Գործ թիվ ԵԿԴ 0137/01


ԴԱՏԱՎՃԻՌ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը հետևյալ կազմով.

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ՝ Գ. Ավետիսյան
ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ՝ Հ.Հովհաննիսյանի
Ա.Պողոսյանի
Ռ.Աբրահամյանի

ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ՝
ՄԵՂԱԴՐՈՂ՝ Ս.Հարությունյանի
ՊԱՇՏՊԱՆ` Ռ.Սաֆարյանի
ՏՈՒԺՈՂ` Հ.Նազարյանի
ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼ Ա.Հովհաննիսյանի
ՕՐԻՆԱԿԱՆ ՆԵՐԿԱՅԱՑՈՒՑԻՉ` Ա.Հովհաննիսյանի

2011թ. հոկտեմբերի 5-ին, դռնբաց դատական նիստում, դատարանում, քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Ազատ Արթուրի Հովհաննիսյանի` ծնված 1993թ. օգոստոսի 22-ին,
Երևանում, ՀՀ քա¬¬ղա¬քացի, ազգությամբ` հայ, թերի միջնակարգ կրթությամբ, գտնվել է երկու ծնողների խնամքի տակ, ընտանիքի 6 երեխաներից ավագն է, ամուրի, խնամքին` ոչ ոք, նախկինում դատված` Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2011թ. մարտի 12-ի դատավճռով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով դատապարտվել է ազատազրկման` 2 տարի ժամկետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չի կիրառվել, սահմանվել է փորձաշրջան մեկ տարի ժամկետով, դատվածությունը չմարված, չի աշխատում, հաշվառված և բնակվել է Երևանի Նոր-Արեշ 25-րդ շենքի թիվ 48 բնակարանում, կալանքի տակ է 2011թ. մայիսի 3-ից, մեղադրվում է Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով։ Առաջադրված մեղադրանքում Ազատ Արթուրի Հովհաննիսյանն իրեն մեղավոր չճանաչեց։


Թիվ 13125311 քրեական գործը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով հարուցվել է 2011 թվականի մայիսի 3-ին` ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոնականի քննչական բաժնի կողմից։
Դատաքննությամբ և գործի տվյալներով դատարանը ապացուցված համարեց հետևյալը.
Ամբաստանյալ Ազատ Արթուրի Հովհաննիսյանը 2011թ. մարտի 12-ին Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների դատարանի կողմից` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով դատապարտվել է ազատազրկման 2 տարի ժամկետով, նրա նկատմամբ կիրառվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածը` ազտազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չի կիրառվել, սահմանվել է փորձաշրջան մեկ տարի ժամկետով։ Փորձաշրջանի ընթացքում` 2011թ. մայիսի 1-ին ժամը 23։30-ին Երևանի Մ. Խորենացի և Վ. Սարգսյան փողոցների խաչմերուկում` մանկական զբոսայգու մուտքի մոտ, մոտեցել է նախկինում իրեն անծանոթ Հովհաննես Նազարյանին` զանգահարելու և վերադարձնելու պատրվակով վերցրել նրա` 36.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ «Նոկիա 6233» մոդելի, 352915022479510 գործարանային համարի, 093-70-20-63 հեռախոսաքարտով բջջային հեռախոսը, սակայն մի քանի քայլ հեռանալուց հետո դիմել է փախուստի` բացահայտ հափշտակելով բջջային հեռախոսը` Հ. Նազարյանին պատճառելով զգալի չափերի գույքային վնաս։
Վերոհիշյալ արարքը կատարելու համար ամբաստանյալ Ազատ Արթուրի Հովհաննիսյանին մեղադրանք է առաջադրվել Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով։

Առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Ազատ Արթուրի Հովհաննիսյանն իրեն մեղավոր չճանաչեց և ցուցմունք տվեց, որ 2011թ. մայիսի 1-ին, ցերեկը ինքը, Զավեն և Գուրգեն Բաղդասարյանները երեկոյան ժամը 23.00-ի սահմաններում տեսել են տուժողին, ով իրենցից ժամ է հարցրել, պատասխանել են։ Տուժողը քիչ հեռվից կանչել է իրեն և ասել, որ միասին գնան մի տեղ հանգստանան։ Մոտեցել են Զավենը և Գուրգենը։ Տուժողը հարցրել է, թե ուր է իր հեռախոսը։ Ասել է, որ հեռախոսը իրենց մոտ չէ, թող ուրիշ տեղ փնտրի։ Քանի որ ոստիկանությունում ծանոթ է ունեցել, տուժողին ասել է, եթե հեռախոսի փաստաթղթերը բերի, ապա կգտնեն այն։ Պայմանավորվել են հաջորդ օրը հանդիպել, որ տուժողը հեռախոսի փաստաթղթերը բերի։ Հաջորդ օրը տուժողը եկել է ոստիկանութան աշխատակիցների հետ և իրեն բռնել են։ Իր մոտ հայտնաբերված հեռախոսի քարտն ինչ-որ մեկն է գցել գրպանը, հավանաբար դա արել է տուժողը, քանի որ բաժին տանելիս վերջինս էր իր կողքին նստած։ Ինչ-որ մեկը հեռախոսի պատյանը ևս գցել է վարորդի ոտքերի տակ։ Քանի որ տուժողից գումար է վերցրել իրենց զբաղեցնելու համար, այդ է պատճառը որ տուժողը իրենց է մեղադրում։ Վերջինիս տված 2.000 ՀՀ դրամը Գուրգենն է վերցրել, ոչ թե ինքը։ Տուժողը իրենց երեքին էլ առաջարկել է անառակաբարո գործողություններ։ Բացատրությունն ինքը չի գրել, այն ստորագրելուց առաջ չի կարդացել, բայց ստորագրությունն իրենն է։ Ոստիկանության աշխատակիցները գրել են այն, ինչ ցանկացել են։ Իր մոտ 6.000 ՀՀ դրամ է եղել, դա իր աշխատած գումարն էր, որից 4.000 ՀՀ դրամը պարտք է մարել։ Զավենը այդ 6.000 դրամ գումարը իր մոտ չի տեսել։ Ինքն է Զավենին և Գուրգենին ասել, որ քննիչին հայտնեն, թե ինքը տուժողի /քրեական գործ, էջ 48-50, 65-66, դատական նիստի արձանագրություն/։
Ամբաստանյալ Ազատ Արթուրի Հովհաննիսյանի պատճառաբանություններն անհիմն են, դրանք հերքվում են, իսկ նրան մեղսագրված արարքրը հիմնավորվում է գործի քննությամբ ձեռք բերված և դատաքննության ժամանակ հետազոտված հետևյալ ապացույցներով.

Հենց ամբաստանյալ Ազատ Արթուրի Հովհաննիսյանի 03.05.2011թ. բացատրությամբ այն մասին, որ տուժողի հեռախոսը լավ վիճակում է եղել, որոշել է տիրանալ դրան, վաճառել և գումար ստանալ։ Դրա համար հեռախոսը խնդրել է` իբր զանգելու համար։ Հետո հարմար պահ ընտրելով դիմել է փախուստի, սակայն տուժողը մոտեցել է իրենց և պահանջել հեռախոսը վերադարձնել։ Ինքն առաջարկել է հաջորդ օրը հանդիպել, որպեսզի տուժողը բերի հեռախոսի փաստաթղթերը։ Միաժամանակ պահանջել է գումարը, որը տուժողը խոստացել էր իր հետ լինելու համար։ Վերջինս ասել է, որ իր մոտ մանր գումար չկա և առաջարկել է գնալ մոտակա խանութ և մանրել։ Հաջորդ օրն ինքը հեռախոսը վաճառել է Սարյան փողոցի փոստատանը գտնվող հեռախոսի կրպակներից մեկում։ Հեռախոսի համար նախապես պայմանավորվել էր ստանալ 10.000 ՀՀ դրամ, իսկ փաստաթղթերը բերելուց հետո ևս 4.000 ՀՀ դրամ։ Հեռախոսը ունեցել է նաև կաշվե պատյան, որը տվել է Զավենին, իսկ հեռախոսաքարտը պահել է իր մոտ։ /Քրեական գործ էջ 13-14, դատական նիստի արձանագրություն/։
Դատարանը արժանահավատ է համարում Ազատ Հովհաննիսյանի 03.05.2011թ. բացատրությունը, ինչը բխում է գործով ձեռք բերված մյուս փաստական հանգամանքներից։ Նրա այն պատճառաբանությունը, որ նախաքննության ընթացքում քննիչի կողմից իր բացատրությունը ձեռք է բերվել քննությանը խորթ մեթոդներ կիրառելու արդյունքում, չի համապատասխանում իրականությանը, վերջին հանգամանքը հիմնավորող փաստարկ դատարանին չներկայացվեց։ Տուժողի հասցեին արատավորող տեղեկություններ հաղորդելով` Ազատ Հովհաննիսյանը ցանկանում է խուսափել քրեական պատասխանատվությունից։ Դատարանը գտնում է նաև, որ ամբաստանյալ Ազատ Հովհաննիսյանը տուժողից հեռախոսի փաստաթղթերը դեպքի հաջորդ օրը պահանջել է` դրանք ևս հափշտակելու, վաճառողին փոխանցելու և գումարի տարբերությունը ստանալու նպատակով։

