Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

22 ապրիլի 2011թ. ք. Երևան

ԵԿԴ-0057/01/11

Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը հետևյալ կազմով.

նախագահող դատավոր` Մ. Մարտիրոսյան,
քարտուղար` Տ. Գրիգորյան,

մասնակցությամբ`
մեղադրող,
ՀՀ գլխավոր դատախազության
ազգային անվտանգության մարմիններում
քննվող գործերով վարչության
ավագ դատախազ Ա. Ամիրզադյանի,



դատարանում, դռնբաց դատական նիստում քննեց գործն ըստ մեղադրանքի
1. Կարապետ Ռազմիկի Հակոբյանի`
ծնված 1987թ. հունիսի 20-ին Արարատի մարզի Մրգավան գյուղում, հայ, Հայաստանի Հանրապետության քաղաքացի, ամուրի, խնամքին ոչ ոք, նախկինում չդատված, չի աշխատում, հաշվառված է և բնակվում է Արարատի մարզի Դալար գյուղի Հ. Մանուկյանի անվան փողոցի թիվ 41 տանը, կալանքի տակ չէ, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 326-րդ հոդվածով,

2. Հակոբ Ալբերտի Վարդանյանի`
ծնված 1973թ. դեկտեմբերի 2-ին Արարատի մարզի Դալար գյուղում, հայ, Հայաստանի Հանրապետության քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, ամուսնացած, խնամքին ոչ ոք, նախկինում դատված` Վայոց Ձորի մարզի ընդհանուր իրավասության դատարանի 26.11.2008թ. դատավճռով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 1-ին մասով դատապարտվել է ազատազրկման 6 ամիս ժամկետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պատիժը պայմանականորեն չի կիրառվել` սահմանելով փորձաշրջան մեկ տարի ժամկետով, «Համաներում հայտարարելու մասին» ՀՀ ԱԺ 2009թ. հունիսի 19-ի որոշման կիրառմամբ 17.07.2009թ. ազատվել է պատժի կրումից, դատվածությունը մարված, չի աշխատում, հաշվառված է և բնակվում է Արարատի մարզի Դալար գյուղի Հ. Մանուկյանի անվան փողոցի թիվ 1 տանը, կալանքի տակ չէ, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 326-րդ հոդվածով,

3. Հայրապետ Արամի Բադալյանի`
ծնված 1970թ. մայիսի 22-ին Արարատի մարզի Դալար գյուղում, հայ, Հայաստանի Հանրապետության քաղաքացի, ամուսնացած, նախկինում դատված`
1. Արտաշատի շրջանի ժողդատարանի 06.05.1995թ. դատավճռով, ՀՀ նախորդ քրեական օրենսգրքի 229-րդ հոդվածի 3-րդ մասով դատապարտվել է ազատազրկման երեք ամիս ժամկետով, պատիժն ամբողջությամբ կրել է և ազատվել է 23.06.1995թ.,
2. Արտաշատի շրջանի ժողդատարանի 30.05.1997թ. դատավճռով, ՀՀ նախորդ քրեական օրենսգրքի 222-րդ հոդվածի 2-րդ մասով դատապարտվել է և 30.04.1997թ. համաներման ակտի կիրառմամբ ազատվել է պատժից, դատվածությունները մարված,
3. Արարատի մարզի առաջին ատյանի դատարանի 24.05.2003թ. դատավճռով, ՀՀ նախորդ քրեական օրենսգրքի 222-րդ հոդվածի 4-րդ մասով և 232-րդ հոդվածի 1-ին մասով, ՀՀ նախորդ քրեական օրենսգրքի 37-րդ հոդվածի կիրառմամբ դատապարտվել է ազատազրկման երեք տարի վեց ամիս ժամկետով, դատարանի 23.05.2004թ. որոշմամբ պայմանական վաղաժամկետ ազատվել է պատժի մնացած մասի կրումից,
4. Արարատի մարզի առաջին ատյանի դատարանի 18.05.2006թ. դատավճռով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասով, 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասի 3-րդ կետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67-րդ հոդվածի կիրառմամբ դատապարտվել է ազատազրկման երկու տարի ժամկետով, պատիժն ամբողջությամբ կրել է և ազատվել է 28.03.2008թ., դատվածությունները չմարված, չի աշխատում, հաշվառված է և բնակվում է Արարատի մարզի Դալար գյուղի Շ. Անձնավուրի անվան փողոցի թիվ 117 տանը, կալանքի տակ չէ, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 326-րդ հոդվածով,

4. Գագիկ Մարտինի Գևորգյանի`
ծնված 1962թ. հուլիսի 3-ին Արարատի մարզի Դալար գյուղում, հայ, Հայաստանի Հանրապետության քաղաքացի, ամուսնացած, նախկինում չդատված, չի աշխատում, հաշվառված է և բնակվում է Երևանի Փափազյան փողոցի թիվ 29 շենքի թիվ 17 բնակարանում, կալանքի տակ չէ, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 326-րդ հոդվածով,


