Հիմնական

Գործի համար: ԵԿԴ/0042/01/11
Վիճակագրական տողի համար : 1.9

Պատասխանող

Նարեկ Սարգսյան
Նարեկ Սարգսյան Գևորգի

Դատավոր

Քրեական վերաքննիչ

Գրիշա Մելիք-Սարգսյան

Կենտրոն և Նորք-Մարաշ

Գագիկ Պողոսյան

Վճռաբեկ

Դավիթ Ավետիսյան

Հովհաննես Ղուկասյան

Հոդվածներ

Վճռաբեկ

Հոդված 403-406, 419, 422-424

Դատավոր

Քրեական վերաքննիչ

Գրիշա Մելիք-Սարգսյան

Կենտրոն և Նորք-Մարաշ

Գագիկ Պողոսյան

Վճռաբեկ

Դավիթ Ավետիսյան

Հովհաննես Ղուկասյան

Մեղադրական եզրակացության համառոտ բովանդակություն: Մեղադրվում է այն բանի համար, որ նա <<Առլեկինո>> կարաոկե ակումբի դիմաց վիճաբանել է Ազատ Մկրտչյանի և Արամ Մնացականյանի հետ, որի ընթացքում դիտավորությամբ ծակող-կտրող գործիքով բազմաթիվ հարվածներ է հասցրել վերջիններիս պատճառելով ծանր մարմնական վնասվածքներ
Դատարան Օր Ժամ Դատարանի դահլիճի համար Ստատուս Որոշում Այլ նշումներ
Քրեական վերաքննիչ 2011-10-25 14:30 5
Կենտրոն և Նորք-Մարաշ 2011-04-01 14:00 1
Կենտրոն և Նորք-Մարաշ 2011-07-21 14:00 1
Վճռաբեկ 2011-12-22 11:00 2
Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
Հ Ա Ն ՈՒ Ն Հ Ա Յ Ա Ս Տ Ա Ն Ի Հ Ա Ն Ր Ա Պ Ե Տ ՈՒ Թ Յ Ա Ն
Գործ. ԵԿԴ/0042/01/11
25 հոկտեմբերի 2011թ. ք.Երևան
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ`
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Գ. ՄԵԼԻՔ-ՍԱՐԳՍՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Մ.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ
Ս. ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆ
ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Է. ՀԱՐՈՒԹՅՈՒՆՅԱՆՒ

ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ`
ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Կ. ԲԱՏԻԿՅԱՆԻ
ՊԱՇՏՊԱՆ` Վ. ՄԱՆՈՒԿՅԱՆԻ
ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼ` Ն. ՍԱՐԳՍՅԱՆԻ
ՏՈՒԺՈՂ` Ա. ՄՆԱՑԱԿԱՆՅԱՆԻ
ՏՈՒԺՈՂԻ ՆԵՐԿԱՅԱՑՈՒՑԻՉ` Վ. ՄԿՐՏՉՅԱՆԻ

Դռնբաց դատական նիստում վճռաբեկության կարգով քննության առնելով ամբաստանյալ Ն. Սարգսյանի շահերի պաշտպան Վ. Մանուկյանի վերաքննիչ բողոքը` քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Նարեկ Գևորգի Սարգսյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2011 թվականի հուլիսի 21-ի դատավճռի դեմ.

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

1/. Գործի դատավարական նախապատմությունը և փաստական հանգամանքները.
ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Կենտրոնականի քննչական բաժնի քննիչ Ա.Մանուկյանը 2010թ. օգոստոսի 25-ի որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով հարուցել է թիվ 13142210 քրեական գործը։
ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ ԾՀՔ բաժնի ՀԿԳ ավագ քննիչ Ա.Թադևոսյանը 2010թ. օգոստոսի 25-ի որոշումներով թիվ 13142210 քրեական գործն ընդունել է իր վա-րույթ և ձերբակալել է Նարեկ Գևորգի Սարգսյանին։
ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ ԾՀՔ բաժնի ՀԿԳ ավագ քննիչ Ա.Թադևոսյանը 2010թ. օգոստոսի 28-ի որոշմամբ Նարեկ Գևորգի Սարգսյանին ներգրավել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով։
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2010թ. օգոստոսի 28-ի որոշմամբ Ն.Սարգսյանի նկատմամբ` որպես խափանման միջոց, ընտրվել է կալանավորումը` երկու ամիս ժամկետով։
ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ ԾՀՔ բաժնի պետի տեղակալ Ա.Կոստան-յանը 2010թ. նոյեմբերի 11-ի որոշմամբ թիվ 13142210 քրեական գործն ընդունել է իր վարույթ։
ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ ԾՀՔ բաժնի պետի տեղակալ Ա.Կոստանյանը 2011թ. փետրվարի 14-ի որոշումներով Ն.Սարգսյանին 2010թ. օգոստոսի 28-ին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքը լրացրել, նրան ներգրավել է որպես մեղադրյալ և նոր մեղադրանք է առաջադրել երկու անձանց դիտավո-րությամբ կյանքին վտանգ սպառնացող առողջությանը ծանր վնաս պատճառելու համար` նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով։
2011թ. մարտի 9-ին թիվ 13142210 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ու-ղարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան` ըստ էության քննելու համար։
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասու-թյան դատարանի (դատավոր Գ.Պողոսյան) 2011թ. մարտի 12-ի որոշմամբ Նարեկ Գևորգի Սարգսյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով քրեական գործն ընդունվել է վարույթ, իսկ 2011թ. մարտի 25-ի որոշմամբ նշանակվել է դատաքննության։
Ամբաստանյալ Նարեկ Սարգսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա. «2010թ. օգոստոսի 24-ին՝ ժա-մը 22-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Գ.Քոչար փողոցի 21 հասցեում տեղակայված «Առլեկի-նո» կարաոկե ակումբի դիմաց վիճաբանել է Ազատ Մկրտչյանի և Արամ Մնացականյանի հետ, որի ընթացքում կյանքին վտանգ սպառնացող, առողջությանը ծանր վնաս պատճառելու դիտավորությամբ, իր մոտ պահվող սուր ծակող-կտրող գործիքով բազմաթիվ հարվածներ է հասցրել վերջիններիս՝ մասնավորապես հինգ հարված Ազատ Մկրտչյանին՝ պատճառելով որովայնի ծակած-կտրած թափանցող վերքի, կրծքավանդակի ձախ կեսի հետին մակերեսի շրջանի կտրած-ծակած թափանցող վերքի՝ ձախ թոքի ստորին բլթի և ստոծանու մասնակի վնասումով, աջ նախաբազկի կտրած-ծակած վերքի՝ ծղիկային զարկերակի և ջլերի վնասումով, ձախ բազկի կտրած-ծակած վերքի, իսկ Ա.Մնացականյանին մեկ հարված՝ պատճառելով որովայնի առաջային պատի ծակած-կտրած թափանցող վիրավորման՝ լեղապարկի բարակ և հաստ աղիների վնասումների ձևով»։
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների
առաջին ատյանի դատարանի 2011թ. հուլիսի 21-ի դատավճռով Նարեկ Գևորգի Սարգսյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով և դատապարտվել է ազատազրկման 6 (վեց) տարի ժամկետով, որը պետք է կրի ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում։
Պատժի կրման սկիզբը հաշվվել է 2010թ. օգոստոսի 25-ից։
Ն.Սարգսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Իրեղեն ապացույցները` բամբակյա երեք խծուծը և սպորտային գլխարկը որոշվել է ոչնչացնել, իսկ Ա.Մկրտչյանի մայկան ու Ա.Մնացականյանի ուսաժապավենով մայկան պետք է վերադարձնել նրանց։

2/. Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, փաստարկները և պահանջը.
Վերոհիշյալ դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք է բերել ամբաստանյալ Ն. Սարգսյանի շահերի պաշտպան Վ. Մանուկյանը` հետևյալ հիմքերի սահմաններում, ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.
Բողոքաբերը հայտնել է, որ ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավճիռը կայացվել է դատավարական և նյութական իրավունքի նորմերի ակնհայտ կոպիտ խախտումներով, այն է` քրեական գործի քննությամբ խախտվել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 7-11, 17-18, 23-25, 72, 105, 58-59, 243, 303 հոդվածների, <<Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին>> Եվրոպական կոնվեցիայի 6-րդ հոդվածի պահանջները:
Նարեկ Սարգսյանին առաջադրված մեղադրանքը անհիմն է, Նարեկ Սարգսյանի գործողությունները իրավական առումով ճիշտ որակված չեն և նրա գործողություններում բացակայում են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցակազմի հատկանիշները:
Նարեկ Սարգսյանը ի սկզբանե ոչ մեկի վիրավորելու, հարվածելու դիտավորություն չի ունեցել, միջադեպի բոլոր փուլերում վարել է քաղաքակիրթ, հանգիստ խոսակցություն, նույնիսկ հայհոյանքի տեսքով արտահայտությունը տալու ընթացքում և դրանից հետո վախի մթնոլորտ ստեղծելու համար իր գրպանից չի հանել և սպառնալիքներ չի տվել այդ դանակով, այս ամենը լոկ վկայում է այն մասին, որ Նարեկ Սարգսյանն իր մոտ կրած դանակը գործի դնելու ոչ մի նպատակ, դիտավորություն և ցանկություն չի ունեցել և ստիպված նման քայլի է դիմել այնքանով, որ իրենից շատ անգամ ֆիզիկապես ուժեղ, արևելյան մարզաձևերով մարզված անձանց կողմից դաժանաբար մասնագիտորեն ծեծի ենթարկվելու պատճառով ստիպված է եղել մեջքի վրա ընկած վիճակում գրպանից հանել այդ դանակը և նման եղանակով պաշտպանվել, քանի որ այդ պահին, հաշվի առնելով բազմաթիվ անկանոն հարվածների հաջորդականությունը, իր և նրանց եղած դիքը, ամբաստանյալը իր կյանքի միակ փրկության ելքը տեսել է այդ դանակի մեջ: Այդ է վկայում նաև այն հանգամանքը, որ դեպքից անմիջապես հետո Նարեկ Սարգսյանը ինքնակամ մեղայականով ներկայացել է ոստիկանության բաժին, ինչը ուղղակիորեն վկայում է, որ նա ի սկզբանե որևէ մեկին ծանր մարմնական վնասվածքներ պատճառելու դիտավորություն չի ունեցել, և առհասարակ, հանցանք կատարելու ցանկություն չի ունեցել:
Տուժողներ Ազատ Մկրտչյանի և Արամ Մնացականյանի գործողությունների ինտենսիվությունը, ժամանակը, դրանց ռեալ վտանգը իրոք անմիջական սպառնալիք են եղել ամբաստանյալի կյանքի և առողջության համար, ինչը թույլ է տալիս համոզմունք արտահայտելու, որ Նարեկ Սարգսյանը միջադեպի ամբողջ ընթացքում միայն պաշտպանվել է, բայց մի նախապայմանով, որ նա պաշտպանվելիս դուրս է եկել դրա անհրաժեշտ սահմաններից, որը հանդես է եկել նրա ձեռքում դանակի առկայությամբ: Այս առումով, նրա գործողությունները միանշանակ ենթակա են որակման ՀՀ քրեական օրենսգրքի 116-րդ հոդվածի 2-րդ մասի հատկանիշներով, այլ ոչ թե ՀՀ քրեական օրեսգրքի 112 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով:
Բացի այդ, առ այսօր չի ստուգվել, թե Սեմյոն Եդիգարյանի դեմքի շրջանում պատճառված վնասվածքը ի վերջո ում կողմից է պատճառվել և ընդհանրապես ոտքին հասցված հարվածը դիտավորությամբ կատարված գործողության, թե անզգուշության հետևանք է:
Արդյունքում, խորացված և բազմակողմանի քննություն չկատարելը, իր հերթին հանգեցրել է ամբաստանյալի գործողությունների ոչ ճիշտ որակմանը և դրանց ոչ ճիշտ իրավական գնահատական տալուն:
Նարեկ Սարգսյանին ձերբակալման և որպես կասկածյալ հարցաքննության, այնուհետև որպես մեղադրյալ ներգրավելու պահին մինչդատական վարույթ իրականացնող մարմնի կողմից չի ապահովվել պաշտպանի մասնակցությունը:
Քրեական գործի ողջ նախաքննության ընթացքում նշանակվել են բազմաթիվ և բազմատեսակ փորձաքննություններ, սակայն գրեթե բոլոր դեպքերում խախտվել են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 247 հոդվածի պահանջները:
Նարեկ Սարգսյանը, քննության ժամանակ իրազեկված չլինելով քննության արդյունքներին և ժամանակին չծանոթանալով նշանակված փորձաքննությունների որոշումների և դրանց եզրակացությունների հետ, արդյունքում զրկվել է իր բոլոր դատավարական իրավունքներից` ընդհուպ փորձաքննությանը մասնակցելուց, իր առարկությունները ներկայացնելուց կամ փորձագետներին բացարկ հայտնելու իր իրավունքից: Նման պայմաններում գործի քննությունը կատարվել է խիստ թերի, միակողմանի, որի հետևանքով շատ ու շատ հարցեր, հանգամանքներ ու հակասություններ չեն պարզաբանվել, կասկածները չեն փարատվել, որոնց վառ օրինակներից մեկն է հանդիսանում համալիր դատահետքաբանական-դատաբժշկական փորձաքննության եզրակացությունը:
Ապացույցները ձեռք են բերվել օրենքի կոպիտ խախտմամբ և ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 105 հոդվածի համաձայն չեն կարող դրվել մեղադրանքի հիմքում:
Քրեաիրավական առումով նրա գործողությունները ենթակա են որակման ՀՀ քրեական օրենսգրքի 116-րդ հոդվածի 2-րդ մասով: Ասինքն` Նարեկ Սարգսյանը տվյալ միջադեպի ժամանակ իր կյանքն ու առողջությունը փրկելիս, տուժողներին ծանր մարմնական վնասվածքներ պատճառելիս, անցել է անհրաժեշտ պաշտպանության սահմանները և նրա գործողությունները իրենց մեջ պարունակում են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 116-րդ հոդվածի 2-րդ մասի հատկանիշներ:
Խնդրել է ելենելով վերոգրյալից ընդհանուր իրավասության դատարանի 21.07.2011 թվականի դատավճիռը բեկանել և հաշվի առնելով քրեական գործի փաստական հանգամանքները, ինչպես նաև արդարադատության արդյունավետությունից ելնելով Նարեկ Սարգսյանի գործողությունները վերաորակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 116-րդ հոդվածի 2-րդ մասի հատկանիշներին համապատասխան կամ ամբաստանյալի նկատմամբ սահմանել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով սահմանված նվազագույն պատժաչափը:
3/.Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումները.
Վերաքննիչ դատարանը, ստուգելով գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման ու քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, ինչպես նաև գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի նորմերի պահպանումը, լսելով պաշտպանական կողմի հիմնավորումները վերաքննիչ բողոքի կապակցությամբ և մեղադրողի պատասխանը բողոքի դեմ, վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Նարեկ Գևորգի Սարգսյանի մեղքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված արարքը կատարելու մեջ հաստատված է, իսկ պաշտպանական կողմից բերված պատճառաբանություններն ու վերաքննիչ բողոքի փաստարկները` ամբաստանյալին առաջադրված մեղադրանքը վերաորակելու վերաբերյալ, հերքված են նորքոհիշյալ ապացույցներով.
Ամբաստանյալ Ն.Սարգսյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ նա 23.08.2010թ-ին ընկերուհուց` Աննա Մկրտչյանից, տեղեկանալով, որ հաջորդ օրը նրա ծննդյան տարեդարձն է, որը նշվելու է «Առլեկինո» կարաոկե բարում, ընդունել է նրա հրավերքը և հաջորդ օրը` ժամը 19-ի սահմաններում, ընկերոջ` Սեմյոն Եդիգարյանի հետ միասին գնացել են «Առլեկինո» կարաոկե-բար, որտեղ, նախօրոք պատվիրված սեղանի շուրջ, նստած են եղել Աննան, նրա մայրը, քույրը, հարազատները և ընկերուհիները։ Ընկերոջ հետ «Ռեդբուլ»-ով խառնած օղի են խմել, իսկ աղջիկները՝ գինի, որից հետո սկսել են պարել։ Աննայի հետ պարելիս նկատել է, որ իրենց սեղանի շուրջ նստած աղջիկների կողքին պարում է հրեշի տեսք ունեցող դիմակով մի տղա, ինչն աղջիկների մոտ վախ և տհաճություն է առաջացրել, որի պատճառով մոտեցել է այդ տղային ու զգուշացրել, որ դիմակով չպարի։ Երաժշտությունը բարձր լինելու պատճառով միմյանց չեն հասկացել, որի համար դուրս են եկել բարից և դրսում` զրույցի ընթացքում, նրանից պահանջել է դիմակով չպարել, որը մյուս կողմից ընկալվել է նորմալ և միասին վերադարձել են բար։
Որոշ ժամանակ անց՝ պարելու ընթացքում, նկատել է նույն դիմակով երիտասարդին։ Կրկին մոտեցել է այդ տղային և դարձյալ, միմյանց չլսելու պատճառով, դուրս են եկել բարից։ Իր հետ դուրս է եկել նաև իր ընկեր Սեմյոնը, իսկ դիմակով պարողի հետ՝ նրա ընկերը, և միասին քայլելով` գնացել են Կորյունի փողոցի ուղղությամբ։ Իրենց միջև տեղի է ունեցել նույն խոսակցությունը, որի ժամանակ այդ տղան իրեն ասել է, որ դիմակով չպարելու համար իրեն ոչ ոք չի զգուշացրել։ Նրան պատասխանել է, որ կարող է ընկերը եղած լինի և մեկ անգամ ևս զգուշացրել է, որ ոչ ոք չպարի դիմակով։ Սեղանակիցներին չանհանգստացնելու նպատակով և խոսակցությունն ավելորդ չշարունակելու համար` փորձել է վերադառնալ բար, սակայն երբ շրջվել է, այն տղան, ով խոսելիս է եղել իր հետ, բռունցքով ուժեղ հարվածել է իր գլխի ձախ հատվածին։ Հարվածից ընկել է գետնին, որից հետո այդ երկու տղաները հարձակվել, նստել են իր վրա և սկսել ձեռքերով հարվածներ հասցնել։ Չկարողանալով շարժվել և պատասխանել նրանց հարվածներին` նյարդայնացած վիճակում հայհոյանքներ է տվել վերջիններիս, մի պահ կարողացել է ձեռքը տանել գրպանը և հանել է իր մոտ եղած ծալովի, մոտ 13-15 սմ ընդհանուր երկարությամբ, 1-1,5 սմ լայնությամբ, բռնակը պլաստմասից, սև գույնի, շեղբի մի կողմը սրված, իսկ մյուս կողմը բութ դանակը, որով սկսել է անկանոն հարվածներ հասցնել իր վրա նստած տղաներին։ Հարվածներից հետո ազատվել է նրանց ձեռքից և փախել է Կորյունի փողոցի ուղղությամբ։ Ճանապարհին նկատել է, որ հագուստներն ամբողջովին արյունոտված են, իսկ աջ ձեռքի բութ մատից և ցուցամատից արյուն է հոսել։ Դրանից հետո, իր մոտ եղած դանակը դեն է գցել և պատահական տաքսի ավտոմեքենայով գնացել է տուն։ Ճանապարհին զանգահարել է Աննային ու ասելով, որ կռիվ է արել և իրեն լավ չի զգում` խնդրել է ավարտել խնջույքն ու գնալ տուն։ Տուն հասնելով` փոխել է արյունոտված հագուստները և դուրս եկել բակ, որտեղ հանդիպել է Սեմյոնին, ում դեմքին նկատել է վնասվածքներ, սակայն չի հիշում, թե ինչ են խոսել միմյանց հետ։ Այնուհետև զանգահարել է Աննային և խնդրել հանդիպել բակում։ Հանդիպման ընթացքում պատմել է կատարվածի մասին և նրան տալով դեպքի պահին իր հագին եղած` արյունոտված անդրավարտիքը` խնդրել է լվանալ այն։
Ամբաստանյալը պնդել է, որ տուժողներին դանակով հարվածել է պառկած դիրքից։
Տուժող Արամ Մնացականյանի ցուցմունքի համաձայն` 2010թ. օգոստոսի 24-ին՝ ժամը 16-ի սահմաններում, ընկերների` Ազատ Մկրտչյանի, Արթուր Նիազյանի և Հաբեթ Մկրտչյանի հետ գնացել են ք.Երևանի Գ.Քոչար փողոցում գտնվող «Առլեկինո» կարաոկե-բար, որտեղ` նախնական պայմանավորվածության համաձայն, հանդիպել են իրենց մյուս ընկերներին և ընկերուհիներին։
Բարում իր ընկերներից Նաիրի Սարգսյանը պարել է իր հետ բերած դիմակով, ինչը, ըստ ամբաստանյալի, դուր չի եկել նրա հետ եղած աղջիկներին, որի համար ամբաստանյալի առաջարկով բարից դուրս են եկել փողոց, որտեղ խոսել և պայմանավորվել են, որ դիմակով այլևս չեն պարի։ Դրանից մոտ մեկ ժամ անց, նկատելով բարից դուրս եկող Ազատին և ամբաստանյալին, գնացել է նրանց հետևից։ Դրսում ամբաստանյալն Ազատին հարցրել է, թե ինչու է նա իրենց աղջիկներին մոտ պարում, ինչին Ազատը պատասխանել է, որ իրենք պարում են իրենց աղջիկների հետ։ Դրանից հետո ամբաստանյալը հայհոյել է` ասելով նրա մերը, ով կպարի իր հետ եղած աղջիկների հետ։ Հայհոյելու համար Ազատը խփել է ամբաստանյալին ու երբ վերջինս ընկել է գետնին, մոտեցել է նրան, և այդ պահին` կիսականգնած վիճակում, ամբաստանյալը հարվածել է իրեն։ Փորի մասում հարված և ցավ զգալով` հետ է գնացել։ Տեսել է նաև Ազատին, ում ձեռքը վնասված է եղել։ Դրանից հետո, զգալով, որ արյունահոսում է, զանգահարել են բարում գտնվող ընկերներից մեկին և Նաիրի Սարգսյանի «ԲՄՎ» մակնիշի ավտոմեքենայով իրենց տեղափոխել են հիվանդանոց։
Տուժող Ազատ Մկրտչյանի նույնաբովանդակ ցուցմունքների համաձայն` 2010թ. օգոստոսի 24-ի երեկոյան ք.Երևանի Գ.Քոչար փողոցում գտնվող «Առլեկինո» կարաոկե բարում ընկերների հետ զվարճանալու և պարելու ընթացքում նրան է մոտեցել ամբաստանյալը և հրավիրել բարից դուրս։ Նրանց հետ դուրս է եկել նաև Արամ Մնացականյանը, և երբ խոսակցության ընթացքում ամբաստանյալն Ա.Մկրտչյանին մեղադրել է իր հետ եկած աղջիկների հետ պարելու համար է, նա հերքել է դա ու պատճառաբանել է, որ սրահում տեղ չլինելու պատճառով է պարել բեմի վրա, այսինքն՝ այնտեղ, որտեղ եղել է ամբաստանյալի և նրա հետ եղած անձանց սեղանը։ Այնուհետև, ամբաստանյալը հայհոյել է նրան` ասելով` ով իրենց աղջիկներին մոտ պարի, ես նրա մերը...։ Դրանից վրդովված` բռունցքով հարվածել է ամբաստանյալի գլխին, որից նա վայր է ընկել։ Դրանից հետո Արամի հետ մոտեցել են ամբաստանյալին՝ կրկին հարվածելու նպատակով, սակայն վերջինս հանել է դանակը, կամ այդ կարգի ինչ-որ ուրիշ բան և հարվածներ հասցրել իրենց։ Հարվածներ ստանալուց հետո նստել է բարի դիմաց գտնվող նստարանին, որից հետո ընկերների օգնությամբ տեղափոխվել են հիվանդանոց։
Վկաներ Արթուր Նիազյանի և Հաբեթ Մկրտչյանի նույնաբովանդակ ցուցմունքների համաձայն` 2010թ. օգոստոսի 24-ին` ժամը 22-ի սահմաններում, երբ ընկերուհիների, ընկերների, այդ թվում` տուժողների հետ գտնվել են «Առլեկինո» կարաոկե-բարում, նկատել են, որ տուժողները` Արամը և Ազատը, բարում չեն։ Այդ պահին զանգահարել է Ազատը և իրենց խնդրել է շտապ դուրս գալ բարից։ Անմիջապես դուրս են եկել և տեսել են Ազատին` բարի մուտքից քիչ հեռու տեղադրված նստարանին նստած, արյունոտված վիճակում։ Նրանից քիչ հեռու նկատել են Արամին, ով, որովայնը ձեռքերով բռնած, մոտեցել է իրենց։ Տեսնելով դա` Ազատին և Արամին իրենց ընկեր Նաիրի Սարգսյանի «ԲՄՎ» մակնիշի ավտոմեքենայով շտապ տեղափոխել են թիվ 1 հիվանդանոց։ Հետագայում տուժողներից տեղեկացել են, որ նրանց դանակով հարվածողը եղել է իրենց հետևի սեղանի շուրջ նստած տղան։
Վկա` տուժողի օրինական ներկայացուցիչ, Վաղարշակ Մկրտչյանի նույնաբովանդակ ցուցմունքի համաձայն` 24.08.2010թ.` ժամը՝ 18-ի սահմաններում, որդին զանգահարել է իրեն և տեղեկացրել, որ ընկեր-ընկերուհիների հետ գտնվում է «Առլեկինո» կարաոկե-բարում։ Վերջին անգամ նրա հետ հեռախոսով զրուցել է ժամը 20:55-ին։ Ժամը 22-ի սահմաններում Ազատի ընկեր Արամի մորից տեղեկանալով, որ իրենց որդիները գտնվում են հիվանդանոցում` գնացել և հիվանդանոցում տեղեկացել է, որ Ազատը և Արամը դանակահարված են ու վիրահատվում են։ Մի քանի օր անց` հիվանդանոցում, Ազատն իրեն պատմել է, որ բարից դուրս տեղի ունեցած վիճաբանության ընթացքում ամբաստանյալը դանակով հարվածներ է հասցրել իրեն և Արամին ու դիմել փախուստի։
Վկա Աննա Մկրտչյանի ցուցմունքի համաձայն` ամբաստանյալ Ն.Սարգսյանին ճանաչում է մոտ 3 տարի և նրա հետ հանդիպումների ընթացքում հաճախակի նկատել է, որ նա դանակ է կրում գոտկատեղում։
2010թ. օգոստոսի 24-ին` ժամը 1830-ի սահմաններում, իր ծննդյան տարեդարձը նշելու համար մոր, հարազատների, զարմուհիների և ընկերուհու հետ միասին գնացել են «Առլեկինո» կարաոկե-բար։ Հրավիրել է նաև Ն.Սարգսյանին, ով ժամը 19-ի սահմաններում ընկերոջ՝ Սեմյոնի հետ միացել է իրենց։ Բարում իրենց սեղանը գտնվել է բեմի վրա, իսկ դրանից ներքև գտնվող սեղանի մոտ նստած են եղել մոտ 15 աղջիկ-տղաներ։ Պարելու ընթացքում հարևան սեղանի տղաներից մեկն իրենց մոտ պարել է ուրվականի դիմակով, ինչն իրենց դուր չի եկել։ Այդ մասին Ն. Սարգսյանը զգուշացրել է դիմակով պարող տղային և վերջինս դադարել է դիմակով պարել։ Ժամը 21:30-ի սահմաններում, երբ իրենք կրկին պարել են, հարևան սեղանի շուրջ նստած տղաներից մեկը, ով եղել է սպիտակ վերնաշապիկով և սպիտակ սպորտային գլխարկով, պարել է բեմի վրա` իրենց շատ մոտ՝ քսվելով իրենց, որի պատճառով դադարել են պարել։ Դա նկատել է Նարեկը, ով, զրուցելով այդ տղայի հետ, նրա հետ դուրս են եկել բարից։ Ժամը 22:00-ի սահմաններում Նարեկը, զանգահարելով և ասելով, որ վիճաբանել է հարևան սեղանի տղաների հետ ու դանակահարել է նրանց, խնդրել է շուտ դուրս գալ բարից և գնալ տուն։ Մոտ 30 րոպե անց, երբ գտնվել են տանը, Նարեկը զանգահարել և խնդրել է հանդիպել շենքի բակում։ Հանդիպելով նրան` նկատել է, որ Նարեկի հագուստները փոխված են, իսկ աջ ձեռքի բութ մատը և ցուցամատը վնասված-կապված են։ Իր հարցին նա պատասխանել է, որ դանակով խփելու ընթացքում է վնասել մատները։ Նա նաև պատմել է, որ բարից դուրս վիճել է վերը նշված սպիտակ գլխարկով տղայի և նրա ընկերոջ հետ, որի ընթացքում ձեռքով հարվածել են իր գլխին, որի պատճառով ինքը վայր է ընկել, որից հետո, գոտկատեղից հանելով դանակը, խփել է նրանց։
Դրանից հետո Նարեկը, տալով իր ջինսե արյունոտված անդրավարտիքը, խնդրել է լվանալ այն։ Վերադառնալով տուն` կատարվածի մասին պատմել է մորը և լվանալու համար նրան է տվել Նարեկի անդրավարտիքը։
Վկա Նունիկ Կիրակոսյանի նույնաբովանդակ ցուցմունքի համաձայն` դստեր` Աննայի, ծննդյան տարեդարձը 2010թ. օգոստոսի 24-ին «Առլեկինո» կարաոկե-բարում նշելուց հետո, երբ գտնվել են տանը, Աննան պատմել է, որ Նարեկը և նրա ընկերը, ովքեր նույնպես բարում մասնակցել էին դստեր ծննդյան տարեդարձին, բարից դուրս կռիվ են արել։ Քիչ անց Աննային զանգահարել է Նարեկը և Աննան դուրս է եկել բակ։ Վերադառնալով տուն՝ նա պատմել է, որ Նարեկը կռվի ժամանակ դանակով մարդ է խփել։ Նա նաև իրեն է տվել Նարեկի արյունոտված անդրավարտիքը և խնդրել է լվանալ այն։
Վկա Սեմյոն Եդիգարյանի ցուցմունքի համաձայն` 2010թ. օգոստոսի 24-ի երեկոյան ընկերոջ` Նարեկի, հետ մասնակցել է նրա ընկերուհու՝ Աննայի ծննդյան տարեդարձին, ինչը նշվել է «Առլեկինո» կարաոկե-բարում, որտեղ Նարեկի հետ նկատողություն են արել հարևան սեղանի մոտ նստած տղաներից մեկին, ով պարել է ուրվականի տեսք ունեցող դիմակով, ինչը տհաճ է եղել իրենց սեղանի շուրջ նստածներին։ Որոշ ժամանակ անց, երբ կրկին պարել են, հարևան սեղանի տղաներից մեկը սկսել է պարել իրենց սեղանակից աղջիկներին շատ մոտ` քսմսվելով նրանց, ինչը դուր չի եկել իրենց։ Նարեկը մոտեցել է այդ տղաներից մեկին և զրուցել։ Այդ ընթացքում գնացել է զուգարան, իսկ երբ վերադարձել է, նկատել է, որ Նարեկը բարում չէ։ Անմիջապես դուրս գալով բարից՝ նկատել է Նարեկին` երկու տղայի հետ զրուցելիս։ Մինչ նրանց հասնելը, նշված տղաները հարվածել են Նարեկին, որից վերջինս վայր է ընկել։ Նրանցից մեկը կռացել է Նարեկի վրա և նրան հարվածել ձեռքերով, իսկ մյուսը հարվածել է Նարեկին` կանգնած դիրքից՝ ոտքերով։ Մոտենալով նրանց՝ միջամտելու նպատակով Նարեկի վրա կռացած տղային մի կողմ է հրել և փորձել է Նարեկին բարձրացնել։ Այդ ժամանակ նույն տղան, որին ինքը մի կողմ է հրել, ձեռքով կամ ոտքով աջ կողքից հարվածել է իր դեմքին, որից ինքը, կորցնելով հավասարակշռությունը, վայր է ընկել։ Ուշքի գալով` նկատել է, որ ոչ-ոք չկա և վազել է դեպի Կորյունի փողոց, որտեղ, մոտենալով ցայտաղբյուրին, ցանկացել է լվացվել։ Այդ պահին մոտեցել է Նարեկը, ում դեմքին և մայկայի վրա եղել են արյան հետքեր, սակայն վնասվածքներ չի ունեցել։ Դրանից հետո միասին տաքսի ավտոմեքենայով գնացել են տուն։ Աբովյան փողոցում Նարեկն իջել է ավտոմեքենայից և ասել, որ կհանդիպեն 1-2 ժամից` իրենց բակում։ Մոտ 1 ժամ անց բակում հանդիպել է Նարեկին, ով եղել է փոխված հագուստներով։
«Դեպքի վայրի զննության մասին» 24.08.2010թ. արձանագրության համաձայն` դեպքի վայր է հանդիսացել Գ.Քոչար փողոցի 21 հասցեում գտնվող «Առլեկինո» կարաոկե-բարի դիմացի տարածքը։ Բարից մոտ 45 մետր դեպի Կորյունի փողոց տանող ուղղությամբ առկա են եղել արնանման հետքեր, որոնք գտնվել են լապտերից 1-2 մետր հեռավորության վրա։ Լապտերի անմիջապես կողքին ընկած է եղել սպիտակ գույնի սպորտային գլխարկ՝ արնանման հետքերով։ Բարի մուտքի դռնից 7 մետրից մինչև 30 մետր հեռավորության վրա՝ դեպի Կորյունի փողոց տանող ուղղությամբ, տեղ-տեղ առկա են եղել արնանման նյութի հետքեր, իսկ մուտքի դռան դիմացի հատվածում՝ մոտ 8 մետր հեռավորության վրա՝ կենտրոնական ընտրական հանձնաժողովի շենքի ուղղությամբ, առկա է եղել մետաղյա նստարան, որի դիմացի հատվածում թափված է եղել արնանման հեղուկի զանգված և եղել են կաթիլային արնանման հետքեր։ Նշված արնանման հետքերից` 3 տարբեր վայրերից, բամբակյա խծուծներով վերցվել են նմուշներ, որոնք սպորտային գլխարկի հետ միասին առգրավվել են։
«Կրիմինալ դեպքերի մատյաններ զննելու մասին» 24.08.2010թ. արձանագրության համաձայն` «ԵՊԲՀ» թիվ 1 հիվանդանոցի ընդունարանի թիվ 1 ահազանգման մատյանի 61-րդ էջում 27-րդ համարի տակ առկա է հետևյալ գրառումը` Ազատ Վաղինակի Մկրտչյան, ծնված 1993թ., հասցե` ք.Եղվարդ, Սաֆարյան 1-ին նրբանցք 49 տուն, ընդունելությունը 24.08.2010թ.` ժամը 2255-ին` առանց ուղեգրի, ախտորոշումը որովայնի աջ կեսի, աջ և ձախ վերին վերջույթների ծակած վերքեր։ Ըստ ուղեկցողի հայտարարության նրան բերել են «Առլեկինո» կարաոկե ակումբի մոտից, որտեղ դանակահարել են։ Դեպքի մասին հայտնվել է 56-02-02 հեռախոսահամարին։
Նույն մատյանի թիվ 18 հերթական համարում առկա է հետևյալ գրառումը` Արամ Գրիգորի Մնացականյան, ծնված 1992թ., ք.Եղվարդ, Սաֆարյան 1-ին նրբանցք, 19 տուն, ընդունելությունը 24.08.2010թ.` ժամը 22:55-ին` առանց ուղեգրի, ախտորոշումը` որովայնի աջ կտրած-ծակած վերք։ Ըստ ուղեկցողի հայտարարության՝ նրան բերել են «Առլեկինո» կարաոկե ակումբի մոտից, որտեղ դանակահարել են։ Դեպքի մասին հայտնվել է 56-02-02 հեռախոսահամարին։
«Անձի ինքնակամ ոստիկանության բաժին ներկայանալու մասին» 25.08.2010թ. արձանագրության համաձայն` 25.08.2010թ.՝ ժամը 15:00-ի սահմաններում, ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին է ներկայացել Նարեկ Գևորգի Սարգսյանը և հայտնել, որ 24.08.2010թ. «Առլեկինո» կարաոկե բարի դիմաց ծագած վիճաբանության ժամանակ իր մոտ եղած գաղտնի փականով դանակով հարվածել և մարմնական վնասվածքներ է պատճառել իր հետ վիճաբանող անձանց։
Դատաբժշկական փորձաքննության 02.09.2010թ. թիվ 2210 եզրակացության համաձայն` Ն.Սարգսյանի ստացած մարմնական վնասվածքները` աջ ազդրի շրջանի ճանկռվածքի, աջ դաստակի առաջին և երկրորդ մատների շրջանների կտրված վերքերի ձևով, հասցվել են սուր կտրող գործիքով, ճանկռվածքը սրածայր գործիքով, և նրա առողջությանը պատճառվել է թեթև վնաս՝ առողջության կարճատև քայքայումով։
Դատաբժշկական փորձաքննության 11.09.2010թ. թիվ 1244/հ եզրակացության համաձայն` Ա.Մնացականյանի ստացած մարմնական վնասվածքները` որովայնի առաջային պատի ծակած-կտրած թափանցող վիրավորման՝ լեղապարկի, բարակ և հաստ աղիների վնասումների ձևով, հասցվել են սուր ծակող-կտրող գործիքով և առաջացրել են առողջությանը ծանր վնաս՝ կյանքին վտանգ սպառնացող։
Դատաբժշկական փորձաքննության 11.09.2010թ. թիվ 1245/հ եզրակացության համաձայն` Ա.Մկրտչյանի ստացած մարմնական վնասվածքները` աջ այտային շրջանի արյունազեղման, որովայնի ծակած-կտրած թափանցող վերքի, գոտկային շրջանի հետորովայնային տարածության կտրած-ծակած թափանցող վերքի, կրծքավանդակի ձախ կեսի հետին մակերեսի շրջանի կտրած-ծակած թափանցող վերքի՝ ձախ թոքի ստորին բլթի և ստոծանու մասնակի վնասումով, աջ նախաբազկի կտրած-ծակած վերքի՝ ծղիկային զարկերակի և ջլերի վնասումով, ձախ բազկի կտրած-ծակած վերքի ձևերով, առաջացրել են առողջությանը ծանր վնաս՝ կյանքին վտանգ սպառնացող:
Դատաբժշկական փորձաքննության 22.09.2010թ. թիվ 377 եզրակացության համաձայն` փորձաքննությանը ներկայացված 3 բամբակյա խծուծներով դեպքի վայրից վերցված և սպորտային գլխարկի վրա տեղակայված կասկածելի հետքերում հաստատվել է արյան առկայություն, որը պատկանում է մարդու և ըստ արյան ABO իզոշճաբանական համակարգի առաջացել են.
«Առլեկինո» կարաոկե բարից 45 և 15 մմ հեռավորությունների վրա եղած արյան հետքե-րը` արյան A խումբ ունեցող որևէ անձից կամ անձանցից, այդ թվում` նաև կարող էին առաջանալ ինչպես Ա.Մնացականյանից, այնպես էլ` Ա.Մկրտչյանից, բայց ոչ Ն.Սարգսյանից։
Սպորտային գլխարկի վրա` ձախ առաջակողմնային մասում տեղակայված արյան հետքը` արյան A խումբ ունեցող անձից կամ անձանցից, որի դեպքում չի բացառվում դրա առաջացումը ինչպես Ա.Մնացականյանից, այնպես էլ` Ա.Մկրտչյանից, բայց ոչ Ն.Սարգսյանից։
Դատահետքաբանական և դատաբժշկական համալիր փորձաքննության 18.10.2010թ. հմ 10-2336 եզրակացության համաձայն` փորձաքննությանը ներկայացված Ա.Մկրտչյանի մայկայի վրա առկա են մեխանիկական վնասվածքներ, որոնք իրենց բնույթով ծակած-կտրած են և առաջացել են միակողմանի սուր սայր ունեցող ծակող-կտրող գործիքի՝ դանակի ներգործությունից։
Ա.Մնացականյանի վերնազգեստի և ուսաժապավեններով մայկայի առաջամասերի աջ կողմերում առկա են մեկական մեխանիկական վնասվածքներ, որոնք իրենց բնույթով ծակած-կտրած են և առաջացել են միաժամանակ միակողմանի սուր սայր ունեցող ծակող-կտրող գործիքի՝ դանակի ներգործությունից, ընդ որում` հագուստների մեջ ներթափանցման մակարդակների ազդող գործիքի շեղբը ունեցել է մոտ 10-ից 13 մմ լայնություն։ Ա.Մնացականյանի աջից որովայնի առաջային պատի և նրա հագուստների վրա առկա վնասվածքներն իրենց բնույթով ծակած-կտրած են, դրանք իրենց տեղակայություններով և չափերով համապատասխանում են միմյանց և առաջացել են միաժամանակ` միակողմանի սուր սայր ունեցող ծակող-կտրող գործիքի մեկ ներգործության արդյունքում։
Ա.Մկրտչյանի մարմնի հագուստով ծածկված մասերի վնասվածքները և նրա վերնահագուստի վրա առկա վնասվածքներն իրենց բնույթով ծակած-կտրած են, տեղակայություններով, չափերով հիմնականում համապատասխանում են միմյանց և կարող էին առաջանալ միակողմանի սուր ծայր ունեցող ծակող-կտրող գործիքի ներգործությունից։ Ընդ որում, Ա.Մկրտչյանի որովայնի առաջային պատի աջ կեսի և նրա հագուստի առաջամասում առկա ծակած-կտրած վնասվածքները առաջացել են միաժամանակ` սուր ծակող-կտրող գործիքի դանակի մեկ ներգործության արդյունքում։ Ա.Մկրտչյանի կրծքավանդակի ձախ կեսի հետին մակերեսի թիակային գծով ծակած-կտրած վնասվածքը և նրա հագուստի հետին հատվածում առկա ծակած-կտրած վնասվածքն իրենց տեղակայություններով համապատասխանում են միմյանց ու առա-ջացել են միակողմանի սայր ունեցող սուր ծակող-կտրող գործիքի մեկ ներգործության արդյուն-քում։ Ա.Մկրտչյանի կրծքավանդակի հետին մակերեսի հարողնաշարային գծով ծակած-կտրած վնասվածքը և նրա հագուստի հետնամասի աջ կողմում առկա ծակած-կտրած վնասվածքն ա-ռաջացել են միակողմանի սուր սայր ունեցող ծակող-կտրող գործիքի դանակի մեկ ներգործության արդյունքում։ Ա.Մկրտչյանի ձախ բազկի վերին երրորդի դրսային մակերեսի ծակած-կտրած վնասվածքներն իրենց տեղակայություններով համապատասխանում են միմյանց և առաջացել են միակողմանի սուր սայր ունեցող ծակող-կտրող գործիքի դինամիկ ներգործության արդյունքում։
Դատահոգեբուժական ամբուլատոր փորձաքննության 28.10.2010թ. 349/10 եզրակացության համաձայն` 2009թ. հունիսին Ն.Սարգսյանը տարել է նևրոտիկ մակարդակի հոգեկան գործունեության ժամանակավոր հիվանդագին խանգարում` «չափավոր արտահայտված ասթենիկ խանգարում»-ի ձևով, որի կապակցությամբ նրան տրվել է տարկետում՝ 3 տարի ժամանակով, հետագայում դուրս է եկել վերը նշված հոգեկան գործունեության ժամանակավոր հիվանդագին խանգարման վիճակից և ինչպես իրավախախտումը կատարելու պահին, այնպես էլ ներկայումս Ն.Սարգսյանը որևէ հոգեկան հիվանդությամբ չի տառապել և չի տառապում, ուստի Ն.Սարգսյանին մեղսագրվող արարքի համար հարկ է ճանաչել մեղսունակ։ Իրավախախտումը կատարել է հասարակ հարբածության վիճակում։
Դատահետքաբանական-դատաբժշկական համալիր փորձաքննության 03.02.2011թ. հմ 10-3459 եզրակացության համաձայն` հաշվի առնելով Ա.Մնակացականյանի և հատկապես Ա. Մկրտչյանի մարմնական և նրանց հագուստների ծակած-կտրած բնույթի վնասվածքների տեղակայությունները (բացառապես իրանի վերին կեսի՝ որովայնի, կրծքավանդակի, բազկի շրջաններում, Ա.Մկրտչյանի մոտ նաև տարբեր մակերեսների տեղակայումներով և դրանց համապատասխան հագուստների վրա առկա ծակած-կտրած բնույթի վնասվածքների անկյունների ուղղվածությամբ), հիմքեր չկան հաստատելու դրանց առաջացման հնարավորությունը Ն.Սարգսյանի ցուցմունքում նշված մեխանիզմով՝ գետնին ընկած դիրքից։ Դրանց պատճառման հնարավարությունն առավել հավանական է կանգնած կամ դրան մոտ դիրքերից։
«Իրեղեն ապացուց ճանաչելու մասին» 09.02.2011թ. որոշման համաձայն` երեք բամբակյա խծուծները, սպորտային գլխարկը, Ա.Մկրտչյանի մայկան, Ա.Մնացականյանի ուսաժապավենով մայկան ճանաչվել են իրեղեն ապացույցներ ու կցվել քրեական գործին։
Այսպիսով, վերաքննիչ դատարանը հետազոտելով նախաքննության, առաջին ատյանի դատարանի և վերաքննիչ դատարանի դատաքննությունների ընթացքում ձեռք բերված ապացույցները, դրանցից յուրաքանչյուրը գնահատելով վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցները իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Նարեկ Գևորգի Սարգսյանին առաջադրված մեղադրանքը հիմնավորված և հաստատված է գործին վերաբերվող փոխկապակցված, հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ, քրեական գործի ինչպես նախաքննությամբ, այնպես էլ դատաքննության ընթացքում քրեադատավարական օրենքի էական խախտումներ, որոնք գործին մասնակցող անձանց օրենքով երաշխավորված իրավունքներից զրկելու կամ դրանցում սահմանափակելու կամ այլ ճանապարհով խոչընդոտել են գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտմանը, ազդել են կամ կարող են ազդել գործով ճիշտ որոշում կայացնելու վրա, թույլ չեն տրվել և գործի փաստական հանգամանքների մասին դատարանի դատավճռում շարադրված հետևությունները բխում են քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցներից, ամբաստանյալի նկատմամբ կիրառվել է քրեական այն օրենքը, որը ենթակա էր կիրառման, այսինքն նրան մեղսագրված արարքը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետի հատկանիշներին, որի համար նա պետք է ենթարկվի քրեական պատասխանատվության և նշանակված պատիժը պետք է կրի ազատազրկման ձևով:
Վերաքննիչ դատարանը անդրադառնալով ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակված պատժի հարցին, հանգում է այն հետևության, որ ընդհանուր իարվասության դատարանի դատավճիռը այդ մասով ենթակա է փոփոխման` նկատի ունենալով հետևյալը.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածների դրույթներից հետևում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ ինչպես պատժատեսակի և պատժաչափի, այնպես էլ նշանակված պատիժը կրելու նպատակահարմարության վերաբերյալ դատարանի կողմից կայացված որոշումը պետք է հիմնված լինի կատարած հանցագործության, դրա առանձնահատկությունների, գործի կոնկրետ հանգամանքների, հանցավորի անձի, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների բազմակողմանի գնահատման վրա` նպատակ ունենալով ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասում նշված պատժի նպատակների իրագործման հնարավորությունը:
Սույն քրեական գործի նյութերի ուսումնասիրությունից ակնհայտ է դառնում, որ դատարանը պատիժ նշանակելիս հաշվի է առել հանցագործության բնույթը, հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և ամբաստանյալի անձը:
Որպես պատիժն ու պատասխանատվությունը մեղմացնող հանգամանք հաշվի է առել, որ ամբաստանյալը առաջին անգամ է դատապարտվում, բնութագրվում է դրական, ինքնակամ է ներկայացել ոստիկանություն, հանցագործությամբ տուժողներին պատճառված գույքային վնասները հատուցել են:
Ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չեն արձանագրվել:
Տուժողը և տուժողի ներկայացուցիչը քաղաքացիական հայց չեն հարուցել, իսկ վերաքննիչ դատարանում խնդրել են ամբաստանյալի նկատմամբ մեղմ պատիժ նշանակել:
Ընդհանուր իրավասության դատարանը պատիժ նշանակելիս պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներից ելնելով չի պատճառաբանել, թե պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող նշված հանգամանքների առկայության պայմաններում ինչու չի նշանակում մեղսագրվող հոդվածով նախատեսված նվազագույն պատիժը, որը կոնկրետ գործով կհամապատասխանի պատժի նշանակման ընդհանուր սկզբունքներին, ամբաստանյալի ուղղմանը և սոցիալական արդարության վերականգնմանը, ուստի վերաքննիչ քրեական դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալի նկատմամբ պետք է նշանակել մեղսագրված հոդվածով նախատեսված նվազագույն պատիժը` հաշվի առնելով ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալները, երիտասարդ տարիքը, տարած առողջական հիվանդագին վիճակը` ասթենիկ խանգարման ձևով, արարքի կատարման շարժառիթները, տուժողների նախահարձակ լինելու հանգամանքը և նրանց դիրքորոշումը, որ նրանց պատճառված նյութական վնասները հարթված լինելու պայմաններում նրանք հաշտվել են ամբաստանյալի հետ և խնդրել են նրա նկատմամբ նշանակել ամենամեղմ պատիժը /հ. 3, գթ.թ 92, 94/:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-395-րդ, 399-րդ, 402-րդ հոդվածներով ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը.

