Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
Հ Ա Ն ՈՒ Ն Հ Ա Յ Ա Ս Տ Ա Ն Ի Հ Ա Ն Ր Ա Պ Ե Տ ՈՒ Թ Յ Ա Ն
Գործ ԵԿԴ/0045/01/11
15 սեպտեմբերի 2011թ. ք.Երևան

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ`
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Մ.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ս.ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆ
Գ.ՄԵԼԻՔ-ՍԱՐԳՍՅԱՆ

ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Ռ.ԴԱՎՈՅԱՆԻ
Ս.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆԻ
ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ`
ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Ա.ԲԵԳԻՆՅԱՆԻ
ՊԱՇՏՊԱՆ` Տ.ՀԱՅՐԱՊԵՏՅԱՆԻ

Դռնբաց դատական նիստում քննելով ամբաստանյալ Ս.Քարամյանի շահերի պաշտպան Տիգրան Հայրապետյանի վերաքննիչ բողոքը` քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Սամվել Վաղինակի Քարամյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-ին մասի 1-ին կետով, Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի /այսուհետ դատարան/ 2011թ. հուլիսի 15-ի դատավճռի դեմ.

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

1/. Գործի դատավարական նախապատմությունը և փաստական հանգամանքները.
Թիվ 13128409 քրեական գործը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-ին մասի 1-ին կետով հարուցվել է 2009թ հունիսի 16-ին ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևանի ՔՎ Կենտրոնականի քննչական բաժնի կողմից:
Ամբաստանյալ Սամվել Վաղինակի Քարամյանին Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-ին մասի 1-ին կետով մեղադրանք է առաջադրվել հետևյալ արարքի համար`
Ամբաստանյալ Սամվել Վաղինակի Քարամյանը 2008թ մայիս ամսին ծանոթանալով Արամ Ժորայի Ասատրյանի հետ, խարդախության եղանակով հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ, ներկայացել է որպես իբր <<Բիբլոս Բանկ Արմենիա>> ՓԲԸ կառավարիչ և նշված բանկի միջոցով վերջինիս հիպոթեքային վարկ տրամադրելու պատրվակով` խաբեությամբ և Ա.Ասատրյանի վստահությունը չարաշահելու եղանակով, 21.07.2008թ. վերջինիս ընկեր` Արայիկ Մելքումյանի միջոցով Երևանի Ամիրյան թիվ 5-Ա շենքի 4-րդ բնակարանում ստացել է 20.000 ԱՄՆ դոլար գումար ապա նույն օրը` ժամը 15.00-ի սահմաններում <<Բիբլոս Բանկ Արմենիա>> ՓԲԸ-ի մոտ ևս 15.000 ԱՄՆ դոլար և հափշտակել է հիշյալ գումարները` Արամ Ժորայի Ասատրյանին պատճառելով առանձնապես խոշոր չափերի` ընդհանուր 35.000 ԱՄՆ դոլարին համարժեք 10.546.550 ՀՀ դրամի գույքային վնաս:
Դատարանը դատական քննությունն անց է կացրել արագացված կարգով:
Կատարած հանցագործության համար ամբաստանյալ Սամվել Վաղինակի Քարամյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և դատապարտվել ազատազրկման` հինգ տարի վեց ամիս ժամկետով` գույքի բռնագրավմամբ` նրա սեփականությունը համարվող գույքի մեկ երկրորդ մասի չափով` հօգուտ պետության: Գույքի բռնագրավման չափը չի կարող գերազանցել հանցավոր ճանապարհով ձեռք բերված օգուտի` 10.546.550 ՀՀ դրամ գումարի չափը:
Ամբաստանյալ Սամվել Վաղինակի Քարամյանը պատիժը պետք է կրի ՀՀ Ան համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում:
Պատիժը կրելու սկիզբը հաշվվել է 2011թ. հունվարի 28-ից:
Ամբաստանյալ Սամվել Վաղինակի Քարամյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց կալանավորումը` թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Տուժող Արամ Ժորայի Ասատրյանի քաղաքացիական հայցը բավարարվել է:
Ամբաստանյալ Սամվել Վաղինակի Քարամյանից հօգուտ տուժող Արամ Ժորայի Ասատրյանի բռնագանձվել է 35.000 ԱՄՆ դոլարին համարժեք 10.546.550 ՀՀ դրամ գումար` որպես պատճառված վնասի հատուցում։

2/. Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, փաստարկները և պահանջը.
Դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք է բերել ամբաստանյալ Ս.Քարամյանի շահերի պաշտպան Տ.Հայրապետյանը հետևյալ հիմքերի սահմաններում ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.
Գտնում է, որ դատարանը թույլ է տրվել նյութական և դատավարական իրավունքի այնպիսի խախտումներ, որոնք ազդել են գործի ելքի վրա և խախտել է ՀՀ Սահմանադրության 18-րդ և 19-րդ հոդվածները, <<Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին>> եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 1-ին և 3-րդ կետերը, 7-րդ և 13-րդ հոդվածները, թիվ 7 արձանագրության 4-րդ հոդվածը, ինչպես նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի և քրեական դատավարության օրենսգրքի մի շարք հոդվածներ, որոնք ազդել են գործի ելքի վրա, հետևյալ պատճառաբանությամբ.
Բողոքաբերը վկայակոչել է ՀՀ քր. դատ. օր-ի 354 հոդվածի 2-րդ, 6-րդ, 7-րդ կետերը և հայտնել, որ թեև դատարանը հայտարարել էր ընդմիջում և ժամանակ էր տվել ամբաստանյալին ճառին պատրաստվելու համար, սակայն վերջինս չէր կարողացել հանդիպել իր պաշտպանի հետ և չէր կարողացել պատրաստել իր ճառը: Մյուս կողմից Ս.Քարամյանի և իր պաշտպանի միջև առաջացել են տարաձայնություններ և նման պայմաններում Քարամյանը որոշել է հրաժարվել իր պաշտպանից և ունենալ նոր պաշտպան, որի հետ էլ կքննարկի իր պաշտպանական ճառի հետ կապված հարցերը:
Այսպիսով, շատ բնական էր մեղադրյալ Ս.Քարամյանի միջնորդությունը` ժամանակ տրամադրել պաշտպան ունենալու և ճառը նախապատրաստելու համար, քանի որ դատարանը ընդունել էր պաշտպանի հրաժարականը, իսկ պաշտպանի մասնակցությունը տվյալ պարագայում պարտադիր էր:
Սակայն մեղադրյալի այսչափ կարևոր իրավունքի կոպտորեն ոտնահարումր դատարանի կողմից ավելի քան անտրամաբանական է: Դատարանի այն հայտարարությունը, որ մեղադրյալը դատաքննությունը ձգձգելու միտում ունի որևէ ձևով չի արդարացնում մեղադրյալին ճառի համար պաշտպան ունենալու և պատրաստվելու իրավունքներից զրկելը:
Ինչ վերաբերվում է դատաքննությունը ձգձգելու դատարանի հետևությանը, ապա այն որևէ ձևով չի հիմնավորվում, քանի որ ամբաստանյալը գտնվում է կալանքի մեջ և ձգձգելու պարագյում դրա ողջ բացասական հետևանքները անմիջականորեն կրում է հենց ամբաստանյալը:
Գտնում է, որ նման պայմաններում խախտվել են նաև ՀՀ Սահմանադրության 18-րդ և 19-րդ հոդվածները։
Մինչդեռ դատարանի վերաբերմունքը պաշտպանական ճառին ավելի քան ոտնահարում է մեղադրյալ Ս.Քարամյանի իրավունքները: Դատարանը պաշտպանական ճառը դիտել է իբրև ձևական գործընթաց կամ անկարևոր մի գործողություն։ Ավելին, նա պաշտպանական ճառերը տարբերակել է համարելով, որ արագացված կարգով դատաքննություն իրականացնելու ժամանակ պաշտպանական ճառը ավելի քիչ կարևոր է, քան գործի նորմալ ընթացակարգով քննության ժամանակ արտասանված ճառը:
Մինչդեռ, օրենսդիրը արագացված դատական կարգով գործի քննության կանոնները կիրառելով ավելի անկարևոր չի համարել այդ կարգով գործի քննաթյան ժամանակ կատարվող գործոդությունները։
