Գործ ԵԿԴ/0058/01/11

Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ

ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

2011թ. նոյեմբերի 14-ին Երևան

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ`

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Կ. ՂԱԶԱՐՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ Գ. ՄԵԼԻՔ-ՍԱՐԳՍՅԱՆ
Հ. ՏԵՐ-ԱԴԱՄՅԱՆ
ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Ա. ԱՎԱԳՅԱՆԻ
Մասնակցությամբ`

ԴԱՏԱԽԱԶ` Հ. ՉԱԽՈՅԱՆԻ
ՊԱՇՏՊԱՆՆԵՐ` Ա. ՀՈԲՈՍՅԱՆԻ
Ս. ՀԱՐՈՒԹՅՈՒՆՅԱՆԻ
Վ. ՍԱՖԱՐՅԱՆԻ

Դռնբաց դատական նիստում քննելով ամբաստանյալ Տարոն Խաչատրյանի, ամբաստանյալ Մհեր Համբարձումյանի շահերի պաշտպան Անժելա Հոբոսյանի, ամբաստանյալ Արմեն Սաղաթելյանի և նրա շահերի պաշտպան Վարդան Սաֆարյանի վերաքննիչ բողոքները` քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Արմեն Ստեփանի Սաղաթելյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-175 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, Տարոն Ժիրայրի Խաչատրյանի և Մհեր Ռուբենի Համբարձումյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով,Երևանի Կենտրոն և Նորք Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2011թ. հոկտեմբերի 10-ի դատավճռի դեմ,


Պ Ա Ր Զ Ե Ց

1/. Գործի դատավարական նախապատմությունը և փաստական հանգամանքները.
2010թ. դեկտեմբերի 13-ին, ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևանի քննչական վարչության ԾՀՔ բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով, Տարոն Խաչատրյանի և Մհեր Համբարձումյանի կողմից նախնական համաձայնությամբ, Լուսինե Մանուչարյանի կյանքի և առողջության համար ոչ վտանգավոր բռնություն գործադրելով, վերջինիս գույքի հափշտակության փորձ կատարելու փաստի առթիվ հարուցվել է թիվ 59132610 քրեական գործը։
Քննիչի 11.03.2011թ.-ի որոշմամբ, Մհեր Համբարձումյանի առողջությանը թեթև վնաս պատճառելու համար, ՀՀ ոստիկանության Երևանի վարչության քրեական հետախուզության բաժնի ավագ օպեր-լիազոր Մանվել Հակոբյանի նկատմամբ քրեական հետապնդում չի իրականացվել` նշված վնասը վերջինիս իրավասու մարմիններին հանձնելու նպատակով բռնելիս առաջացնելու պատճառաբանությամբ։
2011թ. մարտի 28-ին, քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան։
Նույն դատարանի 2011թ. հոկտեմբերի 10-ի դատավճռով` ամբաստանյալ Արմեն Սաղաթելյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-175 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանքում և դատապարտվել ազատազրկման 6 տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման` պատժի սկիզբը հաշվելով 2010թ. դեկտեմբերի 22-ից։
Խափանման միջոց կալանավորումը թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Ամբաստանյալ Տարոն Խաչատրյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175- հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանքում և դատապարտվել ազատազրկման 6 տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման` պատժի սկիզբը հաշվելով 2010թ. դեկտեմբերի 13-ից։
Խափանման միջոց կալանավորումը թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Ամբաստանյալ Մհեր Համբարձումյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանքում և դատապարտվել ազատազրկման 6 տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման` պատժի սկիզբը հաշվելով 2010թ. դեկտեմբերի 13-ից։
Խափանման միջոց կալանավորումը թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Վճռվել է Արմեն Սաղաթելյանի, Տարոն Խաչատրյանի և Մհեր Համբարձումյանի գույքի վրա նախաքննության մարմնի 14.03.2011թ. որոշումներով դրված կալանքը վերացնել։
Դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո, իրեղեն ապացույցներ ճանաչված, տուժող Լուսինե Մանուչարյանի ձեռքի պայուսակը, 112 հատ կանացի, արծաթյա և մետաղյա զարդերը, Տարոն Խաչատրյանի կողմից ներկայացված սպորտային հագուստները և մեկ զույգ սպորտային կոշիկները և Արմեն Սաղաթելյանի մոտ հայտնաբերված 077 85-13-64 հեռախոսաքարտը` վճռվել է համապատասխանաբար վերադարձնել վերջիններիս:
Երևանի Կենտրոն և Նորք Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2011թ. հոկտեմբերի 10-ի դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոքներ են բերել ամբաստանյալ Տարոն Խաչատրյանը, ամբաստանյալ Մհեր Համբարձումյանի շահերի պաշտպան Անժելա Հոբոսյանը, ամբաստանյալ Արմեն Սաղաթելյանը և նրա շահերի պաշտպան Վարդան Սաֆարյանը:


2.Գործի փաստական հանգամանքները

1. Նախաքննական մարմնի կողմից ամբաստանյալ Արմեն Սաղաթելյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-175 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա, նախապես տեղյակ լինելով, որ Լուսինե Մանուչարյանը Երևանի Մ. Խորենացի 24 հասցեում գտնվող, <<Վաղարշ և որդիներ>> ՍՊԸ-նը պատկանող տոնավաճառում զբաղվում է ոսկյա զարդերի առևտրով և մշտապես իր ձեռքի պայուսակում ունենում է տարբեր տեսակի ոսկյա և արծաթյա զարդեր, մի խումբ անձանց կողմից կազմակերպել է ավազակային հարձակման եղանակով վերջինիս գույքի հափշտակությունը։
Այսպես.
Տուժող Լուսինե Մանուչարյանի նկատմամբ ավազակային հարձակում կատարելու համար, Արմեն Սաղաթելյանը ընտրել է հանցակիցներ` Տարոն Խաչատրյանին և Մհեր Համբարձումյանին, նրանց ներգրավել հանցագործության կատարմանը, նրանց մոտ առաջացրել հանցագործությանը մասնակցելու ցանկություն, ընտրել հանցագործության վայրը, ժամանակը, եղանակը, կատարել դերաբաշխում ու ղեկավարել դրանց կատարումը։
Որպես ֆիզիկապես ուժեղ և արագավազ, հափշտակությունը հեշտացնելու նպատակով Տարոն Խաչատրյանին հանձնարարել է Լուսինե Մանուչարյանին գետնին տապալելու համար մեկ անգամ բռունցքով հարվածելու և պայուսակը հափշտակելու գործողության կատարումը, իսկ Մհեր Համբարձումյանին` դեպքի վայրից Տարոն Խաչատրյանի հետ փախուստի դիմելու և հափշտակված զարդերը տնօրինելու համար, դեպքի վայրում տաքսի ավտոմեքենա ապահովելու գործողության կատարումը։
Նախքան հանցագործության կատարումը` Արմեն Սաղաթելյանը տոնավաճառի հարակից տարածքում մի քանի անգամ Լուսինե Մանուչարյանին ցույց է տվել հանցակիցներին, ճշտել նրա ամենօրյա երթուղին, ինչպես նաև խոստացել իրացնել հանցագործությամբ ձեռք բերված զարդերը և առաջացած գումարը բաժանել երեք հավասար մասերի։
2010թ. դեկտեմբերի 13-ին, առավոտյան, համաձայն Արմեն Սաղաթելյանի մշակած ծրագրի, Տարոն Խաչատրյանը և Մհեր Համբարձումյանը, գնացել են Երևանի Դեղատան փողոցի 15 շենքի մոտ, որից հետո վերջինս, պայմանավորվածության համաձայն, Երևանի Տիգրան Մեծ պողոտայի թիվ 9 շենքի դիմաց վարձել է <<Վազ-2107>> մակնիշի 10 ԼԼ 548 պ/հ-ի տաքսի ավտոմեքենան և սպասել նշված վայրում։ Տարոն Խաչատրյանը դարանակալել է Երևանի Դեղատան փողոցի թիվ 15 շենքում գտնվող <<Թանկարժեք մետաղներից պատրաստված իրերի հարգորոշման և հարգադրոշման>> գրասենյակի մոտ և երբ Լուսինե Մանուչարյանը դուրս է եկել գրասենյակից, հանկարծակի հարձակվել է նրա վրա, վերջինիս առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելով` ապտակել դեմքին և առողջությանը պատճառելով թեթև վնաս` հափշտակել նրա ձեռքի պայուսակը, որի մեջ եղել են ընդհանուրը` 460.000 դրամ արժողության արծաթյա և մետաղյա զարդեր։ Տարոն Խաչատրյանը, Երևանի Տիգրան Մեծ պողոտայի թիվ 12 շենքի միջանցիկ մուտքով դուրս գալով պայմանավորված վայր, նստել է Մհեր Համբարձումյանի կողմից վարձված ավտոմեքենան։ Նույն պահին ավտոմեքենային է մոտեցել տարածքում ծառայություն իրականացնող ոստիկանության Երևանի վարչության քրեական հետախուզության բաժնի ավագ օպեր-լիազոր Մանվել Հակոբյանը, որի, ինչպես նաև դեպքի վայրում գտնվող քաղաքացիների օգնությամբ Տարոն Խաչատրյանն ու Մհեր Համբարձումյանը բռնվել են։
2. Նախաքննական մարմնի կողմից ամբաստանյալ Տարոն Խաչատրյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա, 2010թ. դեկտեմբերի 13-ին, ժամը 13։00-ի սահմաններում, Մհեր Համբարձումյանի հետ նախնական համաձայնությամբ, կատարել է Արմեն Սաղաթելյանի կողմից կազմակերպված, Լուսինե Մանուչարյանի առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելով՝ վերջինիս գույքը հափշտակելու նպատակով ավազակային հարձակումը։
Տուժող Լուսինե Մանուչարյանի նկատմամբ ավազակային հարձակում կատարելու համար, Արմեն Սաղաթելյանը ընտրել է հանցակիցներ` Տարոն Խաչատրյանին և Մհեր Համբարձումյանին, նրանց ներգրավել հանցագործության կատարմանը, նրանց մոտ առաջացրել հանցագործությանը մասնակցելու ցանկություն, ընտրել հանցագործության վայրը, ժամանակը, եղանակը, կատարել դերաբաշխում ու ղեկավարել դրանց կատարումը։
Տարոն Խաչատրյանին՝ որպես ֆիզիկապես ուժեղ և արագավազ, հափշտակությունը հեշտացնելու նպատակով, հանձնարարել է Լուսինե Մանուչարյանին գետնին տապալելու համար մեկ անգամ բռունցքով հարվածելու և պայուսակը հափշտակելու գործողության կատարումը, իսկ Մհեր Համբարձումյանին` դեպքի վայրից Տարոն Խաչատրյանի հետ փախուստի դիմելու և հափշտակված զարդերը տնօրինելու համար, դեպքի վայրում տաքսի ավտոմեքենա ապահովելու գործողության կատարումը։
Նախքան հանցագործության կատարումը` Արմեն Սաղաթելյանը տոնավաճառի հարակից տարածքում մի քանի անգամ Լուսինե Մանուչարյանին ցույց է տվել հանցակիցներին, ճշտել է նրա ամենօրյա երթուղին, ինչպես նաև խոստացել իրացնել հանցագործությամբ ձեռք բերված զարդերը և առաջացած գումարը բաժանել երեք հավասար մասերի։
2010թ. դեկտեմբերի 13-ին, առավոտյան, համաձայն Արմեն Սաղաթելյանի մշակած ծրագրի, Տարոն Խաչատրյանը և Մհեր Համբարձումյանը գնացել են Երևանի Դեղատան փողոցի 15 շենքի մոտ, որից հետո Մհեր Համբարձումյանը, պայմանավորվածության համաձայն, Երևանի Տիգրան Մեծ պողոտայի թիվ 9 շենքի դիմաց վարձել է <<Վազ-2107>> մակնիշի 10 ԼԼ 548 պ/հ-ի տաքսի ավտոմեքենան և սպասել նշված վայրում։ Տարոն Խաչատրյանը դարանակալել է Երևանի Դեղատան փողոցի թիվ 15 շենքում գտնվող <<Թանկարժեք մետաղներից պատրաստված իրերի հարգորոշման և հարգադրոշման>> գրասենյակի մոտ և երբ Լուսինե Մանուչարյանը դուրս է եկել գրասենյակից, հանկարծակի հարձակվել է նրա վրա, վերջինիս առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելով` ապտակել դեմքին և առողջությանը պատճառելով թեթև վնաս` հափշտակել նրա ձեռքի պայուսակը, որի մեջ եղել են ընդհանուրը` 460.000 դրամ արժողության արծաթյա և մետաղյա զարդեր։ Տարոն Խաչատրյանը, Երևանի Տիգրան Մեծ պողոտայի թիվ 12 շենքի միջանցիկ մուտքով դուրս գալով պայմանավորված վայր, նստել է Մհեր Համբարձումյանի կողմից վարձված ավտոմեքենան։ Նույն պահին ավտոմեքենային է մոտեցել տարածքում ծառայություն իրականացնող ոստիկանության Երևանի վարչության քրեական հետախուզության բաժնի ավագ օպեր-լիազոր Մանվել Հակոբյանը, որի, ինչպես նաև դեպքի վայրում գտնվող քաղաքացիների օգնությամբ Տարոն Խաչատրյանն ու Մհեր Համբարձումյանը բռնվել են։
3. Նախաքննական մարմնի կողմից ամբաստանյալ Մհեր Համբարձումյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա, 2010թ. դեկտեմբերի 13-ին, ժամը 13։00-ի սահմաններում, Տարոն Խաչատրյանի հետ նախնական համաձայնությամբ, կատարել է Արմեն Սաղաթելյանի կողմից կազմակերպված, Լուսինե Մանուչարյանի առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելով՝ վերջինիս գույքը հափշտակելու նպատակով ավազակային հարձակումը։
Տուժող Լուսինե Մանուչարյանի նկատմամբ ավազակային հարձակում կատարելու համար Արմեն Սաղաթելյանը ընտրել է հանցակիցներ` Տարոն Խաչատրյանին և Մհեր Համբարձումյանին, նրանց ներգրավել հանցագործության կատարմանը, նրանց մոտ առաջացրել հանցագործությանը մասնակցելու ցանկություն, ընտրել հանցագործության վայրը, ժամանակը, եղանակը, կատարել դերաբաշխում ու ղեկավարել դրանց կատարումը։
Որպես ֆիզիկապես ուժեղ և արագավազ,հափշտակությունը հեշտացնելու նպատակով, Տարոն Խաչատրյանին հանձնարարել է Լուսինե Մանուչարյանին գետնին տապալելու համար մեկ անգամ բռունցքով հարվածելու և պայուսակը հափշտակելու գործողության կատարումը, իսկ Մհեր Համբարձումյանին` դեպքի վայրից Տարոն Խաչատրյանի հետ փախուստի դիմելու և հափշտակված զարդերը տնօրինելու համար, դեպքի վայրում տաքսի ավտոմեքենա ապահովելու գործողության կատարումը։
Նախքան հանցագործության կատարումը` տոնավաճառի հարակից տարածքում, Արմեն Սաղաթելյանը մի քանի անգամ Լուսինե Մանուչարյանին ցույց է տվել հանցակիցներին, ճշտել է նրա ամենօրյա երթուղին, ինչպես նաև խոստացել իրացնել հանցագործությամբ ձեռք բերված զարդերը և առաջացած գումարը բաժանել երեք հավասար մասերի։
2010թ. դեկտեմբերի 13-ին, առավոտյան, համաձայն Արմեն Սաղաթելյանի մշակած ծրագրի, Մհեր Համբարձումյանը և Տարոն Խաչատրյանը գնացել են Երևանի Դեղատան փողոցի 15 շենքի մոտ, որից հետո, պայմանավորվածության համաձայն, Երևանի Տիգրան Մեծ պողոտայի թիվ 9շենքի դիմաց, Մհեր Համբարձումյանը վարձել է <<Վազ-2107>> մակնիշի 10 ԼԼ 548 պ/հ-ի տաքսի ավտոմեքենան և սպասել նշված վայրում։ Տարոն Խաչատրյանը դարանակալել է Երևանի Դեղատան փողոցի թիվ 15 շենքում գտնվող <<Թանկարժեք մետաղներից պատրաստված իրերի հարգորոշման և հարգադրոշման>> գրասենյակի մոտ և երբ Լուսինե Մանուչարյանը դուրս է եկել գրասենյակից, հանկարծակի հարձակվել է նրա վրա, վերջինիս առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելով` ապտակել դեմքին և առողջությանը պատճառելով թեթև վնաս` հափշտակել է նրա ձեռքի պայուսակը, որի մեջ եղել են ընդհանուրը` 460.000 դրամ արժողության արծաթյա և մետաղյա զարդեր։ Երևանի Տիգրան Մեծ պողոտայի թիվ 12 շենքի միջանցիկ մուտքով դուրս գալով պայմանավորված վայր` Տարոն Խաչատրյանը նստել է Մհեր Համբարձումյանի կողմից վարձված ավտոմեքենան։ Նույն պահին ավտոմեքենային է մոտեցել տարածքում ծառայություն իրականացնող ոստիկանության Երևանի վարչության քրեական հետախուզության բաժնի ավագ օպեր-լիազոր Մանվել Հակոբյանը, որի, ինչպես նաև դեպքի վայրում գտնվող քաղաքացիների օգնությամբ Տարոն Խաչատրյանն ու Մհեր Համբարձումյանը բռնվել են։