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Պաշտպան Վ. Մանուկյանի վերաքննիչ բողոքը բավարարել մասնակիորեն:
Նարեկ Գևորգի Սարգսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 21.07.2011 թվականի դատավճիռը փոփոխել պատժի մասով:
Նարեկ Գևորգի Սարգսյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոյդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով և դատապարտել ազատազրկման 5 /հինգ/ տարի ժամկետով:
Մնացած մասով դատավճիռը թողնել անփոփոխ:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի քրեական պալատին` այն հրապարակելու պահից մեկամսյա ժամկետում։
ԵԿԴ/0042/01/11


Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
21 հուլիսի 2011թ. ք.Երևան
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների
առաջին ատյանի դատարանը`
նախագահությամբ`
դատավոր Գ.ՊՈՂՈՍՅԱՆԻ
քարտուղարությամբ` Ա.ՄԱՐՏԻՐՈՍՅԱՆԻ
Ա.ՔՈՉԱՐՅԱՆԻ
Ս.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆԻ
մասնակցությամբ`
մեղադրող Կ.ԲԱՏԻԿՅԱՆԻ
տուժող Ա.ՄՆԱՑԱԿԱՆՅԱՆԻ
տուժողի օրին. ներկ. Վ.ՄԿՐՏՉՅԱՆԻ
ամբաստանյալ Ն.ՍԱՐԳՍՅԱՆԻ
պաշտպան Լ.ԳՐԻԳՈՐՅԱՆԻ
Վ.ՄԱՆՈՒԿՅԱՆԻ

դատարանում` դռնբաց դատական նիստում, քննեց գործն ըստ մեղադրանքի Նարեկ Գևորգի Սարգսյանի` ծնված 16.01.1989թ. ք.Երևանում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, ամու-րի, բարձրագույն կրթությամբ, իր հայտարարությամբ` վատառողջ, չի աշխատել, չդատված, բնակվել է` ք.Երևան, Ե.Թադևոսյան նրբանցք, 7-րդ շենք, բնակարան հ. 13, արգելանքի տակ է 2010թ. օգոստոսի 25-ից, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով։

Գործի դատավարական նախապատմությունը.

ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Կենտրոնականի քննչական բաժնի քննիչ Ա.Մանուկյանը 2010թ. օգոստոսի 25-ի որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով հարուցել է թիվ 13142210 քրեական գործը։
ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ ԾՀՔ բաժնի ՀԿԳ ավագ քննիչ Ա.Թադե-վոսյանը 2010թ. օգոստոսի 25-ի որոշումներով թիվ 13142210 քրեական գործն ընդունել է իր վա-րույթ և ձերբակալել է Նարեկ Գևորգի Սարգսյանին։
ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ ԾՀՔ բաժնի ՀԿԳ ավագ քննիչ Ա.Թադե-վոսյանը 2010թ. օգոստոսի 28-ի որոշմամբ Նարեկ Գևորգի Սարգսյանին ներգրավել է որպես մե-ղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով։
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասու-թյան դատարանի 2010թ. օգոստոսի 28-ի որոշմամբ Ն.Սարգսյանի նկատմամբ` որպես խափան-ման միջոց, ընտրվել է կալանավորումը` երկու ամիս ժամկետով։
ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ ԾՀՔ բաժնի պետի տեղակալ Ա.Կոստան-յանը 2010թ. նոյեմբերի 11-ի որոշմամբ թիվ 13142210 քրեական գործն ընդունել է իր վարույթ։
ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ ԾՀՔ բաժնի պետի տեղակալ Ա.Կոստան-յանը 2011թ. փետրվարի 14-ի որոշումներով Ն.Սարգսյանին 2010թ. օգոստոսի 28-ին ՀՀ քրեա-կան օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքը լրացրել, նրան ներգրավել է որպես մեղադրյալ և նոր մեղադրանք է առաջադրել երկու անձանց դիտավո-րությամբ կյանքին վտանգ սպառնացող առողջությանը ծանր վնաս պատճառելու համար` նա-խատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով։
2011թ. մարտի 9-ին թիվ 13142210 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ու-ղարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավա-սության դատարան` ըստ էության քննելու համար։
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասու-թյան դատարանի (դատավոր Գ.Պողոսյան) 2011թ. մարտի 12-ի որոշմամբ Նարեկ Գևորգի Սար-գըսյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով քրեական գործն ընդունվել է վարույթ, իսկ 2011թ. մարտի 25-ի որոշմամբ նշանակվել է դատաքննության։
Ամբաստանյալ Նարեկ Սարգսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա. «2010թ. օգոստոսի 24-ին՝ ժա-մը 22-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Գ.Քոչար փողոցի 21 հասցեում տեղակայված «Առլեկի-նո» կարաոկե ակումբի դիմաց վիճաբանել է Ազատ Մկրտչյանի և Արամ Մնացականյանի հետ, որի ընթացքում կյանքին վտանգ սպառնացող, առողջությանը ծանր վնաս պատճառելու դիտա-վորությամբ, իր մոտ պահվող սուր ծակող-կտրող գործիքով բազմաթիվ հարվածներ է հասցրել վերջիններիս՝ մասնավորապես հինգ հարված Ազատ Մկրտչյանին՝ պատճառելով որովայնի ծա-կած-կտրած թափանցող վերքի, կրծքավանդակի ձախ կեսի հետին մակերեսի շրջանի կտրած-ծակած թափանցող վերքի՝ ձախ թոքի ստորին բլթի և ստոծանու մասնակի վնասումով, աջ նա-խաբազկի կտրած-ծակած վերքի՝ ծղիկային զարկերակի և ջլերի վնասումով, ձախ բազկի կտրած-ծակած վերքի, իսկ Ա.Մնացականյանին մեկ հարված՝ պատճառելով որովայնի առաջա-յին պատի ծակած-կտրած թափանցող վիրավորման՝ լեղապարկի բարակ և հաստ աղիների վնասումների ձևով»։
Նախաքննության ընթացքում ամբաստանյալ Ն.Սարգսյանն իրեն մեղավոր է ճանաչել մասնակիորեն։

Դատարանի կողմից հաստատված հանգամանքները.

Դատաքննությամբ պարզվեց, որ ամբաստանյալ Նարեկ Սարգսյանը 2010թ. օգոստոսի 24-ի երեկոյան Երևան քաղաքի Գ.Քոչար փողոցի 21 հասցեում գործող «Առլեկինո» կարաոկե-բարում մասնակցել է ընկերուհու` վկա Աննա Մկրտչյանի ծննդյան տարեդարձի կապակցութ-յամբ կազմակերպված միջոցառմանը, որին ներկա են գտնվել նաև վերջինիս մայրը, հարազատ-ներ և ընկերուհիներ, ամբաստանյալն ու նրա ընկերը` վկա Սեմյոն Եդիգարյանը։ Նույն օրը նույն ակումբում են գտնվել նաև տուժողներ Ազատ Մկրտչյանը, Արամ Մնացականյանը, նրանց ընկերուհիներն ու ընկերները, որոնցից եղբայրներ Նաիրի և Հայկ Սարգսյանները երեկոյի ըն-թացքում պարել են` կրելով իրենց հետ վերցրած, ուրվականի տեսք ունեցող դիմակը։ Քանի որ նշված դիմակը տհաճություն է պատճառել ամբաստանյալի հետ գտնվող աղջիկներին, ժամը 21-ի սահմաններում ամբաստանյալը և վկա Ս.Եդիգարյանը մոտեցել են տուժողների ու եղբայրներ Սարգսյանների սեղանին ու նրանց հրավիրել բարից դուրս՝ զրուցելու, որի ընթացքում նրանք եղբայրներ Սարգսյաններից պահանջել են դիմակով չպարել` բացատրելով, որ այն տհաճ է իրենց սեղանի շուրջ նստած աղջիկներին։ Խոսակցությունն ընթացել է նորմալ՝ առանց վիճաբա-նության և քաշքշուքի, որից հետո բոլորը միասին վերադարձել են ակումբ և շարունակել են զվարճանալ։ Մոտ 30-40 րոպե անց՝ ժամը 2130-ից 22-ի սահմաններում, պարելու ժամանակ ամ-բաստանյալը, նկատելով, որ տուժող Ա.Մկրտչյանը շատ մոտ է պարում իրենց հետ եղած աղ-ջիկներին, նրան հրավիրել է բարից դուրս՝ զրուցելու։ Տուժող Ա.Մկրտչյանի հետ միասին ակում-բից դուրս է եկել նաև տուժող Ա.Մնացականյանը, և երբ խոսակցության ընթացքում ամբաստան-յալ Ն.Սարգսյանը տուժող Ա.Մկրտչյանին հարցրել է, թե ինչու է նա շատ մոտ պարում իրենց հետ եղած աղջիկներին, նա պատասխանել է, որ սրահում տեղ չլինելու պատճառով է պարել է նրանց մոտ` բեմի վրա։ Ամբաստանյալ Ն.Սարգսյանը հայհոյել է, ասելով` ով որ իրենց աղջիկ-ներին մոտ պարի` նրա մերը, ինչից տուժող Ա.Մկրտչյանը վրդովվել է և բռունցքով հարվածել է նրա գլխին։ Ստացած հարվածից ամբաստանյալն ընկել է գետնին, որից հետո տուժողները մո-տեցել են նրան՝ կրկին հարվածելու նպատակով, սակայն ամբաստանյալն իր մոտ ունեցած սուր ծակող-կտրող գործիքով` դանակով, բազմաթիվ հարվածներ է հասցրել վերջիններիս` նրանց առողջությանը պատճառելով ծանր վնաս։ Մասնավորապես. ամբաստանյալը հինգ անգամ հար-վածել է տուժող Ազատ Մկրտչյանին և պատճառել որովայնի ծակած-կտրած թափանցող վերքի, կրծքավանդակի ձախ կեսի հետին մակերեսի շրջանի կտրած-ծակած թափանցող վերքի՝ ձախ թոքի ստորին բլթի և ստոծանու մասնակի վնասումով, աջ նախաբազկի կտրած-ծակած վերքի՝ ծղիկային զարկերակի և ջլերի վնասումով ու ձախ բազկի կտրած-ծակած վերքի ձևերով մարմը-նական վնասվածքներ, իսկ տուժող Ա.Մնացականյանին հարվածել է մեկ անգամ՝ պատճառելով որովայնի առաջային պատի ծակած-կտրած թափանցող վիրավորման՝ լեղապարկի բարակ և հաստ աղիների վնասումների ձևով մարմնական վնասվածքներ։
Վերը նշված վնասվածքներն ստանալուց հետո տուժողները հեռացել են ամբստանյալից, տուժող Ա.Մնացականյանը զանգահարել է ակումբում գտնվող ընկերոջը` Նաիրի Սարգսյանին, ով իր անձնական օգտագործման «ԲՄՎ» մակնիշի ավտոմեքենայով տուժողներին տեղափոխել է հիվանդանոց, իսկ ամբաստանյալը փախել է, տաքսի ավտոմեքենայով գնացել է տուն։ Ճանա-պարհին ամբաստանյալը զանգահարել է վկա Ա.Մկրտչյանին և տեղեկացնելով, որ կռիվ է արել ու լավ չի զգում` խնդրել է ավարտել խնջույքն ու գնալ տուն։
Հասնելով տուն` ամբաստանյալը փոխել է զգեստները, որից հետո բակում հանդիպել է ընկերոջը` Ս.Եդիգարյանին, որից հետո հեռախոսով ընկերուհուն` Ա.Մկրտչյանին, խնդրել է իջ-նել բակ, որտեղ նրան պատմել է կատարվածի մասին և տալով դեպքի պահին հագին եղած` ար-յունոտված, անդրավարտիքը` խնդրել է լվանալ այն։

Ապացույցների հետազոտում և գնահատում.