Գործի դատավարական նախապատմությունը
Թիվ 27111310 քրեական գործը ՀՀ ոստիկանության Արարատի մարզային քննչական բաժնում հարուցվել է 2010թ. հունիսի 22-ին, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 326-րդ հոդվածով, ՀՀ քաղաքացու անձնագիր ապօրինի ձեռք բերելու և իրացնելու դեպքի առթիվ։
2010թ. օգոստոսի 24-ին թիվ 27111310 քրեական գործն ընդունվել է ՀՀ ազգային անվտանգության ծառայության քննչական վարչության քննիչի վարույթ։
Քննիչի 2011թ. հունվարի 31-ի որոշմամբ հայտարարվել է քրեական գործով մեղադրյալ Արայիկ Աբրահամի Շմավոնյանի հետախուզումը։
Քննիչի 2011թ. մարտի 2-ի որոշմամբ, քրեական գործից անջատվել է Արայիկ Շմավոնյանի կողմից իր կնոջ` Զարուհի Գրիգորի Սարգսյանի, հարևանուհու` Մարիամ Մարգարի Մարգարյանի ՀՀ քաղաքացիների անձնագրերը Գագիկ Գևորգյանին ապօրինի իրացնելու, Սերոժ անունով անձնավորության կողմից Գագիկ Գևորգյանի, Զարուհի Սարգսյանի, Մարիամ Մարգարյանի և Կարապետ Հակոբյանի ՀՀ քաղաքացիների անձնագրերն ապօրինի ձեռք բերելու և անհայտ անձի կողմից Կարապետ Հակոբյանի ՀՀ քաղաքացու անձնագիրն օգտագործելով ՀՀ պահպանվող պետական սահմանն ապօրինի հատելու վերաբերյալ մասը։
Ամբաստանյալ Կարապետ Ռազմիկի Հակոբյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 326-րդ հոդվածով հետևյալ արարքի համար. «որ նա` 2009 թվականի սեպտեմբեր-հոկտեմբեր ամիսներին, իմանալով, որ համագյուղացի Հայրապետ Արամի Բադալյանը անձնագրեր է գնում, առաջարկել է նրան գնել իր ՀՀ քաղաքացու թիվ AG0456175 անձնագիրը, որին վերջինս համաձայնվել է և անձնագրի դիմաց առաջարկել է 30.000 ՀՀ դրամ գումար։ Դրանից հետո Կ. Հակոբյանը անձնագիրը իրացրել է Հ. Բադալյանին, որն էլ այդ անձնագիրը տարել է Երևան և 150 ԱՄՆ դոլարին համարժեք ՀՀ դրամով իրացրել է Գագիկ Մարտինի Գևորգյանին և, վերադառնալով գյուղ, Կարապետ Հակոբյանին է տվել 28.000 ՀՀ դրամ գումար, իսկ 2000 դրամը օգտագործել որպես ճանապարհածախս։»։
Ամբաստանյալ Հակոբ Ալբերտի Վարդանյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 326-րդ հոդվածով հետևյալ արարքի համար. «որ նա` 2009 թվականի սեպտեմբեր-հոկտեմբեր ամիսներին Լուսառատ գյուղի բնակիչ Արայիկ Աբրահամի Շմավոնյանին առաջարկել է վաճառել վերջինիս կնոջ` Զարուհի Գրիգորի Սարգսյանի, և հարևանուհու` Մարիամ Մարգարի Մարգարյանի, պաշտոնական փաստաթղթեր հանդիսացող, համապատասխանաբար` AF0488792 և AG0382338 ՀՀ քաղաքացիների անձնագրերը։ Արայիկ Շմավոնյանը և Հակոբ Վարդանյանը, վերցնելով վերը նշված անձնագրերը, եկել են քաղաք Երևան և Արցախի պողոտայում 300 ԱՄՆ դոլարի դիմաց ապօրինի իրացրել են դրանք վերջինիս նախկին համագյուղացի Գագիկ Մարտինի Գևորգյանին, որից 200 ԱՄՆ դոլար գումարը ստացել է Արայիկ Շմավոնյանը, իսկ 100 ԱՄՆ դոլար գումարը` Հակոբ Վարդանյանը։»։
Ամբաստանյալ Հայրապետ Արամի Բադալյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 326-րդ հոդվածով հետևյալ արարքի համար. «որ նա` 2009 թվականի սեպտեմբեր-հոկտեմբեր ամիսներին, համագյուղացի Կարապետ Ռազմիկի Հակոբյանին 30.000 ՀՀ դրամ գումարի դիմաց առաջարկել է վաճառել պաշտոնական փաստաթուղթ հանդիսացող նրա թիվ AG0456175 ՀՀ քաղաքացու անձնագիրը, այնուհետև, ստանալով Կարապետ Հակոբյանի համաձայնությունը, վերցրել է այն, եկել քաղաք Երևան և 150 ԱՄՆ դոլարին համարժեք դրամով տվել է նախկին համագյուղացի Գագիկ Մարտինի Գևորգյանին։ Նույն օրը, վերադառնալով գյուղ, Հայրապետ Բադալյանը Կարապետ Հակոբյանին է տվել 28.000 ՀՀ դրամ գումար, իսկ մնացածը պահել իրեն։»։
Ամբաստանյալ Գագիկ Մարտինի Գևորգյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 326-րդ հոդվածով հետևյալ արարքի համար. «որ նա` 2009 թվականի սեպտեմբեր-հոկտեմբեր ամիսներին Հայրապետ Արամի Բադալյանի միջոցով Դալար գյուղի բնակիչ Կարապետ Ռազմիկի Հակոբյանից 150 ԱՄՆ դոլար գումարի դիմաց ապօրինի ձեռք է բերել իրավունք վերապահող պաշտոնական փաստաթուղթ՝ վերջինիս թիվ AG 0456175 ՀՀ քաղաքացու անձնագիրը, իսկ Հակոբ Ալբերտի Վարդանյանի միջոցով Լուսառատ գյուղի բնակիչ Արայիկ Աբրահամի Շմավոնյանից 300 ԱՄՆ դոլար գումարի դիմաց ապօրինի ձեռք է բերել վերջինիս կնոջ` Զարուհի Գրիգորի Սարգսյանի թիվ AF 0488792, և հարևանուհու` Մարիամ Մարգարի Մարգարյանի թիվ AG 0382338, իրավունք վերապահող պաշտոնական փաստաթղթեր` ՀՀ քաղաքացիների անձնագրերը։ Այնուհետև, վերը նշված պաշտոնական փաստաթղթերը, այդ թվում նաև իր ՀՀ քաղաքացու թիվ AA 0243902 անձնագիրը ապօրինի իրացրել է քննությամբ դեռևս չպարզված Սերոժ անունով անձնավորությանը` յուրաքանչյուրի դիմաց նրանից ստանալով 400-ական ԱՄՆ դոլար։»։
2011թ. մարտի 23-ին քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան։


