ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ
ԵԿԴ/0095/01/11
Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական
շրջանների ընդհանուր իրավասության
դատարանի դատավճիռը
կայացրած դատարանի կազմը
նախագահող դատավոր` Մ.Մարտիրոսյանի

ՈՐՈՇՈՒՄ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

14 հուլիսի 2012թ. ք.Երևան

ՀՀ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ /այսուհետ`
Վերաքննիչ դատարան/ հետևյալ կազմով`

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐª Ս.ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆ ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ա.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ
Մ.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ

քարտուղարությամբª Ռ.Դավոյանի

մասնակցությամբ`
մեղադրող` Ա.Դավթյանի
պաշտպան` Վ.Աթոյանի
Թ.Պողոսյանի
տուժողի ներկայացուցիչ` Կ.Մկրտումյանի
ամբաստանյալ` Ա.Միքայելյանի

դռնբաց դատական նիստում ամբաստանյալ Ա.Միքայելյանի պաշտպաններ Վ.Աթոյանի և Թ.Պողոսյանի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա վերանայելով Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2012թ. մարտի 26-ի դատավճիռը քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Արման Համբարձումի Միքայելյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-132-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով, 266-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով



Պ Ա Ր Զ Ե Ց

Գործի դատավարական նախապատմությունը.
1. Թիվ 69108010 քրեական գործը հարուցվել է 28.11.2010թ. ՀՀ Ոստիկանության ՔԳՎ ՀԿԳ վարչության ավագ քննիչ Դ.Գևորգյանի կողմից` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 132-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 4-րդ կետերով, 132.1-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 3-րդ, 6-րդ կետերով, 38-132.1-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 3-րդ, 6-րդ կետերով նախատեսված հանցագործությունների հատկանիշներով:
2. Ա.Միքայելյանը 2010թ. նոյեմբերի 28-ին ձերբակալվել է:
3. Նախաքննության մարմնի 2010թ. դեկտեմբերի 01-ի որոշմամբ Ա.Միքայելյանը որպես մեղադրյալ է ներգրավվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-132.1-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ, 6-րդ կետերով:
4. Նույն մարմինը 01.12.2010թ. միջնորդություն է հարուցել մեղադրյալ Ա.Միքայելյանի նկատմամբ կալանավորումը որպես խափանման միջոց կիրառելու մասին:
5. Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2010թ. դեկտեմբերի 01-ի որոշմամբ բավարարվել ՀՀ Ոստիկանության ՔԳՎ ՀԿԳ վարչության ավագ քննիչ Դ.Գևորգյանի միջնորդությունը և մեղադրյալ Արման Միքայելյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել կալանավորումը 2/երկու/ ամիս ժամկետով:
6.Նախաքննության մարմնի 24.02.2011թ. որոշմամբ Ա.Միքայելյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել, լրացվել է և վերջինս որպես մեղադրյալ է ներգրավվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-132.1-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ և 6-րդ կետերով, 266-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով:
7.Նախաքննության մարմնի 26.04.2011թ. որոշմամբ Ա.Միքայելյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է և վերջինս որպես մեղադրյալ է ներգրավվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-132-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով, 266-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով:
8. 10.05.2011թ. Ա.Միքայելյանի վերաբերյալ քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան:
9. Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավոր Ա.Բեկթաշյանի 2011թ. մայիսի 17-ի որոշմամբ քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Արման Համբարձումի Միքայելյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-132-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով, 266-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով ընդունվել է վարույթ, իսկ 31.05.2011թ. որոշմամբ քրեական գործը նշանակվել է դատական քննության:
10. 04.11.2011թ. Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավոր Ա.Բեկթաշյանի զեկուցագրի հիման վրա քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Արման Համբարձումի Միքայելյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-132-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով, 266-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով վերամակագրվել է Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավոր Մ.Մարտիրոսյանին:
11. Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավոր Մ.Մարտիրոսյանի 2011թ. նոյեմբերի 07-ի որոշմամբ քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Արման Համբարձումի Միքայելյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-132-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով, 266-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով ընդունվել է վարույթ, իսկ 15.11.2011թ. որոշմամբ քրեական գործը նշանակվել է դատական քննության:
12. Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2012թ. մարտի 26-ի դատավճռով ամբաստանյալ Ա.Միքայելյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-132-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով, 266-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-132-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով դատապարտվել է ազատազրկման` 7/յոթ/ տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման, առանց որոշակի պաշտոններ զբաղեցնելու կամ որոշակի գործունեությամբ զբաղվելու իրավունքից զրկելու, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 1-ին մասով` ազատազրկման 3/երեք/ տարի ժամկետով, ՀՀ քրեական 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով` տուգանքի նվազագույն աշխատավարձի երեքհարյուրապատիկի` 300.000/երեք հարյուր հազար/ ՀՀ դրամ գումարի չափով։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածով սահմանված` պատիժների մասնակի և լրիվ գումարման սկզբունքների կիրառմամբ, ամբաստանյալ Ա.Միքայելյանի նկատմամբ պատիժ է նշանակվել ազատազրկում 8/ութ/ տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման, առանց որոշակի պաշտոններ զբաղեցնելու կամ որոշակի գործունեությամբ զբաղվելու իրավունքից զրկելու և տուգանք 300.000/երեք հարյուր հազար/ ՀՀ դրամ գումարի չափով։
13. Ընդհանուր իրավասության դատարանի վերոնշյալ դատավճռի դեմ 25.04.2012թ. վերաքննիչ բողոք են բերել պաշտպաններ Վ.Աթոյանը և Թ.Պողոսյանը:

Գործի փաստական հանգամանքները.
14. Ա.Միքայելյանը մեղավոր է ճանաչվել և դատապարտվել այն բանի համար, որ նա 2010թ. ամռանից որոշակի վարձատրության դիմաց որպես թիկնապահ ծառայություն մատուցելով Համլետ Հայկի Դավթյանին, ամենօրյա հսկողություն է սահմանել վերջինիս կողմից խաբեությամբ պոռնկության շահագործման նպատակով հավաքագրված և շահագործված Ինեսսա Ռուբենի Խաչատրյանի, Նարե Յուրիկի Հարությունյանի և Ինգա Ալեքսանդրի Կուտոշի նկատմամբ ու, տեղյակ լինելով Համլետ Դավթյանի կողմից Ինեսա Խաչատրյանի և Նարե Հարությունյանի կյանքի ու առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելու սպառնալիքների մասին, պարբերաբար նրանց բնակության վայրում` Երևան քաղաքի Զաքիյան փողոցի 1-ին նրբանցքի 1-ին շենքի մոտ ավտոմեքենայով կայանելով, վերջիններիս տեղաշարժերի մասին անհապաղ տեղեկացրել է Համլետ Դավթյանին, հաճախորդների հետ հանդիպման գնալու ժամանակ հաճախակի նրանց ուղեկցել է մինչև տաքսի ավտոմեքենա, իսկ հետո դիմավորել` նրանց անվտանգությունն ապահովելու նպատակով, դրանով իսկ մինչև 2010թ. նոյեմբերի 28-ը օժանդակել է Համլետ Դավթյանի կողմից վերջիններիս պոռնկության շահագործմանը։
Բացի այդ, Արման Միքայելյանը, 2010թ. չպարզված ամսին, Արմավիրի մարզի Էջմիածին քաղաքից դեպի Չոբանքյարա տանող ճանապարհահատվածի ձախ հատվածում տեղակայված դաշտում աճած կանեփի թփի վրայից քաղելու եղանակով ապօրինի ձեռք է բերել կանեփի տերևներ, որոնք մանրացրել և պատրաստել է <<մարիխուանա>> տեսակի թմրամիջոց, որը 2010թ. հոկտեմբեր ամսին իր հետ բերել է Երևան քաղաքի Զաքիյան փողոցի 1-ին նրբանցքի 1-ին շենքի թիվ 33 բնակարան, որտեղ դրանք լցնելով ծխախոտի գլանակի մեջ` այն վառել ու հյուրասիրելու եղանակով ապօրինի իրացրել է բնակարանում գտնված Համլետ Դավթյանին, Ինեսսա Խաչատրյանին, Նարե Հարությունյանին և Ինգա Կուտոշին։
Բացի այդ, Արման Միքայելյանը ձեռք է բերել և 2010թ. նոյեմբերի 28-ին իր հագին եղած բաճկոնի գրպանում ապօրինի կերպով կրել է սառը զենք հանդիսացող դանակ, որն էլ նույն օրն անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերվել է նրա մոտից ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին բերման ենթարկվելուց հետո։

Վերաքննիչ բողոքների համար էական նշանակություն ունեցող փաստական հանգամանքները.
15. Առաջին ատյանի դատարանն ամբաստանյալ Ա.Միքայելյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս` հաշվի է առել հանցագործությունների բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, հանցավորի անձը` վատառողջ է, բնութագրվում է դրականորեն, որպես նրա պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք է դիտել խնամքին մինչև տասնչորս տարեկան երկու երեխայի առկայությունը:
16. Դատարանը նրա պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ դատարանը չի արձանագրել:

Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը.
Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում:
17. Բողոքերները նշում են, որ անհայտ է մնացել այն հանգամանքը, թե իր պաշտպանյալ Ա.Միքայելյանը կոնկրետ ի՞նչ գործողություններով է օժանդակել Հ.Դավթյանին նշված հանցագործության կատարման ընթացքում։
Ոստիկանությունը, առանց որևէ հիմքեր ունենալու, նրան ապօրինաբար զրկել է ազատությունից և այդ ընթացքում դիմումատուներից վերցված բացատրություններով իր պաշտպանյալի դեմ արհեստական մեղադրանքի տարրեր է մտցրել։
Այսպես.
Ինեսսա Խաչատրյանը, իր 28.11.10թ. տված բացատրության մեջ նշել է, որ շուրջ յոթ տարի է, ինչ ճանաչում է Հ.Դավթյանին, որի հետ եղել է մտերիմ հարաբերությունների մեջ, այնուհետև վերջինիս պահանջով և դրդմամբ զբաղվել է մարմնավաճառությամբ։
2006թ. ինքը ծանոթացել է մարմնավաճառ Օքսաննա Խոխրինայի հետ և այդ մասին հայտնել Հ.Դավթյանին, վերջինս իրեն խնդրել է Խոխրինային ծանոթացնել իր հետ, որպեսզի նրան նույնպես ներգրավի մարմնավաճառության մեջ, ինչն ինքը կատարել է։
2008թ. ինքն ու Օքսաննան հանդիպել են Աննա Թովմասյանի հետ, այդ մասին նույնպես նա հայտնել է Հ.Դավթյանին և վերջինիս կողմից Ա.Թովմասյանը նույնպես ներգրավվել է մարմնավաճառության մեջ ու այսպես շարունակ...
Իր բացատրության մեջ նշած փաստերը, նա հետագայում նույնությամբ կրկնել է նաև իր ցուցմունքներում։
Դրանցում Ի.Խաչատրյանը հայտնել է նաև, որ 2010թ. ամռան կեսերից հայտնվել է Արման Միքայելյանը, որը հանդես գալով որպես Հ.Դավթյանի թիկնապահ, նրա հանձնարարությամբ հսկել է իրենց, <<գործի գնալիս>> իրենց ուղեկցել է մինչև տաքսի ավտոմեքենան, երբ իրենք նկատել են, որ իրենց հետևում են, զանգահարել են Արմանին, որը եկել իրենց դիմավորել է, Արմանը բակում հսկել է նաև Հ.Դավթյանի ավտոմեքենաները։
Նմանատիպ բացատրություն և ցուցմունքներ է տվել նաև Նարե Հարությունյանը, նույնպես նշելով, որ Ա.Միքայեյյանը իրենց հսկել է, գործի գնալիս իրենց ուղեկցել է, դիմավորել և այլն։
Վերոհիշյալ երկու տուժողներն էլ իրենց բոլոր ցուցմունքներում հայտնել են, որ իրենք Արմանին գումար չեն տվել և նրա ներկայությամբ Հ.Դավթյանին նույնպես գումար չեն տվել, սակայն պնդում են, որ Արմանը, իբրև գիտեր, թե նրանք ինչով են զբաղվում։
Նախաքննության ընթացքում տված իրենց այդ ցուցմունքները երկու տուժողներն էլ նույնությամբ կրկնել են դատաքննության ընթացքում։ Մասնավորապես, հանգամանքների ճշտման նպատակով թե դատավորի, և թե պաշտպանական կողմից տրված այն հարցերին, թե Ա. Միքայելյանը երբևէ իրենց համար հաճախորդ գտել է, թե ոչ, իրենք Արմանին գումար տվել են, թե ոչ, Արմանը երբևէ որևէ մեկին ներգրավել է որպես մարմնավաճառ և այլն, երկու տուժողներն էլ նշված հարցերին տվել են բացասական պատասխաններ։ Այսինքն, երկու տուժողներն էլ դատաքննության ընթացքում պնդեցին, որ Ա. Միքայելյանր նշված գործունեությամբ զբաղվելու համար ոչ մկին ներգրավել է, ոչ որևէ մեկից գումար է վերցրել և ոչ էլ ինչ-որ ձևով է իրենց գործունեության հետ։ Միայն երկուսն էլ մերկապարանոց հայտարարություններով պնդել են, որ Արմանն իբրև իրենց հսկել է, իրենց քայլերի մասին տեղյակ է պահել Հ.Դավթյանին։
Իր պաշտպանյալ Ա.Միքայելյանն իր ցուցմունքներում ամբողջությամբ ժխտել է վերոհիշյալ անձանց նման պնդումները, հայտնել, որ ինքը նրանց նկատմամբ հսկողություն չի իրականացրել և Հ.Դավթյանի կողմից էլ նման հանձնարարություն չի եղել։ Ինքը Հ.Դավթյանի թիկնապահը չի եղել, այլ նկատի ունենալով վերջինիս մոտ առկա հիվանդությունը, նրա խնդրանքով ուղեկցել է իրեն և հաճախակի է վարել նրա ավտոմեքենան։ Միաժամանակ Հ.Դավթյանն իրեն ասել է, որ Ի.Խաչատրյանը հանդիսանում է իր հարսնացուն, խնդրել է, որ նրա նկատմամբ ուշադիր լինի, որպեսզի սխալ քայլեր չկատարի։ Այն, որ Ի.Խաչատրյանը Դավթյանի նշանածն է հանդիսանում ինքը միանգամայն հավատացել է, քանի որ լինելով Հ.Դավթյանի հեռավոր բարեկամը, ինքը հաճախ է եղել նրանց տանը և հաճախ է տեսել, թե ինչպես է Հ.Դավթյանն Ինեսսային ներկայացնում իր մորը, որպես իր հարսնացուի, նրանց տանը կազմակերպված բոլոր խնջույքներին Ինեսսան նստած էր լինում սեղանի գլխին՝ Դավթյանի մոր կողքին, վերջինս Ինեսսային էր տվել իր <<Ջիպ>> ավտոմեքենան։ Այս ամենը հաշվի առնելով` ինքը, բնականաբար, Ի. Խաչատրյանի նկատմամբ ուշադիր է եղել, որպեսզի նա սխալ քայլեր չկատարի, միայն այսքանը։
Գործով հիմնավորված է, որ Հ.Դավթյանը Ի. Խաչատրյանին ճանաչել է 2002թ.-ից և 2003թ. էլ նրան ներգրավել է որպես մարմնավաճառ, իսկ Ն.Հարությունյանին ճանաչել է 2008թ.-ից և 2009թ. էլ նրան է ներգրավել այդ գործունեության մեջ։ Իր պաշտպանյալ Ա.Միքայելյանն ի հայտ է եկել միայն 2010թ. ամռան կեսերին՝ հուլիս ամսից, և թե Հ. Դավթյանի, թե նշված երկու տուժողների հետ շփվել է ընդամենը երեք ամիս։ Այդ երեք ամսվա մեջ էլ մոտավորապես տաս օր, նա հիվանդանոցում խնամել է իր հիվանդ կնոջը։ Հարց է ծագում, եթե մեղադրական կողմի պնդմամբ Ա.Միքայելյանը Հ.Դավթյանի հանցավոր գործունեությունում օժանդակել է նրան և հսկողություն սահմանել վերոհիշյալ երկու անձանց վրա, ապա ով էր Դավթյանին օժանդակություն ցուցաբերում և հսկողություն սահմանում աղջիկների նկատմամբ մինչն Միքայելյանի ի հայտ գալը։ Մի քանի տարի նրանք իրենց գործունեությունը հաջողությամբ իրականացրել են առանց Միքայեյյանի, որի ընթացքում Ի.Խաչատրյանն ինքն է այլ աղջիկներ հավաքագրել և Դավթյանի հետ ներգրավել պոռնկության մեջ, ինչպես ինքն է նշել իր ցուցմունքներում, մի թե այս գործողությունները չեն հանդիսանում Դավթյանին օժանդակություն և իրենց մեջ պարունակում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-132-րդ հոդվածով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներ։
Վերոնշյալ տուժողների ցուցմունքներն ու փաստերը որպես ապացույցներ ընդունելով՝ Արման Միքայելյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-132-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով, 266-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով։
Իրենց պաշտպանյալ Ա.Միքայելյանը ինչո՞վ է օժանդակել Հ.Դավթյանին։ Խորհուրդներ տվել է, ոչ, գործում այդպիսի տվյալներ չկան, ցուցումներ տվել է` ոչ, տեղեկատվություն կամ միջոցներ տրամադրե՞լ է, ոչ, գործիքներ տրամադրե՞լ է, ոչ, այդպիսի ոչ մի ապացույց չկա, նախապես Հ.Դավթյանին խոստացել է, որ նրա կատարած հանցանքը կպարտակի, ոչ, այդպիսի տվյալներ չկան։ Հետևաբար, ինչ օժանդակության մասին է խոսքը, մի թե վերոհիշյալ կասկածելի վարքի տեր և ուղղորդվող անձանց այն ցուցմունքները, թե իբրև, իր պաշտպանյալը հսկել է իրենց, ուղեկցել է նրանց մինչև տաքսի ավտոմեքենան նրանց հետապնդելու դեպքում դիմավորել է և այլն, կարող են լիարժեք ապացույցներ համարվել, մարդուն առանձնապես ծանր հանցագործություն կատարելու մեջ մեղադրելու համար։ Իրենց պաշտպանյալը տուժողներին ինչու՞ պետք է հսկեր, երբ իրենք էլ են խոստովանում, որ իրենք իրենց բոլոր քայլերի մասին հեռախոսով տեղեկացնում էին Հ.Դավթյանին։ Միքայելյանը ինչու՞ պետք է նրանց ուղեկցեր մինչև տաքսի, ինչ է, նրանք թագուհու կարգավիճակ ունեին, որ նա պետք է նրանց ուղեկցեր, դուռը բացեր նստացներ ավտոմեքենա, հետո էլ նրանց դիմավորեր։ Ուրիշ ի՞նչ ապացույցներ կան իր պաշտպանյալի մեղքն այս հոդվածով ապացուցելու համար։ Գործում կա արդյոք որևէ վկա, որը կհաստատի, որ իրոք, իր պաշտպանյալը Հ.Դավթյանի հետ պայմանավորվածություն է ունեցել այս անձանց նկատմամբ հսկողություն իրականացնելու և օժանդակելու հարցում։