Դատաքննությամբ ամբաստանյալ Նարեկ Սարգսյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չճանաչեց` պատ-ճառաբանելով, որ պաշտպանվել է տուժողներից։
Ամբաստանյալ Ն.Սարգսյանի ցուցմունքի համաձայն` նա, 23.08.2010թ-ին ընկերուհուց` Աննա Մկրտչյանից, տեղեկանալով, որ հաջորդ օրը նրա ծննդյան տարեդարձն է, որը նշվելու է «Առլեկինո» կարաոկե բարում, ընդունել է նրա հրավերքը և հաջորդ օրը` ժամը 19-ի սահման-ներում, ընկերոջ` Սեմյոն Եդիգարյանի հետ միասին գնացել են «Առլեկինո» կարաոկե-բար, որ-տեղ, նախօրոք պատվիրված սեղանի շուրջ, նստած են եղել Աննան, նրա մայրը, քույրը, հարա-զատները և ընկերուհիները։ Ընկերոջ հետ «Ռեդբուլ»-ով խառնած օղի են խմել, իսկ աղջիկները՝ գինի, որից հետո սկսել են պարել։ Աննայի հետ պարելիս նկատել է, որ իրենց սեղանի շուրջ նըս-տած աղջիկների կողքին պարում է հրեշի տեսք ունեցող դիմակով մի տղա, ինչն աղջիկների մոտ վախ և տհաճություն է առաջացրել, որի պատճառով մոտեցել է այդ տղային ու զգուշացրել, որ դիմակով չպարի։ Երաժշտությունը բարձր լինելու պատճառով միմյանց չեն հասկացել, որի հա-մար դուրս են եկել բարից և դրսում` զրույցի ընթացքում, նրանից պահանջել է դիմակով չպարել, որը մյուս կողմից ընկալվել է նորմալ և միասին վերադարձել են բար։
Որոշ ժամանակ անց՝ պարելու ընթացքում, նկատել է նույն դիմակով երիտասարդին։ Կրկին մոտեցել է այդ տղային և դարձյալ, միմյանց չլսելու պատճառով, դուրս են եկել բարից։ Իր հետ դուրս է եկել նաև իր ընկեր Սեմյոնը, իսկ դիմակով պարողի հետ՝ նրա ընկերը, և միասին քայլելով` գնացել են Կորյունի փողոցի ուղղությամբ։ Իրենց միջև տեղի է ունեցել նույն խոսակ-ցությունը, որի ժամանակ այդ տղան իրեն ասել է, որ դիմակով չպարելու համար իրեն ոչ ոք չի զգուշացրել։ Նրան պատասխանել է, որ կարող է ընկերը եղած լինի և մեկ անգամ ևս զգուշացրել է, որ ոչ ոք չպարի դիմակով։ Սեղանակիցներին չանհանգստացնելու նպատակով և խոսակցութ-յունն ավելորդ չշարունակելու համար` փորձել է վերադառնալ բար, սակայն երբ շրջվել է, այն տղան, ով խոսելիս է եղել իր հետ, բռունցքով ուժեղ հարվածել է իր գլխի ձախ հատվածին։ Հար-վածից ընկել է գետնին, որից հետո այդ երկու տղաները հարձակվել, նստել են իր վրա և սկսել ձեռքերով հարվածներ հասցնել։ Չկարողանալով շարժվել և պատասխանել նրանց հարվածնե-րին` նյարդայնացած վիճակում հայհոյանքներ է տվել վերջիններիս, մի պահ կարողացել է ձեռ-քը տանել գրպանը և հանել է իր մոտ եղած ծալովի, մոտ 13-15 սմ ընդհանուր երկարությամբ, 1-1,5 սմ լայնությամբ, բռնակը պլաստմասից, սև գույնի, շեղբի մի կողմը սրված, իսկ մյուս կողմը բութ դանակը, որով սկսել է անկանոն հարվածներ հասցնել իր վրա նստած տղաներին։ Հար-վածներից հետո ազատվել է նրանց ձեռքից և փախել է Կորյունի փողոցի ուղղությամբ։ Ճանա-պարհին նկատել է, որ հագուստներն ամբողջովին արյունոտված են, իսկ աջ ձեռքի բութ մատից և ցուցամատից արյուն է հոսել։ Դրանից հետո, իր մոտ եղած դանակը դեն է գցել և պատահա-կան տաքսի ավտոմեքենայով գնացել է տուն։ Ճանապարհին զանգահարել է Աննային ու ասե-լով, որ կռիվ է արել և իրեն լավ չի զգում` խնդրել է ավարտել խնջույքն ու գնալ տուն։ Տուն հաս-նելով` փոխել է արյունոտված հագուստները և դուրս եկել բակ, որտեղ հանդիպել է Սեմյոնին, ում դեմքին նկատել է վնասվածքներ, սակայն չի հիշում, թե ինչ են խոսել միմյանց հետ։ Այնուհետև զանգահարել է Աննային և խնդրել հանդիպել բակում։ Հանդիպման ընթացքում պատմել է կա-տարվածի մասին և նրան տալով դեպքի պահին իր հագին եղած` արյունոտված անդրավարտի-քը` խնդրել է լվանալ այն։
Ամբաստանյալը պնդեց, որ տուժողներին դանակով հարվածել է պառկած դիրքից։
Տուժող Արամ Մնացականյանի ցուցմունքի համաձայն` 2010թ. օգոստոսի 24-ին՝ ժամը 16-ի սահմաններում, ընկերների` Ազատ Մկրտչյանի, Արթուր Նիազյանի և Հաբեթ Մկրտչյանի հետ գնացել են ք.Երևանի Գ.Քոչար փողոցում գտնվող «Առլեկինո» կարաոկե-բար, որտեղ` նախնա-կան պայմանավորվածության համաձայն, հանդիպել են իրենց մյուս ընկերներին և ընկերուհի-ներին։
Բարում իր ընկերներից Նաիրի Սարգսյանը պարել է իր հետ բերած դիմակով, ինչը, ըստ ամբաստանյալի, դուր չի եկել նրա հետ եղած աղջիկներին, որի համար ամբաստանյալի առա-ջարկով բարից դուրս են եկել փողոց, որտեղ խոսել և պայմանավորվել են, որ դիմակով այլևս չեն պարի։ Դրանից մոտ մեկ ժամ անց, նկատելով բարից դուրս եկող Ազատին և ամբաստանյալին, գնացել է նրանց հետևից։ Դրսում ամբաստանյալն Ազատին հարցրել է, թե ինչու է նա իրենց աղ-ջիկներին մոտ պարում, ինչին Ազատը պատասխանել է, որ իրենք պարում են իրենց աղջիկների հետ։ Դրանից հետո ամբաստանյալը հայհոյել է` ասելով նրա մերը, ով կպարի իր հետ եղած աղ-ջիկների հետ։ Հայհոյելու համար Ազատը խփել է ամբաստանյալին ու երբ վերջինս ընկել է գետ-նին, մոտեցել է նրան, և այդ պահին` կիսականգնած վիճակում, ամբաստանյալը հարվածել է իրեն։ Փորի մասում հարված և ցավ զգալով` հետ է գնացել։ Տեսել է նաև Ազատին, ում ձեռքը վնասված է եղել։ Դրանից հետո, զգալով, որ արյունահոսում է, զանգահարել են բարում գտնվող ընկերներից մեկին և Նաիրի Սարգսյանի «ԲՄՎ» մակնիշի ավտոմեքենայով իրենց տեղափոխել են հիվանդանոց։
Տուժող Ազատ Մկրտչյանի նույնաբովանդակ ցուցմունքների համաձայն` 2010թ. օգոստո-սի 24-ի երեկոյան ք.Երևանի Գ.Քոչար փողոցում գտնվող «Առլեկինո» կարաոկե բարում ընկեր-ների հետ զվարճանալու և պարելու ընթացքում նրան է մոտեցել ամբաստանյալը և հրավիրել բարից դուրս։ Նրանց հետ դուրս է եկել նաև Արամ Մնացականյանը, և երբ խոսակցության ըն-թացքում ամբաստանյալն Ա.Մկրտչյանին մեղադրել է իր հետ եկած աղջիկների հետ պարելու համար է, նա հերքել է դա ու պատճառաբանել է, որ սրահում տեղ չլինելու պատճառով է պարել բեմի վրա, այսինքն՝ այնտեղ, որտեղ եղել է ամբաստանյալի և նրա հետ եղած անձանց սեղանը։ Այնուհետև, ամբաստանյալը հայհոյել է նրան` ասելով` ով իրենց աղջիկներին մոտ պարի, ես նրա մերը...։ Դրանից վրդովված` բռունցքով հարվածել է ամբաստանյալի գլխին, որից նա վայր է ընկել։ Դրանից հետո Արամի հետ մոտեցել են ամբաստանյալին՝ կրկին հարվածելու նպատա-կով, սակայն վերջինս հանել է դանակը, կամ այդ կարգի ինչ-որ ուրիշ բան և հարվածներ հասցը-րել իրենց։ Հարվածներ ստանալուց հետո նստել է բարի դիմաց գտնվող նստարանին, որից հետո ընկերների օգնությամբ տեղափոխվել են հիվանդանոց։
Վկաներ Արթուր Նիազյանի և Հաբեթ Մկրտչյանի նույնաբովանդակ ցուցմունքների հա-մաձայն` 2010թ. օգոստոսի 24-ին` ժամը 22-ի սահմաններում, երբ ընկերուհիների, ընկերների, այդ թվում` տուժողների հետ գտնվել են «Առլեկինո» կարաոկե-բարում, նկատել են, որ տուժող-ները` Արամը և Ազատը, բարում չեն։ Այդ պահին զանգահարել է Ազատը և իրենց խնդրել է շտապ դուրս գալ բարից։ Անմիջապես դուրս են եկել և տեսել են Ազատին` բարի մուտքից քիչ հե-ռու տեղադրված նստարանին նստած, արյունոտված վիճակում։ Նրանից քիչ հեռու նկատել են Արամին, ով, որովայնը ձեռքերով բռնած, մոտեցել է իրենց։ Տեսնելով դա` Ազատին և Արամին իրենց ընկեր Նաիրի Սարգսյանի «ԲՄՎ» մակնիշի ավտոմեքենայով շտապ տեղափոխել են թիվ 1 հիվանդանոց։ Հետագայում տուժողներից տեղեկացել են, որ նրանց դանակով հարվածողը եղել է իրենց հետևի սեղանի շուրջ նստած տղան։
Վկա` տուժողի օրինական ներկայացուցիչ, Վաղարշակ Մկրտչյանի նույնաբովանդակ ցուցմունքի համաձայն` 24.08.2010թ.` ժամը՝ 18-ի սահմաններում, որդին զանգահարել է իրեն և տեղեկացրել, որ ընկեր-ընկերուհիների հետ գտնվում է «Առլեկինո» կարաոկե-բարում։ Վերջին անգամ նրա հետ հեռախոսով զրուցել է ժամը 2055-ին։ Ժամը 22-ի սահմաններում Ազատի ընկեր Արամի մորից տեղեկանալով, որ իրենց որդիները գտնվում են հիվանդանոցում` գնացել և հի-վանդանոցում տեղեկացել է, որ Ազատը և Արամը դանակահարված են ու վիրահատվում են։ Մի քանի օր անց` հիվանդանոցում, Ազատն իրեն պատմել է, որ բարից դուրս տեղի ունեցած վիճա-բանության ընթացքում ամբաստանյալը դանակով հարվածներ է հասցրել իրեն և Արամին ու դի-մել փախուստի։
Վկա Աննա Մկրտչյանի ցուցմունքի համաձայն` ամբաստանյալ Ն.Սարգսյանին ճանա-չում է մոտ 3 տարի և նրա հետ հանդիպումների ընթացքում հաճախակի նկատել է, որ նա դանակ է կրում գոտկատեղում։
2010թ. օգոստոսի 24-ին` ժամը 1830-ի սահմաններում, իր ծննդյան տարեդարձը նշելու հա-մար մոր, հարազատների, զարմուհիների և ընկերուհու հետ միասին գնացել են «Առլեկինո» կա-րաոկե-բար։ Հրավիրել է նաև Ն.Սարգսյանին, ով ժամը 19-ի սահմաններում ընկերոջ՝ Սեմյոնի հետ միացել է իրենց։ Բարում իրենց սեղանը գտնվել է բեմի վրա, իսկ դրանից ներքև գտնվող սե-ղանի մոտ նստած են եղել մոտ 15 աղջիկ-տղաներ։ Պարելու ընթացքում հարևան սեղանի տղա-ներից մեկն իրենց մոտ պարել է ուրվականի դիմակով, ինչն իրենց դուր չի եկել։ Այդ մասին Ն. Սարգսյանը զգուշացրել է դիմակով պարող տղային և վերջինս դադարել է դիմակով պարել։ Ժա-մը 2130-ի սահմաններում, երբ իրենք կրկին պարել են, հարևան սեղանի շուրջ նստած տղաներից մեկը, ով եղել է սպիտակ վերնաշապիկով և սպիտակ սպորտային գլխարկով, պարել է բեմի վրա` իրենց շատ մոտ՝ քսվելով իրենց, որի պատճառով դադարել են պարել։ Դա նկատել է Նարեկը, ով, զրուցելով այդ տղայի հետ, նրա հետ դուրս են եկել բարից։ Ժամը 2200-ի սահմաններում Նա-րեկը, զանգահարելով և ասելով, որ վիճաբանել է հարևան սեղանի տղաների հետ ու դանակա-հարել է նրանց, խնդրել է շուտ դուրս գալ բարից և գնալ տուն։ Մոտ 30 րոպե անց, երբ գտնվել են տանը, Նարեկը զանգահարել և խնդրել է հանդիպել շենքի բակում։ Հանդիպելով նրան` նկատել է, որ Նարեկի հագուստները փոխված են, իսկ աջ ձեռքի բութ մատը և ցուցամատը վնասված-կապված են։ Իր հարցին նա պատասխանել է, որ դանակով խփելու ընթացքում է վնասել մատ-ները։ Նա նաև պատմել է, որ բարից դուրս վիճել է վերը նշված սպիտակ գլխարկով տղայի և նրա ընկերոջ հետ, որի ընթացքում ձեռքով հարվածել են իր գլխին, որի պատճառով ինքը վայր է ընկել, որից հետո, գոտկատեղից հանելով դանակը, խփել է նրանց։
Դրանից հետո Նարեկը, տալով իր ջինսե արյունոտված անդրավարտիքը, խնդրել է լվա-նալ այն։ Վերադառնալով տուն` կատարվածի մասին պատմել է մորը և լվանալու համար նրան է տվել Նարեկի անդրավարտիքը։
Վկա Նունիկ Կիրակոսյանի նույնաբովանդակ ցուցմունքի համաձայն` դստեր` Աննայի, ծննդյան տարեդարձը 2010թ. օգոստոսի 24-ին «Առլեկինո» կարաոկե-բարում նշելուց հետո, երբ գտնվել են տանը, Աննան պատմել է, որ Նարեկը և նրա ընկերը, ովքեր նույնպես բարում մաս-նակցել էին դստեր ծննդյան տարեդարձին, բարից դուրս կռիվ են արել։ Քիչ անց Աննային զան-գահարել է Նարեկը և Աննան դուրս է եկել բակ։ Վերադառնալով տուն՝ նա պատմել է, որ Նարե-կը կռվի ժամանակ դանակով մարդ է խփել։ Նա նաև իրեն է տվել Նարեկի արյունոտված անդ-րավարտիքը և խնդրել է լվանալ այն։
Վկա Սեմյոն Եդիգարյանի ցուցմունքի համաձայն` 2010թ. օգոստոսի 24-ի երեկոյան ըն-կերոջ` Նարեկի, հետ մասնակցել է նրա ընկերուհու՝ Աննայի ծննդյան տարեդարձին, ինչը նշվել է «Առլեկինո» կարաոկե-բարում, որտեղ Նարեկի հետ նկատողություն են արել հարևան սեղանի մոտ նստած տղաներից մեկին, ով պարել է ուրվականի տեսք ունեցող դիմակով, ինչը տհաճ է եղել իրենց սեղանի շուրջ նստածներին։ Որոշ ժամանակ անց, երբ կրկին պարել են, հարևան սե-ղանի տղաներից մեկը սկսել է պարել իրենց սեղանակից աղջիկներին շատ մոտ` քսմսվելով նրանց, ինչը դուր չի եկել իրենց։ Նարեկը մոտեցել է այդ տղաներից մեկին և զրուցել։ Այդ ընթաց-քում գնացել է զուգարան, իսկ երբ վերադարձել է, նկատել է, որ Նարեկը բարում չէ։ Անմիջապես դուրս գալով բարից՝ նկատել է Նարեկին` երկու տղայի հետ զրուցելիս։ Մինչ նրանց հասնելը, նշված տղաները հարվածել են Նարեկին, որից վերջինս վայր է ընկել։ Նրանցից մեկը կռացել է Նարեկի վրա և նրան հարվածել ձեռքերով, իսկ մյուսը հարվածել է Նարեկին` կանգնած դիրքից՝ ոտքերով։ Մոտենալով նրանց՝ միջամտելու նպատակով Նարեկի վրա կռացած տղային մի կողմ է հրել և փորձել է Նարեկին բարձրացնել։ Այդ ժամանակ նույն տղան, որին ինքը մի կողմ է հրել, ձեռքով կամ ոտքով աջ կողքից հարվածել է իր դեմքին, որից ինքը, կորցնելով հավասարակշռու-թյունը, վայր է ընկել։ Ուշքի գալով` նկատել է, որ ոչ-ոք չկա և վազել է դեպի Կորյունի փողոց, որ-տեղ, մոտենալով ցայտաղբյուրին, ցանկացել է լվացվել։ Այդ պահին մոտեցել է Նարեկը, ում դեմքին և մայկայի վրա եղել են արյան հետքեր, սակայն վնասվածքներ չի ունեցել։ Դրանից հե-տո միասին տաքսի ավտոմեքենայով գնացել են տուն։ Աբովյան փողոցում Նարեկն իջել է ավ-տոմեքենայից և ասել, որ կհանդիպեն 1-2 ժամից` իրենց բակում։ Մոտ 1 ժամ անց բակում հան-դիպել է Նարեկին, ով եղել է փոխված հագուստներով։
«Դեպքի վայրի զննության մասին» 24.08.2010թ. արձանագրության համաձայն` դեպքի վայր է հանդիսացել Գ.Քոչար փողոցի 21 հասցեում գտնվող «Առլեկինո» կարաոկե-բարի դիմա-ցի տարածքը։ Բարից մոտ 45 մետր դեպի Կորյունի փողոց տանող ուղղությամբ առկա են եղել արնանման հետքեր, որոնք գտնվել են լապտերից 1-2 մետր հեռավորության վրա։ Լապտերի անմիջապես կողքին ընկած է եղել սպիտակ գույնի սպորտային գլխարկ՝ արնանման հետքերով։ Բարի մուտքի դռնից 7 մետրից մինչև 30 մետր հեռավորության վրա՝ դեպի Կորյունի փողոց տա-նող ուղղությամբ, տեղ-տեղ առկա են եղել արնանման նյութի հետքեր, իսկ մուտքի դռան դիմացի հատվածում՝ մոտ 8 մետր հեռավորության վրա՝ կենտրոնական ընտրական հանձնաժողովի շեն-քի ուղղությամբ, առկա է եղել մետաղյա նստարան, որի դիմացի հատվածում թափված է եղել արնանման հեղուկի զանգված և եղել են կաթիլային արնանման հետքեր։ Նշված արնանման հետքերից` 3 տարբեր վայրերից, բամբակյա խծուծներով վերցվել են նմուշներ, որոնք սպորտա-յին գլխարկի հետ միասին առգրավվել են։
«Կրիմինալ դեպքերի մատյաններ զննելու մասին» 24.08.2010թ. արձանագրության համա-ձայն` «ԵՊԲՀ» թիվ 1 հիվանդանոցի ընդունարանի թիվ 1 ահազանգման մատյանի 61-րդ էջում 27-րդ համարի տակ առկա է հետևյալ գրառումը` Ազատ Վաղինակի Մկրտչյան, ծնված 1993թ., հասցե` ք.Եղվարդ, Սաֆարյան 1-ին նրբանցք 49 տուն, ընդունելությունը 24.08.2010թ.` ժամը 2255-ին` առանց ուղեգրի, ախտորոշումը որովայնի աջ կեսի, աջ և ձախ վերին վերջույթների ծա-կած վերքեր։ Ըստ ուղեկցողի հայտարարության նրան բերել են «Առլեկինո» կարաոկե ակումբի մոտից, որտեղ դանակահարել են։ Դեպքի մասին հայտնվել է 56-02-02 հեռախոսահամարին։
Նույն մատյանի թիվ 18 հերթական համարում առկա է հետևյալ գրառումը` Արամ Գրիգո-րի Մնացականյան, ծնված 1992թ., ք.Եղվարդ, Սաֆարյան 1-ին նրբանցք, 19 տուն, ընդունելութ-յունը 24.08.2010թ.` ժամը 2255-ին` առանց ուղեգրի, ախտորոշումը` որովայնի աջ կտրած-ծակած վերք։ Ըստ ուղեկցողի հայտարարության՝ նրան բերել են «Առլեկինո» կարաոկե ակումբի մոտից, որտեղ դանակահարել են։ Դեպքի մասին հայտնվել է 56-02-02 հեռախոսահամարին։
«Անձի ինքնակամ ոստիկանության բաժին ներկայանալու մասին» 25.08.2010թ. արձա-նագրության համաձայն` 25.08.2010թ.՝ ժամը 1500-ի սահմաններում, ոստիկանության Կենտրո-նականի բաժին է ներկայացել Նարեկ Գևորգի Սարգսյանը և հայտնել, որ 24.08.2010թ. «Առլեկի-նո» կարաոկե բարի դիմաց ծագած վիճաբանության ժամանակ իր մոտ եղած գաղտնի փակա-նով դանակով հարվածել և մարմնական վնասվածքներ է պատճառել իր հետ վիճաբանող ան-ձանց։
Դատաբժշկական փորձաքննության 02.09.2010թ. թիվ 2210 եզրակացության համաձայն` Ն.Սարգսյանի ստացած մարմնական վնասվածքները` աջ ազդրի շրջանի ճանկռվածքի, աջ դաստակի առաջին և երկրորդ մատների շրջանների կտրված վերքերի ձևով, հասցվել են սուր կտրող գործիքով, ճանկռվածքը սրածայր գործիքով, և նրա առողջությանը պատճառվել է թեթև վնաս՝ առողջության կարճատև քայքայումով։
Դատաբժշկական փորձաքննության 11.09.2010թ. թիվ 1244/հ եզրակացության համա-ձայն` Ա.Մնացականյանի ստացած մարմնական վնասվածքները` որովայնի առաջային պատի ծակած-կտրած թափանցող վիրավորման՝ լեղապարկի, բարակ և հաստ աղիների վնասումների ձևով, հասցվել են սուր ծակող-կտրող գործիքով և առաջացրել են առողջությանը ծանր վնաս՝ կյանքին վտանգ սպառնացող։
Դատաբժշկական փորձաքննության 11.09.2010թ. թիվ 1245/հ եզրակացության համա-ձայն` Ա.Մկրտչյանի ստացած մարմնական վնասվածքները` աջ այտային շրջանի արյունազեղ-ման, որովայնի ծակած-կտրած թափանցող վերքի, գոտկային շրջանի հետորովայնային տարա-ծության կտրած-ծակած թափանցող վերքի, կրծքավանդակի ձախ կեսի հետին մակերեսի շրջա-նի կտրած-ծակած թափանցող վերքի՝ ձախ թոքի ստորին բլթի և ստոծանու մասնակի վնասու-մով, աջ նախաբազկի կտրած-ծակած վերքի՝ ծղիկային զարկերակի և ջլերի վնասումով, ձախ բազկի կտրած-ծակած վերքի ձևերով, առաջացրել են առողջությանը ծանր վնաս՝ կյանքին վտանգ սպառնացող։
Դատաբժշկական փորձաքննության 22.09.2010թ. թիվ 377 եզրակացության համաձայն` փորձաքննությանը ներկայացված 3 բամբակյա խծուծներով դեպքի վայրից վերցված և սպոր-տային գլխարկի վրա տեղակայված կասկածելի հետքերում հաստատվել է արյան առկայութ-յուն, որը պատկանում է մարդու և ըստ արյան ABO իզոշճաբանական համակարգի առաջացել են.
«Առլեկինո» կարաոկե բարից 45 և 15 մմ հեռավորությունների վրա եղած արյան հետքե-րը` արյան A խումբ ունեցող որևէ անձից կամ անձանցից, այդ թվում` նաև կարող էին առաջա-նալ ինչպես Ա.Մնացականյանից, այնպես էլ` Ա.Մկրտչյանից, բայց ոչ Ն.Սարգսյանից։
Սպորտային գլխարկի վրա` ձախ առաջակողմնային մասում տեղակայված արյան հետ-քը` արյան A խումբ ունեցող անձից կամ անձանցից, որի դեպքում չի բացառվում դրա առաջա-ցումը ինչպես Ա.Մնացականյանից, այնպես էլ` Ա.Մկրտչյանից, բայց ոչ Ն.Սարգսյանից։
Դատահետքաբանական և դատաբժշկական համալիր փորձաքննության 18.10.2010թ. հմ 10-2336 եզրակացության համաձայն` փորձաքննությանը ներկայացված Ա.Մկրտչյանի մայկա-յի վրա առկա են մեխանիկական վնասվածքներ, որոնք իրենց բնույթով ծակած-կտրած են և առաջացել են միակողմանի սուր սայր ունեցող ծակող-կտրող գործիքի՝ դանակի ներգործությու-նից։
Ա.Մնացականյանի վերնազգեստի և ուսաժապավեններով մայկայի առաջամասերի աջ կողմերում առկա են մեկական մեխանիկական վնասվածքներ, որոնք իրենց բնույթով ծակած-կտրած են և առաջացել են միաժամանակ միակողմանի սուր սայր ունեցող ծակող-կտրող գոր-ծիքի՝ դանակի ներգործությունից, ընդ որում` հագուստների մեջ ներթափանցման մակարդակնե-րի ազդող գործիքի շեղբը ունեցել է մոտ 10-ից 13 մմ լայնություն։ Ա.Մնացականյանի աջից որո-վայնի առաջային պատի և նրա հագուստների վրա առկա վնասվածքներն իրենց բնույթով ծա-կած-կտրած են, դրանք իրենց տեղակայություններով և չափերով համապատասխանում են միմ-յանց և առաջացել են միաժամանակ` միակողմանի սուր սայր ունեցող ծակող-կտրող գործիքի մեկ ներգործության արդյունքում։
Ա.Մկրտչյանի մարմնի հագուստով ծածկված մասերի վնասվածքները և նրա վերնահա-գուստի վրա առկա վնասվածքներն իրենց բնույթով ծակած-կտրած են, տեղակայություններով, չափերով հիմնականում համապատասխանում են միմյանց և կարող էին առաջանալ միակող-մանի սուր ծայր ունեցող ծակող-կտրող գործիքի ներգործությունից։ Ընդ որում, Ա.Մկրտչյանի որովայնի առաջային պատի աջ կեսի և նրա հագուստի առաջամասում առկա ծակած-կտրած վնասվածքները առաջացել են միաժամանակ` սուր ծակող-կտրող գործիքի դանակի մեկ ներ-գործության արդյունքում։ Ա.Մկրտչյանի կրծքավանդակի ձախ կեսի հետին մակերեսի թիակա-յին գծով ծակած-կտրած վնասվածքը և նրա հագուստի հետին հատվածում առկա ծակած-կտրած վնասվածքն իրենց տեղակայություններով համապատասխանում են միմյանց ու առա-ջացել են միակողմանի սայր ունեցող սուր ծակող-կտրող գործիքի մեկ ներգործության արդյուն-քում։ Ա.Մկրտչյանի կրծքավանդակի հետին մակերեսի հարողնաշարային գծով ծակած-կտրած վնասվածքը և նրա հագուստի հետնամասի աջ կողմում առկա ծակած-կտրած վնասվածքն ա-ռաջացել են միակողմանի սուր սայր ունեցող ծակող-կտրող գործիքի դանակի մեկ ներգործութ-յան արդյունքում։ Ա.Մկրտչյանի ձախ բազկի վերին երրորդի դրսային մակերեսի ծակած-կտրած վնասվածքներն իրենց տեղակայություններով համապատասխանում են միմյանց և առաջացել են միակողմանի սուր սայր ունեցող ծակող-կտրող գործիքի դինամիկ ներգործության արդյունք-ում։
Դատահոգեբուժական ամբուլատոր փորձաքննության 28.10.2010թ. 349/10 եզրակացութ-յան համաձայն` 2009թ. հունիսին Ն.Սարգսյանը տարել է նևրոտիկ մակարդակի հոգեկան գոր-ծունեության ժամանակավոր հիվանդագին խանգարում` «չափավոր արտահայտված ասթենիկ խանգարում»-ի ձևով, որի կապակցությամբ նրան տրվել է տարկետում՝ 3 տարի ժամանակով, հետագայում դուրս է եկել վերը նշված հոգեկան գործունեության ժամանակավոր հիվանդագին խանգարման վիճակից և ինչպես իրավախախտումը կատարելու պահին, այնպես էլ ներկայումս Ն.Սարգսյանը որևէ հոգեկան հիվանդությամբ չի տառապել և չի տառապում, ուստի Ն.Սարգըս-յանին մեղսագրվող արարքի համար հարկ է ճանաչել մեղսունակ։ Իրավախախտումը կատարել է հասարակ հարբածության վիճակում։
Դատահետքաբանական-դատաբժշկական համալիր փորձաքննության 03.02.2011թ. հմ 10-3459 եզրակացության համաձայն` հաշվի առնելով Ա.Մնակացականյանի և հատկապես Ա. Մկրտչյանի մարմնական և նրանց հագուստների ծակած-կտրած բնույթի վնասվածքների տե-ղակայությունները (բացառապես իրանի վերին կեսի՝ որովայնի, կրծքավանդակի, բազկի շրջան-ներում, Ա.Մկրտչյանի մոտ նաև տարբեր մակերեսների տեղակայումներով և դրանց համապա-տասխան հագուստների վրա առկա ծակած-կտրած բնույթի վնասվածքների անկյունների ուղղվածությամբ), հիմքեր չկան հաստատելու դրանց առաջացման հնարավորությունը Ն.Սար-գըսյանի ցուցմունքում նշված մեխանիզմով՝ գետնին ընկած դիրքից։ Դրանց պատճառման հնա-րավարությունն առավել հավանական է կանգնած կամ դրան մոտ դիրքերից։
«Իրեղեն ապացուց ճանաչելու մասին» 09.02.2011թ. որոշման համաձայն` երեք բամբակ-յա խծուծները, սպորտային գլխարկը, Ա.Մկրտչյանի մայկան, Ա.Մնացականյանի ուսաժապա-վենով մայկան ճանաչվել են իրեղեն ապացույցներ ու կցվել քրեական գործին։

Դատարանի վերլուծություն.

Դատարանը, վերլուծելով ամբաստանյալ Ն.Սարգսյանին առաջադրված մեղադրանքն ու համակցության մեջ գնահատելով դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցները, գործի հան-գամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտման վրա ձևավորված համոզմամբ հանգում է հետևության, որ սույն քրեական գործին վերաբերվող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ հաստատվում է, որ ամբաստանյալ Ն.Սարգսյանը դիտավորությամբ երկու անձանց առողջությանը պատճառել է կյանքի համար վտանգավոր ծանր վնաս։
Այսպիսով, դատարանն ապացուցված է համարում, որ ամբաստանյալ Ն.Սարգսյանը կատարել է հանցանք` նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, որով և նա պետք է պատասխանատվության ենթարկվի։
Դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալի կատարած հանցանքը հաստատվում է ինչ-պես նրա մասնակի խոստովանական ցուցմունքով, այնպես էլ` դատաքննությամբ հետազոտ-ված և համակցության մեջ գնահատված մյուս ապացույցներով, նրա կատարած արարքին տըր-վել է ճիշտ քրեաիրավական գնահատական ու քրեական գործի ապացույցները ձեռք են բերվել քրեադատավարական օրենքի պահանջների պահպանմամբ։
Ինչ վերաբերվում է ամբաստանյալի այն պատճառաբանությանը, որ տուժողներն իրեն ծեծի են ենթարկել և նրանց դանակով հարվածել է պառկած դիրքից, և վկա Սեմյոն Եդիգարյանի ցուցմունքի այն մասին, որ տուժողները ձեռքերով ու ոտքերով հարվածներ են հասցրել ամբաս-տանյալին, ապա դատարանը գտնում է, որ նշված պատճառաբանություններն անհիմն են, դը-րանք արժանահավատ չեն և հերքվեցին դատաքննությամբ հետազոտված ու որպես արժանա-հավատ գնահատված ապացույցներով։
Ամբաստանյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս` պատժի չափը որոշելիս, դատարանը հաշվի է առնում նրա կատարած հանցագործության բնույթն ու հանրության համար վտանգավո-րության բարձր աստիճանը և նրա անձը։
Որպես ամբաստանյալի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանք` դատարանը հաշվի է առնում, որ նա առաջին անգամ է դատապարտվում, բնութագրվում է դրա-կան, ինքնակամ է ներկայացել ոստիկանություն և հանցագործությամբ տուժողներին պատճառ-ված գույքային վնասները հատուցվել են։
Դատաքննությամբ ամբաստանյալի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չարձանագրվեցին։
Դատարանը, քննության առնելով իրեղեն ապացույցների տնօրինման հարցը, գտնում է, որ բամբակյա երեք խծուծը և սպորտային գլխարկը պետք է ոչնչացվեն, իսկ Ա.Մկրտչյանի մայ-կան ու Ա.Մնացականյանի ուսաժապավենով մայկան պետք է վերադարձվեն նրանց։
Տուժողն ու տուժողի օրինական ներկայացուցիչը քաղաքացիական հայց չհարուցեցին։
Քննության առնելով ամբաստանյալի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցի հար-ցը` դատարանը գտնում է, որ նրա նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը` մինչև դատա-վճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, պետք է թողնվի անփոփոխ։
Վերոգրյալների հիման վրա ու ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 119, 357-360, 365 և 369-372 հոդվածներով` դատարանը


Վ Ճ Ռ Ե Ց

Նարեկ Գևորգի Սարգսյանին ճանաչել մեղավոր ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվա-ծի 2-րդ մասի 1-ին կետով և դատապարտել ազատազրկման 6 (վեց) տարի ժամկետով։
Պատիժը պետք է կրի ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում։
Պատժի կրման սկիզբը հաշվել 2010թ. օգոստոսի 25-ից։
Ն.Սարգսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը թողնել անփոփոխ` մինչև դա-տավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Իրեղեն ապացույցները` բամբակյա երեք խծուծը և սպորտային գլխարկը` ոչնչացնել, իսկ Ա.Մկրտչյանի մայկան ու Ա.Մնացականյանի ուսաժապավենով մայկան վերադարձնել նրանց։
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ քրեական վերաքննիչ դատարան` հրապարակվե-լու օրվանից հետո` մեկամսյա ժամկետում։

ԴԱՏԱՎՈՐ` Գ.ՊՈՂՈՍՅԱՆ
ԵԿԴ/0042/01/11







ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ

ՎՃՌԱԲԵԿ ԴԱՏԱՐԱՆ

Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

Հայաստանի Հանրապետությա Հայաստանի Հանրապետության
վերաքննիչ քրեական դատարանի որոշում
գործ թիվ ԵԿԴ/0042/01/11
Նախագահող դատավոր՝ Գ.Մելիք-Սարգսյան
Դատավորներ՝ Մ.Պետրոսյան
Ս.Համբարձումյան

Հայաստանի Հանրապետության վճռաբեկ դատարանի քրեական պալատը (այսուհետ` Վճռաբեկ դատարան)

նախագահությամբ Դ.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆԻ
մասնակցությամբ դատավորներ Հ.ՂՈՒԿԱՍՅԱՆԻ
Հ.ԱՍԱՏՐՅԱՆԻ
Ե.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆԻ
Ա.ՊՈՂՈՍՅԱՆԻ
Ս.ՕՀԱՆՅԱՆԻ

քարտուղարությամբ Մ.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆԻ

մասնակցությամբ
մեղադրող Կ.ԲԱՏԻԿՅԱՆԻ


2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ին ք. Երևանում
դռնբաց դատական նիստում, քննության առնելով ամբաստանյալ Նարեկ Գևորգի Սարգսյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի (այսուհետ նաև` Վերաքննիչ դատարան) 2011 թվականի հոկտեմբերի 25-ի որոշման դեմ մեղադրողի վճռաբեկ բողոքը,
Պ Ա Ր Զ Ե Ց
Գործի դատավարական նախապատմությունը.
1. Անհայտ անձի կողմից Ազատ Մկրտչյանի և Արամ Մնացականյանի առողջությանը դիտավորությամբ ծանր վնաս պատճառելու դեպքի առթիվ 2010 թվականի օգոստոսի 25-ին ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Կենտրոնականի քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով հարուցել է թիվ 13142210 քրեական գործը։
2010 թվականի օգոստոսի 25-ին Նարեկ Սարգսյանը ձերբակալվել է։
2010 թվականի օգոստոսի 28-ին Ն.Սարգսյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ, և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով։
2010 թվականի փետրվարի 14-ի որոշմամբ Ն.Սարգսյանին առաջադրված մեղադրանքը լրացվել է, և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով։
2. 2011 թվականի մարտի 9-ին քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան (այսուհետ նաև՝ Առաջին ատյանի դատարան)։
Առաջին ատյանի դատարանի 2011 թվականի հուլիսի 21-ի դատավճռով Նարեկ Սարգսյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով և դատապարտվել է ազատազրկման 6 (վեց) տարի ժամկետով։
3. Առաջին ատյանի դատարանի դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք է բերել ամբաստանյալ Ն. Սարգսյանի պաշտպանը։
Վերաքննիչ դատարանի 2011 թվականի հոկտեմբերի 25-ի որոշմամբ պաշտպանի վերաքննիչ բողոքը բավարարվել է մասնակիորեն։ Առաջին ատյանի դատարանի 2011 թվականի հուլիսի 21-ի դատավճիռը պատժի մասով փոփոխվել է, Ն.Սարգսյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով և դատապարտվել է ազատազրկման 5 (հինգ) տարի ժամկետով։ Դատավճիռը մնացած մասով թողնվել է անփոփոխ։
4. Վերաքննիչ դատարանի 2011 թվականի հոկտեմբեր 25-ի որոշման դեմ վճռաբեկ բողոք է բերել մեղադրողը։
Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 8-ի որոշմամբ բողոքը վարույթ է ընդունվել։
5. 2011 թվականի դեկտեմբերի 21-ին Ն.Սարգսյանի պաշտպանը վճռաբեկ բողոքի պատասխան է ներկայացրել՝ խնդրելով ամբողջությամբ մերժել մեղադրողի վճռաբեկ բողոքը։ Բողոքի պատասխանում նշվում է, որ մեղադրողի վճռաբեկ բողոքն անհիմն է, չի բխում քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցներից, իսկ Ն.Սարգսյանի նկատմամբ նվազագույն պատժաչափ սահմանելը չի հակասում Վճռաբեկ դատարանի կողմից նախկինում կայացված որոշումներին։

Գործի փաստական հանգամանքները.
6. Ամբաստանյալ Նարեկ Սարգսյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով դատապարտվել է այն բանի համար, որ 2010 թվականի օգոստոսի 24-ին` ժամը 22-ի սահմաններում, Երևանի Գ.Քոչար փողոցի 21 հասցեում տեղակայված «Առլեկինո» կարաոկե ակումբի դիմաց վիճաբանել է Ազատ Մկրտչյանի և Արամ Մնացականյանի հետ, որի ընթացքում կյանքին վտանգ սպառնացող, առողջությանը ծանր վնաս պատճառելու դիտավորությամբ, իր մոտ պահվող սուր ծակող-կտրող գործիքով բազմաթիվ հարվածներ է հասցրել վերջիններիս, մասնավորապես Ն.Սարգսյանը հինգ հարված է հասցրել Ազատ Մկրտչյանին, որին պատճառել է վնասվածքներ` որովայնի ծակած-կտրած թափանցող վերքի, կրծքավանդակի ձախ կեսի հետին մակերեսի շրջանի կտրած-ծակած թափանցող վերքի՝ ձախ թոքի ստորին բլթի և ստոծանու մասնակի վնասումով, աջ նախաբազկի կտրած-ծակած վերքի՝ ծղիկային զարկերակի և ջլերի վնասումով, ձախ բազկի կտրած-ծակած վերքի ձևով, իսկ Արամ Մնացականյանին հասցրել է մեկ հարված` պատճառելով վնասվածք որովայնի առաջային պատի ծակած-կտրած թափանցող վիրավորման՝ լեղապարկի, բարակ և հաստ աղիների վնասումների ձևով (տե՛ս Քրեական գործ, հատոր 3, 154-155 էջեր)։
7. Ն.Սարգսյանի նկատմամբ նշանակված պատժաչափը Առաջին ատյանի դատարանը հիմնավորել է հետևյալ կերպ. «(…) ամբաստանյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս պատժի չափը որոշելիս, դատարանը հաշվի է առնում նրա կատարած հանցագործության բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության բարձր աստիճանը և նրա անձը։ Որպես ամբաստանյալի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանք դատարանը հաշվի է առնում, որ նա առաջին անգամ է դատապարտվում, բնութագրվում է դրական, ինքնակամ է ներկայացել ոստիկանություն և հանցագործությամբ տուժողներին պատճառված գույքային վնասները հատուցվել են։ Դատաքննությամբ ամբաստանյալի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չարձանագրվեցին։ (…)» (տե՛ս Քրեական գործ, հատոր 3, 157 էջ)։
8. Վերաքննիչ դատարանը, փոփոխելով Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը և Ն.Սարգսյանին դատապարտելով 5 տարի ժամկետով ազատազրկման, արձանագրել է. «(…) Ընդհանուր իրավասության դատարանը, պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներից ելնելով, չի պատճառաբանել, թե պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող նշված հանգամանքների առկայության պայմաններում ինչու չի նշանակում մեղսագրվող հոդվածով նախատեսված նվազագույն պատիժը, որը կոնկրետ գործով կհամապատասխանի պատժի նշանակման ընդհանուր սկզբունքներին, ամբաստանյալի ուղղմանը և սոցիալական արդարության վերականգնմանը, ուստի վերաքննիչ քրեական դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալի նկատմամբ պետք է նշանակել մեղսագրված հոդվածով նախատեսված նվազագույն պատիժը` հաշվի առնելով ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալները, երիտասարդ տարիքը, տարած առողջական հիվանդագին վիճակը` ասթենիկ խանգարման ձևով, արարքի կատարման շարժառիթները, տուժողների նախահարձակ լինելու հանգամանքը և նրանց դիրքորոշումը, որ նրանց պատճառված նյութական վնասները հարթված լինելու պայմաններում նրանք հաշտվել են ամբաստանյալի հետ և խնդրել են նրա նկատմամբ նշանակել ամենամեղմ պատիժը։ (…)» (տե՛ս Քրեական գործ, հատոր 3, 236 էջ)։




9. Ըստ բողոքի հեղինակի` Վերաքննիչ դատարանը ճիշտ չի կիրառել քրեական օրենքը, խախտել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ, 61-րդ հոդվածների պահանջները և Ն.Սարգսյանի նկատմամբ նշանակել է անարդարացի, ակնհայտ մեղմ պատիժ, որը չի համապատասխանում կատարված հանցագործության հանրային վտանգավորության աստիճանին, բնույթին, ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալներին և բավարար չէ պատժի նպատակներն ապահովելու համար։
10. Վերլուծելով սույն գործի փաստական հանգամանքները՝ բողոքաբերը նշել է, որ Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները հիմնավոր չեն, ամբաստանյալի կողմից կատարված հանցագործության հանգամանքները վկայում են նրա արարքի և անձի՝ հասարակական վտանգավորության բարձր աստիճանի մասին։Մասնավորապես, քրեական գործի նյութերից երևում է, որ ամբաստանյալը գրպանում մշտապես պահել է դանակ, որն օգտագործելով` տուժողների առողջությանը ծանր վնաս պատճառելու ուղղակի դիտավորությամբ վեց անգամ հարվածել է վերջիններիս մարմնի տարբեր մասերին, այդ թվում` կենսականորեն կարևոր օրգաններին։ Ընդ որում, հարվածներից երկուսը տեղակայված են եղել տուժող Ա.Մկրտչյանի կրծքավանդակի հետին մակերեսին, այսինքն` ամբաստանյալը տուժողին վնասվածք է պատճառել, երբ վերջինս գտնվել է մեջքով դեպի իրեն։ Տուժողներին վնասվածք պատճառելուց հետո նա դեպքի վայրից դիմել է փախուստի, չի զղջացել կատարած արարքի համար, տուժողներից ներողություն չի խնդրել։
11. Ելնելով վերոգրյալից` բողոքաբերը խնդրել է բեկանել Վերաքննիչ դատարանի 2011 թվականի հոկտեմբերի 25-ի որոշումը և ուժի մեջ թողնել Առաջին ատյանի դատարանի 2011 թվականի հուլիսի 21-ի դատավճիռը։