Դատարանի կողմից հաստատված փաստական հանգամանքները

Դատաքննությամբ, գործի տվյալներով, դատարանը հիմնավորված է համարում հետևյալը.
2009 թվականի սեպտեմբեր-հոկտեմբեր ամիսներին, Արարատի մարզի Դալար գյուղում, ամբաստանյալ Կարապետ Ռազմիկի Հակոբյանը, իրավունք վերապահող պաշտոնական փաստաթուղթ հանդիսացող` Հայաստանի Հանրապետության քաղաքացու իր թիվ AG0456175 անձնագիրը, 30.000 ՀՀ դրամ գումարով ապօրինի իրացրել` վաճառել է ամբաստանյալ Հայրապետ Արամի Բադալյանին։ Մի քանի օր անց, Արարատի մարզի Դալար գյուղում, ամբաստանյալ Հայրապետ Բադալյանը 150 /հարյուր հիսուն/ ԱՄՆ դոլար գումարով այդ անձնագիրը ապօրինի իրացրել` վաճառել է ամբաստանյալ Գագիկ Մարտինի Գևորգյանին։
Բացի այդ, 2009 թվականի հոկտեմբերին, ամբաստանյալ Հակոբ Ալբերտի Վարդանյանը, Արարատի մարզի Լուսառատ գյուղի բնակիչ Արայիկ Աբրահամի Շմավոնյանից, Արարատի մարզի Դալար գյուղում, ապօրինի ձեռք է բերել վերջինիս կնոջ` Զարուհի Գրիգորի Սարգսյանի թիվ AF0488792 և հարևանուհու` Մարիամ Մարգարի Մարգարյանի թիվ AG0382338 ՀՀ քաղաքացու անձնագրերը և մի քանի օր անց, Երևան քաղաքում դրանք 300 ԱՄՆ դոլարով վաճառելով` իրացրել է ամբաստանյալ Գագիկ Մարտինի Գևորգյանին։ Այդ գումարից 200 ԱՄՆ դոլար գումարը նա տվել է Արայիկ Շմավոնյանին, իսկ 100 ԱՄՆ դոլար գումարը պահել է իրեն։
Այնուհետև, պաշտոնական փաստաթղթեր հանդիսացող վերոհիշյալ անձնագրերը, ինչպես նաև ՀՀ քաղաքացու իր թիվ AA0243902 անձնագիրը, 2010թ. աշնանը, Երևան քաղաքում, Գագիկ Գևորգյանն ապօրինի իրացրել է քննությամբ չպարզված Սերոժ անունով անձնավորությանը` յուրաքանչյուրի դիմաց նրանից ստանալով 400-ական ԱՄՆ դոլար։


Ապացույցների հետազոտում և գնահատում

Դատարանի կողմից հաստատված հանգամանքներն հիմնավորվում են հետևյալ ապացույցներով.