Իրենց պաշտպանյալը գործով անցնում է որպես Հ.Դավթյանի կատարած հանցագործությանը օժանդակող... Հ.Դավթյանի կողմից որևէ ցուցմունք կա՞ այդ մասին, որևէ բառով նա իր ցուցմունքներում նշել է արդյոք Ա.Միքայելյանի ունեցած դերի մասին, ոչ, նման ոչ մի ցուցմունք չկա։ Որպես կասկածյալ իր առաջին ցուցմունքում Հ.Դավթյանն Ա.Միքայելյանի մասին ոչ մի բառ չի ասել, իսկ քննիչն էլ այդ մասին, չգիտես ինչու, ոչինչ չի հարցրել։ Եթե ոչ հիմնական մեղադրյալը, ապա ուրիշ ով պետք է հաստատեր մեկ այլ անձի կողմից իրեն օժանդակելու փաստը։ Քննիչի կողմից այդ հարցին չանդրադառնալը բխում է նրա այն մտավախություններից, որ Հ.Դավթյանի պատասխանները կարող էին ստեղծված ապացույցները փլուզել, այդ պատճառով էլ նա նման հարցեր առաջ չի քաշել։
Մինչդեռ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի համաձայն՝ <<քրեական հետապնդում իրականացնող մարմինը պարտավոր է ձեռնարկել բոլոր միջոցառումները գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտման համար, պարզել ինչպես կասկածյալի և մեղադրյալի մեղավորությունր հիմնավորող, այնպես էլ նրանց արդարացնող, ինչպես նաև նրանց պատասխանատվությունը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները>>։
Այս պարագայում այս հիմնարար սկզբունքի նորմերը չեն պահպանվել և օբյեկտիվ քննություն չի կատարվել։ Այսպիսի ծանրագույն մեղադրանք առաջադրելու համար հիմք ընդունելով թմրանյութ օգտագործելու էպիզոդի վերաբերյալ իրարամերժ ցուցմունքներ տված անձանց ցուցմունքները, անթուլատրելի է և չհիմնավորված։ Գործում առկա են բազմաթիվ չփարատված կասկածներ, որոնք պետք է մեկնաբանվեն ի օգուտ ամբաստանյալի։
Եթե նախաքննական մարմինն այլ ապացույցներ չունի, ապա նա ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն՝ <<հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ։
Նույն հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն՝ <<մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն կարող փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի կամ կասկածյալի>>։
Այստեղ նույնպես, սույն հոդվածով նախատեսված սկզբունքները ոչ միայն չեն գործել, այլ նախաքննական մարմնի կողմից գործվել է ճիշտ հակառակը։
Եվ ի վերջո, որը պետք է լիներ իր պաշտպանյալի շարժառիթը, որի համար պետք է օժանդակեր Հ.Դավթյանին։ Չէ որ տուժողներն իրենք են հայտնում, որ Արմանին երբեք իրենք գումար չեն տվել, նրա ներկայությամբ նույնպես Դավթյանին գումար չեն տվել, ոչ մի ապացույց չկա, որ Հ.Դավթյանը նրա ծառայությունների համար նրան գումար է տվել։ Մի՞թե ենթադրություններով կարելի է մարդուն դատապարտել։
Այս ամենից հետևում է, որ նշված հոդվածով առաջադրված մեղադրանքը անհիմն է՝ Ա. Միքայելյանի գործողություններում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-132-րդ հոդվածով նախատեսված հանցակազմ չկա։
18. Անդրադառնալով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված մեղադրանքին բողոք բերած անձինք նշում են հետևյալը.
Որպես վկա՝ հետագայում նաև որպես տուժող հարցաքննվելիս, Ի.Խաչատրյանր և Ն.Հարությունյանը ի պատասխան քննիչի կողմից տրված հուշող և ուղղորդող այն հարցին, թե ինչ կարող են ասել այն մասին, որ Հ.Դավթյանի և Ա.Միքայելյանի տոքսիկոքիմիական փորձաքննության եզրակացությամբ նրանց օրգանիզմում հայտնաբերվել են թմրանյութի պարունակություններ, ու առաջարկել պատմել ինչ գիտեն այդ մասին։ Ի պատասխան այդ հարցի Ի. Խաչատրյանը և Ն.Հարությունյանը տվել են խիստ հակասական ցուցմունքներ և իրենց այդ ցուցմունքները նույնությամբ կրկնել են նաև դատարանում։ Այսպես.
Ինեսսա Խաչատրյանը 15.12.2010թ. տված իր ցուցմունքում հայտնել է, որ նոյեմբեր, թե հոկտեմբեր ամսին, լավ չի հիշում, երբ ինքն ու Նարեն դրսում էին գտնվում, Հ.Դավթյանը ժամը 22-ի սահմաններում զանգել է իրեն և Նարեին ու խնդրել, որ տուն գնալիս գնեն <<Գառնի>> տեսակի ծխախոտ և շշով ջուր, ինքն ու Նարեն գնել են, գնացել են տուն, որտեղ եղել են Համլետը, Արմանը և Ինգան։ Արմանը վերցնելով ծխախոտը, իր գրպանից հանել է անձեռոցիկի մեջ փաթաթած պլանը, լցնելով ծխախոտի գլանակի մեջ, բոլորին հյուրասիրել է և բոլորով ծխել են։
Քննիչի տված այդ նույն հուշող հարցին Նարե Հարությունյանն իր ցուցմունքում հայտնել է.
<<2010թ. հոկտեմբեր ամսին՝ Արմանի ծննդյան օրը /10.10.1981թ./, ես, Ինեսսան և Համլետը գտնվում էինք տանը, իմ հիշելով Ինգան <<գործի>> էր դուրս եկել։ Այդ ժամանակ տուն եկավ Արմանը ու մենք որոշեցինք Արմանի ծննդյան օրը նշել։ Արմանը ոգևորված ասաց, ու իր մոտ <<բոմբ>> տեսակի պլան կա, որն անգամ իրեն է կայֆ տալիս և եթե դեմ չէ կարող է հյուրասիրել, .ձամլետն էլ ասաց, որ այսօր կարելի է, ու ինձ և Ինեսսային ուղարկեց սիգարետ գնելու, Սրմանն էլ շշով ջուր ուզեց։ Քիչ անց մենք վերադարձանք ՝ մեր հետ բերելով <<Գառնի>> տեսակի ծխախոտ և շշով ջուր։ Արմանը պլանը լցրեց ծխախոտի մեջ և մենք այն հերթով ծխեցինք։ Իմ հիշելով Ինգան այդ ժամանակ արդեն եկել էր>>։
Նախաքննական իրենց այս ցուցմունքները Ի.Խաչատրյանն ու Ն.Հարությունյանը նույնությամբ պնդել են նաև դատաքննության ընթացքում։ Պաշտպանական կողմի ճշգրտող այն հարցին, թե արդյոք ամեն ինչ եղել է այնպես, ինչպես տուժողներն նշում են իրենց ցուցմունքներում, երկուսն էլ պնդեցին, որ իրենք ճիշտ ցուցմունքներ են տալիս։
Ի.Խաչատրյանի և Ն.Հարությունյանի ցուցմունքներում առկա են բացահայտ հակասություններ:
Այսպես. Ի. Խաչատրյանը նշել է, որ դեպքը տեղի է ունեցել հոկտեմբեր, թե նոյեմբեր ամիսներին, լավ չի հիշում, ինքը և Նարեն եղել են դրսում, Հ.Դավթյանը զանգահարել է իրենց և խնդրել ծխախոտ և ջուր գնել։ Ն.Հարությունյանը հայտնում է, այդ օրն ինքը, Ինեսսան և Համլետր գտնվել են տանը, եկել է Արմանը, ասել է, որ լավ <<պլան>> ունի, որից հետո Համլետն իրենց ուղարկել է ծխախոտ գնելու։ Եթե այդ օրը, իրոք, եղել է Ա.Միքայելյանի ծննդյան օրը՝ ինչպես վստահորեն պնդում է Ն.Հարությունյանը, ապա Ի.Խաչատրյանը չէր կարող այդ բանը չհիշել ու չէր հայտնի, որ լավ չի հիշում դեպքը տեղի է ունեցել հոկտեմբեր, թե նոյեմբեր ամսին։ Ծխախոտ գնելու պահով էլ Ինեսսան հայտնում է, որ իրենք գտնվել են դրսում, երբ Համլետը զանգել և ասել է, որ սիգարետ գնեն, իսկ Ն.Հարությունյանն ասել է, թե նրանք տանն են եղել, երբ Արմանը եկել է և որոշել են նշել նրա ծննդյան օրը և Համլետը նրանց ուղարկել է սիգարետ գնելու։ Այսինքն, ինչպես այս երկուսի, այնպես էլ Ի.Կուտոշի տված ցուցմունքները թմրանյութ օգտագործելու վերաբերյալ, ոչ միայն միմյանց հակասում են, այլ նաև մեկր մյուսին ժխտում և այդ հանգամանքը բացառում են։
Նույն հարցի շուրջ տուժող Ինգա Կուտոշը, 16.12.2010թ. տրված իր ցուցմունքում հայտնել է՝ <<2010թ. հոկտեմբեր, թե նոյեմբեր ամիսն էր, երբ ես տուն վերադարձա տանն էին Համլետը, Արմանը, Ինեսսան և Նարեն, ամբողջ սենյակը ծխով էր պատված և դա ծխախոտի հոտի նման չէր, աղջիկների դեմքերից և տրամադրությունից հասկացա, որ պլան են ծխել։ Չեմ հիշում, թե կոնկրետ ով ինձ նույնպես ստաջարկեց պլան ծխել, և ես վերցնելով գլանակը այն ծխեցի։ Ձեր բանավոր հարցին պատասխանում եմ, որ ես կարծում եմ, որ թմրամիջոցը բերել էր Արմանը, քանի որ մենք նման բաներով չենք զբաղվել, Համլետը նույնպես չի գործածել և որքան հիշում եմ այդ օրն Արմանի ծննդյան օրն էր և հավանաբար, նա էր պլանը բերել մեզ հյուրասիրելու։ Մի քանի օր անց ես աղջիկներին հարցրեցի, թե պլանն ով էր բերել, նրանք ասեցին, որ Արմանն էր բերել>>։
Այսինքն, Ի.Կուտոշը մի դեպքում ասում է, որ ինքը կարծում է, որ <<հավանաբար Արմանը բերած կլիներ>>, իսկ քիչ անց հայտնում է, որ աղջիկներն իրեն ասել են, որ Արմանն է բերել։ Այսինքն նա նույնպես տալիս է բոլորովին հակասական ցուցմունքներ։ Նույն դեպքի կապակցությամբ Ի.Կուտոշի և Ա.Միքաելյանի միջև 02.02.2011թ. կատարված առերեսման ընթացքում Ի.Կուտոշը հայտնել է, որ ինքը կարծում էր, որ այդ պլանը բերել էր Նարեն, քանի որ վերջինս իրեն ասել էր, որ ինքը նմանատիպ հաբեր է ընդունում։
