Հիմնական
Գործի համար:
ԵԿԴ/0115/01/11
Վիճակագրական տողի համար :
10.1
Պատասխանող
Արման Գալուստյան
Արման Գալուստյան Ռոբերտի
Վազգեն Հովհաննիսյան Խաչատուրի
Վազգեն Հովհաննիսյան
Դատավոր
Քրեական վերաքննիչ
Արշակ Խաչատրյան
Կենտրոն և Նորք-Մարաշ
Արմեն Բեկթաշյան
Դատավոր
Քրեական վերաքննիչ
Արշակ Խաչատրյան
Կենտրոն և Նորք-Մարաշ
Արմեն Բեկթաշյան
| Դատարան | Օր | Ժամ | Դատարանի դահլիճի համար | Ստատուս | Որոշում | Այլ նշումներ |
|---|---|---|---|---|---|---|
| Քրեական վերաքննիչ | 2011-11-18 | 14:00 | 3 | |||
| Կենտրոն և Նորք-Մարաշ | 2011-06-29 | 15:00 | 3 | |||
| Կենտրոն և Նորք-Մարաշ | 2011-08-31 | 15:00 | 3 |
Գործ հ. ԵԿԴ/0115/01/11
Հ Ա Յ Ա Ս Տ Ա Ն Ի Հ Ա Ն Ր Ա Պ Ե Տ ՈՒ Թ Յ ՈՒ Ն
Վ Ե Ր Ա Ք Ն Ն Ի Չ Ք Ր Ե Ա Կ Ա Ն Դ Ա Տ Ա Ր Ա Ն
Ո Ր Ո Շ Ո Ւ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
18 նոյեմբերի 2011թ. ք. Երևան
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ
ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ա.ԽԱՉԱՏՐՅԱՆԻ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ա.ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆԻ
Ս.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆԻ
ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Մ.ՄԱՀՏԵՍՅԱՆԻ
ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ՝
ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Ս.ԱԲՐԱՀԱՄՅԱՆԻ
ՊԱՇՏՊԱՆ` Վ.ԳԵՎՈՐԳՅԱՆԻ
Դռնբաց դատական նիստում ամբաստանյալի և նրա շահերի պաշտպան Վ.Գևորգյանի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Արման Ռոբերտի Գալուստյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով
Պ Ա Ր Զ Ե Ց
1.Գործի դատավարական նախապատմությունը
Արման Ռոբերտի Գալուստյանի և Վազգեն Խաչատուրի Հովհաննիսյանի կողմից Երևան քաղաքի Սայաթ-Նովա փողոցի թիվ 26 շենքի դիմացի հատվածում խուլիգանություն կատարելու դեպքի առթիվ ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի բաժնում նախապատրաստած նյութերի հիման վրա Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազությունում 2011 թվականի մարտի 21-ին հարուցվել է թիվ 13200711 քրեական գործը.
2011 թվականի մայիսի 18-ի որոշմամբ թիվ 13200711 քրեական գործով Արման Ռոբերտի Գալուստյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258 հոդվածի 4-րդ մասով ներգրավվել է որպես մեղադրյալ, նույն օրը նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը և նրա գտնվելու վայրը հայտնի չլինելու պատճառով հայտարարվել է հետախուզում:
2011 թվականի մայիսի 20-ի որոշմամբ թիվ 13200711 քրեական գործով Վազգեն Խաչատուրի Հովհաննիսյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով ներգրավվել է որպես մեղադրյալ, նույն օրը նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն չհեռանալու մասին:
2011 թվականի մայիսի 23-ին, ժամը 19:50-ին Երևան քաղաքի Սայաթ-Նովա փողոցի թիվ 6 շենքի բակից հայտնաբերվել և ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին է բերման ենթարկվել թիվ 13200711 քրեական գործով մեղադրյալ Արման Ռոբերտի Գալուստյանը, որի անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերվել է գաղտնի փականով դանակ, որի երկարությունը` բացված վիճակում 16 սմ, շեղբի երկարությունը` 8 սմ է:
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2011 թվականի մայիսի 25-ի որոշմամբ Արման Ռոբերտի Գալուստյանի նկատմամբ 2011 թվականի մայիսի 18-ին ընտրված խափանման միջոց կալանավորումը վերահաստատվել է:
2011 թվականի հունիսի 02-ի որոշմամբ դանակ կրելու կապակցությամբ Արման Գալուստյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով քրեական հետապնդում չի իրականացվել` հանցադեպի բացակայության պատճառաբանությամբ:
Նախաքննական մարմնի կողմից Արման Ռոբերտի Գալուստյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258 հոդվածի 4-րդ մասով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա դիտավորությամբ կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կարգը և բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք արտահայտելով հասարակության նկատմամբ, բռնության գործադրմամբ, որպես զենք օգտագործվող առարկայի գործադրմամբ կատարել է խուլիգանություն.
Վազգեն Խաչատուրի Հովհաննիսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա մի խումբ անձանց հետ միասին, դիտավորությամբ կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կարգը և բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք արտահայտելով հասարակության նկատմամբ, բռնության գործադրմամբ կատարել է խուլիգանություն:
2011 թվականի հունիսի 07-ին թիվ 13200711 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան /այսուհետ` դատարան/:
Դատարանի 2011 թվականի օգոստոսի 31-ի դատավճռով Արման Ռոբերտի Գալուստյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով և դատապարտվել ազատազրկման 4 /չորս/ տարի ժամկետով:
Պատիժը պետք է կրի ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում:
Ամբաստանյալ Արման Գալուստյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց կալանքը` թողնվել է անփոփոխ, մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Նույն դատավճռով` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով 1 /մեկ/ տարի ազատազրկման է դատապարտվել նաև Վազգեն Խաչատուրի Հովհաննիսյանը:
Վազգեն Խաչատուրի Հովհաննիսյանի նկատմամբ կիրառվել է ՀՀ Ազգային ժողովի կողմից 26.05.2011թ. ընդունված “Համաներում հայտարարելու մասին” որոշման 1-ին կետի 1-ին ենթակետը և նա ազատվել է պատժի կրումից:
Վազեն Հովհաննիսյանի մասով դատավճիռը չի բողոքարկվել:
Վերոհիշյալ դատավճռի դեմ 04.10.2011թ. ամբաստանյալը և նրա շահերի պաշտպան, փաստաբան Վ.Գևորգյանը բերել են վերաքննիչ բողոք:
Վերաքննիչ բողոքի առթիվ գրավոր պատասխաններ չեն ստացվել:
Վերաքննիչ դատարանի 17.10.2011թ. որոշմամբ վերաքննիչ բողոքը ընդունվել է վարույթ և գործը նշանակվել քննության Վճռաբեկ դատարանում գործի քննության համար սահմանված կանոններով։
2. Գործի փաստական հանգամանքները
Ամբաստանյալ Արման Գալուստյանը դատապարտվել է այն բանի համար, որ նա Վազգեն Խաչատուրի Հովհաննիսյանի հետ միասին, 2011թ. մարտի 04-ին ժամը 22:30-ի սահմաններում ալկոհոլային խմիչք օգտագործած վիճակում դուրս գալով “Կովկաս պանդոկ” ռեստորանից, Երևան քաղաքի Սայաթ-Նովա փողոցի 26 շենքի դիմաց հանդիպել են նշված վայրում գտնվող Արինա Լենսերի Առուստամյանին, Անուշ Վաչագանի Ալեքսանյանին և Մարինե Վալերիի Անդրեասյանին, որոնք սպասել են Ա.Ալեքսանյանի եղբայր, “Սեմա” տաքսի ծառայության վարորդ Արման Վաչագանի Ալեքսանյանի ժամանելուն: Վ.Հովհաննիսյանը, մոտենալով Ա.Ալեքսանյանին և մյուսներին, փորձել է զրույցի բռնվել նրանց հետ, սակայն վերջիններս պահանջել են իրենց չանհանգստացնել և հեռանալ: Նույն պահին տաքսի ավտոմեքենայով նշված վայր ժամանած Արման Ալեքսանյանը մոտեցել է Վ.Հովհաննիսյանին և իր հերթին պահանջել է հանգիստ թողնել քրոջն ու նրա ընկերուհիներին: Այդ կապակցությամբ Վ.Հովհաննիսյանի, Ա.Գալուստյանի և Ա.Ալեքսանյանի միջև վիճաբանություն է սկսվել, որի ընթացքում Վ.Հովհաննիսյանը և Ա.Գալուստյանը, կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կարգը, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելով, աղմկել են և հայհոյել, բռնություն գործադրել` ծեծի են ենթարկել Ա.Ալեքսանյանին ու նրան պատճառել առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող մարմնական վնասվածք, ապա Ա.Գալուստյանը, որպես զենք օգտագործվող առարկայով` նախապես իր մոտ եղած դանակով, անկանոն հարվածներ է հասցրել Ա.Ալեքսանյանին և վնասել վերջինիս բաճկոնը, իրենց դիտավորյալ գործողություններով Ա.Գալուստյանը և Վ.Հովհաննիսյանը շուրջ 5 րոպե տևողությամբ խանգարել են անցորդների հանգիստն ու գիշերային անդորրը, խաթարել ՀՀ ՊՆ ռազմական ոստիկանության Երևանի կայազորի բնականոն աշխատանքը:
3.Վերաքննիչ բողոքների հիմքերը, փաստարկները և պահանջը.
Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում, ներքոհիշյալ հիմնավորումներով:
Բողոք բերած անձինք գտնում են, որ դատարանի կայացրած դատական ակտով Արման Գալուստյանի նկատմամբ թույլ է տրվել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 397-րդ և 398-րդ հոդվածներով նախատեսված նյութական և քրեադատավարական նորմերի խախտումներ, որոնք ազդել են գործով ճիշտ որոշում կայացնելու վրա:
Կատարած արարքի համար անձի նախատեսմամբ օրենսդիրը ելել է արդարության, պատասխանատվության անհատականացման և մարդասիրության սկզբունքներից, որոնք ամրագրված են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 4-րդ, 10-րդ և 11-րդ հոդվածների դրույթներով:
Մասնավորապես, դատարանը չի կիրառել կիրառման ենթակա ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասի պահանջը, համաձայն որի` “Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի՝ համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար”:
Դատարանը, թեև դատական ակտում նշել է, որ “Ամբաստանյալ Արման Ռոբերտի Գալուստյանը նախկինում դատապարտված չի եղել, բնութագրվում է դրականորեն: Որպես պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք դատարանը դիտում է ամբասաանյալ Արման Ռոբերտի Գալուստյանի մեղայականով ներկայանալը”, սակայն եթե դաաարանը հաշվի առներ գործի բնայթը և դատական ակտում շարադրեր Արման Գալուստյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող բոլոր հանգամանքները, անձը բնութագրող տվյալները. մասնավորապես՝ դեռևս նյութերի նախապատրաստման փուլում ինքնակամ ներկայանալը, կատարվածի մասին բացատրություն տալը և կատարվածը մանրամասնորեն ներկայացնելը, գործով օբյեկտիվ ճշմարտության բացահայտմանը չխոչընդոտելը, քրեորեն պատժելի մեկ արարք կատարած լինելը, հանցավոր կապեր չունենալը և այլ մեղմացուցիչ հանգամանքները, ապա ամբաստանյալի նկատմամբ պատժի անհատականացմամբ կնշանակեր արդարացի, քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածով նախատեսված պատժի նվազագույն չափից ավելի ցածր պատիժ, որը կհամապատասխաներ նրա կատարած հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, նրա անձին, ինչն այնուհանդերձ, դատարանը չի ցանկացել տեսնել:
Բողոքաբերները գտնում են, որ դատարանը խախտել է նաև ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի 4-րդ մասի պահանջները, համաձայն որի՝ “Դատարանի դաաավճիոը պետք է լինի պատճառաբանված: Պատճառաբանման ենթակա են դատարանի կողմից դատավճռում շարադրվող բոլոր հետևությունները և որոշումները”:
Դատարանը որևէ ձևով դատավճռում չի պատճառաբանել, թե ինչից ելնելով Սրման Գալուստյանի նկատմամբ պատիժ է նշանակել ազատազրկման ձևով, դատավճռում նշելով` “Որպես պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք դատարանը դիտում է հանցանքը ալկոհոլի ազդեցության տակ կատարելը”, այն դեպքում, երբ Արման Գալուստյանը ստեղծված իրավիճակում հայտնվել է զուտ պատահականորեն և հանցանքը կատարել է ոչ թե ալկոհոլի ազդեցության տակ, այլ հանգամանքների պատահական զուգորդմամբ, քանի որ նա չէր կարող նախատեսել, որ իր րնկերը կարող է իր ոչ պատշաճ վարքագծով իրեն ներքաշել հանցագործության կատարման մեջ, մանավանդ որ նրա հակաօրինական վարքագիծը նկատել է այն պահին, երբ արդեն իսկ տեղի էր ունենում այն:
Բողոք բերած անձինք վկայակոչելով ՀՀ քրեական օրենսգքրի 61-րդ հոդվածի 1-ի և 2-րդ մասերի համապատասխան դրույթները նշել են, որ դատարանը չի կիրառել դրանք:
Պատիժն արդարացի է, եթե այն նշանակելիս դատարանը ճիշտ է գնահատել գործի հանգամանքներր և կիրառել է պատժի անհատականացման սկզբունքը; Այդ սկզբունքի կիրառումը անհրաժեշտ է, քանի որ պատժի տեսակը և չափը ընտրելիս դատարանը պետք է համոզվի, որ դրանով կհասնի պատժի նպատակին, այն է՝ ուղղի հանցանք կատարած անձին և կանխի հանցագործությունը։
Գործող քրեական օրենսգիքը դատարանին հնարավորություն է տալիս, անհրաժեշտ հիմքերի առկայության պայմաններում մարդասիրական վերաբերմունք դրսևորել հանցանք կատարած անձի նկատմամբ, այն է` ազատել քրեական պատասխանատվությունից, նշանակել օրենքով նախատեսված պատժից ավելի մեղմ պատիժ, պատիժը պայմանականորեն չկիրառել, դնելով նրա վրա որոշակի պարտականություններ։
Մինչդեռ, դատարանը դատավճռում որևէ անդրադարձ չի կատարել դրանց, հաշվի չի առել այդ հանգամանքները և որևէ ձևով չի դիտարկել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառման՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածով՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված պատժի նվազագույն չափից ավելի ցածր պատժի որոշման տեսանկյունով։
Դատարանը չի կիրառել և անտեսել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 2-րդ մասը, համաձայն որի՝ “Պատիժ նշանակելիս դատարանը կարող է հաշվի առնել նաև մեղմացնող այլ հանգամանքներ, որոնք նշված չեն սույն հոդվածի առաջին մասում”, այդ մեղմացնող հանգամանքները առկա են եղել ամբաստանյալ Արման Գալուստյանի մասով:
Բացի այդ, ամբաստանյալ Արման Գալուստյանի նկատմամբ պատժի տեսակը և չափը որոշելու տեսանկյունից, ի թիվս պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող այլ հանգամանքների, անհրաժեշտ էր հաշվի առնել նաև, որ Արման Գալուստյանը՝ ներկայացել է ինքնակամ, մեղայականով և նույն պահին գրավոր հայտնել, օգնել և օժանդակել է քննությանը՝ գործով օբյեկտիվ ճշմարտության բացահայտմանը, հայտնել ճշմարտաթյունը, առաջին անգամ հանգամանքների պատահական գուգորդմամբ է հանցանք կատարել, նախկինում դատապարտված չի եղել, որևէ հակաօրինական արարք թույլ չի տվել, խնամքին ունի ֆիզիկապես վատառողջ մայր: Նրան հասարակությունից մեկուսացնելով վտանգվում է մոր կյանքն ու առողջությունը, քանի որ վերջինս ֆիզիկապես վատառողջ է, չի աշխատում և ընտանիքը գրկվում է միակ կերակրողից, ունի մշտական բնակության վայր, բնութագրվում է դրական:
Բացի այդ, դատարանը չի կիրառել կիրառման ենթակա ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի 1-ին մասը, համաձայն որի՝ “Հանցանքի շարժառիթների ու նպատակների, հանցավորի դերի, հանցանքը կատարելիս ու դրանից հետո նրա վարքագծի և այլ հանգամանքների հետ կապված բացառիկ հանգամանքների առկայության դեպքում, որոնք էականորեն նվազեցնում են հանցանքի՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, կարող է նշանակվել սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածով նախատեսված պատժի նվազագույն չափից ավելի ցածր պատիժ կամ ավելի մեղմ պատժատեսակ, քան նախատեսված է այդ հոդվածով...”:
Պատժի մեղմացումը դրսևորվում է հետևյալ ձևով՝ ... կամ ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածով՝ նշանակել քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածով նախատեսված պատժի նվազագույն չափից ավելի ցածր պատիժ կամ ավելի մեղմ պատժատեսակ, քան նախատեսված է այդ հոդվածով։
Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի Արման Գալուստյանի նկատմամբ ինչպես պատժաչափի, այնպես էլ պատիժր կրելու նպատակահարմարության վերաբերյալ դատարանի կողմից կայացված որոշումը պետք է հիմնված լիներ կատարված հանցագործության, դրա առանձնահատկությունների, գործի կոնկրետ հանգամանքների, հանցավորի անձի՝ Արման Գալուստյանի, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքների բազմակողմանի ու օբյեկտիվ գնահատման վրա, նպատակ ունենալով ապահովելու ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասում նշված պատժի նպատակների իրագործման հնարավորությունը:
Մինչդեռ, դատարանն Արման Գալուստյանի նկատմամբ նշանակել է անհամաչափ, խիստ պատիժ, անտեսել ու խախտել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի սկզբունքն այն մասին, որ՝ “Պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները”։Օրինականության սկզբունքն ամրագրած է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 5-րդ հոդվածով, համաձայն որի՝ արարքի հանցավորությունը, դրա պատժելիությունը և քրեաիրավական այլ հետևանքները որոշվում են միայն քրեական օրենքով: Պատիժ նշանակելիս օրինականության սկզբունքն արտահայտվում է նրանում, որ պատժի տեսակը և չափը որոշվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի այն հոդվածի սանկցիայով, որի դիսպոզիցիայի հատկանիշներին համապատասխան անձը մեղավոր է ճանաչվել հանցագործության մեջ։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասը պարտադրում է դուրս չգալ Հատուկ մասի հոդվածի սանկցիայի սահմաններից; Նշանակվող պատիժը չի կարող հոդվածի սանկցիայում նախատեսված պատժի առավելագույն կամ նվազագույն չափից ավելի խիստ կամ մեղմ լինել: Այս պահանջից բացառություն կարող է անել միայն ՀՀ քրեական օրենսգիրքր, որը Ընդհանուր մասում նախատեսված հատուկ նորմերի ուժով դատարանին իրավունք է վերապահում դուրս գալ այդ սահմաններից։
Քանի որ, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածը չի բովանդակում հանցանքի՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանն էականորեն նվազեցնող բացառիկ հանգամանքների ցանկը, նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ դատարանն իրավունք ունի բացառիկ ճանաչել ինչպես առանձին մեղմացնող հանգամանքները, այնպես էլ այդ հանգամանքների համակցությունը: Այդպիսիք կարող են լինել նաև այլ հանգամանքներ, որոնք էականորեն նվազեցնում են հանցանքի՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանը:
Ընդ որում, օրենքով նախատեսվածից ավելի մեղմ պատիժ նշանակելու հետ կապված ՀՀ քրեական օրենսգիրքը ինչպես հանցագործությունների, այնպես էլ անձանց շրջանակի որևէ հատուկ սահմանափակում չի նախատեսել և կարևորը ոչ թե պատիժը մեղմացնող տվյալների քանակն է, այլ այն, թե ինչքանով են դրանք էականորեն ազդել պատժի՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանի նվազեցման վրա։
Բացի այդ, դատարանը Արման Գալուստյանի նկատմամբ պատժի մասին որոշում կայացնելիս պետք է քննարկեր նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով ամրագրված պատժի՝ սոցիալական արդարության վերականգնման և նրա, որպես պատժի ենթարկված անձի՝ ուղղվելու նպատակների իրացման՝ իրացվելիության հարցը, ինչը չի արել:
Սոցիալական արդարությունը վերականգնելու մասին է վկայում վերոշարադրյալ հանգամանքները:
Դատարանը կաշկանդված չէր և բոլոր հիմքերն ուներ Արման Գալուստյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հալվածի կիրառմամբ պատիժ նշանակելու համար, սակայն անհիմն ձևով դա չի արել, մինչդեռ փաստորեն լուծված էր ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով ամրագրված պատժի նպատակների իրացվելիության հարցը:
Վերոնշյալ հոդվածների իրավադրույթներից հետևում է, որ դրանք հաշվի առնելու դեպքում դատարանր կհամոզվեր, որ Արման Գալուստյանը հանցանքը կատարելիս ու դրանից հետո նրա վարքագծի հետ կապված վերոհիշյալ բոլոր հանգամանքները էականորեն նվազեցրել են նրա անձի և կատարած հանցանքի՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, ուստի կաշկանդված չէր ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կարգով՝ նշանակել քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածով նախատեսված պատժի նվազագույն չափից ավելի ցածր պատիժ, ինչը սակայն չի արել:
Պատիժ նշանակելիս հանցավորի նկատմամբ պատասխանատվության և պատժի անհատական մոտեցման, անհատականացման հետ կապված, Վճռաբեկ դատարանն իր իրավական դիրքորոշումն է արտահայտել Հազարապետ Ալբերտի Հարությունյանի (2007 թվականի մարտի 30-ի ՎԲ-50/07) վերաբերյալ քրեական գործով, որում նշել է. “Պատասխանատվության և պատժի անհատականացման հիմք են ոչ միայն կատարված արարքի հասարակական վտանգավորության աստիճանի, այլև հանցավորի անձը բնութագրող հատկանիշներ հանդիսացող նրա սոցիալ-հոգեբանական, սոցիալ-ժողովրդագրական, քրեաբանական և քրեա-իրավական, ֆիզիկական հատկությունների համակցության ճիշտ գնահատումը (ընտանեկան դրությունը, վարքագիծը աշխատանքում և կենցաղում, աշխատունակությանը, առողջական վիճակը, տարիքը, դատվածությունը և այլն):
Պատիժ նշանակելիս հանցավորի նկատմամբ անհատական մոտեցումն անհրաժեշտ է, որպեսզի դատարանը “պատժի տեսակն ու չափը ընտրելիս համոզվի, որ դրանով կհասնի պատժի նպատակներին”:
Ելնելով Վճռաբեկ դատարանի արտահայտած վերոնշյալ իրավական դիրքորոշումից, ակնհայտ է, որ պատիժ նշանակելիս ընդհանուր իրավասության դատարանն անտեսել է այս հանգամանքները ևս:
Բողոքի հեղինակները գտնում են, որ արդյունավետ է ոչ թե պատժի խստությունը, այլ անխուսափելիությունը”:
Բողոք բերած անձինք գտնում են, որ դատարանը խախտել է նաև ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի պահանջր, համաձայն որի՝ “Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը ՝ …7. ինչ պատիժ պետք է նշանակվի ամբաստանյայի նկատմամբ”:
Դատարանը որոշելով ամբաստանյալ Արման Գալուստյանի պատժի ենթակա լինելու հարցը, դրա տեսակր և չափը, միաժամանակ պետք է հաշվի առներ նշանակված պատժի չափը և այն կրելու պատժի նպատակներին հասնելու նպատակահարմարության հանգամանքը, ինչը չի արել:
Վերոնշյալ հոդվածների իրավադրույթներից երևում է, որ դրանք հաշվի առնելու դեպքում դատարանր կհամոզվեր, որ վերոհիշյալ բոլոր հանգամանքներր էականորեն նվազեցնում են Արման Գալուստյանի անձի և կատարած հանցանքի՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, ուստի պետք է Արման Գալուստյանի նկատմամբ պատիժ նշանակեր ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառմամբ:
ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը կարող է ուղղել Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի դատավճռով Արման Գալուստյանի նկատմամբ նշանակած ազատազրկման չափր՝ չորս տարին իր դատական ակտով՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառմամբ կվերանայի և կնշանակի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հողվածի 4-րդ մասով նախատեսված պատժի նվազագույն չափից ավելի ցածր պատիժ։
Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների րնդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի կողմից թույլ տրված և վերը ներկայացված՝ նյութական և դատավարական իրավունքի խախտումներն ազդել են Արման Գալուստյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելու հարցում ճիշտ որոշում կայացնելու վրա։Այդ խախտումները ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 397-րդ և 398-րդ հոդվածների ուժով ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավճիռը բեկանելու հիմք են։
Դատավճիռը բեկանելը և փոփոխելը պայմանավորված է այն հանգամանքով, որ ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից գործի դատական քննության ընթացքում թույլ են տրվել նյութական ե դատավարական իրավունքի խախտումներ և դա բխում է արդարադատության արդյունավետության շահերից։
Ելնելով վերոգրյալներից բողոք բերած անձինք խնդրել են բեկանել և փոփոխել Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 31.08.2011թ. դատական ակտը` Արման Ռոբերտի Գալուստյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նշանակված պատիժ 4 տարի ժամկետով ազատազրկումը և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառմամբ նրա նկատմամբ նշանակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված պատժի նվազագույն չափից ավելի ցածր պատիժ:
4.Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը
Վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում, վերլուծելով քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցները, վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ պաշտպանի վերաքննիչ բողոքը պետք է բավարարել, հետևյալ պատճառաբանությամբ.