Վճռաբեկ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.
Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ առաջին ատյանի դատարանի նշանակած պատժաչափը փոփոխելու՝ վերաքննիչ դատարանի իրավազորության կապակցությամբ առկա է օրենքի միատեսակ կիրառության ապահովման անհրաժեշտություն։
12. Սույն գործով Վճռաբեկ դատարանի առջև բարձրացված իրավական հարցը հետևյալն է. արդյո՞ք իրավաչափ է Առաջին ատյանի դատարանի կողմից Ն.Սարգսյանի նկատմամբ նշանակված պատժաչափը փոփոխելու վերաբերյալ Վերաքննիչ դատարանի որոշումը։
13. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 399-րդ հոդվածի 1-ին մասն ամրագրում է, որ «Գտնելով, որ դատավճռում նշանակված պատիժն անարդարացի է ակնհայտ խիստ կամ ակնհայտ մեղմ լինելու պատճառով, չի համապատասխանում հանցագործության ծանրությանը և ամբաստանյալի անձին, վերաքննիչ դատարանը մեղմացնում կամ խստացնում է պատիժը՝ ղեկավարվելով պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով»։
Մեջբերված քրեադատավարական դրույթի վերլուծությունից երևում է, որ վերաքննիչ դատարանն իրավասու է առաջին ատյանի դատարանի կողմից նշանակված պատիժը փոփոխել բացառապես այն դեպքում, երբ վերջինս ակնհայտ խիստ կամ ակնհայտ մեղմ է։ Վերոնշյալ դրույթի վերլուծությունից երևում է նաև, որ առաջին ատյանի դատարանի կողմից նշանակված պատիժը փոփոխելիս վերաքննիչ դատարանը ևս ղեկավարվում է պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով։
14. Պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներն ամրագրված են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածում, որի համաձայն՝ «1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները։
2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով։
3. Հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները»։
Մեջբերված քրեաիրավական դրույթի վերլուծությունից երևում է, որ պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները քրեական օրենքով նախատեսված այն հիմնադրույթներն են, որոնցով պետք է ղեկավարվի դատարանը պատիժ նշանակելիս։ Այդ սկզբունքներն են`
ա) օրինականությունը,
բ) արդարությունը,
գ) պատժի անհատականացումը,
դ) մարդասիրությունը։
Պատիժ նշանակելու վերոնշյալ սկզբունքները սահմանում են այն հիմնական դրույթները, որոնցով ղեկավարվում է դատարանը յուրաքանչյուր քրեական գործով պատժի տեսակն ու չափն ընտրելիս։ Նշված սկզբունքներից յուրաքանչյուրը՝ որպես առանձին բաղադրամաս, ունի ինքնուրույն նշանակություն և պարտադիր հաշվի է առնվում քրեական պատիժ նշանակելիս։ Սկզբունքների ինքնուրույնությունը, սակայն, չի նշանակում, որ դրանք մեկուսացված են մեկը մյուսից, քանի որ միայն համակցության մեջ այդ սկզբունքները կարող են ապահովել օրինական, արդար, անհատականացված և մարդասիրական պատժի նշանակումը։
15. Պատժի նշանակման օրինականության սկզբունքին Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Մ.Աբրահամյանի վերաբերյալ 2007 թվականի ապրիլի 6-ի թիվ ՎԲ-63/07, Ռ.Խատոյանի վերաբերյալ 2007 թվականի մայիսի 4-ի թիվ ՎԲ-55/07, Հ.Հաբեշյանի վերաբերյալ 2007 թվականի օգոստոսի 30-ի թիվ ՎԲ-145/07 և մի շարք այլ որոշումներում։
Զարգացնելով վերոնշյալ որոշումներում արտահայտված իրավական դիրքորոշումները՝ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ օրինականության սկզբունքի իմաստով՝ պատիժ նշանակելու հիմնական և առաջին պայմանը հանրորեն վտանգավոր արարք կատարած անձին քրեական պատասխանատվության ենթարկելու ՀՀ քրեական օրենսգրքով նախատեսված հիմքերի առկայությունն է։ Պատժի կիրառումը միայն հանցանք կատարած անձանց նկատմամբ մի կողմից բացառում է անհիմն և անօրինական դատապարտումը, մյուս կողմից հանգեցնում է հանրորեն վտանգավոր արարք կատարած անձանց մեկուսացմանը հասարակությունից, կանխում է նրանց կողմից նոր հանցագործությունների կատարումը, որով էլ ապահովվում է անձի, հասարակության և պետության իրավունքների և օրինական շահերի պաշտպանությունը։
Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է նաև, որ պատժի նշանակման օրինականության սկզբունքի իմաստով հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կարող են կիրառվել պատժի միայն այն տեսակները, որոնք անմիջականորեն նախատեսված են ՀՀ քրեական օրենսգրքով։ Պատժի տեսակների սպառիչ ցանկի օրենսդրական սահմանումը նշանակում է, որ դատարանը հանցագործություն կատարած անձի նկատմամբ չի կարող նշանակել այդ ցանկով չնախատեսված պատիժ։
16. Պատժի նշանակման արդարության սկզբունքի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է ձևավորել Կ.Հարությունյանի վերաբերյալ 2007 թվականի նոյեմբերի 30-ի թիվ ՎԲ-201/07, Դ.Հովհաննիսյանի վերաբերյալ 2009 թվականի դեկտեմբերի 18-ի թիվ ԵԱՔԴ/0078/01/09, Գ.Ավետիսյանի և Ա.Հովակիմյանի վերաբերյալ 2010 թվականի նոյեմբերի 5-ի թիվ ԵԱՔԴ/0164/01/09 և մի շարք այլ որոշումներում։
Զարգացնելով վերոնշյալ որոշումներում արտահայտված իրավական դիրքորոշումները՝ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ պատժի արդարությունը դրսևորվում է հանցագործությանը քրեաիրավական միջոցներով արձագանքելու պարտադիրությամբ, ինչպես նաև հանցագործության և քրեաիրավական ներգործության միջոցների (պատժի) համաչափության ապահովմամբ։ Պատիժն արդարացի է, եթե համաչափ է կատարված հանցագործությանը, ինչպես նաև բավարար պատժի նպատակներին հասնելու տեսանկյունից։ Պատժի արդարության պահանջներից նահանջելը կարող է հանգեցնել չափազանց մեղմ կամ չափազանց խիստ պատժի նշանակման։
Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է նաև, որ արդարության՝ որպես պատիժ նշանակելու սկզբունքի բովանդակությունն ընդգրկում է դատապարտյալի, տուժողի և հասարակության վերաբերմունքը նշանակված պատժի նկատմամբ։ Ուստի, պատիժ նշանակելիս արդարության սկզբունքը դատարանից պահանջում է ողջամտորեն հաշվի առնել արդարության մասին վերոնշյալ սուբյեկտների կարծիքը, առավել ևս, որ դրանք ձևավորվում են այն նույն հանգամանքների հիման վրա, որոնք դատարանը հաշվի է առնում պատիժ նշանակելիս (հանցագործության հանրորեն վտանգավորությունը, հանցավորի անձը և այլն)։ Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանն ընդգծում է, որ պատժի նշանակման արդարության սկզբունքը դատարանը պետք է կիրառի պատժի նշանակման մյուս սկզբունքների, ինչպես նաև պատժի նպատակների համատեքստում։
17. Պատժի անհատականացման սկզբունքի իմաստով դատարանի խնդիրն է հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կոնկրետ հանցակազմի սանկցիայի սահմաններում նշանակել կոնկրետ պատիժ։ Կոնկրետ պատժի նշանակումը դատարանի համար խիստ կարևոր և պատասխանատու խնդիր է, որի լուծման համար մեծ նշանակություն ունի պատժի անհատականացման կարգի և չափանիշների հարցը։
Վերոգրյալի հիման վրա Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ պատժի անհատականացումն անհրաժեշտ է դիտարկել երկու տեսանկյունից։
1) պատժի անհատականացում օրենքում։ Վերջինս ենթադրում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի նորմերում արտահայտված ընդհանուր դրույթների առկայությունը, որոնք դատարանը պարտավոր է հաշվի առնել հանցանք կատարած անձի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի սանկցիայի շրջանակներում պատիժ նշանակելիս։
2) պատժի անհատականացում դատարանում։ Վերջինս ենթադրում է կոնկրետ անձի նկատմամբ պատիժ սահմանելիս ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր և Հատուկ մասերի դրույթների կիրառում՝ հաշվի առնելով հանցավորի անձի առանձնահատկությունները, հանցագործության կատարման հանգամանքները, ինչպես նաև պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։
ՀՀ քրեական օրենսգիրքը չի բովանդակում բոլոր այն հանգամանքների սպառիչ ցանկը, որոնք պետք է հաշվի առնվեն դատարանի կողմից կոնկրետ հանցագործության համար պատիժ նշանակելիս։ Օրենսգիրքը, սակայն, դատարանին տալիս է պատժի անհատականացման ընդհանուր չափանիշներ, որոնց հիման վրա դատարանը կարող է նշանակել արդարության պահանջներին համապատասխանող պատիժ։ Նշված չափանիշներն են`
ա) հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը, ընդհանրապես, կոնկրետ հանցագործության կատարման հանգամանքների տեսանկյունից մասնավորապես,
բ) հանցավորի անձը,
գ) պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։
18. Պատժի անհատականացման չափանիշներից առաջինին՝ հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանին ու բնույթին, Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Գ.Մադաթյանի վերաբերյալ որոշման մեջ (տե՛ս Գարուշ Նորիկի Մադաթյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանի 2009 թվականի փետրվարի 17-ի թիվ ԵՇԴ/0029/01/08 որոշումը, կետ 14)։
19. Սույն որոշման նախորդ կետում նշված և, համապատասխանաբար, Գ.Մադաթյանի վերաբերյալ որոշման մեջ վերլուծված՝ արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը սերտորեն կապված են պատժի անհատականացման երկրորդ չափանիշի՝ հանցավորի անձի հետ։ Հ.Հարությունյանի վերաբերյալ որոշման մեջ Վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ «Պատասխանատվության և պատժի անհատականացման հիմք են ոչ միայն կատարված արարքի հասարակական վտանգավորության աստիճանի, այլև հանցավորի անձը բնութագրող հատկանիշներ հանդիսացող նրա սոցիալ-հոգեբանական, սոցիալ-ժողովրդագրական, քրեաբանական և քրեա-իրավական, ֆիզիկական հատկությունների համակցության ճիշտ գնահատումը (ընտանեկան դրությունը, վարքագիծը աշխատանքում և կենցաղում, աշխատունակությունը, առողջական վիճակը, տարիքը, դատվածությունը և այլն)» (տե՛ս Հազարապետ Ալբերտի Հարությունյանի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի 2007 թվականի մարտի 30-ի թիվ ՎԲ-50/07 որոշումը)։
Զարգացնելով մեջբերված դիրքորոշումը՝ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ հանցանք կատարած անձի ուսումնասիրությունը մեծ դեր է խաղում պատիժ նշանակելու համար։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի («Պատժի նպատակները») իմաստով պատժի նպատակը, սոցիալական արդարությունը վերականգնելուց բացի, դատապարտյալի ուղղումն է և նոր հանցագործությունների կանխումը, ուստի դատարանը պարտավոր է հանգամանորեն հետազոտել անձի ինչպես կենսաբանական, այնպես էլ սոցիալական առանձնահատկությունները։ Այս կապակացությամբ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ շատ դեպքերում պատժի տեսակի և չափի վրա ազդում են հանցավորի սեռը, տարիքը, առողջական վիճակը։
20. Պատժի անհատականացման երրորդ չափանիշը պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքներն են։ Վերջիններիս Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Հ.Հարությունյանի վերաբերյալ 2007 թվականի մարտի 30-ի թիվ ՎԲ-50/07, Ռ.Խատոյանի վերաբերյալ 2007 թվականի մայիսի 4-ի թիվ ՎԲ-55/07, Պ.Բայրամյանի վերաբերյալ 2007 թվականի հունիսի 1-ի թիվ ՎԲ-84/07, Դ.Հովհաննիսյանի վերաբերյալ 2009 թվականի դեկտեմբերի 18-ի թիվ ԵԱՔԴ/0078/01/09 և մի շարք այլ որոշումներում։
21. Պատժի նշանակման մարդասիրության սկզբունքն ունի երկու կողմ, այն է՝
1) մարդասիրություն հասարակության նկատմամբ, որի էությունը տուժողի, հասարակության և պետության շահերի պաշտպանությունն է։
2) մարդասիրություն հանցանք կատարած անձի նկատմամբ. դա նշանակում է մարդկային վերաբերմունք նրա անձի նկատմամբ, պատվի և արժանապատվության հարգում, ֆիզիկական և բարոյական տանջանքների բացառում։
Պատիժ նշանակելիս դատարանը պետք է հաշվի առնի մարդասիրության սկզբունքի վերոնշյալ երկու կողմերը։
22. Վճռաբեկ դատարանի նախադեպային իրավունքում ձևավորված, ինչպես նաև սույն որոշման 14-21-րդ կետերում շարադրված և զարգացված իրավական դիրքորոշումների հիման վրա Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ պատժի նշանակման իրավական շրջանակները սահմանված են ՀՀ քրեական օրենսգրքով։ Դրա հետ մեկտեղ, սակայն, վերոնշյալ օրենքը դատարանին հնարավորություն է տվել որոշակի սկզբունքների (տե՛ս սույն որոշման 14-րդ կետը) պահպանմամբ, իր ներքին համոզմանը և իրավագիտակցությանը համապատասխան, ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր և Հատուկ մասերով նախատեսված սահմաններում որոշել պատժի տեսակն ու չափը։ Այլ կերպ՝ ուրվագծելով կոնկրետ հանցանքի համար նշանակման ենթակա պատժի առավելագույն և նվազագույն սահմանները՝ ՀՀ քրեական օրենքը դատարանին տվել է այդ շրջանակում հայեցողություն դրսևորելու հնարավորություն։
Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի գրեթե բոլոր հոդվածների սանկցիաներում ամրագրված վերոնշյալ մոտեցումը պայմանավորված է այն տրամաբանությամբ, որ քրեական օրենքը համընդհանուր բնույթ ունի, իսկ արարքը և հանցավորի անձը կոնկրետ են։ Ուստի կոնկրետ արարքի և անձի նկատմամբ համընդհանուր քրեական օրենքով նախատեսված սանկցիան կիրառելիս դատարանը պետք է որոշակի հայեցողություն դրսևորի։
Վերոգրյալից Վճռաբեկ դատարանը եզրահանգում է, որ առանց դատարանի հայեցողության պատժի անհատականացումն անհնար է։
23. Պատիժ նշանակելիս դատարանի հայեցողության կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանը հարկ է համարում ընդգծել նաև, որ պատիժ նշանակելիս դատարանի ներքին համոզմունքը ձևավորվում է կատարված արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի ու բնույթի, հանցավորի անձի, պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների վերլուծության հիման վրա։ Նշված հանգամանքների հայեցողական և ոչ երբեք կամային գնահատման ժամանակ դատարանը պետք է ելնի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված՝ պատժի նպատակների իրացումն ապահովելու անհրաժեշտությունից։
24. Ինչպես նշվել է սույն որոշման 13-րդ կետում, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 399-րդ հոդվածի 1-ին մասի հիման վրա վերաքննիչ դատարանը կարող է փոփոխել առաջին ատյանի դատարանի կողմից նշանակված պատիժը, եթե այն անարդարացի է ակնհայտ խիստ կամ ակնհայտ մեղմ լինելու պատճառով։
Սույն որոշման 12-24-րդ կետերում շարադրված վերլուծության լույսի ներքո մեկնաբանելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 399-րդ հոդվածի 1-ին մասը՝ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ վերաքննիչ դատարանն իրավասու է պատժի մասով փոփոխել առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտը հետևյալ դեպքերում.
1) առաջին ատյանի դատարանի կողմից պատիժ նշանակելիս չեն պահպանվել պատժի նշանակման ընդհանուր սկզբունքները,
2) առաջին ատյանի դատարանի կողմից պատիժ նշանակելիս հաշվի չեն առնվել հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը, հանցավորի անձը բնութագրող, ինչպես նաև պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները,
3) առաջին ատյանի դատարանի կողմից վերոնշյալ հանգամանք(ներ)ը հաշվի չառնելը հանգեցրել է անհամաչափ և պատժի նպատակների տեսանկյունից բավարարության չափանիշին չհամապատասխանող պատժի նշանակման։
Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է նաև, որ առաջին ատյանի դատարանի կողմից պատիժ նշանակելիս վերոնշյալ պահանջների չպահպանման վերաբերյալ վերաքննիչ դատարանի հետևությունները պետք է լինեն պատճառաբանված։ Այլ կերպ ասած՝ պատիժն ակնհայտ խիստ կամ ակնհայտ մեղմ լինելու հիմքով առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտը փոփոխելիս վերաքննիչ դատարանը պարտավոր է պատճառաբանել, թե պատժի նշանակման հատկապես որ սկզբունքը կամ սկզբունքները չեն պահպանվել, հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը, հանցավորի անձը բնութագրող, ինչպես նաև պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող որ հանգամանքները հաշվի չեն առնվել և արդյոք այդ հանգամանքները հաշվի չառնելն է հանգեցրել անհամաչափ և պատժի նպատակների տեսանկյունից բավարարության չափանիշին չհամապատասխանող պատժի նշանակման։ Այսինքն` եթե վերաքննիչ դատարանը, գտնելով, որ դատավճռում նշանակված պատիժն անարդարացի է ակնհայտ խիստ կամ ակնհայտ մեղմ լինելու պատճառով, պետք է պատճառաբանի, թե ինչում է արտահայտվել պատժի խստության կամ մեղմության ակնհայտությունը։
25. Սույն գործի նյութերի ուսումնասիրությունից երևում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը Ն.Սարգսյանին դատապարտել է 6 (վեց) տարի ժամկետով ազատազրկման՝ հաշվի առնելով նրա կատարած հանցագործության բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության բարձր աստիճանը, ինչպես նաև նրա անձը։ Որպես ամբաստանյալի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանք Առաջին ատյանի դատարանը հաշվի է առել այն, որ նա առաջին անգամ է դատապարտվում, բնութագրվում է դրական, ինքնակամ է ներկայացել ոստիկանություն, ինչպես նաև այն, որ հանցագործությամբ տուժողներին պատճառված գույքային վնասները հատուցվել են (տե՛ս սույն որոշման 7-րդ կետը)։
Մեջբերված փաստական հանգամանքի վերլուծությունից երևում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը, ՀՀ քրեական օրենսգրքով նախատեսված իր հայեցողության շրջանակներում ղեավարվելով պատժի նշանակման օրինականության, արդարության, պատասխանատվության անհատականացման և մարդասիրության սկզբունքներով, հաշվի առնելով հանցագործության ծանրությունը, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատիժը մեղմացնող հանգամանքները, ամբաստանյալին դատապարտել է 6 (վեց) տարի ժամկետով ազատազրկման։
Փոփոխելով Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը և Ն.Սարգսյանին դատապարտելով 5 տարի ժամկետով ազատազրկման՝ Վերաքննիչ դատարանն արձանագրել է, որ Առաջին ատյանի դատարանը չի պատճառաբանել, թե պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող նշված հանգամանքների առկայության պայմաններում ինչու չի նշանակում մեղսագրվող հոդվածով նախատեսված նվազագույն պատիժը, որը կոնկրետ գործով կհամապատասխանի պատժի նշանակման ընդհանուր սկզբունքներին, ամբաստանյալի ուղղմանը և սոցիալական արդարության վերականգնմանը (տե՛ս սույն որոշման 8-րդ կետը)։
Մեջբերված փաստական հանգամանքների վերլուծությունից երևում է, որ Վերաքննիչ դատարանը փոփոխել է Առաջին ատյանի դատարանի կողմից նշանակված պատիժը՝ առանց անդրադառնալու դրա անարդար, այսինքն՝ ակնհայտ խիստ կամ ակնհայտ մեղմ լինելու հարցին։
26. Սույն որոշման 12-24-րդ կետերում շարադրված վերլուծության լույսի ներքո մեկնաբանելով սույն որոշման 25-րդ կետում մեջբերված և վերլուծված փաստական հանգամանքները՝ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ սույն գործով Վերաքննիչ դատարանի որոշումը հիմնավորված և պատճառաբանված չէ։
Այսպիսով, վերաքննիչ դատարանը, պատժի մասով փոփոխելով առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը և ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակելով հոդվածի սանկցիայով նախատեսված նվազագույն պատիժը, թույլ է տվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 5-րդ, 10-րդ, 11-րդ և 61-րդ հոդվածներով սահմանված օրինականության, արդարության, պատասխանատվության անհատականացման և մարդասիրության սկզբունքների խախտում, որը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 397-րդ հոդվածով նախատեսված քրեական օրենքի ոչ ճիշտ կիրառում է և հանգեցրել է նույն օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի պահանջներին չհամապատասխանող անօրինական և չհիմնավորված որոշման կայացման։
27. Վերը նշված նյութական և դատավարական իրավունքի խախտումները, որոնք ազդել են պատժի մասով գործով ճիշտ որոշում կայացնելու վրա, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 397-399-րդ և 406-րդ հոդվածների հիման վրա վերաքննիչ դատարանի որոշման բեկանման հիմք են։
28. Միաժամանակ գործի նյութերից երևում է, որ առաջին ատյանի դատարանը, ամբաստանյալին դատապարտելով ազատազրկման 6 տարի ժամկետով, ղեկավարվել է օրինականության, արդարության, պատասխանատվության անհատականացման և մարդասիրության սկզբունքներով, հաշվի է առել հանցագործության ծանրությունը, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատիժը մեղմացնող հանգամանքները և օրենքով նախատեսված հայցողության շրջանակներում տվյալ հոդվածի սանկցիայի սահմաններում նշանակել արդարացի պատիժ։
29. Քանի որ գործի նյութերով հերքվում են վերաքննիչ դատարանի որոշման մեջ նշված` Ն.Սարգսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի սանկցիայով նախատեսված նվազագույն պատիժը նշանակելու փաստարկները, և հաստատվում է պատիժ նշանակելու վերաբերյալ Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի դատավճռի օրինական, հիմնավորված ու պատճառաբանված լինելը, անհրաժեշտ է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 419-րդ հոդվածի 1-ին մասի 6-րդ կետի հիման վրա բեկանել վերաքննիչ դատարանի դատական ակտը և օրինական ուժ տալ առաջին ատյանի դատարանի դատավճռին։
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով Հայաստանի Հանրապետության Սահմանադրության 92-րդ հոդվածով, Հայաստանի Հանրապետութ¬յան քրեական դատավարության օրենսգրքի 21-րդ, 403-406-րդ, 419-րդ, 422-424-րդ հոդվածներով՝ Վճռաբեկ դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց
1. Վճռաբեկ բողոքը բավարարել։ Ամբաստանյալ Նարեկ Գևորգի Սարգսյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 2011 թվականի հոկտեմբերի 25-ի որոշումը բեկանել և օրինական ուժ տալ Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2011 թվականի հուլիսի 21-ի դատավճռին։
2. Որոշումն օրինական ուժի մեջ է մտնում հրապարակման պահից, վերջնական է և ենթակա չէ բողոքարկման։


Նախագահող՝ Դ.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ Դատավորներ` Հ.ՂՈՒԿԱՍՅԱՆ
Հ.ԱՍԱՏՐՅԱՆ
Ե.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ
Ա.ՊՈՂՈՍՅԱՆ
Ս.ՕՀԱՆՅԱՆ
Դատական գործ N: ԵԿԴ/0042/01/11
Կենտրոն և Նորք-Մարաշ
Նոր քրեական գործ
Երբ է գործը ստացվել 10-03-2011
Քրեական գործի համարը 0042/01/11
Ինչ կարգով է գործը ստացվել Առաջին անգամ
Դատախազություն Երևան քաղաքի դատախազություն
Նախաքննական գործի համարը 13142210
Մեղադրական եզրակացության համառոտ բովանդակություն Մեղադրվում է այն բանի համար, որ նա <<Առլեկինո>> կարաոկե ակումբի դիմաց վիճաբանել է Ազատ Մկրտչյանի և Արամ Մնացականյանի հետ, որի ընթացքում դիտավորությամբ ծակող-կտրող գործիքով բազմաթիվ հարվածներ է հասցրել վերջիններիս պատճառելով ծանր մարմնական վնասվածքներ
Մեղադրյալ
Անձ
Անուն Նարեկ
Ազգանուն Սարգսյան
Հայրանուն Գևորգի
Հասցե ---------------
Սոցիալական քարտ ---------------
Հոդված_1
Հոդված 112 Մաս 2 Կետ 1
Վիճակագրական տողի համարը 1.9
Չափահաս Այո
Մակագրել
Երբ 10-03-2011
Նախագահող դատավոր
Անուն Գագիկ
Ազգանուն Պողոսյան
Ընդունվել է վարույթ
Երբ 12-03-2011
Որոշումը ուղարկվել է կողմերին 12-03-2011
Ուղարկվել է հուշաթերթիկ/որոշումը 12-03-2011
Նշանակվել է դատական քննություն
Երբ 01-04-2011
Դատավարության կողմեր Տուժող
Դատավարության կողմեր Մեղադրյալ
Դատավարության կողմեր Տուժող
Դատավարության կողմեր
Անուն ԱԶԱՏ
Ազգանուն ՄԿՐՏՉՅԱՆ
Հասցե ---------------
Սեռ 0
Դատավարության կողմեր
Անուն ՆԱՐԵԿ
Ազգանուն ՍԱՐԳՍՅԱՆ
Հասցե ---------------
Սեռ 0
Դատավարության կողմեր
Անուն ԱՐԱՄ
Ազգանուն ՄՆԱՑԱԿԱՆՅԱՆ
Հասցե ---------------
Սեռ 0
Ժամ 14:00
Նիստերի դահլիճի համարը 1
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
Երբ 14-04-2011
Ժամ 14:30
Նիստերի դահլիճի համարը 1
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
Երբ 26-04-2011
Ժամ 12:00
Նիստերի դահլիճի համարը 1
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
Երբ 02-05-2011
Ժամ 12:00
Նիստերի դահլիճի համարը 1
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
Երբ 17-05-2011
Ժամ 12:00
Նիստերի դահլիճի համարը 1
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
Երբ 27-05-2011
Ժամ 16:00
Նիստերի դահլիճի համարը 1
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
Երբ 07-06-2011
Ժամ 12:00
Նիստերի դահլիճի համարը 1
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
Երբ 22-06-2011
Ժամ 15:30
Նիստերի դահլիճի համարը 1
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
Երբ 06-07-2011
Ժամ 15:30
Նիստերի դահլիճի համարը 1
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
Երբ 12-07-2011
Ժամ 16:00
Նիստերի դահլիճի համարը 1
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
Երբ 21-07-2011
Ժամ 14:00
Նիստերի դահլիճի համարը 1
Կայացվել է դատավճիռ
Ամսաթիվ 21-07-2011
Մեղադրական
Ամսաթիվ 21-07-2011
Դատական ակտ
Դատական ակտի բովանդակությունը ԵԿԴ/0042/01/11


Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
21 հուլիսի 2011թ. ք.Երևան
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների
առաջին ատյանի դատարանը`
նախագահությամբ`
դատավոր Գ.ՊՈՂՈՍՅԱՆԻ
քարտուղարությամբ` Ա.ՄԱՐՏԻՐՈՍՅԱՆԻ
Ա.ՔՈՉԱՐՅԱՆԻ
Ս.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆԻ
մասնակցությամբ`
մեղադրող Կ.ԲԱՏԻԿՅԱՆԻ
տուժող Ա.ՄՆԱՑԱԿԱՆՅԱՆԻ
տուժողի օրին. ներկ. Վ.ՄԿՐՏՉՅԱՆԻ
ամբաստանյալ Ն.ՍԱՐԳՍՅԱՆԻ
պաշտպան Լ.ԳՐԻԳՈՐՅԱՆԻ
Վ.ՄԱՆՈՒԿՅԱՆԻ

դատարանում` դռնբաց դատական նիստում, քննեց գործն ըստ մեղադրանքի Նարեկ Գևորգի Սարգսյանի` ծնված 16.01.1989թ. ք.Երևանում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, ամու-րի, բարձրագույն կրթությամբ, իր հայտարարությամբ` վատառողջ, չի աշխատել, չդատված, բնակվել է` ք.Երևան, Ե.Թադևոսյան նրբանցք, 7-րդ շենք, բնակարան հ. 13, արգելանքի տակ է 2010թ. օգոստոսի 25-ից, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով։

Գործի դատավարական նախապատմությունը.

ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Կենտրոնականի քննչական բաժնի քննիչ Ա.Մանուկյանը 2010թ. օգոստոսի 25-ի որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով հարուցել է թիվ 13142210 քրեական գործը։
ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ ԾՀՔ բաժնի ՀԿԳ ավագ քննիչ Ա.Թադե-վոսյանը 2010թ. օգոստոսի 25-ի որոշումներով թիվ 13142210 քրեական գործն ընդունել է իր վա-րույթ և ձերբակալել է Նարեկ Գևորգի Սարգսյանին։
ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ ԾՀՔ բաժնի ՀԿԳ ավագ քննիչ Ա.Թադե-վոսյանը 2010թ. օգոստոսի 28-ի որոշմամբ Նարեկ Գևորգի Սարգսյանին ներգրավել է որպես մե-ղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով։
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասու-թյան դատարանի 2010թ. օգոստոսի 28-ի որոշմամբ Ն.Սարգսյանի նկատմամբ` որպես խափան-ման միջոց, ընտրվել է կալանավորումը` երկու ամիս ժամկետով։
ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ ԾՀՔ բաժնի պետի տեղակալ Ա.Կոստան-յանը 2010թ. նոյեմբերի 11-ի որոշմամբ թիվ 13142210 քրեական գործն ընդունել է իր վարույթ։
ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ ԾՀՔ բաժնի պետի տեղակալ Ա.Կոստան-յանը 2011թ. փետրվարի 14-ի որոշումներով Ն.Սարգսյանին 2010թ. օգոստոսի 28-ին ՀՀ քրեա-կան օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքը լրացրել, նրան ներգրավել է որպես մեղադրյալ և նոր մեղադրանք է առաջադրել երկու անձանց դիտավո-րությամբ կյանքին վտանգ սպառնացող առողջությանը ծանր վնաս պատճառելու համար` նա-խատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով։
2011թ. մարտի 9-ին թիվ 13142210 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ու-ղարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավա-սության դատարան` ըստ էության քննելու համար։
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասու-թյան դատարանի (դատավոր Գ.Պողոսյան) 2011թ. մարտի 12-ի որոշմամբ Նարեկ Գևորգի Սար-գըսյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով քրեական գործն ընդունվել է վարույթ, իսկ 2011թ. մարտի 25-ի որոշմամբ նշանակվել է դատաքննության։
Ամբաստանյալ Նարեկ Սարգսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա. «2010թ. օգոստոսի 24-ին՝ ժա-մը 22-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Գ.Քոչար փողոցի 21 հասցեում տեղակայված «Առլեկի-նո» կարաոկե ակումբի դիմաց վիճաբանել է Ազատ Մկրտչյանի և Արամ Մնացականյանի հետ, որի ընթացքում կյանքին վտանգ սպառնացող, առողջությանը ծանր վնաս պատճառելու դիտա-վորությամբ, իր մոտ պահվող սուր ծակող-կտրող գործիքով բազմաթիվ հարվածներ է հասցրել վերջիններիս՝ մասնավորապես հինգ հարված Ազատ Մկրտչյանին՝ պատճառելով որովայնի ծա-կած-կտրած թափանցող վերքի, կրծքավանդակի ձախ կեսի հետին մակերեսի շրջանի կտրած-ծակած թափանցող վերքի՝ ձախ թոքի ստորին բլթի և ստոծանու մասնակի վնասումով, աջ նա-խաբազկի կտրած-ծակած վերքի՝ ծղիկային զարկերակի և ջլերի վնասումով, ձախ բազկի կտրած-ծակած վերքի, իսկ Ա.Մնացականյանին մեկ հարված՝ պատճառելով որովայնի առաջա-յին պատի ծակած-կտրած թափանցող վիրավորման՝ լեղապարկի բարակ և հաստ աղիների վնասումների ձևով»։
Նախաքննության ընթացքում ամբաստանյալ Ն.Սարգսյանն իրեն մեղավոր է ճանաչել մասնակիորեն։

Դատարանի կողմից հաստատված հանգամանքները.

Դատաքննությամբ պարզվեց, որ ամբաստանյալ Նարեկ Սարգսյանը 2010թ. օգոստոսի 24-ի երեկոյան Երևան քաղաքի Գ.Քոչար փողոցի 21 հասցեում գործող «Առլեկինո» կարաոկե-բարում մասնակցել է ընկերուհու` վկա Աննա Մկրտչյանի ծննդյան տարեդարձի կապակցութ-յամբ կազմակերպված միջոցառմանը, որին ներկա են գտնվել նաև վերջինիս մայրը, հարազատ-ներ և ընկերուհիներ, ամբաստանյալն ու նրա ընկերը` վկա Սեմյոն Եդիգարյանը։ Նույն օրը նույն ակումբում են գտնվել նաև տուժողներ Ազատ Մկրտչյանը, Արամ Մնացականյանը, նրանց ընկերուհիներն ու ընկերները, որոնցից եղբայրներ Նաիրի և Հայկ Սարգսյանները երեկոյի ըն-թացքում պարել են` կրելով իրենց հետ վերցրած, ուրվականի տեսք ունեցող դիմակը։ Քանի որ նշված դիմակը տհաճություն է պատճառել ամբաստանյալի հետ գտնվող աղջիկներին, ժամը 21-ի սահմաններում ամբաստանյալը և վկա Ս.Եդիգարյանը մոտեցել են տուժողների ու եղբայրներ Սարգսյանների սեղանին ու նրանց հրավիրել բարից դուրս՝ զրուցելու, որի ընթացքում նրանք եղբայրներ Սարգսյաններից պահանջել են դիմակով չպարել` բացատրելով, որ այն տհաճ է իրենց սեղանի շուրջ նստած աղջիկներին։ Խոսակցությունն ընթացել է նորմալ՝ առանց վիճաբա-նության և քաշքշուքի, որից հետո բոլորը միասին վերադարձել են ակումբ և շարունակել են զվարճանալ։ Մոտ 30-40 րոպե անց՝ ժամը 2130-ից 22-ի սահմաններում, պարելու ժամանակ ամ-բաստանյալը, նկատելով, որ տուժող Ա.Մկրտչյանը շատ մոտ է պարում իրենց հետ եղած աղ-ջիկներին, նրան հրավիրել է բարից դուրս՝ զրուցելու։ Տուժող Ա.Մկրտչյանի հետ միասին ակում-բից դուրս է եկել նաև տուժող Ա.Մնացականյանը, և երբ խոսակցության ընթացքում ամբաստան-յալ Ն.Սարգսյանը տուժող Ա.Մկրտչյանին հարցրել է, թե ինչու է նա շատ մոտ պարում իրենց հետ եղած աղջիկներին, նա պատասխանել է, որ սրահում տեղ չլինելու պատճառով է պարել է նրանց մոտ` բեմի վրա։ Ամբաստանյալ Ն.Սարգսյանը հայհոյել է, ասելով` ով որ իրենց աղջիկ-ներին մոտ պարի` նրա մերը, ինչից տուժող Ա.Մկրտչյանը վրդովվել է և բռունցքով հարվածել է նրա գլխին։ Ստացած հարվածից ամբաստանյալն ընկել է գետնին, որից հետո տուժողները մո-տեցել են նրան՝ կրկին հարվածելու նպատակով, սակայն ամբաստանյալն իր մոտ ունեցած սուր ծակող-կտրող գործիքով` դանակով, բազմաթիվ հարվածներ է հասցրել վերջիններիս` նրանց առողջությանը պատճառելով ծանր վնաս։ Մասնավորապես. ամբաստանյալը հինգ անգամ հար-վածել է տուժող Ազատ Մկրտչյանին և պատճառել որովայնի ծակած-կտրած թափանցող վերքի, կրծքավանդակի ձախ կեսի հետին մակերեսի շրջանի կտրած-ծակած թափանցող վերքի՝ ձախ թոքի ստորին բլթի և ստոծանու մասնակի վնասումով, աջ նախաբազկի կտրած-ծակած վերքի՝ ծղիկային զարկերակի և ջլերի վնասումով ու ձախ բազկի կտրած-ծակած վերքի ձևերով մարմը-նական վնասվածքներ, իսկ տուժող Ա.Մնացականյանին հարվածել է մեկ անգամ՝ պատճառելով որովայնի առաջային պատի ծակած-կտրած թափանցող վիրավորման՝ լեղապարկի բարակ և հաստ աղիների վնասումների ձևով մարմնական վնասվածքներ։
Վերը նշված վնասվածքներն ստանալուց հետո տուժողները հեռացել են ամբստանյալից, տուժող Ա.Մնացականյանը զանգահարել է ակումբում գտնվող ընկերոջը` Նաիրի Սարգսյանին, ով իր անձնական օգտագործման «ԲՄՎ» մակնիշի ավտոմեքենայով տուժողներին տեղափոխել է հիվանդանոց, իսկ ամբաստանյալը փախել է, տաքսի ավտոմեքենայով գնացել է տուն։ Ճանա-պարհին ամբաստանյալը զանգահարել է վկա Ա.Մկրտչյանին և տեղեկացնելով, որ կռիվ է արել ու լավ չի զգում` խնդրել է ավարտել խնջույքն ու գնալ տուն։
Հասնելով տուն` ամբաստանյալը փոխել է զգեստները, որից հետո բակում հանդիպել է ընկերոջը` Ս.Եդիգարյանին, որից հետո հեռախոսով ընկերուհուն` Ա.Մկրտչյանին, խնդրել է իջ-նել բակ, որտեղ նրան պատմել է կատարվածի մասին և տալով դեպքի պահին հագին եղած` ար-յունոտված, անդրավարտիքը` խնդրել է լվանալ այն։

Ապացույցների հետազոտում և գնահատում.