Տուժող Հովհաննես Նազարյանի ցուցմունքներով, այդ թվում նաև ամբաստանյալ Ազատ Հովհաննիսյանի հետ առերես հարցաքննությամբ, այն մասին, որ հանդիպման պայմանավորվածություն ունենալով քաղաքապետարանի մոտ, 2011թ. մայիսի 1-ին ժամը 23։30-ի սահմաններում Խորենացի և Վ. Սարգսյան փողոցների խաչմերուկին հարակից մանկական այգու մուտքի դիմացով անցնելիս իրեն է մոտեցել Ազատ Հովհաննիսյանը և խնդրել զանգահարել իր բջջային հեռախոսից։ Նրան է տվել իր «Նոկիա 6233» մոդելի 093-70-20-63 հեռախոսաքարտով բջջային հեռախոսը։ Ա. Հովհաննիսյանը վերցնելով այն, մի քանի քայլ այն կողմ է գնացել` հանկարծակի դիմելով փախուստի։ Նրա հետևից վազել է, սակայն Ա. Հովհաննիսյանը չի կանգնել և մտել է հարակից կիսակառույց շենքը ու իր տեսադաշտից կորել։ Սպասել է նշված շենքի մուտքի մոտ, որպեսզի Ա. Հովհաննիսյանի դուրս գալուն պես բռնի նրան։ Մոտ 20 րոպե անց Ազատը երկու այլ երիտասարդ տղաների հետ եկել են դեպի շենքի կողմը։ Մոտեցել է նրանց ու բռնելով Ա. Հովհաննիսյանի ձեռքից` պահանջել է վերադարձնել իր հեռախոսը։ Ազատն ասել է, թե իբր կիսակառույց շենք մտնելիս գցել է և առաջարկել է միասին գնալ այնտեղ և փնտրել։ Չորսով մտել են կիսակառույց շենք։ Սկսել են փնտրել, բայց հեռախոսը չեն գտել։ Իմանալով, որ հեռախոսի փաստաթղթերն ունի, Ազատն առաջարկել է հաջորդ օրը ժամը 22։00-ի սահմաններում նույն վայրում հանդիպել, որպեսզի հեռախոսը վերադարձնի։ Դրանից հետո բաժանվել են։ Նախքան բաժանվելը Ազատը պահանջել է նաև 2.000 ՀՀ դրամ գումար, որը տվել է հաջորդ օրը հանդիպմանը գալու համար։ Ազատի կողմից իր` «Նոկիա 6233» տեսակի բջջային հեռախոսը` 093-70-20-63 հեռախոսաքարտով հափշտակելու հետևանքով իրեն պատճառվել է 36.000 ՀՀ դրամի գույքային վնաս, ինչպես նաև վերցրել է 2.000 ՀՀ դրամ գումար։ Ամբաստանյալն իրենից 1.000 ՀՀ դրամ է ուզել` իրեն զբաղեցնելու համար։ Ինքը համաձայել է` խանութ է մտել, որպեսզի խանութի տեսախցիկները նկարեն նրանց։ 1.000 ՀՀ դրամը տվել է ամբաստանյալին։ Ինքն ամբաստանյալի հետ անառակաբարո գործողություններ չի կատարել։ /քրեական գործ, էջ 11-12, 28-30, 43-45, 107, դատական նիստի արձանագրություն/։