Պատիժ նշանակելիս արդարության սկզբունքը դրսևորվում է օրենքով նախատեսված մի շարք պահանջներով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն` պատիժն արդարացի է, եթե համապատասխանում է հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար է անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում` հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասը սահմանում է, որ պատժի տեսակը և չափը որոշվում է հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով:
Պատիժ նշանակելիս հանցավորի նկատմամբ անհատական մոտեցումն անհրաժեշտ է, որպեսզի դատարանը պատժի տեսակն ու չափը ընտրելիս համոզվի, որ դրանով կհասնի պատժի նպատակներին: Իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:
Պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ և 63-րդ հոդվածներով նախատեսված պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները: Դրանք հնարավորություն են տալիս պատկերացում կազմել հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանի ու բնույթի, հանցավորի անձնավորության մասին և յուրաքանչյուր կոնկրետ գործով անհատականացնել պատիժը: Պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամաների ցանկի վերլուծությունը ցույց է տալիս, որ քննարկվող հանգամանքները վերաբերում են ինչպես հանցագործությանը, այնպես էլ հանցավորի անձնավորությանը կամ բնութագրում են հանցագործությունն ու հանցավորի անձնավորությունը միաժամանակ: Այդ պատճառով էլ պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները պետք է դիտարկել որպես հանցակազմի սահմաններից դուրս հանգամանքներ, որոնք ուղղակի կամ անուղղակի վերաբերում են հանցագործությանը կամ հանցավորի անձնավորությանը, բարձրացնում կամ իջեցնում են հասարակական վտանգավորության աստիճանը և ազդում պատժի վրա:
Պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներն ամրագրած ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` պատիժ նշանակելիս դատարանը կարող է հաշվի առնել նաև մեղմացնեղ այլ հանգամանքներ, որոնք նշված չեն սույն հոդվածի առաջին մասում, իսկ նույն հոդվածի 3-րդ մասը սահմանում է, որ եթե սույն հոդվածի առաջին մասում նշված որևէ հանգամանք սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածով նախատեսված է որպես հանցագործության հատկանիշ, ապա դա չի կարող կրկին հաշվի առնվել որպես պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանք:
Պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքներին վերաբերող ՀՀ քրեական օրենսգրքի 63-րդ հոդվածի 3-րդ մասը սահմանում է, որ պատիժ նշանակելիս դատարանը չի կարող հաշվի առնել սույն հոդվածի առաջին մասով չնախատեսված այլ հանգամանքներ, իսկ նույն հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն` եթե սույն հոդվածի առաջին մասում նշված որևէ հանգամանք սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածով նախատեսված է որպես հանցագործության հատկանիշ, ապա դա չի կարող կրկին հաշվի առնվել որպես պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք:
Օրինականության սկզբունքն ամրագրած ՀՀ քրեական օրենսգրքի 5-րդ հոդվածի համաձայն` արարքի հանցավորությունը, դրա պատժելիությունը և քրեաիրավական այլ հետևանքները որոշվում են միայն քրեական օրենքով: Պատիժ նշանակելիս օրինականության սկզբունքն արտահայտվում է նրանում, որ պատժի տեսակը և չափը որոշվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի այն հոդվածի սանկցիայով, որի դիսպոզիցիայի հատկանիշներին համապատասխան անձը մեղավոր է ճանաչվել հանցագործության մեջ: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի առաջին մասը պարտադրում է դուրս չգալ Հատուկ մասի հոդվածի սանկցիայի սահմաններից: Նշանակվող պատիժը չի կարող հոդվածի սանկցիայով նախատեսված պատժի առավելագույն կամ նվազագույն չափից ավելի խիստ կամ մեղմ լինել: Այս պահանջից բացառություն կարող է անել միայն ՀՀ քրեական օրենսգիրքը, որը Ընդհանուր մասում նախատեսված հատուկ նորմերի ուժով դատարանին իրավունք է վերապահում դուրս գալ այդ սահմաններից: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է, որ հանցանքի շարժառիթների ու նպատակների, հանցավորի դերի, հանցանքը կատարելիս ու դրանից հետո նրա վարքագծի և այլ հանգամանքների հետ կապված բացառիկ հանգամանքների առկայության դեպքում, որոնք էականորեն նվազեցնում են հանցանքի` հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, ինչպես նաև խմբակային հանցագործության մասնակցի կողմից խմբի կատարած հանցանքը բացահայտելուն ատիվորեն աջակցելու դեպքում կարող է նշանակվել սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածով նախատեսված պատժի նվազագույն չափից ավելի ցածր պատիժ կամ ավելի մեղմ պատժատեսակ, քան նախատեսված է այդ հոդվածով, կամ չկիրառել որպես պարտադիր նախատեսված լրացուցիչ պատիժ: Քանի որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածը չի բովանդակում հանցանքի` հանրության համար վտանգավորության աստիճանն էականորեն նվազեցնող բացառիկ հանգամանքների ցանկը, նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` դատարանն իրավունք ունի բացառիկ ճանաչել ինչպես առանձին մեղմացնող հանգամանքները, այնպես էլ այդ հանգամանքների համակցությունը: Ընդ որում, օրենքով նախատեսվածից ավելի մեղմ պատիժ նշանակելու հետ կապված ՀՀ քրեական օրենսգիրքը ինչպես հանցագործությունների, այնպես էլ անձանց շրջանակի որևէ հատուկ սահմանափակում չի նախատեսել:
Ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավճռի ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ դատարանը ամբաստանյալ Արման Գալուստյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս հաշվի է առել նրա կողմից կատարված հանցագործության բնույթն ու վտանգավորության աստիճանը:
Որպես ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալներ դատարանը հաշվի է առել այն, որ նա նախկինում դատապարտված չի եղել, բնութագրվում է դրական:
Որպես ամբաստանյալ Արման Գալուստյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ դատարանը հաշվի է առել նրա կողմից մեղայականով ներկայանալը:
Դատարանը որպես ամբաստանյալ Արման Գալուստյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանք հաշվի է առել հանցանքը ալկոհոլի ազդեցության տակ կատարելը:
Համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի 1-ին մասի պահանջների`յուրաքանչյուր ոք ունի աարդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ, անկախ և անկողմնակալ դատարանի կողմից ողջամիտ ժամկետում իր շահերին առբնչվող քրեական գործի քննության իրավունք:
Ըստ նույն հոդվածի 3-րդ մասի պահանջների` քրեական հետապնդում իրականացնող մարմինը պարտավոր է ձեռնարկել սույն օրենսգրով նախատեսված բոլոր միջոցառումները` գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտման համար, պարզել ինչպես կասկածյալի և մեղադրյալի մեղավորությունը հիմնավորող, այնպես էլ նրանց արդարացնող, ինչպես նաև նրանց պատասխանատվությունը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները:
Վերաքննիչ դատարանի դատաքննության ընթացքում համապատասխան ապացույցներով հիմնավորվեց, որ ամբաստանյալ Արման Գալուստյանը բնակվում է իր մոր հետ միասին, քանի որ նրա ծնողները ամուսնալուծված են, իսկ մայրը` Նունե Օհանյանը տառապում է <խրոնիկ Էնդոմետրիտ> հիվանդությամբ,ինչը վերաքննիչ դատարանը դիտում է որպես սույն գործով ամբաստանյալ Արման Գալուստյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանք:
Վերաքննիչ դատարանը միևնույն ժամանակ հաշվի է առնում նաև տվյալ գործի կոնկրետ հանգամանքները, մասնավորապես` այն, որ վիճաբանության նախահարձակը հանդիսացել է սույն գործով դատապարտյալ Վազգեն Հովհաննիսյանը, որը Համաներման որոշմամբ ազատվել է պատժից, ինչպես նաև այն, որ տուժող Ա.Ալեքսանյանը ամբաստանյալ Արման Գալուստյանի նկատմամբ որևէ բողոք կամ պահանջ չի ներկայացրել:
Վերաքննիչ դատարանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի պահանջների համատեքստում հաշվի առնելով ամբաստանյալ Արման Գալուստյանի վերը նշված պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքները, ինչպես նաև գործի կոնկրետ հանգամանքները, դրանք իրենց համակցությամբ սույն քրեական գործի շրջանակներում դիտում է որպես բացառիկ հանգամանք և գտնում է, որ ամբաստանյալ Արման Գալուստյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառմամբ պետք է նշանակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասի սանկցիայով նախատեսված պատժի նվազագույն չափից ավելի ցածր պատիժ, իսկ դատավճիռը այդ մասով պետք է փոփոխել:
Անդրադառնալով ամբաստանյալ Արման Գալուստյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցի հարցին, վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ այն հիմնավոր է և պետք է թողնել անփոփոխ մինչև սույն որոշման օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Ելնելով վերոգրյալներից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-395-րդ, 399 հոդվածներով վերաքննիչ դատարանը
Ո Ր Ո Շ Ե Ց
Պաշտպան Վ. Գևորգյանի վերաքննիչ բողոքը բավարարել:
Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2011թ. օգոստոսի 31-ի դատավճիռը քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Արման Ռոբերտի Գալուստյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով, նշանակված պատժի մասով` փոփոխել:
Ամբաստանյալ Արման Ռոբերտի Գալուստյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառմամբ նրան դատապարտել ազատազրկման 2 /երկու/ տարի ժամկետով:
Պատժի կրման սկիզբը հաշվել 2011թ. մայիսի 23-ից:
Պատիժը պետք է կրի ՀՀ արդարադատության նախախարության համապատասխան քրեակատարողական հիմնակում:
Ամբաստանյալ Արման Ռոբերտի Գալուստյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանքը թողնել անփոփոխ, մինչև սույն որոշման օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Դատավճիռը մնացած մասով թողնել անփոփոխ:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարան՝ այն հրապարակելու պահից մեկամսյա ժամկետում։
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ՝ ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ՝ ստորագրություններ
Իսկականի հետ ճիշտ է՝
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ՝ Ա.ԽԱՉԱՏՐՅԱՆ
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ա.ԽԱՉԱՏՐՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ա.ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆ
Ս.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ
Հ Ա Յ Ա Ս Տ Ա Ն Ի Հ Ա Ն Ր Ա Պ Ե Տ ՈՒ Թ Յ ՈՒ Ն
Վ Ե Ր Ա Ք Ն Ն Ի Չ Ք Ր Ե Ա Կ Ա Ն Դ Ա Տ Ա Ր Ա Ն
Ո Ր Ո Շ Ո Ւ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
18 նոյեմբերի 2011թ. ք. Երևան
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ
ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ա.ԽԱՉԱՏՐՅԱՆԻ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ա.ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆԻ
Ս.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆԻ
ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Մ.ՄԱՀՏԵՍՅԱՆԻ
ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ՝
ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Ս.ԱԲՐԱՀԱՄՅԱՆԻ
ՊԱՇՏՊԱՆ` Վ.ԳԵՎՈՐԳՅԱՆԻ
Դռնբաց դատական նիստում ամբաստանյալի և նրա շահերի պաշտպան Վ.Գևորգյանի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Արման Ռոբերտի Գալուստյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով
Պ Ա Ր Զ Ե Ց
1.Գործի դատավարական նախապատմությունը
Արման Ռոբերտի Գալուստյանի և Վազգեն Խաչատուրի Հովհաննիսյանի կողմից Երևան քաղաքի Սայաթ-Նովա փողոցի թիվ 26 շենքի դիմացի հատվածում խուլիգանություն կատարելու դեպքի առթիվ ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի բաժնում նախապատրաստած նյութերի հիման վրա Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազությունում 2011 թվականի մարտի 21-ին հարուցվել է թիվ 13200711 քրեական գործը.
2011 թվականի մայիսի 18-ի որոշմամբ թիվ 13200711 քրեական գործով Արման Ռոբերտի Գալուստյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258 հոդվածի 4-րդ մասով ներգրավվել է որպես մեղադրյալ, նույն օրը նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը և նրա գտնվելու վայրը հայտնի չլինելու պատճառով հայտարարվել է հետախուզում:
2011 թվականի մայիսի 20-ի որոշմամբ թիվ 13200711 քրեական գործով Վազգեն Խաչատուրի Հովհաննիսյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով ներգրավվել է որպես մեղադրյալ, նույն օրը նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն չհեռանալու մասին:
2011 թվականի մայիսի 23-ին, ժամը 19:50-ին Երևան քաղաքի Սայաթ-Նովա փողոցի թիվ 6 շենքի բակից հայտնաբերվել և ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին է բերման ենթարկվել թիվ 13200711 քրեական գործով մեղադրյալ Արման Ռոբերտի Գալուստյանը, որի անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերվել է գաղտնի փականով դանակ, որի երկարությունը` բացված վիճակում 16 սմ, շեղբի երկարությունը` 8 սմ է:
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2011 թվականի մայիսի 25-ի որոշմամբ Արման Ռոբերտի Գալուստյանի նկատմամբ 2011 թվականի մայիսի 18-ին ընտրված խափանման միջոց կալանավորումը վերահաստատվել է:
2011 թվականի հունիսի 02-ի որոշմամբ դանակ կրելու կապակցությամբ Արման Գալուստյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով քրեական հետապնդում չի իրականացվել` հանցադեպի բացակայության պատճառաբանությամբ:
Նախաքննական մարմնի կողմից Արման Ռոբերտի Գալուստյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258 հոդվածի 4-րդ մասով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա դիտավորությամբ կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կարգը և բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք արտահայտելով հասարակության նկատմամբ, բռնության գործադրմամբ, որպես զենք օգտագործվող առարկայի գործադրմամբ կատարել է խուլիգանություն.
Վազգեն Խաչատուրի Հովհաննիսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա մի խումբ անձանց հետ միասին, դիտավորությամբ կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կարգը և բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք արտահայտելով հասարակության նկատմամբ, բռնության գործադրմամբ կատարել է խուլիգանություն:
2011 թվականի հունիսի 07-ին թիվ 13200711 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան /այսուհետ` դատարան/:
Դատարանի 2011 թվականի օգոստոսի 31-ի դատավճռով Արման Ռոբերտի Գալուստյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով և դատապարտվել ազատազրկման 4 /չորս/ տարի ժամկետով:
Պատիժը պետք է կրի ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում:
Ամբաստանյալ Արման Գալուստյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց կալանքը` թողնվել է անփոփոխ, մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Նույն դատավճռով` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով 1 /մեկ/ տարի ազատազրկման է դատապարտվել նաև Վազգեն Խաչատուրի Հովհաննիսյանը:
Վազգեն Խաչատուրի Հովհաննիսյանի նկատմամբ կիրառվել է ՀՀ Ազգային ժողովի կողմից 26.05.2011թ. ընդունված “Համաներում հայտարարելու մասին” որոշման 1-ին կետի 1-ին ենթակետը և նա ազատվել է պատժի կրումից:
Վազեն Հովհաննիսյանի մասով դատավճիռը չի բողոքարկվել:
Վերոհիշյալ դատավճռի դեմ 04.10.2011թ. ամբաստանյալը և նրա շահերի պաշտպան, փաստաբան Վ.Գևորգյանը բերել են վերաքննիչ բողոք:
Վերաքննիչ բողոքի առթիվ գրավոր պատասխաններ չեն ստացվել:
Վերաքննիչ դատարանի 17.10.2011թ. որոշմամբ վերաքննիչ բողոքը ընդունվել է վարույթ և գործը նշանակվել քննության Վճռաբեկ դատարանում գործի քննության համար սահմանված կանոններով։
2. Գործի փաստական հանգամանքները
Ամբաստանյալ Արման Գալուստյանը դատապարտվել է այն բանի համար, որ նա Վազգեն Խաչատուրի Հովհաննիսյանի հետ միասին, 2011թ. մարտի 04-ին ժամը 22:30-ի սահմաններում ալկոհոլային խմիչք օգտագործած վիճակում դուրս գալով “Կովկաս պանդոկ” ռեստորանից, Երևան քաղաքի Սայաթ-Նովա փողոցի 26 շենքի դիմաց հանդիպել են նշված վայրում գտնվող Արինա Լենսերի Առուստամյանին, Անուշ Վաչագանի Ալեքսանյանին և Մարինե Վալերիի Անդրեասյանին, որոնք սպասել են Ա.Ալեքսանյանի եղբայր, “Սեմա” տաքսի ծառայության վարորդ Արման Վաչագանի Ալեքսանյանի ժամանելուն: Վ.Հովհաննիսյանը, մոտենալով Ա.Ալեքսանյանին և մյուսներին, փորձել է զրույցի բռնվել նրանց հետ, սակայն վերջիններս պահանջել են իրենց չանհանգստացնել և հեռանալ: Նույն պահին տաքսի ավտոմեքենայով նշված վայր ժամանած Արման Ալեքսանյանը մոտեցել է Վ.Հովհաննիսյանին և իր հերթին պահանջել է հանգիստ թողնել քրոջն ու նրա ընկերուհիներին: Այդ կապակցությամբ Վ.Հովհաննիսյանի, Ա.Գալուստյանի և Ա.Ալեքսանյանի միջև վիճաբանություն է սկսվել, որի ընթացքում Վ.Հովհաննիսյանը և Ա.Գալուստյանը, կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կարգը, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելով, աղմկել են և հայհոյել, բռնություն գործադրել` ծեծի են ենթարկել Ա.Ալեքսանյանին ու նրան պատճառել առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող մարմնական վնասվածք, ապա Ա.Գալուստյանը, որպես զենք օգտագործվող առարկայով` նախապես իր մոտ եղած դանակով, անկանոն հարվածներ է հասցրել Ա.Ալեքսանյանին և վնասել վերջինիս բաճկոնը, իրենց դիտավորյալ գործողություններով Ա.Գալուստյանը և Վ.Հովհաննիսյանը շուրջ 5 րոպե տևողությամբ խանգարել են անցորդների հանգիստն ու գիշերային անդորրը, խաթարել ՀՀ ՊՆ ռազմական ոստիկանության Երևանի կայազորի բնականոն աշխատանքը:
3.Վերաքննիչ բողոքների հիմքերը, փաստարկները և պահանջը.
Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում, ներքոհիշյալ հիմնավորումներով:
Բողոք բերած անձինք գտնում են, որ դատարանի կայացրած դատական ակտով Արման Գալուստյանի նկատմամբ թույլ է տրվել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 397-րդ և 398-րդ հոդվածներով նախատեսված նյութական և քրեադատավարական նորմերի խախտումներ, որոնք ազդել են գործով ճիշտ որոշում կայացնելու վրա:
Կատարած արարքի համար անձի նախատեսմամբ օրենսդիրը ելել է արդարության, պատասխանատվության անհատականացման և մարդասիրության սկզբունքներից, որոնք ամրագրված են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 4-րդ, 10-րդ և 11-րդ հոդվածների դրույթներով:
Մասնավորապես, դատարանը չի կիրառել կիրառման ենթակա ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասի պահանջը, համաձայն որի` “Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի՝ համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար”:
Դատարանը, թեև դատական ակտում նշել է, որ “Ամբաստանյալ Արման Ռոբերտի Գալուստյանը նախկինում դատապարտված չի եղել, բնութագրվում է դրականորեն: Որպես պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք դատարանը դիտում է ամբասաանյալ Արման Ռոբերտի Գալուստյանի մեղայականով ներկայանալը”, սակայն եթե դաաարանը հաշվի առներ գործի բնայթը և դատական ակտում շարադրեր Արման Գալուստյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող բոլոր հանգամանքները, անձը բնութագրող տվյալները. մասնավորապես՝ դեռևս նյութերի նախապատրաստման փուլում ինքնակամ ներկայանալը, կատարվածի մասին բացատրություն տալը և կատարվածը մանրամասնորեն ներկայացնելը, գործով օբյեկտիվ ճշմարտության բացահայտմանը չխոչընդոտելը, քրեորեն պատժելի մեկ արարք կատարած լինելը, հանցավոր կապեր չունենալը և այլ մեղմացուցիչ հանգամանքները, ապա ամբաստանյալի նկատմամբ պատժի անհատականացմամբ կնշանակեր արդարացի, քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածով նախատեսված պատժի նվազագույն չափից ավելի ցածր պատիժ, որը կհամապատասխաներ նրա կատարած հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, նրա անձին, ինչն այնուհանդերձ, դատարանը չի ցանկացել տեսնել:
Բողոքաբերները գտնում են, որ դատարանը խախտել է նաև ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի 4-րդ մասի պահանջները, համաձայն որի՝ “Դատարանի դաաավճիոը պետք է լինի պատճառաբանված: Պատճառաբանման ենթակա են դատարանի կողմից դատավճռում շարադրվող բոլոր հետևությունները և որոշումները”:
Դատարանը որևէ ձևով դատավճռում չի պատճառաբանել, թե ինչից ելնելով Սրման Գալուստյանի նկատմամբ պատիժ է նշանակել ազատազրկման ձևով, դատավճռում նշելով` “Որպես պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք դատարանը դիտում է հանցանքը ալկոհոլի ազդեցության տակ կատարելը”, այն դեպքում, երբ Արման Գալուստյանը ստեղծված իրավիճակում հայտնվել է զուտ պատահականորեն և հանցանքը կատարել է ոչ թե ալկոհոլի ազդեցության տակ, այլ հանգամանքների պատահական զուգորդմամբ, քանի որ նա չէր կարող նախատեսել, որ իր րնկերը կարող է իր ոչ պատշաճ վարքագծով իրեն ներքաշել հանցագործության կատարման մեջ, մանավանդ որ նրա հակաօրինական վարքագիծը նկատել է այն պահին, երբ արդեն իսկ տեղի էր ունենում այն:
Բողոք բերած անձինք վկայակոչելով ՀՀ քրեական օրենսգքրի 61-րդ հոդվածի 1-ի և 2-րդ մասերի համապատասխան դրույթները նշել են, որ դատարանը չի կիրառել դրանք:
Պատիժն արդարացի է, եթե այն նշանակելիս դատարանը ճիշտ է գնահատել գործի հանգամանքներր և կիրառել է պատժի անհատականացման սկզբունքը; Այդ սկզբունքի կիրառումը անհրաժեշտ է, քանի որ պատժի տեսակը և չափը ընտրելիս դատարանը պետք է համոզվի, որ դրանով կհասնի պատժի նպատակին, այն է՝ ուղղի հանցանք կատարած անձին և կանխի հանցագործությունը։
Գործող քրեական օրենսգիքը դատարանին հնարավորություն է տալիս, անհրաժեշտ հիմքերի առկայության պայմաններում մարդասիրական վերաբերմունք դրսևորել հանցանք կատարած անձի նկատմամբ, այն է` ազատել քրեական պատասխանատվությունից, նշանակել օրենքով նախատեսված պատժից ավելի մեղմ պատիժ, պատիժը պայմանականորեն չկիրառել, դնելով նրա վրա որոշակի պարտականություններ։
Մինչդեռ, դատարանը դատավճռում որևէ անդրադարձ չի կատարել դրանց, հաշվի չի առել այդ հանգամանքները և որևէ ձևով չի դիտարկել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառման՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածով՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված պատժի նվազագույն չափից ավելի ցածր պատժի որոշման տեսանկյունով։
Դատարանը չի կիրառել և անտեսել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 2-րդ մասը, համաձայն որի՝ “Պատիժ նշանակելիս դատարանը կարող է հաշվի առնել նաև մեղմացնող այլ հանգամանքներ, որոնք նշված չեն սույն հոդվածի առաջին մասում”, այդ մեղմացնող հանգամանքները առկա են եղել ամբաստանյալ Արման Գալուստյանի մասով:
Բացի այդ, ամբաստանյալ Արման Գալուստյանի նկատմամբ պատժի տեսակը և չափը որոշելու տեսանկյունից, ի թիվս պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող այլ հանգամանքների, անհրաժեշտ էր հաշվի առնել նաև, որ Արման Գալուստյանը՝ ներկայացել է ինքնակամ, մեղայականով և նույն պահին գրավոր հայտնել, օգնել և օժանդակել է քննությանը՝ գործով օբյեկտիվ ճշմարտության բացահայտմանը, հայտնել ճշմարտաթյունը, առաջին անգամ հանգամանքների պատահական գուգորդմամբ է հանցանք կատարել, նախկինում դատապարտված չի եղել, որևէ հակաօրինական արարք թույլ չի տվել, խնամքին ունի ֆիզիկապես վատառողջ մայր: Նրան հասարակությունից մեկուսացնելով վտանգվում է մոր կյանքն ու առողջությունը, քանի որ վերջինս ֆիզիկապես վատառողջ է, չի աշխատում և ընտանիքը գրկվում է միակ կերակրողից, ունի մշտական բնակության վայր, բնութագրվում է դրական:
Բացի այդ, դատարանը չի կիրառել կիրառման ենթակա ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի 1-ին մասը, համաձայն որի՝ “Հանցանքի շարժառիթների ու նպատակների, հանցավորի դերի, հանցանքը կատարելիս ու դրանից հետո նրա վարքագծի և այլ հանգամանքների հետ կապված բացառիկ հանգամանքների առկայության դեպքում, որոնք էականորեն նվազեցնում են հանցանքի՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, կարող է նշանակվել սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածով նախատեսված պատժի նվազագույն չափից ավելի ցածր պատիժ կամ ավելի մեղմ պատժատեսակ, քան նախատեսված է այդ հոդվածով...”:
Պատժի մեղմացումը դրսևորվում է հետևյալ ձևով՝ ... կամ ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածով՝ նշանակել քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածով նախատեսված պատժի նվազագույն չափից ավելի ցածր պատիժ կամ ավելի մեղմ պատժատեսակ, քան նախատեսված է այդ հոդվածով։
Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի Արման Գալուստյանի նկատմամբ ինչպես պատժաչափի, այնպես էլ պատիժր կրելու նպատակահարմարության վերաբերյալ դատարանի կողմից կայացված որոշումը պետք է հիմնված լիներ կատարված հանցագործության, դրա առանձնահատկությունների, գործի կոնկրետ հանգամանքների, հանցավորի անձի՝ Արման Գալուստյանի, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքների բազմակողմանի ու օբյեկտիվ գնահատման վրա, նպատակ ունենալով ապահովելու ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասում նշված պատժի նպատակների իրագործման հնարավորությունը:
Մինչդեռ, դատարանն Արման Գալուստյանի նկատմամբ նշանակել է անհամաչափ, խիստ պատիժ, անտեսել ու խախտել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի սկզբունքն այն մասին, որ՝ “Պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները”։Օրինականության սկզբունքն ամրագրած է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 5-րդ հոդվածով, համաձայն որի՝ արարքի հանցավորությունը, դրա պատժելիությունը և քրեաիրավական այլ հետևանքները որոշվում են միայն քրեական օրենքով: Պատիժ նշանակելիս օրինականության սկզբունքն արտահայտվում է նրանում, որ պատժի տեսակը և չափը որոշվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի այն հոդվածի սանկցիայով, որի դիսպոզիցիայի հատկանիշներին համապատասխան անձը մեղավոր է ճանաչվել հանցագործության մեջ։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասը պարտադրում է դուրս չգալ Հատուկ մասի հոդվածի սանկցիայի սահմաններից; Նշանակվող պատիժը չի կարող հոդվածի սանկցիայում նախատեսված պատժի առավելագույն կամ նվազագույն չափից ավելի խիստ կամ մեղմ լինել: Այս պահանջից բացառություն կարող է անել միայն ՀՀ քրեական օրենսգիրքր, որը Ընդհանուր մասում նախատեսված հատուկ նորմերի ուժով դատարանին իրավունք է վերապահում դուրս գալ այդ սահմաններից։
Քանի որ, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածը չի բովանդակում հանցանքի՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանն էականորեն նվազեցնող բացառիկ հանգամանքների ցանկը, նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ դատարանն իրավունք ունի բացառիկ ճանաչել ինչպես առանձին մեղմացնող հանգամանքները, այնպես էլ այդ հանգամանքների համակցությունը: Այդպիսիք կարող են լինել նաև այլ հանգամանքներ, որոնք էականորեն նվազեցնում են հանցանքի՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանը:
Ընդ որում, օրենքով նախատեսվածից ավելի մեղմ պատիժ նշանակելու հետ կապված ՀՀ քրեական օրենսգիրքը ինչպես հանցագործությունների, այնպես էլ անձանց շրջանակի որևէ հատուկ սահմանափակում չի նախատեսել և կարևորը ոչ թե պատիժը մեղմացնող տվյալների քանակն է, այլ այն, թե ինչքանով են դրանք էականորեն ազդել պատժի՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանի նվազեցման վրա։
Բացի այդ, դատարանը Արման Գալուստյանի նկատմամբ պատժի մասին որոշում կայացնելիս պետք է քննարկեր նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով ամրագրված պատժի՝ սոցիալական արդարության վերականգնման և նրա, որպես պատժի ենթարկված անձի՝ ուղղվելու նպատակների իրացման՝ իրացվելիության հարցը, ինչը չի արել:
Սոցիալական արդարությունը վերականգնելու մասին է վկայում վերոշարադրյալ հանգամանքները:
Դատարանը կաշկանդված չէր և բոլոր հիմքերն ուներ Արման Գալուստյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հալվածի կիրառմամբ պատիժ նշանակելու համար, սակայն անհիմն ձևով դա չի արել, մինչդեռ փաստորեն լուծված էր ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով ամրագրված պատժի նպատակների իրացվելիության հարցը:
Վերոնշյալ հոդվածների իրավադրույթներից հետևում է, որ դրանք հաշվի առնելու դեպքում դատարանր կհամոզվեր, որ Արման Գալուստյանը հանցանքը կատարելիս ու դրանից հետո նրա վարքագծի հետ կապված վերոհիշյալ բոլոր հանգամանքները էականորեն նվազեցրել են նրա անձի և կատարած հանցանքի՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, ուստի կաշկանդված չէր ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կարգով՝ նշանակել քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածով նախատեսված պատժի նվազագույն չափից ավելի ցածր պատիժ, ինչը սակայն չի արել:
Պատիժ նշանակելիս հանցավորի նկատմամբ պատասխանատվության և պատժի անհատական մոտեցման, անհատականացման հետ կապված, Վճռաբեկ դատարանն իր իրավական դիրքորոշումն է արտահայտել Հազարապետ Ալբերտի Հարությունյանի (2007 թվականի մարտի 30-ի ՎԲ-50/07) վերաբերյալ քրեական գործով, որում նշել է. “Պատասխանատվության և պատժի անհատականացման հիմք են ոչ միայն կատարված արարքի հասարակական վտանգավորության աստիճանի, այլև հանցավորի անձը բնութագրող հատկանիշներ հանդիսացող նրա սոցիալ-հոգեբանական, սոցիալ-ժողովրդագրական, քրեաբանական և քրեա-իրավական, ֆիզիկական հատկությունների համակցության ճիշտ գնահատումը (ընտանեկան դրությունը, վարքագիծը աշխատանքում և կենցաղում, աշխատունակությանը, առողջական վիճակը, տարիքը, դատվածությունը և այլն):
Պատիժ նշանակելիս հանցավորի նկատմամբ անհատական մոտեցումն անհրաժեշտ է, որպեսզի դատարանը “պատժի տեսակն ու չափը ընտրելիս համոզվի, որ դրանով կհասնի պատժի նպատակներին”:
Ելնելով Վճռաբեկ դատարանի արտահայտած վերոնշյալ իրավական դիրքորոշումից, ակնհայտ է, որ պատիժ նշանակելիս ընդհանուր իրավասության դատարանն անտեսել է այս հանգամանքները ևս:
Բողոքի հեղինակները գտնում են, որ արդյունավետ է ոչ թե պատժի խստությունը, այլ անխուսափելիությունը”:
Բողոք բերած անձինք գտնում են, որ դատարանը խախտել է նաև ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի պահանջր, համաձայն որի՝ “Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը ՝ …7. ինչ պատիժ պետք է նշանակվի ամբաստանյայի նկատմամբ”:
Դատարանը որոշելով ամբաստանյալ Արման Գալուստյանի պատժի ենթակա լինելու հարցը, դրա տեսակր և չափը, միաժամանակ պետք է հաշվի առներ նշանակված պատժի չափը և այն կրելու պատժի նպատակներին հասնելու նպատակահարմարության հանգամանքը, ինչը չի արել:
Վերոնշյալ հոդվածների իրավադրույթներից երևում է, որ դրանք հաշվի առնելու դեպքում դատարանր կհամոզվեր, որ վերոհիշյալ բոլոր հանգամանքներր էականորեն նվազեցնում են Արման Գալուստյանի անձի և կատարած հանցանքի՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, ուստի պետք է Արման Գալուստյանի նկատմամբ պատիժ նշանակեր ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառմամբ:
ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը կարող է ուղղել Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի դատավճռով Արման Գալուստյանի նկատմամբ նշանակած ազատազրկման չափր՝ չորս տարին իր դատական ակտով՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառմամբ կվերանայի և կնշանակի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հողվածի 4-րդ մասով նախատեսված պատժի նվազագույն չափից ավելի ցածր պատիժ։
Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների րնդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի կողմից թույլ տրված և վերը ներկայացված՝ նյութական և դատավարական իրավունքի խախտումներն ազդել են Արման Գալուստյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելու հարցում ճիշտ որոշում կայացնելու վրա։Այդ խախտումները ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 397-րդ և 398-րդ հոդվածների ուժով ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավճիռը բեկանելու հիմք են։
Դատավճիռը բեկանելը և փոփոխելը պայմանավորված է այն հանգամանքով, որ ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից գործի դատական քննության ընթացքում թույլ են տրվել նյութական ե դատավարական իրավունքի խախտումներ և դա բխում է արդարադատության արդյունավետության շահերից։
Ելնելով վերոգրյալներից բողոք բերած անձինք խնդրել են բեկանել և փոփոխել Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 31.08.2011թ. դատական ակտը` Արման Ռոբերտի Գալուստյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նշանակված պատիժ 4 տարի ժամկետով ազատազրկումը և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառմամբ նրա նկատմամբ նշանակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված պատժի նվազագույն չափից ավելի ցածր պատիժ:
4.Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը
Վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում, վերլուծելով քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցները, վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ պաշտպանի վերաքննիչ բողոքը պետք է բավարարել, հետևյալ պատճառաբանությամբ.