Դատաքննությամբ ամբաստանյալ Նարեկ Սարգսյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չճանաչեց` պատ-ճառաբանելով, որ պաշտպանվել է տուժողներից։
Ամբաստանյալ Ն.Սարգսյանի ցուցմունքի համաձայն` նա, 23.08.2010թ-ին ընկերուհուց` Աննա Մկրտչյանից, տեղեկանալով, որ հաջորդ օրը նրա ծննդյան տարեդարձն է, որը նշվելու է «Առլեկինո» կարաոկե բարում, ընդունել է նրա հրավերքը և հաջորդ օրը` ժամը 19-ի սահման-ներում, ընկերոջ` Սեմյոն Եդիգարյանի հետ միասին գնացել են «Առլեկինո» կարաոկե-բար, որ-տեղ, նախօրոք պատվիրված սեղանի շուրջ, նստած են եղել Աննան, նրա մայրը, քույրը, հարա-զատները և ընկերուհիները։ Ընկերոջ հետ «Ռեդբուլ»-ով խառնած օղի են խմել, իսկ աղջիկները՝ գինի, որից հետո սկսել են պարել։ Աննայի հետ պարելիս նկատել է, որ իրենց սեղանի շուրջ նըս-տած աղջիկների կողքին պարում է հրեշի տեսք ունեցող դիմակով մի տղա, ինչն աղջիկների մոտ վախ և տհաճություն է առաջացրել, որի պատճառով մոտեցել է այդ տղային ու զգուշացրել, որ դիմակով չպարի։ Երաժշտությունը բարձր լինելու պատճառով միմյանց չեն հասկացել, որի հա-մար դուրս են եկել բարից և դրսում` զրույցի ընթացքում, նրանից պահանջել է դիմակով չպարել, որը մյուս կողմից ընկալվել է նորմալ և միասին վերադարձել են բար։
Որոշ ժամանակ անց՝ պարելու ընթացքում, նկատել է նույն դիմակով երիտասարդին։ Կրկին մոտեցել է այդ տղային և դարձյալ, միմյանց չլսելու պատճառով, դուրս են եկել բարից։ Իր հետ դուրս է եկել նաև իր ընկեր Սեմյոնը, իսկ դիմակով պարողի հետ՝ նրա ընկերը, և միասին քայլելով` գնացել են Կորյունի փողոցի ուղղությամբ։ Իրենց միջև տեղի է ունեցել նույն խոսակ-ցությունը, որի ժամանակ այդ տղան իրեն ասել է, որ դիմակով չպարելու համար իրեն ոչ ոք չի զգուշացրել։ Նրան պատասխանել է, որ կարող է ընկերը եղած լինի և մեկ անգամ ևս զգուշացրել է, որ ոչ ոք չպարի դիմակով։ Սեղանակիցներին չանհանգստացնելու նպատակով և խոսակցութ-յունն ավելորդ չշարունակելու համար` փորձել է վերադառնալ բար, սակայն երբ շրջվել է, այն տղան, ով խոսելիս է եղել իր հետ, բռունցքով ուժեղ հարվածել է իր գլխի ձախ հատվածին։ Հար-վածից ընկել է գետնին, որից հետո այդ երկու տղաները հարձակվել, նստել են իր վրա և սկսել ձեռքերով հարվածներ հասցնել։ Չկարողանալով շարժվել և պատասխանել նրանց հարվածնե-րին` նյարդայնացած վիճակում հայհոյանքներ է տվել վերջիններիս, մի պահ կարողացել է ձեռ-քը տանել գրպանը և հանել է իր մոտ եղած ծալովի, մոտ 13-15 սմ ընդհանուր երկարությամբ, 1-1,5 սմ լայնությամբ, բռնակը պլաստմասից, սև գույնի, շեղբի մի կողմը սրված, իսկ մյուս կողմը բութ դանակը, որով սկսել է անկանոն հարվածներ հասցնել իր վրա նստած տղաներին։ Հար-վածներից հետո ազատվել է նրանց ձեռքից և փախել է Կորյունի փողոցի ուղղությամբ։ Ճանա-պարհին նկատել է, որ հագուստներն ամբողջովին արյունոտված են, իսկ աջ ձեռքի բութ մատից և ցուցամատից արյուն է հոսել։ Դրանից հետո, իր մոտ եղած դանակը դեն է գցել և պատահա-կան տաքսի ավտոմեքենայով գնացել է տուն։ Ճանապարհին զանգահարել է Աննային ու ասե-լով, որ կռիվ է արել և իրեն լավ չի զգում` խնդրել է ավարտել խնջույքն ու գնալ տուն։ Տուն հաս-նելով` փոխել է արյունոտված հագուստները և դուրս եկել բակ, որտեղ հանդիպել է Սեմյոնին, ում դեմքին նկատել է վնասվածքներ, սակայն չի հիշում, թե ինչ են խոսել միմյանց հետ։ Այնուհետև զանգահարել է Աննային և խնդրել հանդիպել բակում։ Հանդիպման ընթացքում պատմել է կա-տարվածի մասին և նրան տալով դեպքի պահին իր հագին եղած` արյունոտված անդրավարտի-քը` խնդրել է լվանալ այն։
Ամբաստանյալը պնդեց, որ տուժողներին դանակով հարվածել է պառկած դիրքից։
Տուժող Արամ Մնացականյանի ցուցմունքի համաձայն` 2010թ. օգոստոսի 24-ին՝ ժամը 16-ի սահմաններում, ընկերների` Ազատ Մկրտչյանի, Արթուր Նիազյանի և Հաբեթ Մկրտչյանի հետ գնացել են ք.Երևանի Գ.Քոչար փողոցում գտնվող «Առլեկինո» կարաոկե-բար, որտեղ` նախնա-կան պայմանավորվածության համաձայն, հանդիպել են իրենց մյուս ընկերներին և ընկերուհի-ներին։
Բարում իր ընկերներից Նաիրի Սարգսյանը պարել է իր հետ բերած դիմակով, ինչը, ըստ ամբաստանյալի, դուր չի եկել նրա հետ եղած աղջիկներին, որի համար ամբաստանյալի առա-ջարկով բարից դուրս են եկել փողոց, որտեղ խոսել և պայմանավորվել են, որ դիմակով այլևս չեն պարի։ Դրանից մոտ մեկ ժամ անց, նկատելով բարից դուրս եկող Ազատին և ամբաստանյալին, գնացել է նրանց հետևից։ Դրսում ամբաստանյալն Ազատին հարցրել է, թե ինչու է նա իրենց աղ-ջիկներին մոտ պարում, ինչին Ազատը պատասխանել է, որ իրենք պարում են իրենց աղջիկների հետ։ Դրանից հետո ամբաստանյալը հայհոյել է` ասելով նրա մերը, ով կպարի իր հետ եղած աղ-ջիկների հետ։ Հայհոյելու համար Ազատը խփել է ամբաստանյալին ու երբ վերջինս ընկել է գետ-նին, մոտեցել է նրան, և այդ պահին` կիսականգնած վիճակում, ամբաստանյալը հարվածել է իրեն։ Փորի մասում հարված և ցավ զգալով` հետ է գնացել։ Տեսել է նաև Ազատին, ում ձեռքը վնասված է եղել։ Դրանից հետո, զգալով, որ արյունահոսում է, զանգահարել են բարում գտնվող ընկերներից մեկին և Նաիրի Սարգսյանի «ԲՄՎ» մակնիշի ավտոմեքենայով իրենց տեղափոխել են հիվանդանոց։
Տուժող Ազատ Մկրտչյանի նույնաբովանդակ ցուցմունքների համաձայն` 2010թ. օգոստո-սի 24-ի երեկոյան ք.Երևանի Գ.Քոչար փողոցում գտնվող «Առլեկինո» կարաոկե բարում ընկեր-ների հետ զվարճանալու և պարելու ընթացքում նրան է մոտեցել ամբաստանյալը և հրավիրել բարից դուրս։ Նրանց հետ դուրս է եկել նաև Արամ Մնացականյանը, և երբ խոսակցության ըն-թացքում ամբաստանյալն Ա.Մկրտչյանին մեղադրել է իր հետ եկած աղջիկների հետ պարելու համար է, նա հերքել է դա ու պատճառաբանել է, որ սրահում տեղ չլինելու պատճառով է պարել բեմի վրա, այսինքն՝ այնտեղ, որտեղ եղել է ամբաստանյալի և նրա հետ եղած անձանց սեղանը։ Այնուհետև, ամբաստանյալը հայհոյել է նրան` ասելով` ով իրենց աղջիկներին մոտ պարի, ես նրա մերը...։ Դրանից վրդովված` բռունցքով հարվածել է ամբաստանյալի գլխին, որից նա վայր է ընկել։ Դրանից հետո Արամի հետ մոտեցել են ամբաստանյալին՝ կրկին հարվածելու նպատա-կով, սակայն վերջինս հանել է դանակը, կամ այդ կարգի ինչ-որ ուրիշ բան և հարվածներ հասցը-րել իրենց։ Հարվածներ ստանալուց հետո նստել է բարի դիմաց գտնվող նստարանին, որից հետո ընկերների օգնությամբ տեղափոխվել են հիվանդանոց։
Վկաներ Արթուր Նիազյանի և Հաբեթ Մկրտչյանի նույնաբովանդակ ցուցմունքների հա-մաձայն` 2010թ. օգոստոսի 24-ին` ժամը 22-ի սահմաններում, երբ ընկերուհիների, ընկերների, այդ թվում` տուժողների հետ գտնվել են «Առլեկինո» կարաոկե-բարում, նկատել են, որ տուժող-ները` Արամը և Ազատը, բարում չեն։ Այդ պահին զանգահարել է Ազատը և իրենց խնդրել է շտապ դուրս գալ բարից։ Անմիջապես դուրս են եկել և տեսել են Ազատին` բարի մուտքից քիչ հե-ռու տեղադրված նստարանին նստած, արյունոտված վիճակում։ Նրանից քիչ հեռու նկատել են Արամին, ով, որովայնը ձեռքերով բռնած, մոտեցել է իրենց։ Տեսնելով դա` Ազատին և Արամին իրենց ընկեր Նաիրի Սարգսյանի «ԲՄՎ» մակնիշի ավտոմեքենայով շտապ տեղափոխել են թիվ 1 հիվանդանոց։ Հետագայում տուժողներից տեղեկացել են, որ նրանց դանակով հարվածողը եղել է իրենց հետևի սեղանի շուրջ նստած տղան։
Վկա` տուժողի օրինական ներկայացուցիչ, Վաղարշակ Մկրտչյանի նույնաբովանդակ ցուցմունքի համաձայն` 24.08.2010թ.` ժամը՝ 18-ի սահմաններում, որդին զանգահարել է իրեն և տեղեկացրել, որ ընկեր-ընկերուհիների հետ գտնվում է «Առլեկինո» կարաոկե-բարում։ Վերջին անգամ նրա հետ հեռախոսով զրուցել է ժամը 2055-ին։ Ժամը 22-ի սահմաններում Ազատի ընկեր Արամի մորից տեղեկանալով, որ իրենց որդիները գտնվում են հիվանդանոցում` գնացել և հի-վանդանոցում տեղեկացել է, որ Ազատը և Արամը դանակահարված են ու վիրահատվում են։ Մի քանի օր անց` հիվանդանոցում, Ազատն իրեն պատմել է, որ բարից դուրս տեղի ունեցած վիճա-բանության ընթացքում ամբաստանյալը դանակով հարվածներ է հասցրել իրեն և Արամին ու դի-մել փախուստի։
Վկա Աննա Մկրտչյանի ցուցմունքի համաձայն` ամբաստանյալ Ն.Սարգսյանին ճանա-չում է մոտ 3 տարի և նրա հետ հանդիպումների ընթացքում հաճախակի նկատել է, որ նա դանակ է կրում գոտկատեղում։
2010թ. օգոստոսի 24-ին` ժամը 1830-ի սահմաններում, իր ծննդյան տարեդարձը նշելու հա-մար մոր, հարազատների, զարմուհիների և ընկերուհու հետ միասին գնացել են «Առլեկինո» կա-րաոկե-բար։ Հրավիրել է նաև Ն.Սարգսյանին, ով ժամը 19-ի սահմաններում ընկերոջ՝ Սեմյոնի հետ միացել է իրենց։ Բարում իրենց սեղանը գտնվել է բեմի վրա, իսկ դրանից ներքև գտնվող սե-ղանի մոտ նստած են եղել մոտ 15 աղջիկ-տղաներ։ Պարելու ընթացքում հարևան սեղանի տղա-ներից մեկն իրենց մոտ պարել է ուրվականի դիմակով, ինչն իրենց դուր չի եկել։ Այդ մասին Ն. Սարգսյանը զգուշացրել է դիմակով պարող տղային և վերջինս դադարել է դիմակով պարել։ Ժա-մը 2130-ի սահմաններում, երբ իրենք կրկին պարել են, հարևան սեղանի շուրջ նստած տղաներից մեկը, ով եղել է սպիտակ վերնաշապիկով և սպիտակ սպորտային գլխարկով, պարել է բեմի վրա` իրենց շատ մոտ՝ քսվելով իրենց, որի պատճառով դադարել են պարել։ Դա նկատել է Նարեկը, ով, զրուցելով այդ տղայի հետ, նրա հետ դուրս են եկել բարից։ Ժամը 2200-ի սահմաններում Նա-րեկը, զանգահարելով և ասելով, որ վիճաբանել է հարևան սեղանի տղաների հետ ու դանակա-հարել է նրանց, խնդրել է շուտ դուրս գալ բարից և գնալ տուն։ Մոտ 30 րոպե անց, երբ գտնվել են տանը, Նարեկը զանգահարել և խնդրել է հանդիպել շենքի բակում։ Հանդիպելով նրան` նկատել է, որ Նարեկի հագուստները փոխված են, իսկ աջ ձեռքի բութ մատը և ցուցամատը վնասված-կապված են։ Իր հարցին նա պատասխանել է, որ դանակով խփելու ընթացքում է վնասել մատ-ները։ Նա նաև պատմել է, որ բարից դուրս վիճել է վերը նշված սպիտակ գլխարկով տղայի և նրա ընկերոջ հետ, որի ընթացքում ձեռքով հարվածել են իր գլխին, որի պատճառով ինքը վայր է ընկել, որից հետո, գոտկատեղից հանելով դանակը, խփել է նրանց։
Դրանից հետո Նարեկը, տալով իր ջինսե արյունոտված անդրավարտիքը, խնդրել է լվա-նալ այն։ Վերադառնալով տուն` կատարվածի մասին պատմել է մորը և լվանալու համար նրան է տվել Նարեկի անդրավարտիքը։
Վկա Նունիկ Կիրակոսյանի նույնաբովանդակ ցուցմունքի համաձայն` դստեր` Աննայի, ծննդյան տարեդարձը 2010թ. օգոստոսի 24-ին «Առլեկինո» կարաոկե-բարում նշելուց հետո, երբ գտնվել են տանը, Աննան պատմել է, որ Նարեկը և նրա ընկերը, ովքեր նույնպես բարում մաս-նակցել էին դստեր ծննդյան տարեդարձին, բարից դուրս կռիվ են արել։ Քիչ անց Աննային զան-գահարել է Նարեկը և Աննան դուրս է եկել բակ։ Վերադառնալով տուն՝ նա պատմել է, որ Նարե-կը կռվի ժամանակ դանակով մարդ է խփել։ Նա նաև իրեն է տվել Նարեկի արյունոտված անդ-րավարտիքը և խնդրել է լվանալ այն։
Վկա Սեմյոն Եդիգարյանի ցուցմունքի համաձայն` 2010թ. օգոստոսի 24-ի երեկոյան ըն-կերոջ` Նարեկի, հետ մասնակցել է նրա ընկերուհու՝ Աննայի ծննդյան տարեդարձին, ինչը նշվել է «Առլեկինո» կարաոկե-բարում, որտեղ Նարեկի հետ նկատողություն են արել հարևան սեղանի մոտ նստած տղաներից մեկին, ով պարել է ուրվականի տեսք ունեցող դիմակով, ինչը տհաճ է եղել իրենց սեղանի շուրջ նստածներին։ Որոշ ժամանակ անց, երբ կրկին պարել են, հարևան սե-ղանի տղաներից մեկը սկսել է պարել իրենց սեղանակից աղջիկներին շատ մոտ` քսմսվելով նրանց, ինչը դուր չի եկել իրենց։ Նարեկը մոտեցել է այդ տղաներից մեկին և զրուցել։ Այդ ընթաց-քում գնացել է զուգարան, իսկ երբ վերադարձել է, նկատել է, որ Նարեկը բարում չէ։ Անմիջապես դուրս գալով բարից՝ նկատել է Նարեկին` երկու տղայի հետ զրուցելիս։ Մինչ նրանց հասնելը, նշված տղաները հարվածել են Նարեկին, որից վերջինս վայր է ընկել։ Նրանցից մեկը կռացել է Նարեկի վրա և նրան հարվածել ձեռքերով, իսկ մյուսը հարվածել է Նարեկին` կանգնած դիրքից՝ ոտքերով։ Մոտենալով նրանց՝ միջամտելու նպատակով Նարեկի վրա կռացած տղային մի կողմ է հրել և փորձել է Նարեկին բարձրացնել։ Այդ ժամանակ նույն տղան, որին ինքը մի կողմ է հրել, ձեռքով կամ ոտքով աջ կողքից հարվածել է իր դեմքին, որից ինքը, կորցնելով հավասարակշռու-թյունը, վայր է ընկել։ Ուշքի գալով` նկատել է, որ ոչ-ոք չկա և վազել է դեպի Կորյունի փողոց, որ-տեղ, մոտենալով ցայտաղբյուրին, ցանկացել է լվացվել։ Այդ պահին մոտեցել է Նարեկը, ում դեմքին և մայկայի վրա եղել են արյան հետքեր, սակայն վնասվածքներ չի ունեցել։ Դրանից հե-տո միասին տաքսի ավտոմեքենայով գնացել են տուն։ Աբովյան փողոցում Նարեկն իջել է ավ-տոմեքենայից և ասել, որ կհանդիպեն 1-2 ժամից` իրենց բակում։ Մոտ 1 ժամ անց բակում հան-դիպել է Նարեկին, ով եղել է փոխված հագուստներով։
«Դեպքի վայրի զննության մասին» 24.08.2010թ. արձանագրության համաձայն` դեպքի վայր է հանդիսացել Գ.Քոչար փողոցի 21 հասցեում գտնվող «Առլեկինո» կարաոկե-բարի դիմա-ցի տարածքը։ Բարից մոտ 45 մետր դեպի Կորյունի փողոց տանող ուղղությամբ առկա են եղել արնանման հետքեր, որոնք գտնվել են լապտերից 1-2 մետր հեռավորության վրա։ Լապտերի անմիջապես կողքին ընկած է եղել սպիտակ գույնի սպորտային գլխարկ՝ արնանման հետքերով։ Բարի մուտքի դռնից 7 մետրից մինչև 30 մետր հեռավորության վրա՝ դեպի Կորյունի փողոց տա-նող ուղղությամբ, տեղ-տեղ առկա են եղել արնանման նյութի հետքեր, իսկ մուտքի դռան դիմացի հատվածում՝ մոտ 8 մետր հեռավորության վրա՝ կենտրոնական ընտրական հանձնաժողովի շեն-քի ուղղությամբ, առկա է եղել մետաղյա նստարան, որի դիմացի հատվածում թափված է եղել արնանման հեղուկի զանգված և եղել են կաթիլային արնանման հետքեր։ Նշված արնանման հետքերից` 3 տարբեր վայրերից, բամբակյա խծուծներով վերցվել են նմուշներ, որոնք սպորտա-յին գլխարկի հետ միասին առգրավվել են։
«Կրիմինալ դեպքերի մատյաններ զննելու մասին» 24.08.2010թ. արձանագրության համա-ձայն` «ԵՊԲՀ» թիվ 1 հիվանդանոցի ընդունարանի թիվ 1 ահազանգման մատյանի 61-րդ էջում 27-րդ համարի տակ առկա է հետևյալ գրառումը` Ազատ Վաղինակի Մկրտչյան, ծնված 1993թ., հասցե` ք.Եղվարդ, Սաֆարյան 1-ին նրբանցք 49 տուն, ընդունելությունը 24.08.2010թ.` ժամը 2255-ին` առանց ուղեգրի, ախտորոշումը որովայնի աջ կեսի, աջ և ձախ վերին վերջույթների ծա-կած վերքեր։ Ըստ ուղեկցողի հայտարարության նրան բերել են «Առլեկինո» կարաոկե ակումբի մոտից, որտեղ դանակահարել են։ Դեպքի մասին հայտնվել է 56-02-02 հեռախոսահամարին։
Նույն մատյանի թիվ 18 հերթական համարում առկա է հետևյալ գրառումը` Արամ Գրիգո-րի Մնացականյան, ծնված 1992թ., ք.Եղվարդ, Սաֆարյան 1-ին նրբանցք, 19 տուն, ընդունելութ-յունը 24.08.2010թ.` ժամը 2255-ին` առանց ուղեգրի, ախտորոշումը` որովայնի աջ կտրած-ծակած վերք։ Ըստ ուղեկցողի հայտարարության՝ նրան բերել են «Առլեկինո» կարաոկե ակումբի մոտից, որտեղ դանակահարել են։ Դեպքի մասին հայտնվել է 56-02-02 հեռախոսահամարին։
«Անձի ինքնակամ ոստիկանության բաժին ներկայանալու մասին» 25.08.2010թ. արձա-նագրության համաձայն` 25.08.2010թ.՝ ժամը 1500-ի սահմաններում, ոստիկանության Կենտրո-նականի բաժին է ներկայացել Նարեկ Գևորգի Սարգսյանը և հայտնել, որ 24.08.2010թ. «Առլեկի-նո» կարաոկե բարի դիմաց ծագած վիճաբանության ժամանակ իր մոտ եղած գաղտնի փակա-նով դանակով հարվածել և մարմնական վնասվածքներ է պատճառել իր հետ վիճաբանող ան-ձանց։
Դատաբժշկական փորձաքննության 02.09.2010թ. թիվ 2210 եզրակացության համաձայն` Ն.Սարգսյանի ստացած մարմնական վնասվածքները` աջ ազդրի շրջանի ճանկռվածքի, աջ դաստակի առաջին և երկրորդ մատների շրջանների կտրված վերքերի ձևով, հասցվել են սուր կտրող գործիքով, ճանկռվածքը սրածայր գործիքով, և նրա առողջությանը պատճառվել է թեթև վնաս՝ առողջության կարճատև քայքայումով։
Դատաբժշկական փորձաքննության 11.09.2010թ. թիվ 1244/հ եզրակացության համա-ձայն` Ա.Մնացականյանի ստացած մարմնական վնասվածքները` որովայնի առաջային պատի ծակած-կտրած թափանցող վիրավորման՝ լեղապարկի, բարակ և հաստ աղիների վնասումների ձևով, հասցվել են սուր ծակող-կտրող գործիքով և առաջացրել են առողջությանը ծանր վնաս՝ կյանքին վտանգ սպառնացող։
Դատաբժշկական փորձաքննության 11.09.2010թ. թիվ 1245/հ եզրակացության համա-ձայն` Ա.Մկրտչյանի ստացած մարմնական վնասվածքները` աջ այտային շրջանի արյունազեղ-ման, որովայնի ծակած-կտրած թափանցող վերքի, գոտկային շրջանի հետորովայնային տարա-ծության կտրած-ծակած թափանցող վերքի, կրծքավանդակի ձախ կեսի հետին մակերեսի շրջա-նի կտրած-ծակած թափանցող վերքի՝ ձախ թոքի ստորին բլթի և ստոծանու մասնակի վնասու-մով, աջ նախաբազկի կտրած-ծակած վերքի՝ ծղիկային զարկերակի և ջլերի վնասումով, ձախ բազկի կտրած-ծակած վերքի ձևերով, առաջացրել են առողջությանը ծանր վնաս՝ կյանքին վտանգ սպառնացող։
Դատաբժշկական փորձաքննության 22.09.2010թ. թիվ 377 եզրակացության համաձայն` փորձաքննությանը ներկայացված 3 բամբակյա խծուծներով դեպքի վայրից վերցված և սպոր-տային գլխարկի վրա տեղակայված կասկածելի հետքերում հաստատվել է արյան առկայութ-յուն, որը պատկանում է մարդու և ըստ արյան ABO իզոշճաբանական համակարգի առաջացել են.
«Առլեկինո» կարաոկե բարից 45 և 15 մմ հեռավորությունների վրա եղած արյան հետքե-րը` արյան A խումբ ունեցող որևէ անձից կամ անձանցից, այդ թվում` նաև կարող էին առաջա-նալ ինչպես Ա.Մնացականյանից, այնպես էլ` Ա.Մկրտչյանից, բայց ոչ Ն.Սարգսյանից։
Սպորտային գլխարկի վրա` ձախ առաջակողմնային մասում տեղակայված արյան հետ-քը` արյան A խումբ ունեցող անձից կամ անձանցից, որի դեպքում չի բացառվում դրա առաջա-ցումը ինչպես Ա.Մնացականյանից, այնպես էլ` Ա.Մկրտչյանից, բայց ոչ Ն.Սարգսյանից։
Դատահետքաբանական և դատաբժշկական համալիր փորձաքննության 18.10.2010թ. հմ 10-2336 եզրակացության համաձայն` փորձաքննությանը ներկայացված Ա.Մկրտչյանի մայկա-յի վրա առկա են մեխանիկական վնասվածքներ, որոնք իրենց բնույթով ծակած-կտրած են և առաջացել են միակողմանի սուր սայր ունեցող ծակող-կտրող գործիքի՝ դանակի ներգործությու-նից։
Ա.Մնացականյանի վերնազգեստի և ուսաժապավեններով մայկայի առաջամասերի աջ կողմերում առկա են մեկական մեխանիկական վնասվածքներ, որոնք իրենց բնույթով ծակած-կտրած են և առաջացել են միաժամանակ միակողմանի սուր սայր ունեցող ծակող-կտրող գոր-ծիքի՝ դանակի ներգործությունից, ընդ որում` հագուստների մեջ ներթափանցման մակարդակնե-րի ազդող գործիքի շեղբը ունեցել է մոտ 10-ից 13 մմ լայնություն։ Ա.Մնացականյանի աջից որո-վայնի առաջային պատի և նրա հագուստների վրա առկա վնասվածքներն իրենց բնույթով ծա-կած-կտրած են, դրանք իրենց տեղակայություններով և չափերով համապատասխանում են միմ-յանց և առաջացել են միաժամանակ` միակողմանի սուր սայր ունեցող ծակող-կտրող գործիքի մեկ ներգործության արդյունքում։
Ա.Մկրտչյանի մարմնի հագուստով ծածկված մասերի վնասվածքները և նրա վերնահա-գուստի վրա առկա վնասվածքներն իրենց բնույթով ծակած-կտրած են, տեղակայություններով, չափերով հիմնականում համապատասխանում են միմյանց և կարող էին առաջանալ միակող-մանի սուր ծայր ունեցող ծակող-կտրող գործիքի ներգործությունից։ Ընդ որում, Ա.Մկրտչյանի որովայնի առաջային պատի աջ կեսի և նրա հագուստի առաջամասում առկա ծակած-կտրած վնասվածքները առաջացել են միաժամանակ` սուր ծակող-կտրող գործիքի դանակի մեկ ներ-գործության արդյունքում։ Ա.Մկրտչյանի կրծքավանդակի ձախ կեսի հետին մակերեսի թիակա-յին գծով ծակած-կտրած վնասվածքը և նրա հագուստի հետին հատվածում առկա ծակած-կտրած վնասվածքն իրենց տեղակայություններով համապատասխանում են միմյանց ու առա-ջացել են միակողմանի սայր ունեցող սուր ծակող-կտրող գործիքի մեկ ներգործության արդյուն-քում։ Ա.Մկրտչյանի կրծքավանդակի հետին մակերեսի հարողնաշարային գծով ծակած-կտրած վնասվածքը և նրա հագուստի հետնամասի աջ կողմում առկա ծակած-կտրած վնասվածքն ա-ռաջացել են միակողմանի սուր սայր ունեցող ծակող-կտրող գործիքի դանակի մեկ ներգործութ-յան արդյունքում։ Ա.Մկրտչյանի ձախ բազկի վերին երրորդի դրսային մակերեսի ծակած-կտրած վնասվածքներն իրենց տեղակայություններով համապատասխանում են միմյանց և առաջացել են միակողմանի սուր սայր ունեցող ծակող-կտրող գործիքի դինամիկ ներգործության արդյունք-ում։
Դատահոգեբուժական ամբուլատոր փորձաքննության 28.10.2010թ. 349/10 եզրակացութ-յան համաձայն` 2009թ. հունիսին Ն.Սարգսյանը տարել է նևրոտիկ մակարդակի հոգեկան գոր-ծունեության ժամանակավոր հիվանդագին խանգարում` «չափավոր արտահայտված ասթենիկ խանգարում»-ի ձևով, որի կապակցությամբ նրան տրվել է տարկետում՝ 3 տարի ժամանակով, հետագայում դուրս է եկել վերը նշված հոգեկան գործունեության ժամանակավոր հիվանդագին խանգարման վիճակից և ինչպես իրավախախտումը կատարելու պահին, այնպես էլ ներկայումս Ն.Սարգսյանը որևէ հոգեկան հիվանդությամբ չի տառապել և չի տառապում, ուստի Ն.Սարգըս-յանին մեղսագրվող արարքի համար հարկ է ճանաչել մեղսունակ։ Իրավախախտումը կատարել է հասարակ հարբածության վիճակում։
Դատահետքաբանական-դատաբժշկական համալիր փորձաքննության 03.02.2011թ. հմ 10-3459 եզրակացության համաձայն` հաշվի առնելով Ա.Մնակացականյանի և հատկապես Ա. Մկրտչյանի մարմնական և նրանց հագուստների ծակած-կտրած բնույթի վնասվածքների տե-ղակայությունները (բացառապես իրանի վերին կեսի՝ որովայնի, կրծքավանդակի, բազկի շրջան-ներում, Ա.Մկրտչյանի մոտ նաև տարբեր մակերեսների տեղակայումներով և դրանց համապա-տասխան հագուստների վրա առկա ծակած-կտրած բնույթի վնասվածքների անկյունների ուղղվածությամբ), հիմքեր չկան հաստատելու դրանց առաջացման հնարավորությունը Ն.Սար-գըսյանի ցուցմունքում նշված մեխանիզմով՝ գետնին ընկած դիրքից։ Դրանց պատճառման հնա-րավարությունն առավել հավանական է կանգնած կամ դրան մոտ դիրքերից։
«Իրեղեն ապացուց ճանաչելու մասին» 09.02.2011թ. որոշման համաձայն` երեք բամբակ-յա խծուծները, սպորտային գլխարկը, Ա.Մկրտչյանի մայկան, Ա.Մնացականյանի ուսաժապա-վենով մայկան ճանաչվել են իրեղեն ապացույցներ ու կցվել քրեական գործին։

Դատարանի վերլուծություն.

Դատարանը, վերլուծելով ամբաստանյալ Ն.Սարգսյանին առաջադրված մեղադրանքն ու համակցության մեջ գնահատելով դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցները, գործի հան-գամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտման վրա ձևավորված համոզմամբ հանգում է հետևության, որ սույն քրեական գործին վերաբերվող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ հաստատվում է, որ ամբաստանյալ Ն.Սարգսյանը դիտավորությամբ երկու անձանց առողջությանը պատճառել է կյանքի համար վտանգավոր ծանր վնաս։
Այսպիսով, դատարանն ապացուցված է համարում, որ ամբաստանյալ Ն.Սարգսյանը կատարել է հանցանք` նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, որով և նա պետք է պատասխանատվության ենթարկվի։
Դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալի կատարած հանցանքը հաստատվում է ինչ-պես նրա մասնակի խոստովանական ցուցմունքով, այնպես էլ` դատաքննությամբ հետազոտ-ված և համակցության մեջ գնահատված մյուս ապացույցներով, նրա կատարած արարքին տըր-վել է ճիշտ քրեաիրավական գնահատական ու քրեական գործի ապացույցները ձեռք են բերվել քրեադատավարական օրենքի պահանջների պահպանմամբ։
Ինչ վերաբերվում է ամբաստանյալի այն պատճառաբանությանը, որ տուժողներն իրեն ծեծի են ենթարկել և նրանց դանակով հարվածել է պառկած դիրքից, և վկա Սեմյոն Եդիգարյանի ցուցմունքի այն մասին, որ տուժողները ձեռքերով ու ոտքերով հարվածներ են հասցրել ամբաս-տանյալին, ապա դատարանը գտնում է, որ նշված պատճառաբանություններն անհիմն են, դը-րանք արժանահավատ չեն և հերքվեցին դատաքննությամբ հետազոտված ու որպես արժանա-հավատ գնահատված ապացույցներով։
Ամբաստանյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս` պատժի չափը որոշելիս, դատարանը հաշվի է առնում նրա կատարած հանցագործության բնույթն ու հանրության համար վտանգավո-րության բարձր աստիճանը և նրա անձը։
Որպես ամբաստանյալի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանք` դատարանը հաշվի է առնում, որ նա առաջին անգամ է դատապարտվում, բնութագրվում է դրա-կան, ինքնակամ է ներկայացել ոստիկանություն և հանցագործությամբ տուժողներին պատճառ-ված գույքային վնասները հատուցվել են։
Դատաքննությամբ ամբաստանյալի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չարձանագրվեցին։
Դատարանը, քննության առնելով իրեղեն ապացույցների տնօրինման հարցը, գտնում է, որ բամբակյա երեք խծուծը և սպորտային գլխարկը պետք է ոչնչացվեն, իսկ Ա.Մկրտչյանի մայ-կան ու Ա.Մնացականյանի ուսաժապավենով մայկան պետք է վերադարձվեն նրանց։
Տուժողն ու տուժողի օրինական ներկայացուցիչը քաղաքացիական հայց չհարուցեցին։
Քննության առնելով ամբաստանյալի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցի հար-ցը` դատարանը գտնում է, որ նրա նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը` մինչև դատա-վճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, պետք է թողնվի անփոփոխ։
Վերոգրյալների հիման վրա ու ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 119, 357-360, 365 և 369-372 հոդվածներով` դատարանը


Վ Ճ Ռ Ե Ց

Նարեկ Գևորգի Սարգսյանին ճանաչել մեղավոր ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվա-ծի 2-րդ մասի 1-ին կետով և դատապարտել ազատազրկման 6 (վեց) տարի ժամկետով։
Պատիժը պետք է կրի ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում։
Պատժի կրման սկիզբը հաշվել 2010թ. օգոստոսի 25-ից։
Ն.Սարգսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը թողնել անփոփոխ` մինչև դա-տավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Իրեղեն ապացույցները` բամբակյա երեք խծուծը և սպորտային գլխարկը` ոչնչացնել, իսկ Ա.Մկրտչյանի մայկան ու Ա.Մնացականյանի ուսաժապավենով մայկան վերադարձնել նրանց։
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ քրեական վերաքննիչ դատարան` հրապարակվե-լու օրվանից հետո` մեկամսյա ժամկետում։

ԴԱՏԱՎՈՐ` Գ.ՊՈՂՈՍՅԱՆ
Դատական ակտի ամսաթիվը 21-07-2011
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
Գործը հանձնվել է գրասենյակ 22-08-2011
Էջերի քանակ 1-219, 2-321, 3-169
Գործն ուղարկվել է
Գործը ուղարկվել է 22-08-2011
Էջերի քանակը 219, 321, 169 թերթերից
Գործին կից նյութերը Ն.Սարգսյանի անձնագիրը
ՈՒր(դատարան) Քրեական վերաքննիչ
Ելքի գրության համարը Ե-22597
Գործը բողոքարկվել է
Ամսաթիվ 23-08-2011
Գործը ստացվել է (կատարումն ապահովելու համար, և ... )
Ամսաթիվ 27-03-2012
Դատավճռի, որոշման կատարում
Ամսաթիվ 28-03-2012
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
Գործը հանձնվել է գրասենյակ 10-04-2012
Էջերի քանակ 1-219, 2-321, 3-359
Գործը հանձնվել է դատարանի արխիվ
Ամսաթիվ 11-04-2012
Էջերի քանակը 1-219, 2-321, 3-359
Դատական գործ N: ԵԿԴ/0042/01/11
Քրեական վերաքննիչ
Ստացվել է վերաքննիչ բողոք
Ամսաթիվ 11-08-2011
Ամսաթիվ 10-08-2011
Ում կողմից է բերվել բողոքը Պաշտպան
Բողոքը բերող անձը
Անուն Վ
Ազգանուն Մանուկյան
Հասցե ---------------
Սեռ 0
Բողոքի բովանդակությունը Բեկանել Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք- Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի` Նարեկ Գևորգի Սարգսյանի /ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով - ազատազրկում 6 (վեց) տարի ժամկետով/ վերաբերյալ 21.07.2011թ-ի դատավճիռը և Ն. Սարգսյանի գործողությունները վերաորակել ՀՀ քր. օր-ի 116 հոդվածի 2-րդ հատկանիշներին համապատասխան կամ սահմանել ՀՀ քր.օր-ի 112 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված նվազագույն պատժաչափը:
Բողոքի ստացման կարգը Հանձնվել է փոստին
Չափահաս Այո
Մակագրել
Ամսաթիվ 16-08-2011
Նախագահող դատավոր
Անուն Գրիշա
Ազգանուն Մելիք-Սարգսյան
Քրեական գործի մուտքագրում
Ամսաթիվ 24-08-2011
Կից փաստաթղթեր և իրեղեն ապացույց չկան
Ընդունվել է վարույթ
Ամսաթիվ 31-08-2011
Նշանակվել է դատական քննություն
Երբ 17-09-2011
Ժամ 14:00
Նիստերի դահլիճի համարը 5
Նշանակվել է դատական քննություն
Երբ 30-09-2011
Ժամ 14:00
Նիստերի դահլիճի համարը 5
Նշանակվել է դատական քննություն
Երբ 07-10-2011
Ժամ 13:00
Նիստերի դահլիճի համարը 5
Նշանակվել է դատական քննություն
Երբ 24-10-2011
Ժամ 12:00
Նիստերի դահլիճի համարը 5
Նշանակվել է դատական քննություն
Երբ 25-10-2011
Ժամ 14:30
Նիստերի դահլիճի համարը 5
Վերաքննիչ բողոքը բավարարվել է մասնակի
Ամսաթիվ 25-10-2011
Ամսաթիվ 25-10-2011
Ստորադաս դատարանի ակտը բեկանվել է մասնակի Մասնակի բեկանվել է դատական ակտը և բեկանված մասով փոփոխվել
Ամբաստանյալ
Անուն Նարեկ
Ազգանուն Սարգսյան
Հասցե ---------------
Սեռ 0
Քր. դատ. օր. հոդված
Քր. օր. հոդված
Դատական ակտ
Դատական ակտ Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
Հ Ա Ն ՈՒ Ն Հ Ա Յ Ա Ս Տ Ա Ն Ի Հ Ա Ն Ր Ա Պ Ե Տ ՈՒ Թ Յ Ա Ն
Գործ. ԵԿԴ/0042/01/11
25 հոկտեմբերի 2011թ. ք.Երևան
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ`
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Գ. ՄԵԼԻՔ-ՍԱՐԳՍՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Մ.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ
Ս. ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆ
ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Է. ՀԱՐՈՒԹՅՈՒՆՅԱՆՒ

ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ`
ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Կ. ԲԱՏԻԿՅԱՆԻ
ՊԱՇՏՊԱՆ` Վ. ՄԱՆՈՒԿՅԱՆԻ
ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼ` Ն. ՍԱՐԳՍՅԱՆԻ
ՏՈՒԺՈՂ` Ա. ՄՆԱՑԱԿԱՆՅԱՆԻ
ՏՈՒԺՈՂԻ ՆԵՐԿԱՅԱՑՈՒՑԻՉ` Վ. ՄԿՐՏՉՅԱՆԻ

Դռնբաց դատական նիստում վճռաբեկության կարգով քննության առնելով ամբաստանյալ Ն. Սարգսյանի շահերի պաշտպան Վ. Մանուկյանի վերաքննիչ բողոքը` քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Նարեկ Գևորգի Սարգսյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2011 թվականի հուլիսի 21-ի դատավճռի դեմ.

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

1/. Գործի դատավարական նախապատմությունը և փաստական հանգամանքները.
ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Կենտրոնականի քննչական բաժնի քննիչ Ա.Մանուկյանը 2010թ. օգոստոսի 25-ի որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով հարուցել է թիվ 13142210 քրեական գործը։
ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ ԾՀՔ բաժնի ՀԿԳ ավագ քննիչ Ա.Թադևոսյանը 2010թ. օգոստոսի 25-ի որոշումներով թիվ 13142210 քրեական գործն ընդունել է իր վա-րույթ և ձերբակալել է Նարեկ Գևորգի Սարգսյանին։
ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ ԾՀՔ բաժնի ՀԿԳ ավագ քննիչ Ա.Թադևոսյանը 2010թ. օգոստոսի 28-ի որոշմամբ Նարեկ Գևորգի Սարգսյանին ներգրավել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով։
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2010թ. օգոստոսի 28-ի որոշմամբ Ն.Սարգսյանի նկատմամբ` որպես խափանման միջոց, ընտրվել է կալանավորումը` երկու ամիս ժամկետով։
ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ ԾՀՔ բաժնի պետի տեղակալ Ա.Կոստան-յանը 2010թ. նոյեմբերի 11-ի որոշմամբ թիվ 13142210 քրեական գործն ընդունել է իր վարույթ։
ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ ԾՀՔ բաժնի պետի տեղակալ Ա.Կոստանյանը 2011թ. փետրվարի 14-ի որոշումներով Ն.Սարգսյանին 2010թ. օգոստոսի 28-ին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքը լրացրել, նրան ներգրավել է որպես մեղադրյալ և նոր մեղադրանք է առաջադրել երկու անձանց դիտավո-րությամբ կյանքին վտանգ սպառնացող առողջությանը ծանր վնաս պատճառելու համար` նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով։
2011թ. մարտի 9-ին թիվ 13142210 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ու-ղարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան` ըստ էության քննելու համար։
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասու-թյան դատարանի (դատավոր Գ.Պողոսյան) 2011թ. մարտի 12-ի որոշմամբ Նարեկ Գևորգի Սարգսյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով քրեական գործն ընդունվել է վարույթ, իսկ 2011թ. մարտի 25-ի որոշմամբ նշանակվել է դատաքննության։
Ամբաստանյալ Նարեկ Սարգսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա. «2010թ. օգոստոսի 24-ին՝ ժա-մը 22-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Գ.Քոչար փողոցի 21 հասցեում տեղակայված «Առլեկի-նո» կարաոկե ակումբի դիմաց վիճաբանել է Ազատ Մկրտչյանի և Արամ Մնացականյանի հետ, որի ընթացքում կյանքին վտանգ սպառնացող, առողջությանը ծանր վնաս պատճառելու դիտավորությամբ, իր մոտ պահվող սուր ծակող-կտրող գործիքով բազմաթիվ հարվածներ է հասցրել վերջիններիս՝ մասնավորապես հինգ հարված Ազատ Մկրտչյանին՝ պատճառելով որովայնի ծակած-կտրած թափանցող վերքի, կրծքավանդակի ձախ կեսի հետին մակերեսի շրջանի կտրած-ծակած թափանցող վերքի՝ ձախ թոքի ստորին բլթի և ստոծանու մասնակի վնասումով, աջ նախաբազկի կտրած-ծակած վերքի՝ ծղիկային զարկերակի և ջլերի վնասումով, ձախ բազկի կտրած-ծակած վերքի, իսկ Ա.Մնացականյանին մեկ հարված՝ պատճառելով որովայնի առաջային պատի ծակած-կտրած թափանցող վիրավորման՝ լեղապարկի բարակ և հաստ աղիների վնասումների ձևով»։
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների
առաջին ատյանի դատարանի 2011թ. հուլիսի 21-ի դատավճռով Նարեկ Գևորգի Սարգսյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով և դատապարտվել է ազատազրկման 6 (վեց) տարի ժամկետով, որը պետք է կրի ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում։
Պատժի կրման սկիզբը հաշվվել է 2010թ. օգոստոսի 25-ից։
Ն.Սարգսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Իրեղեն ապացույցները` բամբակյա երեք խծուծը և սպորտային գլխարկը որոշվել է ոչնչացնել, իսկ Ա.Մկրտչյանի մայկան ու Ա.Մնացականյանի ուսաժապավենով մայկան պետք է վերադարձնել նրանց։