Վկա Գուրգեն Բաղդասարյանը ցուցմունք տվեց այն մասին, որ եղբոր` Զավեն Բաղդասարյանի հետ 2011թ. մայիսի 1-ին ժամը 22։00-ի սահմաններում գնացել են մանկական այգի և հանդիպել Ազատ Հովհաննիսյանին։ Ժամը 01։00-ի սահմաններում այգում Ազատին է մոտեցել տուժողը և առաջարկել առանձնանալ։ Առանձնացել են և մի քանի րոպե անց Ազատը վերադարձել և հայտնել է, որ ինքը այդ տղամարդու հետ գնում է և քիչ հետո կվերադառնա։ Նրա հետ գնացել են դեպի Խորենացի փողոցի մյուս կողմում գտնվող կիսակառույց շենքը, իսկ ինքը եղբոր հետ մնացել է այգում։ 20 րոպե անց Ազատը վերադարձել և ասել է, որ այդ տղամարդը իրենց էլ է կանչում։ Միասին գնացել են դեպի Զաքյան փողոցի կողմը, որտեղ մոտեցել է այդ տղամարդը և հարցրել, թե որտեղ է իր հեռախոսը։ Ազատը պատասխանել է, որ հեռախոսն իր մոտ չէ, սակայն տղամարդն ասել է, որ իրենց հանդիպումից հետո է իր հեռախոսը անհետացել։ Ազատն ասել է, որ հնարավոր է վայր ընկած լինի գրպանից և միասին գնացել են կիսակառույց շենք` հեռախոսը փնտրելու։ Չի հիշում տուժողի հեռախոսը կիսակառույցում փնտրելու ժամանակ Ազատն իրենց ականջին ասել է, որ հեռախոսն իր մոտ է, թե ոչ։ Ինքն Ազատի մոտ բացի նրա հեռախոսից այլ հեռախոս չի տեսել։ Չի հիշում Ազատն իրեն ասել է հեռախոսը վաճառելու մասին, թե ոչ։ Ազատի մոտ սև պատյանով հեռախոս չի տեսել։ /քրեական գործ, էջ 41-42, դատական նիստի արձանագրություն/
Վկա Գուրգեն Բաղդասարյանը բացատրություն և ցուցմունքներ է տվել, որ երբ տուժողը մոտեցել է իրենց և ասել, որ հեռախոսը վերադարձնեն, Ազատն իրեն ու եղբորը ցածրաձայն ասել է, որ հեռախոսը ինքն է վերցրել։ Ինքն Ազատի մոտ տեսել է այդ հեռախոսը։ Հեռախոսի պատյանը Ազատը տվել է եղբորը` Զավենին, նա էլ իրեն, որ պահի։ Հաջորդ օրը Ա.Հովհաննիսյանն իրեն հայտնել է, որ հեռախոսը վաճառել է, սակայն տեղյակ չէ, թե ինչքան գումարով և որտեղ։ Ազատն այդ տղամարդուն ասել է, որ եթե հեռախոսի տուփն ունի, կարող են հաջորդ օրը նույն վայրում հանդիպել և դիմել ոստիկանությանը, որ գտնեն հեռախոսը։ Հաջորդ օրը ժամը 23։00-ի սահմաններում պայմանավորվածության համաձայն նույն վայրում` այգու մոտ, հանդիպել են տուժողին։ Իրենց է մոտեցել քաղաքացիական հագուստով մի տղամարդ և ներկայանալով որպես ոստիկանության աշխատակից` իրենց տարել է ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին։ Հեռախոսի պատյանը եղբոր մոտ է գտնվել, վերջինս էլ փոխանցել էր իրեն, որ պահի։ /Քրեական գործ, էջ 17-18, 41-42, դատական նիստի արձանագրություն/։
Դատարանը արժանահավատ է համարում նախախաքննության ժամանակ Գուրգեն Բաղդասարյանի տված ցուցմունքները և բացատրությունը, ինչը բխում է գործով ձեռք բերված մյուս փաստական հանգամանքներից։ Դատարանում փոխելով նախաքննության ժամանակ տված ցուցմունքը, նա ցանկացել է հովանավորության տակ վերցնել ընկերոջը` ամբաստանյալ Ազատ Հովհաննիսյանին։