Ամբաստանյալ Կարապետ Ռազմիկի Հակոբյանի ցուցմունքով այն մասին, որ առաջադրված մեղադրանքում իրեն լիովին մեղավոր է ճանաչում, զղջում է կատարածի համար, 2009 թվականի աշնանը, ստույգ օրը և ամիսը չի հիշում, <<Արեգակ>> վարկային կազմակերպությունից վարկ է վերցրել և պարտավորություն է ստանձնել ամեն ամիս կատարել վարկի մարում։ 2009 դեկտեմբեր ամսվա վարկի մարման համար գումար չունենալով և մինչ այդ լսելով, որ նախկին գյուղապետի եղբայր Հայրապետ Բադալյանն անձնագիր է գնում` առաջարկել է նրան գնել իր անձնագիրը։ Հայրապետ Բադալյանը համաձայնվել է անձնագիրը գնել 30.000 ՀՀ դրամով` ասելով, որ այդ գումարից 2.000 ՀՀ դրամն օգտագործելու է որպես ճանապարհածախս, իսկ մնացած գումարն իրեն կտրամադրի մի քանի ժամից։ Ինքը համաձայնվել և նրան է տվել իր անձնագիրը։ Մի քանի ժամ անց Հայրապետ Բադալյանը զանգահարել է իրեն, հանդիպել են և նրանից ստացել է 28.000 ՀՀ դրամ գումարը։ Հայրապետ Բադալյանն իրեն խնդրել է կատարվածի մասին ոչ մեկին չպատմել։ Ինքը երբևէ Հայաստանի Հանրապետության տարածքից չի մեկնել։
/դատական նիստի արձանագրություն, գ.թ. 60-61, 115/։
Ամբաստանյալ Հակոբ Ալբերտի Վարդանյանի ցուցմունքով այն մասին, որ առաջադրված մեղադրանքում իրեն լիովին մեղավոր է ճանաչում, զղջում է կատարածի համար, Գագիկ Գևորգյանի հետ համագյուղացիներ են, սակայն երկար տարիներ նա բնակվում է Երևանում։ 2009 թվականի հոկտեմբերին Գագիկ Գևորգյանին հանդիպել է գյուղում և նա իրեն ասել է, որ եթե կարողանա անձնագիր ձեռք բերել` դրա դիմաց իրեն կտա 150 ԱՄՆ դոլար։ Մի քանի օր անց ինքը Գագիկին է տվել իր ՀՀ քաղաքացու անձնագիրը և դրա դիմաց ստացել է 150 ԱՄՆ դոլար։ Հաջորդ օրը Գագիկ Գևորգյանը զանգահարել է իրեն և ասել, որ իր անձնագիրը թերի է և ինքն այն վերադարձնում է։ Գալով Երևան` ինքը Գագիկին է վերադարձրել 150 ԱՄՆ դոլար գումարը և վերցրել է իր անձնագիրը։ Դրանից մի քանի օր անց ինքը ձեռք է բերել իր ընկեր Արայիկ Շմավոնյանի կնոջ և հարևանուհու անձնագրերը, զանգահարել է Գագիկին և պայմանավորվածության համաձայն, Արայիկ Շմավոնյանի հետ, Երևանի Արցախի անվան փողոցում հանդիպել են Գագիկին, որտեղ ինքը նրան է տվել անձնագրերը` դրանց դիմաց ստանալով 300 ԱՄՆ դոլար։ Այդ գումարից 100 ԱՄՆ դոլարը վերցրել է իրեն, իսկ 200 ԱՄՆ դոլարը տվել է Արայիկ Շմավոնյանին։ Բացի այդ անձնագրերից ինքը մեկ հատ անձնագիր ևս տվել է Գագիկ Գևորգյանին, սակայն նա այդ անձնագիրը նույնպես վերադարձրել է։ Թե ում անձնագիրն է դա եղել` ինքը չի հիշում։ Հետագայում իմացել է, որ Գագիկ Գևորգյանին մեկ հատ անձնագիր էլ վաճառել է Հայրապետ Բադալյանը։
/դատական նիստի արձանագրություն, գ.թ. 87-88, 103-105, 106, 135/։
Ամբաստանյալ Հայրապետ Արամի Բադալյանի ցուցմունքով այն մասին, որ առաջադրված մեղադրանքում իրեն լիովին մեղավոր է ճանաչում, զղջում է կատարածի համար, Հակոբ Վարդանյանին ճանաչում է վաղուց և 2009 թվականի աշնանը, ստույգ ամիսը և օրը չի հիշում, նրա հետ գյուղում հանդիպել է Գագիկ Գևորգյանին, որն ասել է, որ իրեն անձնագրեր են անհրաժեշտ և որ յուրաքանչյուր անձնագրի դիմաց պատրաստ է վճարել 150 ԱՄՆ դոլար։ Ինքը չի իմացել, թե Գագիկ Գևորգյանին ինչ նպատակով են անհրաժեշտ այդ անձնագրերը։ Որոշ ժամանակ անց գյուղում հանդիպել է Կարապետ Հակոբյանին, որն իրենից պարտքով գումար է խնդրել, սակայն ինքը գումար չի ունեցել և Կարապետին առաջարկել է 28.000 ՀՀ դրամի դիմաց վաճառել ՀՀ քաղաքացու իր անձնագիրը։ Կարապետը համաձայնվել և իրեն է տվել իր անձնագիրը։ Ինքը պայմանավորվել և Հակոբ Վարդանյանի հետ կայարանի մոտակայքում հանդիպել է Գագիկ Գևորգյանին, նրան է տվել Կարապետ Հակոբյանի անձնագիրը և ստացել է 150 ԱՄՆ դոլարին համարժեք 47.000 ՀՀ դրամ, որից 28.000 ՀՀ դրամը տվել է Կարապետ Հակոբյանին, իսկ մնացածը պահել իրեն։ Տեղյակ է, որ Հակոբ Վարդանյանը նույնպես 150 ԱՄՆ դոլարով Գագիկ Գևորգյանին անձնագրեր է վաճառել, սակայն քանի հատ` չգիտի։
/դատական նիստի արձանագրություն, գ.թ. 62-63, 94-95, 98-99, 151/։