Ավելին, գտնում է, որ արագացված կարգով գործի քննության ժամանակ ավելի է կարևորվում պաշտպանական ճառի դերը, քանի որ այն ամբաստանյալի կողմից իրեն պաշտպանելու միակ միջոցն է, և այն ավելի անկարևոր համարելու դեպքում ստացվում է, որ արագացված կարգով գործի քննության ընթացքում ամեն մի դատավարական գործողություն այդքան էլ կարևոր չէ, այլ դրանք ուղղակի կրում են ձևական բնույթ։
Վկայակոչելով ՀՀ քր. դատ. օր-ի 355-րդ հոդվածը` բողոքաբերը նշել է, որ այդ նորմը ևս հատատում է ամբաստանյալի վերջին խոսքի կարևորությունը, միաժամանակ հայտնելով, որ դատարանը այս դրվագում նույնպես կոպտորեն ոտնահարել է ամբաստանյալի վերջին խոսք ունենալու հիմնարար իրավունքը:
Այսպիսով, դատարանի կողմից թույլ են տրվել քրեադատավարական օրենքի Էական խախտումներ, որոնք գործին մասնակցող անձանց` օրենքով երաշխավորված իրավունքներից զրկելով, դրանք սահմանափակելով խոչընդոտել են գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտմանը, բացի այդ թույլ են տրվել այնպիսի խախտումներ, որոնց պարագայում դատավճիռը ամեն դեպքում ենթակա է բեկանման:
Այնուհետև վկայակոչելով ՀՀ քր. դատ. օր-ի 375.3 հոդվածը պաշտպանը հայտնել է, որ տվյալ պարագայում արագացված կարգով դատական քննության արդյունքում մեղադրական դատավճիռ կայացնելիս 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասով նշանակվող պատիժը չի կարող գերազանցել կատարված հանցագործության համար նախատեսված առավել խիստ պատժի երկու երրորդը` այսինքն 8 տարվա 2/3-ը`5 տարի 4 ամիսը, այնինչ դատարանը պատիժ է նշանակել ազատազրկում` 5 տարի 6 ամիս ժամկետով։
Մյուս կողմից, դատարանն այն հանգամանքները, որ Սամվել Վաղինակի Քարամյանը հանցանքը կատարել է առաջին անգամ, ընդունել է կատարած հանցանքը և զղջացել դրա համար, բնութագրվում է դրական, խնամքին ունի մեկ անձ, որը նույնպես բնութագրվում է դրական, դիտել է որպես պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու անձը բնութագրող հանգամանքներ, իսկ պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չեն եղել: Գտնում է, որ նման պայմաններում դատարանի պատիժն անարդարացի է, քանի որ այն ակնհայտ խիստ է:
Բողոքաբերը գտնում է, որ դատարանը խախտել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի վերը նշված դրույթները, ինչպես նաև ՀՀ Սահմանադրության 18-րդ և 19-րդ հոդվածները և կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 1-ին կետը:
Բացի այդ, եթե Ս.Քարամյանին հնարավորություն տրվեր պաշտպանական ճառով հանդես գալու կամ օգտվելու վերջին խոսքի իր իրավունքից, հնարավոր էր, որ նա այնպիսի հիմնավորումներ ներկայացներ դատարանին, և այնպիսի փաստեր նշեր, որ մեղադրանքը լրացվեր կամ դրա ծավալը փոփոխվեր, ինչը կբխեր արդարադատության արդյունավետությունից և ամբաստանյալը կգտնվեր ավելի բարենպաստ իրավիճակում և ոչ թե երկու անգամ կդատապարտվեր նույն հոդվածի նույն մասով, որի պարագաներում նշանակված պատիժները լրիվ կամ մասնակիորեն գումարվում են:
Մյուս կողմից եթե Ս.Քարամյանի կատարած արաքը` մի դրվագով /որը քննվել է Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանում, իսկ երեք դրվագով /որը այս պահին քննվում է Արարատի և Վայոց ձորի մարզերի ընդհանուր իրավասության դատարանում/ քննվի առանձին դրվագներով, ապա կստացվի, որ նույն արարքի համար կրկին անգամ դատապարտում են անձին: Գտնում է, որ նման պայմաններում խախտվում է նաև Կոնվենցիայի թիվ 7 արձանագրության 4-րդ հոդվածը, ինչպես նաև ՀՀ Սահմանադրության 18-րդ և 19-րդ հոդվածները:
Ըստ բողոքաբերի` դատարանի կողմից խախտվել է Կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 3-րդ կետը այն առումով, որ Ս.Քարամյանը բավարար ժամանակ և հնարավորություններ չի ունեցել իր պաշտպանությունը նախապատրաստելու համար և հնարավորություն չի ունեցել պաշտպանելու իրեն իր ընտրած դատապաշտպանի միջոցով։ Բացի այդ գտնում է, որ խախտվում է նաև Կոնվենցիայի 13-րդ հոդվածը այն առումով, որ Քարամյանը չի ունեցել իրավական պաշտպանության արդյունավետ միջոցներ այն ժամանակ, երբ խախտվել են Կոնվենցիայով ամրագրված իր իրավունքներն ու ագատությունները:
Այսպիսով, գտնում է, որ առաջին ատյանի դատարանը գործով թույլ է տվել քրեադատավարական օրենքի այնպիսի էական խախտումներ, որոնք հնարավորություն չեն տալիս ուղղելու դատական սխալը վերաքննիչ դատարանում, հոտևաբար գտնում է, որ դատավճիռը պետք է բեկանվի և գործն ուղարկվի առաջին ատյանի դատարան` այլ կազմով նոր քննության, կամ գործի արդյունավետ քննության շահերից ելնելով` պետք է բեկանվի դատավճիռը և գործն ուղարկվի լրացուցիչ նախաքննության։
Վերոգրյալի հիման վրա խնդրել է Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2011թ-ի հուլիսի 15-ին դատավճիռը բեկանել և գործն ուղարկել նույն դատարան` նոր քննության, կամ դատավճիռը բեկանել և գործն ուղարկել լրացուցիչ նախաքննության:

3/.Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումները.
Վերաքննիչ դատարանը, ստուգելով գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման ու քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, ինչպես նաև գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի նորմերի պահպանումը, լսելով պաշտպանական կողմի հիմնավորումները վերաքննիչ բողոքի կապակցությամբ և մեղադրողի պատասխանը բողոքի դեմ, ներկայացված բողոքի հիմքերի ու հիմնավորումների սահմաններում վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալի շահերի պաշտպանի վերաքննիչ բողոքը պետք է բավարարել մասնակիորեն` նշանակված պատիժը մեղմացնելու առումով` նկատի ունենալով հետևյալը.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 375.4 հոդվածով սահմանված են դատավճռի բողոքարկման սահմանները, որի համաձայն դատավճիռը, որը կայացվել է սույն օրենսգրքի 375.3 հոդվածին համապատասխան, կարող է բողոքարկվել սույն օրենսգրքով նախատեսված կարգով բացառությամբ սույն օրենսգրքի 395-րդ հոդվածի 1-ին կետով նախատեսված հիմքի, ըստ որի բողոքարկված դատական ակտը բեկանվում կամ փոփոխվում է, եթե թույլ է տրվել դատական սխալ, այն է`
1) գործի փաստական հանգամանքների մասին դատական ակտում շարադրված դատարանի հետևությունները չեն համապատասխանում վերաքննիչ դատարանում հետազոտված ապացույցներին.
2) ճիշտ չի կիրառվել քրեական օրենքը կամ Հայաստանի Հանրապետության միջազգային պայմանագիրը.
3) առկա է քրեադատավարական օրենքի էական խախտում.
4) դատավճռով նշանակված պատիժը չի համապատասխանում կատարված հանցանքի ծանրությանը և ամբաստանյալի անձին:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 375.3 հոդվածի 6-րդ մասի համաձայն <<դատարանը արագացված կարգով դատական քննության արդյունքում մեղադրական դատավճիռ կայացնելիս նշանակում է պատիժ, որը չի կարող գերազանցել կատարված հանցագործության համար նախատեսված առավել խիստ պատժի 2/3-ը…>>:
Սույն քրեական գործի ուսումնասիրությունից ակնհայտ է դառնում, որ դատարանը դատաքննության արագացված կարգի կիրառմամբ ամբաստանյալ Ս.Քարամյանի նկատմամբ պատիժ է նշանակել ազատազրկում` 5 /հինգ/ տարի 6/վեց/ ամիս ժամկետով, որով խախտվել է ՀՀ քր.դատ.օր-ի 375.3 հոդվածի 6-րդ մասի պահանջը, այն է` ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակված պատիժը` 5/հինգ/ տարի 6/վեց/ ամիս ժամկետով ազատազրկումը, գերազանցում է նրա կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով կատարված հանցագործության համար նախատեսված առավել խիստ պատժի` 4-8 տարի ժամկետով ազատազրկման առավելագույն չափը` 2/3-ը, որով թույլ է տրվել քրեադատավարական նորմի էական խախտում, ինչը դատավճիռը բեկանելու հիմք է հանդիսանում:
Դատարանն անդրադառնալով ամբաստանյալի վերաքննիչ բողոքի մյուս պատճառաբանությանն այն մասին, որ իր նկատմամբ նշանակված պատիժը խիստ է, գտնում է, որ բողոքն այդ մասով հիմնավորված է, ուստի դատավճիռը նշանակված պատժի մասով պետք է մեղմացնել` նկատի ունենալով հետևյալը.
Ամբաստանյալ Ս.Քարամյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ դատարանը թեև դատավճռում ամրագրել է, որ վերջինիս նկատմամբ պատիժ նշանակելիս հաշվի է առնում նրա կողմից կատարված հանցանքի բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, անձը բնութագրող տվյալները, այդ թվում պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքներն ամբողջությամբ և դատավճռով հաստատված համարելով, որ ամբաստանյալ Սամվել Վաղինակի Քարամյանը հանցանքը կատարում է առաջին անգամ, ընդունում է կատարած հանցանքը և զղջում դրա համար, բնութագրվում է դրական, խնամքին ունի մեկ անձ, բնութագրվում է դրական, բացակայում է ամբաստանյալի պատիժն ու պատասխանատվությունը ծանրացնող որևէ հանգամանք, սակայն դրանք բազմակողմանի ու պատշաճ գնահատության չի արժանացրել, որի արդյունքում Ս.Քարամյանի նկատմամբ նշանակել է անարդարացի պատիժ, ինչը չի բխում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ, 61-62-րդ հոդվածներով սահմանված արդարության, օրինականության և պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներից և չի կարող ապահովել պատժի նպատակները:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի ընդհանուր մասի 10-րդ, 48-րդ, 61-62-րդ հոդվածների դրույթներից հետևում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ ինչպես պատժատեսակի և պատժաչափի, այնպես էլ նշանակված պատիժը կրելու նպատակահարմարության վերաբերյալ դատարանի կողմից կայացված որոշումը պետք է հիմնված լինի կատարած հանցագործության, դրա առանձնահատկությունների, գործի կոնկրետ հանգամանքների, հանցավորի անձի, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների բազմակողմանի գնահատման վրա` նպատակ ունենալով ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասում նշված պատժի նպատակների իրագործման հնարավորությունը:
Մինչդեռ, սույն գործով ամբաստանյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս դատարանը թեև անդրադարձել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 62-63-րդ հոդվածներով սահմանված պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներին, սակայն այն ըստ էության չի բխում ամբաստանյալի կատարած հանցանքի բնույթից, հանրության համար վտանգավորության աստիճանից, անձը բնութագրող տվյալներից, չի բովանդակում մատնանշված հոդվածների բուն էությունը և կրում է ձևական բնույթ:
Բացի այդ, դատարանը ոչ միայն խախտել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 375.3 հոդվածի 6-րդ մասի պահանջը, այլև դատական ակտով չի անդրադարձել և չի պատճառաբանել, թե ամբաստանյալ Ս.Քարամյանի նկատմամբ ինչու է նշանակում վերջինիս ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով մեղսագրված հանցանքի կատարման համար նախատեսված պատժի առավելագույն չափը, որը տվյալ դեպքում կազմում 5 /հինգ/ տարի 4 /չորս/ ամիս ժամկետով ազատազրկում:
Վերաքննիչ դատարանը ամբաստանյալ Ս.Քարամյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս հաշվի է առնում նրա կողմից կատարած հանցանքի բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, անձը բնութագրող տվյալները, այդ թվում ամբաստանյալի պատիժն ու պատասխանատվությունը մեղմացնող բոլոր հանգամանքները և գործի կոնկրետ տվյալները:
Որպես ամբաստանյալ Ս.Քարամյանի անձը բնութագրող հանգամանք և նրա պատիժն ու պատասխանատվությունը մեղմացնող հանգամանքներ դատարանը հաշվի է առնում, որ նա հանցանքը կատարում է առաջին անգամ, ընդունում է կատարած հանցանքը և զղջում դրա համար, բնութագրվում է դրական, խնամքին ունի մեկ անձ:
Վերաքննիչ դատարանը ամբաստանյալի պատիժն ու պատասխանատվությունը ծանրացնող հանգամանքներ չի արձանագրում:
Այսպիսով, վերաքննիչ դատարանը գալիս է համոզման, որ ամբաստանյալ Ս.Քարամյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նշանակված պատիժն անարդարացի է, չի համապատասխանում նրան մեղսագրված հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, ուստի դատավճիռը պետք է փոփոխել` պատժի մեղմացման առումով, անհրաժեշտ և բավարար չէ սույն գործով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված արդարության վերականգմանը, պատժի ենթարկված անձի ուղղմանը և հանցագործությունների կանխմանը հասնելու համար և չի բխում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ և 61-րդ հոդվածներով սահմանված արդարության, պատասխանատվության անհատականացման և պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներից:
Ինչ վերաբերում է բողոքաբերի այն պատճառաբանություններին, որ դատարանի կողմից թույլ են տրվել քրեադատավարական օրենքի էական խախտումներ, որոնք գործին մասնակցող անձանց` օրենքով երաշխավորված իրավունքներից զրկելով, դրանք սահմանափակելով խոչընդոտել են գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտմանը, բացի այդ թույլ են տրվել այնպիսի խախտումներ, որոնց պարագայում դատավճիռը ամեն դեպքում ենթակա է բեկանման /մասնավորապես այն, որ ըստ բողոքաբերի` իր պաշտպանյալը զրկվել է պաշտպան ունենալու և վերջին խոսքի իրավունքից, ինչպես նաև այն, որ խախտվել է Կոնվենցիայի թիվ 7 արձանագրության 4-րդ հոդվածը, քանի որ Ս.Քարամյանի կատարած արարքը` մի դրվագով քննվել է Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանում, իսկ երեք դրվագով, քննվում է Արարատի և Վայոց ձորի մարզերի ընդհանուր իրավասության դատարանում, այսինքն նույն արարքի համար կրկին անգամ դատապարտում են անձին/, ապա վերաքննիչ դատարանը արձանագրում է, որ դրանք անհիմն են ու չպատճառաբանված, քանի որ պաշտպանը իր կարծիքով դատարանի կողմից թույլ տրված իրավախախտումների վերաբերյալ ինչպես վերաքննիչ բողոքով, այնպես էլ այն հիմնավորելիս չի ներկայացրել վերոգրյալը հաստատող հիմնավորված ապացույցներ:
Վերաքննիչ դատարանն անդրադառնալով պաշտպանի կողմից վերաքննիչ բողոքով ներկայացված պահանջին` <<Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2011թ-ի հուլիսի 15-ին դատավճիռը բեկանել … և գործն ուղարկել լրացուցիչ նախաքննության>>, անհրաժեշտ է համարում նշել, որ վերաքննիչ դատարանը նման լիազորությամբ օժտված չէ, բացի այդ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 398-րդ հոդվածի 6-րդ մասի դրույթները /այն է` Վերաքննիչ դատարանը բեկանում է դատավճիռը և գործն ուղարկում լրացուցիչ նախաքննության, եթե թույլ են տրվել քրեադատավարական օրենքի այնպիսի խախտումներ, որոնք ազդել են գործի օբյեկտիվ, բազմակողմանի և լրիվ քննության վրա և որոնք չեն կարող վերացվել դատական քննությամբ/ ճանաչվել են ՀՀ Սահմանադրության 19 հոդվածին (1-ին մաս) հակասող և անվավեր 24.07.2007 ՍԴՈ-710 որոշմամբ:
Այսպիսով, վերաքննիչ դատարանը սույն գործի վերաքննության արդյունքում հանգում է այն հետևության, որ դատարանի կողմից թույլ են տրվել քրեադատավարական նորմերի այնպիսի խախտումներ, որոնք ազդել են ամբաստանյալ Սամվել Քարամյանի նկատմամբ նշանակված պատժի մասով ճիշտ որոշում կայացնելու վրա, ինչը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 394-րդ, 397-րդ և 399-րդ հոդվածների հիման վրա դատարանի դատավճիռը պատժի մասով բեկանելու և փոփոխելու հիմք է հանդիսանում:

Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-395-րդ, 397-րդ, 399-րդ, 402-րդ հոդվածներով վերաքննիչ դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց
Ամբաստանյալ Ս.Քարամյանի շահերի պաշտպան Տիգրան Հայրապետյանի վերաքննիչ բողոքը բավարարել մասնակիորեն:
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2011 թվականի հուլիսի 15-ի դատավճիռը Սամվել Վաղինակի Քարամյանի վերաբերյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-ին մասի 1-ին կետով` բեկանել և փոփոխել:
Սամվել Վաղինակի Քարամյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-ին մասի 1-ին կետով և դատապարտել ազատազրկման 5 /հինգ/ տարի ժամկետով` գույքի բռնագրավմամբ` նրա սեփականությունը համարվող գույքի մեկ երկրորդ մասի չափով` հօգուտ պետության: Գույքի բռնագրավման չափը չի կարող գերազանցել հանցավոր ճանապարհով ձեռք բերված օգուտի` 10.546.550 ՀՀ դրամ գումարի չափը:
Պատիժը պետք է կրի ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում` պատժի սկիզբը հաշվելով 2011 թվականի հունվարի 28-ից:
Ամբաստանյալի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց կալանավորումը պահպանել` մինչև դատավճռի ուժի մեջ մտնելը:
Դատավճիռը մնացած մասով թողնել անփոփոխ:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարանին` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Մ.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ

ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Գ.ՄԵԼԻՔ-ՍԱՐԳՍՅԱՆ

Ս.ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