Պատիժ նշանակելիս արդարության սկզբունքը դրսևորվում է օրենքով նախատեսված մի շարք պահանջներով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն` պատիժն արդարացի է, եթե համապատասխանում է հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար է անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում` հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասը սահմանում է, որ պատժի տեսակը և չափը որոշվում է հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով:
Պատիժ նշանակելիս հանցավորի նկատմամբ անհատական մոտեցումն անհրաժեշտ է, որպեսզի դատարանը պատժի տեսակն ու չափը ընտրելիս համոզվի, որ դրանով կհասնի պատժի նպատակներին: Իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:
Պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ և 63-րդ հոդվածներով նախատեսված պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները: Դրանք հնարավորություն են տալիս պատկերացում կազմել հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանի ու բնույթի, հանցավորի անձնավորության մասին և յուրաքանչյուր կոնկրետ գործով անհատականացնել պատիժը: Պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամաների ցանկի վերլուծությունը ցույց է տալիս, որ քննարկվող հանգամանքները վերաբերում են ինչպես հանցագործությանը, այնպես էլ հանցավորի անձնավորությանը կամ բնութագրում են հանցագործությունն ու հանցավորի անձնավորությունը միաժամանակ: Այդ պատճառով էլ պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները պետք է դիտարկել որպես հանցակազմի սահմաններից դուրս հանգամանքներ, որոնք ուղղակի կամ անուղղակի վերաբերում են հանցագործությանը կամ հանցավորի անձնավորությանը, բարձրացնում կամ իջեցնում են հասարակական վտանգավորության աստիճանը և ազդում պատժի վրա:
Պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներն ամրագրած ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` պատիժ նշանակելիս դատարանը կարող է հաշվի առնել նաև մեղմացնեղ այլ հանգամանքներ, որոնք նշված չեն սույն հոդվածի առաջին մասում, իսկ նույն հոդվածի 3-րդ մասը սահմանում է, որ եթե սույն հոդվածի առաջին մասում նշված որևէ հանգամանք սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածով նախատեսված է որպես հանցագործության հատկանիշ, ապա դա չի կարող կրկին հաշվի առնվել որպես պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանք:
Պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքներին վերաբերող ՀՀ քրեական օրենսգրքի 63-րդ հոդվածի 3-րդ մասը սահմանում է, որ պատիժ նշանակելիս դատարանը չի կարող հաշվի առնել սույն հոդվածի առաջին մասով չնախատեսված այլ հանգամանքներ, իսկ նույն հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն` եթե սույն հոդվածի առաջին մասում նշված որևէ հանգամանք սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածով նախատեսված է որպես հանցագործության հատկանիշ, ապա դա չի կարող կրկին հաշվի առնվել որպես պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք:
Օրինականության սկզբունքն ամրագրած ՀՀ քրեական օրենսգրքի 5-րդ հոդվածի համաձայն` արարքի հանցավորությունը, դրա պատժելիությունը և քրեաիրավական այլ հետևանքները որոշվում են միայն քրեական օրենքով: Պատիժ նշանակելիս օրինականության սկզբունքն արտահայտվում է նրանում, որ պատժի տեսակը և չափը որոշվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի այն հոդվածի սանկցիայով, որի դիսպոզիցիայի հատկանիշներին համապատասխան անձը մեղավոր է ճանաչվել հանցագործության մեջ: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի առաջին մասը պարտադրում է դուրս չգալ Հատուկ մասի հոդվածի սանկցիայի սահմաններից: Նշանակվող պատիժը չի կարող հոդվածի սանկցիայով նախատեսված պատժի առավելագույն կամ նվազագույն չափից ավելի խիստ կամ մեղմ լինել: Այս պահանջից բացառություն կարող է անել միայն ՀՀ քրեական օրենսգիրքը, որը Ընդհանուր մասում նախատեսված հատուկ նորմերի ուժով դատարանին իրավունք է վերապահում դուրս գալ այդ սահմաններից: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է, որ հանցանքի շարժառիթների ու նպատակների, հանցավորի դերի, հանցանքը կատարելիս ու դրանից հետո նրա վարքագծի և այլ հանգամանքների հետ կապված բացառիկ հանգամանքների առկայության դեպքում, որոնք էականորեն նվազեցնում են հանցանքի` հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, ինչպես նաև խմբակային հանցագործության մասնակցի կողմից խմբի կատարած հանցանքը բացահայտելուն ատիվորեն աջակցելու դեպքում կարող է նշանակվել սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածով նախատեսված պատժի նվազագույն չափից ավելի ցածր պատիժ կամ ավելի մեղմ պատժատեսակ, քան նախատեսված է այդ հոդվածով, կամ չկիրառել որպես պարտադիր նախատեսված լրացուցիչ պատիժ: Քանի որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածը չի բովանդակում հանցանքի` հանրության համար վտանգավորության աստիճանն էականորեն նվազեցնող բացառիկ հանգամանքների ցանկը, նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` դատարանն իրավունք ունի բացառիկ ճանաչել ինչպես առանձին մեղմացնող հանգամանքները, այնպես էլ այդ հանգամանքների համակցությունը: Ընդ որում, օրենքով նախատեսվածից ավելի մեղմ պատիժ նշանակելու հետ կապված ՀՀ քրեական օրենսգիրքը ինչպես հանցագործությունների, այնպես էլ անձանց շրջանակի որևէ հատուկ սահմանափակում չի նախատեսել:
Ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավճռի ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ դատարանը ամբաստանյալ Արման Գալուստյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս հաշվի է առել նրա կողմից կատարված հանցագործության բնույթն ու վտանգավորության աստիճանը:
Որպես ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալներ դատարանը հաշվի է առել այն, որ նա նախկինում դատապարտված չի եղել, բնութագրվում է դրական:
Որպես ամբաստանյալ Արման Գալուստյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ դատարանը հաշվի է առել նրա կողմից մեղայականով ներկայանալը:
Դատարանը որպես ամբաստանյալ Արման Գալուստյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանք հաշվի է առել հանցանքը ալկոհոլի ազդեցության տակ կատարելը:
Համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի 1-ին մասի պահանջների`յուրաքանչյուր ոք ունի աարդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ, անկախ և անկողմնակալ դատարանի կողմից ողջամիտ ժամկետում իր շահերին առբնչվող քրեական գործի քննության իրավունք:
Ըստ նույն հոդվածի 3-րդ մասի պահանջների` քրեական հետապնդում իրականացնող մարմինը պարտավոր է ձեռնարկել սույն օրենսգրով նախատեսված բոլոր միջոցառումները` գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտման համար, պարզել ինչպես կասկածյալի և մեղադրյալի մեղավորությունը հիմնավորող, այնպես էլ նրանց արդարացնող, ինչպես նաև նրանց պատասխանատվությունը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները:
Վերաքննիչ դատարանի դատաքննության ընթացքում համապատասխան ապացույցներով հիմնավորվեց, որ ամբաստանյալ Արման Գալուստյանը բնակվում է իր մոր հետ միասին, քանի որ նրա ծնողները ամուսնալուծված են, իսկ մայրը` Նունե Օհանյանը տառապում է <խրոնիկ Էնդոմետրիտ> հիվանդությամբ,ինչը վերաքննիչ դատարանը դիտում է որպես սույն գործով ամբաստանյալ Արման Գալուստյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանք:
Վերաքննիչ դատարանը միևնույն ժամանակ հաշվի է առնում նաև տվյալ գործի կոնկրետ հանգամանքները, մասնավորապես` այն, որ վիճաբանության նախահարձակը հանդիսացել է սույն գործով դատապարտյալ Վազգեն Հովհաննիսյանը, որը Համաներման որոշմամբ ազատվել է պատժից, ինչպես նաև այն, որ տուժող Ա.Ալեքսանյանը ամբաստանյալ Արման Գալուստյանի նկատմամբ որևէ բողոք կամ պահանջ չի ներկայացրել:
Վերաքննիչ դատարանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի պահանջների համատեքստում հաշվի առնելով ամբաստանյալ Արման Գալուստյանի վերը նշված պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքները, ինչպես նաև գործի կոնկրետ հանգամանքները, դրանք իրենց համակցությամբ սույն քրեական գործի շրջանակներում դիտում է որպես բացառիկ հանգամանք և գտնում է, որ ամբաստանյալ Արման Գալուստյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառմամբ պետք է նշանակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասի սանկցիայով նախատեսված պատժի նվազագույն չափից ավելի ցածր պատիժ, իսկ դատավճիռը այդ մասով պետք է փոփոխել:
Անդրադառնալով ամբաստանյալ Արման Գալուստյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցի հարցին, վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ այն հիմնավոր է և պետք է թողնել անփոփոխ մինչև սույն որոշման օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Ելնելով վերոգրյալներից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-395-րդ, 399 հոդվածներով վերաքննիչ դատարանը
Ո Ր Ո Շ Ե Ց
Պաշտպան Վ. Գևորգյանի վերաքննիչ բողոքը բավարարել:
Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2011թ. օգոստոսի 31-ի դատավճիռը քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Արման Ռոբերտի Գալուստյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով, նշանակված պատժի մասով` փոփոխել:
Ամբաստանյալ Արման Ռոբերտի Գալուստյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառմամբ նրան դատապարտել ազատազրկման 2 /երկու/ տարի ժամկետով:
Պատժի կրման սկիզբը հաշվել 2011թ. մայիսի 23-ից:
Պատիժը պետք է կրի ՀՀ արդարադատության նախախարության համապատասխան քրեակատարողական հիմնակում:
Ամբաստանյալ Արման Ռոբերտի Գալուստյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանքը թողնել անփոփոխ, մինչև սույն որոշման օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Դատավճիռը մնացած մասով թողնել անփոփոխ:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարան՝ այն հրապարակելու պահից մեկամսյա ժամկետում։
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ՝ ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ՝ ստորագրություններ
Իսկականի հետ ճիշտ է՝
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ՝ Ա.ԽԱՉԱՏՐՅԱՆ
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ա.ԽԱՉԱՏՐՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ա.ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆ
Ս.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ
Գործ ԵԿԴ/0115/01/11
Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը
Նախագահությամբ դատավոր` Ա.Բեկթաշյանի
քարտուղարությամբ` Լ.Ղամբարյանի
մասնակցությամբ` մեղադրող` Ս.Աբրահամյանի
պաշտպան` Ա.Մաթևոսյանի
2011 թվականի օգոստոսի 31-ին, Երևան քաղաքում, դռնբաց դատական նիստում, քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի`
Արման Ռոբերտի Գալուստյանի` ծնված 11.11.1990 թվականին Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, ուսանող, չամուսնացած, խնամքին ոչ ոք, նախկինում չդատված, չի աշխատել, բնակվել է Երևան քաղաքի Սայաթ-Նովա 8 շենքի 23 բնակարանում, կալանքի տակ է 23.05.2011 թվակնաից:
Արման Ռոբերտի Գալուստյանը մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258 հոդվածի 4-րդ մասով:
18.05.2011 թվականի որոշմամբ Արման Ռոբերտի Գալուստյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը:
25.05.2011 թվականի որոշմամբ Արման Ռոբերտի Գալուստյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց կալանավորումը վերահաստատվել է:
Վազգեն Խաչատուրի Հովհաննիսյանի` ծնված 17.04.1991 թվականին Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, թերի բարձրագույն կրթությամբ, չամուսնացած, խնամքին ոչ ոք, նախկինում չդատված, չի աշխատում, բնակվում է Երևան քաղաքի Ազատության պողոտայի 9/4 շենքի 25 բնակարանում:
Վազգեն Խաչատուրի Հովհաննիսյանը մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
25.05.2011 թվականի որոշմամբ Վազգեն Խաչատուրի Հովհաննիսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն չհեռանալու մասին:
Գործի դատավարական նախապատմությունը.
Արման Ռոբերտի Գալուստյանի և Վազգեն Խաչատուրի Հովհաննիսյանի կողմից Երևան քաղաքի Սայաթ-Նովա փողոցի թիվ 26 շենքի դիմացի հատվածում խուլիգանություն կատարելու դեպքի առթիվ ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի բաժնում նախապատրաստած նյութերի հիման վրա Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազությունում 2011 թվականի մարտի 21-ին հարուցվել է թիվ 13200711 քրեական գործը.
2011 թվականի մայիսի 18-ի որոշմամբ թիվ 13200711 քրեական գործով Արման Ռոբերտի Գալուստյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258 հոդվածի 4-րդ մասով ներգրավվել է որպես մեղադրյալ, նույն օրը նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը և նրա գտնվելու վայրը հայտնի չլինելու պատճառով հայտարարվել է հետախուզում:
2011 թվականի մայիսի 20-ի որոշմամբ թիվ 13200711 քրեական գործով Վազգեն Խաչատուրի Հովհաննիսյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով ներգրավվել է որպես մեղադրյալ, նույն օրը նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն չհեռանալու մասին:
2011 թվականի մայիսի 23-ին, ժամը 1950-ին Երևան քաղաքի Սայաթ-Նովա փողոցի թիվ 6 շենքի բակից հայտնաբերվել և ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին է բերման ենթարկվել թիվ 13200711 քրեական գործով մեղադրյալ Արման Ռոբերտի Գալուստյանը, որի անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերվել է գաղտնի փականով դանակ, որի երկարությունը` բացված վիճակում 16 սմ, շեղբի երկարությունը` 8 սմ:
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2011 թվականի մայիսի 25-ի որոշմամբ Արման Ռոբերտի Գալուստյանի նկատմամբ 2011 թվականի մայիսի 18-ին ընտրված խափանման միջոց կալանավորումը վերահաստատվել է:
2011 թվականի հունիսի 02-ի որոշմամբ դանակ կրելու կապակցությամբ Արման Գալուստյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235 հոդվածի 4-րդ մասով քրեական հետապնդում չի իրականացվել` հանցադեպի բացակայության պատճառաբանությամբ:
Նախաքննական մարմնի կողմից Արման Ռոբերտի Գալուստյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258 հոդվածի 4-րդ մասով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա դիտավորությամբ կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կարգը և բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք արտահայտելով հասարակության նկատմամբ, բռնության գործադրմամբ, որպես զենք օգտագործվող առարկայի գործադրմամբ կատարել է խուլիգանություն.
Վազգեն Խաչատուրի Հովհաննիսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա մի խումբ անձանց հետ միասին, դիտավորությամբ կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կարգը և բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք արտահայտելով հասարակության նկատմամբ, բռնության գործադրմամբ կատարել է խուլիգանություն.
Արման Ռոբերտի Գալուստյանը և Վազգեն Խաչատուրի Հովհաննիսյանը 2011 թվականի մարտի 04-ին ժամը 2230-ի սահմաններում ալկոհոլային խմիչք օգտագործած վիճակում դուրս գալով ՙԿովկաս պանդոկ՚ ռեստորանից, Երևան քաղաքի Սայաթ-Նովա 26 շենքի դիմաց հանդիպել են նշված վայրում գտնվող Արինա Լենսերի Առուստամյանին, Անուշ Վաչագանի Ալեքսանյանին և Մարինե Վալերիի Անդրեասյանին, որոնք սպասել են Ա.Ալեքսանյանի եղբայր, ՙՍեմա՚ տաքսի ծառայության վարորդ Արման Վաչագանի Ալեքսանյանի ժամանելուն: Վ.Հովհաննիսյանը, մոտենալով Ա.Ալեքսանյանին և մյուսներին, փորձել է զրույցի բռնվել նրանց հետ, սակայն վերջիններս պահանջել են իրենց չանհանգստացնել և հեռանալ: Նույն պահին տաքսի ավտոմեքենայով նշված վայր ժամանած Արման Ալեքսանյանը մոտեցել է Վ.Հովհաննիսյանին և իր հերթին պահանջել է հանգիստ թողնել քրոջն ու նրա ընկերուհիներին: Այդ կապակցությամբ Վ.Հովհաննիսյանի, Ա.Գալուստյանի և Ա.Ալեքսանյանի միջև վիճաբանություն է սկսվել, որի ընթացքում Վ.Հովհաննիսյանը և Ա.Գալուստյանը, կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կարգը, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելով, աղմկել են և հայհոյել, բռնություն գործադրել` ծեծի են ենթարկել Ա.Ալեքսանյանին ու նրան պատճառել առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող մարմնական վնասվածք, ապա Ա.Գալուստյանը, որպես զենք օգտագործվող առարկայով` նախապես իր մոտ եղած դանակով, անկանոն հարվածներ է հասցրել Ա.Ալեքսանյանին և վնասել վերջինիս բաճկոնը, իրենց դիտավորյալ գործողություններով Ա.Գալուստյանը և Վ.Հովհաննիսյանը շուրջ 5 րոպե տևողությամբ խանգարել են անցորդների հանգիստն ու գիշերային անդորրը, խաթարել ՀՀ ՊՆ ռազմական ոստիկանության Երևանի կայազորի բնականոն աշխատանքը:
2011 թվականի հունիսի 07-ին թիվ 13200711 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է ՀՀ Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան:
Ապացույցների հետազոտում և գնահատում.
Ամբաստանյալ` Արման Ռոբերտի Գալուստյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258 հոդվածի 4-րդ մասով առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չճանաչեց, դատաքննության ընթացքում հրաժարվեց ցուցմունք տալուց և հարցերին պատասխանելուց:
Ամբաստանյալ` Վազգեն Խաչատուրի Հովհաննիսյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր ճանաչեց մասնակիորեն և ցուցմունք տվեց այն մասին, որ 2011 թվականի մարտի 4-ին երեկոյան, ինքը և իր ընկեր Արման Գալուստյանը ժամանակ անցկացնելու նպատակով գնացել են Երևան քաղաքի Հանրապետություն փողոցում գործող ՙԿովկաս պանդոկ՚ ռեստորան, որտեղ հաց են կերել և ալկոհոլ օգտագործել: Ժամը 2230-ի սահմաններում դուրս գալով ռեստորանից սկսել են զբոսնել և այդ ընթացքում Երևան քաղաքի Սայաթ-Նովա փողոցի թիվ 26 շենքի դիմաց հանդիպել են աղջիկների: Ինքը մոտենալով աղջիկներին, փորձել է ծանոթանալ և զրույցի բռնվել նրանց հետ, սակայն վերջիններս պահանջել են իրենց չանհանգստացնել և հեռանալ: Այդ ժամանակ իրենց մոտ է կանգնել մի տաքսի ավտոմեքենա, որի վարորդը իջնելով մոտեցել է իրեն ու ասել, որ աղջիկներից մեկն իր քույրն է: Այդ ընթացքում իրենց է մոտեցել Արմանը, որից հետո իրենց ու տաքսու վարորդի միջև քաշքշուկ է առաջացել, որը տևել է մեկ կամ երկու րոպե: Վիճաբանության ընթացքում իրենք այդ երիտասարդին չեն ծեծել, միայն քաշքշել են, ինքը ոչ ոքի չի հայհոյել: Ինքը պնդում է, որ Արմանի ձեռքին դանակ չի եղել: Իրենց միջև վիճաբանությունը տևել է մեկ կամ երկու րոպե, որի ընթացքում հայհոյանք, ծեծ չի եղել, իրենք միայն քաշքշել են իրար: Քանի որ ինքը եղել է ալկոհոլ օգտագործած վիճակում, այդ պատճառով էլ դեպքի մասին այլ մանրամասներ չի հիշում:
Ամբաստանյալներ Արման Ռոբերտի Գալուստյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258 հոդվածի 4-րդ մասով և Վազգեն Խաչատուրի Հովհաննիսյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով կատարած հանցանքները հիմնավորվել են հետևյալ ապացույցներով.