Վկա Զավեն Բաղդասարյանը դատարանում ցուցմունք տվեց, այն մասին, որ չգիտի, թե տուժողի հեռախոսը որտեղից է հայտնվել իրենց մոտ։ Ազատն իրեն չի ասել, որ տուժողի հեռախոսը Սարյանի փողոցում գտնվող փոստի մոտ 6.000 դրամով վաճառել է։, Ինքը քննիչին չի հայտնել, որ Ազատի մոտ 6.000 դրամ է տեսել։ Ազատի մոտ 2.000 դրամ է տեսել։ Իմացել է, որ այդ հեռախոսն Ազատինն է։ Չի իմացել, թե տուժողի հեռախոսն ինչ տեսակի է։ Ազատն իրեն «Մոտոռոլա» տեսակի հեռախոս է տվել զանգելու համար, ոչ թե «Նոկիա»։ Տուժողը իր աչքի առաջ է Ազատին տվել 2.000 ՀՀ դրամը։ Ազատն իրեն ասել է, որ քննիչին ասի, որ հեռախոսը իր մոտ է, որպեսզի իրեն թողնեն գնա տուն։ Հենց այդ պատճառով էլ նման ցուցմունք է տվել։
Վկա Զավեն Բաղդասարյանի նախաքննության ժամանակ ցուցմունք է տվել, իսկ 03.05.2011թ. բացատրություն այն մասին, որ եղբոր` Գուրգեն Բաղդասարյանի հետ 2011թ. մայիսի 1-ին ժամը 22։00-ի սահմաններում գնացել են կոմայգի Ազատ Հովհաննիսյանին հանդիպելու։ Ժամը 24։00-ի սահմաններում այգում Ազատին է մոտեցել տուժողը և առաջարկել առանձնանալ։ Քիչ անց Ազատը վերադարձել և ասել է, որ սպասեն, մինչև վերադառնա ու դարձյալ այդ տղամարդու հետ հեռացել է։ Մոտ 20 րոպե անց Ազատը վերադարձել է և ասել, որ այդ տղամարդը իրեն և եղբորն էլ է կանչում։ Միասին գնացել են այգու հարակից կիսակառույց շինության կողմը, որտեղ տուժողը հանկարծակի հայտնվել է իրենց մոտ և բռնելով Ազատի ձեռքից` պահանջել իր հեռախոսը։ Ազատը պատասխանել է, որ նա շփոթել է, իր մոտ հեռախոս չկա։ Սակայն երբ այդ տղամարդը կրկին պահանջել է հեռախոսը, ասելով, թե նա է տարել, Ազատն առաջարկել է մտնել կիսակառույց շենք և այնտեղ փնտրել հեռախոսը։ Մտել են շենք, որտեղ մութ լինելու պատճառով ինքն ու այդ տղամարդը միասին, իսկ Ազատն ու Գուրգենը իրար հետ սկսել են փնտրել հեռախոսը, սակայն չեն գտել։ Դուրս են եկել շենքից։ Ազատն այդ տղամարդուն հարցրել է, թե հեռախոսի փաստաթղթեր ունի։ Լսելով դրական պատասխան, պայմանավորվել են հաջորդ օրը ժամը 22։00-ի սահմաններում հանդիպել նույն վայրում և դիմել ոստիկանությանը` հեռախոսը գտնելու համար։ Ազատն այդ տղամարդուն հարցրել է, թե ինչ է խոստացել, նա էլ պատասխանել է, որ գումար։ Ազատը պահանջել է տալ, որից հետո Ազատի և եղբոր հետ այդ տղամարդը գնացել են խանութ գումար մանրելու, իսկ ինքը մնացել է այգում։ Քիչ անց Ազատն ու եղբայրը վերադարձել են առանց տուժողի։ Այդ օրը Ազատն իրեն է տվել բջջային հեռախոսի պատյանը։ Հաջորդ օրը` մայիսի 2-ին ինքն իր հեռախոսաքարտը դրել է Ազատի մոտ եղած այդ տղամարդու հեռախոսի մեջ և զանգահարել։ Ազատն այդ օրը իրեն ասել է, որ այդ հեռախոսը 6.000 ՀՀ դրամով վաճառել է Սարյանի փողոցի վրա գտնվող Կենտրոնական փոստի խանութներից մեկում։ Ինքն Ազատի մոտ տեսել է այդ 6.000 ՀՀ դրամը։ Հաջորդ օրը, ժամը 21։00-ի սահմաններում Ազատի հետ գնացել են պայմանավորված վայր` այգու մոտ, հանդիպել այդ տղամարդուն։ Ազատը նրան հարցրել է, թե բերել է հեռախոսի փաստաթղթերը, թե ոչ, ով ասել է, որ չի բերել։ Ազատը պատասխանել է, որ եթե չի բերել հեռախոսը չի ստանա։ Այդ պահին իրենց է մոտեցել քաղաքացիական հագուստով մի տղամարդ և ներկայանալով ոստիկանության աշխատակից իրենց տարել է ոստիկանության Կենտրոնական բաժին։/քրեական գործ, էջ 48-50, դատական նիստի արձանագրություն/։
Դատարանը արժանահավատ է համարում նախախաքննության ժամանակ Զավեն Բաղդասարյանի 04.05.2011թ. տված ցուցմունքը և բացատրությունը, ինչը բխում է գործով ձեռք բերված մյուս փաստական հանգամանքներից։ Դատարանում փոխելով նախաքննության ժամանակ տված ցուցմունքը, նա ցանկացել է հովանավորության տակ վերցնել ընկերոջը` ամբաստանյալ Ազատ Հովհաննիսյանին։

