ԳՈՐԾ Հ. ԵԿԴ/0127/01/11
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՔՐԵԱԿԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ԴԱՏԱՐԱՆ
Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

06 դեկտեմբերի 2011թ. ք. Երևան
ՀՀ քրեական վերաքննիչ դատարանը /այսուհետ` վերաքննիչ դատարան/
հետևյալ կազմով

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ս.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ա.ԽԱՉԱՏՐՅԱՆ
Ա.ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆ
ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Մ.ՄԱՀՏԵՍՅԱՆ
ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ
ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Ս.ՀԱՐՈՒԹՅՈՒՆՅԱՆ
ՊԱՇՏՊԱՆ` Ա.ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆ

Դռնբաց դատական նիստում պաշտպան Ա.Հովհաննիսյանի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա քննության առավ քրեական գործն ըստ մեղադրանքի` Վահագն Սահակի Քեշիշյանի,
ծնված 1978թ. հունիսի 14-ին Աբովյան քաղաքում, հայ, Հայաստանի Հանրապետության քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, վատառողջ, ամուսնալուծված, խնամքին մինչև տասնչորս տարեկան երկու երեխա, Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 06.07.2011թ. դատավճռով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով դատապարտվել է ազատազրկման 5 /հինգ/ տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման, ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 01.09.2011թ. որոշմամբ այդ դատավճիռը պատժի մասով փոփոխվել է և Վ.Քեշիշյանի նկատմամբ պատիժ է նշանակվել ազատազրկում 4 /չորս/ տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման, չի աշխատում, մշտական բնակության վայր չունի, փաստացի բնակվել է Երևանի Ավանեսովի անվան փողոցի թիվ 7/2 շենքի թիվ 36 բնակարանում, կալանքի տակ է 12.05.2011թ.-ից:
Մեղադրվել և դատապարտվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով։
Պ Ա Ր Զ Ե Ց
1.Գործի դատավարական նախապատմությունը.
Թիվ 13132510 քրեական գործը ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոնականի քննչական բաժնում հարուցվել է 2010թ. հուլիսի 01-ին, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ, 3-րդ կետերով, 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 2010թ. հունվարից մինչև 2010թ. մարտն ընկած ժամանակահատվածում, Վահագն Քեշիշյանի կողմից, վստահությունը չարաշահելու եղանակով, Սուրեն Հարությունյանից և Շամամ Եղիազարյանից խաբեությամբ խոշոր և առանձնապես խոշոր չափերի գումարներ հափշտակելու դեպքի առթիվ։
Քննիչի 2010թ. սեպտեմբերի 1-ի որոշմամբ, քրեական գործի վարույթը կասեցվել է` մեղադրյալ Վահագն Քեշիշյանի գտնվելու վայրն անհայտ լինելու պատճառաբանությամբ։
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Ա. Մայիլյանի 2010թ. հոկտեմբերի 23-ի որոշմամբ, քրեական գործի վարույթը կասեցնելու մասին քննիչի 01.09.2010թ. որոշումը վերացվել է, քրեական գործն ուղարկվել է ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոնականի քննչական բաժին` նախաքննությունը վերսկսելու և դատավարական գործողություններ կատարելու համար։
Քննիչի 26.10.2010թ. որոշմամբ քրեական գործի վարույթը վերսկսվել է։
Քննիչի 29.10.2010թ. որոշմամբ, հայտարարվել է քրեական գործով մեղադրյալ Վահագն Քեշիշյանի հետախուզումը և քրեական գործի վարույթը կասեցվել է` մինչև Վահագն Քեշիշյանին հայտնաբերելը։
12.05.2011թ. Վահագն Քեշիշյանը հայտնաբերվել և ներկայացվել է ՀՀ ԱՆ «Նուբարաշեն» քրեակատարողական հիմնարկ։
12.05.2011թ. որոշմամբ քրեական գործի վարույթը վերսկսվել է։
Վահագն Սահակի Քեշիշյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով
2011թ. հունիսի 30-ին քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ մուտքագրվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան։
Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը 2011թ. հոկտեմբերի 14-ի դատավճռով ամբաստանյալ Վահագն Սահակի Քեշիշյանին մեղավոր է ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով դատապարտել է ազատազրկման 2 /երկու/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով` ազատազրկման 4 /չորս/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով` գույքի կեսի բռնագրավմամբ, սակայն ոչ ավելի 3.500.000 /երեք միլիոն հինգ հարյուր հազար/ ՀՀ դրամ գումարից։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածով սահմանված` պատիժների մասնակի գումարման սկզբունքի կիրառմամբ, ամբաստանյալ Վահագն Սահակի Քեշիշյանի նկատմամբ պատիժ է նշանակել ազատազրկում 5 /հինգ/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 4-րդ և 6-րդ մասերի կիրառմամբ` նշանակված պատժին մասնակի գումարել է նախորդ` ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 01.09.2011թ. որոշմամբ նշանակված պատժի չկրած մասից` ազատազրկում 1 /մեկ/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով և ամբաստանյալ Վահագն Սահակի Քեշիշյանի նկատմամբ պատիժ է նշանակել ազատազրկում 7 /յոթ/ տարի ժամկետով` գույքի կեսի բռնագրավմամբ, սակայն ոչ ավելի 3.500.000 /երեք միլիոն հինգ հարյուր հազար/ ՀՀ դրամ գումարից, որը պետք է կրի ՀՀ արդարադատության նախարարության համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում` պատժի սկիզբը հաշվել է 2011թ. մայիսի 12-ից։
Խափանման միջոց կալանավորումը թողել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Պաշտպան Ա.Հովհաննիսյանի կողմից բերված վերաքննիչ բողոքը վերաքննիչ դատարանի 18.11.2011թ. որոշմամբ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 377, 381, 385-391 հոդվածներով ընդունվել է վարույթ և գործը նշանակվել է քննության` 2011թ. նոյեմբերի 24-ին:

2.Գործի փաստական հանգամանքները.