2/. Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, փաստարկները և պահանջը.
Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում, ներքոհիշյալ հիմնավորումներով:
1. Ամբաստանյալ Տարոն Խաչատրյանն իր վերաքննիչ բողոքում նշել է, որ ինքը չի ցանկացել ապտակել ու նեղացնել տուժողին, իրենք նախորոք չեն պայմանավորվել, ընթացքում ստացվել է այնպես, որ երբ ինքը քաշել է վերջինիս պայուսակը, որ փախնի, ձեռքով դիպել է նրան: Ինքը ցանկություն չի ունեցել ավազակություն անելու: Իրեն մեղավոր է ճանաչում այնքանով, որ գնացել է այդ քայլին և փախցրել տուժողի պայուսակը:
Բողոքաբերը խնդրում է իր արարքը Հհ քրեական օրենսգրքի 176 հոդվածով որպես կողոպուտ և պատիժ նշանակեր ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64 հոդվածի կարգով` հաշվի առնելով իր անձը բնութագրող հատկանիշները:
2. Ամբաստանյալ Մհեր Համբարձումյանի պաշտպան Անժելա Հոբոսյանը վերաքննիչ բողոք է բերել հետևյալ հիմքերի սահմաններում ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.
Բողոքի հեղինակը ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանի առջև բարձրացրել է հետևյալ իրավական հարցերը.
Երևանի Կենտրոն և Նորք Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2011թ. հոկտեմբերի 10-ի դատական ակտում առկա է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 380.1 հոդվածով սահմանված վերաքննիչ բողոք բերելու հիմքերը` առկա է դատական սխալը` նյութական և դատավարական իրավունքի այնպիսի խախտումներ, որոնք ազդել են գործի ելքի վրա, խախտվել են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 3, 4, 6, 9 հոդվածների պահանջները, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17, 107, 124-127, 358, 360, 365 հոդվածների պահանջները:
Սույն գործով նախաքննությունը կատարվել է օրենքի կոպիտ խախտումներով: Գործը քննել է ՀՀ ոստիկանության Երևանի քաղաքային վարչությունը, այն դեպքում, երբ իր պաշտպանյալին կրակել է ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության 6-րդ բաժնի օ/լ աշխատակից Մանվել Հակոբյանը:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգքրի 191 հոդվածի համաձայն, նախաքննությունը կատարվում է այն վայրում, որտեղ կատարվել է հանցանքը, տվյալ դեպքում հանցանքը կատարվել է Կենտրոն վարչական շրջանի տարածքում և գործն էլ պետք է քններ Կենտրոնականի քննչական բաժինը կամ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգքրի190 հոդվածի 10-րդ մասի համաձայն, պետք է լիներ դատախազի որոշումը, ինչը բացակայում է քրեական գործի նյութերից:
Նախաքննության ժամանակ Մհեր Համբարձումյանը ամբողջությամբ ընդունել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176 հոդվածի 2-րդ մասով իրեն առաջադրված մեղադրանքը, սակայն հետագայում, մեղադրանքը փոխվելուց հետո վերջինս թե նախաքննությամբ և թե դատաքննությամբ չի ընդունել նոր առաջադրված մեղադրանքը: Վերջինս ցուցմունք է տվել, որ իրենք ավազակային հարձակում չեն նախապատրաստել ու չեն կատարել։ Դատարանում նա ցուցմունք է տվել, որ տուժողին չի ճանաչել, միայն տեղյակ է եղել, որ Տարոն Խաչատրյանը պետք է պայուսակ գողանար, սակայն տուժողին հարվածելու, մարմնական վնասվածք պատճառելու ու նոր պայուսակը գողանալու մասին որևէ պայմանավորվածություն վերջինիս հետ չի ունեցել, դա եղել է Տարոն Խաչատրյանի նախաձեռնությունը։ Իր պաշտպանյալը ցուցմունք է տվել նաև, որ ըստ պայմանավորվածության, ինքը պետք է տաքսու մոտ սպասեր Տարոն Խաչատրյանին դեպքի վայրից արագ հեռանալու համար, իսկ գործով վկա, ոստիկանության աշխատակից Մանվել Հակոբյանին որևէ դիմադրություն ցույց չի տվել, վերջինս իր թիկունքին կրակել է կանգնած վիճակում, երբ ինքը հենված է եղել տաքսու մեքենային։
Դատարանում Տարոն Խաչատրյանը հրաժարվել է ցուցմունք տալուց, հրապարակվել են վերջինիս նախաքննական ցուցմունքները, որպիսիք հակասական են դեպքի կոնկրետ հանգամանքների շուրջ իր և իմ պաշտպանյալի նախնական պայմանավորվածության և արարքի կատարման եղանակի վերաբերյալ:
Նախաքննական մարմինը Տարոն Խաչատրյանի և մյուսների արարքը ավազակային հարձակում է դիտել նան թիվ 1852/հ փորձագիտական եզրակացության հիման վրա։ Դատարանում հարցաքննված փորձագետ Դարբինյանը լիարժեք պատասխաններ չի տվել տուժողին հասցրած, ստացած ուղեղի ցնցում ախտորոշման վերաբերյալ:
Դատարանը ուշադրություն չի դարձրել, որ տուժողը կլինիկա է բերվել տարբեր ժամերի:
Մոսկվայի Медпресс-информ հրատարակչության կողմից 2007թ. հրատարակված Մարկո Մումենտալերի և Հենրիխ Մատլեի հեղինակած <Նեվրալոգիա> գրքի 60 էջում նշված է, ուղեղի ցնցման հիմնական հատկանիշները, որոնցից տուժող Լուսինե Մանուչարյանի մոտ առկա են եղել միայն գլխացավ ու գլխապտույտ, որոնք հիմնական հատկանիշներ չեն:
Վերոգրյալի հիման վրա, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 73, 376, 379, 394, 399 հոդվածներով` պաշտպան Անժելա Հոբոսյանը խնդրել է ամբողջությամբ բեկանել և փոփոխել Երևանի Կենտրոն և Նորք֊ Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 10.10.2011թ. դատական ակտը` հաշվի առնելով քրեական գործի ապացույցները, փաստական հանգամանքները, Մհեր Համբարձումյանին մեղսագրված արարքում ավազակության հանցակազմի օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ կողմի բացակայությունը, վերաորակել վերջինիս ՀՀ քրեկան օրենսգրքի 175 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքը 176 հոդվածի. 2 մասի 1-ին և 4-րդ կետերով ու նրան դատապարտել մեղմ պատժաչափի, քանի որ ստորադաս դատարանում հետազոտված փաստական հանգամանքները հնարավորություն են տալիս կայացնելու նման ակտ և դա բխում է արդարադատության արդյունավետության շահերից
2. Ամբաստանյալ Արմեն Սաղաթելյանը և նրա շահերի պաշտպան Վարդան Սաֆարյանը վերաքննիչ բողոք են բերել հետևյալ հիմքերի սահմաններում ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.
Բողոքաբերները գտնում են, որ Արմեն Սաղաթելյանին մեղսագրվող արարքը չի համապատասխանամ քրեական գործում առկա և հետազոտված ապացույցներին, իսկ կայացրած դատավճիռը արդարացի չէ, այն կայացվել ոչ օբյեկտիվ և վերջինիս մասով այն ենթակա է բեկանման և այդ մասով գործն ըստ էության լուծող դատական ակտ կայացնելուն` հետևյալ պատճառաբանությամբ.
Նախաքննության և դատաքննության ընթացքում չի պարզվել գործի հանագամանքները, չի կատարվել քրեական դատավարության օրենսդրության պահանջները, որոնց ապացույցն է ստորև բերվող փաստարկներով։
Հակասություններ կան տուժող Լուսինե Մանուչարյանի կլինիկա ներկայանալու ժամի վերաբերյալ:
Հակասություններ կան նաև տուժող Լուսինե Մանուչարյանի ցուցմունքներում այն մասին, թե բռնությունը իր նկատմամբ կատարվել է ապտակելու, կամ բռունցքով հարվածելու միջոցով:
Դատաքննության ընթացքում չի պարզվել, թե ով է կազմակերպել նշված հանցագործությունը, իսկ Արմեն Աաղաթելյանին որպես կազմակերպիչ դիտելը հիմնված է միայն Տարոն Խաչատրյանի ցուցմունքի վրա, որևէ այլ ապացույց չկա` Մհեր Համբարձումյանի և Արմեն Սաղաթելյանի ցուցմունքներով հանցավոր արարքը ոչ ոք չի կազմակերպել, իսկ Մհեր Համբարձումյանի ցուցմունքի համաձայն (հ. 1 գ/թ 118-120) կողոպուտ կատարելու առաջարկը կատարել է Տարոնը և այն կատարել են երկուսով։
Դատաքննության ընթացքում չի պարգվել, չի ճշտվել, թե ով Է այցելել տուժողին մինչև 13.12.2010թ. ցուցմունք տալը:
Արժանահավատ չէ փորձագիտական եզրակացությունը` տուժողի կողմից վնասվածք ստանալու մասով, քանի որ փորձագետը 29.08.2011թ. դատական նիստում հայտնել է, որ իր եզրակացությունը հիմնված է ենթադրության վրա:
Նշված կասկածը հիմնված է նաև տուժողի հակասական ցուցմունքների վրա` վնասվածք ստանալու վերաբերյալ:
Սույն քրեական գործով որպես ապացույց ճանաչվել է Արմեն Սաղաթելյանի և Մհեր Համբարձումյանի հեռախոսային խոսակցությունների վերծանումը, սակայն դրանցով չի պարզվել, թե նրանք իրար հետ ինչ են խոսել։
Դատարանը դատավճիռ կայացնելիս խախտվել Է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգքրի 102 հոդվածի 2-րդ մասով, 124 հոդվածի 1-ին մասով, 127 հոդվածի 1-ին մասով, 199 հոդվածի 1-ին մասով և 358 հոդվածի 1-ին մասով, 360 հոդվածի 1-ին մասի 1-ին, 4-րդ ենթակետերով սահմանված պահանջները:
Բողոքաբերները գտնում են, որ հիշյալ փաստարկները պետք է հետազոտվեն վերաքննիչ դատարանում ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 381 հոդվածի 1-ին մասի 6-րդ ենթակետի պահանջներին համապատասխան։
Առաջին ատյանի դատարանը ապացույցները թերի հետազոտելով ու գնահատելով, խախտելով վերը թվարկված դատավարական իրավունքի նորմերի պահանջները, չհետագոտելով ու գնահատելով ամբաստանյալների ու տուժողի ցուցմունքները՝ տրված դատական նիստում, ոչ ճիշտ հետևության է եկել ու թույլ է տվել քրեադատավարական օրենքի էական խախտում (398 հ.), ինչպես նաև դրա հետևանքով թույլ է տվել նյութական իրավունքի նորմերի խախտում;
Այսինքն, Արմեն Սաղաթելյանի արարքում բացակայում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-175 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հատկանիշները և նրա արարքը պետք է վերաորակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176 հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված արարքով;
Հաշվի առնելով վերը շարադրվածը և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 10-րդ բաժնի նորմերի կանոններով` ամբաստանյալ Արմեն Սաղաթելյանը և նրա շահերի պաշտպան Վարդան Սաֆարյանը խնդրել են սույն վերաքննիչ բողոքն ընդունել վարույթ և բեկանել Երևանի Կենտրոն և Նորք-Սարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 10.10.2011թ. դատավճիռը Արմեն Սաղաթելյանի մասով ու կայացնել նոր դատական ակտ:

3/.Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումները.
Վերաքննիչ բողոքում նշված հիմքերի ու հիմնավորումների սահմաններում վերլուծելով գործի նյութերը, լսելով ամբաստանյալների, պաշտպանների կողմից իրենց վերաքննիչ բողոքների հիմնավորումները, ամբաստանյալների բացատրությունները, մեղադրողի պատասխանը, ստուգելով քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցները, ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրները, քրեական գործով ձեռք բերված յուրաքանչյուր ապացույց ստուգելով թույատրելիության, վերաբերելիության, ապացույցների ողջ համակցությունը` քրեական գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը գտավ, որ ամբաստանյալների և պաշտպանների վերաքննիչ բողոքները պետք է մերժել, Երևանի Կենտրոն և Նորք-Սարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 10.10.2011թ. դատավճիռը` քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Արմեն Ստեփանի Սաղաթելյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-175 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, Տարոն Ժիրայրի Խաչատրյանի և Մհեր Ռուբենի Համբարձումյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, թողնելով օրինական ուժի մեջ` հետևյալ պատճառաբանությամբ:
Քրեական պատասխանատվության հիմքը ամրագրած ՀՀ քրեական օրենսգրքի 3 հոդվածի համաձայն` քրեական պատասխանատվության միակ հիմքը հանցանք, այսինքն` այնպիսի արարք կատարելն է, որն իր մեջ պարունակում է քրեական օրենքով նախատեսված հանցակազմի բոլոր հատկանիշները:
Անմեղության կանխավարկածի սկզբունքն ամրագրած ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18 հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ:
Ապացույցների ազատ գնահատման սկզբունքն ամրագրած ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25 հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը ապացույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ, նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` քրեական դատավարությունում ոչ մի ապացույց նախապես հաստատված ապացույցի ուժ չունի: Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը չպետք է կանխակալ մոտեցում ցուցաբերեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան` մինչև դրանց հետազոտումը պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 124 հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` ապացուցումը գործի օրինական, հիմնավորված և արդարացի լուծման համար նշանակություն ունեցող հանգամանքներ բացահայտելու նպատակով ապացույցներ հավաքելը, ստուգելը և գնահատելն է:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 126 հոդվածի համաձայն` գործով հավաքված ապացույցները ենթակա են բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման` ձեռք բերված ապացույցի վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրներն ստուգելու միջոցով:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127 հոդվածի համաձայն` յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107 հոդվածի համաձայն` միայն ապացույցների հիման վրա են հաստատվում`
1/ դեպքը և հանգամանքները/կատարման ժամանակը, տեղը, եղանակը և այլն/.
2/ կասկածյալի և մեղադրյալի առնչությունը դեպքին.
3/ հանցագործության` քրեական օրենքով նախատեսված հատկանիշները.
4/ անձի մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված արարքը կատարելու մեջ.
5/ քրեական օրենքով նախատեսված պատասխանատվությունը մեղմացնող կամ խստացնող հանգամանքները.
6/ այն հանգամանքները, որոնցով դատավարության մասնակիցը կամ քրեական դատավարությանը մասնակցող այլ անձը հիմնավորում է իր պահանջները, եթե այլ բան նախատեսված չէ օրենքով:
Քրեադատավարական ապացուցման տարրեր հանդիսացող ապացույցների ստուգման, գնահատման, ապացուցման ենթակա հանգամանքների վերաբերյալ` ՀՀ քրեադատավարական օրենսդրության վերը նշված հիմնարար իրավադրույթների պահանջների համատեքստում, քննության առնելով քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցների համակցությունը, ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալների պատճառաբանություններն անհիմն են, նպատակ են հետապնդում խուսափել խիստ պատժից, ամբաստանյալներ Արմեն Սաղաթելյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-175 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, Տարոն Խաչատրյանի և Մհեր Համբարձումյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, նախատեսված հանցանքները կատարելը և նրանց մեղքը հաստատված, իսկ պատճառաբանությունները հերքված են քրեական գործով պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում ձեռք բերված և ընդհանուր իրավասության դատարանում հետազոտված հետևյալ ապացույցներով.
Տուժող Լուսինե Մանուչարյանի ցուցմունքով այն մասին, որ Երևանի Մ. Խորենացի փողոցում գտնվող <<Վաղարշ և որդիներ>> ԱՊԸ-ում աշխատում է որպես վաճառողուհի և ոսկյա զարդերի տոնավաճառում զբաղվում է առևտրով։ 2010թ. դեկտեմբերի 13-ի կեսօրին, Երևանի Դեղատան փողոցի 15 հասցեում գտնվող <<Թանկարժեք մետաղներից պատրաստված իրերի հարգորոշման և հարգադրոշման>> գրասենյակից ոտքով գնացել դեպի Երևանի Մ. Խորենացի փողոցում գտնվող ոսկյա զարդերի տոնավաճառ։ Այդ ժամանակ իր ձեռքի պայուսակում գտնվել են 49 հատ արծաթյա և 63 հատ դեղին մետաղից պատրաստված կանացի զարդերի մոդելներ։ Գրասենյակից քիչ հեռանալուց հետո, իր դիմացից հանկարծակի մոտեցել է մինչ այդ իրեն անծանոթ Տարոն Խաչատրյանը և առանց որևէ բան ասելու, ձեռքով մեկ անգամ հարվածել է իր դեմքին, ապա քաշել է ձեռքի պայուսակն ու վազելով դիմել է փախուստի։ Ինքն օգնություն կանչելով՝ վազել է նրա հետևից։ Վերջինս հանդիպակաց շենքի միջանցիկ մուտքից դուրս է եկել Տիգրան Մեծ պողոտա։ Նույն պահին իրեն է մոտեցել Մանվել Հակոբյանը, որին մինչ այդ չի ճանաչել։ Նա եղել է քաղաքացիական հագուստով, հարցրել, թե ինչ է պատահել և տեղեկանալով կատարվածի մասին` անմիջապես մոտեցել է սպիտակ գույնի <<Վազ-2107>> մակնիշի ավտոմեքենային։ Ոստիկանի մոտենալուց հետո, Տարոն Խաչատրյանը մեքենայի հետևի դռնից դիմել է փախուստի, իսկ Մհեր Համբարձումյանը, որը նստած է եղել մեքենայի դիմացի մասում, վարորդի կողքի նստատեղին` բռնվել է տեղում։ Մոտենալով ավտոմեքենային՝ տեսել է, որ իր պայուսակը գտվում է մեքենայի հետևի աջ կողմի նստատեղի դիմացի հատվածում՝ հատակին։ Այնուհետև հնչել է մեկ կրակոց։ Ինքը լսել է կրակոցի ձայնը, սակայն կրակոցի պահը չի տեսել։ Դեպքից հետո ոստիկանների ուղեկցությամբ գնացել է ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչություն, որտեղ քիչ անց վատ է զգացել և շտապօգնության ավտոմեքենայով իրեն տեղափոխել են հիվանդանոց։ Տարոն Խաչատրյանին, Մհեր Համբարձումյանին և Արմեն Սաղաթելյանին նախկինում չի ճանաչել։
/դատական նիստի արձանագրություն, հատոր 1, գթ. 32-34, 197-199, 208-209/։
Վկա, ՀՀ ոստիկանության Երևանի վարչության քրեական հետախուզության բաժնի ավագ օ/լ Մանվել Հակոբյանի ցուցմունքով այն մասին, որ պնդում է իր նախաքննական ցուցմունքները, 2010թ. դեկտեմբերի 13-ին, ժամը 13։00-ի սահմաններում, ծառայություն է կատարել Երևանի Տիգրան Մեծ պողոտայում։ Այդ պահին տեսել է Տարոն Խաչատրյանին, որը վազքով դուրս է եկել շենքի միջանցիկ մուտքից, իսկ նրա ձեռքին եղել է կանացի պայուսակ։ Նույն մուտքից, նրա հետևից, օգնություն կանչելով դուրս է եկել Լուսինե Մանուչարյանը։ Հասկանալով, որ Տ. Խաչատրյանը կողոպտել է վերջինիս՝ անմիջապես հանել է իրեն ամրակցված հաշվեցուցակային ատրճանակը, այն բերել է մարտական դիրքի և վազելով մոտեցել է մայթեզրին կանգնած <<Վազ-2107>> մակնիշի ավտոմեքենային, որի հետևի աջ կողմի նստատեղին է նստել Տարոն Խաչատրյանը։ Ինքը մոտեցել է ավտոմեքենայի առջևի աջ դռանը, բացել է այն և ներկայանալով որպես ոստիկանության աշխատակից՝ պահանջել է տեղից չշարժվել, միաժամանակ ազատ ձեռքով փորձել է դուրս քաշել շարժիչը գործարկելու փականի մեջ գտնվող բանալին։ Ղեկին նստած վարորդը հայտնել է, որ ընդամենը տաքսու վարորդ է և տեղից չի շարժվի, իսկ Տարոն Խաչատրյանն ավտոմեքենայի աջ կողմի հետևի նստատեղի դիմաց թողնելով Լուսինե Մանուչարյանի պայուսակը` բացել է դուռը և դիմել է փախուստի։ Այդ ժամանակ ինքը քաշել և դուրս է հանել մեքենայից առջևի նստատեղին նստած Մհեր Համբարձումյանին։ Վերջինս իր շարժումներով փորձել է ազատվել բռնվածքից և փախչել, որի պատճառով ինքը հնարք է կիրառել և Մհեր Համբարձումյանին պառկեցրել է գետնին։ Վերջինս գտնվել է չորեքթաթ դիրքում, դեմքով դեպի գետնին՝ իր ոտքերի արանքում։ Ինքը ձախ ձեռքով բռնել է նրա հագուստի օձիքից, իսկ ատրճանակը գտնվել է իր աջ ձեռքում, որը պահել է թեք վիճակում։ Իր դիրքը եղել է փոքր ինչ կռացած։ Նույն պահին վերջինս փորձել է վեր կենալ գետնից և փախչել, սակայն ինքը թույլ չի տվել և քաշքշուկի ժամանակ մեկ անգամ պատահաբար կրակել է։ Թե կոնկրետ կրակոցի պահին իր ատրճանակի փողը որ կողմն է ուղղված եղել` չի տեսել, սակայն իրեն թվացել է, թե օդ է կրակել։ Դեպքի վայր ժամանած ոստիկանների օգնությամբ Մհեր Համբարձումյանին բերման է ենթարկել ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչություն։ Կրակոցից նա աջ ուսին վնասվածք է ստացել, սակայն հրաժարվել է հիվանդանոց տեղափոխելու իր առաջարկից։ Ինքն անձամբ նրան առաջին օգնություն է ցույց տվել` մշակելով նրա վերքը։