Տուժող` Արման Վաչագանի Ալեքսանյանի նախաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ աշխատում է ՙՍեմա՚ տաքսի ծառայությունում` որպես վարորդ: 2011 թվականի մարտի 4-ին երեկոյան, իր քույրը` Անուշ Ալեքսանյանը զանգահարել և իրեն կանչել է Երևան քաղաքի Սայթ-Նովա փողոց՝ իրեն և ընկերուհիներին տուն տեղափոխելու համար: ժամը 2200-ի սահմաններում իր կողմից շահագործվող տաքսի ավտոմեքենայով գնացել է դեպի Սայաթ-Նովա փողոց: Այդ ընթացքում քույրը կրկին զանգահարել է իրեն ու անհանգիստ տոնով հարցրել է, թե երբ է հասնելու: Երևան քաղաքի Խանջյան և Ալավերդյան (Հանրապետություն) փողոցների խաչմերուկ հասնելով՝ տեսել է, որ ինչ-որ անծանոթ երիտասարդ անհանգաստացնում է իր քրոջը: Ավտոմեքենայի սրահից դիմել է անծանոթին ու փորձել պարզել եղելությունը, սակայն վերջինս պահանջել է իջնել ավտոմեքենայից: Ինքն էլ իջնելով ավտոմեքենայից մոտեցել է անծանոթին, հայտնել, որ Անուշի եղբայրն է, ապա կրկին փորձել է պարզել եղելությունը: Հասկացել է, որ երիտասարդը գտնվում է ալկոհոլի ազդեցության տակ: Անծանոթ անձնավորությունը չի հանդարտվել, ավելին, այդ ընթացքում Սայաթ-Նովա և Հանրապետություն փողոցների խաչմերուկում՝ ՙԴոկա բարի՚ մոտ, այդ անծանոթ տղային է մոտեցել նրա ընկերը, որը նույնպես եղել է հարբծ վիճակում: Ինքը պահանջել է հանգիստ թողնել քրոջն ու նրա ընկերուհիներին, որի պատճառով նրանք երկուսով սկսել են քաշքշել իրեն, ապա` ծեծի ենթարկել: Քույրը և նրա ընկերուհիներն օգնություն են կանչել և նրանց օգնության ձայներից իրենց են մոտեցել ռազմական ոստիկանության աշխատակիցները, որոնց հաջողվել է բռնել երիտասարդներից մեկին, իսկ մյուսը դիմել է փախուստի: Դրանից հետո ոստիկանության աշխատակիցներն անծանոթ անձնավորությանը բերման են ենթարկել ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին: Հաջորդ օրը ինքը, ներկայանալով ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին, կատարվածի մասին հաղորդում է տվել, որտեղ էլ տեղեկացել է, որ իր հետ վիճաբանող անձնավորությունները հանդիսանում են Վազգեն Հովհաննիսյանը և Արման Գալուստյանը: Հետագայում նկատել է, որ դեպքի պահին իր հագած բաճկոնը վնասվել է, սակայն ինքը չի կարող ասել թե ինչպես, բայց պնդել է, որ դեպքի պահին ինքը այդ երիտասարդներից որևէ մեկի ձեռքին դանակ կամ այլ առարկա չի տեսել: Նշված բաճկոնը ինքը ներկայացրել է քննությանը: Իրեն ծեծող երիտասարդների նկատմամբ բողոք չի ներկայացրել:
Վկա` Անուշ Վաչագանի Ալեքսանյանի ցուցմունքով այն մասին, որ 2011 թվականի մարտի 4-ին, ժամը 2000-ի սահմաններում, իր ընկերուհիներ Արինա Առուստամյանի և Մարինե Անդրեասյանի հետ գնացել են ՙԱրաքս՚ սրճարան: Ժամը 2200-ի սահմաններում դուրս են եկել սրճարանից, զբոսնել Երևան քաղաքի Սայաթ-Նովա փողոցում, միաժամանակ ինքը զանգահարել է եղբորը՝ ՙՍեմա՚ տաքսի ծառայության վարորդ Արման Ալեքսանյանին և խնդրել է իրենց տուն տանելու համար Սայաթ-Նովա փողոց գալ: Այդ ընթացքում մի անծանոթ երիտասարդ հարբած վիճակում մոտեցել է իրենց, փորձել զրույցի բռնվել, սակայն իրենք պահանջել են չանհանգստացնել և հեռանալ, որից հետո, շրջանցելով երիտասարդին, շարունակել են ճանապարհը: Անծանոթը կրկին մոտեցել է իրենց, իսկ այդ պահին տաքսի ավտոմեքենայով նշված վայր ժամանած իր եղբայրը ավտոմեքենայի միջից հարցրել է, թե ինչ է պատահել, երիտասարդը պատասխանել է` ՙԻջիր մեքենայից, կասենք՚: Արմանն իջել է ավտոմեքենայից և կրկին հարցրել, թե ինչ է պատահել՝ միաժամանակ ասելով, որ ինքը նրա քույրն է: Սակայն անծանոթը չի հանդարտվել և Սայաթ-Նովա ու Հանրապետության փողոցների խաչմերուկում՝ ՙԴոկա բարի՚ մոտակա հատվածում, երիտասարդին է մոտեցել նրա ընկերը, որը նույնպես եղել է հարբած վիճակում, որից հետո նրանք երկուսով սկսել են ծեծի ենթարկել Արմանին, որի ընթացքում հայհոյել են և աղմկել, իսկ անծանոթ տղաներից մեկը ինչ-որ փայլփլուն առարկա ձեռքին անկանոն թափահարել է: Ինքն ու ընկերուհիներն օգնություն են կանչել և իրենց ձայներից օգնության են եկել ռազմական ոստիկանության աշխատակիցները, որոնց հաջողվել է բռնել երիտասարդներից մեկին, իսկ մյուսը կարողացել է փախչել: Քանի որ այդ ժամանակ ինքը շատ շփոթված է եղել, այդ պատճառով էլ, երբ իրենց են մոտեցել ռազմական ոստիկանության աշխատակիցները, ինքը շփոթված ասել է, թե երիտասարդը դանակը ձեռքին դիմել է փախուստի: Պնդում է, որ ինքը սկզբում վստահ է եղել, որ իր եղբորը ծեծող երիտասարդներից մեկի ձեռքին դանակ է տեսել, սակայն այժմ համոզված է, որ դանակ չի տեսել այլ ինչ-որ փայլող իր: Վիճաբանությունը տևել է 3-5 րոպե, որի ընթացքում անծանոթ երիտասարդները հայհոյանքներ են տվել իր եղբորը, ոտքերով ու ձեռքերով հարվածել նրան: Ինքը չի տեսել, թե երբ և ինչպես է պատռվել իր եղբոր բաճկոնը, հնարավոր է վայր ընկնելու կամ անծանոթ երիտասարդի ձեռքում եղած առարկայով պատռված լինի:
Վկա` Արինա Լենսերի Առուստամյանի ցուցմունքով այն մասին, որ 2011 թվականի մարտի 4-ին՝ ժամը 2000-ի սահմաններում, իր ընկերուհիներ Անուշ Ալեքսանյանի և Մարինե Անդրեասյանի հետ գնացել են ՙԱրաքս՚ սրճարան: Ժամը 2200-ի սահմաններում դուրս են եկել սրճարանից, սկսել են զբոսնել Երևան քաղաքի Սայաթ-Նովա փողոցում, միաժամանակ Անուշը զանգահարել է իր եղբայր` ՙՍեմա՚ տաքսի ծառայության վարորդ Արման Ալեքսանյանին, և խնդրել է գալ Սայաթ-Նովա փողոց՝ իրենց տուն տանելու համար: Այդ ընթացքում մի անծանոթ երիտասարդ, որը հարբած է եղել, մոտեցել է իրենց, փորձել զրույցի բռնվել, սակայն իրենք պահանջել են իրենց չանհանգստացնել ու հեռանալ, ապա շրջանցելով երիտասարդին, շարունակել են ճանապարհը: Երիտասարդը կրկին մոտեցել է իրենց: Այդ պահին տաքսի ավտոմեքենայով նշված վայր ժամանած Անուշի եղբայրը ավտոմեքենայի միջից հարցրել է, թե ինչ է պատահել, երիտասարդը պատասխանել է` ՙԻջիր մեքենայից, կասենք՚: Արմանն իջել է ավտոմեքենայից և կրկին հարցրել, թե ինչ է պատահել՝ տեղեկացնելով, որ Անուշն իր քույրն է: Սակայն անծանոթը չի հանդարտվել: Քիչ անց` Սայաթ-Նովա ու Հանրապետության փողոցների խաչմերուկում՝ ՙԴոկա բարի՚ մոտ, երիտասարդին է մոտեցել նրա ընկերը, որը նույնպես հարբած է եղել և նրանք միասին սկսել են Անուշի եղբորը` Արմանին քաշքշել, ապա նաև ծեծի ենթարկել՝ այդ ընթացքում հայհոյանքներ տալով: Ինքը և իր ընկերուհիներն օգնություն են կանչել, իրենց ձայները լսել և օգնության են եկել ռազմական ոստիկանության աշխատակիցները: Նրանց հաջողվել է բռնել երիտասարդներից մեկին, իսկ մյուսը կարողացել է փախչել: Երբ ռազմական ոստիկանության աշխատակիցները մոտեցել են իրենց, Անուշը նրանց հայտնել է, որ բռնեն փախչող երիտասարդին, որի ձեռքին դանակ կա: Վիճաբանությունը տևել է 3-5 րոպե, որի ընթացքում անծանոթ երիտասարդները հայհոյանքներ են տվել Անուշի եղբորը, ոտքերով ու ձեռքերով հարվածել նրան: Ինքը փախչող երիտասարդի ձեռքին դանակ չի տեսել, միայն Անուշի ասելով է իմացել, որ նրա ձեռքին դանակ է եղել:
Վկա` Մարինե Վալերիի Անդրեսայանի ցուցմունքով այն մասին, որ 2011 թվականի մարտի 4-ին՝ ժամը 2000-ի սահմաններում, իր ընկերուհիներ Անուշ Ալեքսանյանի և Արինա Առուստամյանի հետ գնացել են ՙԱրաքս՚ սրճարան: Ժամը 2200-ի սահմաններում դուրս են եկել սրճարանից, սկսել են քայլել Երևան քաղաքի Սայաթ-Նովա փողոցում: Այդ ընթացքում Անուշը զանգահարել է իր եղբորը` ՙՍեմա՚ տաքսի ծառայության վարորդ Արման Ալեքսանյանին և խնդրել է գալ Սայաթ-Նովա փողոց՝ իրենց տուն տանելու համար: Քայլելու ընթացքում մի անծանոթ երիտասարդ, որը հարբած է եղել, մոտեցել է իրենց, փորձել զրույցի բռնվել, սակայն իրենք խնդրել են իրենց չանհանգստացնել և հեռանալ, ապա շրջանցելով երիտասարդին, շարունակել են ճանապարհը: Երիտասարդը կրկին մոտեցել է իրենց: Այդ պահին տաքսի ավտոմեքենայով նշված վայր է ժամանել Անուշի եղբայրը, որը փորձել է պարզել եղելությունը: Անծանոթը շարունակել է լկտի վարքագիծ ցուցաբերել, ապա Սայաթ-Նովա և Հանրապետության փողոցների խաչմերուկում՝ ՙԴոկա բարի՚ մոտակա հատվածում, երիտասարդին է մոտեցել նրա ընկերը, որից հետո երկուսով սկսել են Անուշի եղբայր Արմանին ծեծի ենթարկել, որի ընթացքում աղմկել են ու հայհոյել: Իրենք օգնություն են կանչել և իրենց ձայներից այնտեղ են եկել ռազմական ոստիկանության աշխատակիցները, որոնց հաջողվել է բռնել երիտասարդներից մեկին, իսկ մյուսը կարողացել է փախչել: Անուշը ռազմական ոստիկանության աշխատակիցներին մատնացույց է արել փախչող երիտասարդին և հայտնել, որ նրա ձեռքին դանակ է եղել: Վիճաբանությունը տևել է 3-5 րոպե, որի ընթացքում անծանոթ երիտասարդները հայհոյանքներ են տվել Արմանին, ոտքերով ու ձեռքերով հարվածել նրան:
Վկա` Վահագն Վաղարշակի Խաչատրյանի ցուցմունքով այն մասին, որ աշխատում է ռազմական ոստիկանության Երևանի կայազորում, կոչումով` սպա: 2011 թվականի մարտի 4-ին՝ ժամը 2200-ի սահմաններում, գտնվել է իր աշխատավայրի մոտ, երբ դիմացի մայթից օգնություն կանչող կանացի ձայներ է լսել: Նկատել է, որ Սայաթ-Նովա փողոցի թիվ 26 շենքի մոտ երկու երիտասարդ տղաներ ձեռքերով և ոտքերով ծեծի են ենթարկել գետնին ընկած մեկ այլ երիտասարդի: ՌՈ ծառայող Վ.Նալբանդյանի հետ շտապել են նշված վայր և բռնել են ծեծի ենթարկող երիտասարդներից մեկին, իսկ մյուսը, մինչ իրենց տեղ հասնելը, դիմել է փախուստի: Մոտակայքում հավաքված են եղել 10-ից ավելի քաղաքացիներ, որոնք չեն միջամտել: Ներկա գտնված աղջիկներից մեկը գոռգոռալով օգնություն է կանչել, միաժամանակ հայտնել է, որ փախչող երիտասարդի մոտ դանակ կա՝ խնդրելով բռնել նրան, նաև ասել է, որ վերջինս դանակով փորձել է հարվածել գետնին ընկած երիտասարդին՝ իրեն անծանոթ Արման Ալեքսանյանին: Քիչ անց ժամանել են ոստիկանության Կենտրոնականի բաժնի աշխատակիցները և Ա.Ալեքսանյանին ծեծի ենթարկած անձանվորությանը բերման ենթարկել ոստիկանության բաժին:
Վկա` Վահագն Լևոնի Նալբանդյանի ցուցմունքով այն մասին, որ աշխատում է ռազմական ոստիկանության Երևանի կայազորում` որպես շտաբի հերթապահի օգնական: 2011 թվականի մարտի 4-ին՝ ժամը 2200-ի սահմաններում, գտնվել է իր աշխատավայրի մոտ, երբ դիմացի մայթից օգնություն կանչող կանացի ձայներ է լսել: Նկատել է, որ Սայաթ-Նովա փողոցի թիվ 26 շենքի մոտ երկու երիտասարդ տղաներ ձեռքերով և ոտքերով ծեծի են ենթարկել գետնին ընկած մեկ այլ երիտասարդի: ՌՈ օպերլիազոր Վ. Խաչատրյանի հետ շտապել են նշված վայր և բռնել են ծեծի ենթարկող երիտասարդներից մեկին, իսկ մյուսը, մինչ իրենց տեղ հասնելը, դիմել է փախուստի: Մոտկայքում հավաքված են եղել 10-ից ավելի քաղաքացիներ, որոնք ծեծկռտուքին չեն միջամտել: Ներկա գտնված աղջիկներից մեկը մատնացույց է արել փախչող անձնավորությանը և հայտնել, որ վերջինս դանակով փորձել է հարվածել գետնին ընկած երիտասարդին՝ իրեն անծանոթ Արման Ալեքսանյանին: Քիչ անց ժամանել են ոստիկանության Կենտրոնականի բաժնի աշխատակիցները և Ա.Ալեքսանյանին ծեծի ենթարկած անձանվորությանը բերման ենթարկել ոստիկանության բաժին:
Տուժող Ա. Ալեքսանյանի ու Վ.Հովհաննիսյանի, վկա Վ.Նալբանդյանի ու Վ.Հովհաննիսյանի, վկա Ա.Ալեքսանյանի ու մեղադրյալ Վ.Հովհաննիսյանի, վկա Ա.Ալեքսանյանի ու մեղադրյալ Ա.Գալուստյանի առերես հարցաքննության արձանագրություններով:
Դատբաժշկական փորձքննության թիվ 516 եզրակացությամբ այն մասին, որ Ա.Ալեքսանյանի մարմնական վնասվածքը՝ գլխի աջ քունքային, ձախ ճակատ-քունքային շրջանների, աջ բազկի ստորին երրորդ կողմնային մակերեսի, աջ նախաբազուկ դաստակային հոդի շրջանի հետին մակերեսի քերծվածքների ձևով, հասցվել են բութ առարկաներով, հնարավոր է որոշման մեջ նշված ժամկետին և հանգամանքներին, որոնք առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չեն պարունակում:
Դատաբժշկական փորձքննության թիվ 524 եզրակացությամբ այն մասին, որ Վ.Հովհաննիսյանի մարմնական վնավածքը՝ ձախ վերանրակային շրջանի քերծվածքի ձևով, հասցվել է բութ, կոշտ առարկայով, հնարավոր է որոշման մեջ նշված ժամկետում և հանգամանքներում, որոնք առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չեն պարունակում:
Դատահետքաբանական փորձաքննության թիվ 614 եզրակացությամբ այն մասին, որ փորձաքննության տրամադրված Ա.Ալեքսանյանի բաճկոնի աջ թևքի և կողային կարի վրա առկա վնասվածքը պատռվածք է և կարող էր առաջանալ տվյալ հատվածներում ֆիզիկական ուժի ներգործությունների՝ քաշել-ձգելու արդյունքում, իսկ կտրվածքների տեսքերով մյուս վնասվածքները ծակած-կտրած են և կարող էին առաջանալ ծակող-կտրող շեղբ ունեցող առարկայի, հնարավոր է՝ դանակի շեղբի ներգործությունների արդյունքում:
Ապացույց ճանաչված, այլ փաստաթուղթ հանդիսացող 05.03.2011 թվականի Վ.Հովհաննիսյանին ոստիկանության Կենտրոնական բաժին բերման ենթարկելու վերաբերյալ կազմված արձանագրոթյամբ և 09.03.2011 թվականին Ա. Գալուստյանի՝ ոստիկանության Կենտրոնական բաժին ինքնակամ ներկայանալու վերաբերյալ կազմված զեկուցագրով, արձանագրությամբ և վերջինիս բացատրությամբ:
Դատարանը, հետազոտելով քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցները և գնահատելով դրանց վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Արման Ռոբերտի Գալուստյանը, կատարած հանցավոր արարքում` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258 հոդվածի 4-րդ մասով, իրեն մեղավոր չճանաչելով, նպատակ է հետապնդում խույս տալ քրեական պատասխանատվությունից: Ամբաստանյալ Վազգեն Խաչատուրի Հովհաննսիյանը կատարած հանցավոր արարքում` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, իրեն մասնակի մեղավոր ճանաչելով, նպատակ է հետապնդում խույս տալ քրեական պատասխանատվությունից և նրանց կատարած հանցանքներըը հիմնավորվել են ինպես տուժող Արման Վաչագանի Ալեքսանյանի նախաքննական, վկաներ Անուշ Վաչագանի Ալեքսանյանի, Արինա Լենսերի Առուստամյանի, Մարինե Վալերիի Անդրեասյանի, Վահագն Վաղարշակի Խաչատրյանի և Վահագն Լևոնի Նալբանդյանի նախաքննական ու դատաքննական ցուցմունքներով, այնպես էլ դատահետքաբանական փորձաքննության թիվ 614 եզրակացությամբ:
Դատարանը գտնում է, որ վկա Անուշ Վաչագանի Ալեքսանյանի ցուցմունքն այն մասին, թե ինքը սկզբում վստահ է եղել, որ իր եղբորը ծեծող երիտասարդներից մեկի ձեռքին դանակ է տեսել, սակայն այժմ համոզված է, որ դանակ չի տեսել այլ ինչ-որ փայլող իր, արժանահավատ չէ և նպատակ է հետապնդում մեղմացնելու ամբաստանյաների կողմից կատարված հանցանքը և նրա ցուցմունքի այդ մասը ժխտվում է դատահետքաբանական փորձաքննության թիվ 614 եզրակացությամբ այն մասին, որ փորձաքննության տրամադրված Ա.Ալեքսանյանի բաճկոնի աջ թևքի և կողային կարի վրա առկա վնասվածքը պատռվածք է և կարող էր առաջանալ տվյալ հատվածներում ֆիզիկական ուժի ներգործությունների՝ քաշել-ձգելու արդյունքում, իսկ կտրվածքների տեսքերով մյուս վնասվածքները ծակած-կտրած են և կարող էին առաջանալ ծակող-կտրող շեղբ ունեցող առարկայի, հնարավոր է՝ դանակի շեղբի ներգործությունների արդյունքում:
Դատաքննությամբ հիմնավորվեց, որ ամբաստանյալներ Արման Ռոբերտի Գալուստյանը և Վազգեն Խաչատուրի Հովհաննիսյանը 2011 թվականի մարտի 04-ին ժամը 2230-ի սահմաններում ալկոհոլային խմիչք օգտագործած վիճակում դուրս գալով ՙԿովկաս պանդոկ՚ ռեստորանից, Երևան քաղաքի Սայաթ-Նովա 26 շենքի դիմաց հանդիպել են տուն վերադառնալու նպատակով նշված վայրով անցնող, գործով վկաներ Անուշ Վաչագանի Ալեքսանյանին, Արինա Լենսերի Առուստամյանին և Մարինե Վալերիի Անդրեասյանին, որոնք սպասել են Անուշ Ալեքսանյանի եղբորը` ՙՍեմա՚ տաքսի ծառայության վարորդ, գործով տուժող Արման Վաչագանի Ալեքսանյանին: ՙԴոկա բարի՚ մոտ, Վ.Հովհաննիսյանը, մոտենալով Ա.Ալեքսանյանին և մյուսներին, փորձել է զրույցի բռնվել նրանց հետ, սակայն վերջիններս պահանջել են իրենց չանհանգստացնել և հեռանալ: Նույն պահին տաքսի ավտոմեքենայով նշված վայր ժամանած Արման Ալեքսանյանը ավտոմեքենայով մոտեցել է Վ.Հովհաննիսյանին և պահանջել է հանգիստ թողնել քրոջն ու նրա ընկերուհիներին, սակայն Վ.Հովհաննիսյանը պահանջել է, որպեսզի Ա.Ալեքսանյանն իջնի ավտոմեքենայից և առանձին խոսեն: Ա.Առուստամյանն իջել է ավտոմեքենայից, իսկ այդ պահին նրանց է մոտեցել նաև Արման Գալուստյանը: Ա.Առուստամյանը կրկին պահանջել է հանգիստ թողնել քրոջն ու նրա ընկերուհիներին, որի պատճառով Վ.Հովհաննիսյանի, Ա.Գալուստյանի և Ա.Ալեքսանյանի միջև վիճաբանություն է սկսվել, որի ընթացքում Վ.Հովհաննիսյանը և Ա.Գալուստյանը, շուրջ հինգ րոպե տևողությամբ, կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կարգը, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելով, շուրջ տասը հոգի հավաքված քաղաքացիների ներկայությամբ աղմկել են և հայհոյել, բռնություն գործադրել` ծեծի են ենթարկել Ա.Ալեքսանյանին և նրա առողջությանը` գլխի աջ քունքային, ձախ ճակատ-քունքային շրջանների, աջ բազկի ստորին երրորդ կողմնային մակերեսի, աջ նախաբազուկ դաստակային հոդի շրջանի հետին մակերեսի քերծվածքների ձևով, պատճառել թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող մարմնական վնասվածք, ապա Ա.Գալուստյանը, որպես զենք օգտագործվող առարկայով` նախապես իր մոտ եղած դանակով, անկանոն շարժումներ է կատարել Ա.Ալեքսանյանի ուղղությամբ և վնասել վերջինիս բաճկոնը: Վկաներ Ա.Առուստամյանը և մյուսները օգնություն են կանչել: Վիճաբանության ձայներից այնտեղ են գնացել ՀՀ ՊՆ ՌՈ Երևանի կայազորի աշխատակիցներ, գործով վկաներ Վահագն Վաղարշակի Խաչատրյանը և Վահագն Լևոնի Նալբանդյանը, որոնց միջամտությամբ ծեծկռտուքը դադարել է: Դեպքի վայրից Վազգեն Հովհաննիսյանը բերման է ենթարկվել ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին, իսկ Ա.Գալուստյանը դիմել է փախուստի և միայն 09.03.2011 թվականին ինքնակամ` մեղայականով ներկայացել է ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին: Իրենց դիտավորյալ գործողություններով Ա.Գալուստյանը և Վ.Հովհաննիսյանը շուրջ 5 րոպե տևողությամբ խանգարել են անցորդների հանգիստն ու գիշերային անդորրը, խաթարել ՀՀ ՊՆ ռազմական ոստիկանության Երևանի կայազորի բնականոն աշխատանքը:
Դատարանի իրավական վերլուծությունները.
Այսպիսով, ընդհանուր կարգով սահմանված դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցների հիման վրա դատարանն ապացուցված է համարում, որ ամբաստանյալ Արման Ռոբերտի Գալուստյանը դիտավորությամբ կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կարգը և բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք արտահայտելով հասարակության նկատմամբ, բռնության գործադրմամբ, որպես զենք օգտագործվող առարկայի գործադրմամբ կատարել է խուլիգանություն` որպիսի արարքի համար նա պետք է պատասխանատվության ենթարկվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258 հոդվածի 4-րդ մասով:
Վազգեն Խաչատուրի Հովհաննիսյանը մի խումբ անձանց հետ միասին, դիտավորությամբ կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կարգը և բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք արտահայտելով հասարակության նկատմամբ, բռնության գործադրմամբ կատարել է խուլիգանություն` որպիսի արարքի համար նա պետք է պատասխանատվության ենթարկվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` պատժի չափը և տեսակը որոշվում են հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով:
Ամբաստանյալ Արման Ռոբերտի Գալուստյանը նախկինում դատապարտված չի եղել, բնութագրվում է դրականորեն:
Որպես պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք դատարանը դիտում է ամբաստանյալ ԱՔրման Ռոբերտի Գալուստյանի մեղայականով ներկայանալը:
Որպես պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք դատարանը դիտում է հանցանքը ալկոհոլի ազդեցության տակ կատարելը:
Ամբաստանյալ Վազգեն Խաչատուրի Հովհաննիսյանը նախկինում դատապարտված չի եղել, բնութագրվում է դրականորեն:
Պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ չկան:
Որպես պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք դատարանը դիտում է հանցանքը ալկոհոլի ազդեցության տակ կատարելը:
Դատարանը նկատի ունենալով այն հանգամանքը, որ Վազգեն Խաչատուրի Հովհաննիսյանը հանցանքը կատարել է մինչև 2011 թվականի մայիսի 01-ը, ուստի նրա նկատմամբ մինչև երեք տարի ժամկետով ազատազրկման ձևով պատիժ նշանակելու դեպքում նրա նկատմամբ կարող է կիրառել ՀՀ Ազգային ժողովի կողմից 26.05.2011 թվականին ընդունված ՙՀամաներում հայտարարելու մասին՚ ՀՀ օրենքի 1-ին կետի 1-ին ենթակետը և նրան ազատել նշանակված պատժից:
Դատարանը քննարկելով ամբաստանյալների նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցների և իրեղեն ապացույցների հարցերը, գտնում է, որ ամբաստանյալ Արման Ռոբերտի Գալուստյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը, պետք է թողնել անփոփոխ, Վազգեն Խաչատուրի Հովհաննիսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն չհեռանալու մասին, պետք է վերացնել դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելու պահից: Քրեական գործով ապացույց ճանաչված այլ փաստաթուղթ հանդիսացող` 05.03.2011 թվականին Վ.Հովհաննիսյանին ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին բերման ենթարկելու վերաբերյալ կազմված արձանագրությունը և 09.03.2011 թվականին Ա.Գալուստյանի` ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին ինքնակամ ներկայանալու վերաբերյալ կազմված զեկուցագիրը, նրա բացատրության արձանագրությունը պետք է թողնել քրեական գործին կցված: Քրեական գործով իրեղեն ապացույց ճանաչված և ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի քննչական բաժնի իրեղեն ապացույցների սենյակում գտնվող տուժող Արման Վաչագանի Ալեքսանյանին պատկանող բաճկոնը պետք է վերադարձնել տուժող Ա.Ալեքսանյանին: Արման Ռոբերտի Գալուստյանի մոտ հայտնաբերված իրերը` բանալիները և 1000 /մեկ հազար/ ՀՀ դրամ գումարը պետք է վերադարձնել Ա.Գալուստյանին, իսկ ծալովի դանակը պետք է ոչնչացնել` դատավճիռն
Եզրափակիչ մաս.
Ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 357-360 հոդվածներով, դատարանը
Վ Ճ Ռ Ե Ց`
Արման Ռոբերտի Գալուստյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258 հոդվածի 4-րդ մասով և նրան դատապարտել ազատազրկման 4 /չորս/ տարի ժամկետով:
Արման Ռոբերտի Գալուստյանի պատժի սկիզբը հաշվել 23.05.2011 թվականից, խափանման միջոցը` կալանավորումը, թողնել անփոփոխ:
Վազգեն Խաչատուրի Հովհաննիսյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և նրան դատապարտել ազատազրկման 1 /մեկ/ տարի ժամկետով:
Վազգեն Խաչատուրի Հովհաննիսյանի նկատմամբ կիրառել ՀՀ Ազգային ժողովի կողմից 26.05.2011 թվականին ընդունված ՙՀամաներում հայտարարելու մասին՚ որոշման 1-ին կետի 1-ին ենթակետը և նրան ազատել պատժից:
Վազգեն Խաչատուրի Հովհաննիսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն չհեռանալու մասին, վերացնել դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելու պահից:
Քրեական գործով ապացույց ճանաչված այլ փաստաթուղթ հանդիսացող` 05.03.2011 թվականին Վ.Հովհաննիսյանին ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին բերման ենթարկելու վերաբերյալ կազմված արձանագրությունը և 09.03.2011 թվականին Ա.Գալուստյանի` ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին ինքնակամ ներկայանալու վերաբերյալ կազմված զեկուցագիրը, նրա բացատրության արձանագրությունը` թողնել քրեական գործին կցված:
Քրեական գործով իրեղեն ապացույց ճանաչված և ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի քննչական բաժնի իրեղեն ապացույցների սենյակում գտնվող տուժող Արման Վաչագանի Ալեքսանյանին պատկանող բաճկոնը վերադարձնել տուժող Ա.Ալեքսանյանին:
Արման Ռոբերտի Գալուստյանի մոտ հայտնաբերված իրերը` բանալիները և 1000 /մեկ հազար/ ՀՀ դրամ գումարը վերադարձնել Ա.Գալուստյանին, իսկ ծալովի դանակը`
Սույն դատավճիռը վերաքննության կարգով կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան` հրապարակման պահից մեկ ամսվա ընթացքում:
ԴԱՏԱՎՈՐ` Ա. ԲԵԿԹԱՇՅԱՆ
Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը
Նախագահությամբ դատավոր` Ա.Բեկթաշյանի
քարտուղարությամբ` Լ.Ղամբարյանի
մասնակցությամբ` մեղադրող` Ս.Աբրահամյանի
պաշտպան` Ա.Մաթևոսյանի
2011 թվականի օգոստոսի 31-ին, Երևան քաղաքում, դռնբաց դատական նիստում, քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի`
Արման Ռոբերտի Գալուստյանի` ծնված 11.11.1990 թվականին Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, ուսանող, չամուսնացած, խնամքին ոչ ոք, նախկինում չդատված, չի աշխատել, բնակվել է Երևան քաղաքի Սայաթ-Նովա 8 շենքի 23 բնակարանում, կալանքի տակ է 23.05.2011 թվակնաից:
Արման Ռոբերտի Գալուստյանը մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258 հոդվածի 4-րդ մասով:
18.05.2011 թվականի որոշմամբ Արման Ռոբերտի Գալուստյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը:
25.05.2011 թվականի որոշմամբ Արման Ռոբերտի Գալուստյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց կալանավորումը վերահաստատվել է:
Վազգեն Խաչատուրի Հովհաննիսյանի` ծնված 17.04.1991 թվականին Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, թերի բարձրագույն կրթությամբ, չամուսնացած, խնամքին ոչ ոք, նախկինում չդատված, չի աշխատում, բնակվում է Երևան քաղաքի Ազատության պողոտայի 9/4 շենքի 25 բնակարանում:
Վազգեն Խաչատուրի Հովհաննիսյանը մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
25.05.2011 թվականի որոշմամբ Վազգեն Խաչատուրի Հովհաննիսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն չհեռանալու մասին:
Գործի դատավարական նախապատմությունը.
Արման Ռոբերտի Գալուստյանի և Վազգեն Խաչատուրի Հովհաննիսյանի կողմից Երևան քաղաքի Սայաթ-Նովա փողոցի թիվ 26 շենքի դիմացի հատվածում խուլիգանություն կատարելու դեպքի առթիվ ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի բաժնում նախապատրաստած նյութերի հիման վրա Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազությունում 2011 թվականի մարտի 21-ին հարուցվել է թիվ 13200711 քրեական գործը.
2011 թվականի մայիսի 18-ի որոշմամբ թիվ 13200711 քրեական գործով Արման Ռոբերտի Գալուստյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258 հոդվածի 4-րդ մասով ներգրավվել է որպես մեղադրյալ, նույն օրը նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը և նրա գտնվելու վայրը հայտնի չլինելու պատճառով հայտարարվել է հետախուզում:
2011 թվականի մայիսի 20-ի որոշմամբ թիվ 13200711 քրեական գործով Վազգեն Խաչատուրի Հովհաննիսյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով ներգրավվել է որպես մեղադրյալ, նույն օրը նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն չհեռանալու մասին:
2011 թվականի մայիսի 23-ին, ժամը 1950-ին Երևան քաղաքի Սայաթ-Նովա փողոցի թիվ 6 շենքի բակից հայտնաբերվել և ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին է բերման ենթարկվել թիվ 13200711 քրեական գործով մեղադրյալ Արման Ռոբերտի Գալուստյանը, որի անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերվել է գաղտնի փականով դանակ, որի երկարությունը` բացված վիճակում 16 սմ, շեղբի երկարությունը` 8 սմ:
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2011 թվականի մայիսի 25-ի որոշմամբ Արման Ռոբերտի Գալուստյանի նկատմամբ 2011 թվականի մայիսի 18-ին ընտրված խափանման միջոց կալանավորումը վերահաստատվել է:
2011 թվականի հունիսի 02-ի որոշմամբ դանակ կրելու կապակցությամբ Արման Գալուստյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235 հոդվածի 4-րդ մասով քրեական հետապնդում չի իրականացվել` հանցադեպի բացակայության պատճառաբանությամբ:
Նախաքննական մարմնի կողմից Արման Ռոբերտի Գալուստյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258 հոդվածի 4-րդ մասով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա դիտավորությամբ կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կարգը և բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք արտահայտելով հասարակության նկատմամբ, բռնության գործադրմամբ, որպես զենք օգտագործվող առարկայի գործադրմամբ կատարել է խուլիգանություն.
Վազգեն Խաչատուրի Հովհաննիսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա մի խումբ անձանց հետ միասին, դիտավորությամբ կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կարգը և բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք արտահայտելով հասարակության նկատմամբ, բռնության գործադրմամբ կատարել է խուլիգանություն.
Արման Ռոբերտի Գալուստյանը և Վազգեն Խաչատուրի Հովհաննիսյանը 2011 թվականի մարտի 04-ին ժամը 2230-ի սահմաններում ալկոհոլային խմիչք օգտագործած վիճակում դուրս գալով ՙԿովկաս պանդոկ՚ ռեստորանից, Երևան քաղաքի Սայաթ-Նովա 26 շենքի դիմաց հանդիպել են նշված վայրում գտնվող Արինա Լենսերի Առուստամյանին, Անուշ Վաչագանի Ալեքսանյանին և Մարինե Վալերիի Անդրեասյանին, որոնք սպասել են Ա.Ալեքսանյանի եղբայր, ՙՍեմա՚ տաքսի ծառայության վարորդ Արման Վաչագանի Ալեքսանյանի ժամանելուն: Վ.Հովհաննիսյանը, մոտենալով Ա.Ալեքսանյանին և մյուսներին, փորձել է զրույցի բռնվել նրանց հետ, սակայն վերջիններս պահանջել են իրենց չանհանգստացնել և հեռանալ: Նույն պահին տաքսի ավտոմեքենայով նշված վայր ժամանած Արման Ալեքսանյանը մոտեցել է Վ.Հովհաննիսյանին և իր հերթին պահանջել է հանգիստ թողնել քրոջն ու նրա ընկերուհիներին: Այդ կապակցությամբ Վ.Հովհաննիսյանի, Ա.Գալուստյանի և Ա.Ալեքսանյանի միջև վիճաբանություն է սկսվել, որի ընթացքում Վ.Հովհաննիսյանը և Ա.Գալուստյանը, կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կարգը, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելով, աղմկել են և հայհոյել, բռնություն գործադրել` ծեծի են ենթարկել Ա.Ալեքսանյանին ու նրան պատճառել առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող մարմնական վնասվածք, ապա Ա.Գալուստյանը, որպես զենք օգտագործվող առարկայով` նախապես իր մոտ եղած դանակով, անկանոն հարվածներ է հասցրել Ա.Ալեքսանյանին և վնասել վերջինիս բաճկոնը, իրենց դիտավորյալ գործողություններով Ա.Գալուստյանը և Վ.Հովհաննիսյանը շուրջ 5 րոպե տևողությամբ խանգարել են անցորդների հանգիստն ու գիշերային անդորրը, խաթարել ՀՀ ՊՆ ռազմական ոստիկանության Երևանի կայազորի բնականոն աշխատանքը:
2011 թվականի հունիսի 07-ին թիվ 13200711 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է ՀՀ Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան:
Ապացույցների հետազոտում և գնահատում.