Այսինքն, Արմանի վարկածը նա բացառում է, իր այդ ցուցմունքը նա պնդել է նաև նույն օրը նրա տված լրացուցիչ ցուցմունքում։
Այդ ցուցմունքները, միգուցե ճշմարտացի թվային, եթե չլինեին Ի.Խաչատրյանի, Ն.Հարությունյանի և Ի.Կուտոշի վերաբերյալ տոքսիկոքիմիական փորձաքննության եզրակացությունները։
Այդ երեք անձանց վերաբերյալ բոլոր փորձաքննությունները կատարվել են 2010թ. դեկտեմբերի 20-ին և այդ եզրակացությունների համաձայն, նրանց երեքի մոտ էլ հայտնաբերվել են թմրանյութերի առկայություն, որոնք ունեցել են երեք ամսյա վաղեմություն։ Այսինքն, ըստ այդ եզրակացությունների նշված անձինք թմրանյութը պետք է օգտագործած լինեին 2010թ. սեպտեմբերի կեսերին, մինչդեռ, ըստ նրանց ցուցմունքների այդ օրն Արմանի ծննդյան օրն է եղել՝ հոկտեմբերի 10-ին։ Այսինքն, նրանց կողմից նշված օրվա և փորձաքննություններով հիմնավորված նրանց թմրանյութ օգտագործելու ժամկետները, մոտավորապես մեկ ամսվա տարբերություն են տալիս, որը, ինքնըստինքյան, ապացուցում է, որ նշված անձիք այդ հարցի վերաբերյալ կեղծ ցուցմունքներ են տվել և այդ ցուցմունքներր դնել ապացույցների հիմքում ու ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածով ծանր մեղադրանք առաջադրել իր պաշտպանյալին, բացահայտ ապօրինություն է և անհիմն։
Ինչ վերաբերվում է իր պաշտպանյալի մոտ փորձաքննությամբ օրգանիզմում հայտնաբերված թմրամիջոցի առկայությանր, ապա նա իր ցուցմունքում նշել, թե որտեղից է այն ձեռք բերել և ազնվորեն խոստովանել, որ արդեն մեկ ու կես տարի է, ինքը թմրամիջոց է օգտագործում, սակայն, որ այն օգտագործել է իր ծննդյան օրը, կամ որևէ մեկին հյուրասիրել է, այդ մասին ոչինչ չի ասել և ապացույցներ էլ չկան։ Իսկ թմրամիջոց օգտագործելն արդեն ապաքրեականացված է։
Ինչպես հետևում է այդ առնչությամբ վերը կատարված վերլուծություններից, երեք տուժողների իրարամերժ ցուցմունքները և նրանց նկատմամբ կատարված ստքսիկաքիմիական փորձաքննությունների համադրումը արդեն ապացուցում են, որ այդ հոդվածով առաջադրված մեղադրանքը նույնպես անհիմն է, իր պաշտպանյալի գործողություններում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածով նախատեսված հանցակազմի հանցադեպր բացակայում է։
Պատճառաբանման ենթակա են դատարանի կողմից դատավճռում շարադրվող բոլոր հետևությունները և որոշումները։
Սակայն, դատարանը խախտելով այս հոդվածի դրույթները, դատավճիռ կայացնելիս իր հետնությունները կատարել է ոչ թե դատաքննության արդյունքներով ձեռք բերված տվյալներով, այլ դատավճռի հիմքում այնպիսի փաստեր են արձանագրվել, որոնք դատաքննության ընթացքում չեն հնչել։ Այսպես.
1.Դատարանը իր կայացրած դատավճռի՝ դատարանի կողմից հաստատված փաստական հանգամանքներ ենթակետի տակ որպես հիմնավորված փաստ նշել է. <<Իր կողմից ծավալած վերոհիշյալ գործունեությունը հեշտացնելու նպատակով 2010թ. ամռանը, որոշակի վարձատրության դիմաց Համլետ Դավթյանն իր մոտ որպես թիկնապահ աշխատանքի է ընդունել Էջմիածին քաղաքի բնակիչ՝ Արման Սիքայելյանին...>>:
Դատարանի նման եզրահանգումը իրականությանը չի համապատասխանում, դատաքննության ընթացքում ոչ մի խոսք կամ այլ հիմնավորում չի հնչել, որ իր գործունեությունը հեշտացնելու նպատակով Դավթյանը Միքաելյանին որպես թիկնապահ է վերցրել։ Ինչպես կարող էր նման հետնություններ կատարել, երբ գործում չկա հիմնական մեղադրյալ Հ.Դավթյանի որևէ մի ցուցմունք, որը կհաստատեր դատարանի այդ պնդումը։ Բացի Դավթյանից, ուրիշ ո՞վ կարող էր հայտնել իր նպատակների մասին։
2. Նույն տեղում դատարանը ֆիքսել է. <<Ա.Միքայելյանը տեղյակ լինելով Դավթյանի կողմից Ինեսսա Խաչատրյանի և Նարե Հարությունյանի կյանքի և առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելու սպառնալիքների մասին, պարբերաբար, նրանց բնակության վայրի մոտ ավտոմեքենան կայանելով, վերջիններիս տեղաշարժերի մասին անհապաղ տեղեկացրել է Համլետ Դավթյանին...>>։
Որպեսզի իր պաշտպանյալը տեղյակ լիներ Դավթյանի կողմից տուժողների կյանքի և առողջության համար վտանգավոր բռնության սպառնալիքներին, անհրաժեշտ էր, որ կամ դրանց անմիջական ականատեսը պետք է լիներ, կամ էլ Դավթյանը պետք է ասած լիներ։ Սակայն, ոչ Դավթյանն է իրեն նման բան ասել, ոչ էլ գործով որևէ ապացույց կա, որ Միքայելյանն ականատես է եղել այդ դեպքերին։ Նույնիսկ տուժողներն իրենց հակասական ցուցմունքներով դատարանում հայտնեցին, որ իբրև թե, երբ Դավթյանն իրենց հետ վիճաբանում էր Միքայելյանը հեռախոսով նրան ասում էր, որ մի աղմկեք, ամոթ է։ Նրանցից ոչ ոք չի ասել, որ Դավթյանի կողմից իրենց ուղղված սպառնալիքները Միքայելյանը լսել է, և նրանք հաստատ չէին էլ կարող իմանալ, թե Միքայելյանն իրականում ինչ է լսել։ Հետևաբար, ենթադրություններով հետևություն անել, որ Միքայելյանը տեղյակ է եղել Դավթյանի կողմից կատարված սպառնալիքների մասին, իրականությանը չեն համապատասխանում և նման ենթադրությունները դատավճռի հիմքում դնելը դատավարական օրենսգրքի կոպիտ խախտում է հանդիսանում։
3. Դատարանի կողմից դատավճռում նշվել է, թե Ա.Միքայելյանն իր ցուցմունքում հայտնել է, որ <<Հ. Դավթյանն իրեն առաջարկել է լինել իր հետ, հանձնարարել է կատարել որոշակի աշխատանքներ, որոնց դիմաց ինքը Համլետից ստացել է վարձատրություն>> և այլն։
Իրականում իր պաշտպանյալը ոչ մի անգամ և ոչ մի տեղ չի հայտնել, թե Համլետից վարձատրություն է ստացել և դատարանի կողմից այս պնդումը, ենթադրությունների ոլորտից է։ Դատարանը չունենալով Հ.Դավթյանի կողմից նշված որևէ հիմնավորում, որ իր պաշտպանյալն իրեն օժանդակել է, Ա.Միքայելյանի ցուցմունքները խեղաթյուրելու միջոցով է նման <<ապացույցներ>> ստեղծել։
Ինչ վերաբերվում է դատարանի կողմից իր պաշտպանյալի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքը հիմնավորված համարվելու հանգամանքին, ապա այստեղ նույնպես դատարանը, խախտելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի պահանջները և անտեսելով քրեական գործի նյութերում առկա և դատաքննության ընթացքում հաստատված տուժողներ Ի.Խաչատրյանի և Ն.Հարությունյանի ցուցմունքներում առկա վերոհիշյալ հակասությունները, ինչպես նաև նրանց նկատմամբ կատարված տոկսիկոքիմիական փորձաքննությունների եզրակացություններով տուժողների կողմից նշված՝ Ա.Միքայելյանի կողմից, իբրև թե, իրենց թմրամիջոց հյուրասիրելու օրվա վաղեմության ժամկետների անհամապատասխանությունը միանշանակորեն ապացուցում է նրանց տված ցուցմունքների ոչ ճշմարտացի լինելը և այդ ցուցմունքներն ու փորձաքննության եզրակացությունները որպես ապացույց ընդունելն ապօրինի է և օրենքին հակասող։
Դեռ ավելին, դատարանը շատ լավ իմանալով թմրամիջոցը օգտագործելու օրվա դեպքերի հետ կապված տուժողներ՝ Ի.Խաչատրյանի և Ն.Հարությունյանի ցուցմունքներում առկա հակասությունը, կամայականորեն <<ուղղել>> է Ն.Հարությունյանի ցուցմունքները և դրանք համապատասխանեցրել Ի.Խաչատրյանի ցուցմունքներին՝ դատավճռում նշելով, որ Ն.Հարությունյանը դատարանում հայտնել է.
<<2010թ. հոկտեմբերին, սսաւյգ օրը չի հիշում, ինքը Ինեսսայի հետ գտնվել է դրսում, երբ զանգահարել է Համլետր և ասել, որ գնեն հայկական ծխախոտ և վերադառնան տուն։ Իրենք գնելով <<Նոյ>> տեսակի ծխախոտ՝ վերադարձել են տուն>> և այլն...
Մինչդեռ, այս հարցի վերաբերյալ Ն.Հարությունյանը, ի հակառակ Ի.Խաչատրյանի, և նախաքննության, և դատաքննության ընթացքում հայտնել է, որ այդ օրն ինքը և Ինեսսան գտնվել են տանը և Համլետը տանից է իրեն ու Ինեսսային ուղարկել ծխախոտ գնելու։ Հենց այս հակասությունն էլ դատարանն իր նախաձեռնությամբ <<ուղղել>> է՝ ի վնաս իր պաշտպանյալի, որը մեղմ ասած, անթույլատրելի է...