Ըստ դատավճռի, <<Վարդան Քեշիշյանը խարդախությամբ, ուրիշի գույքի խոշոր չափերի հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ, 2010թ.-ի հունվար ամսից մինչև 2010թ-ի մարտ ամիսն ընկած ժամանակահատվածում Շենգավիթ վարչական շրջանում հողամաս սեփականաշնորհելու պատրվակով վստահությունը չարաշահելու եղանակով Սուրեն Բաղիշի Հարությունյանից Երևան քաղաքի Կենտրոնի վարչական տարածքում մաս-մաս վերցրել է ընդհանուր 5.500 ԱՄՆ դոլար գումար և խաբեությամբ հափշտակել է դրանք` վերջինիս պատճառելով խոշոր չափերի` 2.090.000 ՀՀ դրամի գույքային վնաս։
Բացի այդ, խարդախությամբ, ուրիշի գույքի առանձնապես խոշոր չափերի հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ, 2010թ.-ի մարտ ամսվա ընթացքում չարաշահելով Շամամ Վաղինակի Եղիազարյանի վստահությունը` վերջինիս ԱՄՆ մուտքի արտոնագիր ձևակերպելու գործընթացը կազմակերպելու պատրվակով, նրանից Երևան քաղաքի Կենտրոնի վարչական տարածքում մաս-մաս վերցրել է ընդհանուր 9.000 ԱՄՆ դոլար գումար և խաբեությամբ հափշտակել այն` վերջինիս պատճառելով առանձնապես խոշոր չափերի` 3.547.000 ՀՀ դրամի գույքային վնաս>>:

3.Ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից հաստատված փաստական հանգամանքները.
<< Դատաքննությամբ, գործի տվյալներով, դատարանը հիմնավորված է համարում հետևյալը.
2008թ. հոկտեմբերի 15-ին ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Քանաքեռ-Զեյթուն քննչական բաժնում քրեական գործ է հարուցվել ՀՀ քրեական օրենսգիրք 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով։ Այդ գործով վարույթի ընթացքում Վահագն Քեշիշյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով այն արարքի համար, որ նա մի խումբ անձանց կողմից նախնական համաձայնությամբ, 2008թ. հունվարից մինչև հոկտեմբերի 15-ն ընկած ժամանակահատվածում, Երևանում, տարբեր բնակարաններ ապօրինի մուտք գործելու եղանակով, գաղտի հափշտակել են առանձնապես խոշոր չափերի արժողության գույք։
2008թ. հոկտեմբերի 22-ին Վահագն Քեշիշյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել չհեռանալու մասին ստորագրությունը։ 30.12.2008թ. քրեական գործն ուղղարկվել է դատարան։ Դատական քննության ընթացքում Վ.Քեշիշյանը թաքնվել է վարույթն իրականացնող մարմնից, որի պատճառով, դատարանի 26.06.2009թ. որոշմամբ Վ.Քեշիշյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը փոփոխվել է և որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը։ Դատարանի 30.07.2009թ. որոշմամբ, ԵՔՐԴ 0636/01/08 /09116108/ քրեական գործից անջատվել է Վ. Քեշիշյանի վերաբերյալ մասը և հայտարարվել է նրա հետախուզումը։
Վարույթն իրականացնող մարմնից թաքնվելով` Վ.Քեշիշյանը գտնվել է Հայաստանում և բնակվել է Երևան քաղաքում, որի ընթացքում, իր ծանոթների միջոցով մտերմանալով տուժող Սուրեն Բաղիշի Հարությունյանի հետ, վերջինիս ընկեր, Ռուսաստանի Դաշնությունում բնակվող ոմն Գագոյի համար Երևանի Շենգավիթ վարչական շրջանում հողամաս սեփականաշնորհելու պատրվակով, 2010թ.-ի հունվարից մինչև 2010թ.-ի մարտն ընկած ժամանակահատվածում, վստահությունը չարաշահելու եղանակով, Երևանի Կենտրոն վարչական տարածքում Սուրեն Հարությունյանից մաս-մաս ստացել է ընդհանուրը` 5.500 ԱՄՆ դոլար գումար և խաբեությամբ հափշտակել է այն` Ս.Հարությունյանին պատճառելով խոշոր չափերի` 2.090.000 ՀՀ դրամի գույքային վնաս։
Բացի այդ, ամբաստանյալ Վահագն Քեշիշյանը, 2010թ.-ի մարտ ամսվա ընթացքում, ավտոմեքենա գնելու պատրվակով ծանոթանալով տուժող Շամամ Եղիազարյանի հետ` ներկայացել է որպես ԱՄՆ քաղաքացի, խոստացել է 20.000 ԱՄՆ դոլար գումարի դիմաց նրան ապահովել ԱՄՆ մուտքի արտոնագրով և այդ գործընթացը կազմակերպելու պատրվակով, խարդախությամբ, ուրիշի գույքի առանձնապես խոշոր չափերի հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ, չարաշահելով Շ.Եղիազարյանի վստահությունը, Երևանի Կենտրոն վարչական տարածքում նրանից մաս-մաս ստացել է ընդհանուրը` 9.000 ԱՄՆ դոլար գումարին համարժեք գույք և դրամական միջոցներ, որոնք խաբեությամբ հափշտակել է` Շ.Եղիազարյանին պատճառելով առանձնապես խոշոր չափերի` 3.547.000 ՀՀ դրամ ընդհանուր գումարի գույքային վնաս։ Այնուհետև Վ.Քեշիշյանը խուսափել է Շ.Եղիազարյանի և նրա մտերիմների հետ հանդիպելուց և թաքնվել է։ 2010թ. սեպտեմբերի 1-ին, նրա նախկին կին Քրիստինե Աբգարյանը տուժող Շ.Եղիազարյանի դուստր Հասմիկ Մարտիրոսյանին տալով 4.700 /չորս հազար յոթ հարյուր/ ԱՄՆ դոլար գումար` վերականգնել է Շ.Եղիազարյանին պատճառված վնասի մի մասը։
12.05.2011թ. Վ. Քեշիշյանը հայտնաբերվել է Երևանում։
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների առաջին ատյանի դատարանի 06.07.2011թ. դատավճռով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նա դատապարտվել է ազատազրկման 5 /հինգ/ տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման։ ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 01.09.2011թ. որոշմամբ այդ դատավճիռը պատժի մասով փոփոխվել է և Վ.Քեշիշյանի նկատմամբ պատիժ է նշանակվել ազատազրկում 4 /չորս/ տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման։
Ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալների, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքների ուսումնասիրման արդյունքում պարզվել է, որ Վահագն Քեշիշյանը վատառողջ է, նախկինում դատված չի եղել, խնամքին ունի մինչև տասնչորս տարեկան երկու երեխա>>:

4.Դատավճռի հիմքում դրված ապացույցները.