Ամբաստանյալ` Արման Ռոբերտի Գալուստյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258 հոդվածի 4-րդ մասով առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չճանաչեց, դատաքննության ընթացքում հրաժարվեց ցուցմունք տալուց և հարցերին պատասխանելուց:
Ամբաստանյալ` Վազգեն Խաչատուրի Հովհաննիսյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր ճանաչեց մասնակիորեն և ցուցմունք տվեց այն մասին, որ 2011 թվականի մարտի 4-ին երեկոյան, ինքը և իր ընկեր Արման Գալուստյանը ժամանակ անցկացնելու նպատակով գնացել են Երևան քաղաքի Հանրապետություն փողոցում գործող ՙԿովկաս պանդոկ՚ ռեստորան, որտեղ հաց են կերել և ալկոհոլ օգտագործել: Ժամը 2230-ի սահմաններում դուրս գալով ռեստորանից սկսել են զբոսնել և այդ ընթացքում Երևան քաղաքի Սայաթ-Նովա փողոցի թիվ 26 շենքի դիմաց հանդիպել են աղջիկների: Ինքը մոտենալով աղջիկներին, փորձել է ծանոթանալ և զրույցի բռնվել նրանց հետ, սակայն վերջիններս պահանջել են իրենց չանհանգստացնել և հեռանալ: Այդ ժամանակ իրենց մոտ է կանգնել մի տաքսի ավտոմեքենա, որի վարորդը իջնելով մոտեցել է իրեն ու ասել, որ աղջիկներից մեկն իր քույրն է: Այդ ընթացքում իրենց է մոտեցել Արմանը, որից հետո իրենց ու տաքսու վարորդի միջև քաշքշուկ է առաջացել, որը տևել է մեկ կամ երկու րոպե: Վիճաբանության ընթացքում իրենք այդ երիտասարդին չեն ծեծել, միայն քաշքշել են, ինքը ոչ ոքի չի հայհոյել: Ինքը պնդում է, որ Արմանի ձեռքին դանակ չի եղել: Իրենց միջև վիճաբանությունը տևել է մեկ կամ երկու րոպե, որի ընթացքում հայհոյանք, ծեծ չի եղել, իրենք միայն քաշքշել են իրար: Քանի որ ինքը եղել է ալկոհոլ օգտագործած վիճակում, այդ պատճառով էլ դեպքի մասին այլ մանրամասներ չի հիշում:
Ամբաստանյալներ Արման Ռոբերտի Գալուստյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258 հոդվածի 4-րդ մասով և Վազգեն Խաչատուրի Հովհաննիսյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով կատարած հանցանքները հիմնավորվել են հետևյալ ապացույցներով.
Տուժող` Արման Վաչագանի Ալեքսանյանի նախաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ աշխատում է ՙՍեմա՚ տաքսի ծառայությունում` որպես վարորդ: 2011 թվականի մարտի 4-ին երեկոյան, իր քույրը` Անուշ Ալեքսանյանը զանգահարել և իրեն կանչել է Երևան քաղաքի Սայթ-Նովա փողոց՝ իրեն և ընկերուհիներին տուն տեղափոխելու համար: ժամը 2200-ի սահմաններում իր կողմից շահագործվող տաքսի ավտոմեքենայով գնացել է դեպի Սայաթ-Նովա փողոց: Այդ ընթացքում քույրը կրկին զանգահարել է իրեն ու անհանգիստ տոնով հարցրել է, թե երբ է հասնելու: Երևան քաղաքի Խանջյան և Ալավերդյան (Հանրապետություն) փողոցների խաչմերուկ հասնելով՝ տեսել է, որ ինչ-որ անծանոթ երիտասարդ անհանգաստացնում է իր քրոջը: Ավտոմեքենայի սրահից դիմել է անծանոթին ու փորձել պարզել եղելությունը, սակայն վերջինս պահանջել է իջնել ավտոմեքենայից: Ինքն էլ իջնելով ավտոմեքենայից մոտեցել է անծանոթին, հայտնել, որ Անուշի եղբայրն է, ապա կրկին փորձել է պարզել եղելությունը: Հասկացել է, որ երիտասարդը գտնվում է ալկոհոլի ազդեցության տակ: Անծանոթ անձնավորությունը չի հանդարտվել, ավելին, այդ ընթացքում Սայաթ-Նովա և Հանրապետություն փողոցների խաչմերուկում՝ ՙԴոկա բարի՚ մոտ, այդ անծանոթ տղային է մոտեցել նրա ընկերը, որը նույնպես եղել է հարբծ վիճակում: Ինքը պահանջել է հանգիստ թողնել քրոջն ու նրա ընկերուհիներին, որի պատճառով նրանք երկուսով սկսել են քաշքշել իրեն, ապա` ծեծի ենթարկել: Քույրը և նրա ընկերուհիներն օգնություն են կանչել և նրանց օգնության ձայներից իրենց են մոտեցել ռազմական ոստիկանության աշխատակիցները, որոնց հաջողվել է բռնել երիտասարդներից մեկին, իսկ մյուսը դիմել է փախուստի: Դրանից հետո ոստիկանության աշխատակիցներն անծանոթ անձնավորությանը բերման են ենթարկել ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին: Հաջորդ օրը ինքը, ներկայանալով ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին, կատարվածի մասին հաղորդում է տվել, որտեղ էլ տեղեկացել է, որ իր հետ վիճաբանող անձնավորությունները հանդիսանում են Վազգեն Հովհաննիսյանը և Արման Գալուստյանը: Հետագայում նկատել է, որ դեպքի պահին իր հագած բաճկոնը վնասվել է, սակայն ինքը չի կարող ասել թե ինչպես, բայց պնդել է, որ դեպքի պահին ինքը այդ երիտասարդներից որևէ մեկի ձեռքին դանակ կամ այլ առարկա չի տեսել: Նշված բաճկոնը ինքը ներկայացրել է քննությանը: Իրեն ծեծող երիտասարդների նկատմամբ բողոք չի ներկայացրել:
Վկա` Անուշ Վաչագանի Ալեքսանյանի ցուցմունքով այն մասին, որ 2011 թվականի մարտի 4-ին, ժամը 2000-ի սահմաններում, իր ընկերուհիներ Արինա Առուստամյանի և Մարինե Անդրեասյանի հետ գնացել են ՙԱրաքս՚ սրճարան: Ժամը 2200-ի սահմաններում դուրս են եկել սրճարանից, զբոսնել Երևան քաղաքի Սայաթ-Նովա փողոցում, միաժամանակ ինքը զանգահարել է եղբորը՝ ՙՍեմա՚ տաքսի ծառայության վարորդ Արման Ալեքսանյանին և խնդրել է իրենց տուն տանելու համար Սայաթ-Նովա փողոց գալ: Այդ ընթացքում մի անծանոթ երիտասարդ հարբած վիճակում մոտեցել է իրենց, փորձել զրույցի բռնվել, սակայն իրենք պահանջել են չանհանգստացնել և հեռանալ, որից հետո, շրջանցելով երիտասարդին, շարունակել են ճանապարհը: Անծանոթը կրկին մոտեցել է իրենց, իսկ այդ պահին տաքսի ավտոմեքենայով նշված վայր ժամանած իր եղբայրը ավտոմեքենայի միջից հարցրել է, թե ինչ է պատահել, երիտասարդը պատասխանել է` ՙԻջիր մեքենայից, կասենք՚: Արմանն իջել է ավտոմեքենայից և կրկին հարցրել, թե ինչ է պատահել՝ միաժամանակ ասելով, որ ինքը նրա քույրն է: Սակայն անծանոթը չի հանդարտվել և Սայաթ-Նովա ու Հանրապետության փողոցների խաչմերուկում՝ ՙԴոկա բարի՚ մոտակա հատվածում, երիտասարդին է մոտեցել նրա ընկերը, որը նույնպես եղել է հարբած վիճակում, որից հետո նրանք երկուսով սկսել են ծեծի ենթարկել Արմանին, որի ընթացքում հայհոյել են և աղմկել, իսկ անծանոթ տղաներից մեկը ինչ-որ փայլփլուն առարկա ձեռքին անկանոն թափահարել է: Ինքն ու ընկերուհիներն օգնություն են կանչել և իրենց ձայներից օգնության են եկել ռազմական ոստիկանության աշխատակիցները, որոնց հաջողվել է բռնել երիտասարդներից մեկին, իսկ մյուսը կարողացել է փախչել: Քանի որ այդ ժամանակ ինքը շատ շփոթված է եղել, այդ պատճառով էլ, երբ իրենց են մոտեցել ռազմական ոստիկանության աշխատակիցները, ինքը շփոթված ասել է, թե երիտասարդը դանակը ձեռքին դիմել է փախուստի: Պնդում է, որ ինքը սկզբում վստահ է եղել, որ իր եղբորը ծեծող երիտասարդներից մեկի ձեռքին դանակ է տեսել, սակայն այժմ համոզված է, որ դանակ չի տեսել այլ ինչ-որ փայլող իր: Վիճաբանությունը տևել է 3-5 րոպե, որի ընթացքում անծանոթ երիտասարդները հայհոյանքներ են տվել իր եղբորը, ոտքերով ու ձեռքերով հարվածել նրան: Ինքը չի տեսել, թե երբ և ինչպես է պատռվել իր եղբոր բաճկոնը, հնարավոր է վայր ընկնելու կամ անծանոթ երիտասարդի ձեռքում եղած առարկայով պատռված լինի:
Վկա` Արինա Լենսերի Առուստամյանի ցուցմունքով այն մասին, որ 2011 թվականի մարտի 4-ին՝ ժամը 2000-ի սահմաններում, իր ընկերուհիներ Անուշ Ալեքսանյանի և Մարինե Անդրեասյանի հետ գնացել են ՙԱրաքս՚ սրճարան: Ժամը 2200-ի սահմաններում դուրս են եկել սրճարանից, սկսել են զբոսնել Երևան քաղաքի Սայաթ-Նովա փողոցում, միաժամանակ Անուշը զանգահարել է իր եղբայր` ՙՍեմա՚ տաքսի ծառայության վարորդ Արման Ալեքսանյանին, և խնդրել է գալ Սայաթ-Նովա փողոց՝ իրենց տուն տանելու համար: Այդ ընթացքում մի անծանոթ երիտասարդ, որը հարբած է եղել, մոտեցել է իրենց, փորձել զրույցի բռնվել, սակայն իրենք պահանջել են իրենց չանհանգստացնել ու հեռանալ, ապա շրջանցելով երիտասարդին, շարունակել են ճանապարհը: Երիտասարդը կրկին մոտեցել է իրենց: Այդ պահին տաքսի ավտոմեքենայով նշված վայր ժամանած Անուշի եղբայրը ավտոմեքենայի միջից հարցրել է, թե ինչ է պատահել, երիտասարդը պատասխանել է` ՙԻջիր մեքենայից, կասենք՚: Արմանն իջել է ավտոմեքենայից և կրկին հարցրել, թե ինչ է պատահել՝ տեղեկացնելով, որ Անուշն իր քույրն է: Սակայն անծանոթը չի հանդարտվել: Քիչ անց` Սայաթ-Նովա ու Հանրապետության փողոցների խաչմերուկում՝ ՙԴոկա բարի՚ մոտ, երիտասարդին է մոտեցել նրա ընկերը, որը նույնպես հարբած է եղել և նրանք միասին սկսել են Անուշի եղբորը` Արմանին քաշքշել, ապա նաև ծեծի ենթարկել՝ այդ ընթացքում հայհոյանքներ տալով: Ինքը և իր ընկերուհիներն օգնություն են կանչել, իրենց ձայները լսել և օգնության են եկել ռազմական ոստիկանության աշխատակիցները: Նրանց հաջողվել է բռնել երիտասարդներից մեկին, իսկ մյուսը կարողացել է փախչել: Երբ ռազմական ոստիկանության աշխատակիցները մոտեցել են իրենց, Անուշը նրանց հայտնել է, որ բռնեն փախչող երիտասարդին, որի ձեռքին դանակ կա: Վիճաբանությունը տևել է 3-5 րոպե, որի ընթացքում անծանոթ երիտասարդները հայհոյանքներ են տվել Անուշի եղբորը, ոտքերով ու ձեռքերով հարվածել նրան: Ինքը փախչող երիտասարդի ձեռքին դանակ չի տեսել, միայն Անուշի ասելով է իմացել, որ նրա ձեռքին դանակ է եղել:
Վկա` Մարինե Վալերիի Անդրեսայանի ցուցմունքով այն մասին, որ 2011 թվականի մարտի 4-ին՝ ժամը 2000-ի սահմաններում, իր ընկերուհիներ Անուշ Ալեքսանյանի և Արինա Առուստամյանի հետ գնացել են ՙԱրաքս՚ սրճարան: Ժամը 2200-ի սահմաններում դուրս են եկել սրճարանից, սկսել են քայլել Երևան քաղաքի Սայաթ-Նովա փողոցում: Այդ ընթացքում Անուշը զանգահարել է իր եղբորը` ՙՍեմա՚ տաքսի ծառայության վարորդ Արման Ալեքսանյանին և խնդրել է գալ Սայաթ-Նովա փողոց՝ իրենց տուն տանելու համար: Քայլելու ընթացքում մի անծանոթ երիտասարդ, որը հարբած է եղել, մոտեցել է իրենց, փորձել զրույցի բռնվել, սակայն իրենք խնդրել են իրենց չանհանգստացնել և հեռանալ, ապա շրջանցելով երիտասարդին, շարունակել են ճանապարհը: Երիտասարդը կրկին մոտեցել է իրենց: Այդ պահին տաքսի ավտոմեքենայով նշված վայր է ժամանել Անուշի եղբայրը, որը փորձել է պարզել եղելությունը: Անծանոթը շարունակել է լկտի վարքագիծ ցուցաբերել, ապա Սայաթ-Նովա և Հանրապետության փողոցների խաչմերուկում՝ ՙԴոկա բարի՚ մոտակա հատվածում, երիտասարդին է մոտեցել նրա ընկերը, որից հետո երկուսով սկսել են Անուշի եղբայր Արմանին ծեծի ենթարկել, որի ընթացքում աղմկել են ու հայհոյել: Իրենք օգնություն են կանչել և իրենց ձայներից այնտեղ են եկել ռազմական ոստիկանության աշխատակիցները, որոնց հաջողվել է բռնել երիտասարդներից մեկին, իսկ մյուսը կարողացել է փախչել: Անուշը ռազմական ոստիկանության աշխատակիցներին մատնացույց է արել փախչող երիտասարդին և հայտնել, որ նրա ձեռքին դանակ է եղել: Վիճաբանությունը տևել է 3-5 րոպե, որի ընթացքում անծանոթ երիտասարդները հայհոյանքներ են տվել Արմանին, ոտքերով ու ձեռքերով հարվածել նրան:
Վկա` Վահագն Վաղարշակի Խաչատրյանի ցուցմունքով այն մասին, որ աշխատում է ռազմական ոստիկանության Երևանի կայազորում, կոչումով` սպա: 2011 թվականի մարտի 4-ին՝ ժամը 2200-ի սահմաններում, գտնվել է իր աշխատավայրի մոտ, երբ դիմացի մայթից օգնություն կանչող կանացի ձայներ է լսել: Նկատել է, որ Սայաթ-Նովա փողոցի թիվ 26 շենքի մոտ երկու երիտասարդ տղաներ ձեռքերով և ոտքերով ծեծի են ենթարկել գետնին ընկած մեկ այլ երիտասարդի: ՌՈ ծառայող Վ.Նալբանդյանի հետ շտապել են նշված վայր և բռնել են ծեծի ենթարկող երիտասարդներից մեկին, իսկ մյուսը, մինչ իրենց տեղ հասնելը, դիմել է փախուստի: Մոտակայքում հավաքված են եղել 10-ից ավելի քաղաքացիներ, որոնք չեն միջամտել: Ներկա գտնված աղջիկներից մեկը գոռգոռալով օգնություն է կանչել, միաժամանակ հայտնել է, որ փախչող երիտասարդի մոտ դանակ կա՝ խնդրելով բռնել նրան, նաև ասել է, որ վերջինս դանակով փորձել է հարվածել գետնին ընկած երիտասարդին՝ իրեն անծանոթ Արման Ալեքսանյանին: Քիչ անց ժամանել են ոստիկանության Կենտրոնականի բաժնի աշխատակիցները և Ա.Ալեքսանյանին ծեծի ենթարկած անձանվորությանը բերման ենթարկել ոստիկանության բաժին:
Վկա` Վահագն Լևոնի Նալբանդյանի ցուցմունքով այն մասին, որ աշխատում է ռազմական ոստիկանության Երևանի կայազորում` որպես շտաբի հերթապահի օգնական: 2011 թվականի մարտի 4-ին՝ ժամը 2200-ի սահմաններում, գտնվել է իր աշխատավայրի մոտ, երբ դիմացի մայթից օգնություն կանչող կանացի ձայներ է լսել: Նկատել է, որ Սայաթ-Նովա փողոցի թիվ 26 շենքի մոտ երկու երիտասարդ տղաներ ձեռքերով և ոտքերով ծեծի են ենթարկել գետնին ընկած մեկ այլ երիտասարդի: ՌՈ օպերլիազոր Վ. Խաչատրյանի հետ շտապել են նշված վայր և բռնել են ծեծի ենթարկող երիտասարդներից մեկին, իսկ մյուսը, մինչ իրենց տեղ հասնելը, դիմել է փախուստի: Մոտկայքում հավաքված են եղել 10-ից ավելի քաղաքացիներ, որոնք ծեծկռտուքին չեն միջամտել: Ներկա գտնված աղջիկներից մեկը մատնացույց է արել փախչող անձնավորությանը և հայտնել, որ վերջինս դանակով փորձել է հարվածել գետնին ընկած երիտասարդին՝ իրեն անծանոթ Արման Ալեքսանյանին: Քիչ անց ժամանել են ոստիկանության Կենտրոնականի բաժնի աշխատակիցները և Ա.Ալեքսանյանին ծեծի ենթարկած անձանվորությանը բերման ենթարկել ոստիկանության բաժին:
Տուժող Ա. Ալեքսանյանի ու Վ.Հովհաննիսյանի, վկա Վ.Նալբանդյանի ու Վ.Հովհաննիսյանի, վկա Ա.Ալեքսանյանի ու մեղադրյալ Վ.Հովհաննիսյանի, վկա Ա.Ալեքսանյանի ու մեղադրյալ Ա.Գալուստյանի առերես հարցաքննության արձանագրություններով:
Դատբաժշկական փորձքննության թիվ 516 եզրակացությամբ այն մասին, որ Ա.Ալեքսանյանի մարմնական վնասվածքը՝ գլխի աջ քունքային, ձախ ճակատ-քունքային շրջանների, աջ բազկի ստորին երրորդ կողմնային մակերեսի, աջ նախաբազուկ դաստակային հոդի շրջանի հետին մակերեսի քերծվածքների ձևով, հասցվել են բութ առարկաներով, հնարավոր է որոշման մեջ նշված ժամկետին և հանգամանքներին, որոնք առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չեն պարունակում:
Դատաբժշկական փորձքննության թիվ 524 եզրակացությամբ այն մասին, որ Վ.Հովհաննիսյանի մարմնական վնավածքը՝ ձախ վերանրակային շրջանի քերծվածքի ձևով, հասցվել է բութ, կոշտ առարկայով, հնարավոր է որոշման մեջ նշված ժամկետում և հանգամանքներում, որոնք առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չեն պարունակում:
Դատահետքաբանական փորձաքննության թիվ 614 եզրակացությամբ այն մասին, որ փորձաքննության տրամադրված Ա.Ալեքսանյանի բաճկոնի աջ թևքի և կողային կարի վրա առկա վնասվածքը պատռվածք է և կարող էր առաջանալ տվյալ հատվածներում ֆիզիկական ուժի ներգործությունների՝ քաշել-ձգելու արդյունքում, իսկ կտրվածքների տեսքերով մյուս վնասվածքները ծակած-կտրած են և կարող էին առաջանալ ծակող-կտրող շեղբ ունեցող առարկայի, հնարավոր է՝ դանակի շեղբի ներգործությունների արդյունքում:
Ապացույց ճանաչված, այլ փաստաթուղթ հանդիսացող 05.03.2011 թվականի Վ.Հովհաննիսյանին ոստիկանության Կենտրոնական բաժին բերման ենթարկելու վերաբերյալ կազմված արձանագրոթյամբ և 09.03.2011 թվականին Ա. Գալուստյանի՝ ոստիկանության Կենտրոնական բաժին ինքնակամ ներկայանալու վերաբերյալ կազմված զեկուցագրով, արձանագրությամբ և վերջինիս բացատրությամբ:
Դատարանը, հետազոտելով քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցները և գնահատելով դրանց վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Արման Ռոբերտի Գալուստյանը, կատարած հանցավոր արարքում` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258 հոդվածի 4-րդ մասով, իրեն մեղավոր չճանաչելով, նպատակ է հետապնդում խույս տալ քրեական պատասխանատվությունից: Ամբաստանյալ Վազգեն Խաչատուրի Հովհաննսիյանը կատարած հանցավոր արարքում` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, իրեն մասնակի մեղավոր ճանաչելով, նպատակ է հետապնդում խույս տալ քրեական պատասխանատվությունից և նրանց կատարած հանցանքներըը հիմնավորվել են ինպես տուժող Արման Վաչագանի Ալեքսանյանի նախաքննական, վկաներ Անուշ Վաչագանի Ալեքսանյանի, Արինա Լենսերի Առուստամյանի, Մարինե Վալերիի Անդրեասյանի, Վահագն Վաղարշակի Խաչատրյանի և Վահագն Լևոնի Նալբանդյանի նախաքննական ու դատաքննական ցուցմունքներով, այնպես էլ դատահետքաբանական փորձաքննության թիվ 614 եզրակացությամբ:
Դատարանը գտնում է, որ վկա Անուշ Վաչագանի Ալեքսանյանի ցուցմունքն այն մասին, թե ինքը սկզբում վստահ է եղել, որ իր եղբորը ծեծող երիտասարդներից մեկի ձեռքին դանակ է տեսել, սակայն այժմ համոզված է, որ դանակ չի տեսել այլ ինչ-որ փայլող իր, արժանահավատ չէ և նպատակ է հետապնդում մեղմացնելու ամբաստանյաների կողմից կատարված հանցանքը և նրա ցուցմունքի այդ մասը ժխտվում է դատահետքաբանական փորձաքննության թիվ 614 եզրակացությամբ այն մասին, որ փորձաքննության տրամադրված Ա.Ալեքսանյանի բաճկոնի աջ թևքի և կողային կարի վրա առկա վնասվածքը պատռվածք է և կարող էր առաջանալ տվյալ հատվածներում ֆիզիկական ուժի ներգործությունների՝ քաշել-ձգելու արդյունքում, իսկ կտրվածքների տեսքերով մյուս վնասվածքները ծակած-կտրած են և կարող էին առաջանալ ծակող-կտրող շեղբ ունեցող առարկայի, հնարավոր է՝ դանակի շեղբի ներգործությունների արդյունքում:
Դատաքննությամբ հիմնավորվեց, որ ամբաստանյալներ Արման Ռոբերտի Գալուստյանը և Վազգեն Խաչատուրի Հովհաննիսյանը 2011 թվականի մարտի 04-ին ժամը 2230-ի սահմաններում ալկոհոլային խմիչք օգտագործած վիճակում դուրս գալով ՙԿովկաս պանդոկ՚ ռեստորանից, Երևան քաղաքի Սայաթ-Նովա 26 շենքի դիմաց հանդիպել են տուն վերադառնալու նպատակով նշված վայրով անցնող, գործով վկաներ Անուշ Վաչագանի Ալեքսանյանին, Արինա Լենսերի Առուստամյանին և Մարինե Վալերիի Անդրեասյանին, որոնք սպասել են Անուշ Ալեքսանյանի եղբորը` ՙՍեմա՚ տաքսի ծառայության վարորդ, գործով տուժող Արման Վաչագանի Ալեքսանյանին: ՙԴոկա բարի՚ մոտ, Վ.Հովհաննիսյանը, մոտենալով Ա.Ալեքսանյանին և մյուսներին, փորձել է զրույցի բռնվել նրանց հետ, սակայն վերջիններս պահանջել են իրենց չանհանգստացնել և հեռանալ: Նույն պահին տաքսի ավտոմեքենայով նշված վայր ժամանած Արման Ալեքսանյանը ավտոմեքենայով մոտեցել է Վ.Հովհաննիսյանին և պահանջել է հանգիստ թողնել քրոջն ու նրա ընկերուհիներին, սակայն Վ.Հովհաննիսյանը պահանջել է, որպեսզի Ա.Ալեքսանյանն իջնի ավտոմեքենայից և առանձին խոսեն: Ա.Առուստամյանն իջել է ավտոմեքենայից, իսկ այդ պահին նրանց է մոտեցել նաև Արման Գալուստյանը: Ա.Առուստամյանը կրկին պահանջել է հանգիստ թողնել քրոջն ու նրա ընկերուհիներին, որի պատճառով Վ.Հովհաննիսյանի, Ա.Գալուստյանի և Ա.Ալեքսանյանի միջև վիճաբանություն է սկսվել, որի ընթացքում Վ.Հովհաննիսյանը և Ա.Գալուստյանը, շուրջ հինգ րոպե տևողությամբ, կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կարգը, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելով, շուրջ տասը հոգի հավաքված քաղաքացիների ներկայությամբ աղմկել են և հայհոյել, բռնություն գործադրել` ծեծի են ենթարկել Ա.Ալեքսանյանին և նրա առողջությանը` գլխի աջ քունքային, ձախ ճակատ-քունքային շրջանների, աջ բազկի ստորին երրորդ կողմնային մակերեսի, աջ նախաբազուկ դաստակային հոդի շրջանի հետին մակերեսի քերծվածքների ձևով, պատճառել թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող մարմնական վնասվածք, ապա Ա.Գալուստյանը, որպես զենք օգտագործվող առարկայով` նախապես իր մոտ եղած դանակով, անկանոն շարժումներ է կատարել Ա.Ալեքսանյանի ուղղությամբ և վնասել վերջինիս բաճկոնը: Վկաներ Ա.Առուստամյանը և մյուսները օգնություն են կանչել: Վիճաբանության ձայներից այնտեղ են գնացել ՀՀ ՊՆ ՌՈ Երևանի կայազորի աշխատակիցներ, գործով վկաներ Վահագն Վաղարշակի Խաչատրյանը և Վահագն Լևոնի Նալբանդյանը, որոնց միջամտությամբ ծեծկռտուքը դադարել է: Դեպքի վայրից Վազգեն Հովհաննիսյանը բերման է ենթարկվել ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին, իսկ Ա.Գալուստյանը դիմել է փախուստի և միայն 09.03.2011 թվականին ինքնակամ` մեղայականով ներկայացել է ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին: Իրենց դիտավորյալ գործողություններով Ա.Գալուստյանը և Վ.Հովհաննիսյանը շուրջ 5 րոպե տևողությամբ խանգարել են անցորդների հանգիստն ու գիշերային անդորրը, խաթարել ՀՀ ՊՆ ռազմական ոստիկանության Երևանի կայազորի բնականոն աշխատանքը:
Դատարանի իրավական վերլուծությունները.