2/. Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, փաստարկները և պահանջը.
Վերոհիշյալ դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք է բերել ամբաստանյալ Ն. Սարգսյանի շահերի պաշտպան Վ. Մանուկյանը` հետևյալ հիմքերի սահմաններում, ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.
Բողոքաբերը հայտնել է, որ ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավճիռը կայացվել է դատավարական և նյութական իրավունքի նորմերի ակնհայտ կոպիտ խախտումներով, այն է` քրեական գործի քննությամբ խախտվել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 7-11, 17-18, 23-25, 72, 105, 58-59, 243, 303 հոդվածների, <<Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին>> Եվրոպական կոնվեցիայի 6-րդ հոդվածի պահանջները:
Նարեկ Սարգսյանին առաջադրված մեղադրանքը անհիմն է, Նարեկ Սարգսյանի գործողությունները իրավական առումով ճիշտ որակված չեն և նրա գործողություններում բացակայում են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցակազմի հատկանիշները:
Նարեկ Սարգսյանը ի սկզբանե ոչ մեկի վիրավորելու, հարվածելու դիտավորություն չի ունեցել, միջադեպի բոլոր փուլերում վարել է քաղաքակիրթ, հանգիստ խոսակցություն, նույնիսկ հայհոյանքի տեսքով արտահայտությունը տալու ընթացքում և դրանից հետո վախի մթնոլորտ ստեղծելու համար իր գրպանից չի հանել և սպառնալիքներ չի տվել այդ դանակով, այս ամենը լոկ վկայում է այն մասին, որ Նարեկ Սարգսյանն իր մոտ կրած դանակը գործի դնելու ոչ մի նպատակ, դիտավորություն և ցանկություն չի ունեցել և ստիպված նման քայլի է դիմել այնքանով, որ իրենից շատ անգամ ֆիզիկապես ուժեղ, արևելյան մարզաձևերով մարզված անձանց կողմից դաժանաբար մասնագիտորեն ծեծի ենթարկվելու պատճառով ստիպված է եղել մեջքի վրա ընկած վիճակում գրպանից հանել այդ դանակը և նման եղանակով պաշտպանվել, քանի որ այդ պահին, հաշվի առնելով բազմաթիվ անկանոն հարվածների հաջորդականությունը, իր և նրանց եղած դիքը, ամբաստանյալը իր կյանքի միակ փրկության ելքը տեսել է այդ դանակի մեջ: Այդ է վկայում նաև այն հանգամանքը, որ դեպքից անմիջապես հետո Նարեկ Սարգսյանը ինքնակամ մեղայականով ներկայացել է ոստիկանության բաժին, ինչը ուղղակիորեն վկայում է, որ նա ի սկզբանե որևէ մեկին ծանր մարմնական վնասվածքներ պատճառելու դիտավորություն չի ունեցել, և առհասարակ, հանցանք կատարելու ցանկություն չի ունեցել:
Տուժողներ Ազատ Մկրտչյանի և Արամ Մնացականյանի գործողությունների ինտենսիվությունը, ժամանակը, դրանց ռեալ վտանգը իրոք անմիջական սպառնալիք են եղել ամբաստանյալի կյանքի և առողջության համար, ինչը թույլ է տալիս համոզմունք արտահայտելու, որ Նարեկ Սարգսյանը միջադեպի ամբողջ ընթացքում միայն պաշտպանվել է, բայց մի նախապայմանով, որ նա պաշտպանվելիս դուրս է եկել դրա անհրաժեշտ սահմաններից, որը հանդես է եկել նրա ձեռքում դանակի առկայությամբ: Այս առումով, նրա գործողությունները միանշանակ ենթակա են որակման ՀՀ քրեական օրենսգրքի 116-րդ հոդվածի 2-րդ մասի հատկանիշներով, այլ ոչ թե ՀՀ քրեական օրեսգրքի 112 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով:
Բացի այդ, առ այսօր չի ստուգվել, թե Սեմյոն Եդիգարյանի դեմքի շրջանում պատճառված վնասվածքը ի վերջո ում կողմից է պատճառվել և ընդհանրապես ոտքին հասցված հարվածը դիտավորությամբ կատարված գործողության, թե անզգուշության հետևանք է:
Արդյունքում, խորացված և բազմակողմանի քննություն չկատարելը, իր հերթին հանգեցրել է ամբաստանյալի գործողությունների ոչ ճիշտ որակմանը և դրանց ոչ ճիշտ իրավական գնահատական տալուն:
Նարեկ Սարգսյանին ձերբակալման և որպես կասկածյալ հարցաքննության, այնուհետև որպես մեղադրյալ ներգրավելու պահին մինչդատական վարույթ իրականացնող մարմնի կողմից չի ապահովվել պաշտպանի մասնակցությունը:
Քրեական գործի ողջ նախաքննության ընթացքում նշանակվել են բազմաթիվ և բազմատեսակ փորձաքննություններ, սակայն գրեթե բոլոր դեպքերում խախտվել են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 247 հոդվածի պահանջները:
Նարեկ Սարգսյանը, քննության ժամանակ իրազեկված չլինելով քննության արդյունքներին և ժամանակին չծանոթանալով նշանակված փորձաքննությունների որոշումների և դրանց եզրակացությունների հետ, արդյունքում զրկվել է իր բոլոր դատավարական իրավունքներից` ընդհուպ փորձաքննությանը մասնակցելուց, իր առարկությունները ներկայացնելուց կամ փորձագետներին բացարկ հայտնելու իր իրավունքից: Նման պայմաններում գործի քննությունը կատարվել է խիստ թերի, միակողմանի, որի հետևանքով շատ ու շատ հարցեր, հանգամանքներ ու հակասություններ չեն պարզաբանվել, կասկածները չեն փարատվել, որոնց վառ օրինակներից մեկն է հանդիսանում համալիր դատահետքաբանական-դատաբժշկական փորձաքննության եզրակացությունը:
Ապացույցները ձեռք են բերվել օրենքի կոպիտ խախտմամբ և ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 105 հոդվածի համաձայն չեն կարող դրվել մեղադրանքի հիմքում:
Քրեաիրավական առումով նրա գործողությունները ենթակա են որակման ՀՀ քրեական օրենսգրքի 116-րդ հոդվածի 2-րդ մասով: Ասինքն` Նարեկ Սարգսյանը տվյալ միջադեպի ժամանակ իր կյանքն ու առողջությունը փրկելիս, տուժողներին ծանր մարմնական վնասվածքներ պատճառելիս, անցել է անհրաժեշտ պաշտպանության սահմանները և նրա գործողությունները իրենց մեջ պարունակում են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 116-րդ հոդվածի 2-րդ մասի հատկանիշներ:
Խնդրել է ելենելով վերոգրյալից ընդհանուր իրավասության դատարանի 21.07.2011 թվականի դատավճիռը բեկանել և հաշվի առնելով քրեական գործի փաստական հանգամանքները, ինչպես նաև արդարադատության արդյունավետությունից ելնելով Նարեկ Սարգսյանի գործողությունները վերաորակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 116-րդ հոդվածի 2-րդ մասի հատկանիշներին համապատասխան կամ ամբաստանյալի նկատմամբ սահմանել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով սահմանված նվազագույն պատժաչափը:
3/.Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումները.
Վերաքննիչ դատարանը, ստուգելով գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման ու քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, ինչպես նաև գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի նորմերի պահպանումը, լսելով պաշտպանական կողմի հիմնավորումները վերաքննիչ բողոքի կապակցությամբ և մեղադրողի պատասխանը բողոքի դեմ, վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Նարեկ Գևորգի Սարգսյանի մեղքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված արարքը կատարելու մեջ հաստատված է, իսկ պաշտպանական կողմից բերված պատճառաբանություններն ու վերաքննիչ բողոքի փաստարկները` ամբաստանյալին առաջադրված մեղադրանքը վերաորակելու վերաբերյալ, հերքված են նորքոհիշյալ ապացույցներով.
Ամբաստանյալ Ն.Սարգսյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ նա 23.08.2010թ-ին ընկերուհուց` Աննա Մկրտչյանից, տեղեկանալով, որ հաջորդ օրը նրա ծննդյան տարեդարձն է, որը նշվելու է «Առլեկինո» կարաոկե բարում, ընդունել է նրա հրավերքը և հաջորդ օրը` ժամը 19-ի սահմաններում, ընկերոջ` Սեմյոն Եդիգարյանի հետ միասին գնացել են «Առլեկինո» կարաոկե-բար, որտեղ, նախօրոք պատվիրված սեղանի շուրջ, նստած են եղել Աննան, նրա մայրը, քույրը, հարազատները և ընկերուհիները։ Ընկերոջ հետ «Ռեդբուլ»-ով խառնած օղի են խմել, իսկ աղջիկները՝ գինի, որից հետո սկսել են պարել։ Աննայի հետ պարելիս նկատել է, որ իրենց սեղանի շուրջ նստած աղջիկների կողքին պարում է հրեշի տեսք ունեցող դիմակով մի տղա, ինչն աղջիկների մոտ վախ և տհաճություն է առաջացրել, որի պատճառով մոտեցել է այդ տղային ու զգուշացրել, որ դիմակով չպարի։ Երաժշտությունը բարձր լինելու պատճառով միմյանց չեն հասկացել, որի համար դուրս են եկել բարից և դրսում` զրույցի ընթացքում, նրանից պահանջել է դիմակով չպարել, որը մյուս կողմից ընկալվել է նորմալ և միասին վերադարձել են բար։
Որոշ ժամանակ անց՝ պարելու ընթացքում, նկատել է նույն դիմակով երիտասարդին։ Կրկին մոտեցել է այդ տղային և դարձյալ, միմյանց չլսելու պատճառով, դուրս են եկել բարից։ Իր հետ դուրս է եկել նաև իր ընկեր Սեմյոնը, իսկ դիմակով պարողի հետ՝ նրա ընկերը, և միասին քայլելով` գնացել են Կորյունի փողոցի ուղղությամբ։ Իրենց միջև տեղի է ունեցել նույն խոսակցությունը, որի ժամանակ այդ տղան իրեն ասել է, որ դիմակով չպարելու համար իրեն ոչ ոք չի զգուշացրել։ Նրան պատասխանել է, որ կարող է ընկերը եղած լինի և մեկ անգամ ևս զգուշացրել է, որ ոչ ոք չպարի դիմակով։ Սեղանակիցներին չանհանգստացնելու նպատակով և խոսակցությունն ավելորդ չշարունակելու համար` փորձել է վերադառնալ բար, սակայն երբ շրջվել է, այն տղան, ով խոսելիս է եղել իր հետ, բռունցքով ուժեղ հարվածել է իր գլխի ձախ հատվածին։ Հարվածից ընկել է գետնին, որից հետո այդ երկու տղաները հարձակվել, նստել են իր վրա և սկսել ձեռքերով հարվածներ հասցնել։ Չկարողանալով շարժվել և պատասխանել նրանց հարվածներին` նյարդայնացած վիճակում հայհոյանքներ է տվել վերջիններիս, մի պահ կարողացել է ձեռքը տանել գրպանը և հանել է իր մոտ եղած ծալովի, մոտ 13-15 սմ ընդհանուր երկարությամբ, 1-1,5 սմ լայնությամբ, բռնակը պլաստմասից, սև գույնի, շեղբի մի կողմը սրված, իսկ մյուս կողմը բութ դանակը, որով սկսել է անկանոն հարվածներ հասցնել իր վրա նստած տղաներին։ Հարվածներից հետո ազատվել է նրանց ձեռքից և փախել է Կորյունի փողոցի ուղղությամբ։ Ճանապարհին նկատել է, որ հագուստներն ամբողջովին արյունոտված են, իսկ աջ ձեռքի բութ մատից և ցուցամատից արյուն է հոսել։ Դրանից հետո, իր մոտ եղած դանակը դեն է գցել և պատահական տաքսի ավտոմեքենայով գնացել է տուն։ Ճանապարհին զանգահարել է Աննային ու ասելով, որ կռիվ է արել և իրեն լավ չի զգում` խնդրել է ավարտել խնջույքն ու գնալ տուն։ Տուն հասնելով` փոխել է արյունոտված հագուստները և դուրս եկել բակ, որտեղ հանդիպել է Սեմյոնին, ում դեմքին նկատել է վնասվածքներ, սակայն չի հիշում, թե ինչ են խոսել միմյանց հետ։ Այնուհետև զանգահարել է Աննային և խնդրել հանդիպել բակում։ Հանդիպման ընթացքում պատմել է կատարվածի մասին և նրան տալով դեպքի պահին իր հագին եղած` արյունոտված անդրավարտիքը` խնդրել է լվանալ այն։
Ամբաստանյալը պնդել է, որ տուժողներին դանակով հարվածել է պառկած դիրքից։
Տուժող Արամ Մնացականյանի ցուցմունքի համաձայն` 2010թ. օգոստոսի 24-ին՝ ժամը 16-ի սահմաններում, ընկերների` Ազատ Մկրտչյանի, Արթուր Նիազյանի և Հաբեթ Մկրտչյանի հետ գնացել են ք.Երևանի Գ.Քոչար փողոցում գտնվող «Առլեկինո» կարաոկե-բար, որտեղ` նախնական պայմանավորվածության համաձայն, հանդիպել են իրենց մյուս ընկերներին և ընկերուհիներին։
Բարում իր ընկերներից Նաիրի Սարգսյանը պարել է իր հետ բերած դիմակով, ինչը, ըստ ամբաստանյալի, դուր չի եկել նրա հետ եղած աղջիկներին, որի համար ամբաստանյալի առաջարկով բարից դուրս են եկել փողոց, որտեղ խոսել և պայմանավորվել են, որ դիմակով այլևս չեն պարի։ Դրանից մոտ մեկ ժամ անց, նկատելով բարից դուրս եկող Ազատին և ամբաստանյալին, գնացել է նրանց հետևից։ Դրսում ամբաստանյալն Ազատին հարցրել է, թե ինչու է նա իրենց աղջիկներին մոտ պարում, ինչին Ազատը պատասխանել է, որ իրենք պարում են իրենց աղջիկների հետ։ Դրանից հետո ամբաստանյալը հայհոյել է` ասելով նրա մերը, ով կպարի իր հետ եղած աղջիկների հետ։ Հայհոյելու համար Ազատը խփել է ամբաստանյալին ու երբ վերջինս ընկել է գետնին, մոտեցել է նրան, և այդ պահին` կիսականգնած վիճակում, ամբաստանյալը հարվածել է իրեն։ Փորի մասում հարված և ցավ զգալով` հետ է գնացել։ Տեսել է նաև Ազատին, ում ձեռքը վնասված է եղել։ Դրանից հետո, զգալով, որ արյունահոսում է, զանգահարել են բարում գտնվող ընկերներից մեկին և Նաիրի Սարգսյանի «ԲՄՎ» մակնիշի ավտոմեքենայով իրենց տեղափոխել են հիվանդանոց։
Տուժող Ազատ Մկրտչյանի նույնաբովանդակ ցուցմունքների համաձայն` 2010թ. օգոստոսի 24-ի երեկոյան ք.Երևանի Գ.Քոչար փողոցում գտնվող «Առլեկինո» կարաոկե բարում ընկերների հետ զվարճանալու և պարելու ընթացքում նրան է մոտեցել ամբաստանյալը և հրավիրել բարից դուրս։ Նրանց հետ դուրս է եկել նաև Արամ Մնացականյանը, և երբ խոսակցության ընթացքում ամբաստանյալն Ա.Մկրտչյանին մեղադրել է իր հետ եկած աղջիկների հետ պարելու համար է, նա հերքել է դա ու պատճառաբանել է, որ սրահում տեղ չլինելու պատճառով է պարել բեմի վրա, այսինքն՝ այնտեղ, որտեղ եղել է ամբաստանյալի և նրա հետ եղած անձանց սեղանը։ Այնուհետև, ամբաստանյալը հայհոյել է նրան` ասելով` ով իրենց աղջիկներին մոտ պարի, ես նրա մերը...։ Դրանից վրդովված` բռունցքով հարվածել է ամբաստանյալի գլխին, որից նա վայր է ընկել։ Դրանից հետո Արամի հետ մոտեցել են ամբաստանյալին՝ կրկին հարվածելու նպատակով, սակայն վերջինս հանել է դանակը, կամ այդ կարգի ինչ-որ ուրիշ բան և հարվածներ հասցրել իրենց։ Հարվածներ ստանալուց հետո նստել է բարի դիմաց գտնվող նստարանին, որից հետո ընկերների օգնությամբ տեղափոխվել են հիվանդանոց։
Վկաներ Արթուր Նիազյանի և Հաբեթ Մկրտչյանի նույնաբովանդակ ցուցմունքների համաձայն` 2010թ. օգոստոսի 24-ին` ժամը 22-ի սահմաններում, երբ ընկերուհիների, ընկերների, այդ թվում` տուժողների հետ գտնվել են «Առլեկինո» կարաոկե-բարում, նկատել են, որ տուժողները` Արամը և Ազատը, բարում չեն։ Այդ պահին զանգահարել է Ազատը և իրենց խնդրել է շտապ դուրս գալ բարից։ Անմիջապես դուրս են եկել և տեսել են Ազատին` բարի մուտքից քիչ հեռու տեղադրված նստարանին նստած, արյունոտված վիճակում։ Նրանից քիչ հեռու նկատել են Արամին, ով, որովայնը ձեռքերով բռնած, մոտեցել է իրենց։ Տեսնելով դա` Ազատին և Արամին իրենց ընկեր Նաիրի Սարգսյանի «ԲՄՎ» մակնիշի ավտոմեքենայով շտապ տեղափոխել են թիվ 1 հիվանդանոց։ Հետագայում տուժողներից տեղեկացել են, որ նրանց դանակով հարվածողը եղել է իրենց հետևի սեղանի շուրջ նստած տղան։
Վկա` տուժողի օրինական ներկայացուցիչ, Վաղարշակ Մկրտչյանի նույնաբովանդակ ցուցմունքի համաձայն` 24.08.2010թ.` ժամը՝ 18-ի սահմաններում, որդին զանգահարել է իրեն և տեղեկացրել, որ ընկեր-ընկերուհիների հետ գտնվում է «Առլեկինո» կարաոկե-բարում։ Վերջին անգամ նրա հետ հեռախոսով զրուցել է ժամը 20:55-ին։ Ժամը 22-ի սահմաններում Ազատի ընկեր Արամի մորից տեղեկանալով, որ իրենց որդիները գտնվում են հիվանդանոցում` գնացել և հիվանդանոցում տեղեկացել է, որ Ազատը և Արամը դանակահարված են ու վիրահատվում են։ Մի քանի օր անց` հիվանդանոցում, Ազատն իրեն պատմել է, որ բարից դուրս տեղի ունեցած վիճաբանության ընթացքում ամբաստանյալը դանակով հարվածներ է հասցրել իրեն և Արամին ու դիմել փախուստի։
Վկա Աննա Մկրտչյանի ցուցմունքի համաձայն` ամբաստանյալ Ն.Սարգսյանին ճանաչում է մոտ 3 տարի և նրա հետ հանդիպումների ընթացքում հաճախակի նկատել է, որ նա դանակ է կրում գոտկատեղում։
2010թ. օգոստոսի 24-ին` ժամը 1830-ի սահմաններում, իր ծննդյան տարեդարձը նշելու համար մոր, հարազատների, զարմուհիների և ընկերուհու հետ միասին գնացել են «Առլեկինո» կարաոկե-բար։ Հրավիրել է նաև Ն.Սարգսյանին, ով ժամը 19-ի սահմաններում ընկերոջ՝ Սեմյոնի հետ միացել է իրենց։ Բարում իրենց սեղանը գտնվել է բեմի վրա, իսկ դրանից ներքև գտնվող սեղանի մոտ նստած են եղել մոտ 15 աղջիկ-տղաներ։ Պարելու ընթացքում հարևան սեղանի տղաներից մեկն իրենց մոտ պարել է ուրվականի դիմակով, ինչն իրենց դուր չի եկել։ Այդ մասին Ն. Սարգսյանը զգուշացրել է դիմակով պարող տղային և վերջինս դադարել է դիմակով պարել։ Ժամը 21:30-ի սահմաններում, երբ իրենք կրկին պարել են, հարևան սեղանի շուրջ նստած տղաներից մեկը, ով եղել է սպիտակ վերնաշապիկով և սպիտակ սպորտային գլխարկով, պարել է բեմի վրա` իրենց շատ մոտ՝ քսվելով իրենց, որի պատճառով դադարել են պարել։ Դա նկատել է Նարեկը, ով, զրուցելով այդ տղայի հետ, նրա հետ դուրս են եկել բարից։ Ժամը 22:00-ի սահմաններում Նարեկը, զանգահարելով և ասելով, որ վիճաբանել է հարևան սեղանի տղաների հետ ու դանակահարել է նրանց, խնդրել է շուտ դուրս գալ բարից և գնալ տուն։ Մոտ 30 րոպե անց, երբ գտնվել են տանը, Նարեկը զանգահարել և խնդրել է հանդիպել շենքի բակում։ Հանդիպելով նրան` նկատել է, որ Նարեկի հագուստները փոխված են, իսկ աջ ձեռքի բութ մատը և ցուցամատը վնասված-կապված են։ Իր հարցին նա պատասխանել է, որ դանակով խփելու ընթացքում է վնասել մատները։ Նա նաև պատմել է, որ բարից դուրս վիճել է վերը նշված սպիտակ գլխարկով տղայի և նրա ընկերոջ հետ, որի ընթացքում ձեռքով հարվածել են իր գլխին, որի պատճառով ինքը վայր է ընկել, որից հետո, գոտկատեղից հանելով դանակը, խփել է նրանց։
Դրանից հետո Նարեկը, տալով իր ջինսե արյունոտված անդրավարտիքը, խնդրել է լվանալ այն։ Վերադառնալով տուն` կատարվածի մասին պատմել է մորը և լվանալու համար նրան է տվել Նարեկի անդրավարտիքը։
Վկա Նունիկ Կիրակոսյանի նույնաբովանդակ ցուցմունքի համաձայն` դստեր` Աննայի, ծննդյան տարեդարձը 2010թ. օգոստոսի 24-ին «Առլեկինո» կարաոկե-բարում նշելուց հետո, երբ գտնվել են տանը, Աննան պատմել է, որ Նարեկը և նրա ընկերը, ովքեր նույնպես բարում մասնակցել էին դստեր ծննդյան տարեդարձին, բարից դուրս կռիվ են արել։ Քիչ անց Աննային զանգահարել է Նարեկը և Աննան դուրս է եկել բակ։ Վերադառնալով տուն՝ նա պատմել է, որ Նարեկը կռվի ժամանակ դանակով մարդ է խփել։ Նա նաև իրեն է տվել Նարեկի արյունոտված անդրավարտիքը և խնդրել է լվանալ այն։
Վկա Սեմյոն Եդիգարյանի ցուցմունքի համաձայն` 2010թ. օգոստոսի 24-ի երեկոյան ընկերոջ` Նարեկի, հետ մասնակցել է նրա ընկերուհու՝ Աննայի ծննդյան տարեդարձին, ինչը նշվել է «Առլեկինո» կարաոկե-բարում, որտեղ Նարեկի հետ նկատողություն են արել հարևան սեղանի մոտ նստած տղաներից մեկին, ով պարել է ուրվականի տեսք ունեցող դիմակով, ինչը տհաճ է եղել իրենց սեղանի շուրջ նստածներին։ Որոշ ժամանակ անց, երբ կրկին պարել են, հարևան սեղանի տղաներից մեկը սկսել է պարել իրենց սեղանակից աղջիկներին շատ մոտ` քսմսվելով նրանց, ինչը դուր չի եկել իրենց։ Նարեկը մոտեցել է այդ տղաներից մեկին և զրուցել։ Այդ ընթացքում գնացել է զուգարան, իսկ երբ վերադարձել է, նկատել է, որ Նարեկը բարում չէ։ Անմիջապես դուրս գալով բարից՝ նկատել է Նարեկին` երկու տղայի հետ զրուցելիս։ Մինչ նրանց հասնելը, նշված տղաները հարվածել են Նարեկին, որից վերջինս վայր է ընկել։ Նրանցից մեկը կռացել է Նարեկի վրա և նրան հարվածել ձեռքերով, իսկ մյուսը հարվածել է Նարեկին` կանգնած դիրքից՝ ոտքերով։ Մոտենալով նրանց՝ միջամտելու նպատակով Նարեկի վրա կռացած տղային մի կողմ է հրել և փորձել է Նարեկին բարձրացնել։ Այդ ժամանակ նույն տղան, որին ինքը մի կողմ է հրել, ձեռքով կամ ոտքով աջ կողքից հարվածել է իր դեմքին, որից ինքը, կորցնելով հավասարակշռությունը, վայր է ընկել։ Ուշքի գալով` նկատել է, որ ոչ-ոք չկա և վազել է դեպի Կորյունի փողոց, որտեղ, մոտենալով ցայտաղբյուրին, ցանկացել է լվացվել։ Այդ պահին մոտեցել է Նարեկը, ում դեմքին և մայկայի վրա եղել են արյան հետքեր, սակայն վնասվածքներ չի ունեցել։ Դրանից հետո միասին տաքսի ավտոմեքենայով գնացել են տուն։ Աբովյան փողոցում Նարեկն իջել է ավտոմեքենայից և ասել, որ կհանդիպեն 1-2 ժամից` իրենց բակում։ Մոտ 1 ժամ անց բակում հանդիպել է Նարեկին, ով եղել է փոխված հագուստներով։
«Դեպքի վայրի զննության մասին» 24.08.2010թ. արձանագրության համաձայն` դեպքի վայր է հանդիսացել Գ.Քոչար փողոցի 21 հասցեում գտնվող «Առլեկինո» կարաոկե-բարի դիմացի տարածքը։ Բարից մոտ 45 մետր դեպի Կորյունի փողոց տանող ուղղությամբ առկա են եղել արնանման հետքեր, որոնք գտնվել են լապտերից 1-2 մետր հեռավորության վրա։ Լապտերի անմիջապես կողքին ընկած է եղել սպիտակ գույնի սպորտային գլխարկ՝ արնանման հետքերով։ Բարի մուտքի դռնից 7 մետրից մինչև 30 մետր հեռավորության վրա՝ դեպի Կորյունի փողոց տանող ուղղությամբ, տեղ-տեղ առկա են եղել արնանման նյութի հետքեր, իսկ մուտքի դռան դիմացի հատվածում՝ մոտ 8 մետր հեռավորության վրա՝ կենտրոնական ընտրական հանձնաժողովի շենքի ուղղությամբ, առկա է եղել մետաղյա նստարան, որի դիմացի հատվածում թափված է եղել արնանման հեղուկի զանգված և եղել են կաթիլային արնանման հետքեր։ Նշված արնանման հետքերից` 3 տարբեր վայրերից, բամբակյա խծուծներով վերցվել են նմուշներ, որոնք սպորտային գլխարկի հետ միասին առգրավվել են։
«Կրիմինալ դեպքերի մատյաններ զննելու մասին» 24.08.2010թ. արձանագրության համաձայն` «ԵՊԲՀ» թիվ 1 հիվանդանոցի ընդունարանի թիվ 1 ահազանգման մատյանի 61-րդ էջում 27-րդ համարի տակ առկա է հետևյալ գրառումը` Ազատ Վաղինակի Մկրտչյան, ծնված 1993թ., հասցե` ք.Եղվարդ, Սաֆարյան 1-ին նրբանցք 49 տուն, ընդունելությունը 24.08.2010թ.` ժամը 2255-ին` առանց ուղեգրի, ախտորոշումը որովայնի աջ կեսի, աջ և ձախ վերին վերջույթների ծակած վերքեր։ Ըստ ուղեկցողի հայտարարության նրան բերել են «Առլեկինո» կարաոկե ակումբի մոտից, որտեղ դանակահարել են։ Դեպքի մասին հայտնվել է 56-02-02 հեռախոսահամարին։
Նույն մատյանի թիվ 18 հերթական համարում առկա է հետևյալ գրառումը` Արամ Գրիգորի Մնացականյան, ծնված 1992թ., ք.Եղվարդ, Սաֆարյան 1-ին նրբանցք, 19 տուն, ընդունելությունը 24.08.2010թ.` ժամը 22:55-ին` առանց ուղեգրի, ախտորոշումը` որովայնի աջ կտրած-ծակած վերք։ Ըստ ուղեկցողի հայտարարության՝ նրան բերել են «Առլեկինո» կարաոկե ակումբի մոտից, որտեղ դանակահարել են։ Դեպքի մասին հայտնվել է 56-02-02 հեռախոսահամարին։
«Անձի ինքնակամ ոստիկանության բաժին ներկայանալու մասին» 25.08.2010թ. արձանագրության համաձայն` 25.08.2010թ.՝ ժամը 15:00-ի սահմաններում, ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին է ներկայացել Նարեկ Գևորգի Սարգսյանը և հայտնել, որ 24.08.2010թ. «Առլեկինո» կարաոկե բարի դիմաց ծագած վիճաբանության ժամանակ իր մոտ եղած գաղտնի փականով դանակով հարվածել և մարմնական վնասվածքներ է պատճառել իր հետ վիճաբանող անձանց։
Դատաբժշկական փորձաքննության 02.09.2010թ. թիվ 2210 եզրակացության համաձայն` Ն.Սարգսյանի ստացած մարմնական վնասվածքները` աջ ազդրի շրջանի ճանկռվածքի, աջ դաստակի առաջին և երկրորդ մատների շրջանների կտրված վերքերի ձևով, հասցվել են սուր կտրող գործիքով, ճանկռվածքը սրածայր գործիքով, և նրա առողջությանը պատճառվել է թեթև վնաս՝ առողջության կարճատև քայքայումով։
Դատաբժշկական փորձաքննության 11.09.2010թ. թիվ 1244/հ եզրակացության համաձայն` Ա.Մնացականյանի ստացած մարմնական վնասվածքները` որովայնի առաջային պատի ծակած-կտրած թափանցող վիրավորման՝ լեղապարկի, բարակ և հաստ աղիների վնասումների ձևով, հասցվել են սուր ծակող-կտրող գործիքով և առաջացրել են առողջությանը ծանր վնաս՝ կյանքին վտանգ սպառնացող։
Դատաբժշկական փորձաքննության 11.09.2010թ. թիվ 1245/հ եզրակացության համաձայն` Ա.Մկրտչյանի ստացած մարմնական վնասվածքները` աջ այտային շրջանի արյունազեղման, որովայնի ծակած-կտրած թափանցող վերքի, գոտկային շրջանի հետորովայնային տարածության կտրած-ծակած թափանցող վերքի, կրծքավանդակի ձախ կեսի հետին մակերեսի շրջանի կտրած-ծակած թափանցող վերքի՝ ձախ թոքի ստորին բլթի և ստոծանու մասնակի վնասումով, աջ նախաբազկի կտրած-ծակած վերքի՝ ծղիկային զարկերակի և ջլերի վնասումով, ձախ բազկի կտրած-ծակած վերքի ձևերով, առաջացրել են առողջությանը ծանր վնաս՝ կյանքին վտանգ սպառնացող:
Դատաբժշկական փորձաքննության 22.09.2010թ. թիվ 377 եզրակացության համաձայն` փորձաքննությանը ներկայացված 3 բամբակյա խծուծներով դեպքի վայրից վերցված և սպորտային գլխարկի վրա տեղակայված կասկածելի հետքերում հաստատվել է արյան առկայություն, որը պատկանում է մարդու և ըստ արյան ABO իզոշճաբանական համակարգի առաջացել են.
«Առլեկինո» կարաոկե բարից 45 և 15 մմ հեռավորությունների վրա եղած արյան հետքե-րը` արյան A խումբ ունեցող որևէ անձից կամ անձանցից, այդ թվում` նաև կարող էին առաջանալ ինչպես Ա.Մնացականյանից, այնպես էլ` Ա.Մկրտչյանից, բայց ոչ Ն.Սարգսյանից։
Սպորտային գլխարկի վրա` ձախ առաջակողմնային մասում տեղակայված արյան հետքը` արյան A խումբ ունեցող անձից կամ անձանցից, որի դեպքում չի բացառվում դրա առաջացումը ինչպես Ա.Մնացականյանից, այնպես էլ` Ա.Մկրտչյանից, բայց ոչ Ն.Սարգսյանից։
Դատահետքաբանական և դատաբժշկական համալիր փորձաքննության 18.10.2010թ. հմ 10-2336 եզրակացության համաձայն` փորձաքննությանը ներկայացված Ա.Մկրտչյանի մայկայի վրա առկա են մեխանիկական վնասվածքներ, որոնք իրենց բնույթով ծակած-կտրած են և առաջացել են միակողմանի սուր սայր ունեցող ծակող-կտրող գործիքի՝ դանակի ներգործությունից։
Ա.Մնացականյանի վերնազգեստի և ուսաժապավեններով մայկայի առաջամասերի աջ կողմերում առկա են մեկական մեխանիկական վնասվածքներ, որոնք իրենց բնույթով ծակած-կտրած են և առաջացել են միաժամանակ միակողմանի սուր սայր ունեցող ծակող-կտրող գործիքի՝ դանակի ներգործությունից, ընդ որում` հագուստների մեջ ներթափանցման մակարդակների ազդող գործիքի շեղբը ունեցել է մոտ 10-ից 13 մմ լայնություն։ Ա.Մնացականյանի աջից որովայնի առաջային պատի և նրա հագուստների վրա առկա վնասվածքներն իրենց բնույթով ծակած-կտրած են, դրանք իրենց տեղակայություններով և չափերով համապատասխանում են միմյանց և առաջացել են միաժամանակ` միակողմանի սուր սայր ունեցող ծակող-կտրող գործիքի մեկ ներգործության արդյունքում։
Ա.Մկրտչյանի մարմնի հագուստով ծածկված մասերի վնասվածքները և նրա վերնահագուստի վրա առկա վնասվածքներն իրենց բնույթով ծակած-կտրած են, տեղակայություններով, չափերով հիմնականում համապատասխանում են միմյանց և կարող էին առաջանալ միակողմանի սուր ծայր ունեցող ծակող-կտրող գործիքի ներգործությունից։ Ընդ որում, Ա.Մկրտչյանի որովայնի առաջային պատի աջ կեսի և նրա հագուստի առաջամասում առկա ծակած-կտրած վնասվածքները առաջացել են միաժամանակ` սուր ծակող-կտրող գործիքի դանակի մեկ ներգործության արդյունքում։ Ա.Մկրտչյանի կրծքավանդակի ձախ կեսի հետին մակերեսի թիակային գծով ծակած-կտրած վնասվածքը և նրա հագուստի հետին հատվածում առկա ծակած-կտրած վնասվածքն իրենց տեղակայություններով համապատասխանում են միմյանց ու առա-ջացել են միակողմանի սայր ունեցող սուր ծակող-կտրող գործիքի մեկ ներգործության արդյուն-քում։ Ա.Մկրտչյանի կրծքավանդակի հետին մակերեսի հարողնաշարային գծով ծակած-կտրած վնասվածքը և նրա հագուստի հետնամասի աջ կողմում առկա ծակած-կտրած վնասվածքն ա-ռաջացել են միակողմանի սուր սայր ունեցող ծակող-կտրող գործիքի դանակի մեկ ներգործության արդյունքում։ Ա.Մկրտչյանի ձախ բազկի վերին երրորդի դրսային մակերեսի ծակած-կտրած վնասվածքներն իրենց տեղակայություններով համապատասխանում են միմյանց և առաջացել են միակողմանի սուր սայր ունեցող ծակող-կտրող գործիքի դինամիկ ներգործության արդյունքում։
Դատահոգեբուժական ամբուլատոր փորձաքննության 28.10.2010թ. 349/10 եզրակացության համաձայն` 2009թ. հունիսին Ն.Սարգսյանը տարել է նևրոտիկ մակարդակի հոգեկան գործունեության ժամանակավոր հիվանդագին խանգարում` «չափավոր արտահայտված ասթենիկ խանգարում»-ի ձևով, որի կապակցությամբ նրան տրվել է տարկետում՝ 3 տարի ժամանակով, հետագայում դուրս է եկել վերը նշված հոգեկան գործունեության ժամանակավոր հիվանդագին խանգարման վիճակից և ինչպես իրավախախտումը կատարելու պահին, այնպես էլ ներկայումս Ն.Սարգսյանը որևէ հոգեկան հիվանդությամբ չի տառապել և չի տառապում, ուստի Ն.Սարգսյանին մեղսագրվող արարքի համար հարկ է ճանաչել մեղսունակ։ Իրավախախտումը կատարել է հասարակ հարբածության վիճակում։
Դատահետքաբանական-դատաբժշկական համալիր փորձաքննության 03.02.2011թ. հմ 10-3459 եզրակացության համաձայն` հաշվի առնելով Ա.Մնակացականյանի և հատկապես Ա. Մկրտչյանի մարմնական և նրանց հագուստների ծակած-կտրած բնույթի վնասվածքների տեղակայությունները (բացառապես իրանի վերին կեսի՝ որովայնի, կրծքավանդակի, բազկի շրջաններում, Ա.Մկրտչյանի մոտ նաև տարբեր մակերեսների տեղակայումներով և դրանց համապատասխան հագուստների վրա առկա ծակած-կտրած բնույթի վնասվածքների անկյունների ուղղվածությամբ), հիմքեր չկան հաստատելու դրանց առաջացման հնարավորությունը Ն.Սարգսյանի ցուցմունքում նշված մեխանիզմով՝ գետնին ընկած դիրքից։ Դրանց պատճառման հնարավարությունն առավել հավանական է կանգնած կամ դրան մոտ դիրքերից։
«Իրեղեն ապացուց ճանաչելու մասին» 09.02.2011թ. որոշման համաձայն` երեք բամբակյա խծուծները, սպորտային գլխարկը, Ա.Մկրտչյանի մայկան, Ա.Մնացականյանի ուսաժապավենով մայկան ճանաչվել են իրեղեն ապացույցներ ու կցվել քրեական գործին։
Այսպիսով, վերաքննիչ դատարանը հետազոտելով նախաքննության, առաջին ատյանի դատարանի և վերաքննիչ դատարանի դատաքննությունների ընթացքում ձեռք բերված ապացույցները, դրանցից յուրաքանչյուրը գնահատելով վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցները իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Նարեկ Գևորգի Սարգսյանին առաջադրված մեղադրանքը հիմնավորված և հաստատված է գործին վերաբերվող փոխկապակցված, հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ, քրեական գործի ինչպես նախաքննությամբ, այնպես էլ դատաքննության ընթացքում քրեադատավարական օրենքի էական խախտումներ, որոնք գործին մասնակցող անձանց օրենքով երաշխավորված իրավունքներից զրկելու կամ դրանցում սահմանափակելու կամ այլ ճանապարհով խոչընդոտել են գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտմանը, ազդել են կամ կարող են ազդել գործով ճիշտ որոշում կայացնելու վրա, թույլ չեն տրվել և գործի փաստական հանգամանքների մասին դատարանի դատավճռում շարադրված հետևությունները բխում են քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցներից, ամբաստանյալի նկատմամբ կիրառվել է քրեական այն օրենքը, որը ենթակա էր կիրառման, այսինքն նրան մեղսագրված արարքը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետի հատկանիշներին, որի համար նա պետք է ենթարկվի քրեական պատասխանատվության և նշանակված պատիժը պետք է կրի ազատազրկման ձևով:
Վերաքննիչ դատարանը անդրադառնալով ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակված պատժի հարցին, հանգում է այն հետևության, որ ընդհանուր իարվասության դատարանի դատավճիռը այդ մասով ենթակա է փոփոխման` նկատի ունենալով հետևյալը.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածների դրույթներից հետևում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ ինչպես պատժատեսակի և պատժաչափի, այնպես էլ նշանակված պատիժը կրելու նպատակահարմարության վերաբերյալ դատարանի կողմից կայացված որոշումը պետք է հիմնված լինի կատարած հանցագործության, դրա առանձնահատկությունների, գործի կոնկրետ հանգամանքների, հանցավորի անձի, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների բազմակողմանի գնահատման վրա` նպատակ ունենալով ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասում նշված պատժի նպատակների իրագործման հնարավորությունը:
Սույն քրեական գործի նյութերի ուսումնասիրությունից ակնհայտ է դառնում, որ դատարանը պատիժ նշանակելիս հաշվի է առել հանցագործության բնույթը, հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և ամբաստանյալի անձը:
Որպես պատիժն ու պատասխանատվությունը մեղմացնող հանգամանք հաշվի է առել, որ ամբաստանյալը առաջին անգամ է դատապարտվում, բնութագրվում է դրական, ինքնակամ է ներկայացել ոստիկանություն, հանցագործությամբ տուժողներին պատճառված գույքային վնասները հատուցել են:
Ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չեն արձանագրվել:
Տուժողը և տուժողի ներկայացուցիչը քաղաքացիական հայց չեն հարուցել, իսկ վերաքննիչ դատարանում խնդրել են ամբաստանյալի նկատմամբ մեղմ պատիժ նշանակել:
Ընդհանուր իրավասության դատարանը պատիժ նշանակելիս պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներից ելնելով չի պատճառաբանել, թե պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող նշված հանգամանքների առկայության պայմաններում ինչու չի նշանակում մեղսագրվող հոդվածով նախատեսված նվազագույն պատիժը, որը կոնկրետ գործով կհամապատասխանի պատժի նշանակման ընդհանուր սկզբունքներին, ամբաստանյալի ուղղմանը և սոցիալական արդարության վերականգնմանը, ուստի վերաքննիչ քրեական դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալի նկատմամբ պետք է նշանակել մեղսագրված հոդվածով նախատեսված նվազագույն պատիժը` հաշվի առնելով ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալները, երիտասարդ տարիքը, տարած առողջական հիվանդագին վիճակը` ասթենիկ խանգարման ձևով, արարքի կատարման շարժառիթները, տուժողների նախահարձակ լինելու հանգամանքը և նրանց դիրքորոշումը, որ նրանց պատճառված նյութական վնասները հարթված լինելու պայմաններում նրանք հաշտվել են ամբաստանյալի հետ և խնդրել են նրա նկատմամբ նշանակել ամենամեղմ պատիժը /հ. 3, գթ.թ 92, 94/:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-395-րդ, 399-րդ, 402-րդ հոդվածներով ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը.