Այսինքն, այս հարցում ևս իր պաշտպանյալ Ա.Միքայելյանի մեղքը <<հիմնավորելու>> հպատակով, դատարանի կողմից կատարվել է տրվել տուժող Ն.Հարությունյանի ցուցմունքների խեղաթյուրում՝ որպեսզի երկու տուժողների ցուցմունքներում հակասություն չլինի։
Բացի այդ, դատաքննության ընթացքում հայտնի դարձավ, որ տուժող Ի.Կուտոշր 2011թ. փետրվարի 27-ին քննիչին ուղղված դիմում է գրել, որտեղ նա հայտնել է հետևյալը. <<թիվ ԵԿԴ/0095/01/11 քրեական գործով ես ինձ տուժող եմ ճանաչում Ինեսսա Խաչատրյանի գործողությունների արդյունքում, այլ ոչ թե Համլետ Դավթյանի։ Ես պաշտոնապես հայտնում եմ, որ ես գումար տվել եմ միայն Ինեսսա Խաչատրյանին, իսկ Համլետին երբեք գումար չեմ տվել>>։
Այս դիմումը քննչական բաժնում մուտք է եղել նույն օրը` 27.02.2011թ. սակայն, չգիտես ինչու, քննիչն այն ստացել է դրանից երեք ամիս հետո՝ 05.05.2011թ. ։
Դատաքննության ընթացում պաշտպանական կողմից այդ դիմումը հրապարակելուց հետո տուժող Ի.Խաչատրյանն ընդունեց, որ այո, Ի.Կուտոշը գումարներն իրեն է տվել, իսկ մինչ այդ էլ ընդունել էր, որ իրոք, մի քանի աղջիկների ինքը ծանոթացրել է Հ.Դավթյանի հետ և նրանց ներգրավել այդ գործունեության մեջ։ Նշեց նաև, որ թե ինքը և թե Նարեն, այլ աղջիկներից էլ են գումարներ հավաքել ու տվել Հ.Դավթյանին։
Նարե Հարությունյանը, նույնպես, դատարանում ընդունեց Ինեսա Խաչատրյանի վերոհիշյալ պնդումները, որն արդեն ինքնըստինքյան հաստատված փաստ կարելի է համարել։
Այս երկու տուժողների վերոհիշյալ ցուցմունքներր հաստատվում են նաև գործով տուժող ճանաչված Անի Ռոստոմյանի կողմից նախաքննության ընթացքում 27.02.2011թ. տրված ցուցմունքով, որում նա հայտնում է, որ 2009թ. հունիս ամսին, երբ ինքը Համլետ Դավթյանի կողմից տրված աշխատանքի տեղավորման մասին հայտարարությամբ ներկայացել է Հ.Դավթյանին, վերջինս իրեն ներկայացել է որպես <<Դավթյան եղբայրներ>> ԱՊԸ-ի տնօրեն։ Ինքը ներգրավվելով մարմնավաճառության մեջ` աշխատել է Ի.Խաչատրյանի և Ն.Հարությունյանի հետ ու իր աշխատած գումարները տվել է նրանց, որոնք էլ հետագայում այն տվել են Հ.Դավթյանին։
Ա.Ռոստոմյանի այս ցուցմունքով նախ հերքվում են Ի.Խաչատրյանի և Ն.Հարությունյանի այն ցուցմունքները, թե իբրև Ա.Միքայելյանն Ինգային և Լիանային ներկայացել է որպես օֆիսի տնօրեն և նրանց ծանոթացրել է ֆիրմայի գործունեության մասին։ Ինչու պետք է Ա.Միքայելյանը տնօրեն ներկայանար, երբ Հ.Դավթյանն արդեն ներկայացել էր որպես տնօրեն և ինքն էլ ղեկավարում էր իր <<ֆիրմա>> կոչեցյալի գործունեությունը։
Եվ երկրորդ՝ Ա.Ռոստոմյանի ցուցմունքով հաստատվում է, որ իրեն մարմնավաճառության մեջ փաստորեն օժանդակել են Ինեսսա Խաչատրյանն ու Նարե Հարությունյանը, որոնց էլ ինքը տվել է իր աշխատած գումարները։
Այսինքն, հենց Ի.Խաչատրյանն ու Ն.Հարությունյանն են եղել գանձապահները և իրենց գործունեությամբ, փաստորեն, օժանդակել են Հ,.Դավթյանին՝ վերջինիս վերագրվող հանցանքի կատարման գործում և իրականում տուժող կոչվածներն են կատարել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-132-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցանքը։
Այսքանից հետո, չգիտես ինչպես, հանցագործության իրական օժանդակողները հանկարծ դարձել են տուժող և սկսել կեղծ ցուցմունքներ տալ Ա.Միքայելյանի դեմ, որը բացահայտ գործարքի տպավորություն է թողնում։
Այստեղ բողոք բերած անձը հարկ է համարում նաև նշել, որ իր պաշտպանյալի մեղքը հիմնավորող կամ բացառող կարևորագույն ապացույց կարող էին հանդիսանալ գործով հիմնական մեղադրյալ Համլետ Դավթյանի ցուցմունքները, որը կարող էր պարզաբանել, թե կոնկրետ ինչ գործողություններ է կատարել Արման Միքայելյանն և ինչով է նրան օժանդակել։ Սակայն, ինչպես իր կողմից վերևում նշվեց, նախաքննական մարմնի կողմից նման փորձ չի կատարվել և նման հարցեր չեն շոշափվել, իսկ դատաքննության ընթացքում Հ.Դավթյանը ոչ մի կերպ չցանկացավ դատարան ներկայանալ և այդ հարցերի շուրջ ցուցմունքներ տալ, որը շատ տարօրինակ է և զարմանալի, միգուցե նրա այդ պահվածքը տեղավորվում է այն իրավիճակային կոնտեքստի մեջ, որի մասին դատաքննության ընթացքում հայտնեցին տուժողները։
Այսպես, նշված երկու տուժողները դատաքննության ընթացքում հայտնեցին, որ Հ.Դավթյանը մշտապես նրանց ասում էր, որ. <<Ինձ ինչ կա, ես հիվանդ եմ, եթե ինձ բռնեն էլ, հիվանդությանս պատճառով պատասխանատվությունից կազատվեմ, դուք կտուժվեք>>։ Եվ ահա, դատարան չներկայանալով նա, հավանաբար, ցանկանում է <<հիմնավորել>>, որ ինքն իրոք հիվանդ է, որպեսզի այդ հիմքով իր պատասխանատվությունից ազատվելու ծրագրերը չխախտվեն...
Առանց Հ.Դավթյանի պարզաբանումները ստանալու դատաքննությունը չի կարելի համարել օբյեկտիվ, լրիվ և բազմակողմանիորեն կատարված և իր պաշտպանյալի նկատմամբ մեղադրական դատավճիռ կայացնել։ Հակառակ դեպքում, կոպտորեն կխախտվեն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի պահանջները։
Դատաքննության ընթացքում սույն հոդվածի դրոլյթներր նույնպես չեն կատարվել։
Դատաքննության տվյալներով իր պաշտպանյալի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-132-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և 261-րդ հոդվածի 1-ին մասով նրան առաջադրված հանցանքների կատարած լինելր չի ապացուցվել։
Այս ամենն ի մի բերելով, ակնհայտ է, որ դատարանը չի կատարել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ, 358-րդ և 360-րդ հոդվածների պահանջները և կայացրել է կամայական վճիռ։
Վերլուծելով դատաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքները և դրանք համադրելով քրեական գործով ձեռք բերված և հետազոտված ապացույցների հետ ու գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներ իրենց համակցությամբ, բողոք բերած անձը գտնում է, որ իր պաշտպանյալ Ա.Միքայելյանի գործողություններում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-132-րդ և 266-րդ հոդվածներով նախատեսված հանցագործությունների հանցակազմ չկա։ Նա մեղավոր է միայն սառը զենք կրելու համար՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված հանցագործության համար, որի համար և նրան պետք է դատապարտել։
Այստեղ բողոք բերած անձը խնդրում է հաշվի առնել այն հանգամանքը, որ իր պաշտպանյալը նախկինում դատված չէ, բնութագրվում է դրականորեն, խնամքին ունի 2 մանկահասակ երեխա, հաշմանդամության կարգ ունեցող մայր, հանգամանքներ, որոնք ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62 հոդվածի համաձայն, հանդիսանում են մեղմացուցիչ հանգամանքներ, իսկ գործով ծանրացնող ոչ մի հանգամանք չկա։
19. Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ, 18-րդ, 24-րդ, 73-րդ, 125-127-րդ, 376-րդ և 391-րդ հոդվածներով, բողոք բերած անձինք խնդրում են.
ա/ Թիվ ԵԿԴ/0095/01/11 քրեական գործն ընդունել վարույթ և կատարել գործի էական քննություն՝ հետազոտել առաջին ատյանի դատարանի կողմից հետազոտված ապացույցները և որպես այդպիսին դատարան հրավիրել և հարցաքննել գործով մյուս ամբաստանյալ Համլետ Դավթյանին։
բ/ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-132-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին ն 4-րդ կետերով և 266 հոդվածի 1-ին մասով Ա.Միքայելյանին առաջադրված մեղադրանքները կարճել և այդ մասերով նրա նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնել՝ դրանցում հանցակազմերի բացակայության պատճառով։
գ/ Ա.Միքայելյանին մեղավոր ճանաչել 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով և նրա նկատմամբ մեղմ պատիժ սահմանել։


Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.
Վերաքննիչ դատարանը, վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում վերանայելով առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը, հանգում է այն հետևության, որ վերաքննիչ բողոքը բավարարելու, իսկ դատավճիռը մասնակիորեն բեկանելու և Ա.Միքայելյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-132-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով, 266-րդ հոդվածի 1-ին մասով արդարացնելու հիմքեր չկան` հետևյալ պատճառաբանությամբ:

I. Ամբաստանյալ Ա.Միքայելյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-132-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով և 266-րդ հոդվածի 1-ին մասով` արարքում հանցակազմի բացակայության պատճառաբանությամբ արդարացնելու մասով.
20. Ամբաստանյալ Ա.Միքայելյանի գործողություններում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-132-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով, 266-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործությունների հատկանիշներ չպարունակելու վերաբերյալ վերաքննիչ բողոքի պատճառաբանություններն անհիմն են, իսկ ամբաստանյալին` ՀՀ քրեական օրենսգրքի վերոնշյալ հոդվածներով առաջադրված մեղադրանքները հաստատվել են քրեական գործով ձեռք բերված և դատաքննությամբ հետազոտված հետևյալ ապացույցներով:
Տուժող Ինեսսա Ռուբենի Խաչատրյանի ցուցմունքներով այն մասին, 2002թ-ից հաճախել է արևելյան <<Ջիու-Ջիթսու>> մարտարվեստի մարզումների, որի մարզիչը եղել է Համլետ Դավթյանը։ Ժամանակի ընթացքում մտերմացել է նրա հետ, սկսել են հաճախակի շփվել։ Արդեն 2003թ.-ից, Համլետ Դավթյանի կողմից խաբեությամբ հավաքագրվել, վերջինիս կողմից տրված սպառնալիքների ազդեցության տակ գտնվելով և պարբերաբար նրա կողմից ծեծի ենթարկվելով` ենթարկվել է սեռական շահագործման։ 2010 թվականի ամռանը Համլետ Դավթյանը որպես թիկնապահ աշխատանքի է ընդունել Արման Միքայելյանին, որն առաջին իսկ օրվանից տեղյակ է եղել իր և մյուս աղջիկների` մարմնավաճառներ լինելու մասին։ Վերջինս, Համլետի կարգադրությամբ, Երևանի Զաքիյան փողոցի 1-ին նրբանցքի թիվ 1-ին շենքի և թիվ 33 բնակարանի մոտ սկսել է մշտապես հսկել իրեն, Նարեին և Ինգային, յուրաքանչյուր քայլի մասին անհապաղ տեղեկացրել է Համլետին։ Հաճախորդի մոտ գնալիս Արմանն իրենց ուղեկցել է մինչև տաքսի ավտոմեքենա, այնուհետև, երբ իրենք դուրս են եկել հյուրանոցից և նկատել, որ իրենց հետապնդում են, զանգահարել են Արմանին, որն էլ դիմավորել է իրենց, ուղեկցել մինչև տուն, որով ապահովել է իրենց անվտանգությունը։ Հաճախակի, երբ Համլետը տանը ձայն է բարձրացրել կամ ծեծել իրենց, Արմանը, որը գտնվել է դրսում, անմիջապես զանգահարել կամ այլ կերպ Համլետին զգուշացրել է դրսում լսվող աղմուկի մասին։ Բացի այդ, երբ Համլետը Հայաստանում գործող ֆիրմայում 50-50 հարաբերակցությամբ աշխատելու` մարմնավաճառությամբ զբաղվելու համար Ուկրաինայից Հայաստան է բերել Լիաննա անունով մի աղջկա, Համլետի ցուցումով Արմանը Լիաննային է ներկայացել որպես ֆիրմայի ներկայացուցիչ` բացատրելով վերջինիս ֆիրմայում աշխատելու պայմանները, որից հետո Լիաննան սկսել է զբաղվել մարմնավաճառությամբ` վճարելով իր աշխատած գումարների կեսը ֆիրմային` փաստացի այդ գումարը տալով Համլետին։
2010 թվականի հոկտեմբերին, ստույգ օրը չի հիշում, Նարեի հետ գտնվել է դրսում, երբ զանգահարել է Համլետը և ասել, որ գնեն հայկական ծխախոտ և վերադառնան տուն։ Իրենք գնելով <<Նոյ>> տեսակի ծխախոտ` վերադարձել են տուն։ Տանը բացի Համլետից գտնվել է նաև Արմանը, որը գրպանից հանելով անձեռոցիկով փաթեթավորված մի փաթեթ` դրել է սեղանին, բացել այն, որի մեջ եղել է կանաչավուն զանգված։ Նշված զանգվածը Արմանը մանրացրել և լցրել է <<Նոյ>> տեսակի ծխախոտի` նրա կողմից դատարկված գլանակի մեջ, վառել է այն և մի քանի անգամ ծուխը քաշելուց հետո` հյուրասիրել է իրենց, Համլետին, ինչպես նաև այդ ժամանակ արդեն տուն վերադարձած Ինգային։ /դատական նիստի արձանագրություն, հատոր 1, գ.թ. 48-60, 81-82, 220-224, հատոր 2-րդ գ.թ 64-70, 79-80/
Տուժող Նարե Յուրիկի Հարությունյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ 2008թ. հոկտեմբեր-նոյեմբեր ամիսներին, <<Գինդ>> շաբաթաթերթում հայտարարություն է կարդացել այն մասին, որ կազմակերպությանն անհրաժեշտ է գործավար-քարտուղարուհի։ Նշված հեռախոսահամարով զանգահարել է, իսկ այնուհետև, հանդիպել է Համլետ Դավթյանի հետ։ Ժամանակի ընթացքում մտերմացել է նրա հետ, իսկ 2009թ. սկզբից նրա կողմից խաբեությամբ հավաքագրվել, վերջինիս կողմից տրված սպառնալիքների ազդեցության տակ գտնվելով և պարբերաբար նրա կողմից ծեծի ենթարկվելով` ենթարկվել է սեռական շահագործման։ 2010 թվականի ամռանը Համլետ Դավթյանը որպես թիկնապահ աշխատանքի է ընդունել Արման Միքայելյանին, որն առաջին իսկ օրվանից տեղյակ է եղել իր և մյուս աղջիկների մարմնավաճառներ լինելու մասին։ Վերջինս, Համլետի կարգադրությամբ, Երևանի Զաքիյան փողոցի 1-ին նրբանցքի թիվ 1 շենքի և թիվ 33 բնակարանի մոտ սկսել է մշտապես հսկել իրեն, Ինեսսային և Ինգային, յուրաքանչյուր քայլի մասին անհապաղ տեղեկացրել է Համլետին։ Հաճախորդի մոտ գնալիս Արմանն իրենց ուղեկցել է մինչև տաքսի ավտոմեքենան։ Երբ իրենք դուրս են եկել հյուրանոցից և նկատել, որ իրենց հետապնդում են` զանգահարել են Արմանին, որն իրենց դիմավորել է և ուղեկցել մինչև տուն` այդ եղանակով ապահովելով իրենց անվտանգությունը։ Հաճախ, երբ Համլետը տանը ձայն է բարձրացրել կամ ծեծել իրենց, Արմանն անմիջապես դրսից զանգահարել կամ այլ կերպ Համլետին զգուշացրել է դրսում լսվող աղմուկի մասին։ Բացի այդ, երբ Համլետը Հայաստանում գործող ֆիրմայում 50-50 հարաբերակցությամբ աշխատելու` մարմնավաճառությամբ զբաղվելու համար ՈՒկրաինայից Հայաստան է բերել Լիաննա անունով մի աղջկա, Համլետի ցուցումով Արմանը Լիաննային է ներկայացել որպես ֆիրմայի ներկայացուցիչ` նրան բացատրելով ֆիրմայում աշխատելու պայմանները, որից հետո Լիաննան սկսել է զբաղվել մարմնավաճառությամբ` վճարելով իր աշխատած գումարների կեսը ֆիրմային, այսինքն տալով Համլետին։
2010 թվականի հոկտեմբերին, ստույգ օրը չի հիշում, Ինեսսայի հետ գտնվել է դրսում, երբ զանգահարել է Համլետը և ասել, որ գնեն հայկական ծխախոտ և վերադառնան տուն։ Իրենք գնելով <<Նոյ>> տեսակի ծխախոտ` վերադարձել են տուն։ Տանը բացի Համլետից գտնվել է նաև Արմանը, որը գրպանից հանելով անձեռոցիկով փաթեթավորված մի փաթեթ` դրել է սեղանին և բացել այն, որի մեջ եղել է կանաչավուն զանգված։ Նշված զանգվածը Արմանը մանրացրել և լցրել է <<Նոյ>> տեսակի ծխախոտի` իր կողմից դատարկված գլանակի մեջ, վառել է այն, մի քանի անգամ քաշելուց հետո հյուրասիրել է նաև իրենց, Համլետին և այդ ժամանակ արդեն տուն վերադարձած Ինգային։
Արմանն օժանդակել է Համլետին` իրենց շահագործելու հարցում, հետևել է իրենց և տեղյակ պահել Համլետին, իրենց տեղափոխել է մարմնավաճառության։ Իրենց արգելվել էր ընկեր ունենալը, սիրահարվելը։ Ինքն ընկեր է ունեցել, հանդիպել է նրա հետ, որի մասին Համլետն իմացել է և իրեն ծեծի ենթարկել աղջիկների ու Արմանի ներկայությամբ։ Համլետն ասել է, որ այդպես է վարվում, որպեսզի դա մյուս աղջիկների համար էլ դաս լինի։ Արմանը Լիաննային ներկայացել է որպես ֆիրմայի ներկայացուցիչ և բացատրել է մարմնավաճառի աշխատանքի կանոնները։ Հետո Համլետն ընդհատել է նրան, որովհետև Արմանը ռուսերեն վատ է խոսել։ Մի անգամ, երբ Արմանի ներկայությամբ Համլետը վիճել է իր հետ` մարմնավաճառության հետ կապված, Արմանը Համլետին բառացի ասել է` <<ախպեր, գողական պանյատներով էս աղջիկը ապրելու իրավունք չունի>>։
Համլետն Արմանի աշխատավարձի մասին ասել է, որ նա ստանում է 100.000 կամ 200.000 ՀՀ դրամ գումար։ Եղել է դեպք, երբ Համլետն իրենցից գումար է պահանջել` Արմանին տալու համար, քանի որ նա իրենց թիկնապահն է եղել։ Համլետը միշտ իրենց ասել է, որ եթե բռնվի` միևնույն է, իր հիվանդության պատճառով չի դատվելու։ 2010թ. գարնան վերջից կամ ամռան սկզբից, մինչև բռնվելը, Արմանը զբաղվել է այդ գործերով։ Իր ներկայությամբ Համլետն Արմանին գումար չի տվել։ Երբ իրենց անհրաժեշտ է եղել գնալ օբյեկտ, Արմանին ասել են և նա տարել է իրենց օբյեկտի մոտ, իսկ հետո տաքսիով մոտեցել են այդ օբյեկտին։ Ինքը բազմիցս Արմանի ներկայությամբ հեռախոսով խոսել է հաճախորդների հետ և քննարկել մարմնավաճառության հետ կապված հարցերը։ Համլետն ունեցել է մի քանի ավտոմեքենաներ` <<Մերսեդես>>, <<Ռենջ Ռովեր>>, <<Լեքսուս>>, <<Նիվա>>, <<Լադա>> մակնիշների։ <<Լեքսուս>> և <<Լադա>> մակնիշի ավտոմեքենաները Ինեսսայի անունով են եղել։ Ունեցել է նաև <<Բի Էմ Դաբլյու Իքս 5>> մակնիշի ավտոմեքենա, որը վաճառել է։ Համլետը հաճախակի Արմանի կամ Ինեսսայի հետ միասին գնացել է խաղատներ, որտեղ շահել է կամ տանուլ տվել գումարներ։ /դատական նիստի արձանագրություն, հատոր 1, գ.թ. 61-65, 79-80, 241-244, հատոր 2-րդ գ.թ 75-78, 137-138/