Այսպիսով, ընդհանուր կարգով սահմանված դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցների հիման վրա դատարանն ապացուցված է համարում, որ ամբաստանյալ Արման Ռոբերտի Գալուստյանը դիտավորությամբ կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կարգը և բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք արտահայտելով հասարակության նկատմամբ, բռնության գործադրմամբ, որպես զենք օգտագործվող առարկայի գործադրմամբ կատարել է խուլիգանություն` որպիսի արարքի համար նա պետք է պատասխանատվության ենթարկվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258 հոդվածի 4-րդ մասով:
Վազգեն Խաչատուրի Հովհաննիսյանը մի խումբ անձանց հետ միասին, դիտավորությամբ կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կարգը և բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք արտահայտելով հասարակության նկատմամբ, բռնության գործադրմամբ կատարել է խուլիգանություն` որպիսի արարքի համար նա պետք է պատասխանատվության ենթարկվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` պատժի չափը և տեսակը որոշվում են հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով:
Ամբաստանյալ Արման Ռոբերտի Գալուստյանը նախկինում դատապարտված չի եղել, բնութագրվում է դրականորեն:
Որպես պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք դատարանը դիտում է ամբաստանյալ ԱՔրման Ռոբերտի Գալուստյանի մեղայականով ներկայանալը:
Որպես պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք դատարանը դիտում է հանցանքը ալկոհոլի ազդեցության տակ կատարելը:
Ամբաստանյալ Վազգեն Խաչատուրի Հովհաննիսյանը նախկինում դատապարտված չի եղել, բնութագրվում է դրականորեն:
Պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ չկան:
Որպես պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք դատարանը դիտում է հանցանքը ալկոհոլի ազդեցության տակ կատարելը:
Դատարանը նկատի ունենալով այն հանգամանքը, որ Վազգեն Խաչատուրի Հովհաննիսյանը հանցանքը կատարել է մինչև 2011 թվականի մայիսի 01-ը, ուստի նրա նկատմամբ մինչև երեք տարի ժամկետով ազատազրկման ձևով պատիժ նշանակելու դեպքում նրա նկատմամբ կարող է կիրառել ՀՀ Ազգային ժողովի կողմից 26.05.2011 թվականին ընդունված ՙՀամաներում հայտարարելու մասին՚ ՀՀ օրենքի 1-ին կետի 1-ին ենթակետը և նրան ազատել նշանակված պատժից:
Դատարանը քննարկելով ամբաստանյալների նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցների և իրեղեն ապացույցների հարցերը, գտնում է, որ ամբաստանյալ Արման Ռոբերտի Գալուստյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը, պետք է թողնել անփոփոխ, Վազգեն Խաչատուրի Հովհաննիսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն չհեռանալու մասին, պետք է վերացնել դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելու պահից: Քրեական գործով ապացույց ճանաչված այլ փաստաթուղթ հանդիսացող` 05.03.2011 թվականին Վ.Հովհաննիսյանին ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին բերման ենթարկելու վերաբերյալ կազմված արձանագրությունը և 09.03.2011 թվականին Ա.Գալուստյանի` ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին ինքնակամ ներկայանալու վերաբերյալ կազմված զեկուցագիրը, նրա բացատրության արձանագրությունը պետք է թողնել քրեական գործին կցված: Քրեական գործով իրեղեն ապացույց ճանաչված և ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի քննչական բաժնի իրեղեն ապացույցների սենյակում գտնվող տուժող Արման Վաչագանի Ալեքսանյանին պատկանող բաճկոնը պետք է վերադարձնել տուժող Ա.Ալեքսանյանին: Արման Ռոբերտի Գալուստյանի մոտ հայտնաբերված իրերը` բանալիները և 1000 /մեկ հազար/ ՀՀ դրամ գումարը պետք է վերադարձնել Ա.Գալուստյանին, իսկ ծալովի դանակը պետք է ոչնչացնել` դատավճիռն
Եզրափակիչ մաս.
Ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 357-360 հոդվածներով, դատարանը
Վ Ճ Ռ Ե Ց`
Արման Ռոբերտի Գալուստյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258 հոդվածի 4-րդ մասով և նրան դատապարտել ազատազրկման 4 /չորս/ տարի ժամկետով:
Արման Ռոբերտի Գալուստյանի պատժի սկիզբը հաշվել 23.05.2011 թվականից, խափանման միջոցը` կալանավորումը, թողնել անփոփոխ:
Վազգեն Խաչատուրի Հովհաննիսյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և նրան դատապարտել ազատազրկման 1 /մեկ/ տարի ժամկետով:
Վազգեն Խաչատուրի Հովհաննիսյանի նկատմամբ կիրառել ՀՀ Ազգային ժողովի կողմից 26.05.2011 թվականին ընդունված ՙՀամաներում հայտարարելու մասին՚ որոշման 1-ին կետի 1-ին ենթակետը և նրան ազատել պատժից:
Վազգեն Խաչատուրի Հովհաննիսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն չհեռանալու մասին, վերացնել դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելու պահից:
Քրեական գործով ապացույց ճանաչված այլ փաստաթուղթ հանդիսացող` 05.03.2011 թվականին Վ.Հովհաննիսյանին ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին բերման ենթարկելու վերաբերյալ կազմված արձանագրությունը և 09.03.2011 թվականին Ա.Գալուստյանի` ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին ինքնակամ ներկայանալու վերաբերյալ կազմված զեկուցագիրը, նրա բացատրության արձանագրությունը` թողնել քրեական գործին կցված:
Քրեական գործով իրեղեն ապացույց ճանաչված և ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի քննչական բաժնի իրեղեն ապացույցների սենյակում գտնվող տուժող Արման Վաչագանի Ալեքսանյանին պատկանող բաճկոնը վերադարձնել տուժող Ա.Ալեքսանյանին:
Արման Ռոբերտի Գալուստյանի մոտ հայտնաբերված իրերը` բանալիները և 1000 /մեկ հազար/ ՀՀ դրամ գումարը վերադարձնել Ա.Գալուստյանին, իսկ ծալովի դանակը`
Սույն դատավճիռը վերաքննության կարգով կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան` հրապարակման պահից մեկ ամսվա ընթացքում:
ԴԱՏԱՎՈՐ` Ա. ԲԵԿԹԱՇՅԱՆ
Դատական գործ N: ԵԿԴ/0115/01/11
Կենտրոն և Նորք-Մարաշ
Նոր քրեական գործ
| Երբ է գործը ստացվել | 07-06-2011 |
|---|---|
| Քրեական գործի համարը | 0115/01/11 |
| Ինչ կարգով է գործը ստացվել | Առաջին անգամ |
| Դատախազություն | Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազություն |
| Նախաքննական գործի համարը | 13200711 |
| Մեղադրական եզրակացության համառոտ բովանդակություն | Արման Գալուստյանին մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա որպես զենք օգտագործվող առարկայի` դանակի գործադրմամբ կատարել է խուլիգանություն |
| Մեղադրյալ | |
| Անձ | |
| Անուն | Արման |
| Ազգանուն | Գալուստյան |
| Հայրանուն | Ռոբերտի |
| Հասցե | --------------- |
| Սոցիալական քարտ | --------------- |
| Մեղադրյալ | |
| Անձ | |
| Անուն | Վազգեն |
| Ազգանուն | Հովհաննիսյան |
| Հայրանուն | Խաչատուրի |
| Հասցե | --------------- |
| Սոցիալական քարտ | --------------- |
| Հոդված_1 | |
| Հոդված | 258 Մաս 3 Կետ 1 |
| Վիճակագրական տողի համարը | 10.1 |
| Չափահաս | Այո |
| Չափահաս | Այո |
Մակագրել
| Երբ | 07-06-2011 |
|---|---|
| Նախագահող դատավոր | |
| Անուն | Արմեն |
| Ազգանուն | Բեկթաշյան |
Ընդունվել է վարույթ
| Երբ | 09-06-2011 |
|---|---|
| Որոշումը ուղարկվել է կողմերին | 10-06-2011 |
| Ուղարկվել է հուշաթերթիկ/որոշումը | 10-06-2011 |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 29-06-2011 |
|---|---|
| Դատավարության կողմեր | Մեղադրյալ |
| Դատավարության կողմեր | Մեղադրյալ |
| Դատավարության կողմեր | Պաշտպան |
| Դատավարության կողմեր | Տուժող |
| Դատավարության կողմեր | Մեղադրող |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Արման |
| Ազգանուն | Գալուստյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 1 |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Վազգեն |
| Ազգանուն | Հովհաննիսյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 1 |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Արա |
| Ազգանուն | Մաթևոսյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 1 |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Արման |
| Ազգանուն | Ալեքսանյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 1 |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Ս |
| Ազգանուն | Աբրահամյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 1 |
| Ժամ | 15:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 3 |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 08-07-2011 |
|---|---|
| Ժամ | 12:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 3 |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 20-07-2011 |
|---|---|
| Ժամ | 15:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 3 |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 26-07-2011 |
|---|---|
| Ժամ | 14:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 3 |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 05-08-2011 |
|---|---|
| Ժամ | 15:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 3 |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 18-08-2011 |
|---|---|
| Ժամ | 15:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 3 |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 31-08-2011 |
|---|---|
| Ժամ | 15:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 3 |
Կայացվել է դատավճիռ
| Ամսաթիվ | 31-08-2011 |
|---|
Մեղադրական
| Մեղադրյալ | |
|---|---|
| Անուն | Արման |
| Ազգանուն | Գալուստյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 1 |
| Ամսաթիվ | 31-08-2011 |
| Հիմնական պատիժ | Որոշակի ժամկետով ազատազրկում |
Մեղադրական
| Մեղադրյալ | |
|---|---|
| Անուն | Վազգեն |
| Ազգանուն | Հովհաննիսյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 1 |
| Ամսաթիվ | 31-08-2011 |
| Այլ հանցագործության հոդվածներով | Դատապարտվել է |
| Հիմնական պատիժ | Որոշակի ժամկետով ազատազրկում |
| Ազատվել է պատժի կիրառումից (Հիմքը) | ՀՀ Ազգային ժողովի կողմից 26.05.2011 թվականին ընդունված ՙՀամաներում հայտարարելու մասին՚ որոշման 1-ին կետի 1-ին ենթակետ |
Դատական ակտ
| Դատական ակտի բովանդակությունը | Գործ ԵԿԴ/0115/01/11 Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը Նախագահությամբ դատավոր` Ա.Բեկթաշյանի քարտուղարությամբ` Լ.Ղամբարյանի մասնակցությամբ` մեղադրող` Ս.Աբրահամյանի պաշտպան` Ա.Մաթևոսյանի 2011 թվականի օգոստոսի 31-ին, Երևան քաղաքում, դռնբաց դատական նիստում, քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի` Արման Ռոբերտի Գալուստյանի` ծնված 11.11.1990 թվականին Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, ուսանող, չամուսնացած, խնամքին ոչ ոք, նախկինում չդատված, չի աշխատել, բնակվել է Երևան քաղաքի Սայաթ-Նովա 8 շենքի 23 բնակարանում, կալանքի տակ է 23.05.2011 թվակնաից: Արման Ռոբերտի Գալուստյանը մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258 հոդվածի 4-րդ մասով: 18.05.2011 թվականի որոշմամբ Արման Ռոբերտի Գալուստյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը: 25.05.2011 թվականի որոշմամբ Արման Ռոբերտի Գալուստյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց կալանավորումը վերահաստատվել է: Վազգեն Խաչատուրի Հովհաննիսյանի` ծնված 17.04.1991 թվականին Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, թերի բարձրագույն կրթությամբ, չամուսնացած, խնամքին ոչ ոք, նախկինում չդատված, չի աշխատում, բնակվում է Երևան քաղաքի Ազատության պողոտայի 9/4 շենքի 25 բնակարանում: Վազգեն Խաչատուրի Հովհաննիսյանը մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով: 25.05.2011 թվականի որոշմամբ Վազգեն Խաչատուրի Հովհաննիսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն չհեռանալու մասին: Գործի դատավարական նախապատմությունը. Արման Ռոբերտի Գալուստյանի և Վազգեն Խաչատուրի Հովհաննիսյանի կողմից Երևան քաղաքի Սայաթ-Նովա փողոցի թիվ 26 շենքի դիմացի հատվածում խուլիգանություն կատարելու դեպքի առթիվ ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի բաժնում նախապատրաստած նյութերի հիման վրա Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազությունում 2011 թվականի մարտի 21-ին հարուցվել է թիվ 13200711 քրեական գործը. 2011 թվականի մայիսի 18-ի որոշմամբ թիվ 13200711 քրեական գործով Արման Ռոբերտի Գալուստյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258 հոդվածի 4-րդ մասով ներգրավվել է որպես մեղադրյալ, նույն օրը նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը և նրա գտնվելու վայրը հայտնի չլինելու պատճառով հայտարարվել է հետախուզում: 2011 թվականի մայիսի 20-ի որոշմամբ թիվ 13200711 քրեական գործով Վազգեն Խաչատուրի Հովհաննիսյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով ներգրավվել է որպես մեղադրյալ, նույն օրը նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն չհեռանալու մասին: 2011 թվականի մայիսի 23-ին, ժամը 1950-ին Երևան քաղաքի Սայաթ-Նովա փողոցի թիվ 6 շենքի բակից հայտնաբերվել և ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին է բերման ենթարկվել թիվ 13200711 քրեական գործով մեղադրյալ Արման Ռոբերտի Գալուստյանը, որի անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերվել է գաղտնի փականով դանակ, որի երկարությունը` բացված վիճակում 16 սմ, շեղբի երկարությունը` 8 սմ: Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2011 թվականի մայիսի 25-ի որոշմամբ Արման Ռոբերտի Գալուստյանի նկատմամբ 2011 թվականի մայիսի 18-ին ընտրված խափանման միջոց կալանավորումը վերահաստատվել է: 2011 թվականի հունիսի 02-ի որոշմամբ դանակ կրելու կապակցությամբ Արման Գալուստյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235 հոդվածի 4-րդ մասով քրեական հետապնդում չի իրականացվել` հանցադեպի բացակայության պատճառաբանությամբ: Նախաքննական մարմնի կողմից Արման Ռոբերտի Գալուստյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258 հոդվածի 4-րդ մասով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա դիտավորությամբ կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կարգը և բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք արտահայտելով հասարակության նկատմամբ, բռնության գործադրմամբ, որպես զենք օգտագործվող առարկայի գործադրմամբ կատարել է խուլիգանություն. Վազգեն Խաչատուրի Հովհաննիսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա մի խումբ անձանց հետ միասին, դիտավորությամբ կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կարգը և բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք արտահայտելով հասարակության նկատմամբ, բռնության գործադրմամբ կատարել է խուլիգանություն. Արման Ռոբերտի Գալուստյանը և Վազգեն Խաչատուրի Հովհաննիսյանը 2011 թվականի մարտի 04-ին ժամը 2230-ի սահմաններում ալկոհոլային խմիչք օգտագործած վիճակում դուրս գալով ՙԿովկաս պանդոկ՚ ռեստորանից, Երևան քաղաքի Սայաթ-Նովա 26 շենքի դիմաց հանդիպել են նշված վայրում գտնվող Արինա Լենսերի Առուստամյանին, Անուշ Վաչագանի Ալեքսանյանին և Մարինե Վալերիի Անդրեասյանին, որոնք սպասել են Ա.Ալեքսանյանի եղբայր, ՙՍեմա՚ տաքսի ծառայության վարորդ Արման Վաչագանի Ալեքսանյանի ժամանելուն: Վ.Հովհաննիսյանը, մոտենալով Ա.Ալեքսանյանին և մյուսներին, փորձել է զրույցի բռնվել նրանց հետ, սակայն վերջիններս պահանջել են իրենց չանհանգստացնել և հեռանալ: Նույն պահին տաքսի ավտոմեքենայով նշված վայր ժամանած Արման Ալեքսանյանը մոտեցել է Վ.Հովհաննիսյանին և իր հերթին պահանջել է հանգիստ թողնել քրոջն ու նրա ընկերուհիներին: Այդ կապակցությամբ Վ.Հովհաննիսյանի, Ա.Գալուստյանի և Ա.Ալեքսանյանի միջև վիճաբանություն է սկսվել, որի ընթացքում Վ.Հովհաննիսյանը և Ա.Գալուստյանը, կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կարգը, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելով, աղմկել են և հայհոյել, բռնություն գործադրել` ծեծի են ենթարկել Ա.Ալեքսանյանին ու նրան պատճառել առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող մարմնական վնասվածք, ապա Ա.Գալուստյանը, որպես զենք օգտագործվող առարկայով` նախապես իր մոտ եղած դանակով, անկանոն հարվածներ է հասցրել Ա.Ալեքսանյանին և վնասել վերջինիս բաճկոնը, իրենց դիտավորյալ գործողություններով Ա.Գալուստյանը և Վ.Հովհաննիսյանը շուրջ 5 րոպե տևողությամբ խանգարել են անցորդների հանգիստն ու գիշերային անդորրը, խաթարել ՀՀ ՊՆ ռազմական ոստիկանության Երևանի կայազորի բնականոն աշխատանքը: 2011 թվականի հունիսի 07-ին թիվ 13200711 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է ՀՀ Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան: Ապացույցների հետազոտում և գնահատում. Ամբաստանյալ` Արման Ռոբերտի Գալուստյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258 հոդվածի 4-րդ մասով առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չճանաչեց, դատաքննության ընթացքում հրաժարվեց ցուցմունք տալուց և հարցերին պատասխանելուց: Ամբաստանյալ` Վազգեն Խաչատուրի Հովհաննիսյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր ճանաչեց մասնակիորեն և ցուցմունք տվեց այն մասին, որ 2011 թվականի մարտի 4-ին երեկոյան, ինքը և իր ընկեր Արման Գալուստյանը ժամանակ անցկացնելու նպատակով գնացել են Երևան քաղաքի Հանրապետություն փողոցում գործող ՙԿովկաս պանդոկ՚ ռեստորան, որտեղ հաց են կերել և ալկոհոլ օգտագործել: Ժամը 2230-ի սահմաններում դուրս գալով ռեստորանից սկսել են զբոսնել և այդ ընթացքում Երևան քաղաքի Սայաթ-Նովա փողոցի թիվ 26 շենքի դիմաց հանդիպել են աղջիկների: Ինքը մոտենալով աղջիկներին, փորձել է ծանոթանալ և զրույցի բռնվել նրանց հետ, սակայն վերջիններս պահանջել են իրենց չանհանգստացնել և հեռանալ: Այդ ժամանակ իրենց մոտ է կանգնել մի տաքսի ավտոմեքենա, որի վարորդը իջնելով մոտեցել է իրեն ու ասել, որ աղջիկներից մեկն իր քույրն է: Այդ ընթացքում իրենց է մոտեցել Արմանը, որից հետո իրենց ու տաքսու վարորդի միջև քաշքշուկ է առաջացել, որը տևել է մեկ կամ երկու րոպե: Վիճաբանության ընթացքում իրենք այդ երիտասարդին չեն ծեծել, միայն քաշքշել են, ինքը ոչ ոքի չի հայհոյել: Ինքը պնդում է, որ Արմանի ձեռքին դանակ չի եղել: Իրենց միջև վիճաբանությունը տևել է մեկ կամ երկու րոպե, որի ընթացքում հայհոյանք, ծեծ չի եղել, իրենք միայն քաշքշել են իրար: Քանի որ ինքը եղել է ալկոհոլ օգտագործած վիճակում, այդ պատճառով էլ դեպքի մասին այլ մանրամասներ չի հիշում: Ամբաստանյալներ Արման Ռոբերտի Գալուստյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258 հոդվածի 4-րդ մասով և Վազգեն Խաչատուրի Հովհաննիսյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով կատարած հանցանքները հիմնավորվել են հետևյալ ապացույցներով. Տուժող` Արման Վաչագանի Ալեքսանյանի նախաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ աշխատում է ՙՍեմա՚ տաքսի ծառայությունում` որպես վարորդ: 2011 թվականի մարտի 4-ին երեկոյան, իր քույրը` Անուշ Ալեքսանյանը զանգահարել և իրեն կանչել է Երևան քաղաքի Սայթ-Նովա փողոց՝ իրեն և ընկերուհիներին տուն տեղափոխելու համար: ժամը 2200-ի սահմաններում իր կողմից շահագործվող տաքսի ավտոմեքենայով գնացել է դեպի Սայաթ-Նովա փողոց: Այդ ընթացքում քույրը կրկին զանգահարել է իրեն ու անհանգիստ տոնով հարցրել է, թե երբ է հասնելու: Երևան քաղաքի Խանջյան և Ալավերդյան (Հանրապետություն) փողոցների խաչմերուկ հասնելով՝ տեսել է, որ ինչ-որ անծանոթ երիտասարդ անհանգաստացնում է իր քրոջը: Ավտոմեքենայի սրահից դիմել է անծանոթին ու փորձել պարզել եղելությունը, սակայն վերջինս պահանջել է իջնել ավտոմեքենայից: Ինքն էլ իջնելով ավտոմեքենայից մոտեցել է անծանոթին, հայտնել, որ Անուշի եղբայրն է, ապա կրկին փորձել է պարզել եղելությունը: Հասկացել է, որ երիտասարդը գտնվում է ալկոհոլի ազդեցության տակ: Անծանոթ անձնավորությունը չի հանդարտվել, ավելին, այդ ընթացքում Սայաթ-Նովա և Հանրապետություն փողոցների խաչմերուկում՝ ՙԴոկա բարի՚ մոտ, այդ անծանոթ տղային է մոտեցել նրա ընկերը, որը նույնպես եղել է հարբծ վիճակում: Ինքը պահանջել է հանգիստ թողնել քրոջն ու նրա ընկերուհիներին, որի պատճառով նրանք երկուսով սկսել են քաշքշել իրեն, ապա` ծեծի ենթարկել: Քույրը և նրա ընկերուհիներն օգնություն են կանչել և նրանց օգնության ձայներից իրենց են մոտեցել ռազմական ոստիկանության աշխատակիցները, որոնց հաջողվել է բռնել երիտասարդներից մեկին, իսկ մյուսը դիմել է փախուստի: Դրանից հետո ոստիկանության աշխատակիցներն անծանոթ անձնավորությանը բերման են ենթարկել ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին: Հաջորդ օրը ինքը, ներկայանալով ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին, կատարվածի մասին հաղորդում է տվել, որտեղ էլ տեղեկացել է, որ իր հետ վիճաբանող անձնավորությունները հանդիսանում են Վազգեն Հովհաննիսյանը և Արման Գալուստյանը: Հետագայում նկատել է, որ դեպքի պահին իր հագած բաճկոնը վնասվել է, սակայն ինքը չի կարող ասել թե ինչպես, բայց պնդել է, որ դեպքի պահին ինքը այդ երիտասարդներից որևէ մեկի ձեռքին դանակ կամ այլ առարկա չի տեսել: Նշված բաճկոնը ինքը ներկայացրել է քննությանը: Իրեն ծեծող երիտասարդների նկատմամբ բողոք չի ներկայացրել: Վկա` Անուշ Վաչագանի Ալեքսանյանի ցուցմունքով այն մասին, որ 2011 թվականի մարտի 4-ին, ժամը 2000-ի սահմաններում, իր ընկերուհիներ Արինա Առուստամյանի և Մարինե Անդրեասյանի հետ գնացել են ՙԱրաքս՚ սրճարան: Ժամը 2200-ի սահմաններում դուրս են եկել սրճարանից, զբոսնել Երևան քաղաքի Սայաթ-Նովա փողոցում, միաժամանակ ինքը զանգահարել է եղբորը՝ ՙՍեմա՚ տաքսի ծառայության վարորդ Արման Ալեքսանյանին և խնդրել է իրենց տուն տանելու համար Սայաթ-Նովա փողոց գալ: Այդ ընթացքում մի անծանոթ երիտասարդ հարբած վիճակում մոտեցել է իրենց, փորձել զրույցի բռնվել, սակայն իրենք պահանջել են չանհանգստացնել և հեռանալ, որից հետո, շրջանցելով երիտասարդին, շարունակել են ճանապարհը: Անծանոթը կրկին մոտեցել է իրենց, իսկ այդ պահին տաքսի ավտոմեքենայով նշված վայր ժամանած իր եղբայրը ավտոմեքենայի միջից հարցրել է, թե ինչ է պատահել, երիտասարդը պատասխանել է` ՙԻջիր մեքենայից, կասենք՚: Արմանն իջել է ավտոմեքենայից և կրկին հարցրել, թե ինչ է պատահել՝ միաժամանակ ասելով, որ ինքը նրա քույրն է: Սակայն անծանոթը չի հանդարտվել և Սայաթ-Նովա ու Հանրապետության փողոցների խաչմերուկում՝ ՙԴոկա բարի՚ մոտակա հատվածում, երիտասարդին է մոտեցել նրա ընկերը, որը նույնպես եղել է հարբած վիճակում, որից հետո նրանք երկուսով սկսել են ծեծի ենթարկել Արմանին, որի ընթացքում հայհոյել են և աղմկել, իսկ անծանոթ տղաներից մեկը ինչ-որ փայլփլուն առարկա ձեռքին անկանոն թափահարել է: Ինքն ու ընկերուհիներն օգնություն են կանչել և իրենց ձայներից օգնության են եկել ռազմական ոստիկանության աշխատակիցները, որոնց հաջողվել է բռնել երիտասարդներից մեկին, իսկ մյուսը կարողացել է փախչել: Քանի որ այդ ժամանակ ինքը շատ շփոթված է եղել, այդ պատճառով էլ, երբ իրենց են մոտեցել ռազմական ոստիկանության աշխատակիցները, ինքը շփոթված ասել է, թե երիտասարդը դանակը ձեռքին դիմել է փախուստի: Պնդում է, որ ինքը սկզբում վստահ է եղել, որ իր եղբորը ծեծող երիտասարդներից մեկի ձեռքին դանակ է տեսել, սակայն այժմ համոզված է, որ դանակ չի տեսել այլ ինչ-որ փայլող իր: Վիճաբանությունը տևել է 3-5 րոպե, որի ընթացքում անծանոթ երիտասարդները հայհոյանքներ են տվել իր եղբորը, ոտքերով ու ձեռքերով հարվածել նրան: Ինքը չի տեսել, թե երբ և ինչպես է պատռվել իր եղբոր բաճկոնը, հնարավոր է վայր ընկնելու կամ անծանոթ երիտասարդի ձեռքում եղած առարկայով պատռված լինի: Վկա` Արինա Լենսերի Առուստամյանի ցուցմունքով այն մասին, որ 2011 թվականի մարտի 4-ին՝ ժամը 2000-ի սահմաններում, իր ընկերուհիներ Անուշ Ալեքսանյանի և Մարինե Անդրեասյանի հետ գնացել են ՙԱրաքս՚ սրճարան: Ժամը 2200-ի սահմաններում դուրս են եկել սրճարանից, սկսել են զբոսնել Երևան քաղաքի Սայաթ-Նովա փողոցում, միաժամանակ Անուշը զանգահարել է իր եղբայր` ՙՍեմա՚ տաքսի ծառայության վարորդ Արման Ալեքսանյանին, և խնդրել է գալ Սայաթ-Նովա փողոց՝ իրենց տուն տանելու համար: Այդ ընթացքում մի անծանոթ երիտասարդ, որը հարբած է եղել, մոտեցել է իրենց, փորձել զրույցի բռնվել, սակայն իրենք պահանջել են իրենց չանհանգստացնել ու հեռանալ, ապա շրջանցելով երիտասարդին, շարունակել են ճանապարհը: Երիտասարդը կրկին մոտեցել է իրենց: Այդ պահին տաքսի ավտոմեքենայով նշված վայր ժամանած Անուշի եղբայրը ավտոմեքենայի միջից հարցրել է, թե ինչ է պատահել, երիտասարդը պատասխանել է` ՙԻջիր մեքենայից, կասենք՚: Արմանն իջել է ավտոմեքենայից և կրկին հարցրել, թե ինչ է պատահել՝ տեղեկացնելով, որ Անուշն իր քույրն է: Սակայն անծանոթը չի հանդարտվել: Քիչ անց` Սայաթ-Նովա ու Հանրապետության փողոցների խաչմերուկում՝ ՙԴոկա բարի՚ մոտ, երիտասարդին է մոտեցել նրա ընկերը, որը նույնպես հարբած է եղել և նրանք միասին սկսել են Անուշի եղբորը` Արմանին քաշքշել, ապա նաև ծեծի ենթարկել՝ այդ ընթացքում հայհոյանքներ տալով: Ինքը և իր ընկերուհիներն օգնություն են կանչել, իրենց ձայները լսել և օգնության են եկել ռազմական ոստիկանության աշխատակիցները: Նրանց հաջողվել է բռնել երիտասարդներից մեկին, իսկ մյուսը կարողացել է փախչել: Երբ ռազմական ոստիկանության աշխատակիցները մոտեցել են իրենց, Անուշը նրանց հայտնել է, որ բռնեն փախչող երիտասարդին, որի ձեռքին դանակ կա: Վիճաբանությունը տևել է 3-5 րոպե, որի ընթացքում անծանոթ երիտասարդները հայհոյանքներ են տվել Անուշի եղբորը, ոտքերով ու ձեռքերով հարվածել նրան: Ինքը փախչող երիտասարդի ձեռքին դանակ չի տեսել, միայն Անուշի ասելով է իմացել, որ նրա ձեռքին դանակ է եղել: Վկա` Մարինե Վալերիի Անդրեսայանի ցուցմունքով այն մասին, որ 2011 թվականի մարտի 4-ին՝ ժամը 2000-ի սահմաններում, իր ընկերուհիներ Անուշ Ալեքսանյանի և Արինա Առուստամյանի հետ գնացել են ՙԱրաքս՚ սրճարան: Ժամը 2200-ի սահմաններում դուրս են եկել սրճարանից, սկսել են քայլել Երևան քաղաքի Սայաթ-Նովա փողոցում: Այդ ընթացքում Անուշը զանգահարել է իր եղբորը` ՙՍեմա՚ տաքսի ծառայության վարորդ Արման Ալեքսանյանին և խնդրել է գալ Սայաթ-Նովա փողոց՝ իրենց տուն տանելու համար: Քայլելու ընթացքում մի անծանոթ երիտասարդ, որը հարբած է եղել, մոտեցել է իրենց, փորձել զրույցի բռնվել, սակայն իրենք խնդրել են իրենց չանհանգստացնել և հեռանալ, ապա շրջանցելով երիտասարդին, շարունակել են ճանապարհը: Երիտասարդը կրկին մոտեցել է իրենց: Այդ պահին տաքսի ավտոմեքենայով նշված վայր է ժամանել Անուշի եղբայրը, որը փորձել է պարզել եղելությունը: Անծանոթը շարունակել է լկտի վարքագիծ ցուցաբերել, ապա Սայաթ-Նովա և Հանրապետության փողոցների խաչմերուկում՝ ՙԴոկա բարի՚ մոտակա հատվածում, երիտասարդին է մոտեցել նրա ընկերը, որից հետո երկուսով սկսել են Անուշի եղբայր Արմանին ծեծի ենթարկել, որի ընթացքում աղմկել են ու հայհոյել: Իրենք օգնություն են կանչել և իրենց ձայներից այնտեղ են եկել ռազմական ոստիկանության աշխատակիցները, որոնց հաջողվել է բռնել երիտասարդներից մեկին, իսկ մյուսը կարողացել է փախչել: Անուշը ռազմական ոստիկանության աշխատակիցներին մատնացույց է արել փախչող երիտասարդին և հայտնել, որ նրա ձեռքին դանակ է եղել: Վիճաբանությունը տևել է 3-5 րոպե, որի ընթացքում անծանոթ երիտասարդները հայհոյանքներ են տվել Արմանին, ոտքերով ու ձեռքերով հարվածել նրան: Վկա` Վահագն Վաղարշակի Խաչատրյանի ցուցմունքով այն մասին, որ աշխատում է ռազմական ոստիկանության Երևանի կայազորում, կոչումով` սպա: 2011 թվականի մարտի 4-ին՝ ժամը 2200-ի սահմաններում, գտնվել է իր աշխատավայրի մոտ, երբ դիմացի մայթից օգնություն կանչող կանացի ձայներ է լսել: Նկատել է, որ Սայաթ-Նովա փողոցի թիվ 26 շենքի մոտ երկու երիտասարդ տղաներ ձեռքերով և ոտքերով ծեծի են ենթարկել գետնին ընկած մեկ այլ երիտասարդի: ՌՈ ծառայող Վ.