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Պաշտպան Վ. Մանուկյանի վերաքննիչ բողոքը բավարարել մասնակիորեն:
Նարեկ Գևորգի Սարգսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 21.07.2011 թվականի դատավճիռը փոփոխել պատժի մասով:
Նարեկ Գևորգի Սարգսյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոյդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով և դատապարտել ազատազրկման 5 /հինգ/ տարի ժամկետով:
Մնացած մասով դատավճիռը թողնել անփոփոխ:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի քրեական պալատին` այն հրապարակելու պահից մեկամսյա ժամկետում։
Դատական ակտի ամսաթիվը 25-10-2011
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
Ամսաթիվ 23-11-2011
Էջերի քանակը 1-ին հատոր 219 թերթից, 2-րդ հատոր 321 թերթից, 3-րդ հատոր 248 թերթից
Գործին կից նյութեր անձնագիր
Գործն ուղարկվել է
Գործն ուղարկվել է 23-11-2011
Էջերի քանակը 219, 321, 248 թերթ
Գործին կից նյութերը ամբաստանյալի անձնագիրը:
Ուր Վճռաբեկ
Գրության համարը Ե-17573/11
Գործը բողոքարկվել է
Ամսաթիվ 25-11-2011
Դատական գործ N: ԵԿԴ/0042/01/11
Վճռաբեկ
Ստացվել է վճռաբեկ բողոք
Բողոքի ստացման ամսաթիվ 22-11-2011
Բողոք բերող անձինք Դատախազ
Բողոք բերող անձինք Ամբաստանյալի պաշտպան
Բողոք բերող անձինք
Անուն Կ
Ազգանուն Բատիկյան
Հասցե ---------------
Սեռ 0
Լրացուցիչ ինֆորմացիա ամբաստանյալ՝ Նարեկ Գեվորգի Սարգսյան
Բողոք բերող անձինք
Անուն Վ
Ազգանուն Մանուկյան
Հասցե ---------------
Սեռ 0
Լրացուցիչ ինֆորմացիա ԵԿԴ/0042/01/11



ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎՃՌԱԲԵԿ ԴԱՏԱՐԱՆ
Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ

ՎՃՌԱԲԵԿ ԲՈՂՈՔՆ ԱՌԱՆՑ ՔՆՆՈՒԹՅԱՆ ԹՈՂՆԵԼՈՒ ՄԱՍԻՆ


21 դեկտեմբերի 2011 թվական ք. Երևան
ՀՀ վճռաբեկ դատարանի քրեական պալատը (այսուհետ՝ Վճռաբեկ դատարան),

նախագահությամբ Դ.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆԻ
մասնակցությամբ դատավորներ Հ.ՂՈՒԿԱՍՅԱՆԻ
Հ.ԱՍԱՏՐՅԱՆԻ
Ե.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆԻ
Ա.ՊՈՂՈՍՅԱՆԻ
Ս.ՕՀԱՆՅԱՆԻ


քննարկելով ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 2011 թվականի հոկտեմբերի 25-ի որոշման դեմ ամբաստանյալ Նարեկ Գևորգի Սարգսյանի պաշտպանի վճռաբեկ բողոքը վարույթ ընդունելու հարցը` պարզեց, որ այն պետք է թողնել առանց քննության հետևյալ պատճառաբանությամբ։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 412-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝ վճռաբեկ բողոքը կարող է բերվել վերաքննիչ դատարանի՝ գործն ըստ էության լուծող դատական ակտի դեմ հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում, իսկ գործն ըստ էության չլուծող դատական ակտերի դեմ՝ այդ ակտը ստանալու պահից 15-օրյա ժամկետում, եթե օրենքով այլ բան նախատեսված չէ։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 6-րդ հոդվածի 101-րդ կետի համաձայն՝ գործն ըստ էության լուծող դատական ակտերն են՝ առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը, քրեական գործով վարույթը կարճելու կամ քրեական հետապնդումը դադարեցնելու մասին որոշումը, բժշկական բնույթի հարկադրանքի միջոցներ կիրառելու մասին որոշումը, ինչպես նաև այդ ակտերի վերաքննիչ բողոքարկման արդյունքում վերաքննիչ դատարանի կայացրած դատական ակտերը, ինչպես նաև օրենքով նախատեսված դեպքերում վճռաբեկ դատարանի դատական ակտերը։
Գործի նյութերից երևում է, որ ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի` ամբաստանյալի պաշտպանի կողմից բողոքարկված որոշումը հանդիսանում է գործն ըստ էության լուծող դատական ակտ, որը հրապարակվել է 2011 թվականի հոկտեմբերի 25-ին, մինչդեռ այդ ակտի դեմ Ն.Սարգսյանի պաշտպանը վճռաբեկ բողոք է բերել 2011 թվականի դեկտեմբերի 9-ին, այսինքն՝ պաշտպանը բաց է թողել վճռաբեկ բողոք բերելու համար ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 412-րդ հոդվածի 1-ի մասով սահմանված մեկամսյա ժամկետը։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 407-րդ հոդվածի 3-րդ մասը սահմանում է, որ այն դեպքում, երբ վճռաբեկ բողոքը ժամկետանց է, Վճռաբեկ դատարանի որոշմամբ այն թողնվում է առանց քննության։ Հետևաբար, ամբաստանյալ Ն.Սարգսյանի պաշտպանի վճռաբեկ բողոքը պետք է թողնել առանց քննության։
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 407-րդ հոդվածի 3-րդ մասով` Վճռաբեկ դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 2011 թվականի հոկտեմբերի 25-ի որոշման դեմ ամբաստանյալ Նարեկ Գևորգի Սարգսյանի պաշտպանի վճռաբեկ բողոքը թողնել առանց քննության։
Որոշումն օրինական ուժի մեջ է մտնում կայացման պահից, վերջնական է և ենթակա չէ բողոքարկման։


Նախագահող՝ Դ.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ
Դատավորներ՝ Հ.ՂՈՒԿԱՍՅԱՆ
Հ.ԱՍԱՏՐՅԱՆ
Ե.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ
Ա.ՊՈՂՈՍՅԱՆ
Ս.ՕՀԱՆՅԱՆ
Չափահաս Այո
Պատասխանի ստացման ամսաթիվը 21-12-2011
Պատասխանի բովանդակությունը ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 25.10.2011թ. որոշման դեմ Երեվան քաղաքի դատախազության վճռաբեկ բողոքը մերժել ամբողջությամբ:
Գործը ստացվել է վճռաբեկ դատարան
Գործի առաքման ամսաթիվը 23-11-2011
Գրության համարը Ե-17573
Գործի ստացման ամսաթիվը 25-11-2011
Քրեական գործի հատորներ /փաստաթղթեր/ 3 հատոր, 1 անձնագիր
Գործի համարը ԵԿԴ/0042/01/11
Գործը ստացվել է Քրեական վերաքննիչ
Պատասխանատվության ենթարկվածների թիվը 1
Մակագրել
Ամսաթիվ 25-11-2011
Նախագահող դատավոր
Անուն Դավիթ
Ազգանուն Ավետիսյան
Դատավոր
Անուն Հովհաննես
Ազգանուն Ղուկասյան
Ընդունվել է վարույթ
Ամսաթիվ 08-12-2011
Որոշման առաքման ամսաթիվը 12-12-2011
Նշանակվել է դատական քննություն
Երբ 22-12-2011
Ուղարկվել է ծանուցագիր 13-12-2011
Ժամ 11:00
Նիստերի դահլիճի համարը 2
Վճռաբեկ բողոքը բավարարվել է ամբողջությամբ
Ամսաթիվ 22-12-2011
Ամսաթիվ 22-12-2011
Ստորադաս դատարանի դատական ակտը բեկանվել է Ամբողջությամբ բեկանվել է ստորադաս դատարանի դատական ակտը` օրինական ուժ տալով և պատճառաբանելով 1-ին ատյանի դատական ակտը
Հոդված
Դատական ակտ
Դատական ակտ ԵԿԴ/0042/01/11







ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ

ՎՃՌԱԲԵԿ ԴԱՏԱՐԱՆ

Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

Հայաստանի Հանրապետությա Հայաստանի Հանրապետության
վերաքննիչ քրեական դատարանի որոշում
գործ թիվ ԵԿԴ/0042/01/11
Նախագահող դատավոր՝ Գ.Մելիք-Սարգսյան
Դատավորներ՝ Մ.Պետրոսյան
Ս.Համբարձումյան

Հայաստանի Հանրապետության վճռաբեկ դատարանի քրեական պալատը (այսուհետ` Վճռաբեկ դատարան)

նախագահությամբ Դ.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆԻ
մասնակցությամբ դատավորներ Հ.ՂՈՒԿԱՍՅԱՆԻ
Հ.ԱՍԱՏՐՅԱՆԻ
Ե.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆԻ
Ա.ՊՈՂՈՍՅԱՆԻ
Ս.ՕՀԱՆՅԱՆԻ

քարտուղարությամբ Մ.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆԻ

մասնակցությամբ
մեղադրող Կ.ԲԱՏԻԿՅԱՆԻ


2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ին ք. Երևանում
դռնբաց դատական նիստում, քննության առնելով ամբաստանյալ Նարեկ Գևորգի Սարգսյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի (այսուհետ նաև` Վերաքննիչ դատարան) 2011 թվականի հոկտեմբերի 25-ի որոշման դեմ մեղադրողի վճռաբեկ բողոքը,
Պ Ա Ր Զ Ե Ց
Գործի դատավարական նախապատմությունը.
1. Անհայտ անձի կողմից Ազատ Մկրտչյանի և Արամ Մնացականյանի առողջությանը դիտավորությամբ ծանր վնաս պատճառելու դեպքի առթիվ 2010 թվականի օգոստոսի 25-ին ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Կենտրոնականի քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով հարուցել է թիվ 13142210 քրեական գործը։
2010 թվականի օգոստոսի 25-ին Նարեկ Սարգսյանը ձերբակալվել է։
2010 թվականի օգոստոսի 28-ին Ն.Սարգսյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ, և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով։
2010 թվականի փետրվարի 14-ի որոշմամբ Ն.Սարգսյանին առաջադրված մեղադրանքը լրացվել է, և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով։
2. 2011 թվականի մարտի 9-ին քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան (այսուհետ նաև՝ Առաջին ատյանի դատարան)։
Առաջին ատյանի դատարանի 2011 թվականի հուլիսի 21-ի դատավճռով Նարեկ Սարգսյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով և դատապարտվել է ազատազրկման 6 (վեց) տարի ժամկետով։
3. Առաջին ատյանի դատարանի դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք է բերել ամբաստանյալ Ն. Սարգսյանի պաշտպանը։
Վերաքննիչ դատարանի 2011 թվականի հոկտեմբերի 25-ի որոշմամբ պաշտպանի վերաքննիչ բողոքը բավարարվել է մասնակիորեն։ Առաջին ատյանի դատարանի 2011 թվականի հուլիսի 21-ի դատավճիռը պատժի մասով փոփոխվել է, Ն.Սարգսյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով և դատապարտվել է ազատազրկման 5 (հինգ) տարի ժամկետով։ Դատավճիռը մնացած մասով թողնվել է անփոփոխ։
4. Վերաքննիչ դատարանի 2011 թվականի հոկտեմբեր 25-ի որոշման դեմ վճռաբեկ բողոք է բերել մեղադրողը։
Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 8-ի որոշմամբ բողոքը վարույթ է ընդունվել։
5. 2011 թվականի դեկտեմբերի 21-ին Ն.Սարգսյանի պաշտպանը վճռաբեկ բողոքի պատասխան է ներկայացրել՝ խնդրելով ամբողջությամբ մերժել մեղադրողի վճռաբեկ բողոքը։ Բողոքի պատասխանում նշվում է, որ մեղադրողի վճռաբեկ բողոքն անհիմն է, չի բխում քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցներից, իսկ Ն.Սարգսյանի նկատմամբ նվազագույն պատժաչափ սահմանելը չի հակասում Վճռաբեկ դատարանի կողմից նախկինում կայացված որոշումներին։

Գործի փաստական հանգամանքները.
6. Ամբաստանյալ Նարեկ Սարգսյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով դատապարտվել է այն բանի համար, որ 2010 թվականի օգոստոսի 24-ին` ժամը 22-ի սահմաններում, Երևանի Գ.Քոչար փողոցի 21 հասցեում տեղակայված «Առլեկինո» կարաոկե ակումբի դիմաց վիճաբանել է Ազատ Մկրտչյանի և Արամ Մնացականյանի հետ, որի ընթացքում կյանքին վտանգ սպառնացող, առողջությանը ծանր վնաս պատճառելու դիտավորությամբ, իր մոտ պահվող սուր ծակող-կտրող գործիքով բազմաթիվ հարվածներ է հասցրել վերջիններիս, մասնավորապես Ն.Սարգսյանը հինգ հարված է հասցրել Ազատ Մկրտչյանին, որին պատճառել է վնասվածքներ` որովայնի ծակած-կտրած թափանցող վերքի, կրծքավանդակի ձախ կեսի հետին մակերեսի շրջանի կտրած-ծակած թափանցող վերքի՝ ձախ թոքի ստորին բլթի և ստոծանու մասնակի վնասումով, աջ նախաբազկի կտրած-ծակած վերքի՝ ծղիկային զարկերակի և ջլերի վնասումով, ձախ բազկի կտրած-ծակած վերքի ձևով, իսկ Արամ Մնացականյանին հասցրել է մեկ հարված` պատճառելով վնասվածք որովայնի առաջային պատի ծակած-կտրած թափանցող վիրավորման՝ լեղապարկի, բարակ և հաստ աղիների վնասումների ձևով (տե՛ս Քրեական գործ, հատոր 3, 154-155 էջեր)։
7. Ն.Սարգսյանի նկատմամբ նշանակված պատժաչափը Առաջին ատյանի դատարանը հիմնավորել է հետևյալ կերպ. «(…) ամբաստանյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս պատժի չափը որոշելիս, դատարանը հաշվի է առնում նրա կատարած հանցագործության բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության բարձր աստիճանը և նրա անձը։ Որպես ամբաստանյալի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանք դատարանը հաշվի է առնում, որ նա առաջին անգամ է դատապարտվում, բնութագրվում է դրական, ինքնակամ է ներկայացել ոստիկանություն և հանցագործությամբ տուժողներին պատճառված գույքային վնասները հատուցվել են։ Դատաքննությամբ ամբաստանյալի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չարձանագրվեցին։ (…)» (տե՛ս Քրեական գործ, հատոր 3, 157 էջ)։
8. Վերաքննիչ դատարանը, փոփոխելով Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը և Ն.Սարգսյանին դատապարտելով 5 տարի ժամկետով ազատազրկման, արձանագրել է. «(…) Ընդհանուր իրավասության դատարանը, պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներից ելնելով, չի պատճառաբանել, թե պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող նշված հանգամանքների առկայության պայմաններում ինչու չի նշանակում մեղսագրվող հոդվածով նախատեսված նվազագույն պատիժը, որը կոնկրետ գործով կհամապատասխանի պատժի նշանակման ընդհանուր սկզբունքներին, ամբաստանյալի ուղղմանը և սոցիալական արդարության վերականգնմանը, ուստի վերաքննիչ քրեական դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալի նկատմամբ պետք է նշանակել մեղսագրված հոդվածով նախատեսված նվազագույն պատիժը` հաշվի առնելով ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալները, երիտասարդ տարիքը, տարած առողջական հիվանդագին վիճակը` ասթենիկ խանգարման ձևով, արարքի կատարման շարժառիթները, տուժողների նախահարձակ լինելու հանգամանքը և նրանց դիրքորոշումը, որ նրանց պատճառված նյութական վնասները հարթված լինելու պայմաններում նրանք հաշտվել են ամբաստանյալի հետ և խնդրել են նրա նկատմամբ նշանակել ամենամեղմ պատիժը։ (…)» (տե՛ս Քրեական գործ, հատոր 3, 236 էջ)։




9. Ըստ բողոքի հեղինակի` Վերաքննիչ դատարանը ճիշտ չի կիրառել քրեական օրենքը, խախտել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ, 61-րդ հոդվածների պահանջները և Ն.Սարգսյանի նկատմամբ նշանակել է անարդարացի, ակնհայտ մեղմ պատիժ, որը չի համապատասխանում կատարված հանցագործության հանրային վտանգավորության աստիճանին, բնույթին, ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալներին և բավարար չէ պատժի նպատակներն ապահովելու համար։
10. Վերլուծելով սույն գործի փաստական հանգամանքները՝ բողոքաբերը նշել է, որ Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները հիմնավոր չեն, ամբաստանյալի կողմից կատարված հանցագործության հանգամանքները վկայում են նրա արարքի և անձի՝ հասարակական վտանգավորության բարձր աստիճանի մասին։Մասնավորապես, քրեական գործի նյութերից երևում է, որ ամբաստանյալը գրպանում մշտապես պահել է դանակ, որն օգտագործելով` տուժողների առողջությանը ծանր վնաս պատճառելու ուղղակի դիտավորությամբ վեց անգամ հարվածել է վերջիններիս մարմնի տարբեր մասերին, այդ թվում` կենսականորեն կարևոր օրգաններին։ Ընդ որում, հարվածներից երկուսը տեղակայված են եղել տուժող Ա.Մկրտչյանի կրծքավանդակի հետին մակերեսին, այսինքն` ամբաստանյալը տուժողին վնասվածք է պատճառել, երբ վերջինս գտնվել է մեջքով դեպի իրեն։ Տուժողներին վնասվածք պատճառելուց հետո նա դեպքի վայրից դիմել է փախուստի, չի զղջացել կատարած արարքի համար, տուժողներից ներողություն չի խնդրել։
11. Ելնելով վերոգրյալից` բողոքաբերը խնդրել է բեկանել Վերաքննիչ դատարանի 2011 թվականի հոկտեմբերի 25-ի որոշումը և ուժի մեջ թողնել Առաջին ատյանի դատարանի 2011 թվականի հուլիսի 21-ի դատավճիռը։

Վճռաբեկ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.
Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ առաջին ատյանի դատարանի նշանակած պատժաչափը փոփոխելու՝ վերաքննիչ դատարանի իրավազորության կապակցությամբ առկա է օրենքի միատեսակ կիրառության ապահովման անհրաժեշտություն։
12. Սույն գործով Վճռաբեկ դատարանի առջև բարձրացված իրավական հարցը հետևյալն է. արդյո՞ք իրավաչափ է Առաջին ատյանի դատարանի կողմից Ն.Սարգսյանի նկատմամբ նշանակված պատժաչափը փոփոխելու վերաբերյալ Վերաքննիչ դատարանի որոշումը։
13. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 399-րդ հոդվածի 1-ին մասն ամրագրում է, որ «Գտնելով, որ դատավճռում նշանակված պատիժն անարդարացի է ակնհայտ խիստ կամ ակնհայտ մեղմ լինելու պատճառով, չի համապատասխանում հանցագործության ծանրությանը և ամբաստանյալի անձին, վերաքննիչ դատարանը մեղմացնում կամ խստացնում է պատիժը՝ ղեկավարվելով պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով»։
Մեջբերված քրեադատավարական դրույթի վերլուծությունից երևում է, որ վերաքննիչ դատարանն իրավասու է առաջին ատյանի դատարանի կողմից նշանակված պատիժը փոփոխել բացառապես այն դեպքում, երբ վերջինս ակնհայտ խիստ կամ ակնհայտ մեղմ է։ Վերոնշյալ դրույթի վերլուծությունից երևում է նաև, որ առաջին ատյանի դատարանի կողմից նշանակված պատիժը փոփոխելիս վերաքննիչ դատարանը ևս ղեկավարվում է պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով։
14. Պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներն ամրագրված են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածում, որի համաձայն՝ «1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները։
2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով։
3. Հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները»։
Մեջբերված քրեաիրավական դրույթի վերլուծությունից երևում է, որ պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները քրեական օրենքով նախատեսված այն հիմնադրույթներն են, որոնցով պետք է ղեկավարվի դատարանը պատիժ նշանակելիս։ Այդ սկզբունքներն են`
ա) օրինականությունը,
բ) արդարությունը,
գ) պատժի անհատականացումը,
դ) մարդասիրությունը։
Պատիժ նշանակելու վերոնշյալ սկզբունքները սահմանում են այն հիմնական դրույթները, որոնցով ղեկավարվում է դատարանը յուրաքանչյուր քրեական գործով պատժի տեսակն ու չափն ընտրելիս։ Նշված սկզբունքներից յուրաքանչյուրը՝ որպես առանձին բաղադրամաս, ունի ինքնուրույն նշանակություն և պարտադիր հաշվի է առնվում քրեական պատիժ նշանակելիս։ Սկզբունքների ինքնուրույնությունը, սակայն, չի նշանակում, որ դրանք մեկուսացված են մեկը մյուսից, քանի որ միայն համակցության մեջ այդ սկզբունքները կարող են ապահովել օրինական, արդար, անհատականացված և մարդասիրական պատժի նշանակումը։
15. Պատժի նշանակման օրինականության սկզբունքին Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Մ.Աբրահամյանի վերաբերյալ 2007 թվականի ապրիլի 6-ի թիվ ՎԲ-63/07, Ռ.Խատոյանի վերաբերյալ 2007 թվականի մայիսի 4-ի թիվ ՎԲ-55/07, Հ.Հաբեշյանի վերաբերյալ 2007 թվականի օգոստոսի 30-ի թիվ ՎԲ-145/07 և մի շարք այլ որոշումներում։
Զարգացնելով վերոնշյալ որոշումներում արտահայտված իրավական դիրքորոշումները՝ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ օրինականության սկզբունքի իմաստով՝ պատիժ նշանակելու հիմնական և առաջին պայմանը հանրորեն վտանգավոր արարք կատարած անձին քրեական պատասխանատվության ենթարկելու ՀՀ քրեական օրենսգրքով նախատեսված հիմքերի առկայությունն է։ Պատժի կիրառումը միայն հանցանք կատարած անձանց նկատմամբ մի կողմից բացառում է անհիմն և անօրինական դատապարտումը, մյուս կողմից հանգեցնում է հանրորեն վտանգավոր արարք կատարած անձանց մեկուսացմանը հասարակությունից, կանխում է նրանց կողմից նոր հանցագործությունների կատարումը, որով էլ ապահովվում է անձի, հասարակության և պետության իրավունքների և օրինական շահերի պաշտպանությունը։
Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է նաև, որ պատժի նշանակման օրինականության սկզբունքի իմաստով հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կարող են կիրառվել պատժի միայն այն տեսակները, որոնք անմիջականորեն նախատեսված են ՀՀ քրեական օրենսգրքով։ Պատժի տեսակների սպառիչ ցանկի օրենսդրական սահմանումը նշանակում է, որ դատարանը հանցագործություն կատարած անձի նկատմամբ չի կարող նշանակել այդ ցանկով չնախատեսված պատիժ։
16. Պատժի նշանակման արդարության սկզբունքի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է ձևավորել Կ.Հարությունյանի վերաբերյալ 2007 թվականի նոյեմբերի 30-ի թիվ ՎԲ-201/07, Դ.Հովհաննիսյանի վերաբերյալ 2009 թվականի դեկտեմբերի 18-ի թիվ ԵԱՔԴ/0078/01/09, Գ.Ավետիսյանի և Ա.Հովակիմյանի վերաբերյալ 2010 թվականի նոյեմբերի 5-ի թիվ ԵԱՔԴ/0164/01/09 և մի շարք այլ որոշումներում։
Զարգացնելով վերոնշյալ որոշումներում արտահայտված իրավական դիրքորոշումները՝ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ պատժի արդարությունը դրսևորվում է հանցագործությանը քրեաիրավական միջոցներով արձագանքելու պարտադիրությամբ, ինչպես նաև հանցագործության և քրեաիրավական ներգործության միջոցների (պատժի) համաչափության ապահովմամբ։ Պատիժն արդարացի է, եթե համաչափ է կատարված հանցագործությանը, ինչպես նաև բավարար պատժի նպատակներին հասնելու տեսանկյունից։ Պատժի արդարության պահանջներից նահանջելը կարող է հանգեցնել չափազանց մեղմ կամ չափազանց խիստ պատժի նշանակման։
Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է նաև, որ արդարության՝ որպես պատիժ նշանակելու սկզբունքի բովանդակությունն ընդգրկում է դատապարտյալի, տուժողի և հասարակության վերաբերմունքը նշանակված պատժի նկատմամբ։ Ուստի, պատիժ նշանակելիս արդարության սկզբունքը դատարանից պահանջում է ողջամտորեն հաշվի առնել արդարության մասին վերոնշյալ սուբյեկտների կարծիքը, առավել ևս, որ դրանք ձևավորվում են այն նույն հանգամանքների հիման վրա, որոնք դատարանը հաշվի է առնում պատիժ նշանակելիս (հանցագործության հանրորեն վտանգավորությունը, հանցավորի անձը և այլն)։ Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանն ընդգծում է, որ պատժի նշանակման արդարության սկզբունքը դատարանը պետք է կիրառի պատժի նշանակման մյուս սկզբունքների, ինչպես նաև պատժի նպատակների համատեքստում։
17. Պատժի անհատականացման սկզբունքի իմաստով դատարանի խնդիրն է հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կոնկրետ հանցակազմի սանկցիայի սահմաններում նշանակել կոնկրետ պատիժ։ Կոնկրետ պատժի նշանակումը դատարանի համար խիստ կարևոր և պատասխանատու խնդիր է, որի լուծման համար մեծ նշանակություն ունի պատժի անհատականացման կարգի և չափանիշների հարցը։
Վերոգրյալի հիման վրա Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ պատժի անհատականացումն անհրաժեշտ է դիտարկել երկու տեսանկյունից։
1) պատժի անհատականացում օրենքում։ Վերջինս ենթադրում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի նորմերում արտահայտված ընդհանուր դրույթների առկայությունը, որոնք դատարանը պարտավոր է հաշվի առնել հանցանք կատարած անձի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի սանկցիայի շրջանակներում պատիժ նշանակելիս։
2) պատժի անհատականացում դատարանում։ Վերջինս ենթադրում է կոնկրետ անձի նկատմամբ պատիժ սահմանելիս ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր և Հատուկ մասերի դրույթների կիրառում՝ հաշվի առնելով հանցավորի անձի առանձնահատկությունները, հանցագործության կատարման հանգամանքները, ինչպես նաև պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։
ՀՀ քրեական օրենսգիրքը չի բովանդակում բոլոր այն հանգամանքների սպառիչ ցանկը, որոնք պետք է հաշվի առնվեն դատարանի կողմից կոնկրետ հանցագործության համար պատիժ նշանակելիս։ Օրենսգիրքը, սակայն, դատարանին տալիս է պատժի անհատականացման ընդհանուր չափանիշներ, որոնց հիման վրա դատարանը կարող է նշանակել արդարության պահանջներին համապատասխանող պատիժ։ Նշված չափանիշներն են`
ա) հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը, ընդհանրապես, կոնկրետ հանցագործության կատարման հանգամանքների տեսանկյունից մասնավորապես,
բ) հանցավորի անձը,
գ) պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։
18. Պատժի անհատականացման չափանիշներից առաջինին՝ հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանին ու բնույթին, Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Գ.Մադաթյանի վերաբերյալ որոշման մեջ (տե՛ս Գարուշ Նորիկի Մադաթյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանի 2009 թվականի փետրվարի 17-ի թիվ ԵՇԴ/0029/01/08 որոշումը, կետ 14)։
19. Սույն որոշման նախորդ կետում նշված և, համապատասխանաբար, Գ.Մադաթյանի վերաբերյալ որոշման մեջ վերլուծված՝ արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը սերտորեն կապված են պատժի անհատականացման երկրորդ չափանիշի՝ հանցավորի անձի հետ։ Հ.Հարությունյանի վերաբերյալ որոշման մեջ Վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ «Պատասխանատվության և պատժի անհատականացման հիմք են ոչ միայն կատարված արարքի հասարակական վտանգավորության աստիճանի, այլև հանցավորի անձը բնութագրող հատկանիշներ հանդիսացող նրա սոցիալ-հոգեբանական, սոցիալ-ժողովրդագրական, քրեաբանական և քրեա-իրավական, ֆիզիկական հատկությունների համակցության ճիշտ գնահատումը (ընտանեկան դրությունը, վարքագիծը աշխատանքում և կենցաղում, աշխատունակությունը, առողջական վիճակը, տարիքը, դատվածությունը և այլն)» (տե՛ս Հազարապետ Ալբերտի Հարությունյանի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի 2007 թվականի մարտի 30-ի թիվ ՎԲ-50/07 որոշումը)։
Զարգացնելով մեջբերված դիրքորոշումը՝ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ հանցանք կատարած անձի ուսումնասիրությունը մեծ դեր է խաղում պատիժ նշանակելու համար։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի («Պատժի նպատակները») իմաստով պատժի նպատակը, սոցիալական արդարությունը վերականգնելուց բացի, դատապարտյալի ուղղումն է և նոր հանցագործությունների կանխումը, ուստի դատարանը պարտավոր է հանգամանորեն հետազոտել անձի ինչպես կենսաբանական, այնպես էլ սոցիալական առանձնահատկությունները։ Այս կապակացությամբ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ շատ դեպքերում պատժի տեսակի և չափի վրա ազդում են հանցավորի սեռը, տարիքը, առողջական վիճակը։
20. Պատժի անհատականացման երրորդ չափանիշը պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքներն են։ Վերջիններիս Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Հ.Հարությունյանի վերաբերյալ 2007 թվականի մարտի 30-ի թիվ ՎԲ-50/07, Ռ.Խատոյանի վերաբերյալ 2007 թվականի մայիսի 4-ի թիվ ՎԲ-55/07, Պ.Բայրամյանի վերաբերյալ 2007 թվականի հունիսի 1-ի թիվ ՎԲ-84/07, Դ.Հովհաննիսյանի վերաբերյալ 2009 թվականի դեկտեմբերի 18-ի թիվ ԵԱՔԴ/0078/01/09 և մի շարք այլ որոշումներում։
21. Պատժի նշանակման մարդասիրության սկզբունքն ունի երկու կողմ, այն է՝
1) մարդասիրություն հասարակության նկատմամբ, որի էությունը տուժողի, հասարակության և պետության շահերի պաշտպանությունն է։
2) մարդասիրություն հանցանք կատարած անձի նկատմամբ. դա նշանակում է մարդկային վերաբերմունք նրա անձի նկատմամբ, պատվի և արժանապատվության հարգում, ֆիզիկական և բարոյական տանջանքների բացառում։
Պատիժ նշանակելիս դատարանը պետք է հաշվի առնի մարդասիրության սկզբունքի վերոնշյալ երկու կողմերը։
22. Վճռաբեկ դատարանի նախադեպային իրավունքում ձևավորված, ինչպես նաև սույն որոշման 14-21-րդ կետերում շարադրված և զարգացված իրավական դիրքորոշումների հիման վրա Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ պատժի նշանակման իրավական շրջանակները սահմանված են ՀՀ քրեական օրենսգրքով։ Դրա հետ մեկտեղ, սակայն, վերոնշյալ օրենքը դատարանին հնարավորություն է տվել որոշակի սկզբունքների (տե՛ս սույն որոշման 14-րդ կետը) պահպանմամբ, իր ներքին համոզմանը և իրավագիտակցությանը համապատասխան, ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր և Հատուկ մասերով նախատեսված սահմաններում որոշել պատժի տեսակն ու չափը։ Այլ կերպ՝ ուրվագծելով կոնկրետ հանցանքի համար նշանակման ենթակա պատժի առավելագույն և նվազագույն սահմանները՝ ՀՀ քրեական օրենքը դատարանին տվել է այդ շրջանակում հայեցողություն դրսևորելու հնարավորություն։
Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի գրեթե բոլոր հոդվածների սանկցիաներում ամրագրված վերոնշյալ մոտեցումը պայմանավորված է այն տրամաբանությամբ, որ քրեական օրենքը համընդհանուր բնույթ ունի, իսկ արարքը և հանցավորի անձը կոնկրետ են։ Ուստի կոնկրետ արարքի և անձի նկատմամբ համընդհանուր քրեական օրենքով նախատեսված սանկցիան կիրառելիս դատարանը պետք է որոշակի հայեցողություն դրսևորի։
Վերոգրյալից Վճռաբեկ դատարանը եզրահանգում է, որ առանց դատարանի հայեցողության պատժի անհատականացումն անհնար է։
23. Պատիժ նշանակելիս դատարանի հայեցողության կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանը հարկ է համարում ընդգծել նաև, որ պատիժ նշանակելիս դատարանի ներքին համոզմունքը ձևավորվում է կատարված արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի ու բնույթի, հանցավորի անձի, պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների վերլուծության հիման վրա։ Նշված հանգամանքների հայեցողական և ոչ երբեք կամային գնահատման ժամանակ դատարանը պետք է ելնի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված՝ պատժի նպատակների իրացումն ապահովելու անհրաժեշտությունից։
24. Ինչպես նշվել է սույն որոշման 13-րդ կետում, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 399-րդ հոդվածի 1-ին մասի հիման վրա վերաքննիչ դատարանը կարող է փոփոխել առաջին ատյանի դատարանի կողմից նշանակված պատիժը, եթե այն անարդարացի է ակնհայտ խիստ կամ ակնհայտ մեղմ լինելու պատճառով։
Սույն որոշման 12-24-րդ կետերում շարադրված վերլուծության լույսի ներքո մեկնաբանելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 399-րդ հոդվածի 1-ին մասը՝ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ վերաքննիչ դատարանն իրավասու է պատժի մասով փոփոխել առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտը հետևյալ դեպքերում.
1) առաջին ատյանի դատարանի կողմից պատիժ նշանակելիս չեն պահպանվել պատժի նշանակման ընդհանուր սկզբունքները,
2) առաջին ատյանի դատարանի կողմից պատիժ նշանակելիս հաշվի չեն առնվել հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը, հանցավորի անձը բնութագրող, ինչպես նաև պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները,
3) առաջին ատյանի դատարանի կողմից վերոնշյալ հանգամանք(ներ)ը հաշվի չառնելը հանգեցրել է անհամաչափ և պատժի նպատակների տեսանկյունից բավարարության չափանիշին չհամապատասխանող պատժի նշանակման։
Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է նաև, որ առաջին ատյանի դատարանի կողմից պատիժ նշանակելիս վերոնշյալ պահանջների չպահպանման վերաբերյալ վերաքննիչ դատարանի հետևությունները պետք է լինեն պատճառաբանված։ Այլ կերպ ասած՝ պատիժն ակնհայտ խիստ կամ ակնհայտ մեղմ լինելու հիմքով առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտը փոփոխելիս վերաքննիչ դատարանը պարտավոր է պատճառաբանել, թե պատժի նշանակման հատկապես որ սկզբունքը կամ սկզբունքները չեն պահպանվել, հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը, հանցավորի անձը բնութագրող, ինչպես նաև պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող որ հանգամանքները հաշվի չեն առնվել և արդյոք այդ հանգամանքները հաշվի չառնելն է հանգեցրել անհամաչափ և պատժի նպատակների տեսանկյունից բավարարության չափանիշին չհամապատասխանող պատժի նշանակման։ Այսինքն` եթե վերաքննիչ դատարանը, գտնելով, որ դատավճռում նշանակված պատիժն անարդարացի է ակնհայտ խիստ կամ ակնհայտ մեղմ լինելու պատճառով, պետք է պատճառաբանի, թե ինչում է արտահայտվել պատժի խստության կամ մեղմության ակնհայտությունը։
25. Սույն գործի նյութերի ուսումնասիրությունից երևում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը Ն.Սարգսյանին դատապարտել է 6 (վեց) տարի ժամկետով ազատազրկման՝ հաշվի առնելով նրա կատարած հանցագործության բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության բարձր աստիճանը, ինչպես նաև նրա անձը։ Որպես ամբաստանյալի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանք Առաջին ատյանի դատարանը հաշվի է առել այն, որ նա առաջին անգամ է դատապարտվում, բնութագրվում է դրական, ինքնակամ է ներկայացել ոստիկանություն, ինչպես նաև այն, որ հանցագործությամբ տուժողներին պատճառված գույքային վնասները հատուցվել են (տե՛ս սույն որոշման 7-րդ կետը)։
Մեջբերված փաստական հանգամանքի վերլուծությունից երևում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը, ՀՀ քրեական օրենսգրքով նախատեսված իր հայեցողության շրջանակներում ղեավարվելով պատժի նշանակման օրինականության, արդարության, պատասխանատվության անհատականացման և մարդասիրության սկզբունքներով, հաշվի առնելով հանցագործության ծանրությունը, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատիժը մեղմացնող հանգամանքները, ամբաստանյալին դատապարտել է 6 (վեց) տարի ժամկետով ազատազրկման։
Փոփոխելով Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը և Ն.Սարգսյանին դատապարտելով 5 տարի ժամկետով ազատազրկման՝ Վերաքննիչ դատարանն արձանագրել է, որ Առաջին ատյանի դատարանը չի պատճառաբանել, թե պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող նշված հանգամանքների առկայության պայմաններում ինչու չի նշանակում մեղսագրվող հոդվածով նախատեսված նվազագույն պատիժը, որը կոնկրետ գործով կհամապատասխանի պատժի նշանակման ընդհանուր սկզբունքներին, ամբաստանյալի ուղղմանը և սոցիալական արդարության վերականգնմանը (տե՛ս սույն որոշման 8-րդ կետը)։
Մեջբերված փաստական հանգամանքների վերլուծությունից երևում է, որ Վերաքննիչ դատարանը փոփոխել է Առաջին ատյանի դատարանի կողմից նշանակված պատիժը՝ առանց անդրադառնալու դրա անարդար, այսինքն՝ ակնհայտ խիստ կամ ակնհայտ մեղմ լինելու հարցին։
26. Սույն որոշման 12-24-րդ կետերում շարադրված վերլուծության լույսի ներքո մեկնաբանելով սույն որոշման 25-րդ կետում մեջբերված և վերլուծված փաստական հանգամանքները՝ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ սույն գործով Վերաքննիչ դատարանի որոշումը հիմնավորված և պատճառաբանված չէ։
Այսպիսով, վերաքննիչ դատարանը, պատժի մասով փոփոխելով առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը և ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակելով հոդվածի սանկցիայով նախատեսված նվազագույն պատիժը, թույլ է տվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 5-րդ, 10-րդ, 11-րդ և 61-րդ հոդվածներով սահմանված օրինականության, արդարության, պատասխանատվության անհատականացման և մարդասիրության սկզբունքների խախտում, որը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 397-րդ հոդվածով նախատեսված քրեական օրենքի ոչ ճիշտ կիրառում է և հանգեցրել է նույն օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի պահանջներին չհամապատասխանող անօրինական և չհիմնավորված որոշման կայացման։
27. Վերը նշված նյութական և դատավարական իրավունքի խախտումները, որոնք ազդել են պատժի մասով գործով ճիշտ որոշում կայացնելու վրա, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 397-399-րդ և 406-րդ հոդվածների հիման վրա վերաքննիչ դատարանի որոշման բեկանման հիմք են։
28. Միաժամանակ գործի նյութերից երևում է, որ առաջին ատյանի դատարանը, ամբաստանյալին դատապարտելով ազատազրկման 6 տարի ժամկետով, ղեկավարվել է օրինականության, արդարության, պատասխանատվության անհատականացման և մարդասիրության սկզբունքներով, հաշվի է առել հանցագործության ծանրությունը, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատիժը մեղմացնող հանգամանքները և օրենքով նախատեսված հայցողության շրջանակներում տվյալ հոդվածի սանկցիայի սահմաններում նշանակել արդարացի պատիժ։
29. Քանի որ գործի նյութերով հերքվում են վերաքննիչ դատարանի որոշման մեջ նշված` Ն.Սարգսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի սանկցիայով նախատեսված նվազագույն պատիժը նշանակելու փաստարկները, և հաստատվում է պատիժ նշանակելու վերաբերյալ Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի դատավճռի օրինական, հիմնավորված ու պատճառաբանված լինելը, անհրաժեշտ է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 419-րդ հոդվածի 1-ին մասի 6-րդ կետի հիման վրա բեկանել վերաքննիչ դատարանի դատական ակտը և օրինական ուժ տալ առաջին ատյանի դատարանի դատավճռին։
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով Հայաստանի Հանրապետության Սահմանադրության 92-րդ հոդվածով, Հայաստանի Հանրապետութ¬յան քրեական դատավարության օրենսգրքի 21-րդ, 403-406-րդ, 419-րդ, 422-424-րդ հոդվածներով՝ Վճռաբեկ դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց
1. Վճռաբեկ բողոքը բավարարել։ Ամբաստանյալ Նարեկ Գևորգի Սարգսյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 2011 թվականի հոկտեմբերի 25-ի որոշումը բեկանել և օրինական ուժ տալ Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2011 թվականի հուլիսի 21-ի դատավճռին։
2. Որոշումն օրինական ուժի մեջ է մտնում հրապարակման պահից, վերջնական է և ենթակա չէ բողոքարկման։