/դատական նիստի արձանագրություն, հատոր 1, գթ. 60-62, հատոր 2, գթ. 65-66/։
Վկա, ՀՀ ոստկանության Երևանի վարչության ՊՊԾ հատուկ գնդի 1-ին վաշտի, 1-ին դասակի հրամանատար Հակոբ Մկրտչյանի ցուցմունքով այն մասին, որ 2010թ. դեկտեմբերի 13-ին, ժամը 13։15-ի սահմաններում, ծառայողական ավտոմեքենայով երթուղիները ստուգելու նպատակով գտնվել է Երևանի Խանջյան փողոցում, երբ նկատել է նշված փողոցով դեպի վեր վազող մինչ այդ իրեն անծանոթ Գագիկ Փիլոյանին։ Կանգնեցնելով ավտոմեքենան` հարցրել է, թե ինչ է պատահել, որին վերջինս պատասխանել է, որ մի տղա <<Խաչատուր Աբովյանի>> անվան մանկավարժական համալսարանի դիմաց պոկել է մի աղջկա ձեռքի պայուսակը և դիմել է փախուստի։ Ինքը նրան նստեցրել է ավտոմեքենան և անմիջապես շարժվել է նրա մատնանշած ուղղությամբ: Վարդան Մամիկոնյանի արձանի հարթակի մոտ տեսել է կապույտ մարզահագուստով մի տղայի, որին տեսնելով` Գագիկ Փիլոյանը հայտնել է, որ նա է կողոպտիչը։ Ինքը բռնել է Տարոն Խաչատրյանին և բերման ենթարկել ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչություն։ /դատական նիստի արձանագրություն, հատոր 1, գթ. 200-201/։
Վկա Գագիկ Փիլոյանի ցուցմունքով այն մասին, որ 2010թ. դեկտեմբերի 13-ին, ժամը 13։00-ի սահմաններում, գնումներ կատարելու նպատակով գնացել է Երևանի Տիգրան Մեծ պողոտա և երբ հատել է Խանջյան փողոցը՝ տեսել է <<Խաչատուր Աբովյանի>> անվան մանկավարժական համալսարանի դիմացի մայթով վազող մի երիտասարդի, իսկ Տիգրան Մեծ պողոտայի վրա հավաքված մարդկանց բազմության միջից բղավել են <<բռնեք, տարավ>>։ Հասկանալով, որ այդ երիտասարդն ինչ-որ բան է գողացել՝ վազել է նրա հետևից։ Վերջինս մտել է հարակից շենքերի բակ և թաքնվել է կիսաքանդ մի շինությունում։ Մոտենալով նրան՝ փորձել է բռնել, բայց նա հրել է իրեն և դիմել է փախուստի։ Ինքը շարունակել է վազել նրա հետևից և երբ հասել է Վարդան Մամիկոնյանի արձանի մոտ` ճանապարհին կանգնած ոստիկանության աշխատակիցներին հայտնել է կատարվածի մասին, որոնք էլ բռնել են այդ երիտասարդին։ Նույն օրը ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչությունում դեպքի մասին բացատրություն տալու ժամանակ տեսել է հափշտակությունը կատարած երիտասարդին և տեղեկացել է, որ նրա անունը Տարոն Խաչատրյան է։ Այնտեղ տեսել է նաև տուժողին, որն իրեն վատ է զգացել։
/դատական նիստի արձանագրություն, հատոր 1, գթ. 75-76/։
Վկա Կարեն Եղիազարյանի ցուցմունքով այն մասին, որ հանդիսանում է <<Կարեն Եղիազարյան>> ՍՊԸ-ի տնօրենը։ Արմեն Սաղաթելյանին ճանաչում է շուրջ մեկ տարի, նա կարճ ժամանակով իր ընկերությունում աշխատել է որպես բանվոր։ Տեղյակ է, որ Արմեն Սաղաթելյանը բնակվում է Նորագյուղում և նրա տան հեռախոսահամարն է՝ 010-52-88-74։ Տարոն Խաչատրյանն իր ընկերությունում աշխատել է 2010թ. գարնան վերջից, իսկ Մհեր Համբարձումյանը՝ 2010թ. նոյեմբերից։ Տարոն Խաչատրյանը և Մհեր Համբարձումյանը իրենց դրսևորել են որպես խելոք և աշխատող երիտասարդների։ Նրանք գտնվել են ընկերական հարաբերությունների մեջ։ Արմեն Սաղաթելյանն աչքի է ընկել իր վատ վարքով և պահվածքով։ Դա է պատճառը, որ 2010թ. դեկտեմբերի սկսզբներին երկու անգամ Արմեն Սաղաթելյանին տեսնելով Տարոն Խաչատրյանի և Մհեր Համբարձումյանի հետ` վերջիններիս դիտողություն է արել և խորհուրդ է տվել՝ չշփվել Արմենի հետ։
2010թ. դեկտեմբերի 13-ին, Տ. Խաչատրյանը և Մ. Համբարձումյանը աշխատանքի չեն ներկայացել, իսկ երկու օր անց իրեն այցելել է Մհեր Համբարձումյանի հայր Ռուբեն Համբարձումյանը և հայտնել, որ իր որդուն և Տարոն Խաչատրյանին բռնել են, բայց, թե ինչի համար՝ տեղյակ չէ։ Մհեր Համբարձումյանի հայրը տեղեկություններ է հարցրել Արմեն Սաղաթելյանի մասին և ինքը տվել է նրա տան հեռախոսահամարը՝ ասելով, որ բնակվում է
Նորագյուղում։ Հաջորդ օրը Ռուբեն Համբարձումյանն Արմեն Սաղաթելյանի հայր Ստեփան Սաղաթելյանի հետ կրկին այցելել են իրեն և հարցուփորձ են արել, թե հնարավոր է աշխատավայրից որևէ անձ իրենց որդիներին դրդած լինի հանցագործություն կատարելուն։
/դատական նիստի արձանագրություն, հատոր 1, գթ. 140-142/։
Վկա Կորյուն Հարությունյանի նախաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ աշխատում է <<Ռելաքս>> տաքսի ծառայությունում որպես վարորդ և վարում է իրեն ամրակցված <<Վազ-2107>> մակնիշի, 10 ԼԼ 548 պետհամարանիշի ավտոմեքենան։
2010թ. դեկտեմբերի 13-ին, ժամը 11։00-ի սահմաններում, Տիգրան Մեծ պողոտայում իրեն կանգնեցրել է մինչ այդ անծանոթ Մհեր Համբարձումյանը և ասել, որ ընկերոջ հետ պետք է գնան Վանաձորի զորամաս, խնդրելով նույն վայրում մոտ տասից տասնհինգ րոպե սպասել ընկերոջը։ Ինքը համաձայնվել է և մեքենան կայանելով Տիգրան Մեծ պողոտայի թիվ 12 շենքի <<Նվերներ>> խանութի դիմաց՝ սպասել է մոտ երկու ժամ։ Սպասելու ընթացքում Մհեր Համբարձումյանը շատ անհանգիստ է եղել, անընդհատ նստել և իջել է ավտմեքենայից՝ ասելով, որ ընկերը շուտով կգա։ Շատ հանկարծակի Մհեր Համբարձումյանը նստել է ավտոմեքենան և ասել, որ գործարկի շարժիչը։ Նույն պահին ավտոմեքենայի հետևի դուռը բացել է մինչ այդ իրեն անծանոթ Տարոն Խաչատրյանը և նստելով հետևի նստատեղին՝ շնչակտուր ասել է` ,գնացինք, գալիս ենե։ Ինքը նկատել է, որ Տարոն Խաչատրյանի ձեռքին ինչ-որ բան կա, որը նա սեղմել է կրծքին։ Գործարկել է ավտոմեքենայի շարժիչը, սակայն այդ ժամանակ ավտոմեքենային է մոտեցել մի երիտասարդ, բացել է դիմացի աջ կողմի դուռը և ցույց տալով ոստիկանի վկայականը` պահանջել է չշարժվել։ Ինքն անմիջապես բանալին հանձնել է նրան։ Տարոն Խաչատրյանը բացելով ավտոմեքենայի հետևի դուռը` դիմել է փախուստի։ Ոստիկանը քաշել և ավտոմեքենայից դուրս է հանել Մհեր Համբարձումյանին, նրան տապալել է գետնին, այնուհետև իրեն ասել է, որ ստուգի, թե ավտոմեքենայում պայուսակ կա, թե ոչ։ Ինքը նայել է մեքենայի հետևի նստատեղին և տեսել է, որ դրա դիմաց ընկած է կանացի փայլուն պայուսակ, որի մասին հայտնել է ոստիկանին։ Դրանից հետո քաշքշուկ է առաջացել և լսվել է մեկ հատ կրակոցի ձայն։ Կրակոցի պահը չի տեսել։ Կրակոցի հետևանքով ավտոմեքենայի աջ կողմի հետևի դռան վրա վնասվածք է առաջացել։ Քիչ անց դեպքի վայր են եկել նաև այլ ոստիկաններ։ /հատոր 1, գթ. 67-68/։
Տուժող Լուսինե Մանուչարյանի կողմից պայուսակը ներկայացնելու մասին 13.12.2010թ. արձանագրությամբ, որի համաձայն 2010թ. դեկտեմբերի 13-ին, ժամը 16:30-ին, ԵՊԲՀ համալսարանական թիվ 1 կլինիկայում տուժող Լուսինե Մանուչարյանը ներկայացրել է իր ձեռքի պայուսակը, որի մեջ եղել են 49 հատ արծաթյա մատանիներ, 34 հատ դեղին մետաղից պատրաստված մատանիներ, 29 հատ դեղին մետաղից պատրաստված մատանիների և ականջօղերի հավաքածուներ, մեկ հազար ՀՀ դրամ և զարդերի նկարներ։/հատոր 1, գթ. 7/։
Դեպքի վայրը մատնացույց անելու և զննելու մասին 14.12.2010թ. արձանագրությամբ, որի համաձայն` վկա Մանվել Հակոբյանը 14.12.2010թ. մատնացույց անելով Երևանի Տիգրան Մեծ պողոտայի թիվ 12 շենքում գործող <<Նվերներ>> խանութի դիմացի մայթեզրը` հայտարարել է, որ 13.12.2010թ., ժամը 13։30-ի սահմաններում նշված վայրում ծառայություն կատարելիս լսել է աղջկա օգնության կանչող ձայն, որից հետո նկատել է մի երիտասարդի` կանացի պայուսակը ձեռքին դեպի մայթեզրի մոտ կանգնած տաքսի ավտոմեքենան վազելիս։ Ինքն անմիջապես մոտեցել է տաքսի ավտոմեքենային և վնասազերծել է ավտոմեքենայի առջևի նստարանին նստած տղաներից մեկին` միաժամանակ նախազգուշական կրակոց արձակելով օդ։ Այնուհետև վերցրել է կրակված պարկուճը` հետագայում քննությանը ներկայացնելու համար։ Ճանապարհի այդ հատվածը ասֆալտապատ է, առկա է մայթեզր շուրջ 0,5