Վկա` տուժող Հովհաննես Նազարյանի կնոջ` Ռուզաննա Նազարյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ տուժողը 093-70-20-63 հեռախոսահամարը շահագործել է «Նոկիա» 6233 տեսակի բջջային հեռախոսի մեջ։ 2011թ. մայիսի 2-ին ժամը 03։30-ի սահմաններում տեսնելով, որ Հ. Նազարյանը ուշանում է, զանգահարել է նրա 093-70-20-63 հեռախոսահամարին, սակայն ինչ-որ երիտասարդ տղա է պատասխանել և անբարո արտահայտություններ արել։ Ինքը շփոթված անջատել է։ Մի քանի րոպե անց իր` 055-21-62-82 հեռախոսահամարից դարձյալ զանգահարել է ամուսնու` 093-70-20-63 հեռախոսահամարին և դարձյալ նույն ձայնով երիտասարդ տղան է պատասխանել։ Տուն վերադառնալով Հ. Նազարյանը հայտել է, որ կոմայգու դիմաց մի երիտասարդ տղա խոսելու պատրվակով խնդրել է հեռախոսը և վերցնելով այն` դիմել փախուստի։ Հասկացել է, որ իր զանգերին պատասխանած երիտասարդն է հափշտակել ամուսնու հեռախոսը։ /քրեական գործ, էջ 108-109, դատական նիստի արձանագրություն/։

Ազատ Արթուրի Հովհաննիսյանին մեղսագրված արարքը հիմնավորվել է նաև քրեական գործով իրեղեն ապացույց ճանաչված Ա. Հովհաննիսյանի մոտից հայտնաբերված և առգրավված տուժող Հ. Նազարյանին պատկանող 093-70-20-63 հեռախոսաքարտով, այլ փաստաթուղթ` ապացույց, ճանաչված Ա. Հովհաննիսյանի բացատրության արձանագրությամբ /քրեական գործ, էջ 13-14/, քննչական փորձարարության արձանագրությամբ /քրեական գործ, էջ 55-57/ և վերծանումներով, որտեղից երևում է, որ տուժողի 093.70-20-53 հեռախոսահամարին արձանագրված է եղել 093.21-62-82 վկա Ռ. Նազարյանի կողմից 02.05.2011թ. կատարված հեռախոսազանգերը։ /քրեական գործ, էջ 96-102/։