Տուժող Ինգա Ալեքսանդրի Կուտոշի նախաքննական ցուցմունքներով այն մասին, որ առաջին անգամ Հայաստան է եկել 2009 թվականի դեկտեմբերին` <<Օմեգա>> գիշերային ակումբում պայմանագրային հիմունքներով պարուհի աշխատելու համար։ 2010 թվականի հունիսին որպես ակումբի հաճախորդ ծանոթացել և սկսել է շփվել Համլետի հետ։ Հունիսի վերջին վերադարձել է ՈՒկրաինա, իսկ հուլիսի կեսերին, Համլետի կողմից արված ամուսնության առաջարկի պատճառով հետ է վերադարձել Հայաստան և բնակվել վերջինիս հետ։ Այդ ընթացքում ծանոթացել է Ինեսսայի և Նարեի հետ։ Նրանց ով լինելը սկզբնական շրջանում չի իմացել, իսկ հետո վերջիններիս հետ միասին սկսել է զբաղվել մարմնավաճառությամբ` աշխատելով <<ֆիրմայում>> 50-50 հարաբերակցությամբ։ Արմանը հանդիսացել է Համլետի օգնականը, նրան օգնել է` մեքենա վարելիս, ուղեկցել է իրենց` այս կամ այն վայր գնալիս։ Երբեմն, երբ Համլետը տանը ձայն է բարձրացրել իրենց վրա, Արմանը դրսում եղած ժամանակ անմիջապես զանգահարել կամ այլ կերպ Համլետին զգուշացրել է լսվող աղմուկի մասին։
2010 թվականի հոկտեմբերին, ստույգ օրը չի հիշում, երբ վերադարձել է տուն, այնտեղ են գտնվել Ինեսսան, Նարեն, Համլետը, Արմանը և նրանց տրամադրությունները բարձր է եղել։ Նկատել է, որ սենյակը պատված է ծխով, սակայն ծխախոտի հոտ չի եկել, ուստի հասկացել է, որ ծխել են <<պլան>>։ Չի հիշում, թե ով է իրեն առաջարկել ծխել և ինքը նույնպես ծխել է։ Կռահել է, որ թմրամիջոցը բերել էր Արմանը, քանի որ իրենք նման բաներով չեն զբաղվել։
/հատոր 1, գ.թ. 179-182, 255-256, հատոր 2, գ.թ. 83-84/
Տոքսիկոքիմիական փորձաքննության 06.12.2010թ. թիվ 10-3203 եզրակացությամբ, որի համաձայն` <<Արման Համբարձումի Միքայելյանից վերցված մեզի և մազի փորձանմուշների մեջ հայտնաբերվել են կանաբինոիդների խմբին պատկանող թմրամիջոցի թմրալկալոիդներ, որոնց օգտագործման ժամանակահատվածը համապատասխանում է մոտ մեկ ամսվա վաղեմության։ /հատոր 1, գ.թ. 198-200/
Տոքսիկոքիմիական փորձաքննության 06.12.2010թ. թիվ 10-3204 եզրակացությամբ, որի համաձայն` <<Համլետ Հայկի Դավթյանից վերցված մեզի և մազի փորձանմուշների մեջ հայտնաբերվել են կանաբինոիդների խմբին պատկանող թմրամիջոցի թմրալկալոիդներ, որոնց օգտագործման ժամանակահատվածը համապատասխանում է մոտ մեկ ամսվա վաղեմության>>։ /հատոր 1, գ.թ. 194-196/
Տոքսիկոքիմիական փորձաքննության 24.12.2010թ. թիվ 10-3369 եզրակացությամբ, որի համաձայն` <<Նարե Յուրիկի Հարությունյանից վերցված մազի փորձանմուշների մեջ հայտնաբերվել են կանաբինոիդների խմբին պատկանող թմրամիջոցի թմրալկալոիդների հետքեր, որոնց օգտագործման ժամանակահատվածը համապատասխանում է մոտ երեք ամսվա վաղեմության>>։ /հատոր 1, գ.թ. 276-278/
Տոքսիկոքիմիական փորձաքննության 24.12.2010թ. թիվ 10-3370 եզրակացությամբ, որի համաձայն` <<Ինգա Ալեքսանդրի Կուտոշից վերցված մազի փորձանմուշների մեջ հայտնաբերվել են կանաբինոիդների խմբին պատկանող թմրամիջոցի թմրալկալոիդների հետքեր, որոնց օգտագործման ժամանակահատվածը համապատասխանում է մոտ երեք ամսվա վաղեմության>>։ /հատոր 1, գ.թ. 280-282/
Տոքսիկոքիմիական փորձաքննության 24.12.2010թ. թիվ 10-3371 եզրակացությամբ, որի համաձայն` <<Ինեսսա Ռուբենի Խաչատրյանից վերցված մազի փորձանմուշների մեջ հայտնաբերվել են կանաբինոիդների խմբին պատկանող թմրամիջոցի թմրալկալոիդների հետքեր, որոնց օգտագործման ժամանակահատվածը համապատասխանում է մոտ երեք ամսվա վաղեմության>>։ /հատոր 1, գ.թ. 284-286/
Դատաբժշկական փորձաքննության 06.12.2010թ. թիվ 3133 եզրակացությամբ, որի համաձայն` <<Ինեսսա Խաչատրյանի ստացած մարմնական վնասվածքները ճակատի ձախ կեսի, աջ սրունքի շրջանների արյունազեղումների, աջ նախաբազկի շրջանի քերծվածքների, որովայնի առաջային պատի շրջանի, ձախ նախաբազկի շրջանի ճանկռվածքների, վերին և ստորին ծնոտի ձախից երկրորդ ատամների պսակների կոտրվածքների ձևով, հասցվել են` արյունազեղումները, քերծվածքները բութ առարկայով /ներով/, ճանկռվածքները սրածայր առարկայով կամ գործիքով, հնարավոր են որոշման մեջ նշված ժամկետում, և պատճառվել է առողջությանը թեթև վնաս` առողջության կարճատև քայքայումով, ի նկատի ունենալով վնասվածքների հետ անմիջական պատճառական կապի մեջ եղած հետևանքների տևողությունը ոչ պակաս 6 օրից և ոչ ավելի 21 օրից։ Ի. Խաչատրյանի փորձաքննությամբ հայտնաբերվել են նաև հետևյալ մարմնական վնասվածքները` սպիներ գլխի, աջ բազկի, աջ նախաբազկի շրջաններում, որոնք ունեն առնվազն վեց-յոթ ամիս և ավելի առաջվա պատճառման վաղեմություն, ունեն առողջությանը թեթև վնասի` առողջության կարճատև քայքայումով պատճառման հատկանիշներ, ի նկատի ունենալով վնասվածքների հետ անմիջական պատճառական կապի մեջ եղած հետևանքների տևողությունը ոչ պակաս 6 օրից և ոչ ավելի 21 օրից. սպիերի` նախկին վնասվածքների առաջացման մեխանիզմը, բնույթը ներկայումս ստույգ որոշել հնարավոր չէ, նրանց հասցման վաղեմության և վնասվածքների հետ կապված բժշկական փաստաթղթերի բացակայության պատճառով>>։ /հատոր 1-ին գ.թ. 270-271/
Ամբուլատոր դատահոգեբուժական փորձաքննության 15.03.2011թ. թիվ 72/11 եզրակացությամբ, որի համաձայն` <<Արման Համբարձումի Միքայելյանը որևէ հոգեկան հիվանդությամբ չի տառապել և չի տառապում, նրա մոտ հայտնաբերվում է <<Անձի խառը խանգարում /փսիխոպաթիա/ կոմպեսացիայի փուլում>>։ Վերոնշյալ ախտորոշմանը բնորոշ անձի առանձնահատկություններն արտահայտված չեն փորձաքննվողի մոտ այն աստիճան, որ զրկեն նրան իր գործողությունների համար իրեն հաշիվ տալու և դրանք ղեկավարելու հնարավորությունից ինչպես իրավախախտումները կատարելու պահին, այնպես էլ ներկայումս։ Ուստի Արման Համբարձումի Միքայելյանին իրեն մեղսագրվող արարքների նկատմամբ հարկ է ճանաչել մեղսունակ։ Նկատի ունենալով, որ փորձաքննվողը հանդիսանում է փսիխոպաթ անձնավորություն` դատապարտվելու դեպքում նա կարիք ունի նյարդահոգեբույժի հսկողությանը կալանավայրում>>։ /հատոր 2-րդ գ.թ. 281-284/
Անձին ոստիկանության բաժին բերման ենթարկելու մասին և անձնական խուզարկության կատարելու մասին 28.11.2010թ. արձանագրություններով, որոնց համաձայն` Արման Համբարձումի Միքայելյանն անձին սեռական շահագործման ենթարկելու կասկածանքով բերման է ենթարկվել ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Կենտրոնականի բաժին և նրա անձնական խուզարկությամբ, վերջինիս հագին եղած բաճկոնի ձախ գրպանից հայտնաբերվել և առգրավվել է գաղտնի փականով դանակ, <<Նոկիա 6500>> տեսակի բջջային հեռախոս` իր հեռախոսաքարտով և 4.000 ՀՀ դրամ գումար։ /հատոր 1, գ.թ. 6, 8/
21. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-րդ հոդվածի 5-րդ մասի համաձայն` <<Օժանդակող է համարվում այն անձը, ով հանցագործությանն օժանդակել է խորհուրդներով, ցուցումներով, տեղեկատվություն կամ միջոցներ, գործիքներ տրամադրելով կամ խոչընդոտները վերացնելով, ինչպես նաև այն անձը, ով նախապես խոստացել է պարտակել հանցագործին, հանցագործության միջոցները կամ գործիքները, հանցագործության հետքերը կամ հանցավոր ճանապարհով ձեռք բերված առարկաները, ինչպես նաև այն անձը, ով նախապես խոստացել է ձեռք բերել կամ իրացնել այդպիսի առարկաները>>:
22. Արման Միքայելյանը Համլետ Դավթյանի կողմից խաբեությամբ պոռնկության շահագործման նպատակով հավաքագրված Ինեսսա Խաչատրյանի, Նարե Հարությունյանի և Ինգա Կուտոշի շահագործմանն օժանդակել է հանցագործության կատարման համար խոչընդոտները վերացնելով` ամենօրյա հսկողություն սահմանելով վերջիններիս նկատմամբ` նրանց բնակության վայրում ավտոմեքենայով կայանելով և վերջիններիս տեղաշարժի մասին տեղեկացնելով Հ.Դավթյանին, հաճախորդների հետ հանդիպման գնալու ժամանակ նրանց անվտանգությունն ապահովելու նպատակով` հաճախակի նրանց ուղեկցելով մինչև տաքսի ավտոմեքենա, իսկ հետո դիմավորելով, գտնվելով դրսում` Հ.Դավթյանի կողմից նրանց վրա ձայնը բարձրացնելու կամ ծեծելու դեպքում զանգահարելով, կամ այլ կերպ վերջինիս զգուշացնելով դրսում լսվող աղմուկի մասին:
23. Ինչ վերաբերվում է վերաքննիչ բողոքի այն պնդմանը, թե գործով նշանակված տոքսիկոքիմիական փորձաքննությունների եզրակացությունների համաձայն` տուժողներ Ի.Խաչատրյանից, Ն.Հարությունյանից և Ի.Կուտոշից վերցված փորձանմուշների մեջ հայտնաբերված կանաբինոիդների խմբին պատկանող թմրամիջոցի թմրալկալոիդների հետքերի օգտագործման ժամանակահատվածը համապատասխանում է մոտ երեք ամսվա վաղեմության, որը չի համապատասխանում Ա.Միքայելյանին թմրամիջոցի իրացման համար առաջադրված մեղադրանքում նշված ժամանակահատվածին, ապա այն հիմնավորված չէ, նկատի ունենալով, որ ըստ գործով հաստատված համարված հանգամանքների` Ա.Միքայելյանը վերոնշյալ անձանց թմրամիջոցն իրացրել է 2010թ. հոկտեմբեր ամսին, իսկ տուժողների նկատմամբ նշանակված փորձաքննությունը կատարվել է 2010թ. դեկտեմբերի 20-ից 24-ը, ինչը համապատասխանում է թմրամիջոցների օգտագործման երեք ամսված վաղեմությանը:

II. Ամբաստանյալ Ա.Միքայելյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նշանակված պատիժը մեղմացնելու մասով.
24. Առաջին ատյանի դատարանը, ամբաստանյալ Ա.Միքայելյանի նկատմամբ իրեն վերագրվող հանցագործությունների համար պատիժ նշանակելիս, հաշվի է առել կատարված հանցագործությունների բնույթը և հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, հանցավորի անձը` բնութագրվում է դրականորեն, վատառողջ է, որպես նրա պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք է դիտելով խնամքին մինչև տասնչորս տարեկան երկու երեխայի առկայությունը պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ բացակայության պայմաններում, այդ թվում նաև` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով տուգանքի ձևով նշանակել է համաչափ պատիժ /հոդվածը որպես պատիժ է նախատեսում տուգանք նվազագույն աշխատավարձի երկուհարյուրապատիկից վեցահարյուրապատիկի չափով, կամ կալանք` մեկից երեք ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկում` առավելագույնը երկու տարի ժամկետով/:
25. Այսպիսով, Վերաքննիչ դատարանը պաշտպաններ Վ.Աթոյանի և Թ.Պողոսյանի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա վերանայելով առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը, հանգում է այն հետևության, որ բերված վերաքննիչ բողոք բավարարելու, իսկ առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը մասնակիորեն բեկանելու և ամբաստանյալ Ա.Միքայելյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-132-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով, 266-րդ հոդվածի 1-ին մասով արդարացնելու, ինչպես նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նշանակված պատիժը մեղմացնելու հիմքեր չկան, նկատի ունենալով, որ դատարանը դատավճիռ կայացնելիս թույլ չի տվել նյութական և դատավարական իրավունքի այնպիսի խախտումներ, որոնք կարող էին հանգեցնել դատական սխալի:
Ելնելով վերոգրյալներից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-րդ և 394-րդ հոդվածներով, վերաքննիչ քրեական դատարանը


Ո Ր Ո Շ Ե Ց

1. Ամբաստանյալ Ա.Միքայելյանի պաշտպաններ Վ.Աթոյանի և Թ.Պողոսյանի վերաքննիչ բողոքը մերժել, իսկ Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2012թ. մարտի 26-ի դատավճիռը քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Արման Համբարձումի Միքայելյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-132-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով, 266-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով` թողնել օրինական ուժի մեջ:
2. Սույն որոշման դեմ վճռաբեկ բողոք կարող է բերվել այն հրապարակելու օրվանից մեկամսյա ժամկետում` ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի քրեական պալատին:



Իսկականի հետ ճիշտ է՝

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐª Ս.ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