բարձրությամբ։ /հատոր 1, գթ. 64-66/։

Դեպքի վայրը մատնացույց անելու և զննելու մասին 15.12.2010թ. արձանագրությամբ, որի համաձայն 15.12.2010թ., ժամը 12.30-ի սահմաններում Տարոն Խաչատրյանը մատնացույց անելով Երևանի Դեղատան փողոցի թիվ 15 շենքի նկուղային հարկում գտնվող <<Թանկարժեք մետաղներից պատրաստված իրերի հարգորոշման և հարգադրոշման>> գրասենյակի դուռը` հայտարարել է, որ 13.12.2010թ., ժամը 12.30-ի սահմաններում Լուսինե Մանուչարյանը դուրս է եկել նշված գրասենյակից և քայլել է դեպի նույն շենքի դիմաց գտնվող <<Լոնդոն Բիզնես Գրուպ Հայ-Բրիտանական Աուդիտորական-Խորհրդատվական>> ընկերության դիմացի հատվածը։ Ինքը դիմացից մոտեցել է նրան, քաշել է նրա ձեռքի պայուսակը, մեկ անգամ ապտակել է և վերցելով պայուսակը` դիմել է փախուստի։
Այնուհետև մատնացույց անելով Տ. Մեծ պողոտայի թիվ 12 շենքի միջանցիկ մուտքը` Տ. Խաչատրյանը հայտարարել է, որ այդ մուտքով է դուրս եկել դեպի Տ. Մեծ փողոց, որտեղ <<ՎԱԶ 2107>> մակնիշի, սպիտակ գույնի տաքսի ավտոմեքենայով իրեն սպասել է Մհեր Համբարձումյանը։ Ինքը նստել է նշված ավտոմեքենայի հետևի նստարանին և հափշտակված պայուսակը դրել է վարորդի կողքի նստարանի տակ` իր ոտքերի առաջ։ Այդ ժամանակ ավտոմեքենային է մոտեցել ոստիկանության աշխատակիցը և ինքը բացելով ավտոմեքենայի դուռը` դիմել է փախուստի, մեքենայում թողնելով պայուսակը և իր ընկեր Մհեր Համբարձումյանին։
Այնուհետև մատնացույց անելով Մանկավարժական համալսարանի դիմացի մայթը` Տ. Խաչատրյանը հայտարարել է, որ փախել է նշված ճանապարհով և այդ ընթացքում իրեն հետապնդել է մի երիտասարդ։
Խանջյան փողոցի թիվ 7 շենքի բակում Տարոն Խաչատրյանը մատնացույց է արել այն կիսաքանդ շինությունը և հայտնել, որ այդտեղ ինքը թաքնվել է իրեն հետապնդող տղայից, սակայն այդ տղան հասել է իրեն և բռնելով իր հագուստից` գցել է գետնին, սակայն իրեն հաջողվել է դուրս պրծնել նրա ձեռքից և դիմել փախուստի։ Հատելով Խանջյան փողոցը` դուրս է եկել Օղակաձև զբոսայգու տարածք և մայթով վազել է Վարդան Մամիկոնյանի արձանի ուղղությամբ։
Անցնելով արձանի հետևի հատվածը և մատնացույց անելով Երվանդ Քոչար փողոցը` Տարոն Խաչատրյանը հայտարարել է, որ այդ հատվածում իրեն բռնել են ոստիկանության աշխատակիցները և բերման են ենթարկել ոստիկանության բաժին։
/հատոր 1, գթ. 90-96/։
Անձին լուսանկարով ճանաչման ներկայացնելու մասին 21.12.2010թ. արձանագրությամբ, որի համաձայն ճանաչման ներկայացված լուսանկարներից վկա Կարեն Եղիազարյանը ճանաչել է թիվ 4 լուսանկարում պատկերված անձին և հայտարարել է, որ նա <<Նորագյուղցի Արմենն է>>, որն աշխատել է իր մոտ և շփվել է Տարոն Խաչատրյանի և Մհեր Համբարձումյանի հետ։ Նրան ճանաչել է ընդհանուր տեսքից, օվալաձև, երկար դեմքից, ականջներից, մանր աչքերից և մյուս հատկանիշներից։/հատոր 1, գթ. 146/։
Անձին լուսանկարով ճանաչման ներկայացնելու մասին արձանագրությամբ, որի համաձայն Տարոն Խաչատրյանը ճանաչել է ճանաչման ներկայացված թիվ 2 լուսանկարում պատկերված անձին և հայտարարել է, որ նա իր կողմից ցուցմունքներում նշված Արմենն է, որը բնակվում է Նորագյուղ թաղամասում և որի ասածով ինքը փորձել է գողանալ աղջկա պայուսակը։ Նրան ճանաչել է ընդհանուր դիմագծերից, աչքերի, քթի կառուցվածքից, ականջներից։/հատոր 1, գթ. 148/։
Դատաբժշկական փորձագետի 16.12.2010թ. թիվ 1852/հ եզրակացությամբ և ի լրացումն այդ եզրակացության 02.02.2011թ. տրված եզրակացությամբ այն մասին, որ ,Լ. Մանուչարյանի
ստացած մարմնական վնասվածքները՝ փակ գանգուղեղային վնասվածքի, գլխուղեղի ցնցման, աջ քունքային շրջանի փափուկ հյուսվածքների սալջարդի ձևերով պատճառվել են բութ առարկաների ներգործության հետևանքով, հնարավոր է նշված ժամանակին և հանգամանքներում, որոնք պատճառել են առողջության թեթև վնաս` առողջության տևական քայքայումով, նկատի ունենալով վնասվածքների հետ անմիջական պատճառական կապի մեջ եղած հետևանքների տևողությունը վեց օրից ավելի, բայց ոչ ավելի քան 21 օր ժամանակով։>>:/հատոր 1, գթ. 192-193, հատոր 2, գթ. 87/։
Դատաապրանքագիտական փորձագետի 27.01.2011թ. թիվ 44521010 եզրակացությամբ այն մասին, որ` <<1. Փորձաքննությանը ներկայացված կանացի մեկ հատ պայուսակի միջին շուկայական արժեքը, առկա ապրանքային վիճակի հաշվառմամբ, 2010թ. դեկտեմբերի 13-ի դրությամբ, կարող էր կազմել 1500 /մեկ հազար հինգ հարյուր/ դրամ։
2. ա/ Փորձաքննությանը ներկայացված զարդերի շուկայական արժեքները, 2010թ. դեկտեմբերի 13-ի դրությամբ, առանձին-առանձին, բերված են սույն եզրակացության <<Հետազոտություն>> բաժնի <<Ապրանքագիտական մաս>>-ի թիվ 2 աղյուսակում։
գ/ Փորձաքննությանը ներկայացված զարդերի և իրերի պատրաստման եղանակը մեր կողմից պարզել հնարավոր չեղավ` համապատասխան հատկանիշների բացակայության պատճառով /դաջվածք, պիտակ, համեմատական նմուշ/ ։
դ/ Փորձաքննությանը ներկայացված զարդերի ակնադիտական հետազոտությամբ մեր կողմից օգտագործվածության հետքեր չհայտնաբերվեցին։
2. բ/ Փորձաքննությանը ներկայացված սպիտակ գույնի ոսկերչական իրերի կշիռը /առանձին-առանձին/, մետաղի տեսակը, հարգը, իրերի վրա առկա քարերի տեսակը տես <<Մետաղի և քարերի հետազոտություն>> մասում բերված թիվ 1 աղյուսակում։
Փորձաքննությանը ներկայացված դեղին գույնի մետաղից պատրաստված իրերը` մոդելները պատրաստված են պղնձի համաձուլվածքից։>>։ /հատոր 2, գթ. 70-75/։
Դատահոգեբուժական փորձագետի 25.01.2011թ. թիվ 13/11 եզրակացությամբ այն մասին, որ <<Տարոն Խաչատրյանը որևէ հոգեկան հիվանդությամբ չի տառապել և չի տառապում, հանդիսանում է աֆեկտիվ անկայուն պրիմիտիվ անձ և ունակ է իր գործողությունների բնույթը գիտակցելու և դրանք ղեկավարելու, ինչպես հանցագործությունը կատարելու պահին, այնպես էլ ներկայումս, նա կարող է մասնակցել դատաքննչական պրոցեսին։ Ուստի Տարոն Խաչատրյանին իրեն մեղսագրվող արարքի նկատմամբ հարկ է ճանաչել մեղսունակ։ Որպես աֆեկտիվ անկայուն անձ` դատապարտվելու դեպքում փորձաքննվողը կարիք կունենա նյարդահոգեբույժի հսկողությանը կալանավայրում։>>։/հատոր 2,գթ.123-126/։
Իրեղեն ապացույցներ ճանաչված, տուժող Լուսինե Մանուչարյանի ձեռքի պայուսակով, 112 հատ կանացի, արծաթյա և մետաղյա զարդերով, Տարոն Խաչատրյանի կողմից ներկայացված սպորտային հագուստներով, մեկ զույգ սպորտային կոշիկով և Արմեն Սաղաթելյանի մոտ հայտնաբերված 077-85-13-64 հեռախոսաքարտով։
/հատոր 2, գ.թ. 135-136, 137-138, 139-140/։
Այլ փաստաթուղթ ճանաչված, Մհեր Համբարձումյանի 091 80-16-06 բջջային և նրա բնակության վայրի 010 46-11-26 հեռախոսահամարներից 10.11.2010թ.-ից մինչև 17.12.2010թ. կատարված մուտքային և ելքային հեռախոսազանգերի վերծանումներով, որոնցով հաստատվում է, որ ամբաստանյալները դեպքին անմիջապես նախորդող և հաջորդող ժամանակահատվածում ակտիվ հեռախոսակապի մեջ են գտնվել։/հատոր 2, գթ. 1-50, 141-142/։
Ամբաստանյալ Տարոն Խաչատրյանի նախաքննական ցուցմունքներով այն մասին, որ առաջադրված մեղադրանքում իրեն լիովին մեղավոր է ճանաչում, իր աշխատանքային ընկեր Արմեն Սաղաթելյանը 2010թ. նոյեմբերի վերջերին իրեն և Մհեր Համբարձումյանին առաջարկել է հափշտակել Լուսինե Մանուչարյանի ձեռքի պայուսակը, որի մեջ լինում են ոսկյա զարդեր։ Արմեն Սաղաթելյանը ցույց է տվել Լուսինե Մանուչարյանին, ծրագրել է իր և Մհեր Համբարձումյանի գործողությունները՝ խոստանալով հետագայում վաճառել հափշտակված զարդերը և գումարը բաժանել միմյանց միջև։ Արմեն Սաղաթելյանն իրեն հանձնարարել է մոտենալ Լ. Մանուչարյանին, մեկ անգամ բռունցքով հարվածել նրա դեմքին՝ այնպես, որ վերջինս տապալվի գետնին և քաշելով նրա ձեռքի պայուսակը՝ փախչել պայմանավորված վայր, որտեղ տաքսի ավտոմեքենայով իրեն պետք է սպասի Մհեր Համբարձումյանը։ Ինքն Արմեն Սաղաթելյանին ասել է, որ չի ցանկանում հարվածել Լուսինե Մանուչարյանին, վախենում է հետևանքներից, սակայն Արմեն Սաղաթելյանն ու Մհեր Համբարձումյանը պնդել են, որ ինքն անպայման մեկ անգամ բռունցքով հարվածի Լուսինե Մանուչարյանի դեմքին, որից հետո քաշի պայուսակը և դիմի փախուստի՝ պատճառաբանելով, որ Լուսինե Մանուչարյանը հարվածից վայր կընկնի ու չի կարողանա խանգարել իրեն։
2010թ. դեկտեմբերի 13-ի առավոտյան, պայմանավորվածության համաձայն, ինքը գնացել է Մհեր Համբարձումյանի բնակարան, որտեղ վերջինս իրեն է տվել սպորտային կոշիկներ և հագուստ, ապա երկուսով գնացել են Երևանի Մովսես Խորենացու անվան փողոցում գտնվող ոսկու շուկայի մոտ, որտեղից ինքը գնացել է գրասենյակի մոտ, իսկ Մհեր Համբարձումյանն սպասել է Տիգրան Մեծ պողոտայի թիվ 12 շենքի դիմաց։ Ինքը սպասել է գրասենյակի մոտ և երբ Լուսինե Մանուչարյանը դուրս է եկել այնտեղից` դիմացից մոտեցել է նրան, մեկ անգամ ապտակել է նրա դեմքին և քաշելով ձեռքի պայուսակը՝ դիմել է փախուստի։ Այնուհետև շենքի միջանցիկ մուտքով դուրս գալով Տիգրան Մեծ պողոտա՝ վազել է դեպի պայմանավորված վայր, որտեղ սպիտակ գույնի <<Վազ-2107>> մակնիշի տաքսի ավտոմեքենայով իրեն է սպասել Մհեր Համբարձումյանը։ Նստելով ավտոմեքենայի հետևի աջ նստատեղին՝ պայուսակը գցել է ոտքերի տակ։ Նույն պահին ավտոմեքենայի դիմացի աջ կողմի դուռը բացել է մի տղա և ներկայանալով ոստիկանության աշխատակից՝ պահանջել է չշարժվել։ Անմիջապես բացելով մեքենայի դուռը՝ ինքը դիմել է փախուստի` Լ. Մանուչարյանից գողացված պայուսակը թողնելով մեքենայի մեջ։ Խանջյան փողոցով փախնելու ընթացքում իրեն հետապնդել է մի երիտասարդ։ Ինքը վազել է մինչև Վարդան Մամիկոնյանի արձանի մոտ` որտեղ բռնվել է ոստիկանության աշխատակիցների կողմից։ /հատոր 1, գթ. 43-47, 109-112, 150-151, հատոր 2, գթ. 102-103, 129-130, 148/։
Տարոն Խաչատրյանն իր ցուցմունքները պնդել է նաև Մհեր Համբարձումյանի և Արմեն Սաղաթելյանի հետ առերես հարցաքննությունների ժամանակ։ /հատոր 1, գթ.118-120,182-183/։
Ընդհանուր իրավասության դատարանում ամբաստանյալ Տարոն Խաչատրյանը հրաժարվել է ցուցմունք տալուց և հարցերին պատասխանելուց։/դատական նիստի արձանագրություն/։