Դատարանը, վերլուծելով և գնահատելով քրեական գործի նյութերը, ապացուցված է համարում, որ 2011թ. մայիսի 1-ին ժամը 23։30-ի սահմաններում Երևանի Մ. Խորենացի և Վ. Սարգսյան փողոցների խաչմերուկում` մանկական զբոսայգու մուտքի մոտ զանգահարելու և վերադարձնելու պատրվակով ամբաստանյալ Ազատ Հովհաննիսյանը տուժող Հովհաննես Նազարյանից վերցրել է նրա 36.000 ՀՀ դրամ արժողության «Նոկիա 6233» մոդելի, 352915022479510 գործարանային համարի, 093-70-20-63 հեռախոսաքարտով բջջային հեռախոսը և բացահայտ հափշտակել` Հ. Նազարյանին պատճառելով զգալի չափերի գույքային վնաս։
Ամբաստանյալ Ազատ Արթուրի Հովհաննիսյանի կատարած արարքը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասին։
Դատարանը պատիժը սահմանելիս հաշվի է առնում ամբաստանյալ Ա. Հովհաննիսյանի կատարած հանցանքի` կողոպուտի` հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը ու ամբաստանյալ Ա. Հովհաննիսյանի անձնավորությունը։
Դատարանը որպես պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու անձը բնութագրող հանգամանք դիտում է այն, որ ամբաստանյալ Ա. Հովհաննիսյանը հանցանքը կատարել է անչափահաս տարիքում։
Պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չկան։
Կատարած արարքների համար ամբաստանյալ Ա. Հովհաննիսյանը ենթակա է պատժի` ազատազրկման ձևով։

Իրեղեն ապացույց ճանաչված տուժող Հ. Նազարյանին պատկանող 093-70-20-63 հեռախոսաքարտը բջջային հեռախոսի պատյանը պետք է վերադարձնել տուժող Հ. Նազարյանին։
Դատարանը գտավ, որ ամբաստանյալ Ազատ Արթուրի Հովհաննիսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց կալանավորումը պետք է թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Դատարանը գտավ, որ պետք է վերացնել Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2011թ. մարտի 12-ի դատավճռով Ազատ Արթուրի Հովհաննիսյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելը և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67-րդ հոդվածի հիմունքներով նշանակված պատժին պետք է մասնակիորեն գումարել նախորդ դատավճռով նշանակված պատիժը։
Դատարանը գտավ, որ պետք է տուժող Հ. Նազարյանի քաղաքացիական հայցը թողնել առանց քննության` հայցադիմում ներկայացրած չլինելու պատճառով` տուժողին իրավունք վերապահելով ՀՀ քաղաքացիական դատավարության կարգով դիմելու դատարան։
Ղեկավարվելով Հայաստանի Հանրապետության քրեական դատավարության օրենսգրքի 357-360-րդ, 364-365-րդ, 369-372-րդ հոդվածներով՝ դատարանը

Վ Ճ Ռ Ե Ց

Ամբաստանյալ Ազատ Արթուրի Հովհաննիսյանին մեղավոր ճանաչել Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով և դատապարտել ազատազրկման` մեկ տարի ժամկետով։
Վերացնել Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2011թ. մարտի 12-ի դատավճռով Ազատ Արթուրի Հովհաննիսյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելը և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67-րդ հոդվածի հիմունքներով սույն դատավճռով նշանակված պատժին մասնակիորեն գումարել նախորդ դատավճռով նշանակված պատժից մեկ տարի վեց ամիս ժամկետով ազատազրկում պատիժը ու Ազատ Արթուրի Հովհաննիսյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ սահմանել ազատազրկում` երկու տարի վեց ամիս ժամկետով։
Ամբաստանյալ Ազատ Արթուրի Հովհաննիսյանը պատիժը կրելու է ՀՀ արդարադատության նախարարության համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում։
Ամբաստանյալ Ազատ Արթուրի Հովհաննիսյանի պատիժը կրելու սկիզբը հաշվել 2011թ. մայիսի 3-ից։
Ամբաստանյալ Ազատ Արթուրի Հովհաննիսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց կալանավորումը թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Իրեղեն ապացույց ճանաչված տուժող Հ. Նազարյանին պատկանող 093-70-20-63 հեռախոսաքարտը և բջջային հեռախոսի պատյանը վերադարձնել տուժող Հ. Նազարյանին։
Տուժող Հ. Նազարյանի քաղաքացիական հայցը թողնել առանց քննության` հայցադիմում ներկայացրած չլինելու պատճառով` տուժողին իրավունք վերապահելով ՀՀ քաղաքացիական դատավարության կարգով դիմելու դատարան։
Դատավճիռը հրապարակման օրվանից մեկամսյա ժամկետում կարող է բողոքարկվել Հայաստանի Հանրապետության վերաքննիչ քրեական դատարան։

ԴԱՏԱՎՈՐ՝ Գ.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