Ամբաստանյալ Գագիկ Մարտինի Գևորգյանի ցուցմունքով այն մասին, որ առաջադրված մեղադրանքում իրեն լիովին մեղավոր է ճանաչում, զղջում է կատարածի համար, 2009 թվականի աշնանը Երևանի Տերյան փողոցում, Կարապի լճի մոտակայքում զբոսնելու ժամանակ իրեն է մոտեցել քառասունհինգից հիսուն տարեկան, ցածրահասակ, կլոր դեմքով, սև նոսր մազերով մի տղամարդ, ներկայացել է Սերոժ անունով և հայտնել է, որ տարեկան տաս տոկոս տոկոսադրույքով կարող է վարկ տրամադրել, սակայն որպես երաշխիք դրա դիմաց պահանջել է 19-25 տարեկան կանանց և 30-40 տարեկան տղամարդկանց անձնագրեր` յուրաքանչյուրի դիմաց խոստանալով տրամադրել 400-ական ԱՄՆ դոլար, իսկ վարկի գումարը մարելուց հետո անձնագրերը վերադարձնել։ Ինքը նրան ասել է, որ իրեն գումար է անհրաժեշտ և կարող է մի քանի անձնագրեր ձեռք բերել և հետագայում նրա հետ կապ հաստատելու համար պահանջել է նրա հեռախոսահամարը։ Սերոժը պատասխանել է, որ ավելի լավ է ինքը տա իր տան հեռախոսահամարը և նա իր հետ կկապնվի։ Վերցնելով իր հեռախոսահամարը` նա նույն պահին զանգահարել և ստուգել է, թե արդյոք ինքը ճիշտ հեռախոսահամար է տվել, թե ոչ, որից հետո իրեն տվել է 400 ԱՄՆ դոլար` հետագայում դրա դիմաց մեկ հատ անձնագիր տալու պայմանով։
Հաջորդ օրն ինքը գնացել է Դալար գյուղ և հանդիպելով իր վաղեմի ծանոթներից Հակոբ Վարդանյանին` նրան ասել է, որ մեկ տարի ժամանակով վարկ է վերցնում և իրեն մի քանի անձնագրեր են անհրաժեշտ, իսկ վարկը մարելուց հետո դրանք կվերադարձնի` յուրաքանչյուրի դիմաց խոստանալով 150-ական ԱՄՆ դոլար։ Հակոբ Վարդանյանը խոստացել է անձնագրեր ձեռք բերել և զանգահարել իրեն։ Հաջորդ օրը նա զանգահարել է իրեն և հայտնել, որ մեկ հատ անձնագիր է ձեռք բերել։ Նույն պահին ինքը երթուղային տաքսիով գնացել է գյուղ, հանդիպել է Հակոբ Վարդանյանին և նրանից վերցնելով տղամարդու մեկ հատ ՀՀ քաղաքացու անձնագիր` դրա դիմաց նրան է տվել 150 ԱՄՆ դոլար։ Հաջորդ օրն իրեն զանգահարել է Սերոժը, իրենք հանդիպել են և ուսումնասիրելով անձնագիրը` նա իրեն ասել է, որ այն պիտանի չէ։ Հանդիպելով Հակոբին` ինքը վերադարձրել է նրանից ձեռք բերված անձնագիրը, իսկ վերջինս իրեն է վերադարձրել 150 ԱՄՆ դոլար գումարը։ Հակոբը մեկ անգամ ևս իրեն անձնագիր է տվել, որը Սերոժը նույնպես համարել է անպիտան և ինքն այն վերադարձրել է Հակոբին։ Մի քանի օր անց Հակոբը կրկին զանգահարել է իրեն և ասել, որ նոր անձնագրեր է ձեռք բերել։ Պայմանավորվել են հանդիպել Կարապի լճի մոտակայքում։ Հանդիպման ժամանակ Հակոբն իրեն է տվել կնոջ երկու հատ անձնագիր։ Նույն գիշերն իրեն է զանգահարել Սերոժը, որին ինքը հայտնել է, որ ձեռք է բերել ևս երկու հատ անձնագիր և պայմանավորվել են հանդիպել։ Հաջորդ օրը Սերոժի հետ հանդիպելով Կարապի լճի մոտակայքում` նրան է տվել այդ երկու անձնագրերը և դրանց դիմաց ստացել է 800 ԱՄՆ դոլար։ Հանդիպման ընթացքում Սերոժն ասել է, որ անհրաժեշտ է ձեռք բերել ևս երկու անձնագիր։ Նրանից բաժանվելուց հետո ինքը զանգահարել է Հակոբին և ասել, որ կարող է գալ գումարի հետևից։ Կայարանի մոտակայքում հանդիպելով Հակոբին` նրան տվել է 300 ԱՄՆ դոլար և հայտնել, որ անհրաժեշտ է ձեռք բերել ևս մեկ հատ անձնագիր` հաշվի առնելով, որ իր անձնագիրն էլ է տալու Սերոժին։ Դրանից երկու օր անց իրեն զանգահարել է Հայրապետ Բադալյանը և ասել, որ անձնագիր է ձեռք բերել և Հակոբի հետ գալիս է Երևան։ Հանդիպելով Արցախի փողոցում` Հայրապետը Հակոբի ներկայությամբ իրեն տվել է մեկ հատ անձնագիր, ստացել է գումարը, որից հետո նրանք հեռացել են։ Հաջորդ օրը Սերոժը զանգահարել է իրեն, կրկին հանդիպել են Կարապի լճի մոտակայքում և ինքը նրան է տվել իր և Հայրապետ Բադալյանի տված անձնագիրը և դրանց դիմաց ստացել է 800 ԱՄՆ դոլար։ Այդ ժամանակ Սերոժն իրեն ասել է, որ այլևս ազատ գումար չունի և անձնագրեր առայժմ պետք չեն, հարկ լինելու դեպքում իր հետ կկապնվի։ Այդ օրվանից ինքը Սերոժի հետ չի շփվել, նա իրեն չի զանգահարել և նրա մասին տեղեկություն չունի։ Ընդհանուր առմամբ ինքը Սերոժին տվել է վեց հատ անձնագիր, որոնց դիմաց նրանից ստացել է 2400 ԱՄՆ դոլար, անձնագրերից մեկը եղել է իրենը, դրանցից երկուսը Սերոժը վերադարձրել է` համարելով անպիտան, չնայած որ այդ երկու անձնագրերի դիմաց նույնպես իրեն տվել է 400-ական ԱՄՆ դոլար` ասելով, որ այդ գումարը տալիս է պարտքով։
/դատական նիստի արձանագրություն, գ.թ. 49-51, 73, 98-99, 103-105, 122-123/։
Վկա Զարուհի Գրիգորի Սարգսյանի ցուցմունքով այն մասին, որ Արայիկ Շմավոնյանն իր ամուսինն է, իսկ Դալար գյուղի բնակիչներ Արայիկ Հակոբյանին և Հակոբ Վարդանյանին չի ճանաչում։ 2009 թվականի հոկտեմբերին ամուսինն իրենից պահանջել է իր անձնագիրը և ասել, որ ընտրությունների համար տալիս է ինչ-որ մեկին` հաջորդ օրը վերադարձնելու պայմանով։ Մի քանի օր անց ինքն անձնագրի հարցով հետաքրքրվել է ամուսնուց, իսկ վերջինս ասել է, որ այն անձինք որոնց տվել էր անձնագիրը` այն կորցրել են, նոր անձնագիր ստանալու համար ինքը պետք է ներկայացնի համապատասխան դիմում, սակայն քանի որ ինքը նոր անձնագրի կարիք չի ունեցել` դիմում չի ներկայացրել։ Ինքը նախկինում տեղյակ չի եղել, որ ամուսինն այդ անձանց տվել է նաև իրենց հարևանուհի Մարիամի անձնագիրը, այդ մասին տեղեկացել է հետագայում։ Անձնագրեր վաճառելու մասին ինքը տեղեկություններ չի ունեցել, բացի իր և Մարիամի անձնագրերից ամուսնու կողմից այլ անձնագիր որևէ մեկին տալու տեղյակ չի եղել։
/դատական նիստի արձանագրություն, գ.թ. 43-44/։
Վկա Արայիկ Սիսակի Հակոբյանի նախաքննական ցուցմունքներով այն մասին, որ Հայրապետ Բադալյանին և Հակոբ Վարդանյանին ճանաչում է որպես համագյուղացիների, ճանաչում է նաև Գագիկ Գևորգյանին, որը նույնպես համագյուղացի է, սակայն արդեն երկար ժամանակ է, որ բնակվում է Երևանում։ 2009 թվականի աշնանը, ստույգ ամիսը և օրը չի հիշում, որոշել է գնալ Լուսառատ գյուղ` աղջկան տեսակցության։ Ճանապարհին հանդիպել է Հակոբ Վարդանյանին և առաջարկել է գնալ իր հետ, որն էլ համաձայնվել է։ Ինքն աղավնի է պահում և քանի որ Լուսառատ գյուղի բնակիչներից Վազգեն անունով մեկն իրեն աղավնի էր խոստացել, որոշել են այցելել նրա տուն, սակայն Վազգենը տանը չի եղել, տանն է եղել նրա եղբայր Արայիկը, որը վաղուց ճանաչել է Հակոբին։ Ինքը զբաղված է եղել աղավնիներին նայելով, իսկ Հակոբն ու Արայիկը զրուցել են։ Այդ ժամանակ տեսել է, որ Արայիկը Հակոբին է տվել մեկ հատ անձնագիր, իսկ Հակոբը նրան ասել է, որ գումարը կտա մի քանի օր անց։ Վազգենի տնից դուրս գալուց հետո ինքը Հակոբին հարցրել է, թե ինչ նպատակով է Արայիկից վերցրել անձնագիրը։ Հակոբը պատասխանել է, որ գումարի դիմաց այն պետք է տա իրենց համագյուղացի Գագիկ Գևորգյանին։ Ինքը չի հետաքրքրվել, թե որքան գումար պետք է տա Գագիկը և ինչ նպատակով է վերցնում անձնագիրը, իսկ Հակոբն էլ այդ մասին իրեն ոչինչ չի ասել։ Ինքը որևէ մեկից անձնագիր չի վերցրել և չի խնդրել Հակոբ Վարդանյանին անձնագիր տալ։ Բացի նշված դեպքից Գագիկ Գևորգյանին անձնագրեր վաճառելու մասին այլ դեպքերից տեղյակ չէ։
/գ.թ. 45-46, 81/։
Վկա Գեղամ Մկրտիչի Մելքոնյանի նախաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ 2009 թվականի աշնանն Արայիկ Շմավոնյանը եկել է իրենց տուն և խնդրել է իր և կնոջ անձնագրերը` ընտրությունների համար։ Տեսնելով, որ Արայիկի մոտ են գտնվել նրա, նրա կնոջ, եղբոր և մի քանի այլ անձնագրեր` հավատացել և նրան է տվել իր և կնոջ անձնագրերը, իսկ Արայիկը խոստացել է երեք օրում դրանք վերադարձնել։ Իր անձնագիրը նա վերադարձրել է, իսկ կնոջ անձնագրի վերաբերյալ ասել է, որ այն մնացել է իր կնոջ` Զարուհու մոտ։ Ինքը գնացել է պայմանագրային ժամկետային ծառայության և վերադառնալուց հետո իմացել է, որ Արայիկ Շմավոնյանն իր կնոջն ասել է, որ Զարուհին ավտոբուսում մոռացել է պայուսակը, որում գտնվել են իր կնոջ և Զարուհու անձնագրերը և նոր անձնագիր ստանալու հետ կապված ծախսերի համար Արայիկն իր կնոջն է տվել 5.000 ՀՀ դրամ գումար։ Մոտավորապես երեք ամիս անց ինքն Արայիկից իմացել է, որ այդ անձնագրերը նա տվել է ինչ-որ անձանց։
/գ.թ. 177-178/։