Նախագահող՝ Դ.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ Դատավորներ` Հ.ՂՈՒԿԱՍՅԱՆ
Հ.ԱՍԱՏՐՅԱՆ
Ե.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ
Ա.ՊՈՂՈՍՅԱՆ
Ս.ՕՀԱՆՅԱՆ
Դատական ակտի ամսաթիվը 16-03-2012
Դատական ակտ
Դատական ակտ ԵԿԴ/0042/01/11







ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ

ՎՃՌԱԲԵԿ ԴԱՏԱՐԱՆ

Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

Հայաստանի Հանրապետությա Հայաստանի Հանրապետության
վերաքննիչ քրեական դատարանի որոշում
գործ թիվ ԵԿԴ/0042/01/11
Նախագահող դատավոր՝ Գ.Մելիք-Սարգսյան
Դատավորներ՝ Մ.Պետրոսյան
Ս.Համբարձումյան

Հայաստանի Հանրապետության վճռաբեկ դատարանի քրեական պալատը (այսուհետ` Վճռաբեկ դատարան)

նախագահությամբ Դ.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆԻ
մասնակցությամբ դատավորներ Հ.ՂՈՒԿԱՍՅԱՆԻ
Հ.ԱՍԱՏՐՅԱՆԻ
Ե.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆԻ
Ա.ՊՈՂՈՍՅԱՆԻ
Ս.ՕՀԱՆՅԱՆԻ

քարտուղարությամբ Մ.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆԻ

մասնակցությամբ
մեղադրող Կ.ԲԱՏԻԿՅԱՆԻ


2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ին ք. Երևանում
դռնբաց դատական նիստում, քննության առնելով ամբաստանյալ Նարեկ Գևորգի Սարգսյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի (այսուհետ նաև` Վերաքննիչ դատարան) 2011 թվականի հոկտեմբերի 25-ի որոշման դեմ մեղադրողի վճռաբեկ բողոքը,
Պ Ա Ր Զ Ե Ց
Գործի դատավարական նախապատմությունը.
1. Անհայտ անձի կողմից Ազատ Մկրտչյանի և Արամ Մնացականյանի առողջությանը դիտավորությամբ ծանր վնաս պատճառելու դեպքի առթիվ 2010 թվականի օգոստոսի 25-ին ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Կենտրոնականի քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով հարուցել է թիվ 13142210 քրեական գործը։
2010 թվականի օգոստոսի 25-ին Նարեկ Սարգսյանը ձերբակալվել է։
2010 թվականի օգոստոսի 28-ին Ն.Սարգսյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ, և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով։
2010 թվականի փետրվարի 14-ի որոշմամբ Ն.Սարգսյանին առաջադրված մեղադրանքը լրացվել է, և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով։
2. 2011 թվականի մարտի 9-ին քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան (այսուհետ նաև՝ Առաջին ատյանի դատարան)։
Առաջին ատյանի դատարանի 2011 թվականի հուլիսի 21-ի դատավճռով Նարեկ Սարգսյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով և դատապարտվել է ազատազրկման 6 (վեց) տարի ժամկետով։
3. Առաջին ատյանի դատարանի դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք է բերել ամբաստանյալ Ն. Սարգսյանի պաշտպանը։
Վերաքննիչ դատարանի 2011 թվականի հոկտեմբերի 25-ի որոշմամբ պաշտպանի վերաքննիչ բողոքը բավարարվել է մասնակիորեն։ Առաջին ատյանի դատարանի 2011 թվականի հուլիսի 21-ի դատավճիռը պատժի մասով փոփոխվել է, Ն.Սարգսյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով և դատապարտվել է ազատազրկման 5 (հինգ) տարի ժամկետով։ Դատավճիռը մնացած մասով թողնվել է անփոփոխ։
4. Վերաքննիչ դատարանի 2011 թվականի հոկտեմբեր 25-ի որոշման դեմ վճռաբեկ բողոք է բերել մեղադրողը։
Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 8-ի որոշմամբ բողոքը վարույթ է ընդունվել։
5. 2011 թվականի դեկտեմբերի 21-ին Ն.Սարգսյանի պաշտպանը վճռաբեկ բողոքի պատասխան է ներկայացրել՝ խնդրելով ամբողջությամբ մերժել մեղադրողի վճռաբեկ բողոքը։ Բողոքի պատասխանում նշվում է, որ մեղադրողի վճռաբեկ բողոքն անհիմն է, չի բխում քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցներից, իսկ Ն.Սարգսյանի նկատմամբ նվազագույն պատժաչափ սահմանելը չի հակասում Վճռաբեկ դատարանի կողմից նախկինում կայացված որոշումներին։

Գործի փաստական հանգամանքները.
6. Ամբաստանյալ Նարեկ Սարգսյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով դատապարտվել է այն բանի համար, որ 2010 թվականի օգոստոսի 24-ին` ժամը 22-ի սահմաններում, Երևանի Գ.Քոչար փողոցի 21 հասցեում տեղակայված «Առլեկինո» կարաոկե ակումբի դիմաց վիճաբանել է Ազատ Մկրտչյանի և Արամ Մնացականյանի հետ, որի ընթացքում կյանքին վտանգ սպառնացող, առողջությանը ծանր վնաս պատճառելու դիտավորությամբ, իր մոտ պահվող սուր ծակող-կտրող գործիքով բազմաթիվ հարվածներ է հասցրել վերջիններիս, մասնավորապես Ն.Սարգսյանը հինգ հարված է հասցրել Ազատ Մկրտչյանին, որին պատճառել է վնասվածքներ` որովայնի ծակած-կտրած թափանցող վերքի, կրծքավանդակի ձախ կեսի հետին մակերեսի շրջանի կտրած-ծակած թափանցող վերքի՝ ձախ թոքի ստորին բլթի և ստոծանու մասնակի վնասումով, աջ նախաբազկի կտրած-ծակած վերքի՝ ծղիկային զարկերակի և ջլերի վնասումով, ձախ բազկի կտրած-ծակած վերքի ձևով, իսկ Արամ Մնացականյանին հասցրել է մեկ հարված` պատճառելով վնասվածք որովայնի առաջային պատի ծակած-կտրած թափանցող վիրավորման՝ լեղապարկի, բարակ և հաստ աղիների վնասումների ձևով (տե՛ս Քրեական գործ, հատոր 3, 154-155 էջեր)։
7. Ն.Սարգսյանի նկատմամբ նշանակված պատժաչափը Առաջին ատյանի դատարանը հիմնավորել է հետևյալ կերպ. «(…) ամբաստանյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս պատժի չափը որոշելիս, դատարանը հաշվի է առնում նրա կատարած հանցագործության բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության բարձր աստիճանը և նրա անձը։ Որպես ամբաստանյալի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանք դատարանը հաշվի է առնում, որ նա առաջին անգամ է դատապարտվում, բնութագրվում է դրական, ինքնակամ է ներկայացել ոստիկանություն և հանցագործությամբ տուժողներին պատճառված գույքային վնասները հատուցվել են։ Դատաքննությամբ ամբաստանյալի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չարձանագրվեցին։ (…)» (տե՛ս Քրեական գործ, հատոր 3, 157 էջ)։
8. Վերաքննիչ դատարանը, փոփոխելով Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը և Ն.Սարգսյանին դատապարտելով 5 տարի ժամկետով ազատազրկման, արձանագրել է. «(…) Ընդհանուր իրավասության դատարանը, պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներից ելնելով, չի պատճառաբանել, թե պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող նշված հանգամանքների առկայության պայմաններում ինչու չի նշանակում մեղսագրվող հոդվածով նախատեսված նվազագույն պատիժը, որը կոնկրետ գործով կհամապատասխանի պատժի նշանակման ընդհանուր սկզբունքներին, ամբաստանյալի ուղղմանը և սոցիալական արդարության վերականգնմանը, ուստի վերաքննիչ քրեական դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալի նկատմամբ պետք է նշանակել մեղսագրված հոդվածով նախատեսված նվազագույն պատիժը` հաշվի առնելով ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալները, երիտասարդ տարիքը, տարած առողջական հիվանդագին վիճակը` ասթենիկ խանգարման ձևով, արարքի կատարման շարժառիթները, տուժողների նախահարձակ լինելու հանգամանքը և նրանց դիրքորոշումը, որ նրանց պատճառված նյութական վնասները հարթված լինելու պայմաններում նրանք հաշտվել են ամբաստանյալի հետ և խնդրել են նրա նկատմամբ նշանակել ամենամեղմ պատիժը։ (…)» (տե՛ս Քրեական գործ, հատոր 3, 236 էջ)։




9. Ըստ բողոքի հեղինակի` Վերաքննիչ դատարանը ճիշտ չի կիրառել քրեական օրենքը, խախտել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ, 61-րդ հոդվածների պահանջները և Ն.Սարգսյանի նկատմամբ նշանակել է անարդարացի, ակնհայտ մեղմ պատիժ, որը չի համապատասխանում կատարված հանցագործության հանրային վտանգավորության աստիճանին, բնույթին, ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալներին և բավարար չէ պատժի նպատակներն ապահովելու համար։
10. Վերլուծելով սույն գործի փաստական հանգամանքները՝ բողոքաբերը նշել է, որ Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները հիմնավոր չեն, ամբաստանյալի կողմից կատարված հանցագործության հանգամանքները վկայում են նրա արարքի և անձի՝ հասարակական վտանգավորության բարձր աստիճանի մասին։Մասնավորապես, քրեական գործի նյութերից երևում է, որ ամբաստանյալը գրպանում մշտապես պահել է դանակ, որն օգտագործելով` տուժողների առողջությանը ծանր վնաս պատճառելու ուղղակի դիտավորությամբ վեց անգամ հարվածել է վերջիններիս մարմնի տարբեր մասերին, այդ թվում` կենսականորեն կարևոր օրգաններին։ Ընդ որում, հարվածներից երկուսը տեղակայված են եղել տուժող Ա.Մկրտչյանի կրծքավանդակի հետին մակերեսին, այսինքն` ամբաստանյալը տուժողին վնասվածք է պատճառել, երբ վերջինս գտնվել է մեջքով դեպի իրեն։ Տուժողներին վնասվածք պատճառելուց հետո նա դեպքի վայրից դիմել է փախուստի, չի զղջացել կատարած արարքի համար, տուժողներից ներողություն չի խնդրել։
11. Ելնելով վերոգրյալից` բողոքաբերը խնդրել է բեկանել Վերաքննիչ դատարանի 2011 թվականի հոկտեմբերի 25-ի որոշումը և ուժի մեջ թողնել Առաջին ատյանի դատարանի 2011 թվականի հուլիսի 21-ի դատավճիռը։

Վճռաբեկ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.
Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ առաջին ատյանի դատարանի նշանակած պատժաչափը փոփոխելու՝ վերաքննիչ դատարանի իրավազորության կապակցությամբ առկա է օրենքի միատեսակ կիրառության ապահովման անհրաժեշտություն։
12. Սույն գործով Վճռաբեկ դատարանի առջև բարձրացված իրավական հարցը հետևյալն է. արդյո՞ք իրավաչափ է Առաջին ատյանի դատարանի կողմից Ն.Սարգսյանի նկատմամբ նշանակված պատժաչափը փոփոխելու վերաբերյալ Վերաքննիչ դատարանի որոշումը։
13. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 399-րդ հոդվածի 1-ին մասն ամրագրում է, որ «Գտնելով, որ դատավճռում նշանակված պատիժն անարդարացի է ակնհայտ խիստ կամ ակնհայտ մեղմ լինելու պատճառով, չի համապատասխանում հանցագործության ծանրությանը և ամբաստանյալի անձին, վերաքննիչ դատարանը մեղմացնում կամ խստացնում է պատիժը՝ ղեկավարվելով պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով»։
Մեջբերված քրեադատավարական դրույթի վերլուծությունից երևում է, որ վերաքննիչ դատարանն իրավասու է առաջին ատյանի դատարանի կողմից նշանակված պատիժը փոփոխել բացառապես այն դեպքում, երբ վերջինս ակնհայտ խիստ կամ ակնհայտ մեղմ է։ Վերոնշյալ դրույթի վերլուծությունից երևում է նաև, որ առաջին ատյանի դատարանի կողմից նշանակված պատիժը փոփոխելիս վերաքննիչ դատարանը ևս ղեկավարվում է պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով։
14. Պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներն ամրագրված են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածում, որի համաձայն՝ «1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները։
2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով։
3. Հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները»։
Մեջբերված քրեաիրավական դրույթի վերլուծությունից երևում է, որ պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները քրեական օրենքով նախատեսված այն հիմնադրույթներն են, որոնցով պետք է ղեկավարվի դատարանը պատիժ նշանակելիս։ Այդ սկզբունքներն են`
ա) օրինականությունը,
բ) արդարությունը,
գ) պատժի անհատականացումը,
դ) մարդասիրությունը։
Պատիժ նշանակելու վերոնշյալ սկզբունքները սահմանում են այն հիմնական դրույթները, որոնցով ղեկավարվում է դատարանը յուրաքանչյուր քրեական գործով պատժի տեսակն ու չափն ընտրելիս։ Նշված սկզբունքներից յուրաքանչյուրը՝ որպես առանձին բաղադրամաս, ունի ինքնուրույն նշանակություն և պարտադիր հաշվի է առնվում քրեական պատիժ նշանակելիս։ Սկզբունքների ինքնուրույնությունը, սակայն, չի նշանակում, որ դրանք մեկուսացված են մեկը մյուսից, քանի որ միայն համակցության մեջ այդ սկզբունքները կարող են ապահովել օրինական, արդար, անհատականացված և մարդասիրական պատժի նշանակումը։
15. Պատժի նշանակման օրինականության սկզբունքին Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Մ.Աբրահամյանի վերաբերյալ 2007 թվականի ապրիլի 6-ի թիվ ՎԲ-63/07, Ռ.Խատոյանի վերաբերյալ 2007 թվականի մայիսի 4-ի թիվ ՎԲ-55/07, Հ.Հաբեշյանի վերաբերյալ 2007 թվականի օգոստոսի 30-ի թիվ ՎԲ-145/07 և մի շարք այլ որոշումներում։
Զարգացնելով վերոնշյալ որոշումներում արտահայտված իրավական դիրքորոշումները՝ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ օրինականության սկզբունքի իմաստով՝ պատիժ նշանակելու հիմնական և առաջին պայմանը հանրորեն վտանգավոր արարք կատարած անձին քրեական պատասխանատվության ենթարկելու ՀՀ քրեական օրենսգրքով նախատեսված հիմքերի առկայությունն է։ Պատժի կիրառումը միայն հանցանք կատարած անձանց նկատմամբ մի կողմից բացառում է անհիմն և անօրինական դատապարտումը, մյուս կողմից հանգեցնում է հանրորեն վտանգավոր արարք կատարած անձանց մեկուսացմանը հասարակությունից, կանխում է նրանց կողմից նոր հանցագործությունների կատարումը, որով էլ ապահովվում է անձի, հասարակության և պետության իրավունքների և օրինական շահերի պաշտպանությունը։
Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է նաև, որ պատժի նշանակման օրինականության սկզբունքի իմաստով հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կարող են կիրառվել պատժի միայն այն տեսակները, որոնք անմիջականորեն նախատեսված են ՀՀ քրեական օրենսգրքով։ Պատժի տեսակների սպառիչ ցանկի օրենսդրական սահմանումը նշանակում է, որ դատարանը հանցագործություն կատարած անձի նկատմամբ չի կարող նշանակել այդ ցանկով չնախատեսված պատիժ։
16. Պատժի նշանակման արդարության սկզբունքի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է ձևավորել Կ.Հարությունյանի վերաբերյալ 2007 թվականի նոյեմբերի 30-ի թիվ ՎԲ-201/07, Դ.Հովհաննիսյանի վերաբերյալ 2009 թվականի դեկտեմբերի 18-ի թիվ ԵԱՔԴ/0078/01/09, Գ.Ավետիսյանի և Ա.Հովակիմյանի վերաբերյալ 2010 թվականի նոյեմբերի 5-ի թիվ ԵԱՔԴ/0164/01/09 և մի շարք այլ որոշումներում։
Զարգացնելով վերոնշյալ որոշումներում արտահայտված իրավական դիրքորոշումները՝ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ պատժի արդարությունը դրսևորվում է հանցագործությանը քրեաիրավական միջոցներով արձագանքելու պարտադիրությամբ, ինչպես նաև հանցագործության և քրեաիրավական ներգործության միջոցների (պատժի) համաչափության ապահովմամբ։ Պատիժն արդարացի է, եթե համաչափ է կատարված հանցագործությանը, ինչպես նաև բավարար պատժի նպատակներին հասնելու տեսանկյունից։ Պատժի արդարության պահանջներից նահանջելը կարող է հանգեցնել չափազանց մեղմ կամ չափազանց խիստ պատժի նշանակման։
Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է նաև, որ արդարության՝ որպես պատիժ նշանակելու սկզբունքի բովանդակությունն ընդգրկում է դատապարտյալի, տուժողի և հասարակության վերաբերմունքը նշանակված պատժի նկատմամբ։ Ուստի, պատիժ նշանակելիս արդարության սկզբունքը դատարանից պահանջում է ողջամտորեն հաշվի առնել արդարության մասին վերոնշյալ սուբյեկտների կարծիքը, առավել ևս, որ դրանք ձևավորվում են այն նույն հանգամանքների հիման վրա, որոնք դատարանը հաշվի է առնում պատիժ նշանակելիս (հանցագործության հանրորեն վտանգավորությունը, հանցավորի անձը և այլն)։ Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանն ընդգծում է, որ պատժի նշանակման արդարության սկզբունքը դատարանը պետք է կիրառի պատժի նշանակման մյուս սկզբունքների, ինչպես նաև պատժի նպատակների համատեքստում։
17. Պատժի անհատականացման սկզբունքի իմաստով դատարանի խնդիրն է հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կոնկրետ հանցակազմի սանկցիայի սահմաններում նշանակել կոնկրետ պատիժ։ Կոնկրետ պատժի նշանակումը դատարանի համար խիստ կարևոր և պատասխանատու խնդիր է, որի լուծման համար մեծ նշանակություն ունի պատժի անհատականացման կարգի և չափանիշների հարցը։
Վերոգրյալի հիման վրա Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ պատժի անհատականացումն անհրաժեշտ է դիտարկել երկու տեսանկյունից։
1) պատժի անհատականացում օրենքում։ Վերջինս ենթադրում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի նորմերում արտահայտված ընդհանուր դրույթների առկայությունը, որոնք դատարանը պարտավոր է հաշվի առնել հանցանք կատարած անձի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի սանկցիայի շրջանակներում պատիժ նշանակելիս։
2) պատժի անհատականացում դատարանում։ Վերջինս ենթադրում է կոնկրետ անձի նկատմամբ պատիժ սահմանելիս ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր և Հատուկ մասերի դրույթների կիրառում՝ հաշվի առնելով հանցավորի անձի առանձնահատկությունները, հանցագործության կատարման հանգամանքները, ինչպես նաև պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։
ՀՀ քրեական օրենսգիրքը չի բովանդակում բոլոր այն հանգամանքների սպառիչ ցանկը, որոնք պետք է հաշվի առնվեն դատարանի կողմից կոնկրետ հանցագործության համար պատիժ նշանակելիս։ Օրենսգիրքը, սակայն, դատարանին տալիս է պատժի անհատականացման ընդհանուր չափանիշներ, որոնց հիման վրա դատարանը կարող է նշանակել արդարության պահանջներին համապատասխանող պատիժ։ Նշված չափանիշներն են`
ա) հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը, ընդհանրապես, կոնկրետ հանցագործության կատարման հանգամանքների տեսանկյունից մասնավորապես,
բ) հանցավորի անձը,
գ) պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։
18. Պատժի անհատականացման չափանիշներից առաջինին՝ հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանին ու բնույթին, Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Գ.Մադաթյանի վերաբերյալ որոշման մեջ (տե՛ս Գարուշ Նորիկի Մադաթյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանի 2009 թվականի փետրվարի 17-ի թիվ ԵՇԴ/0029/01/08 որոշումը, կետ 14)։
19. Սույն որոշման նախորդ կետում նշված և, համապատասխանաբար, Գ.Մադաթյանի վերաբերյալ որոշման մեջ վերլուծված՝ արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը սերտորեն կապված են պատժի անհատականացման երկրորդ չափանիշի՝ հանցավորի անձի հետ։ Հ.Հարությունյանի վերաբերյալ որոշման մեջ Վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ «Պատասխանատվության և պատժի անհատականացման հիմք են ոչ միայն կատարված արարքի հասարակական վտանգավորության աստիճանի, այլև հանցավորի անձը բնութագրող հատկանիշներ հանդիսացող նրա սոցիալ-հոգեբանական, սոցիալ-ժողովրդագրական, քրեաբանական և քրեա-իրավական, ֆիզիկական հատկությունների համակցության ճիշտ գնահատումը (ընտանեկան դրությունը, վարքագիծը աշխատանքում և կենցաղում, աշխատունակությունը, առողջական վիճակը, տարիքը, դատվածությունը և այլն)» (տե՛ս Հազարապետ Ալբերտի Հարությունյանի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի 2007 թվականի մարտի 30-ի թիվ ՎԲ-50/07 որոշումը)։
Զարգացնելով մեջբերված դիրքորոշումը՝ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ հանցանք կատարած անձի ուսումնասիրությունը մեծ դեր է խաղում պատիժ նշանակելու համար։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի («Պատժի նպատակները») իմաստով պատժի նպատակը, սոցիալական արդարությունը վերականգնելուց բացի, դատապարտյալի ուղղումն է և նոր հանցագործությունների կանխումը, ուստի դատարանը պարտավոր է հանգամանորեն հետազոտել անձի ինչպես կենսաբանական, այնպես էլ սոցիալական առանձնահատկությունները։ Այս կապակացությամբ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ շատ դեպքերում պատժի տեսակի և չափի վրա ազդում են հանցավորի սեռը, տարիքը, առողջական վիճակը։
20. Պատժի անհատականացման երրորդ չափանիշը պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքներն են։ Վերջիններիս Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Հ.Հարությունյանի վերաբերյալ 2007 թվականի մարտի 30-ի թիվ ՎԲ-50/07, Ռ.Խատոյանի վերաբերյալ 2007 թվականի մայիսի 4-ի թիվ ՎԲ-55/07, Պ.Բայրամյանի վերաբերյալ 2007 թվականի հունիսի 1-ի թիվ ՎԲ-84/07, Դ.Հովհաննիսյանի վերաբերյալ 2009 թվականի դեկտեմբերի 18-ի թիվ ԵԱՔԴ/0078/01/09 և մի շարք այլ որոշումներում։
21. Պատժի նշանակման մարդասիրության սկզբունքն ունի երկու կողմ, այն է՝
1) մարդասիրություն հասարակության նկատմամբ, որի էությունը տուժողի, հասարակության և պետության շահերի պաշտպանությունն է։
2) մարդասիրություն հանցանք կատարած անձի նկատմամբ. դա նշանակում է մարդկային վերաբերմունք նրա անձի նկատմամբ, պատվի և արժանապատվության հարգում, ֆիզիկական և բարոյական տանջանքների բացառում։
Պատիժ նշանակելիս դատարանը պետք է հաշվի առնի մարդասիրության սկզբունքի վերոնշյալ երկու կողմերը։
22. Վճռաբեկ դատարանի նախադեպային իրավունքում ձևավորված, ինչպես նաև սույն որոշման 14-21-րդ կետերում շարադրված և զարգացված իրավական դիրքորոշումների հիման վրա Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ պատժի նշանակման իրավական շրջանակները սահմանված են ՀՀ քրեական օրենսգրքով։ Դրա հետ մեկտեղ, սակայն, վերոնշյալ օրենքը դատարանին հնարավորություն է տվել որոշակի սկզբունքների (տե՛ս սույն որոշման 14-րդ կետը) պահպանմամբ, իր ներքին համոզմանը և իրավագիտակցությանը համապատասխան, ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր և Հատուկ մասերով նախատեսված սահմաններում որոշել պատժի տեսակն ու չափը։ Այլ կերպ՝ ուրվագծելով կոնկրետ հանցանքի համար նշանակման ենթակա պատժի առավելագույն և նվազագույն սահմանները՝ ՀՀ քրեական օրենքը դատարանին տվել է այդ շրջանակում հայեցողություն դրսևորելու հնարավորություն։
Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի գրեթե բոլոր հոդվածների սանկցիաներում ամրագրված վերոնշյալ մոտեցումը պայմանավորված է այն տրամաբանությամբ, որ քրեական օրենքը համընդհանուր բնույթ ունի, իսկ արարքը և հանցավորի անձը կոնկրետ են։ Ուստի կոնկրետ արարքի և անձի նկատմամբ համընդհանուր քրեական օրենքով նախատեսված սանկցիան կիրառելիս դատարանը պետք է որոշակի հայեցողություն դրսևորի։
Վերոգրյալից Վճռաբեկ դատարանը եզրահանգում է, որ առանց դատարանի հայեցողության պատժի անհատականացումն անհնար է։
23. Պատիժ նշանակելիս դատարանի հայեցողության կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանը հարկ է համարում ընդգծել նաև, որ պատիժ նշանակելիս դատարանի ներքին համոզմունքը ձևավորվում է կատարված արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի ու բնույթի, հանցավորի անձի, պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների վերլուծության հիման վրա։ Նշված հանգամանքների հայեցողական և ոչ երբեք կամային գնահատման ժամանակ դատարանը պետք է ելնի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված՝ պատժի նպատակների իրացումն ապահովելու անհրաժեշտությունից։
24. Ինչպես նշվել է սույն որոշման 13-րդ կետում, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 399-րդ հոդվածի 1-ին մասի հիման վրա վերաքննիչ դատարանը կարող է փոփոխել առաջին ատյանի դատարանի կողմից նշանակված պատիժը, եթե այն անարդարացի է ակնհայտ խիստ կամ ակնհայտ մեղմ լինելու պատճառով։
Սույն որոշման 12-24-րդ կետերում շարադրված վերլուծության լույսի ներքո մեկնաբանելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 399-րդ հոդվածի 1-ին մասը՝ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ վերաքննիչ դատարանն իրավասու է պատժի մասով փոփոխել առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտը հետևյալ դեպքերում.
1) առաջին ատյանի դատարանի կողմից պատիժ նշանակելիս չեն պահպանվել պատժի նշանակման ընդհանուր սկզբունքները,
2) առաջին ատյանի դատարանի կողմից պատիժ նշանակելիս հաշվի չեն առնվել հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը, հանցավորի անձը բնութագրող, ինչպես նաև պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները,
3) առաջին ատյանի դատարանի կողմից վերոնշյալ հանգամանք(ներ)ը հաշվի չառնելը հանգեցրել է անհամաչափ և պատժի նպատակների տեսանկյունից բավարարության չափանիշին չհամապատասխանող պատժի նշանակման։
Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է նաև, որ առաջին ատյանի դատարանի կողմից պատիժ նշանակելիս վերոնշյալ պահանջների չպահպանման վերաբերյալ վերաքննիչ դատարանի հետևությունները պետք է լինեն պատճառաբանված։ Այլ կերպ ասած՝ պատիժն ակնհայտ խիստ կամ ակնհայտ մեղմ լինելու հիմքով առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտը փոփոխելիս վերաքննիչ դատարանը պարտավոր է պատճառաբանել, թե պատժի նշանակման հատկապես որ սկզբունքը կամ սկզբունքները չեն պահպանվել, հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը, հանցավորի անձը բնութագրող, ինչպես նաև պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող որ հանգամանքները հաշվի չեն առնվել և արդյոք այդ հանգամանքները հաշվի չառնելն է հանգեցրել անհամաչափ և պատժի նպատակների տեսանկյունից բավարարության չափանիշին չհամապատասխանող պատժի նշանակման։ Այսինքն` եթե վերաքննիչ դատարանը, գտնելով, որ դատավճռում նշանակված պատիժն անարդարացի է ակնհայտ խիստ կամ ակնհայտ մեղմ լինելու պատճառով, պետք է պատճառաբանի, թե ինչում է արտահայտվել պատժի խստության կամ մեղմության ակնհայտությունը։
25. Սույն գործի նյութերի ուսումնասիրությունից երևում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը Ն.Սարգսյանին դատապարտել է 6 (վեց) տարի ժամկետով ազատազրկման՝ հաշվի առնելով նրա կատարած հանցագործության բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության բարձր աստիճանը, ինչպես նաև նրա անձը։ Որպես ամբաստանյալի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանք Առաջին ատյանի դատարանը հաշվի է առել այն, որ նա առաջին անգամ է դատապարտվում, բնութագրվում է դրական, ինքնակամ է ներկայացել ոստիկանություն, ինչպես նաև այն, որ հանցագործությամբ տուժողներին պատճառված գույքային վնասները հատուցվել են (տե՛ս սույն որոշման 7-րդ կետը)։
Մեջբերված փաստական հանգամանքի վերլուծությունից երևում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը, ՀՀ քրեական օրենսգրքով նախատեսված իր հայեցողության շրջանակներում ղեավարվելով պատժի նշանակման օրինականության, արդարության, պատասխանատվության անհատականացման և մարդասիրության սկզբունքներով, հաշվի առնելով հանցագործության ծանրությունը, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատիժը մեղմացնող հանգամանքները, ամբաստանյալին դատապարտել է 6 (վեց) տարի ժամկետով ազատազրկման։
Փոփոխելով Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը և Ն.Սարգսյանին դատապարտելով 5 տարի ժամկետով ազատազրկման՝ Վերաքննիչ դատարանն արձանագրել է, որ Առաջին ատյանի դատարանը չի պատճառաբանել, թե պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող նշված հանգամանքների առկայության պայմաններում ինչու չի նշանակում մեղսագրվող հոդվածով նախատեսված նվազագույն պատիժը, որը կոնկրետ գործով կհամապատասխանի պատժի նշանակման ընդհանուր սկզբունքներին, ամբաստանյալի ուղղմանը և սոցիալական արդարության վերականգնմանը (տե՛ս սույն որոշման 8-րդ կետը)։
Մեջբերված փաստական հանգամանքների վերլուծությունից երևում է, որ Վերաքննիչ դատարանը փոփոխել է Առաջին ատյանի դատարանի կողմից նշանակված պատիժը՝ առանց անդրադառնալու դրա անարդար, այսինքն՝ ակնհայտ խիստ կամ ակնհայտ մեղմ լինելու հարցին։
26. Սույն որոշման 12-24-րդ կետերում շարադրված վերլուծության լույսի ներքո մեկնաբանելով սույն որոշման 25-րդ կետում մեջբերված և վերլուծված փաստական հանգամանքները՝ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ սույն գործով Վերաքննիչ դատարանի որոշումը հիմնավորված և պատճառաբանված չէ։
Այսպիսով, վերաքննիչ դատարանը, պատժի մասով փոփոխելով առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը և ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակելով հոդվածի սանկցիայով նախատեսված նվազագույն պատիժը, թույլ է տվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 5-րդ, 10-րդ, 11-րդ և 61-րդ հոդվածներով սահմանված օրինականության, արդարության, պատասխանատվության անհատականացման և մարդասիրության սկզբունքների խախտում, որը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 397-րդ հոդվածով նախատեսված քրեական օրենքի ոչ ճիշտ կիրառում է և հանգեցրել է նույն օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի պահանջներին չհամապատասխանող անօրինական և չհիմնավորված որոշման կայացման։
27. Վերը նշված նյութական և դատավարական իրավունքի խախտումները, որոնք ազդել են պատժի մասով գործով ճիշտ որոշում կայացնելու վրա, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 397-399-րդ և 406-րդ հոդվածների հիման վրա վերաքննիչ դատարանի որոշման բեկանման հիմք են։
28. Միաժամանակ գործի նյութերից երևում է, որ առաջին ատյանի դատարանը, ամբաստանյալին դատապարտելով ազատազրկման 6 տարի ժամկետով, ղեկավարվել է օրինականության, արդարության, պատասխանատվության անհատականացման և մարդասիրության սկզբունքներով, հաշվի է առել հանցագործության ծանրությունը, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատիժը մեղմացնող հանգամանքները և օրենքով նախատեսված հայցողության շրջանակներում տվյալ հոդվածի սանկցիայի սահմաններում նշանակել արդարացի պատիժ։
29. Քանի որ գործի նյութերով հերքվում են վերաքննիչ դատարանի որոշման մեջ նշված` Ն.Սարգսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի սանկցիայով նախատեսված նվազագույն պատիժը նշանակելու փաստարկները, և հաստատվում է պատիժ նշանակելու վերաբերյալ Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի դատավճռի օրինական, հիմնավորված ու պատճառաբանված լինելը, անհրաժեշտ է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 419-րդ հոդվածի 1-ին մասի 6-րդ կետի հիման վրա բեկանել վերաքննիչ դատարանի դատական ակտը և օրինական ուժ տալ առաջին ատյանի դատարանի դատավճռին։
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով Հայաստանի Հանրապետության Սահմանադրության 92-րդ հոդվածով, Հայաստանի Հանրապետութ¬յան քրեական դատավարության օրենսգրքի 21-րդ, 403-406-րդ, 419-րդ, 422-424-րդ հոդվածներով՝ Վճռաբեկ դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց
1. Վճռաբեկ բողոքը բավարարել։ Ամբաստանյալ Նարեկ Գևորգի Սարգսյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 2011 թվականի հոկտեմբերի 25-ի որոշումը բեկանել և օրինական ուժ տալ Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2011 թվականի հուլիսի 21-ի դատավճռին։
2. Որոշումն օրինական ուժի մեջ է մտնում հրապարակման պահից, վերջնական է և ենթակա չէ բողոքարկման։


Նախագահող՝ Դ.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ Դատավորներ` Հ.ՂՈՒԿԱՍՅԱՆ
Հ.ԱՍԱՏՐՅԱՆ
Ե.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ
Ա.ՊՈՂՈՍՅԱՆ
Ս.ՕՀԱՆՅԱՆ
Դատական ակտի ամսաթիվը 22-12-2011
Որոշումը ուղարկվել է կողմերին
Ամսաթիվ 16-03-2012
Գործի առաքում
Գործի առաքման ամսաթիվ 20-03-2012
Դատարան Կենտրոն և Նորք-Մարաշ
Այլ նշումներ 3 հատոր` 219, 321, 349 թերթ, Նարեկ Սարգսյանի անձնագիրը: