և Ա.Դեմիրճյանը չեն կատարել տուժող Գ.Պապիկյանի, իսկ Ա.Դեմիրճյանը` նաև տուժող Ս.Կոստանյանի վրա ավազակային հարձակումները: Մասնավորապես, Ա.Սանոյանին առաջադրված մեղադրանքների հիմքում Առաջին ատյանի դատարանը դրել է միայն` տուժողներ Գ.Պապիկյանի հակասական և Ն.Բալայանցի ուղղորդված ցուցմունքները:
Պաշտպանը վերաքննիչ բողոքում տուժող Գ.Պապիկյանի ցուցմունքները ներկայացրել է քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցների` հենց վերջինիս ցուցմունքների համատեսքստից կտրված: Առաջին ատյանի դատարանը` Գ.Պապիկյանի բոլոր ցուցմունքները գնահատելով իրենց ամբողջության մեջ` հիմնավոր կերպով դատավճռում ամբողջական տեսքով ներկայացրել է նրա ցուցմունքների լրիվ բովանդակությունը: Տուժող Գ.Պապիկյանը հաստատել է դեպքի օրը Ա.Դեմիրճյանի կողմից դանակի ցուցադրմամբ իր նկատմամբ բռնություն գործադրելու, ամբաստանյալ Ա.Սանոյանի կողմից սուր առարկայով ձախ թևատակը ծակելու և իրենից հափշտակություն կատարելու հանգամանքները: Ըստ որում, նշել է նաև, որ Ա.Սանոյանի ծակոցի հետևանքով հագուստը չի վնասվել, մարմնական վնասվածք չի ստացել: Կատարվածի մասին պատմել է մորը: Ամբաստանյալ Ա.Դեմիրճյանին բռնելու պահին` նրա հագին եղել է իր բաճկոնը:
Ամբաստանյալներն ընդունել են ամբաստանյալ Ա.Դեմիրճյանի կողմից բռնություն գործադրելով տուժող Գ.Պապիկյանից դատավճռում նշված իրերը վերցնելու հանգամքները: Ա.Դեմիրճյանն ընդունել է, որ հայտնաբերելու պահին հագին եղել է տուժող Գ.Պապիկյանի բաճկոնը, որը ներկայացրել է: Իսկ տուժող Գ.Պապիկյանը պնդել է, որ այդ իրերն ու դրամը իրենից վերցրել են ամբաստանյալները` բռնություն գործադրելու արդյունքում: Վերաքննիչ բողոքում ամբաստանյալ Ա.Դեմիրճյանը հոգնակի նշել է, որ տուժողի իրերն ու գումարը վերցրել են, զգուշացրել են, ինչը վկայում է նրանց կողմից համատեղ գործելու դիտավորության մասին: Փաստորեն, ամբաստանյալները չեն ժխտել տուժող Գ.Պապիկյանից իրերը վերցնելու փաստը:
Առաջին ատյանի դատարանը գնահատական է տվել նաև ոմն Աբոյի մասին պաշտպանական կողմի բերած պատճառաբանություններին և հանգել է հիմնավոր հետևության, որ դա ամբաստանյալների հորինվածքն է: Ոմն Աբոյի մասին ամբաստանյալները հայտնել են անորոշ, խուսափողական տեղեկություններ, դա այն դեպքում, երբ ըստ ամբաստանյալների` տուժող Գ.Պապիկյանի մոտ հանդես են եկել որպես իրենց մտերիմ Աբոյի շահերի պաշտպաններ`տուժողից իրեր ու գումար են վերցրել` պարտավորեցնելով, որ նա հատուցի Աբոյի պարտքերը: Հատկանշանական է, որ տուժողի իրերը վերցնելուց հետո ամբաստանյալները չեն մատնանշել, թե երբ, ինչ պայմաններչում էր իրենց պահանջները բավարարելու տուժողը:
Վերոհիշյալը Վերաքննիչ դատարանին բերում է համոզման, որ տուժող Գ.Պապիկյանի կողմից այլ անձից գումար վերցնելու մասին ամբաստանյալների պատճառաբանությունները հիմնազուրկ են: Դրանով նպատակ են հետապնդում խուսափել քրեական պատասխանատվությունից:
Տուժող Գ.Պապիկյանի ցուցմունքները` վերջինիս պատմածի հիման վրա հաստատել է նաև մայրը` վկա Թ.Պապիկյանը: Իսկ այն, որ տուժող Գ.Պապիկյանը մորը չէր պատմի ուրիշից գումարը փախցնելու մասին` բողոքաբերի ոչնչով չհիմնավորված ենթադրությունն է:
Հիմնավորված չէ նաև` տուժողի մարմնական վնասվածքների տեղակայման համապատասխանության մասին պաշտպանի վերաքննիչ բողոքի պատճառաբանությունը: Դատաբժշկական փորձաքննության եզրակացությամբ հաստատված է համարվել տուժողի մոտ մարմնական վնասվածքների առկայությունը, դրանք պատշաճ ներկայացվել և գահատվել են: Իսկ տուժող Գ.Պապիկյանի մարմնի և հագուստի վրա վնասվածքների բացակայությունը, ծակող առարկան չհայտնաբերելը չեն կարող հիմք հանդիսանալ կասկածի տակ դնելու տուժող Գ.Պապիկյանի այդ առթիվ տված ցուցմունքները:
Դեպքից մի քանի օր հետո ամբաստանյալ Ա.Դեմիրճյանի հագած` տուժողի բաճկոնի վրա ցեխի հետքեր չհայտնաբերվելը ևս հիմք չէ` հետևություն անելու, որ տուժող Գ.Պապիկյանի նկատմամբ բռնություն չի գործադրվել: Չի բացառվում` տուժողի բաճկոնը հագնելուց առաջ ամբաստանյալ Ա.Դեմիրճյանի կողմից մաքրած լինելու հանգամանքը:
Վերոնշյալը Վերաքննիչ դատարանին բերում է համոզման, որ քննարկվող դատավճռում տուժող Գ.Պապիկյանի ցուցմունքները ներկայացվել են լրիվ, ամբողջական և համապատասխանում են իրականությանը, իսկ ամբաստանյալների ցուցմունքները հիմնավոր կերպով անարժանահավատ է համարվել:
32. Առաջին ատյանի դատարանը հետազոտել է նաև ամբաստանյալ Ա.Դեմիրճյանի նախաքննական ցուցմունքը, որտեղ նա ընդունել է դանակով տուժող Ա.Կոստանյանի նկատմամբ ավազակային հարձակում կատարելու փաստը: Վերոհիշյալը հետևողականորեն հաստատել է նաև տուժող Ս.Կոստանյանը:
Վերաքննիչ դատարանը համակցության մեջ գնահատելով քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցները` արժանահավատ է համարում ամբաստանյալ Ա.Դեմիրճյանի` այդ մասին տված նախաքննական ցուցմունքները և գտնում, որ Ա.Դեմիրճյանի կողմից տուժող Ս.Կոստանյանի նկատմամբ ավազակային հարձակում կատարելու մեղադրանքը ևս հաստատված է:
33. Առաջին ատյանի դատարանը հիմնավորված է համարել Ա.Սանոյանի կողմից խարդախությամբ Ն.Բալայանցի զարդերը հափշտակելու մեղադրանքը:
Ամբաստանյալ Ա.Սանոյանը վերաքննիչ բողոքում հայտնել է, որ համաձայն է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով իրեն մեղսագրված հանցանքի հետ և իրեն լիովին մեղավոր է ճանաչում: Ինչն էլ Վերաքննիչ դատարանին բերում է համոզման, որ Ա.Սանոյանը ընդունել է իրեն մեղսագրված հանցանքը և այն չի վիճարկել: Չնայած դրան, պաշտպանը վիճարկել է այդ մեղարդանքը
Գործի նյութերց երևում է, որ Դիանա Դանիևսկայան և Նաիրա Բալայանցը նույն անձնավորությունն են: /Տես` Ն.Բալայանցի ցուցմունքները/: Այդ հանգամանքը չի վիճարկել նաև ամբաստանյալ Ա.Սանոյանը: Այդ հարցը` պաշտպանի վերաքննիչ բողոքում բարձրացնելը Վերաքննիչ դատարանը համարում է անհարկի:
Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Ն.Բալայանցից ցուցմունք վերցնելիս չեն խախտվել քրեադատավարական նորմերի պահանջները:

Դեռևս մինչև դատաապրանքագիտական փորձաքննություն նշանակելը` հաղորդումն ընդունելու մասին արձանագրության և բացատրությունների մեջ տուժող Ն.Բալայանցը նկարագրել է իրենից` 2010 թվականի օգոստոսի 03-ին ամբաստանյալ Ա.Սանոյանի կողմից խարդախությամբ վերցրած զարդերը, նկարագրել դրանք` նշելով քաշն ու արժեքը: Իսկ ամբաստանյալ Ա.Սանոյանի վերցված զարդերն իրեն ներկայացնելուց հետո հայտնել է, որ շուրջ 8 ամիս հետո իրեն ներկայացված զարդերն իրենը չեն: Մինչդեռ, դատաապրանքագիտական փորձաքննությունը նշանակվել է դրանից հետո և կատարվել` 2011 թվականի մայիսի 25-ին: Հետևաբար, փորձաքննության եզրակացությանը ծանոթացնելուց հետո` քննիչի կողմից Ն.Բալայանցից հարմարեցված և ուղղորդված ցուցմունքներ վերցնելու մասին պաշտպանի վերաքննիչ բողոքում բերած պատճառաբանություններն իրականությանը չեն համապատասխանում:
Նման պայմաններում Վերաքննիչ դատարանն անհիմն է համարում պաշտպանի վերաքննիչ բողոքի պատճառաբանությունը, որ ամբաստանյալ Ա.Սանոյանին մեղսագրված այդ արարքը ապացուցված չէ և այն պետք է վերաորակել` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 1-ին մասով: Վերաքննիչ բողոքի` այս առթիվ բերած փաստարկները ենթադրություններ են, գործի տվյալներից չեն բխում:
Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ Ա.Սանոյանն օգտվելով իր դատավարական իրավունքից` դեպքից շուրջ 8 ամիս հետո տվել է ոչ արժանահավատ ցուցմունքներ` հայտնելով, որ տուժողն իրեն տվել է հասարակ մետաղից պատրաստված զարդեր:
Պաշտպանի վերաքննիչ բողոքում նշած մյուս հանգամանքները Ա.Սանոյանին վերոհիշյալ դրվագով առաջադրված մեղադրանքի հետ կապ չունեն:
Դատավճռով հիմնավորվել է, Վերաքննիչ դատարանը ևս հաստատված է համարում, որ Ա.Սանոյանը կատարել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետերով նախատեսված հանցագործություն: Ա.Սանոյանը խարդախությամբ հափշտակել է տուժող Ն.Բալայանցի խոշոր չափերով գույքը:
34. Սույն որոշման մեջ նշված և Առաջին ատյանի դատարանի կողմից քրեական գործի քննությամբ ձեռք բերված և հետազոտված ապացույցները բավարար են ամբաստանյալներ Ա.Դեմիրճյանին և Ա.Սանոյանին մեղսագրված արարքները հաստատված համարելու համար, հետևաբար` Ա.Դեմիրճյանին մեղսագրված` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով ու 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով, իսկ Ա.Սանոյանին` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով նախատեսված արարքներում անմեղ ճանաչելու` ամբաստանյալների և պաշտպան Գ.Մալխասյանի վերաքննիչ բողոքների պահանջները բավարարվել չեն կարող:
35. Որոշման 28-րդ կետում նշված հոդվածների բովանդակային վերլուծությունից և սույն քրեական գործի նյութերի ուսումնասիրությունից ակնհայտ է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով ու 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով մեղադրվող ամբաստանյալ Ա.Դեմիրճյանի և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով ու 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով մեղադրվող ամբաստանյալ Ա.Սանոյանի նկատմամբ պատժի տեսակն ու չափը որոշելիս Առաջին ատյանի դատարանը ղեկավարվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով սահմանված պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով, ըստ էության բազմակողմանի ստուգման ու օբյեկտիվ գնահատության է ենթարկել վերաքննիչ բողոքներում մատնանշված բոլոր հանգամանքները, այդ թվում նրանց կատարած հանցագործությունների բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության բարձր աստիճանը, նրանցից յուրաքանչյուրի կատարած գործողությունների ծավալը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, պատասխանատըվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքներն ու նրանց անձը բնութագրող տվյալները, որպես ամբաստանյալների պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանք` կատարած հանցանքները մասնակիորեն խոստովանելը, որպես նրանց պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանք` նրանց կողմից հանցանք կատարելու առանձնապես վտանգավոր ռեցիդիվը` վերջիններիս նկատմամբ նշանակել է արդարացի պատիժներ և գտել է, որ այն պետք է կրեն:
Առաջին ատյանի դատարանի դատավճռով` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով ու 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով մեղադրվող ամբաստանյալ Ա.Դեմիրճյանի և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով ու 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով մեղադրվող ամբաստանյալ Ա.Սանոյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը համապատասխանում է նրանց կատարած հանցանքների ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, նրանց անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար է նրանց ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար և կարող է ապահովել պատժի նպատակները` վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:
36. Վերաքննիչ դատարանը ևս գտնում է, որ Ա.Դեմիրճյանը և Ա.Սանոյանը ենթակա են պատժի իրենց կատարած հանցանքների համար` Առաջին ատյանի դատարանի կողմից նշանակված պատիժը համաչափ է նրանց կատարած արարքների ծանրությանը և անձնավորությանը, նրանք պետք է կրեն նշանակված ազատազրկման ձևով պատիժը, որով ապահովվում է սոցիալական արդարության արդյունավետ իրականացումը:
Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ վերաքննիչ բողոքներում նշված` մյուս հանգամանքները ևս չեն կարող ամբաստանյալների նկատմամբ նշանակված պատիժները մեղմացնելու հիմք հանդիսանալ:
37. Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ չի կարող բավարարվել նաև Ա.Սանոյանի պաշտպան Գ.Մալխասյանի բողոքի պահանջը` կապված Ա.Սանոյանի նկատմամբ համաներում կիրառելու հետ: Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ <<ՀՀ անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին>> ՀՀ ԱԺ 26.05.2011 թ. որոշման 9-րդ կետի 5-րդ, 7-րդ և 8-րդ ենթակետերից բխում է, որ համաներում չի կիրառվում հանցագործությունների առանձնապես վտանգավոր ռեցիդիվի դեպքում, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի վրա, մի քանի հանցագործություն կատարած անձանց նկատմամբ, եթե այդ հանցագործություններից թեկուզ մեկի համար սույն որոշմամբ համաներում չի կիրառվում: Վերաքննիչ դատարանի կողմից ամբաստանյալին մեղսագրված և Առաջին ատյանի դատարանի կողմից հաստատված համարված արարքները Վերաքննիչ դատարանի կողմից հիմնավոր, օրինական համարելու պայմաններում, Ա.Սանոյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասով համաներման ակտը կիրառվել չի կարող:
Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ բավարարվել չի կարող դատավճիռը բեկանելու և Առաջին ատյանի դատարան` նոր քննության ուղարկելու մասին վերաքննիչ բողոքի պահանջը` նկատի ունենալով, որ բացակայում են դրա հիմքերը, ելոնելով սույն որոշման մեջ բերված հիմնավորումներից:
38. Այսպիսով, ամբաստանյալներ Ա.Դեմիրճյանի, Ա.Սանոյանի և վերջինիս պաշտպան Գ.Մալխասյանի վերաքննիչ բողոքները, որով գտնում են, որ դատարանը խախտել է ՀՀ քրեական և քրեական դատավարության օրենսգրքերի դրույթների պահանջները, ինչն ազդել է գործի ելքի վրա` հիմնավոր չէ և վերաքննիչ բողոքները պետք է մերժել, իսկ Անդրանիկ Եղիայի Դեմիրճյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով ու 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով, Արթուր Կառլենի Սանոյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով ու 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով Առաջին ատյանի դատարանի 2012 թվականի հոկտեմբերի 01-ի դատավճիռը` թողնել օրինական ուժի մեջ:

Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-րդ հոդվածով, 394-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետով, 402-րդ, 404-րդ հոդվածներով, 412-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 418-րդ հոդվածով Վերաքննիչ դատարանը
ՈՐՈՇԵՑ
1. Անդրանիկ Եղիայի Դեմիրճյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով ու 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով, Արթուր Կառլենի Սանոյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով ու 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2012 թվականի հոկտեմբերի 01-ի դատավճիռը թողնել օրինական ուժի մեջ, իսկ ամբաստանյալներ Ա.Դեմիրճյանի, Ա.Սանոյանի և վերջինիս պաշտպան Գ.Մալխասյանի վերաքննիչ բողոքները` մերժել:
2. Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Գ.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ

ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ե.ԴԱՐԲԻՆՅԱՆ

Ս.ՉԻՉՈՅԱՆ