Վկա Մարիամ Մարգարի Մարգարյանի նախաքննական ցուցմունքով այն մասին որ իր ամուսին Գեղամ Մելքոնյանի հետ միասին բնակվել է Լուսառատ գյուղում, ճանաչել է համագյուղացի Արայիկ Շմավոնյանին, որը հանդիսանում է իրենց հարևանը։ 2009 թվականի հոկտեմբերին Արայիկն եկել է իրենց տուն և իր ամուսնուն ասել է, որ ընտրությունների համար նրան անձնագրեր են անհրաժեշտ և որ հաջորդ օրը դրանք կվերադարձնի։ Ամուսինն իրենց երկուսի անձնագրերը տվել է Արայիկին։ Հաջորդ օրն Արայիկն իրենց տուն է բերել ամուսնու անձնագիրը և ասել, որ այն պետք չի եղել ընտրությունների ժամանակ, քանի որ ամուսնու տարիքը չի համապատասխանել պահանջվածին, իսկ իր անձնագիրը խոստացել է վերադարձնել երկու օրից։ Մի քանի օր անց ամուսինն Արայիկից պահանջել է անձնագիրը, սակայն վերջինս ասել է, որ այն անձինք, ում տվել է անձնագիրը` այն կորցրել են։ Արայիկի խորհրդով 2010 թվականի փետրվարին ՀՀ ոստիկանության անձնագրերի և վիզաների վարչության Վեդու բաժանմունք ինքը գրավոր դիմում է ներկայացրել անձնագրի կորստյան մասին և 2010 թվականի մարտի 16-ին ստացել է ՀՀ քաղաքացու թիվ AK0464526 անձնագիրը։ Ինքը չի իմացել, թե Արայիկն ում է տվել իր անձնագիրը և որտեղ են այն կորցրել։ Արայիկն իրեն 5.000 ՀՀ դրամ գումար է տվել` նոր անձնագիր ստանալու հետ կապված ծախսերը հոգալու համար։
/գ.թ. 179-180/։
Ապացույց ճանաչված, Կարապետ Ռազմիկի Հակոբյանի, Գագիկ Մարտինի Գևորգյանի, Զարուհի Գրիգորի Սարգսյանի, Մարիամ Մարգարի Մարգարյանի վերաբերյալ պահանջագրերով, դրանց պատասխաններով և զննում կատարելու վերաբերյալ 16.03.2011թ. արձանագրությամբ այն մասին, որ Կարապետ Ռազմիկի Հակոբյանի, Գագիկ Մարտինի Գևորգյանի, Զարուհի Գրիգորի Սարգսյանի և Մարիամ Մարգարի Մարգարյանի վերաբերյալ թվով 4 հատ պահանջագրերն իրենցից ներկայացնում են 15 սմ լայնությամբ և 21 սմ երկարությամբ ձևաթղթեր, լրացված են ձեռագիր գրառումներով։ Ըստ բովանդակության` այդ պահանջագրերով խնդրվում է տեղեկություններ հայտնել դրանցում նշված անձանց կողմից Հայաստանի Հանրապետություն մուտք գործելու և ՀՀ-ից ելք գործելու վերաբերյալ։
1. Կարապետ Հակոբյանի վերաբերյալ պահանջագրի հետադարձ երեսին, որպես պահանջագրի պատասխան առկա է տեղեկանք նրա հաշվառման վերաբերյալ, որի համաձայն 24.03.2005թ-ին 027-ի կողմից նրան տրվել է ՀՀ քաղաքացու AG0456175 համարի անձնագիրը։ Որպես պահանջագրի պատասխան առկա է մեկ հատ <<A-4>> չափի տեղեկանք, որի համաձայն նա օգտագործելով իր ՀՀ քաղաքացու AG 0456175 համարի անձնագիրը, 23.03.2010թ.-ին, ժամը 06։22-ին <<Բագրատաշեն>> ՀԱԿ-ով մուտք է գործել ՀՀ և նույն օրը, ժամը 06։30-ին նույն ՀԱԿ-ով ելք է գործել ՀՀ-ից։
2. Գագիկ Գևորգյանի վերաբերյալ պահանջագրի հետադարձ երեսին, որպես պահանջագրի պատասխան առկա է տեղեկանք նրա հաշվառման վերաբերյալ, որի համաձայն 15.10.2009թ.-ին 004-ի կողմից նրան տրվել է ՀՀ քաղաքացու AK0381640 համարի անձնագիրը, որի տրման հիմք է հանդիսացել ՀՀ քաղաքացու AA 0243902 անձնագիրը։ Որպես պահանջագրի պատասխան առկա է մեկ հատ <<A-4>> չափի տեղեկանք, որի համաձայն Գագիկ Գևորգյանը AK 0381640 համարի անձնագրով ՀՀ պետական սահմանը չի հատել։
3. Մարիամ Մարգարյանի վերաբերյալ պահանջագրի հետադարձ երեսին, որպես պահանջագրի պատասխան առկա է տեղեկանք նրա հաշվառման վերաբերյալ, որի համաձայն 16.03.2010թ.-ին 025-ի կողմից նրան տրվել է ՀՀ քաղաքացու AK 0464526 համարի անձնագիրը, որի տրման հիմք է հանդիսացել ՀՀ քաղաքացու թիվ AG 0382338 անձնագիրը։
Պահանջագրի հետադարձ երեսին առկա է նաև ձեռագիր գրառում այն մասին, որ Մարիամ Մարգարյանը նշված անձնագրով ՀՀ պետական սահմանը չի հատել։
4. Զարուհի Սարգսյանի վերաբերյալ պահանջագրի հետադարձ երեսին, որպես պահանջագրի պատասխան առկա է տեղեկանք նրա հաշվառման վերաբերյալ, որի համաձայն 25.12.2001թ.-ին 044-ի կողմից նրան տրվել է ՀՀ քաղաքացու AF 0488792 համարի անձնագիրը։ Որպես պահանջագրի պատասխան առկա է մեկ հատ <<A-4>> չափի տեղեկանք, որի համաձայն նա օգտագործելով իր ՀՀ քաղաքացու AF 0488792 սերիական համարով անձնագիրը, 08.07.2006թ.-ին, ժամը 21։21-ին <<Բագրատաշեն>> ՀԱԿ-ով ելք է գործել ՀՀ-ից և 28.07.2006թ.-ին, ժամը 04։30-ին ՀԱԿ-ով մուտք է գործել ՀՀ։
/գ.թ. 70-72, 75-76, 91, 92-93, 212-212ա/։


Դատարանի իրավական վերլուծությունները


Վերլուծելով ամբաստանյալներ Կարապետ Ռազմիկի Հակոբյանին, Հակոբ Ալբերտի Վարդանյանին, Հայրապետ Արամի Բադալյանին և Գագիկ Մարտինի Գևորգյանին առաջադրված մեղադրանքները, նրանց նախաքննական ցուցմունքները և գործով ձեռք բերված ապացույցները` դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Կարապետ Ռազմիկի Հակոբյանի կողմից, նրա մեղավորությամբ, իրավունք վերապահող պաշտոնական փաստաթուղթ ապօրինի իրացնելն ապացուցված է, նրա արարքը ճիշտ է որակված և համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 326-րդ հոդվածով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին։
Ամբաստանյալ Հակոբ Ալբերտի Վարդանյանի կողմից, նրա մեղավորությամբ, իրավունք վերապահող պաշտոնական փաստաթղթեր ապօրինի ձեռք բերելը և իրացնելն ապացուցված է, նրա արարքը ճիշտ է որակված և համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 326-րդ հոդվածով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին։
Ամբաստանյալ Հայրապետ Արամի Բադալյանի կողմից, նրա մեղավորությամբ, իրավունք վերապահող պաշտոնական փաստաթուղթ ապօրինի ձեռք բերելը և իրացնելն ապացուցված է, նրա արարքը ճիշտ է որակված և համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 326-րդ հոդվածով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին։
Ամբաստանյալ Գագիկ Մարտինի Գևորգյանի կողմից, նրա մեղավորությամբ, իրավունք վերապահող պաշտոնական փաստաթղթեր ապօրինի ձեռք բերելը և իրացնելն ապացուցված է, նրա արարքը ճիշտ է որակված և համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 326-րդ հոդվածով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին։
Ուսումնասիրելով ամբաստանյալների անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքները, ամբաստանյալ Կարապետ Ռազմիկի Հակոբյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում հանցագործության բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, հանցավորի անձը, այն, որ նա նախկինում դատված չի եղել։ Որպես ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք դատարանը հաշվի է առնում հանցագործությունը բացահայտելուն աջակցելը, որն արտահայտվել է ինքնախոստովանական ցուցմունքներ տալով, գործի հանգամանքները մանրամասն ներկայացնելով, իսկ նրա պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ դատարանը չի արձանագրում։
Ամբաստանյալ Կարապետ Ռազմիկի Հակոբյանն իր կատարած` Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքի 326-րդ հոդվածով նախատեսված հանցագործության համար ենթակա է պատժի տուգանքի ձևով, որը նա պետք է կրի։
Ամբաստանյալ Հակոբ Ալբերտի Վարդանյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում հանցագործության բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, հանցավորի անձը։ Որպես ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք դատարանը հաշվի է առնում հանցագործությունը բացահայտելուն աջակցելը, որն արտահայտվել է ինքնախոստովանական ցուցմունքներ տալով, գործի հանգամանքները մանրամասն ներկայացնելով, իսկ նրա պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ դատարանը չի արձանագրում։
Ամբաստանյալ Հակոբ Ալբերտի Վարդանյանն իր կատարած` Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքի 326-րդ հոդվածով նախատեսված հանցագործության համար ենթակա է պատժի տուգանքի ձևով, որը նա պետք է կրի։
Ամբաստանյալ Հայրապետ Արամի Բադալյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում հանցագործության բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, հանցավորի անձը։ Որպես ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք դատարանը հաշվի է առնում հանցագործությունը բացահայտելուն աջակցելը, որն արտահայտվել է ինքնախոստովանական ցուցմունքներ տալով, գործի հանգամանքները մանրամասն ներկայացնելով, իսկ որպես նրա պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք դատարանը հաշվի է առնում հանցագործությունների վտանգավոր ռեցիդիվը։
Ամբաստանյալ Հայրապետ Արամի Բադալյանն իր կատարած` Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքի 326-րդ հոդվածով նախատեսված հանցագործության համար ենթակա է պատժի տուգանքի ձևով, որը նա պետք է կրի։
Ամբաստանյալ Գագիկ Մարտինի Գևորգյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում հանցագործության բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, հանցավորի անձը, այն, որ նա նախկինում դատված չի եղել։ Որպես ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք դատարանը հաշվի է առնում հանցագործությունը բացահայտելուն աջակցելը, որն արտահայտվել է ինքնախոստովանական ցուցմունքներ տալով, գործի հանգամանքները մանրամասն ներկայացնելով, իսկ նրա պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ դատարանը չի արձանագրում։
Ամբաստանյալ Գագիկ Մարտինի Գևորգյանն իր կատարած` Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքի 326-րդ հոդվածով նախատեսված հանցագործության համար ենթակա է պատժի տուգանքի ձևով, որը նա պետք է կրի։
Գործով քաղաքացիական հայց չի հարուցվել գույքային վնասի հատուցման պահանջ չի ներկայացվել։
Քննարկելով խափանման միջոցի հարցը` դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալներից յուրաքանչյուրի` Կարապետ Ռազմիկի Հակոբյանի, Հակոբ Ալբերտի Վարդանյանի, Հայրապետ Արամի Բադալյանի և Գագիկ Մարտինի Գևորգյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց չհեռանալու մասին ստորագրությունն ընտրված է ճիշտ և այն վերացվելու կամ փոփոխվելու ենթակա չէ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 357-360-րդ, 364-367-րդ, 369-373-րդ հոդվածներով, դատարանը`


Վ Ճ Ռ Ե Ց

Ամբաստանյալ Կարապետ Ռազմիկի Հակոբյանին մեղավոր ճանաչել Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքի 326-րդ հոդվածով նախատեսված հանցանքում և դատապարտել տուգանքի նվազագույն աշխատավարձի երեքհարյուրհինապատիկի` 350.000 /երեք հարյուր հիսուն հազար/ ՀՀ դրամ գումարի չափով։
Խափանման միջոց չհեռանալու մասին ստորագրությունը թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Ամբաստանյալ Հակոբ Ալբերտի Վարդանյանին մեղավոր ճանաչել Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքի 326-րդ հոդվածով նախատեսված հանցանքում և դատապարտել տուգանքի նվազագույն աշխատավարձի չորսհարյուրապատիկի` 400.000 /չորս հարյուր հազար/ ՀՀ դրամ գումարի չափով։
Խափանման միջոց չհեռանալու մասին ստորագրությունը թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Ամբաստանյալ Հայրապետ Արամի Բադալյանին մեղավոր ճանաչել Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքի 326-րդ հոդվածով նախատեսված հանցանքում և դատապարտել տուգանքի նվազագույն աշխատավարձի չորսհարյուրհիսնապատիկի` 450.000 /չորս հարյուր հիսուն հազար/ ՀՀ դրամ գումարի չափով։
Խափանման միջոց չհեռանալու մասին ստորագրությունը թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Ամբաստանյալ Գագիկ Մարտինի Գևորգյանին մեղավոր ճանաչել Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքի 326-րդ հոդվածով նախատեսված հանցանքում և դատապարտել տուգանքի նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկի` 500.000 /հինգ հարյուր հազար/ ՀՀ դրամ գումարի չափով։
Խափանման միջոց չհեռանալու մասին ստորագրությունը թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Դատավճիռը հրապարակվելու օրվանից հետո մեկամսյա ժամկետում կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան։

ԴԱՏԱՎՈՐ` Մ. ՄԱՐՏԻՐՈՍՅԱՆ