Նախաքննության ընթացքում ամբաստանյալ Մհեր Համբարձումյանն առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել և հրաժարվել է ցուցմուքներ տալուց, սակայն 2010թ. դեկտեմբերի 16-ին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում իրեն լիովին մեղավոր է ճանաչել և 13.12.2010թ. որպես կասկածյալ, 16.12.2010թ. որպես մեղադրյալ տված իր ցուցմունքներում հայտնել է, որ Լուսինե Մանուչարյանի ձեռքի պայուսակը գողանալ առաջարկել է Տարոն Խաչատրյանը։ Միասին որոշել են, որ Տ. Խաչատրյանը պետք է գողանա պայուսակը, վազելով գնա պայմանավորված վայր, որտեղ ինքը պետք է նրան սպասի տաքսի ավտոմեքենայով և միասին փախչեն դեպքի վայրից։
2010թ. դեկտեմբերի 13-ի առավոտյան Տարոն Խաչատրյանը եկել է իրենց տուն, երկուսով
գնացել են Մ. Խորենացի փողոցի վրա գտնվող ոսկյա զարդերի տոնավաճառի մոտ, որտեղ ինքը Տիգրան Մեծ պողոտայի թիվ 12 շենքի դիմաց վարձել է պատահական տաքսի ավտոմեքենա և սպասել է Տարոն Խաչատրյանին։ Վերջինս ժամը 13։00-ի սահմաններում, ձեռքին կանացի պայուսակ, վազելով եկել և նստել է իր վարձած ավտոմեքենայի հետևի նստատեղին։ Նույն պահին ավտոմեքենային է մոտեցել մի տղա և բացելով մեքենայի իր կողմի դուռը` ներկայացել է որպես ոստիկանության աշխատակից։ Տարոն Խաչատրյանը հետևի դռնից դիմել է փախուստի, ինքը նույնպես ցանկացել է դուրս գալ ավտոմեքենայից և փախչել, սակայն ոստիկանության աշխատակիցը բռնելով իր ձեռքից` տապալել է գետնին և երբ ինքը գտնվել է չորեքթաթ վիճակում` լսել է կրակոցի մեկ ձայն։ Կրակոցից հետո ցավ չի զգացել, միայն տաքություն է զգացել աջ ուսի շրջանում և չի հասկացել, թե ինչ է կատարվել։ Հետագայում տեսել է, որ իր աջ ուսի շրջանում մաշկը քերծվել է։ Կրակոցի պահին ինքը գտնվել է չորեքթաթ դիրքում, դեմքով դեպի գետնին՝ ծնկներն ու ձեռքերը հենած վիճակում։ Ոստիկանի ատրճանակը ընդհանրապես չի տեսել, միայն լսել է կրակոցի ձայնը։ Հանցագործությունը կատարել են երկուսով, ինքն Արմեն Սաղաթելյանին չի ճանաչում: /հատոր 1, գթ. 51-53, 116-117, 152, հատոր 2, գթ. 92, 127, 155/։
Ընդհանուր իրավասության դատարանում ամբաստանյալ Մհեր Համբարձումյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչում, Տարոն Խաչատրյանին ճանաչում է վաղուց, նրա հետ գտնվում է ընկերական հարաբերությունների մեջ։ Ավելի ուշ ճանաչել է նաև Արմեն Սաղաթելյանին, նրա հետ նույնպես ձևավորվել են ընկերական հարաբերություններ։ Դեպքից մեկ օր առաջ, ինքը, Տարոնը և Արմենը հանդիպել են Երևանի Մ. Խորենացի փողոցում գտնվող ոսկյա զարդերի տոնավաճառի մոտ, որտեղ պատահաբար տեսել են տուժող Լ. Մանուչարյանին։ Վերջինս բացել է պայուսակը և ինչ որ բան է հանել այնտեղից։ Նա աչքի է ընկել, գրավել է իր ուշադրությունը։ Իրենք տեսել են, թե նա ուր է գնում, որից հետո պայմանավորվել են հանդիպել առավոտյան և տուժողի ,պայուսակը տանելե։ Քննարկել են, որ տուժողի պայուսակը պետք է <<թռցնի>> Տարոն Խաչատրյանը, քանի որ նա իրենցից արագավազն է։ Դեպքի օրն ինքը տաքսի ավտոմեքենայով սպասել է Տ. Մեծ պողոտայում, իսկ Արմենը` կրկեսի մոտ։ Դերաբաշխում կամ տուժողին հարվածելու վերաբերյալ որևէ խոսակցություն չի եղել։ Տարոն Խաչատրյանը դուրս է եկել շենքի մուտքից, վազքով մոտեցել է իր վարձած տաքսի ավտոմեքենային և նստել է հետևի նստատեղին։ Ինքը նկատել է նաև Տարոնի հետևից վազող տուժողին։ Այդ ժամանակ տաքսի ավտոմեքենային է մոտեցել Մանվել Հակոբյանը, բացել է ավտոմեքենայի առջևի դուռը, զենքն ուղղել է իրենց վրա և վարորդից պահանջել է իրեն տալ մեքենայի բանալիները։ Այդ ժամանակ Տարոն Խաչատրյանն ավտոմեքենայի հետևի դռնից դիմել է փախուստի։ Ինքը նույնպես ցանկացել է փախչել, սակայն Մ. Հակոբյանը բռնելով իր ձեռքից, դուրս է հանել մեքենայից և երբ ինքը գտնվել է կանգնած, ձեռքերն ավտոմեքենային հենած դիրքում` նա կրակել է իր թիկունքին։ Տուժողի վրա որևէ վնասվածք չի տեսել։ Նա պտտվել է տաքսի ավտոմեքենայի շուրջ և փնտրել է իր պայուսակը։ Նախաքննական ցուցմունքներում նշել է, որ գտնվել է չորեքթաթ վիճակում, սակայն ճիշտը կանգնած վիճակն է։ Ինքն իրեն մասնակիորեն մեղավոր է ճանաչում կողոպուտի հանցակազմի հատկանիշներով։/դատական նիստի արձանագրություն/։
Նախաքննության ընթացքում ամբաստանյալ Արմեն Սաղաթելյանն իրեն մեղավոր չի ճանաչել և հրաժարվել է ցուցմունքներ տալուց, սակայն 2010թ. դեկտեմբերի 24-ին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքում նա իրեն մեղավոր է ճանաչել մասնակիորեն և 22.12.2010թ. որպես կասկածյալ, 24.12.2010թ. որպես մեղադրյալ տված իր ցուցմունքներում հայտնել է, որ շինարարությունում աշխատել է որպես բանվոր և աշխատավայրում ծանոթացել է Տարոն Խաչատրյանի ու Մհեր Համբարձումյանի հետ։ Դեպքից շուրջ 10 օր առաջ իր բջջային հեռախոսը վերանորոգելու համար գնացել է Երևանի Մ. Խորենացի փողոցում գտնվող ոսկյա զարդերի տոնավաճառ և առաջին հարկում պատահաբար տեսել է մինչ այդ իրեն անծանոթ Լուսինե Մանուչարյանին։ Վերջինս տոնավաճառի վաճառականներին ինչ որ զարդեր է ցույց տվել և դրանք պահել է իր ձեռքի պայուսակում։ Հաջորդ օրը Մ. Մաշտոցի պողոտայում պատահաբար հանդիպել է Տարոն Խաչատրյանին և Մհեր Համբարձումյանին։ Խոսակցության ժամանակ նրանց պատմել է Լուսինե Մանուչարյանի մասին։ Տ. Խաչատրյանը և Մ. Համբարձումյանը հետաքրքրվել են իր պատմածով և խնդրել են ցույց տալ Լուսինե Մանուչարյանին։ Հաջորդ օրը երեքով գնացել են Մ. Խորենացի փողոցում գտվող ոսկյա իրերի տոնավաճառ, որտեղ ինքը Տ. Խաչատրյանին և Մ. Համբարձումյանին ցույց է տվել Լուսինե Մանուչարյանին։ Այն, որ Տարոն Խաչատրյանն ու Մհեր Համբարձումյանը ցանկացել են գողանալ Լուսինե Մանուչարյանի ձեռքի պայուսակը՝ ինքը տեղյակ չի եղել։ /հատոր 1, գթ. 169-175, 180, 188, 210, հատոր 2, գթ. 107-108, 162/։
Ընդհանուր իրավասության դատարանում ամբաստանյալ Արմեն Սաղաթելյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչում, դեպքի օրն ինքը գտնվել է տանը, քանի որ Տարոն Խաչատրյանի և Մհեր Համբարձումյանի խոսակցությանը լուրջ չի վերաբերվել։ Լ. Մանուչարյանին տեսել է ընդամենը մեկ անգամ, երբ իր բջջային հեռախոսը վերանորոգելու համար Տարոնի և Մհերի հետ գնացել է Երևանի Մ. Խորենացի փողոցում գտնվող ոսկյա զարդերի տոնավաճառի մոտ։ Լ. Մանուչարյանի պայուսակը տանելու կամ նրան հարվածելու մասին որևէ պայմանավորվածություն չի եղել, ուղղակի տեղի է ունեցել ինչ որ խոսակցություն, որն իր մոտ չի տպավորվել, քանի որ ինքն այն լուրջ չի ընդունել։/դատական նիստի արձանագրություն/։
Պաշտպանության կողմի միջնորդությամբ ընդհանուր իրավասության դատարանում հարցաքննված փորձագետ Արտակ Դարբինյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ համաձայն բժշկական փաստաթղթերի` Լ. Մանուչարյանը 13.12.2010թ., ժամը 15.50-ին ընդունվել է Երևանի Պետական բժշկական համալսարանի թիվ 1 կլինիկայի նյարդավիրաբուժական բաժանմունք։ Ընդունվելիս գանգատվել է գլխացավերից, աջ քունքային շրջանի ցավերից, նշել է, որ հարվածել են գլխին և տարել են պայուսակը։ Հայտնել է դեպքի մանրամասները, հարցերին պատասխանել է, նշել է, որ գիտակցության կորուստ չի ունեցել։ Հետազոտության արդյունքում նրա մոտ հայտնաբերվել է նևրոլոգիական ստատուս, որը կարգավիճակ է, գիտակցությունը պահպանված, բիբերը հավասար, առկա է եղել հորիզոնական նիստագմ` կողմեր նայելիս, լույսային ռեակցիան եղել է պահպանված։ Կատարվել է գանգի ոսկրերի ռենտգեն նկարահանում, գլխի համակարգչային տոմոգրաֆիա։ Ոսկրատրավմիկ փոփոխություններ չեն հայտնաբերվել։ 14.12.2010թ. կատարվել է կրկնակի զննում, որ արդյունքում արձանագրվել է, որ նրա վիճակը բավարար է, նևրոլոգիական ստատուսում նիստագմը պահպանված է, առկա է աջ քունքային շրջանի փափուկ հյուսվածքների սալջարդ։ Նրա մոտ ախտորոշվել է փակ գանգուղեղային վնասվածք, գլխուղեղի ցնցում, աջ քունքային շրջանի փափուկ հյուսվածքների սալջարդ։ 16.12.2010թ. կատարվել է, որ Լ. Մանուչարյանի դատաբժշկական փորձաքննությունը և քանի որ նրա մոտ ախտորոշվել է գլխուղեղի ցնցում` ուստի վնասվածքների ելքի ոչ պարզ լինելու հետ կապված ծանրության աստիճանը որոշելու համար տրվել է 21 օր սպասողական ժամկետ, որից հետո` 10.01.2011թ. Լ. Մանուչարյանը ներկայացել է դատաբժշկական գիտագործնական կենտրոն։ Նա հայտնել է, որ հիվանդանոցից դուրս գրվելուց հետո որևէ այլ հիմնարկ ինքը բուժօգնության չի դիմել։ Գանգատներ չի նշել, անձնական զննության ժամանակ նրա մոտ մարմնական վնասվածքներ չեն հայտնաբերվել։ Միաժամանակ քննիչի կողմից գրություն է ստացվել այն մասին, որ Լ. Մանուչարյանը 15.12.2010թ. դուրս է գրվել Երևանի Պետական բժշկական համալսարանի թիվ 1 կլինիկայից և ըստ իր հայտարարության` մինչ օրս
որևէ այլ բուժ-հաստատութուն չի դիմել։ Տուժողին տրվել է նևրոպաթոլոգի կոնսուլտացիայի ուղեգիր։ 01.02.2011թ. Սուրբ Աստվածամայր բժշկական պոլիկլինիկայից ստացվել է նևրոպաթոլոգի կոնսուլտացիայի պատասխանն այն մասին, որ Լ. Մանուչարյանը ենթարկվել է խորհրդատվության նևրոպաթոլոգի և նեյրովիրաբույժի կողմից և հետազոտման պահին նրա մոտ մնացորդային երևույթներ չեն հայտնաբերվել։ Դրանից հետո, 02.02.2011թ. տրվել է փորձագետի եզրակացությունն այն մասին, որ Լ. Մանուչարյանի ստացած մարմնական վնասվածքները պատճառել են առողջությանը թեթև վնաս` առողջության տևական քայքայումով, նկատի ունենալով վնասվածքների հետ անմիջական պատճառական կապի մեջ եղած հետևանքների տևողությունը վեց օրից ավելի, բայց ոչ ավելի քան 21 օր ժամանակով։/դատական նիստի արձանագրություն/։
ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը, քրեական գործով ապացույցների ձեռքբերումը, ստուգումը, իրավական գնահատությունը, ապացույցների ուժը, դրանց ազատ գնահատումը կանոնակարգող, ինչպես նաև` ՀՀ քրեադատավարական օրենսդրության հիմնարար սկզբունք հանդիսացող անմեղության կանխավարկածի սկզբունքի պահանջների դիրքերից քննության առնելով ձեռք բերված բոլոր ապացույցներն իրենց համակցության մեջ, գտնում է, որ ամբաստանյալների կողմից` Արմեն Սաղաթելյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-175 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, Տարոն Խաչատրյանի և Մհեր Համբարձումյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված արարքները կատարելը և նրանց մեղքը հաստատված են քրեական գործով ձեռք բերված փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ, չփարատված կասկածներ չկան:
Այս առումով ամբաստանյալ Տարոն Խաչատրյանի վերաքննիչ բողոքի պատճառաբանություններն այն մասին, որ ինքը ավազակություն կատարելու նպատակ չի ունեցել, այլ կատարել է միայն կողոպուտ, անհիմն է և չի համապատասխանում քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցներին:
Երևանի Կենտրոն և Նորք Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը, ՀՀ քրեադատավարական օրենսդրության պահանջների պահպանմամբ վերլուծելով ամբաստանյալներ Մհեր Համբարձումյանի և Արմեն Սաղաթելյանի նախաքննական և ընդհանուր իրավասության դատարանում տրված ցուցմունքները, համադրելով դրանք քրեական գործի դատական քննությամբ ձեռք բերված և հետազոտված ապացույցների հետ, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, իրենց համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, իրավացիորեն գտել է, որ ամբաստանյալներ Մհեր Համբարձումյանի և Արմեն Սաղաթելյանի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքները մասնակիորեն` կատարված ավազակային հարձակման մասին նախապես նախնական պայմանավորվածություն չունենալու մասով, իրականությանը չեն համապատասխանում, քրեական պատասխանատվությունից և պատժից խուսափելու նպատակ են հետապնդում և հերքվում են գործով ձեռք բերված ապացույցներով, ուստի ընդհանուր իրավասության դատարանը ճիշտ է կիրառել քրեական օրենքը, այդ փաստական հանգամանքները համապատասխանում են ամբաստանյալներ Արմեն Սաղաթելյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-175 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, Տարոն Խաչատրյանի և Մհեր Համբարձումյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանքի հատկանիշներին, որոնք հիմնավորվում են քրեական գործով ձեռք բերված վերոհիշյալ ապացույցներով:
Ինչ վերաբերում է պաշտպան Անժելա Հոբոսյան վերաքննիչ բողոքի այն փաստարկներին, որ իր պաշտպանյալ Մհեր Համբարձումյանին մեղսագրված արարքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետից պետք է վերաորակել 176 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, այն որ նախաքննական մարմինը Տարոն Խաչատրյանի և մյուսների արարքը ավազակային հարձակում է դիտել նաև թիվ 1852/հ փորձագիտական եզրակացության հիման վրա, իսկ դատարանում հարցաքննված փորձագետ Դարբինյանը լիարժեք պատասխաններ չի տվել տուժողին հասցրած, ստացած ուղեղի ցնցում ախտորոշման վերաբերյալ, փորձագիտական եզրակացության մեջ նշված առողջության տևական քայքայումը ճիշտ չի նշված, պետք է լիներ առողջության կարճատև քայքայում, ապա Վերաքննիչ քրեական դատարանը գտնում է, որ նշված փաստարկները անհիմն են, քանի որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175 հոդվածով ավազակությունը բնորոշվում է որպես ուրիշի գույքը հափշտակելու նպատակով հարձակում, որը կատարվել է կյանքի կամ առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելով կամ դա գործադրելու սպառնալիքով, հիմքեր չկան տուժողի մարմնական վնասվածքի վերաբերյալ նշված փորձագիտական եզրակացության հետևությունները կասկածի տակ դնելու, փորձագետ Դարբինյանի ցուցմունքներում ըստ էության չկան հակասություններ կապված թիվ 1852/հ փորձագիտական եզրակացության հետ:
Վերը նշված պատճառով անհիմն են նաև ամբաստանյալ Արմեն Սաղաթելյանի և նրա շահերի պաշտպան Վարդան Սաֆարյանի վերաքննիչ բողոքի համապատասխան պատճառաբանությունները:
Ինչ վերաբերում է պաշտպան Անժելա Հոբոսյան վերաքննիչ բողոքի այն փաստարկներին, որ նախաքննությունը կատարվել է օրենքի կոպիտ խախտումներով, քանի որ իր պաշտպանյալին կրակել է ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության 6-րդ բաժնի օ/լ աշխատակից Մանվել Հակոբյանը, իսկ գործը քննել է ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևանի քննչական վարչությունը, ապա Վերաքննիչ քրեական դատարանը գտնում է, որ նշված փաստարկները անհիմն են, քանի որ Մանվել Հակոբյանը Մհեր Համբարձումյանին վնասվածք է պատճառել փախուստի փորձ կատարելու ժամանակ, ուստի վերջինիս գործողությունները օրինաչափ են` հանցագործություն կատարած անձին վնաս պատճառելու առումով, բացի այդ քննչական ենթակայությունը կարգավորող ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 190 հոդվածի համաձայն, այս կամ այն գործի քննչական ենթակայության հարցերը կարգավորվում են ըստ նախաքննությունն իրականացնող մարմինների համապատասխան ստորաբաժանումների /ՀՀ ոստիկանություն, հարկային, Ազգային անվտանգություն, հատուկ քննչական ծառայություն և այլն/:
Սույն քրեական գործով հանցաքը կատարվել է 2010թ. դեկտեմբերի 13-ին, Երևանի Դեղատան փողոցի 15 շենքի մոտ, այսինքն` Կենտրոն համայնքում: Քրեական գործը հարուցվել և վարույթ է ընդունվել ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևանի քննչական վարչության քննիչը: Նշված վարչությունը նույնպես գտնվում է Կենտրոն համայնքում, հետևաբար քննչական ենթակայության որևէ կանոն խախտված չէ:
Քննության առնելով ամբաստանյալներ Արմեն Սաղաթելյանի, Տարոն Խաչատրյանի և Մհեր Համբարձումյանի նկատմամբ նշանակված պատժի հարցը, ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը գտնում է, որ ընդհանուր իրավասության դատարանն ամբաստանյալների նկատմամբ պատիժ նշանակելիս, պատժի տեսակը և չափը որոշելիս պահպանել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61 հոդվածով նախատեսված պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները, հաշվի է առել հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, հանցավորների անձը բնութագրող տվյալները, քրեական պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքները, քրեական պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքները, նշանակել է համաչափ պատիժ, որի միջոցով հնարավոր է հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված պատժի նպատակներին, այն է` սոցիալական արդարության վերականգնմանը, պատժի ենթարկված անձանց ուղղմանը և հանցագործությունների կանխմանը: Այն բխում է նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածով սահմանված արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքից:
Վերը նշված եզրահանգման համար ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը հիմք է ընդունում այն, որ ՀՀ քրեական օրենսգքրքի 175 հոդվածի 2-րդ մասի սանկցիան պատիժ է նախատեսում 6-10 տարի ժամկետով` գույքի բռնագրավմամբ կամ առանց դրա: Ընդհանուր իրավասության դատարանը երեք ամբաստանյալների նկատմամբ էլ նշանակել է ՀՀ քրեական օրենսգքրքի 175 հոդվածի 2-րդ մասի սանկցիայով նախատեսված նվազագույն պատիժը` ազատազրկում 6 տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման:
ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը գտնում է, որ չկան ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64 հոդվածով նախատեսված բացառիկ հանգամանքներ ամբաստանյալ Մհեր Համբարձումյանի նկատմամբ օրենքով նախատեսվածից ավելի մեղմ պատիժ նշանակելու համար:
Քրեական գործի քննության նախորդ փուլերի ընթացքում նյութական և դատավարական իրավունքի նորմերի ակնհայտ խախտումներ թույլ չեն տրվել:
Քննության առնելով վերը նշված բոլոր հանգամանքներն իրենց համակցության մեջ, ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը հանգում է այն հետևության, որ Երևանի Կենտրոն և Նորք Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2010 թվականի հոկտեմբերի 10-ի դատավճիռը` քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Արմեն Սաղաթելյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-175 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, Տարոն Խաչատրյանի և Մհեր Համբարձումյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, օրինական է, հիմնավորված, պատճառաբանված է, այն փոփոխելու կամ բեկանելու հիմքեր չկան, հետևաբար, ամբաստանյալ Տարոն Խաչատրյանի, ամբաստանյալ Մհեր Համբարձումյանի շահերի պաշտպան Անժելա Հոբոսյանի, ամբաստանյալ Արմեն Սաղաթելյանի և նրա շահերի պաշտպան Վարդան Սաֆարյանի վերաքննիչ բողոքները պետք է մերժել, ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավճիռը թողնելով օրինական ուժի մեջ:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 376-1-րդ, 385-րդ, 386-րդ, 390-րդ, 391-րդ, 393-րդ, 394-րդ, 402-րդ, 418-րդ հոդվածներով` ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը



Ո Ր Ո Շ Ե Ց



Ամբաստանյալ Տարոն Խաչատրյանի, ամբաստանյալ Մհեր Համբարձումյանի շահերի պաշտպան Անժելա Հոբոսյանի, ամբաստանյալ Արմեն Սաղաթելյանի և նրա շահերի պաշտպան Վարդան Սաֆարյանի կողմից բերված վերաքննիչ բողոքները մերժել` Երևանի Կենտրոն և Նորք Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2011թ. հոկտեմբերի 10-ի դատավճիռը` ըստ մեղադրանքի Արմեն Ստեփանի Սաղաթելյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-175 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, Տարոն Ժիրայրի Խաչատրյանի և Մհեր Ռուբենի Համբարձումյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, թողնելով օրինական ուժի մեջ:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարանին` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:



ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` ստորագրություններ

Իսկականի հետ ճիշտ է`

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Կ. ՂԱԶԱՐՅԱՆ