Նալբանդյանի հետ շտապել են նշված վայր և բռնել են ծեծի ենթարկող երիտասարդներից մեկին, իսկ մյուսը, մինչ իրենց տեղ հասնելը, դիմել է փախուստի: Մոտակայքում հավաքված են եղել 10-ից ավելի քաղաքացիներ, որոնք չեն միջամտել: Ներկա գտնված աղջիկներից մեկը գոռգոռալով օգնություն է կանչել, միաժամանակ հայտնել է, որ փախչող երիտասարդի մոտ դանակ կա՝ խնդրելով բռնել նրան, նաև ասել է, որ վերջինս դանակով փորձել է հարվածել գետնին ընկած երիտասարդին՝ իրեն անծանոթ Արման Ալեքսանյանին: Քիչ անց ժամանել են ոստիկանության Կենտրոնականի բաժնի աշխատակիցները և Ա.Ալեքսանյանին ծեծի ենթարկած անձանվորությանը բերման ենթարկել ոստիկանության բաժին: Վկա` Վահագն Լևոնի Նալբանդյանի ցուցմունքով այն մասին, որ աշխատում է ռազմական ոստիկանության Երևանի կայազորում` որպես շտաբի հերթապահի օգնական: 2011 թվականի մարտի 4-ին՝ ժամը 2200-ի սահմաններում, գտնվել է իր աշխատավայրի մոտ, երբ դիմացի մայթից օգնություն կանչող կանացի ձայներ է լսել: Նկատել է, որ Սայաթ-Նովա փողոցի թիվ 26 շենքի մոտ երկու երիտասարդ տղաներ ձեռքերով և ոտքերով ծեծի են ենթարկել գետնին ընկած մեկ այլ երիտասարդի: ՌՈ օպերլիազոր Վ. Խաչատրյանի հետ շտապել են նշված վայր և բռնել են ծեծի ենթարկող երիտասարդներից մեկին, իսկ մյուսը, մինչ իրենց տեղ հասնելը, դիմել է փախուստի: Մոտկայքում հավաքված են եղել 10-ից ավելի քաղաքացիներ, որոնք ծեծկռտուքին չեն միջամտել: Ներկա գտնված աղջիկներից մեկը մատնացույց է արել փախչող անձնավորությանը և հայտնել, որ վերջինս դանակով փորձել է հարվածել գետնին ընկած երիտասարդին՝ իրեն անծանոթ Արման Ալեքսանյանին: Քիչ անց ժամանել են ոստիկանության Կենտրոնականի բաժնի աշխատակիցները և Ա.Ալեքսանյանին ծեծի ենթարկած անձանվորությանը բերման ենթարկել ոստիկանության բաժին: Տուժող Ա. Ալեքսանյանի ու Վ.Հովհաննիսյանի, վկա Վ.Նալբանդյանի ու Վ.Հովհաննիսյանի, վկա Ա.Ալեքսանյանի ու մեղադրյալ Վ.Հովհաննիսյանի, վկա Ա.Ալեքսանյանի ու մեղադրյալ Ա.Գալուստյանի առերես հարցաքննության արձանագրություններով: Դատբաժշկական փորձքննության թիվ 516 եզրակացությամբ այն մասին, որ Ա.Ալեքսանյանի մարմնական վնասվածքը՝ գլխի աջ քունքային, ձախ ճակատ-քունքային շրջանների, աջ բազկի ստորին երրորդ կողմնային մակերեսի, աջ նախաբազուկ դաստակային հոդի շրջանի հետին մակերեսի քերծվածքների ձևով, հասցվել են բութ առարկաներով, հնարավոր է որոշման մեջ նշված ժամկետին և հանգամանքներին, որոնք առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չեն պարունակում: Դատաբժշկական փորձքննության թիվ 524 եզրակացությամբ այն մասին, որ Վ.Հովհաննիսյանի մարմնական վնավածքը՝ ձախ վերանրակային շրջանի քերծվածքի ձևով, հասցվել է բութ, կոշտ առարկայով, հնարավոր է որոշման մեջ նշված ժամկետում և հանգամանքներում, որոնք առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չեն պարունակում: Դատահետքաբանական փորձաքննության թիվ 614 եզրակացությամբ այն մասին, որ փորձաքննության տրամադրված Ա.Ալեքսանյանի բաճկոնի աջ թևքի և կողային կարի վրա առկա վնասվածքը պատռվածք է և կարող էր առաջանալ տվյալ հատվածներում ֆիզիկական ուժի ներգործությունների՝ քաշել-ձգելու արդյունքում, իսկ կտրվածքների տեսքերով մյուս վնասվածքները ծակած-կտրած են և կարող էին առաջանալ ծակող-կտրող շեղբ ունեցող առարկայի, հնարավոր է՝ դանակի շեղբի ներգործությունների արդյունքում: Ապացույց ճանաչված, այլ փաստաթուղթ հանդիսացող 05.03.2011 թվականի Վ.Հովհաննիսյանին ոստիկանության Կենտրոնական բաժին բերման ենթարկելու վերաբերյալ կազմված արձանագրոթյամբ և 09.03.2011 թվականին Ա. Գալուստյանի՝ ոստիկանության Կենտրոնական բաժին ինքնակամ ներկայանալու վերաբերյալ կազմված զեկուցագրով, արձանագրությամբ և վերջինիս բացատրությամբ: Դատարանը, հետազոտելով քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցները և գնահատելով դրանց վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Արման Ռոբերտի Գալուստյանը, կատարած հանցավոր արարքում` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258 հոդվածի 4-րդ մասով, իրեն մեղավոր չճանաչելով, նպատակ է հետապնդում խույս տալ քրեական պատասխանատվությունից: Ամբաստանյալ Վազգեն Խաչատուրի Հովհաննսիյանը կատարած հանցավոր արարքում` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, իրեն մասնակի մեղավոր ճանաչելով, նպատակ է հետապնդում խույս տալ քրեական պատասխանատվությունից և նրանց կատարած հանցանքներըը հիմնավորվել են ինպես տուժող Արման Վաչագանի Ալեքսանյանի նախաքննական, վկաներ Անուշ Վաչագանի Ալեքսանյանի, Արինա Լենսերի Առուստամյանի, Մարինե Վալերիի Անդրեասյանի, Վահագն Վաղարշակի Խաչատրյանի և Վահագն Լևոնի Նալբանդյանի նախաքննական ու դատաքննական ցուցմունքներով, այնպես էլ դատահետքաբանական փորձաքննության թիվ 614 եզրակացությամբ: Դատարանը գտնում է, որ վկա Անուշ Վաչագանի Ալեքսանյանի ցուցմունքն այն մասին, թե ինքը սկզբում վստահ է եղել, որ իր եղբորը ծեծող երիտասարդներից մեկի ձեռքին դանակ է տեսել, սակայն այժմ համոզված է, որ դանակ չի տեսել այլ ինչ-որ փայլող իր, արժանահավատ չէ և նպատակ է հետապնդում մեղմացնելու ամբաստանյաների կողմից կատարված հանցանքը և նրա ցուցմունքի այդ մասը ժխտվում է դատահետքաբանական փորձաքննության թիվ 614 եզրակացությամբ այն մասին, որ փորձաքննության տրամադրված Ա.Ալեքսանյանի բաճկոնի աջ թևքի և կողային կարի վրա առկա վնասվածքը պատռվածք է և կարող էր առաջանալ տվյալ հատվածներում ֆիզիկական ուժի ներգործությունների՝ քաշել-ձգելու արդյունքում, իսկ կտրվածքների տեսքերով մյուս վնասվածքները ծակած-կտրած են և կարող էին առաջանալ ծակող-կտրող շեղբ ունեցող առարկայի, հնարավոր է՝ դանակի շեղբի ներգործությունների արդյունքում: Դատաքննությամբ հիմնավորվեց, որ ամբաստանյալներ Արման Ռոբերտի Գալուստյանը և Վազգեն Խաչատուրի Հովհաննիսյանը 2011 թվականի մարտի 04-ին ժամը 2230-ի սահմաններում ալկոհոլային խմիչք օգտագործած վիճակում դուրս գալով ՙԿովկաս պանդոկ՚ ռեստորանից, Երևան քաղաքի Սայաթ-Նովա 26 շենքի դիմաց հանդիպել են տուն վերադառնալու նպատակով նշված վայրով անցնող, գործով վկաներ Անուշ Վաչագանի Ալեքսանյանին, Արինա Լենսերի Առուստամյանին և Մարինե Վալերիի Անդրեասյանին, որոնք սպասել են Անուշ Ալեքսանյանի եղբորը` ՙՍեմա՚ տաքսի ծառայության վարորդ, գործով տուժող Արման Վաչագանի Ալեքսանյանին: ՙԴոկա բարի՚ մոտ, Վ.Հովհաննիսյանը, մոտենալով Ա.Ալեքսանյանին և մյուսներին, փորձել է զրույցի բռնվել նրանց հետ, սակայն վերջիններս պահանջել են իրենց չանհանգստացնել և հեռանալ: Նույն պահին տաքսի ավտոմեքենայով նշված վայր ժամանած Արման Ալեքսանյանը ավտոմեքենայով մոտեցել է Վ.Հովհաննիսյանին և պահանջել է հանգիստ թողնել քրոջն ու նրա ընկերուհիներին, սակայն Վ.Հովհաննիսյանը պահանջել է, որպեսզի Ա.Ալեքսանյանն իջնի ավտոմեքենայից և առանձին խոսեն: Ա.Առուստամյանն իջել է ավտոմեքենայից, իսկ այդ պահին նրանց է մոտեցել նաև Արման Գալուստյանը: Ա.Առուստամյանը կրկին պահանջել է հանգիստ թողնել քրոջն ու նրա ընկերուհիներին, որի պատճառով Վ.Հովհաննիսյանի, Ա.Գալուստյանի և Ա.Ալեքսանյանի միջև վիճաբանություն է սկսվել, որի ընթացքում Վ.Հովհաննիսյանը և Ա.Գալուստյանը, շուրջ հինգ րոպե տևողությամբ, կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կարգը, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելով, շուրջ տասը հոգի հավաքված քաղաքացիների ներկայությամբ աղմկել են և հայհոյել, բռնություն գործադրել` ծեծի են ենթարկել Ա.Ալեքսանյանին և նրա առողջությանը` գլխի աջ քունքային, ձախ ճակատ-քունքային շրջանների, աջ բազկի ստորին երրորդ կողմնային մակերեսի, աջ նախաբազուկ դաստակային հոդի շրջանի հետին մակերեսի քերծվածքների ձևով, պատճառել թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող մարմնական վնասվածք, ապա Ա.Գալուստյանը, որպես զենք օգտագործվող առարկայով` նախապես իր մոտ եղած դանակով, անկանոն շարժումներ է կատարել Ա.Ալեքսանյանի ուղղությամբ և վնասել վերջինիս բաճկոնը: Վկաներ Ա.Առուստամյանը և մյուսները օգնություն են կանչել: Վիճաբանության ձայներից այնտեղ են գնացել ՀՀ ՊՆ ՌՈ Երևանի կայազորի աշխատակիցներ, գործով վկաներ Վահագն Վաղարշակի Խաչատրյանը և Վահագն Լևոնի Նալբանդյանը, որոնց միջամտությամբ ծեծկռտուքը դադարել է: Դեպքի վայրից Վազգեն Հովհաննիսյանը բերման է ենթարկվել ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին, իսկ Ա.Գալուստյանը դիմել է փախուստի և միայն 09.03.2011 թվականին ինքնակամ` մեղայականով ներկայացել է ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին: Իրենց դիտավորյալ գործողություններով Ա.Գալուստյանը և Վ.Հովհաննիսյանը շուրջ 5 րոպե տևողությամբ խանգարել են անցորդների հանգիստն ու գիշերային անդորրը, խաթարել ՀՀ ՊՆ ռազմական ոստիկանության Երևանի կայազորի բնականոն աշխատանքը: Դատարանի իրավական վերլուծությունները. Այսպիսով, ընդհանուր կարգով սահմանված դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցների հիման վրա դատարանն ապացուցված է համարում, որ ամբաստանյալ Արման Ռոբերտի Գալուստյանը դիտավորությամբ կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կարգը և բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք արտահայտելով հասարակության նկատմամբ, բռնության գործադրմամբ, որպես զենք օգտագործվող առարկայի գործադրմամբ կատարել է խուլիգանություն` որպիսի արարքի համար նա պետք է պատասխանատվության ենթարկվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258 հոդվածի 4-րդ մասով: Վազգեն Խաչատուրի Հովհաննիսյանը մի խումբ անձանց հետ միասին, դիտավորությամբ կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կարգը և բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք արտահայտելով հասարակության նկատմամբ, բռնության գործադրմամբ կատարել է խուլիգանություն` որպիսի արարքի համար նա պետք է պատասխանատվության ենթարկվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` պատժի չափը և տեսակը որոշվում են հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով: Ամբաստանյալ Արման Ռոբերտի Գալուստյանը նախկինում դատապարտված չի եղել, բնութագրվում է դրականորեն: Որպես պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք դատարանը դիտում է ամբաստանյալ ԱՔրման Ռոբերտի Գալուստյանի մեղայականով ներկայանալը: Որպես պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք դատարանը դիտում է հանցանքը ալկոհոլի ազդեցության տակ կատարելը: Ամբաստանյալ Վազգեն Խաչատուրի Հովհաննիսյանը նախկինում դատապարտված չի եղել, բնութագրվում է դրականորեն: Պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ չկան: Որպես պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք դատարանը դիտում է հանցանքը ալկոհոլի ազդեցության տակ կատարելը: Դատարանը նկատի ունենալով այն հանգամանքը, որ Վազգեն Խաչատուրի Հովհաննիսյանը հանցանքը կատարել է մինչև 2011 թվականի մայիսի 01-ը, ուստի նրա նկատմամբ մինչև երեք տարի ժամկետով ազատազրկման ձևով պատիժ նշանակելու դեպքում նրա նկատմամբ կարող է կիրառել ՀՀ Ազգային ժողովի կողմից 26.05.2011 թվականին ընդունված ՙՀամաներում հայտարարելու մասին՚ ՀՀ օրենքի 1-ին կետի 1-ին ենթակետը և նրան ազատել նշանակված պատժից: Դատարանը քննարկելով ամբաստանյալների նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցների և իրեղեն ապացույցների հարցերը, գտնում է, որ ամբաստանյալ Արման Ռոբերտի Գալուստյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը, պետք է թողնել անփոփոխ, Վազգեն Խաչատուրի Հովհաննիսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն չհեռանալու մասին, պետք է վերացնել դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելու պահից: Քրեական գործով ապացույց ճանաչված այլ փաստաթուղթ հանդիսացող` 05.03.2011 թվականին Վ.Հովհաննիսյանին ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին բերման ենթարկելու վերաբերյալ կազմված արձանագրությունը և 09.03.2011 թվականին Ա.Գալուստյանի` ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին ինքնակամ ներկայանալու վերաբերյալ կազմված զեկուցագիրը, նրա բացատրության արձանագրությունը պետք է թողնել քրեական գործին կցված: Քրեական գործով իրեղեն ապացույց ճանաչված և ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի քննչական բաժնի իրեղեն ապացույցների սենյակում գտնվող տուժող Արման Վաչագանի Ալեքսանյանին պատկանող բաճկոնը պետք է վերադարձնել տուժող Ա.Ալեքսանյանին: Արման Ռոբերտի Գալուստյանի մոտ հայտնաբերված իրերը` բանալիները և 1000 /մեկ հազար/ ՀՀ դրամ գումարը պետք է վերադարձնել Ա.Գալուստյանին, իսկ ծալովի դանակը պետք է ոչնչացնել` դատավճիռն Եզրափակիչ մաս. Ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 357-360 հոդվածներով, դատարանը Վ Ճ Ռ Ե Ց` Արման Ռոբերտի Գալուստյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258 հոդվածի 4-րդ մասով և նրան դատապարտել ազատազրկման 4 /չորս/ տարի ժամկետով: Արման Ռոբերտի Գալուստյանի պատժի սկիզբը հաշվել 23.05.2011 թվականից, խափանման միջոցը` կալանավորումը, թողնել անփոփոխ: Վազգեն Խաչատուրի Հովհաննիսյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և նրան դատապարտել ազատազրկման 1 /մեկ/ տարի ժամկետով: Վազգեն Խաչատուրի Հովհաննիսյանի նկատմամբ կիրառել ՀՀ Ազգային ժողովի կողմից 26.05.2011 թվականին ընդունված ՙՀամաներում հայտարարելու մասին՚ որոշման 1-ին կետի 1-ին ենթակետը և նրան ազատել պատժից: Վազգեն Խաչատուրի Հովհաննիսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն չհեռանալու մասին, վերացնել դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելու պահից: Քրեական գործով ապացույց ճանաչված այլ փաստաթուղթ հանդիսացող` 05.03.2011 թվականին Վ.Հովհաննիսյանին ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին բերման ենթարկելու վերաբերյալ կազմված արձանագրությունը և 09.03.2011 թվականին Ա.Գալուստյանի` ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին ինքնակամ ներկայանալու վերաբերյալ կազմված զեկուցագիրը, նրա բացատրության արձանագրությունը` թողնել քրեական գործին կցված: Քրեական գործով իրեղեն ապացույց ճանաչված և ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի քննչական բաժնի իրեղեն ապացույցների սենյակում գտնվող տուժող Արման Վաչագանի Ալեքսանյանին պատկանող բաճկոնը վերադարձնել տուժող Ա.Ալեքսանյանին: Արման Ռոբերտի Գալուստյանի մոտ հայտնաբերված իրերը` բանալիները և 1000 /մեկ հազար/ ՀՀ դրամ գումարը վերադարձնել Ա.Գալուստյանին, իսկ ծալովի դանակը` Սույն դատավճիռը վերաքննության կարգով կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան` հրապարակման պահից մեկ ամսվա ընթացքում: ԴԱՏԱՎՈՐ` Ա. ԲԵԿԹԱՇՅԱՆ |
|---|---|
| Դատական ակտի ամսաթիվը | 31-08-2011 |
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Գործը հանձնվել է գրասենյակ | 13-10-2011 |
|---|---|
| Էջերի քանակ | 280, 118 |
Գործն ուղարկվել է
| Գործը ուղարկվել է | 14-10-2011 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 280, 118 |
| ՈՒր(դատարան) | Քրեական վերաքննիչ |
| Ելքի գրության համարը | Ե-28073 |
Գործը բողոքարկվել է
| Ամսաթիվ | 17-10-2011 |
|---|
Գործը ստացվել է (կատարումն ապահովելու համար, և ... )
| Ամսաթիվ | 27-12-2011 |
|---|
Դատավճռի, որոշման կատարում
| Ամսաթիվ | 29-12-2011 |
|---|
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Գործը հանձնվել է գրասենյակ | 26-01-2012 |
|---|---|
| Էջերի քանակ | 279,111,96 |
Գործը հանձնվել է դատարանի արխիվ
| Ամսաթիվ | 26-01-2012 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 279,111,96 |
Դատական գործ N: ԵԿԴ/0115/01/11
Քրեական վերաքննիչ
Ստացվել է վերաքննիչ բողոք
| Ամսաթիվ | 04-10-2011 |
|---|---|
| Ամսաթիվ | 30-09-2011 |
| Ում կողմից է բերվել բողոքը | Ամբաստանյալ |
| Բողոքը բերող անձը | |
| Անուն | Արման |
| Ազգանուն | Գալուստյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Բողոքի բովանդակությունը | Արման Գալուստյան մյուսը` Վազգեն Հովհաննիսյան Վազգեն Խաչատուրի Հովհաննիսյան Բեկանել և փոփոխել Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի` Արման Ռոբերտի Գալուստյանի /ՀՀ քր. օր-ի 258 հոդ. 4-րդ մասով - ազատազրկում 4 տարի ժամկետով / վերաբերյալ 31.08.2011թ. դատավճիռը և ՀՀ քր.օր. 64 հոդվածի կիրառմամբ նրա նկատմամբ նշանակել ՀՀ քր. օր-ի 258 հոդ. 4-րդ մասով նախատեսված պատժի նվազագույն չափից ավելի ցածր պատիժ |
| Բողոքի ստացման կարգը | Հանձնվել է փոստին |
| Չափահաս | Այո |
Մակագրել
| Ամսաթիվ | 07-10-2011 |
|---|---|
| Նախագահող դատավոր | |
| Անուն | Արշակ |
| Ազգանուն | Խաչատրյան |
Քրեական գործի մուտքագրում
| Ամսաթիվ | 17-10-2011 |
|---|---|
| Կից փաստաթղթեր և իրեղեն ապացույց | չկա |
Ընդունվել է վարույթ
| Ամսաթիվ | 17-10-2011 |
|---|
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 11-11-2011 |
|---|---|
| Ուղարկվել է ծանուցագիր | 17-10-2011 |
| Ժամ | 12:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 3 |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 18-11-2011 |
|---|---|
| Ժամ | 14:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 3 |
Վերաքննիչ բողոքը բավարարվել է ամբողջությամբ
| Ամսաթիվ | 18-11-2011 |
|---|---|
| Ստորադաս դատարանի դատական ակտը բեկանվել է | Բեկանվել է դատական ակտը և փոփոխվել |
| Ամբաստանյալ | |
| Անուն | Արման |
| Ազգանուն | Գալուստյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 1 |
| Քր. դատ. օր. հոդված | |
| Քր. օր. հոդված |
Դատական ակտ
| Դատական ակտ | Գործ հ. ԵԿԴ/0115/01/11 Հ Ա Յ Ա Ս Տ Ա Ն Ի Հ Ա Ն Ր Ա Պ Ե Տ ՈՒ Թ Յ ՈՒ Ն Վ Ե Ր Ա Ք Ն Ն Ի Չ Ք Ր Ե Ա Կ Ա Ն Դ Ա Տ Ա Ր Ա Ն Ո Ր Ո Շ Ո Ւ Մ ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ 18 նոյեմբերի 2011թ. ք. Երևան ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ա.ԽԱՉԱՏՐՅԱՆԻ ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ա.ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆԻ Ս.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆԻ ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Մ.ՄԱՀՏԵՍՅԱՆԻ ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ՝ ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Ս.ԱԲՐԱՀԱՄՅԱՆԻ ՊԱՇՏՊԱՆ` Վ.ԳԵՎՈՐԳՅԱՆԻ Դռնբաց դատական նիստում ամբաստանյալի և նրա շահերի պաշտպան Վ.Գևորգյանի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Արման Ռոբերտի Գալուստյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով Պ Ա Ր Զ Ե Ց 1.Գործի դատավարական նախապատմությունը Արման Ռոբերտի Գալուստյանի և Վազգեն Խաչատուրի Հովհաննիսյանի կողմից Երևան քաղաքի Սայաթ-Նովա փողոցի թիվ 26 շենքի դիմացի հատվածում խուլիգանություն կատարելու դեպքի առթիվ ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի բաժնում նախապատրաստած նյութերի հիման վրա Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազությունում 2011 թվականի մարտի 21-ին հարուցվել է թիվ 13200711 քրեական գործը. 2011 թվականի մայիսի 18-ի որոշմամբ թիվ 13200711 քրեական գործով Արման Ռոբերտի Գալուստյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258 հոդվածի 4-րդ մասով ներգրավվել է որպես մեղադրյալ, նույն օրը նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը և նրա գտնվելու վայրը հայտնի չլինելու պատճառով հայտարարվել է հետախուզում: 2011 թվականի մայիսի 20-ի որոշմամբ թիվ 13200711 քրեական գործով Վազգեն Խաչատուրի Հովհաննիսյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով ներգրավվել է որպես մեղադրյալ, նույն օրը նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն չհեռանալու մասին: 2011 թվականի մայիսի 23-ին, ժամը 19:50-ին Երևան քաղաքի Սայաթ-Նովա փողոցի թիվ 6 շենքի բակից հայտնաբերվել և ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին է բերման ենթարկվել թիվ 13200711 քրեական գործով մեղադրյալ Արման Ռոբերտի Գալուստյանը, որի անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերվել է գաղտնի փականով դանակ, որի երկարությունը` բացված վիճակում 16 սմ, շեղբի երկարությունը` 8 սմ է: Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2011 թվականի մայիսի 25-ի որոշմամբ Արման Ռոբերտի Գալուստյանի նկատմամբ 2011 թվականի մայիսի 18-ին ընտրված խափանման միջոց կալանավորումը վերահաստատվել է: 2011 թվականի հունիսի 02-ի որոշմամբ դանակ կրելու կապակցությամբ Արման Գալուստյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով քրեական հետապնդում չի իրականացվել` հանցադեպի բացակայության պատճառաբանությամբ: Նախաքննական մարմնի կողմից Արման Ռոբերտի Գալուստյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258 հոդվածի 4-րդ մասով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա դիտավորությամբ կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կարգը և բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք արտահայտելով հասարակության նկատմամբ, բռնության գործադրմամբ, որպես զենք օգտագործվող առարկայի գործադրմամբ կատարել է խուլիգանություն. Վազգեն Խաչատուրի Հովհաննիսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա մի խումբ անձանց հետ միասին, դիտավորությամբ կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կարգը և բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք արտահայտելով հասարակության նկատմամբ, բռնության գործադրմամբ կատարել է խուլիգանություն: 2011 թվականի հունիսի 07-ին թիվ 13200711 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան /այսուհետ` դատարան/: Դատարանի 2011 թվականի օգոստոսի 31-ի դատավճռով Արման Ռոբերտի Գալուստյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով և դատապարտվել ազատազրկման 4 /չորս/ տարի ժամկետով: Պատիժը պետք է կրի ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում: Ամբաստանյալ Արման Գալուստյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց կալանքը` թողնվել է անփոփոխ, մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը: Նույն դատավճռով` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով 1 /մեկ/ տարի ազատազրկման է դատապարտվել նաև Վազգեն Խաչատուրի Հովհաննիսյանը: Վազգեն Խաչատուրի Հովհաննիսյանի նկատմամբ կիրառվել է ՀՀ Ազգային ժողովի կողմից 26.05.2011թ. ընդունված “Համաներում հայտարարելու մասին” որոշման 1-ին կետի 1-ին ենթակետը և նա ազատվել է պատժի կրումից: Վազեն Հովհաննիսյանի մասով դատավճիռը չի բողոքարկվել: Վերոհիշյալ դատավճռի դեմ 04.10.2011թ. ամբաստանյալը և նրա շահերի պաշտպան, փաստաբան Վ.Գևորգյանը բերել են վերաքննիչ բողոք: Վերաքննիչ բողոքի առթիվ գրավոր պատասխաններ չեն ստացվել: Վերաքննիչ դատարանի 17.10.2011թ. որոշմամբ վերաքննիչ բողոքը ընդունվել է վարույթ և գործը նշանակվել քննության Վճռաբեկ դատարանում գործի քննության համար սահմանված կանոններով։ 2. Գործի փաստական հանգամանքները Ամբաստանյալ Արման Գալուստյանը դատապարտվել է այն բանի համար, որ նա Վազգեն Խաչատուրի Հովհաննիսյանի հետ միասին, 2011թ. մարտի 04-ին ժամը 22:30-ի սահմաններում ալկոհոլային խմիչք օգտագործած վիճակում դուրս գալով “Կովկաս պանդոկ” ռեստորանից, Երևան քաղաքի Սայաթ-Նովա փողոցի 26 շենքի դիմաց հանդիպել են նշված վայրում գտնվող Արինա Լենսերի Առուստամյանին, Անուշ Վաչագանի Ալեքսանյանին և Մարինե Վալերիի Անդրեասյանին, որոնք սպասել են Ա.Ալեքսանյանի եղբայր, “Սեմա” տաքսի ծառայության վարորդ Արման Վաչագանի Ալեքսանյանի ժամանելուն: Վ.Հովհաննիսյանը, մոտենալով Ա.Ալեքսանյանին և մյուսներին, փորձել է զրույցի բռնվել նրանց հետ, սակայն վերջիններս պահանջել են իրենց չանհանգստացնել և հեռանալ: Նույն պահին տաքսի ավտոմեքենայով նշված վայր ժամանած Արման Ալեքսանյանը մոտեցել է Վ.Հովհաննիսյանին և իր հերթին պահանջել է հանգիստ թողնել քրոջն ու նրա ընկերուհիներին: Այդ կապակցությամբ Վ.Հովհաննիսյանի, Ա.Գալուստյանի և Ա.Ալեքսանյանի միջև վիճաբանություն է սկսվել, որի ընթացքում Վ.Հովհաննիսյանը և Ա.Գալուստյանը, կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կարգը, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելով, աղմկել են և հայհոյել, բռնություն գործադրել` ծեծի են ենթարկել Ա.Ալեքսանյանին ու նրան պատճառել առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող մարմնական վնասվածք, ապա Ա.Գալուստյանը, որպես զենք օգտագործվող առարկայով` նախապես իր մոտ եղած դանակով, անկանոն հարվածներ է հասցրել Ա.Ալեքսանյանին և վնասել վերջինիս բաճկոնը, իրենց դիտավորյալ գործողություններով Ա.Գալուստյանը և Վ.Հովհաննիսյանը շուրջ 5 րոպե տևողությամբ խանգարել են անցորդների հանգիստն ու գիշերային անդորրը, խաթարել ՀՀ ՊՆ ռազմական ոստիկանության Երևանի կայազորի բնականոն աշխատանքը: 3.Վերաքննիչ բողոքների հիմքերը, փաստարկները և պահանջը. Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում, ներքոհիշյալ հիմնավորումներով: Բողոք բերած անձինք գտնում են, որ դատարանի կայացրած դատական ակտով Արման Գալուստյանի նկատմամբ թույլ է տրվել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 397-րդ և 398-րդ հոդվածներով նախատեսված նյութական և քրեադատավարական նորմերի խախտումներ, որոնք ազդել են գործով ճիշտ որոշում կայացնելու վրա: Կատարած արարքի համար անձի նախատեսմամբ օրենսդիրը ելել է արդարության, պատասխանատվության անհատականացման և մարդասիրության սկզբունքներից, որոնք ամրագրված են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 4-րդ, 10-րդ և 11-րդ հոդվածների դրույթներով: Մասնավորապես, դատարանը չի կիրառել կիրառման ենթակա ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասի պահանջը, համաձայն որի` “Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի՝ համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար”: Դատարանը, թեև դատական ակտում նշել է, որ “Ամբաստանյալ Արման Ռոբերտի Գալուստյանը նախկինում դատապարտված չի եղել, բնութագրվում է դրականորեն: Որպես պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք դատարանը դիտում է ամբասաանյալ Արման Ռոբերտի Գալուստյանի մեղայականով ներկայանալը”, սակայն եթե դաաարանը հաշվի առներ գործի բնայթը և դատական ակտում շարադրեր Արման Գալուստյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող բոլոր հանգամանքները, անձը բնութագրող տվյալները. մասնավորապես՝ դեռևս նյութերի նախապատրաստման փուլում ինքնակամ ներկայանալը, կատարվածի մասին բացատրություն տալը և կատարվածը մանրամասնորեն ներկայացնելը, գործով օբյեկտիվ ճշմարտության բացահայտմանը չխոչընդոտելը, քրեորեն պատժելի մեկ արարք կատարած լինելը, հանցավոր կապեր չունենալը և այլ մեղմացուցիչ հանգամանքները, ապա ամբաստանյալի նկատմամբ պատժի անհատականացմամբ կնշանակեր արդարացի, քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածով նախատեսված պատժի նվազագույն չափից ավելի ցածր պատիժ, որը կհամապատասխաներ նրա կատարած հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, նրա անձին, ինչն այնուհանդերձ, դատարանը չի ցանկացել տեսնել: Բողոքաբերները գտնում են, որ դատարանը խախտել է նաև ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի 4-րդ մասի պահանջները, համաձայն որի՝ “Դատարանի դաաավճիոը պետք է լինի պատճառաբանված: Պատճառաբանման ենթակա են դատարանի կողմից դատավճռում շարադրվող բոլոր հետևությունները և որոշումները”: Դատարանը որևէ ձևով դատավճռում չի պատճառաբանել, թե ինչից ելնելով Սրման Գալուստյանի նկատմամբ պատիժ է նշանակել ազատազրկման ձևով, դատավճռում նշելով` “Որպես պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք դատարանը դիտում է հանցանքը ալկոհոլի ազդեցության տակ կատարելը”, այն դեպքում, երբ Արման Գալուստյանը ստեղծված իրավիճակում հայտնվել է զուտ պատահականորեն և հանցանքը կատարել է ոչ թե ալկոհոլի ազդեցության տակ, այլ հանգամանքների պատահական զուգորդմամբ, քանի որ նա չէր կարող նախատեսել, որ իր րնկերը կարող է իր ոչ պատշաճ վարքագծով իրեն ներքաշել հանցագործության կատարման մեջ, մանավանդ որ նրա հակաօրինական վարքագիծը նկատել է այն պահին, երբ արդեն իսկ տեղի էր ունենում այն: Բողոք բերած անձինք վկայակոչելով ՀՀ քրեական օրենսգքրի 61-րդ հոդվածի 1-ի և 2-րդ մասերի համապատասխան դրույթները նշել են, որ դատարանը չի կիրառել դրանք: Պատիժն արդարացի է, եթե այն նշանակելիս դատարանը ճիշտ է գնահատել գործի հանգամանքներր և կիրառել է պատժի անհատականացման սկզբունքը; Այդ սկզբունքի կիրառումը անհրաժեշտ է, քանի որ պատժի տեսակը և չափը ընտրելիս դատարանը պետք է համոզվի, որ դրանով կհասնի պատժի նպատակին, այն է՝ ուղղի հանցանք կատարած անձին և կանխի հանցագործությունը։ Գործող քրեական օրենսգիքը դատարանին հնարավորություն է տալիս, անհրաժեշտ հիմքերի առկայության պայմաններում մարդասիրական վերաբերմունք դրսևորել հանցանք կատարած անձի նկատմամբ, այն է` ազատել քրեական պատասխանատվությունից, նշանակել օրենքով նախատեսված պատժից ավելի մեղմ պատիժ, պատիժը պայմանականորեն չկիրառել, դնելով նրա վրա որոշակի պարտականություններ։ Մինչդեռ, դատարանը դատավճռում որևէ անդրադարձ չի կատարել դրանց, հաշվի չի առել այդ հանգամանքները և որևէ ձևով չի դիտարկել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառման՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածով՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված պատժի նվազագույն չափից ավելի ցածր պատժի որոշման տեսանկյունով։ Դատարանը չի կիրառել և անտեսել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 2-րդ մասը, համաձայն որի՝ “Պատիժ նշանակելիս դատարանը կարող է հաշվի առնել նաև մեղմացնող այլ հանգամանքներ, որոնք նշված չեն սույն հոդվածի առաջին մասում”, այդ մեղմացնող հանգամանքները առկա են եղել ամբաստանյալ Արման Գալուստյանի մասով: Բացի այդ, ամբաստանյալ Արման Գալուստյանի նկատմամբ պատժի տեսակը և չափը որոշելու տեսանկյունից, ի թիվս պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող այլ հանգամանքների, անհրաժեշտ էր հաշվի առնել նաև, որ Արման Գալուստյանը՝ ներկայացել է ինքնակամ, մեղայականով և նույն պահին գրավոր հայտնել, օգնել և օժանդակել է քննությանը՝ գործով օբյեկտիվ ճշմարտության բացահայտմանը, հայտնել ճշմարտաթյունը, առաջին անգամ հանգամանքների պատահական գուգորդմամբ է հանցանք կատարել, նախկինում դատապարտված չի եղել, որևէ հակաօրինական արարք թույլ չի տվել, խնամքին ունի ֆիզիկապես վատառողջ մայր: Նրան հասարակությունից մեկուսացնելով վտանգվում է մոր կյանքն ու առողջությունը, քանի որ վերջինս ֆիզիկապես վատառողջ է, չի աշխատում և ընտանիքը գրկվում է միակ կերակրողից, ունի մշտական բնակության վայր, բնութագրվում է դրական: Բացի այդ, դատարանը չի կիրառել կիրառման ենթակա ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի 1-ին մասը, համաձայն որի՝ “Հանցանքի շարժառիթների ու նպատակների, հանցավորի դերի, հանցանքը կատարելիս ու դրանից հետո նրա վարքագծի և այլ հանգամանքների հետ կապված բացառիկ հանգամանքների առկայության դեպքում, որոնք էականորեն նվազեցնում են հանցանքի՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, կարող է նշանակվել սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածով նախատեսված պատժի նվազագույն չափից ավելի ցածր պատիժ կամ ավելի մեղմ պատժատեսակ, քան նախատեսված է այդ հոդվածով...”: Պատժի մեղմացումը դրսևորվում է հետևյալ ձևով՝ ... կամ ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածով՝ նշանակել քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածով նախատեսված պատժի նվազագույն չափից ավելի ցածր պատիժ կամ ավելի մեղմ պատժատեսակ, քան նախատեսված է այդ հոդվածով։ Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի Արման Գալուստյանի նկատմամբ ինչպես պատժաչափի, այնպես էլ պատիժր կրելու նպատակահարմարության վերաբերյալ դատարանի կողմից կայացված որոշումը պետք է հիմնված լիներ կատարված հանցագործության, դրա առանձնահատկությունների, գործի կոնկրետ հանգամանքների, հանցավորի անձի՝ Արման Գալուստյանի, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքների բազմակողմանի ու օբյեկտիվ գնահատման վրա, նպատակ ունենալով ապահովելու ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասում նշված պատժի նպատակների իրագործման հնարավորությունը: Մինչդեռ, դատարանն Արման Գալուստյանի նկատմամբ նշանակել է անհամաչափ, խիստ պատիժ, անտեսել ու խախտել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի սկզբունքն այն մասին, որ՝ “Պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները”։Օրինականության սկզբունքն ամրագրած է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 5-րդ հոդվածով, համաձայն որի՝ արարքի հանցավորությունը, դրա պատժելիությունը և քրեաիրավական այլ հետևանքները որոշվում են միայն քրեական օրենքով: Պատիժ նշանակելիս օրինականության սկզբունքն արտահայտվում է նրանում, որ պատժի տեսակը և չափը որոշվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի այն հոդվածի սանկցիայով, որի դիսպոզիցիայի հատկանիշներին համապատասխան անձը մեղավոր է ճանաչվել հանցագործության մեջ։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասը պարտադրում է դուրս չգալ Հատուկ մասի հոդվածի սանկցիայի սահմաններից; Նշանակվող պատիժը չի կարող հոդվածի սանկցիայում նախատեսված պատժի առավելագույն կամ նվազագույն չափից ավելի խիստ կամ մեղմ լինել: Այս պահանջից բացառություն կարող է անել միայն ՀՀ քրեական օրենսգիրքր, որը Ընդհանուր մասում նախատեսված հատուկ նորմերի ուժով դատարանին իրավունք է վերապահում դուրս գալ այդ սահմաններից։ Քանի որ, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածը չի բովանդակում հանցանքի՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանն էականորեն նվազեցնող բացառիկ հանգամանքների ցանկը, նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ դատարանն իրավունք ունի բացառիկ ճանաչել ինչպես առանձին մեղմացնող հանգամանքները, այնպես էլ այդ հանգամանքների համակցությունը: Այդպիսիք կարող են լինել նաև այլ հանգամանքներ, որոնք էականորեն նվազեցնում են հանցանքի՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանը: Ընդ որում, օրենքով նախատեսվածից ավելի մեղմ պատիժ նշանակելու հետ կապված ՀՀ քրեական օրենսգիրքը ինչպես հանցագործությունների, այնպես էլ անձանց շրջանակի որևէ հատուկ սահմանափակում չի նախատեսել և կարևորը ոչ թե պատիժը մեղմացնող տվյալների քանակն է, այլ այն, թե ինչքանով են դրանք էականորեն ազդել պատժի՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանի նվազեցման վրա։ Բացի այդ, դատարանը Արման Գալուստյանի նկատմամբ պատժի մասին որոշում կայացնելիս պետք է քննարկեր նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով ամրագրված պատժի՝ սոցիալական արդարության վերականգնման և նրա, որպես պատժի ենթարկված անձի՝ ուղղվելու նպատակների իրացման՝ իրացվելիության հարցը, ինչը չի արել: Սոցիալական արդարությունը վերականգնելու մասին է վկայում վերոշարադրյալ հանգամանքները: Դատարանը կաշկանդված չէր և բոլոր հիմքերն ուներ Արման Գալուստյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հալվածի կիրառմամբ պատիժ նշանակելու համար, սակայն անհիմն ձևով դա չի արել, մինչդեռ փաստորեն լուծված էր ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով ամրագրված պատժի նպատակների իրացվելիության հարցը: Վերոնշյալ հոդվածների իրավադրույթներից հետևում է, որ դրանք հաշվի առնելու դեպքում դատարանր կհամոզվեր, որ Արման Գալուստյանը հանցանքը կատարելիս ու դրանից հետո նրա վարքագծի հետ կապված վերոհիշյալ բոլոր հանգամանքները էականորեն նվազեցրել են նրա անձի և կատարած հանցանքի՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, ուստի կաշկանդված չէր ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կարգով՝ նշանակել քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածով նախատեսված պատժի նվազագույն չափից ավելի ցածր պատիժ, ինչը սակայն չի արել: Պատիժ նշանակելիս հանցավորի նկատմամբ պատասխանատվության և պատժի անհատական մոտեցման, անհատականացման հետ կապված, Վճռաբեկ դատարանն իր իրավական դիրքորոշումն է արտահայտել Հազարապետ Ալբերտի Հարությունյանի (2007 թվականի մարտի 30-ի ՎԲ-50/07) վերաբերյալ քրեական գործով, որում նշել է. “Պատասխանատվության և պատժի անհատականացման հիմք են ոչ միայն կատարված արարքի հասարակական վտանգավորության աստիճանի, այլև հանցավորի անձը բնութագրող հատկանիշներ հանդիսացող նրա սոցիալ-հոգեբանական, սոցիալ-ժողովրդագրական, քրեաբանական և քրեա-իրավական, ֆիզիկական հատկությունների համակցության ճիշտ գնահատումը (ընտանեկան դրությունը, վարքագիծը աշխատանքում և կենցաղում, աշխատունակությանը, առողջական վիճակը, տարիքը, դատվածությունը և այլն): Պատիժ նշանակելիս հանցավորի նկատմամբ անհատական մոտեցումն անհրաժեշտ է, որպեսզի դատարանը “պատժի տեսակն ու չափը ընտրելիս համոզվի, որ դրանով կհասնի պատժի նպատակներին”: Ելնելով Վճռաբեկ դատարանի արտահայտած վերոնշյալ իրավական դիրքորոշումից, ակնհայտ է, որ պատիժ նշանակելիս ընդհանուր իրավասության դատարանն անտեսել է այս հանգամանքները ևս: Բողոքի հեղինակները գտնում են, որ արդյունավետ է ոչ թե պատժի խստությունը, այլ անխուսափելիությունը”: Բողոք բերած անձինք գտնում են, որ դատարանը խախտել է նաև ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի պահանջր, համաձայն որի՝ “Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը ՝ …7. ինչ պատիժ պետք է նշանակվի ամբաստանյայի նկատմամբ”: Դատարանը որոշելով ամբաստանյալ Արման Գալուստյանի պատժի ենթակա լինելու հարցը, դրա տեսակր և չափը, միաժամանակ պետք է հաշվի առներ նշանակված պատժի չափը և այն կրելու պատժի նպատակներին հասնելու նպատակահարմարության հանգամանքը, ինչը չի արել: Վերոնշյալ հոդվածների իրավադրույթներից երևում է, որ դրանք հաշվի առնելու դեպքում դատարանր կհամոզվեր, որ վերոհիշյալ բոլոր հանգամանքներր էականորեն նվազեցնում են Արման Գալուստյանի անձի և կատարած հանցանքի՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, ուստի պետք է Արման Գալուստյանի նկատմամբ պատիժ նշանակեր ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառմամբ: ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը կարող է ուղղել Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի դատավճռով Արման Գալուստյանի նկատմամբ նշանակած ազատազրկման չափր՝ չորս տարին իր դատական ակտով՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառմամբ կվերանայի և կնշանակի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հողվածի 4-րդ մասով նախատեսված պատժի նվազագույն չափից ավելի ցածր պատիժ։ Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների րնդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի կողմից թույլ տրված և վերը ներկայացված՝ նյութական և դատավարական իրավունքի խախտումներն ազդել են Արման Գալուստյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելու հարցում ճիշտ որոշում կայացնելու վրա։Այդ խախտումները ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 397-րդ և 398-րդ հոդվածների ուժով ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավճիռը բեկանելու հիմք են։ Դատավճիռը բեկանելը և փոփոխելը պայմանավորված է այն հանգամանքով, որ ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից գործի դատական քննության ընթացքում թույլ են տրվել նյութական ե դատավարական իրավունքի խախտումներ և դա բխում է արդարադատության արդյունավետության շահերից։ Ելնելով վերոգրյալներից բողոք բերած անձինք խնդրել են բեկանել և փոփոխել Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 31.08.2011թ. դատական ակտը` Արման Ռոբերտի Գալուստյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նշանակված պատիժ 4 տարի ժամկետով ազատազրկումը և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառմամբ նրա նկատմամբ նշանակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված պատժի նվազագույն չափից ավելի ցածր պատիժ: 4.Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը Վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում, վերլուծելով քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցները, վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ պաշտպանի վերաքննիչ բողոքը պետք է բավարարել, հետևյալ պատճառաբանությամբ. Պատիժ նշանակելիս արդարության սկզբունքը դրսևորվում է օրենքով նախատեսված մի շարք պահանջներով: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն` պատիժն արդարացի է, եթե համապատասխանում է հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար է անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում` հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասը սահմանում է, որ պատժի տեսակը և չափը որոշվում է հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով: Պատիժ նշանակելիս հանցավորի նկատմամբ անհատական մոտեցումն անհրաժեշտ է, որպեսզի դատարանը պատժի տեսակն ու չափը ընտրելիս համոզվի, որ դրանով կհասնի պատժի նպատակներին: Իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները: Պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ և 63-րդ հոդվածներով նախատեսված պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները: Դրանք հնարավորություն են տալիս պատկերացում կազմել հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանի ու բնույթի, հանցավորի անձնավորության մասին և յուրաքանչյուր կոնկրետ գործով անհատականացնել պատիժը: Պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամաների ցանկի վերլուծությունը ցույց է տալիս, որ քննարկվող հանգամանքները վերաբերում են ինչպես հանցագործությանը, այնպես էլ հանցավորի անձնավորությանը կամ բնութագրում են հանցագործությունն ու հանցավորի անձնավորությունը միաժամանակ: Այդ պատճառով էլ պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները պետք է դիտարկել որպես հանցակազմի սահմաններից դուրս հանգամանքներ, որոնք ուղղակի կամ անուղղակի վերաբերում են հանցագործությանը կամ հանցավորի անձնավորությանը, բարձրացնում կամ իջեցնում են հասարակական վտանգավորության աստիճանը և ազդում պատժի վրա: Պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներն ամրագրած ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` պատիժ նշանակելիս դատարանը կարող է հաշվի առնել նաև մեղմացնեղ այլ հանգամանքներ, որոնք նշված չեն սույն հոդվածի առաջին մասում, իսկ նույն հոդվածի 3-րդ մասը սահմանում է, որ եթե սույն հոդվածի առաջին մասում նշված որևէ հանգամանք սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածով նախատեսված է որպես հանցագործության հատկանիշ, ապա դա չի կարող կրկին հաշվի առնվել որպես պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանք: Պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքներին վերաբերող ՀՀ քրեական օրենսգրքի 63-րդ հոդվածի 3-րդ մասը սահմանում է, որ պատիժ նշանակելիս դատարանը չի կարող հաշվի առնել սույն հոդվածի առաջին մասով չնախատեսված այլ հանգամանքներ, իսկ նույն հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն` եթե սույն հոդվածի առաջին մասում նշված որևէ հանգամանք սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածով նախատեսված է որպես հանցագործության հատկանիշ, ապա դա չի կարող կրկին հաշվի առնվել որպես պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք: Օրինականության սկզբունքն ամրագրած ՀՀ քրեական օրենսգրքի 5-րդ հոդվածի համաձայն` արարքի հանցավորությունը, դրա պատժելիությունը և քրեաիրավական այլ հետևանքները որոշվում են միայն քրեական օրենքով: Պատիժ նշանակելիս օրինականության սկզբունքն արտահայտվում է նրանում, որ պատժի տեսակը և չափը որոշվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի այն հոդվածի սանկցիայով, որի դիսպոզիցիայի հատկանիշներին համապատասխան անձը մեղավոր է ճանաչվել հանցագործության մեջ: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի առաջին մասը պարտադրում է դուրս չգալ Հատուկ մասի հոդվածի սանկցիայի սահմաններից: Նշանակվող պատիժը չի կարող հոդվածի սանկցիայով նախատեսված պատժի առավելագույն կամ նվազագույն չափից ավելի խիստ կամ մեղմ լինել: Այս պահանջից բացառություն կարող է անել միայն ՀՀ քրեական օրենսգիրքը, որը Ընդհանուր մասում նախատեսված հատուկ նորմերի ուժով դատարանին իրավունք է վերապահում դուրս գալ այդ սահմաններից: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է, որ հանցանքի շարժառիթների ու նպատակների, հանցավորի դերի, հանցանքը կատարելիս ու դրանից հետո նրա վարքագծի և այլ հանգամանքների հետ կապված բացառիկ հանգամանքների առկայության դեպքում, որոնք էականորեն նվազեցնում են հանցանքի` հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, ինչպես նաև խմբակային հանցագործության մասնակցի կողմից խմբի կատարած հանցանքը բացահայտելուն ատիվորեն աջակցելու դեպքում կարող է նշանակվել սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածով նախատեսված պատժի նվազագույն չափից ավելի ցածր պատիժ կամ ավելի մեղմ պատժատեսակ, քան նախատեսված է այդ հոդվածով, կամ չկիրառել որպես պարտադիր նախատեսված լրացուցիչ պատիժ: Քանի որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածը չի բովանդակում հանցանքի` հանրության համար վտանգավորության աստիճանն էականորեն նվազեցնող բացառիկ հանգամանքների ցանկը, նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` դատարանն իրավունք ունի բացառիկ ճանաչել ինչպես առանձին մեղմացնող հանգամանքները, այնպես էլ այդ հանգամանքների համակցությունը: Ընդ որում, օրենքով նախատեսվածից ավելի մեղմ պատիժ նշանակելու հետ կապված ՀՀ քրեական օրենսգիրքը ինչպես հանցագործությունների, այնպես էլ անձանց շրջանակի որևէ հատուկ սահմանափակում չի նախատեսել: Ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավճռի ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ դատարանը ամբաստանյալ Արման Գալուստյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս հաշվի է առել նրա կողմից կատարված հանցագործության բնույթն ու վտանգավորության աստիճանը: Որպես ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալներ դատարանը հաշվի է առել այն, որ նա նախկինում դատապարտված չի եղել, բնութագրվում է դրական: Որպես ամբաստանյալ Արման Գալուստյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ դատարանը հաշվի է առել նրա կողմից մեղայականով ներկայանալը: Դատարանը որպես ամբաստանյալ Արման Գալուստյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանք հաշվի է առել հանցանքը ալկոհոլի ազդեցության տակ կատարելը: Համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի 1-ին մասի պահանջների`յուրաքանչյուր ոք ունի աարդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ, անկախ և անկողմնակալ դատարանի կողմից ողջամիտ ժամկետում իր շահերին առբնչվող քրեական գործի քննության իրավունք: Ըստ նույն հոդվածի 3-րդ մասի պահանջների` քրեական հետապնդում իրականացնող մարմինը պարտավոր է ձեռնարկել սույն օրենսգրով նախատեսված բոլոր միջոցառումները` գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտման համար, պարզել ինչպես կասկածյալի և մեղադրյալի մեղավորությունը հիմնավորող, այնպես էլ նրանց արդարացնող, ինչպես նաև նրանց պատասխանատվությունը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները: Վերաքննիչ դատարանի դատաքննության ընթացքում համապատասխան ապացույցներով հիմնավորվեց, որ ամբաստանյալ Արման Գալուստյանը բնակվում է իր մոր հետ միասին, քանի որ նրա ծնողները ամուսնալուծված են, իսկ մայրը` Նունե Օհանյանը տառապում է <խրոնիկ Էնդոմետրիտ> հիվանդությամբ,ինչը վերաքննիչ դատարանը դիտում է որպես սույն գործով ամբաստանյալ Արման Գալուստյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանք: Վերաքննիչ դատարանը միևնույն ժամանակ հաշվի է առնում նաև տվյալ գործի կոնկրետ հանգամանքները, մասնավորապես` այն, որ վիճաբանության նախահարձակը հանդիսացել է սույն գործով դատապարտյալ Վազգեն Հովհաննիսյանը, որը Համաներման որոշմամբ ազատվել է պատժից, ինչպես նաև այն, որ տուժող Ա.Ալեքսանյանը ամբաստանյալ Արման Գալուստյանի նկատմամբ որևէ բողոք կամ պահանջ չի ներկայացրել: Վերաքննիչ դատարանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի պահանջների համատեքստում հաշվի առնելով ամբաստանյալ Արման Գալուստյանի վերը նշված պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքները, ինչպես նաև գործի կոնկրետ հանգամանքները, դրանք իրենց համակցությամբ սույն քրեական գործի շրջանակներում դիտում է որպես բացառիկ հանգամանք և գտնում է, որ ամբաստանյալ Արման Գալուստյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառմամբ պետք է նշանակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասի սանկցիայով նախատեսված պատժի նվազագույն չափից ավելի ցածր պատիժ, իսկ դատավճիռը այդ մասով պետք է փոփոխել: Անդրադառնալով ամբաստանյալ Արման Գալուստյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցի հարցին, վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ այն հիմնավոր է և պետք է թողնել անփոփոխ մինչև սույն որոշման օրինական ուժի մեջ մտնելը: Ելնելով վերոգրյալներից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-395-րդ, 399 հոդվածներով վերաքննիչ դատարանը Ո Ր Ո Շ Ե Ց Պաշտպան Վ. Գևորգյանի վերաքննիչ բողոքը բավարարել: Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2011թ. օգոստոսի 31-ի դատավճիռը քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Արման Ռոբերտի Գալուստյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով, նշանակված պատժի մասով` փոփոխել: Ամբաստանյալ Արման Ռոբերտի Գալուստյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառմամբ նրան դատապարտել ազատազրկման 2 /երկու/ տարի ժամկետով: Պատժի կրման սկիզբը հաշվել 2011թ. մայիսի 23-ից: Պատիժը պետք է կրի ՀՀ արդարադատության նախախարության համապատասխան քրեակատարողական հիմնակում: Ամբաստանյալ Արման Ռոբերտի Գալուստյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանքը թողնել անփոփոխ, մինչև սույն որոշման օրինական ուժի մեջ մտնելը: Դատավճիռը մնացած մասով թողնել անփոփոխ: Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարան՝ այն հրապարակելու պահից մեկամսյա ժամկետում։ ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ՝ ստորագրություն ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ՝ ստորագրություններ Իսկականի հետ ճիշտ է՝ ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ՝ Ա.ԽԱՉԱՏՐՅԱՆ ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ա.ԽԱՉԱՏՐՅԱՆ ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ա.ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆ Ս.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ |
|---|---|
| Դատական ակտի ամսաթիվը | 18-11-2011 |
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Ամսաթիվ | 22-12-2011 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 280, 118 և 79 թերթ: |
Գործն ուղարկվել է
| Գործն ուղարկվել է | 22-12-2011 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 280, 118 և 79 թերթ: |
| Ուր | Կենտրոն և Նորք-Մարաշ |
| Գրության համարը | Ե-19204/11 |