Ընդհանուր իրավասության դատարանը ամբաստանյալի արարքները հիմնավորել է հետևյալ ապացույցներով:
<<Տուժող Սուրեն Հարությունյանի նախաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ բնակվելով Ռուսաստանի Դաշնության Մոսկվա քաղաքում` իր ընկեր Գագիկի խնդրանքով, վերջինիս բարեկամների համար հողի սեփականաշնորհման գործընթացը կազմակերպելու նպատակով, Հոլանդիայում բնակվող իր բարեկամ Արթուրից ինտերնետային կապի միջոցով տեղեկացել է, որ Հայաստանի Հանրապետությունում բնակվող նրա ծանոթներից Վահագն Քեշիշյանը կարող է օգնել հողի սեփականաշնորհման գործընթացն իրականացնելու հարցում, վերցրել է նրա բջջային հեռախոսահամարը, տվել է իր ընկեր Գագոյին, որն էլ այն փոխանցել է ՀՀ-ում գտնվող իր բարեկամներին։ Վերջիններս Վ.Քեշիշյանին են տրամադրել հողի վերաբերյալ որոշ փաստաթղթեր։ 2010թ.-ի հունվարի սկզբներին, հարազատներին տեսնելու նպատակով, ինքը եկել է Հայաստան և Վ. Քեշիշյանին փոխանցելու համար իր ընկեր Գագոն իրեն է տվել 3000 ԱՄՆ դոլար գումար։ ՀՀ ժամանելու հաջորդ օրն ինքը զանգահարել է Վ. Քեշիշյանին, նրա հետ հանդիպել է Երևանի Հանրապետության հրապարակում և նրան է փոխանցել Գագոյի տված 3000 ԱՄՆ դոլարը։ Վերջինս խոստացել է մեկ ամսվա ընթացքում կարգավորել հողի սեփականաշնորհման հետ կապված բոլոր հարցերը, սակայն 10 օր անց, սեփականաշնորհման գործընթացի հետագա փուլն իրականացնելու պատրվակով նա զանգահարել է իրեն և պահանջել ևս 1500 ԱՄՆ դոլար գումար։ Ինքը չի մերժել և նշված գումարը Վ.Քեշիշյանին է տվել իր սեփական միջոցներից, քանի որ իր ընկեր Գագոյի հետ պայմանավորվածություն է ունեցել, որ հողի սեփականաշնորհումը բարեհաջող իրականացնելուց հետո այն պետք է վաճառեն և իր գումարը վերադարձնեն։ Քանի որ Վ.Քեշիշյանն իր մոտ վստահություն է ներշնչել, վերջինիս խնդրանքով, վերադարձնելու պայմանով, մաս-մաս նրան է տվել ևս 1000 ԱՄՆ դոլար գումար, սակայն գումարները տալու ժամանակ որևէ այլ անձնավորություն ներկա չի գտնվել, իսկ ինքը պարտավորագիր նրանից չի վերցրել։ Շուրջ 2 ամիս անց տեսնելով, որ սեփականաշնորհման գործընթացի վերաբերյալ Վ.Քեշիշյանը ոչինչ չի հայտնում` զանգահարել է նրան և հետ է պահանջել տրամադրված գումարները, սակայն Վ. Քեշիշյանն ասել է, որ գումարները տվել է Հասմիկ անունով մի կնոջ, որը պետք է իրականացնի հողի սեփականաշնորհման գործընթացը։ Այդ կապակցությամբ հանդիպել է Հասմիկին, որը հայտնել է, որ հողի սեփականաշնորհման հարցով չնայած Վ.Քեշիշյանը դիմել է իրեն, սակայն ինքը մերժել է և որևէ գումար նրանից չի վերցրել։ Ինքն անմիջապես զանգահարել է Վահագնին, սակայն նրա բջջային հեռախոսն անջատված Է եղել։ Հասկացել է, որ Վահագն Քեշիշյանն իրեն խաբել է։ Նա իրենից հափշտակել է ընդհանուրը` 5.500 ԱՄՆ դոլար գումար։ 2010թ. մայիսի կեսերին Հասմիկից տեղեկացել է, որ Վ. Քեշիշյանը նրա մայր Շամամից նույնպես խաբեությամբ գումար է հափշտակել, որից հետո ինքը դիմել է ոստիկանություն։ Քանի որ հողի սեփականաշնորհման գործընթացը իրականացնելու հարցում ինքը միջնորդ է հանդիսացել, ուստի կնոջ միջոցով Գագոյին է վերադարձրել նրանից վերցրած 3000 ԱՄՆ դոլար գումարը և այժմ նրա հետ որևէ պարտք ու պահանջ չունի։
/գ.թ. 53-60/
Վկա Հասմիկ Մարտիրոսյանի ցուցմունքով այն մասին, որ մասնագիտությամբ իրավաբան լինելով` քաղաքացիական գործերով դատարաններում հանդես է եկել որպես լիազորված անձ։ 2009թ.-ին գործի բերումով ծանոթացել է Սահակ Քեշիշյանի և նրա որդի Վահագն Քեշիշյանի հետ։ 2010թ. հունվարի սկզբներին Վ.Քեշիշյանը գնացել է իրենց` Երևանի Կատովսկու փողոցի թիվ 126/3 տուն և ցույց տալով հողի հատկացման օրդեր և գծագիր` հայտնել է, որ իր ծանոթներից մեկը հողային իրավունքների վերականգնման հարցով դիմել է իրեն։ Ներկայացնելով նշված փաստաթղթերը` նա խնդրել է իրեն իրականացնել այդ գործընթացը։ Ինքը մերժել է` ծավալուն աշխատանքի և փաստաթղթերի ոչ ամբողջական լինելու պատճառով։ 2010թ.-ի հունվարին Վահագնը Սուրիկ անունով անձնավորության հետ եկել է իրենց տուն, այդ մարդուն ներկայացրել իրեն, սակայն հողի սեփականաշնորհման գործընթացի վերաբերյալ առանց որևէ խոսակցություն ունենալու հեռացել են։ Դրանից շուրջ երկու ամիս անց նրանք դարձյալ եկել են իրենց տուն, Սուրիկը հարցրել է, թե ինչ նորություններ կան հողի սեփականաշնորհման գործընթացից, սակայն, քանի որ ինքը որևէ խոստում չի տվել և հողի սեփականաշնորհման հետ կապված որևէ գործողություն չի կատարել` շարժ ու ձևով հասկացրել է Սուրիկին, որ նման բան չկա։ Նրանց հեռանալուց մոտ 10 րոպե անց Սուրիկը հետ է վերադարձել և ինքը նրան հայտնել է, որ Վահագնը որևէ փաստաթուղթ կամ գումար իրեն չի տվել և որևէ գործարք իր կողմից չի իրականացվում։ Սուրիկը հայտնել է, որ հողի սեփականաշնորհման գործընթացը կատարելու համար Վահագնին է տվել ընդհանուրը` 4.500 ԱՄՆ դոլար, որպեսզի փոխանցի իրեն։ Դրանից հետո նրանց մասին որևէ տեղեկություն չի ունեցել։ 2010թ.-ի մայիսի 16-ին իրեն է զանգահարել մայրը` Շամամ Եղիազարյանը և հայտնել, որ իր հետ շտապ գործ ունի։ Քանի որ վերջին ամիսներին անձնական խնդիրների պատճառով մոր հետ չի շփվել` անակնկալի է եկել։ Հաջորդ օրը հանդիպել է նրան և մայրն իրեն տեղեկացել է, որ Վահագն անունով մի երիտասարդ խաբել է իրեն և ԱՄՆ մեկնելու մուտքի վիզա ձևակերպելու համար իրենից վերցրել է 4.500 ԱՄՆ դոլար և 300.000 ՀՀ դրամ գումար: Միաժամանակ ասել է, որ իրենց «Նիվա» մակնիշի ավտոմեքենան վաճառել է նրան, որպեսզի այդ գումարն օգտագործեն ԱՄՆ մեկնելու գործընթացը կազմակերպելու համար։ Մայրն ասել է, որ այդ մարդուն մաս-մաս տվել է ընդհանուրը` 9.000 ԱՄՆ դոլար գումար, որի վերաբերյալ Վահագնը պարտավորագրեր է գրել։ Երբ մայրն իրեն ցույց է տվել Վահագնի կողմից իր մոտ թողած ԱՄՆ գրին քարտը` հասկացել է, որ տվյալ անձը հանդիսանում է Վահագն Սահակի Քեշիշյանը, որի հետ ծանոթացել է մի քանի ամիս առաջ և որը խաբեությամբ Սուրիկից հափշտակել էր 5.500 ԱՄՆ դոլար գումար։ Ինքը զանգահարել է Վ. Քեշիշյանի բջջային հեռախոսին և քանի որ այն անջատված է եղել` հասկացել է, որ Վահագն Քեշիշյանը խաբեությամբ և վստահությունը չարաշահելով իր մայր Շամամ Եղիազարյանից հափշտակել է նշված գումարները և դիմել է փախուստի։ Այդ կապակցությամբ 2010թ. մայիսի 17-ին գնացել են ոստիկանություն, որտեղ մայրը կատարվածի վերաբերյալ հաղորդում է տվել, իսկ ինքը հայտնել է Վ. Քեշիշյանի կողմից խաբեությամբ և վստահությունը չարաշահելու եղանակով Սուրիկից գումարներ հափշտակելու մասին։ Վ.Քեշիշյանի նախկին կինը 4700 ԱՄՆ դոլար գումարի չափով վերականգնել է իր մորը պատճառված վնասը։
/դատական նիստի արձանագրություն, գ.թ. 76-78, 83, 158/
Հասմիկ Մարտիրոսյանն իր այդ ցուցմունքը պնդել է նաև Վ.Քեշիշյանի հետ առերես հարցաքննության ժամանակ։
/179-181/
Ապացույց ճանաչված, Վահագն Քեշիշյանի կողմից Շ.Եղիազարյանին գումարներ վերադարձնելու պարտավորության մասին 2010թ.-ի մարտի 4-ին, 6-ին և 10-ին տված պարտավորագրերով։
/գ.թ. 7-9, 197-199/
Ապացույց ճանաչված, Վահագն Քեշիշյանի կողմից Շ. Եղիազարյանին որպես գումարը վերադարձնելու երաշխիք տված, Վ. Քեշիշյանի անվամբ ԱՄՆ գրին քարտով։
/գ.թ. 196, 197-199/
Ապացույց ճանաչված, Շամամ Եղազարյանի կողմից ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնական բաժնում 17.05.2010թ. տված բացատրությամբ այն մասին, որ իր որդի Արման Մարտիրոսյանը Մայիս Բարությանից 2007թ. գնել է «Նիվա» մակնիշի ավտոմեքենա, սակայն փաստաթղթային ձևակերպումներ չեն կատարել։ 03.04.2008թ. իր որդին կալանավորվել է, իսկ ավտոմեքենան շուրջ մեկ տարի վեց ամիս պահվել է ոստիկանությունում։ 2009թ. դեկտեմբերին ավտոմեքենան վերադարձվել է իրենց և այդ ժամանակից սկսած Մայիս Բարությանն իրենց պարտադրել է վաճառել ավտոմեքենան և վճարել դրա գույքահարկը։ 2010թ. մարտի սկզբին Մայիսն իրենց գյուղ է եկել մի տղայի` Վահագն Քեշիշյանի հետ, որն ասել է, որ ցանկանում է ավտոմեքենան գնել։ Նա վճարել է հազար ԱՄՆ դոլար` խոստանալով մնացած 3700 ԱՄՆ դոլարը վճարել տաս օրվա ընթացքում, որի մասին գրել է ստացական։ Երկու օր անց Վահագնը եկել է իր աշխատավայր, ասել է, որ ինքն ԱՄՆ քաղաքացի է և կարող է օգնել ԱՄՆ մեկնելու հարցում` դրա դիմաց պահանջելով ընդհանուրը` 20.000 ԱՄՆ դոլար։ Նույն օրն ինքը Վահագին է տվել 1000 ԱՄՆ դոլար, որի վերաբերյալ դարձյալ ստացական է գրվել, իսկ երկու օր անց հանդիպելով նրան Սայաթ-Նովա փողոցում` տվել է ևս 3500 ԱՄՆ դոլար գումար։ Վահագնը խոստացել է փաստաթղթերը պատրաստել մինչև ապրիլի 30-ը, որի մասին նշել է նաև ստացականում։ Ապրիլի 30-ն անցնելուց հետո Վահագնը խոստացել է հարցը կարգավորել հինգ օրվա ընթացքում և նույնիսկ տվել է ԱՄՆ-ում բնակվող իր հոր հեռախոսահամարը։ Հեռախոսազրույցի ընթացքում Վահագն Քեշիշյանի հայրը վստահեցրել է, որ եթե որդին խոսք է տվել` ապա անպայման գործը կանի։ Մայիսի 6-ին, ժամը 13-ի սահմաններում ինքը պայմանավորվել է Վահագն Քեշիշյանի հետ հանդիպել Իսահակյանի անվան այգու մոտ, սակայն Վահագնը հանդիպման չի ներկայացել, մինչև ժամը 20.00-ն ձգձգել և խոստացել է ներկայանալ, սակայն այդպես էլ չի եկել, իսկ բջջային հեռախոսն անջատել է։ Ակնհայտ է դարձել, որ Վահագն Քեշիշյանն իրեն խաբել է և խաբեությամբ իրենից վերցրել է 9000 ԱՄՆ դոլար, որից 3700 ԱՄՆ դոլարը ավտոմեքենայի վաճառքից չվճարված գումարն է, իսկ 4500 ԱՄՆ դոլարն ինքն է անձամբ նրան տվել` ԱՄՆ մեկնելու փաստաթղթերը պատրաստելու համար։ Բացի այդ, այլ հարցեր կազմակերպելու համար Վահագն Քեշիշյանին է տվել նաև 300.000 ՀՀ դրամ գումար։
/գ.թ. 3-4, 197-199/
Նախաքննության և դատաքննության ընթացքում ամբաստանյալ Վահագն Քեշիշյանն իրեն մեղավոր չի ճանաչել, հրաժարվել է ցուցմունքներ տալուց և հարցերին պատասխանելուց։
/դատական նիստի արձանագրություն/>>:

5.Ընդհանուր իրավասության դատարանի իրավական վերլուծությունը.
<<Ամբաստանյալ Վ.Քեշիշյանի պաշտպան Ա. Հովհաննիսյանը միջնորդություն է ներկայացրել` Վահագն Քեշիշյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով վերաորակելու մասին, այն պատճառաբանությամբ, որ ավտոմեքենայի գնման համար Վ.Քեշիշյանի կողմից Շ.Եղիազարյանին պարտք մնացած 3700 ԱՄՆ դոլար գումարը և ԱՄՆ մեկնելու նպատակով անհրաժեշտ փաստաթղթեր ձևակերպելու համար Շ.Եղիազարյանի կողմից նրան վճարված 4500 ԱՄՆ դոլարը չեն կարող դիտվել որպես մեկ դրվագ, այլ պետք է դիտվեն որպես առանձին դրվագներ, քանի որ այդ գումարները Շամամ Եղիազարյանի կողմից Վ.Քեշիշյանին են տրվել տարբեր նպատակներով։
Քննարկելով պաշտպան Ա. Հովհաննիսյանի վերոհիշյալ միջնորդությունը` դատարանը գտնում է, որ այն անհիմն է և ենթակա է մերժման, քանի որ Վ.Քեշիշյանը նպատակադրվելով տուժող Շ.Եղիազարյանից խարդախությամբ, ԱՄՆ մեկնելու արտոնագիր ստանալը նրա համար կազմակերպելու պատրվակով հափշտակել առանձնապես խոշոր չափի` 20.000 ԱՄՆ դոլար` պահանջել է նրանից այդ չափի գումար, սակայն փաստացի ստացել է 3.547.000 ՀՀ դրամ գումարին համարժեք 9000 ԱՄՆ դոլար ընդհանուր արժողության գույք և կանխիկ գումար, որը հափշտակել է։
Վերլուծելով ամբաստանյալ Վահագն Սահակի Քեշիշյանին առաջադրված մեղադրանքը, գործով ձեռք բերված ապացույցները` դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Վահագն Քեշիշյանի կողմից, նրա մեղավորությամբ, խոշոր չափերով խարդախություն կատարելն ապացուցված է, նրա արարքը ճիշտ է որակված և համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին։
Ապացուցված է նաև ամբաստանյալ Վահագն Սահակի Քեշիշյանի կողմից, նրա մեղավորությամբ, առանձնապես խոշոր չափերով խարդախություն կատարելը, նրա այդ արարքը նույնպես ճիշտ է որակված և համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին։
Ուսումնասիրելով ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքները, ամբաստանյալ Վահագն Քեշիշյանի նկատմամբ, այդ հանցագործություններից յուրաքանչյուրի համար պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում հանցագործության բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, հանցավորի անձը, այն, որ նա վատառողջ է։ Որպես ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք դատարանը հաշվի է առնում խնամքին մինչև տասնչորս տարեկան երկու երեխաների առկայությունը, իսկ նրա պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ դատարանը չի արձանագրում։
Ամբաստանյալ Վահագն Քեշիշյանն իր կատարած` Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված յուրաքանչյուր հանցագործության համար ենթակա է պատժի ազատազրկման ձևով, որը նա պետք է կրի։
Հաշվի առնելով, որ ամբաստանյալ Վահագն Քեշիշյանը մեղավոր է մեկ այլ արարքի համար, որը նա կատարել է նախքան առաջին գործով ԵՔՐԴ 0636/01/08 դատավճիռը կայացնելը, դատարանը գտնում է, որ նրա նկատմամբ պատիժը պետք է նշանակվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 4-րդ և 6-րդ մասերի հիման վրա` պատիժների մասնակի գումարման սկզբունքի կիրառմամբ, վերջնական պատժի ժամկետին հաշվակցելով առաջին դատավճռով նշանակված պատժի կրած մասը։
Գործով քաղաքացիական հայց չի հարուցվել, գույքային վնասի հատուցման պահանջ չի ներկայացվել։
Քննարկելով խափանման միջոցի հարցը` դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Վ. Քեշիշյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կալանավորումն ընտրված է ճիշտ և այն վերացվելու կամ փոփոխվելու ենթակա չէ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը>>:

6.Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջները.
Պաշտպան Ա.Հովհաննիսյանը բողոքով վերլուծել է քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցները և խնդրել է բեկանել Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2011թ. հոկտեմբերի 14-ի դատավճիռը, վերաորակել իր պաշտպանյալ Վ.Քեշիշյանի կողմից տուժող Շ.Եղիազարյանի նկատմամբ կատարված արարքը և Վ.Քեշիշյանի նկատմամբ կիրառել ՀՀ Ազգային Ժողովի 2011թ. մայիսի 26-ի <<ՀՀ անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին>> որոշումը և նրա նկատմամբ հարուցված քրեական գործը կարճել:
Վերաքննիչ բողոքի դեմ գրավոր պատասխաններ չեն ներկայացվել:
Վերաքննիչ դատարանում պաշտպանության կողմը պնդեց վերաքննիչ բողոքը և խնդրեցին այն բավարարել:
Մեղադրանքը պաշտպանող դատախազը վերաքննիչ բողոքի առթիվ պատասխաններ ներկայացնելով, միջնորդեց այն մերժել, իսկ դատարանի դատավճիռն ամբողջությամբ թողնել անփոփոխ:

7.Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.
Վերաքննիչ դատարանը, վերաքննիչ բողոքում նշված հիմքերի, հիմնավորումների և պահանջի սահմաններում վերլուծելով գործի նյութերը, լսելով պաշտպանության կողմի վերաքննիչ բողոքում բերված հիմնավորումները, մեղադրողի պատասխանները բողոքը մերժելու վերաբերյալ, ստուգելով դատավճռի օրինականությունը, հիմնավորվածությունը, պատճառաբանվածությունը և արդարացիությունը, վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ բողոքը պետք է մերժել, իսկ դատարանի դատավճիռը թողնել անփոփոխ, հետևյալ պատճառաբանությամբ:
Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17, 18, 23, 25, 124-127 հոդվածներով, ստուգման և գնահատության ենթարկելով գործով ձեռք բերված ապացույցները, այդ թվում` տուժողների, վկայի ցուցմունքները և դատավճռում շարադրված այլ ապացույցները, հանգել է ճիշտ հետևության, որ ամբաստանյալ Վ.Քեշիշյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքները հիմնավորված են, դրանք որակված են ճիշտ:
Վերաքննիչ դատարանը, գտնում է, որ ամբաստանյալին մեղսագրված արարքները, հաստատվել են գործով ձեռք բերված փոխկապակցված, հավաստի, թույլատրելի, վերաբերելի և բավարար վերը շարադրված ապացույցներով, որոնք իրենց համակցությամբ վկայում են, որ ամբաստանյալ Վ.Քեշիշյանը դատավճռում նկարագրված հանգամանքներում կատարել է նշված արարքները:
Վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում նշել, որ նախաքննության և դատաքննության ընթացքում ապահովվել է ամբաստանյալ Վ.Քեշիշյանի` Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին Եվրոպական Կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածով երաշխավորված իրավունքները: Մասնավորապես, ամբաստանյալի և իրեն մերկացնող ցուցմունքներ տված անձանց միջև կատարվել են առերեսումներ:
Դատարանը, քննության առնելով պաշտպան Ա.Հովհաննիսյանի բողոքում բերված փաստարկները` իր պաշտպանյալի արարքը ճիշտ որակելու վերաբերյալ, գտավ, որ դրանք անհիմն են, քանի որ գործով հաստատվել է, որ ամբաստանյալը 2010թ. մարտ ամսվա ընթացքում չարաշահելով Շամամ Եղիազարյանի վստահությունը` վերջինիս ԱՄՆ մուտքի արտոնագիր ձևակերպելու գործընթացը կազմակերպելու պատրվակով, ունենալով մեկ միասնական դիտավորություն վերջինիս պատկանող առանձնապես խոշոր չափերի հասնող դրամական միջոցները հափշտակելու վերաբերյալ, նրանից Երևան քաղաքի Կենտրոնի վարչական տարածքում մաս-մաս խարդախությամբ վերցրել է ընդհանուր 9.000 ԱՄՆ դոլար գումար և խաբեությամբ հափշտակել այն` տուժողին պատճառելով առանձնապես խոշոր չափերի` 3.547.000 ՀՀ դրամի գույքային վնաս:
Վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում նշել, որ ընդհանուր իրավասության դատարանում պաշտպանը նույնաբովանդակ միջնորդությամբ հանդես է եկել, որի վերաբերյալ դատարանը կայացրել է պատճառաբանված որոշում և հանգել ճիշտ հետևության, որ ամբաստանյալի գործողություններում առկա է հանցագործությունների համակցություն, մեղավոր ճանաչելով նրան ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի, ինչպես 2-րդ, այնպես էլ 3-րդ մասերի համապատասխան հատկանիշներով:
Վերաքննիչ դատարանը որոշում կայացնելիս ղեկավարվում է խարդախության գործերով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի արտահայտած իրավական դիրքորոշումներով: Մասնավորապես, ՀՀ վճռաբեկ դատարանը թիվ ԵԿԴ/0176/01/09 քրեական գործով իր 2011թ. փետրվարի 24-ի որոշմամբ արտահայտել է այն իրավական դիրքորոշումը, համաձայն որի` <<խարդախությունը կատարվում է միայն ուղղակի դիտավորության մեղքի ձևով. հանցավորը պետք է գիտակցի, որ խաբեության կամ վստահությունը չարաշահելու միջոցով հափշտակում է ուրիշի գույքը, ինչպես նաև պետք է նախատեսի և ցանկանա դա: Խարդախության սուբյեկտիվ կողմը բնութագրվում է նաև շահադիտական նպատակի առկայությամբ, այսինքն` մինչև գույքը վերցնելը կամ գույքին տիրանալը հանցավորն ի սկզբանե նպատակ է ունենում հափշտակելու այն, չվերադարձնելու գույքը, չկատարելու խոստումը կամ պայմանագրային պարտավորությունները: Հակառակ դեպքում, երբ գույքը չվերադարձնելու, խոստումը կամ պարտավորությունները չկատարելու դիտավորությունն առաջանում է գույքը վերցնելուց հետո (անկախ շարժառիթից), խարդախության հանցակազմը բացակայում է: Խարդախության միջոցով ուրիշի գույքը հափշտակելու ուղղակի դիտավորության և գույքը հափշտակելու շահադիտական նպատակի առկայության կամ բացակայության մասին դատարանի հետևությունները պետք է հիմնված լինեն գործով ձեռք բերված ապացույցների համակցության վրա: Նշված ապացույցների գնահատման արդյունքում դատարանը յուրաքանչյուր դեպքում պետք է հաստատված համարի, որ անձն ի սկզբանե նպատակ է ունեցել խարդախության միջոցով հափշտակել ուրիշի գույքը, և եթե ապացուցվի, որ ունեցել է, ապա խարդախության հանցակազմն առկա է: Ընդ որում, եթե ապացույցների բավարար համակցությամբ և հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցողական չափանիշով չի հիմնավորվում, որ շահադիտական նպատակը ծագել է համապատասխան գործարքի կնքումից առաջ, ապա նման դեպքերում խարդախության հանցակազմ առկա չէ>>:
Վերաքննիչ դատարանը հաստատված է համարում, որ ամբաստանյալի գործողություններում առկա են խարդախության հանցակազմի, ինչպես օբյեկտիվ, այնպես էլ սուբյեկտիվ կողմերի հատկանիշները, այդ թվում` շահադիտական նպատակի առկայությունը, որը առաջացել է մինչև տուժողներին պատկանող դրամական միջոցները վերցնելը, ինչը վկայում է այն մասին, որ հանցավորը գործել է ուղղակի դիտավորությամբ:
Բացի այդ, դատարանը հաստատված է համարում, որ ամբաստանյալի արարքներում առկա են նաև գույքի հափշտակությունը բնութագրող բոլոր հատկանիշները, այն է` ուրիշի գույքը, ապօրինի, անհատույց, շահադիտական նպատակով վերցնելը և իրենը դարձնելն է և իրական հնարավորություն ունենալը գույքը սեփական հայեցողությամբ տնօրինելու կամ օգտագործելու:
Այսպիսով, դատարանը գտավ, որ ամբաստանյալ Վ.Քեշիշյանի արարքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և 178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին մասով որակված է ճիշտ, այդ հոդվածներով նա պետք է ենթարկվի քրեական պատասխանատվության և պատժի և այն կրի ազատազրկման ձևով:
Վերաքննիչ դատարանը, հարկ է համարում նշել, որ «Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքում փոփոխություններ և լրացումներ կատարելու մասին» 2011թ. մայիսի 23-ին ընդունված Հայաստանի Հանրապետության օրենքի 17-րդ հոդվածի համաձայն` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 2-րդ մասի սանկցիան մեղմացման առումով փոփոխվել է և շարադրվել է հետևյալ խմբագրությամբ.
<<պատժվում է տուգանքով` նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկից հազարապատիկի չափով, կամ ազատազրկմամբ` երկուսից հինգ տարի ժամկետով>>:
Օրենսդրական փոփոխության արդյունքում, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցագործությունը դասվել է միջին ծանրության հանցագործությունների տեսակին, մինչդեռ, հանցագործություն կատարելու պահին նշված արարքը դասվել է, որպես` ծանր հանցագործություն:
Բացի այդ, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 2-րդ մասի սանկցիան մեղմացել է նաև այն առումով, որ բացի ազատազրկումից որպես պատժի տեսակ նախատեսվել է տուգանք:
Հետևապես, դատարանը, պահպանելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 12, 13 հոդվածների դրույթները, հարկ է համարում նշել, որ Վ.Քեշիշյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 2-րդ մասով պատիժը պետք է նշանակվի փոփոխված սանկցիայի շրջանակներում:
Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով ամբաստանյալ Վ.Քեշիշյանի նկատմամբ նշանակված պատժի հարցը, գտավ, որ ընդհանուր իրավասության դատարանը պատժի տեսակը և չափը սահմանելիս, պահպանելով պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10, 48, 61, 62 և 66 հոդվածներով հաշվի առնելով կատարված հանցագործությունների բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալները, այդ թվում պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքները և պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, ինչպես յուրաքանչյուր հանցագործության համար, այնպես էլ հանցանքների համակցությամբ, նշանակել է վերջնական պատիժ, որը համաչափ և արդարացի է, համապատասխանում է հանցանքների ծանրությանը, դրանք կատարելու հանգամանքներին և ամբաստանյալի անձնավորությանը:
Վերաքննիչ դատարանը, հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ ամբաստանյալը նախկինում դատապարտված է եղել գողության համար, ինչպես նաև սույն քրեական գործի վերը շարադրված հանգամանքները, գտնում է, որ Վ.Քեշիշյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 2-րդ մասի սանկցիայի շրջանակներում /23.05.2011թ. ՀՀ օրենքի խմբագրությամբ/ պատիժը պետք է նշանակվի ազատազրկման ձևով, այն է` ազատազրկում 2 /երկու/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով, քանի որ նրա նկատմամբ տուգանք կիրառելու հիմքեր չկան:
Հետևապես, դատարանի դատավճիռը` ինչպես արարքի որակման, այնպես էլ պատժի մասով բեկանելու և փոփոխելու հիմքեր չկան:
Վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում նշել, որ ամբաստանյալ Վ.Քեշիշյանի նկատմամբ կիրառելի չէ <<Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին>> ՀՀ Ազգային Ժողովի կողմից 26.05.2011թ. ընդունված որորշումը, քանի որ նշված որոշման 9-րդ կետի 4-րդ ենթակետի համաձայն` համաներումը չի կարող կիրառվել, եթե <<մինչև սույն որոշումը ընդունելը հետախուզման մեջ գտնվող անձանց նկատմամբ, բացառությամբ այն անձանց, որոնք մինչև 2011թ. օգոստոսի 21-ը ներառյալ կամովին կներկայանան Հայաստանի Հանրապետության իրավապահ մարմիններ, իսկ եթե գործը դատարանի վարույթում է` դատարան>>:
Ամբաստանյալ Վ.Քեշիշյանը 29.10.2010թ. գտնվել է հետախուզման մեջ և 12.05.2011թ. ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Էրեբունու բաժնի աշխատակիցների կողմից հայտնաբերվել և ներկայացվել է ՀՀ ԱՆ <<Նուբարաշեն>> ՔԿՀ /Հ.1, գ.թ. 160/:
Այսպիսով, պաշտպան Ա.Հովհաննիսյանի վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել, իսկ դատարանի դատավճիռն ամբողջությամբ թողնել անփոփոխ:
Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով ամբաստանյալի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց` կալանավորման հարցը, գտավ, որ այն պետք է թողնել անփոփոխ` մինչև սույն որոշման օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Սույն գործով քաղաքացիական հայցի պահանջ չի ներկայացվել:
Ելնելով վերոգրյալներից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394 և Մարդու իրավունքների հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին Եվրոպական Կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածներով, վերաքննիչ դատարանը
Ո Ր Ո Շ Ե Ց
Պաշտպան Ա.Հովհաննիսյանի վերաքննիչ բողոքը մերժել:
Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2011թ. հոկտեմբերի 14-ի դատավճիռը քրեական գործով ըստ մեղադրանքի` Վահագն Սահակի Քեշիշյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, ամբողջությամբ թողնել անփոփոխ:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան, հրապարակման պահից` մեկամսյա ժամկետում:

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` ստորագրություններ
Իսկականի հետ ճիշտ է`
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ս.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