ԵԿԴ/0003/01/11





ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ԵՐԵՎԱՆ ՔԱՂԱՔԻ ԿԵՆՏՐՈՆ ԵՎ ՆՈՐՔ-ՄԱՐԱՇ ՎԱՐՉԱԿԱՆ ՇՐՋԱՆՆԵՐԻ
ԸՆԴՀԱՆՈՒՐ ԻՐԱՎԱՍՈՒԹՅԱՆ ԱՌԱՋԻՆ ԱՏՅԱՆԻ ԴԱՏԱՐԱՆ

ԴԱՏԱՎՃԻՌ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

«18» օգոստոսի 2011թ. ք.Երևան

Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը (այսուհետ նաև` Դատարան)

Նախագահող դատավոր Մ.Պապոյան
դատական նիստերի քարտուղարներ Ռ.Ավետյան
Ա.Մնացականյան
Կ.Կարապետյան
մեղադրող Ա.Ափիյան
տուժողներ Օ.Բադալյան
Ն.Դիլանյան
Ա.Խաչատրյան
Ա.Ասլանյան
Ռ.Հովհաննիսյան

դռնբաց դատական նիստում քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի`
Ժիրայր Փայլակի Հովհաննիսյանի` ծնված 1967 թվականի սեպտեմբերի 5-ին Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, ութամյա կրթությամբ, ամուսնացած, չի աշխատում, նախկինում դատապարտված, հաշվառված է Երևան քաղաքի Սիլիկյան թաղամասի 4-րդ փողոցի 33-րդ տանը: Մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, արգելանքի տակ է 2010 թվականի դեկտեմբերի 4-ից:
Արթուր Քաջիկի Փանոսյանի` ծնված 1977 թվականի օգոստոսի 11-ին Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, ութամյա կրթությամբ, ամուսնացած, չի աշխատում, նախկինում չդատապարտված, հաշվառված է Երևան քաղաքի Ջրաշենի 1-ին փողոցի 53-րդ տանը: Մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով, 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, արգելանքի տակ է 2010 թվականի նոյեմբերի 28-ից:
1. Գործի դատավարական նախապատմությունը.
2010 թվականի նոյեմբերի 27-ին ՀՀ ոստիկանության Էրեբունու քննչական բաժնի քննիչ Գ.Ադամյանի որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներով հարուցվել և վարույթ է ընդունվել թիվ 12146510 քրեական գործը:
2010 թվականի դեկտեմբերի 1-ին ՀՀ ոստիկանության Էրեբունու քննչական բաժնի քննիչ Գ.Ադամյանի որոշմամբ թիվ 12146510 քրեական գործով Արթուր Քաջիկի Փանոսյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ և 4-րդ կետերով:
2010 թվականի դեկտեմբերի 3-ին ՀՀ ոստիկանության Արագածոտնի մարզի քննչական բաժնի քննիչ Դ.Սարգսյանի որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներով հարուցվել և վարույթ է ընդունվել թիվ 24102010 քրեական գործը:
2010 թվականի դեկտեմբերի 5-ին ՀՀ ոստիկանության Արագածոտնի մարզի քննչական բաժնի քննիչ Դ.Սարգսյանի որոշմամբ թիվ 24102010 քրեական գործով Ժիրայր Փայլակի Հովհաննիսյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով:
2010 թվականի դեկտեմբերի 24-ին ՀՀ ոստիկանության Էրեբունու քննչական բաժնի քննիչ Գ.Ադամյանի որոշմամբ թիվ 24102010 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ:
2010 թվականի դեկտեմբերի 24-ին ՀՀ ոստիկանության Էրեբունու քննչական բաժնի քննիչ Գ.Ադամյանի որոշմամբ թիվ 24102010 քրեական գործը միացվել է թիվ 12146510 քրեական գործին:
2010 թվականի դեկտեմբերի 29-ին ՀՀ ոստիկանության Էրեբունու քննչական բաժնի քննիչ Գ.Ադամյանի որոշմամբ թիվ 12146510 քրեական գործով Արթուր Քաջիկի Փանոսյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել, լրացվել է և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով, 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ և 4-րդ կետերով, 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով:
2010 թվականի դեկտեմբերի 29-ին ՀՀ ոստիկանության Էրեբունու քննչական բաժնի քննիչ Գ.Ադամյանի որոշմամբ թիվ 12146510 քրեական գործով Ժիրայր Փայլակի Հովհաննիսյանին առաջադրված մեղադրանքը լրացվել է և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով:
2011 թվականի հունվարի 10-ին Ժիրայր Փայլակի Հովհաննիսյանի և Արթուր Քաջիկի Փանոսյանի վերաբերյալ քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Դատարան, որին շնորհվել է ԵԿԴ/0003/01/11 համարը:
Ըստ մեղադրական եզրակացության` Ժիրայր Փայլակի Հովհաննիսյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով` այն արարքների համար, որ նա.
-խաբեությամբ ուրիշի գույքի զգալի չափերի հափշտակություն կատարելու մասին նախնական համաձայնության գալով Արթուր Փանոսյանի հետ, Արագածոտնի մարզի Լուսագյուղ գյուղի բնակիչ Աշոտ Ասլանյանին պատկանող զգալի չափի` 85.000 ՀՀ դրամ ընդհանուր արժողության 2 գլուխ գառներին խաբեությամբ տիրանալու նպատակով, 2010 թվականի նոյեմբերի 8-ին` ժամը 19:00-ի սահմաններում, վերջինից գնելու պատրվակով վերցրել են երկու գառները, որի դիմաց խաբեությամբ վճարել են թղթադրամի արտաքին հատկանիշներ ունեցող, սակայն վճարման միջոց չհանդիսացող 2 հատ 5.000 ՌԴ ռուբլու անվանական արժեքով հուշանվեր-ձևաթղթերով, որպես մանրադրամ Աշոտ Ասլանյանից խաբեությամբ պահանջել և ստացել են 25.000 ՀՀ դրամ, և այդ կերպ խաբեության եղանակով հափշտակել են 110.000 ՀՀ դրամ: Այսպիսով, Ժիրայր Հովհաննիսյանը խմբի կազմում խաբեությամբ կատարել է զգալի չափի գույքի հափշտակություն, այսինքն` հանցանք` նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով:
-կրկին անգամ, խաբեությամբ ուրիշի գույքի զգալի չափերի հափշտակություն կատարելու մասին նախնական համաձայնության գալով Արթուր Փանոսյանի հետ, Արագածոտնի մարզի Երնջատափ գյուղի բնակիչ Արթուր Խաչատրյանին պատկանող զգալի չափի` 100.000 ՀՀ դրամ ընդհանուր արժողության 2 գլուխ գառներին խաբեությամբ տիրանալու նպատակով, 2010 թվականի նոյեմբերի 11-ին` ժամը 12:00-ի սահմաններում, վերջինից գնելու պատրվակով վերցրել են երկու գառները, որի դիմաց խաբեությամբ վճարել են թղթադրամի արտաքին հատկանիշներ ունեցող, սակայն վճարման միջոց չհանդիսացող 2 հատ 5.000 ՌԴ ռուբլու անվանական արժեքով հուշանվեր-ձևաթղթերով, որպես մանրադրամ Արթուր Խաչատրյանից պահանջել և ստացել են 13.000 ՀՀ դրամ և այդ կերպ խաբեության եղանակով կրկին անգամ հափշտակել են 113.000 ՀՀ դրամ: Այսպիսով` Ժիրայր Հովհաննիսյանը խմբի կազմում կրկին անգամ խաբեությամբ կատարել է զգալի չափի հափշտակություն, այսինքն` հանցանք` նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով:
-կրկին անգամ, խաբեությամբ ուրիշի գույքի զգալի չափերի հափշտակություն կատարելու մասին նախնական համաձայնության գալով Արթուր Փանոսյանի հետ, Կոտայքի մարզի Բուժական գյուղի բնակիչ Ռաֆիկ Հովհաննիսյանին պատկանող զգալի չափի` 45.000 ՀՀ դրամ ընդհանուր արժողության 1 գլուխ գառին խաբեությամբ տիրանալու նպատակով, 2010 թվականի նոյեմբերի 13-ին` ժամը 18:00-ի սահմաններում, վերջինից գնելու պատրվակով վերցրել են մեկ գառը, որի դիմաց խաբեությամբ վճարել են թղթադրամի արտաքին հատկանիշներ ունեցող, սակայն վճարման միջոց չհանդիսացող 1 հատ 5.000 ՌԴ ռուբլու անվանական արժեքով հուշանվեր-ձևաթղթերով, որպես մանրադրամ Ռաֆիկ Հովհաննիսյանից պահանջել և ստացել են 10.000 ՀՀ դրամ և այդ կերպ խաբեության եղանակով կրկին անգամ հափշտակել են 55.000 ՀՀ դրամ: Այսպիսով` Ժիրայր Հովհաննիսյանը խմբի կազմում կրկին անգամ խաբեությամբ կատարել է զգալի չափի հափշտակություն, այսինքն` հանցանք` նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով:
Ըստ մեղադրական եզրակացության` Արթուր Քաջիկի Փանոսյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով, 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ և 4-րդ կետերով, 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով` այն արարքների համար, որ նա.
-խաբեությամբ ուրիշի գույքի զգալի չափերի հափշտակություն կատարելու մասին նախնական համաձայնության գալով Ժիրայր Հովհաննիսյանի հետ, Արագածոտնի մարզի Լուսագյուղ գյուղի բնակիչ Աշոտ Ասլանյանին պատկանող զգալի չափի` 85.000 ՀՀ դրամ ընդհանուր արժողության 2 գլուխ գառներին խաբեությամբ տիրանալու նպատակով, 2010 թվականի նոյեմբերի 8-ին` ժամը 19:00-ի սահմաններում, վերջինից գնելու պատրվակով վերցրել են երկու գառները, որի դիմաց խաբեությամբ վճարել են թղթադրամի արտաքին հատկանիշներ ունեցող, սակայն վճարման միջոց չհանդիսացող 2 հատ 5.000 ՌԴ ռուբլու անվանական արժեքով հուշանվեր-ձևաթղթերով, որպես մանրադրամ Աշոտ Ասլանյանից խաբեությամբ պահանջել և ստացել են 25.000 ՀՀ դրամ, և այդ կերպ խաբեության եղանակով հափշտակել են 110.000 ՀՀ դրամ: Այսպիսով, Արթուր Փանոսյանը խմբի կազմում խաբեությամբ կատարել է զգալի չափի գույքի հափշտակություն, այսինքն` հանցանք` նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով:
-կրկին անգամ, խաբեությամբ ուրիշի գույքի զգալի չափերի հափշտակություն կատարելու մասին նախնական համաձայնության գալով Ժիրայր Հովհաննիսյանի հետ, Արագածոտնի մարզի Երնջատափ գյուղի բնակիչ Արթուր Խաչատրյանին պատկանող զգալի չափի` 100.000 ՀՀ դրամ ընդհանուր արժողության 2 գլուխ գառներին խաբեությամբ տիրանալու նպատակով, 2010 թվականի նոյեմբերի 11-ին` ժամը 12:00-ի սահմաններում, վերջինից գնելու պատրվակով վերցրել են երկու գառները, որի դիմաց խաբեությամբ վճարել են թղթադրամի արտաքին հատկանիշներ ունեցող, սակայն վճարման միջոց չհանդիսացող 2 հատ 5.000 ՌԴ ռուբլու անվանական արժեքով հուշանվեր-ձևաթղթերով, որպես մանրադրամ Արթուր Խաչատրյանից պահանջել և ստացել են 13.000 ՀՀ դրամ և այդ կերպ խաբեության եղանակով կրկին անգամ հափշտակել են 113.000 ՀՀ դրամ: Այսպիսով` Արթուր Փանոսյանը խմբի կազմում կրկին անգամ խաբեությամբ կատարել է զգալի չափի հափշտակություն, այսինքն` հանցանք` նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով:
-կրկին անգամ, ուրիշի գույքի զգալի չափերի հափշտակություն կատարելու մասին նախնական համաձայնության գալով Ժիրայր Հովհաննիսյանի հետ, Կոտայքի մարզի Բուժական գյուղի բնակիչ Ռաֆիկ Հովհաննիսյանին պատկանող զգալի չափի` 45.000 ՀՀ դրամ ընդհանուր արժողության 1 գլուխ գառին խաբեությամբ տիրանալու նպատակով, 2010 թվականի նոյեմբերի 13-ին` ժամը 18:00-ի սահմաններում, վերջինից գնելու պատրվակով վերցրել են մեկ գառը, որի դիմաց խաբեությամբ վճարել են թղթադրամի արտաքին հատկանիշներ ունեցող, սակայն վճարման միջոց չհանդիսացող 1 հատ 5.000 ՌԴ ռուբլու անվանական արժեքով հուշանվեր-ձևաթղթերով, որպես մանրադրամ Ռաֆիկ Հովհաննիսյանից պահանջել և ստացել են 10.000 ՀՀ դրամ և այդ կերպ խաբեության եղանակով կրկին անգամ հափշտակել են 55.000 ՀՀ դրամ: Այսպիսով` Արթուր Փանոսյանը խմբի կազմում կրկին անգամ խաբեությամբ կատարել է զգալի չափի հափշտակություն, այսինքն` հանցանք` նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով:
-2010 թվականի նոյեմբերի 20-ից վարձակալությամբ բնակվելով Օլյա Բադալյանին պատկանող` Արհեստավորների փողոցի 91-րդ տանը, կրկին անգամ գույքի զգալի չափի հափշտակություն կատարելու նպատակով, 2010 թվականի նոյեմբերի 27-ին` ժամը 16:30-ի սահմաններում, տանտիրոջը` Օլյա Բադալյանին ուղարկել է խանութ կոնֆետ գնելու համար և օգտվելով վերջինի բացակայությունից` գաղտնի հափշտակել է նրան պատկանող 15.000 ՀՀ դրամ արժողության «Ջիհանս» տեսակի հեռուստացույցը: Այսպիսով` Արթուր Փանոսյանը կրկին անգամ կատարել է զգալի չափի գույքի գաղտնի հափշտակություն, այսինքն` հանցանք` նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-ին մասի 4-րդ կետով:
-կրկին անգամ, զգալի չափի գույքի գաղտնի հափշտակություն կատարելու նպատակով 2010 թվականի նոյեմբերի 27-ին` ժամը 20:30-ի սահմաններում, բակի մուտքի դարպասը բացելու միջոցով ապօրինի մուտք է գործել Ներսես Դիլանյանին պատկանող Մովսես Խորենացու 2-րդ փակուղու 38-րդ տան բակ, սակայն հանցագործությունն ավարտին չի հասցրել իր կամքից անկախ հանգամանքներով, այն է` դեռևս տան նկուղ չմտած, բռնվել է տանտիրոջ կողմից: Այսպիսով, Արթուր Փանոսյանը, ապօրինի բնակարան մուտք գործելով, կրկին անգամ, կատարել է զգալի չափի գույքի գաղտնի հափշտակության փորձ, այսինքն` հանցանք` նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ և 4-րդ կետերով:
Սույն քրեական գործով մեղադրող Ա.Ափիյանը մեղադրական ճառում հայտնեց, որ «ՀՀ քրեական օրենսգրքում փոփոխություններ և լրացումներ կատարելու մասին» 2011 թվականի մայիսի 23-ի ՀՀ օրենքի համաձայն` Ժիրայր Փայլակի Հովհաննիսյանին առաջադրված մեղադրանքը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետի հատկանիշներին, իսկ Արթուր Քաջիկի Փանոսյանին առաջադրված մեղադրանքը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 1-ին մասի, 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետի և 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետի հատկանիշներին:
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2011 թվականի հոկտեմբերի 18-ի որոշմամբ թիվ ԵԿԴ/0003/01/11 քրեական գործով Արթուր Քաջիկի Փանոսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 1-ին մասով քրեական հետապնդումը դադարեցվել է տուժող Օլյա Բադալյանի հաշտվելու հիմքով:
2. Ապացույցների հետազոտում և գնահատում.
Դատական քննության ընթացքում ամբաստանյալ Արթուր Փանոսյանն առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չճանաչեց և ցուցմունք տվեց այն մասին, որ ինքը տեղյակ չի եղել, որ Ժիրայր Հովհաննիսյանի մոտ եղած գումարները կեղծ են: Նա իրեն ասել է, որ այդ գումարները նրան եղբայրն է Սոչիից ուղարկել: Ժիրայրը զբաղվել է մսի առուվաճառքով, ում ինքը օգնել է ու նրա հետ 3 անգամ գնացել գառներ գնելու: Առաջին և երկրորդ անգամները գնել են երկուական գառներ, իսկ երրոդ անգամ` մեկ գառ: Ինքը տեղյակ է եղել, որ գառների համար Ժիրայրը վճարել է ՌԴ ռուբլի: Ինքն աշխատանք չի ունեցել, ինչի պատճառով Ժիրայրը յուրաքանչյուր անգամ մսի վաճառքից հետո իրեն տվել է 5.000, 10.000 կամ 20.000 ՀՀ դրամ` որպես առօրյա ծախսի գումար: Ներսես Դիլանյանի տան բակ մտնելու նպատակն իրականում եղել է ջրի շիշ փնտրելը, այլ ոչ թե գողություն կատարելը: Նրա տան բակի դարպասը եղել է բաց:
Ամբաստանյալ Արթուր Փանոսյանը նախնական քննության ընթացքում` 2010 թվականի նոյեմբերի 28-ին, ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2010 թվականի նոյեմբերի 20-ից վարձակալությամբ բնակվել է Օլյա Բադալյանի տանը: 2010 թվականի նոյեմբերի 26-ին ինքը որոշել է գողանալ և վաճառել Օլյայի հեռուստացույցը: Այդ նպատակով ինքը գնացել է հեռուստացույցների վերանորոգման արհեստանոց և արհեստանոցի աշխատակից Արամից տեղեկացել, որ նմանատիպ հեռուստացույցը նա գնում է 10.000-15.000 ՀՀ դրամով: Հաջորդ օրը ինքն Օլյային տվել է 200 ՀՀ դրամ և խնդրել, որպեսզի նա այդ գումարով կոնֆետ գնի: Երբ Օլյան գնացել է խանութ կոնֆետ գնելու, ինքը նրա տնից վերցրել է «Ջիհանս» տեսակի հեռուստացույցը և այն 14.000 ՀՀ դրամով վաճառել Արամին: Դրանից հետո ինքը հանդիպել է Մանվելին և նրա հետ գնացել «Գորվետկա» կոչվող տարածք: Այդտեղ գտնվող ավտոլվացման կետում ինքը հարցրել է զուգարանի տեղը և Մանվելի հետ միասին մտել այդ տարածքում գտնվող սեփական տներից մեկի բակ: Այդ տան բակի դուռը կողպված չի եղել: Ինքը մուտքի դռնից անցել է մոտ 5 մետր, և այդ պահին անծանոթ մի տղամարդ մտել է բակ, մոտեցել իրեն և հարցնել, թե ինչ է ինքն անում այդտեղ: Ինքը նրան խաբել է և ասել, որ շիշ է ման գալիս, ինչպես նաև նրան ասել է, որ իր հետ բակ է մտել նաև Մանվելը, ով գտնվում է զուգարանում: Իրենք ստուգել են զուգարանը, սակայն Մանվելն այնտեղ չի եղել: Այնուհետև եկել են ոստիկանները և իրեն բերման ենթարկել ոստիկանություն: Ինքը Մանվելի հետ նախապես չի պայմանավորվել գողություն կատարել, սակայն երբ մտել են բակ, որոշել են այն անել:
Ամբաստանյալ Արթուր Փանոսյանը նախնական քննության ընթացքում` 2010 թվականի դեկտեմբերի 1-ին, առաջադրված մեղադրանքում իրեն լիովին մեղավոր է ճանաչել և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ իրականությանը չի համապատասխանում նախկինում տված այն ցուցմունքը, որ «Գորվետկա» կոչվող տարածքի մոտակայքում գողություն կատարելու փորձի ժամանակ նրա հետ է եղել Մանվելը: Ինքն այդպես է ասել, որպեսզի տան տերն իրեն բաց թողնի:
Ամբաստանյալ Արթուր Փանոսյանը նախնական քննության ընթացքում` 2010 թվականի դեկտեմբերի 29-ին, առաջադրված մեղադրանքում իրեն լիովին մեղավոր է ճանաչել և հայտնել, որ պնդում է նախոդ ցուցմունքը:
Դատական քննության ընթացքում ամբաստանյալ Ժիրայր Հովհաննիսյանը առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր ճանաչեց և հրաժարվեց ցուցմունք տալ, սակայն նախնական քննության ընթացքում իր տված ցուցմունքները հրապարակելուց հետո հայտնեց, որ իրականում Արթուր Փանոսյանը գումարների կեղծ լինելու մասին տեղյակ չի եղել: Գառները վաճառելուց հետո ինքն Արթուրին ասել է, որ գառները գնել է 80.000 ՀՀ դրամով և վաճառել 60.000 ՀՀ դրամով:
Ամբաստանյալ Ժիրայր Հովհաննիսյանը նախնական քննության ընթացքում` 2010 թվականի դեկտեմբերի 4-ին և դեկտեմբերի 5-ին նույնաբովանդակ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2010 թվականի հոկտեմբերի կեսերին ծանոթացել է Երևան քաղաքի բնակիչ Արթուրի հետ: Ծանոթանալու հաջորդ օրն Արթուրը իրեն ասել է, որ նրա մոտ հինգ հազարանոց կեղծ ՌԴ ռուբլիներ կան: Ինքն Արթուրին առաջարկել է դրանք իրացնել Ապարանի գյուղերում գառներ գնելու միջոցով: 2010 թվականի նոյեմբերի 8-ին ինքն ու Արթուրը «ՎԱԶ-2106» մակնիշի սպիտակ գույնի տաքսի ավտոմեքենայով գնացել են Արագածոտնի մարզի Վարդենիս գյուղ: Վարդենիս գյուղի բնակիչ Գուրգենից տեղեկացել են, որ Լուսագյուղ գյուղի բնակիչ Սերժիկը մի քանի օր առաջ 45.000 ՀՀ դրամով գառ է վաճառել: Այնուհետև գնացել են Սերժիկի տուն և նրան ասել, որ ցանկանում են գառ գնել: Ինքը Սերժիկին ասել է, որ երկու գառի դիմաց կարող է 85.000 ՀՀ դրամ վճարել, ինչին նա համաձայնել է: Դրանից հետո ինքը, Արթուրը և Սերժիկը գնացել են անասնագոմ, վերցրել երկու գառ և կրկին վերադարձել Սերժիկի տուն: Այդտեղ ինքն իր գրպանից հանել է երկու հատ կեղծ 5.000 ՌԴ ռուբլի և ասել, որ ռուսական թղթադրամով է վճարելու, սակայն Սերժիկի տղան և կինը պահանջել են վճարել ՀՀ դրամով, իսկ Սերժիկը զայրացել է նրանց վրա: Իրենք նրանց ասել են, որ տարադրամի փոխանակման կետերը փակ են, ինչի պատճառով չեն կարող ՀՀ դրամով վճարել, ինչից հետո Սերժիկը համաձայնել է: Արթուրը նրան ասել է, որ 10.000 ՌԴ ռուբլին համարժեք է 110.000 ՀՀ դրամին, և նրանից պահանջել են ետ վերադարձնել 25.000 ՀՀ դրամ: Սերժիկի պահանջով նրա կինը իրենց տվել է 25.000 ՀՀ դրամ, որից հետո իրենք եկել են Երևան: Նույն օրն Արթուրը 80.000 ՀՀ դրամով այդ գառները վաճառել է: Այդ գումարից 8.000 ՀՀ դրամ տվել են տաքսու վարորդին, 10.000 դրամն Արթուրը վերցրել է` պատճառաբանելով, որ կեղծ թղթադրամներից յուրաքանչյուրը նա ձեռք է բերել 5.000 ՀՀ դրամով, իսկ մնացած գումարը միասին ծախսել են: Դրանից 2 օր անց` 2010 թվականի նոյեմբերի 11-ին, ինքն ու Արթուրը կրկին հանդիպել են, և Արթուրն ասել է, որ ևս երկու հատ հինգ հազարանոց կեղծ ՌԴ ռուբլիներ ունի: Դրանք իրացնելու համար ինքն ու Արթուրը «ԳԱԶ-3110» մակնիշի տաքսի ավտոմեքենայով գնացել են Արագածոտնի մարզի Երնջատափ գյուղ, որտեղ հանդիպել են իր վաղեմի ծանոթ Վալերիին և նրանից հարցրել, թե այդ գյուղում ով է գառ վաճառում: Վալերին իրենց ուղեկցել է մի ֆերմայի մոտ, որտեղ իրենք հանդիպել են Արթուր անունով մի անձի և ասել, որ ցանկանում են գառ գնել: Նա զանգահարել է մեկ այլ անձի, որից հետո իրենց ասել, որ մեկ գառը վաճառում է 50.000 ՀՀ դրամով: Իրենք համաձայնվել են և նրան տվել երկու հատ կեղծ 5.000 ՌԴ ռուբլի: Իրենք նրան ասել են, որ 10.000 ՌԴ ռուբլին համարժեք է 118.000 ՀՀ դրամին, ինչի պատճառով նա իրենց պետք է ետ վերադարձնի 18.000 ՀՀ դրամ: Սակայն Արթուրը ասել է, որ մոտը գումար չունի, իսկ Վալերին ասել է, որ ունի 1.000 ՌԴ ռուբլի, որը կարող է տալ իրենց, իսկ հետո Արթուրը այն կվերադարձնի նրան: Այնուհետև իրենք Վալերիի հետ գնացել են նրա տան բակ, որտեղ նա իրենց տվել է 1.000 ՌԴ ռուբլի, և իրենք վերադարձել են Երևան: Այս անգամ Արթուրը երկու գառները միասին վաճառել է 60.000 ՀՀ դրամով, որից տվել են տաքսու վարորդի գումարը, իսկ մնացածը` միասին ծախսել: Դրանից հետո` 2010 թվականի նոյեմբերի 13-ին, ինքն ու Արթուրը կրկին հանդիպել են, և նա իրեն ասել է, որ ևս մեկ հինգ հազարանոց կեղծ ՌԴ ռուբլի ունի: Այս անգամ ինքն ու Արթուրը տաքսի ավտոմեքենայով գնացել են Բուժական գյուղ: Այդ գյուղում իր բարեկամից տեղեկացել են, թե ով է գառ վաճառոմ և գնացել նրա տուն: Այդ անձը եղել է մոտ 40 տարեկան: Իրենք նրան ասել են, որ ցանկանում են գառ գնել, իսկ նա ասել է, որ մեկ գառը վաճառում է 45.000 ՀՀ դրամով: Իրենք համաձայնել են, վերցրել գառը և նրան տվել կեղծ 5.000 ՌԴ ռուբլի: Իրենք նրան ասել են նաև, որ 5.000 ՌԴ ռուբլին համարժեք է 55.000 ՀՀ դրամի, ինչի պատճառով նա իրենց վերադարձրել է 10.000 ՀՀ դրամ: Այս անգամ այդ գառն իրենք վաճառել են 35.000 ՀՀ դրամով, որից 10.000 ՀՀ դրամը տվել են տաքսու վարորդին, իսկ մնացածը բաժանել միմյանց միջև:
Ամբաստանյալ Ժիրայր Հովհաննիսյանը նախնական քննության ընթացքում` 2010 թվականի դեկտեմբերի 29-ին, ցուցմունք է տվել այն մասին, որ իրեն լիովին մեղավոր է ճանաչում և զղջում կատարվածի համար: Պնդում է նախոդ ցուցմունքը, այն համապատասխանում է իրականությանը, բացառությամբ այն մասի, թե այդ կեղծ ռուբլիները նրան տվել է Արթուրը: Իրականում ինքը դրանք գնել է «Մոսկվա» կինոթատրոնի առաջին հարկում գտնվող կրպակներից` մեկ հատը 100 ՀՀ դրամով:
Տուժող Աշոտ Ասլանյանը դատական քննության ընթացքում ցուցմունք տվեց այն մասին, որ բնակվում է Արագածոտնի մարզի Լուսագյուղ գյուղում: 2010 թվականի նոյեմբերի 8-ին` ժամը 15:00-ի սահմաններում, Ժիրայր Հովհաննիսյանը եկել է իր տուն և ասել, որ ցանկանում է գառ գնել: Ժիրայրն ասել է նաև, որ ինքը մի քանի օր առաջ 45.000 ՀՀ դրամով երկու հատ գառ է վաճառել, ինչի մասին նրան ասել է Վարդենիս գյուղի բնակիչ Գուրգենը: Ժիրայրն ասել է, որ նրա մորեղբայրները այդ նույն գյուղից են: Դրանից հետո ինքը նրան ասել է, որ երկու գառները միասին նրան կվճառի 85.000 ՀՀ դրամով, իսկ Ժիրայրն ասել է, որ նրանց մոտ ռուսական թղթադրամներ են և ուշ ժամ լինելու պատճառով այն չեն կարողացել փոխանակել ՀՀ դրամի: Հաշվի առնելով այն, որ նրա ազգականները իրենց գյուղից են, ինքը համաձայնել է նրանից վերցնել ՌԴ թղթադրամները, իսկ հետագայում պարզվել է, որ դրանք կեղծ են: Ինքը, Ժիրայրը, նրա հետ եկած տղան և տաքսու վարորդը գնացել են անասնագոմ և այդտեղից վերցրել երկու գառ: Դրանից հետո իրենք գնացել են իր տուն, որտեղ իր կինը Ժիրայրին, որպես մանրադրամ, տվել է 25.000 ՀՀ դրամ: Այնուհետև ինքը, իմանալով, որ այդ թղթադրամները կեղծ են, պատռել է դրանք ու գցել վառարանի մեջ: Ինքը ՌԴ ռուբլի թղթադրամները տարբերակում է, սակայն Ժիրայրի տված թղթադրամները չի ստուգել այն պատճառով, քանի որ վստահել է նրան: Իրեն նաև Սերժիկ են անվանում:
Տուժող Արթուր Խաչատրյանը դատական քննության ընթացքում ցուցմունք տվեց այն մասին, որ բնակվում է Արագածոտնի մարզի Երնջատափ գյուղում: 2010 թվականի նոյեմբերի սկզբներին Ժիրայր Հովհաննիսյանն ու Արթուրը Փանոսյանը մոտեցել են իրեն և ասել, որ ցանկանում են գառ գնել: Ինքը նրանց ասել է, որ մեկ գառը վաճառում է 50.000 ՀՀ դրամով, ինչին նրանք համաձայնել են և 10.000 ՌԴ ռուբլի վճարելով` գնել երկու գառ: Մինչ այդ, ինքը ՌԴ ռուբլի տեսած չի եղել: Նրանք ասել են, որ 10.000 ՌԴ ռուբլին համարժեք է 113.000 ՀՀ դրամի, սակայն այդ պահին իր մոտ գումար չի եղել, ինչի պատճառով մանրադրամն իր փոխարեն նրանց տվել է Վալերին: Նրանք իրեն տվել են երկու հատ կեղծ 5.000 ՌԴ ռուբլի, որոնք ինքը հանձնել է ոստիկանությանը:
Տուժող Ռաֆիկ Հովհաննիսյանը դատական քննության ընթացքում ցուցմունք տվեց այն մասին, որ բնակվում է Կոտայքի մարզի Բուժական գյուղում: 2010 թվականի նոյեմբերի 11-ին` ժամը 18:00-ի սահմաններում, Ժիրայր Հովհաննիսյանը եկել է իր տուն և ասել, որ ցանկանում է գառ գնել: Սկզբում ինքն ասել է, որ մեկ գառը վաճառում է 50.000 ՀՀ դրամով, իսկ հետո համաձայնել է այն վաճառել 45.000 ՀՀ դրամով: Պայմանավորվելուց հետո Ժիրայրն ասել է, որ 5.000 ՌԴ ռուբլի է վճարելու, ինչին ինքը չի համաձայնվել, սակայն նա համոզել է իրեն: Նա իրեն տվել է 5.000 ՌԴ ռուբլի և իրենից, որպես մանրադրամ, վերցրել 10.000 ՀՀ դրամ: Այդ ժամանակ ինքն ուշադրությամբ չի զննել այդ թղթադրամը, քանի որ վստահել է նրան, իսկ այնուհետև պարզվել է, որ այն կեղծ է: Ինքն ամբաստանյալներից որևէ պահանջ չունի:
Տուժող Ներսես Դիլանյանը դատական քննության ընթացքում ցուցմունք տվեց այն մասին, որ մոտ 6 ամիս առաջ` երեկոյան, իր տան բակում տեսել է Արթուր Փանոսյանին, ով եկել է իր տան բակի խորքից: Իր տունն ունի երկու մուտք, որոնցից մեկը գտնվում է բակի խորքում: Սկզբում ինքը մտածել է, որ նա իր ազգականերից մեկն է: Ինքը բռնել է նրան և հարցրել, թե ինչ է նա անում իր տան բակում: Արթուրը սկզբում ասել է, որ ինչ-որ անձի է փնտրում, իսկ հետո ասել է, որ շիշ է փնտրում: Իրենց տան դարպասը միշտ լինում է փակ վիճակում, սակայն այն կողպված չի լինում, այլ փակվում է երկաթյա ձողով, որը յուրաքանչյուր անձ կարող է ձեռքը մտցնելով բացել: Ինքը նրան տեսել է իր տան բակում ինչ-որ բան փնտրելիս, այլ ոչ թե տուն մուտք գործելիս: Ինքը ենթադրում է, որ հնարավոր է, որ եթե ինքը նրան չտեսներ, ապա նա կմտներ տուն: Իր տան բակն ունի քարե պարիսպ:
Տուժող Ներսես Դիլանյան նախնական քննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ինքը 2010 թվականի նոյեմբերի 27-ին` ժամը 20:30-ի սահմաններում, եկել է իր Երևան քաղաքի Մովսես Խորենացու 2-րդ փակուղու 38-րդ տուն և տեսել, որ տան բակի դարպասի դուռը գտնվում է բաց վիճակում: Մտնելով բակ` այնտեղ տեսել է մի անծանոթ երիտասարդի, ով, իրեն տեսնելով, խուճապի է մատնվել: Իր հարցին, թե նա ինչ է անում այդտեղ, նա պատասխանել է, որ մտել է մի բան վերցնելու: Նա ներկայացել է Արթուր անունով և ասել, որ նրա հետ եղել է ևս մեկ անձ, ում անունը Մանվել է, սակայն ինքն այդ պահին այլ անձի չի տեսել իր բակում: Համոզվելով, որ Արթուրը մտել է իր բակ գողություն կատարելու համար, ինքը զանգահարել է ոստիկանություն և հայտնել կատարվածի մասին: Չիգիտի, թե Արթուրն ինչ չափի գողություն պետք է կատարեր, սակայն համոզված է, որ եթե ինքը չբռներ նրան, ապա նա գողություն կկատարեր: Իր տան դարպասի դուռը երկաթյա է, որն Արթուրի մտնելու ժամանակ գտնվել է փակ վիճակում, բայց ոչ թե փականով, այլ երկաթյա ձողով, որը փակվում և բացվում է և դրսից, և ներսից: Իր տան բակում տնակ կա, որը գտնվում է դարպասից մոտ 7 մետր հառավորության վրա` տան առաջին հարկի դռան մոտ: Իր տան նկուղում առկա է տարբեր տեսակի օգտագործված և չօգտագործված իրեր:
Վկա Գուրգեն Նահապետյանը նախնական քննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2010 թվականի նոյեմբերի 8-ին գտնվել է իր տանը: Օրվա երկրորդ կեսին իր տուն են եկել 3 անծանոթ տղամարդիկ: Նրանցից մեկը, ով եղել է ճաղատ և միջահասակ, ասել է, որ իրենք ծանոթներ են: Ինքը հիշել է, որ տարիներ առաջ ծանոթացել է այդ անձի հետ: Նա ասել է նաև, որ գառ են ցանկանում գնել, իսկ ինքը նրան պատասխանել է, որ իրեց գյուղում ոչ ոք գառ չի վաճառում: Դրանից հետո նրանք հեռացել են: Հաջորդ օրն իր տուն է եկել Լուսագյուղ գյուղի բնակիչ Սերժիկը, և ասել է, որ նախորդ օրը նրա տուն են գնացել իր ծանոթները և ասել, որ ինքն է նրանց հայտնել, որ նա գառ է վաճառում: Սերժիկը ասել է նաև, որ նրանց գառներ է վաճառել, և նրանք նրան տվել են երկու հատ կեղծ 5.000 ՌԴ ռուբլի: Ինքը Սերժիկին ասել, որ նրա տան տեղն ինքը ցույց չի տվել: Այնուհետև ինքն ու Սերժիկը միասին գնացել են Երևան քաղաքի Սիլիկյան թաղամաս և պարզել, որ իր ծանոթի անունը Ժիրայր է: Այդ թաղամասում Ժիրայրին բնութագրել են որպես խարդախ և խաբեբա անձ:
Վկա Դավիթ Հարությունյանը նախնական քննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2010 թվականի նոյեմբերի 11-ին` ժամը 11:00-ի սահմաններում, ինքը եղել է Երնջատափ գյուղի կենտրոնական հատվածում, երբ իրեն է մոտեցել 40-45 տարեկան, միջահասակ, նիհար կազմվածքով, ճաղատ մի տղամարդ և հարցրել, թե արդյոք ինքը ճանաչեց նրան: Այդ անձը նաև ասել է, որ մոտ 10 տարի առաջ իրենք ծանոթացել են: Այնուհետև նա իրեն հարցրել է, թե իրենց գյուղում, ով է գառ վաճառում: Ինքը նրանց ուղեկցել է իրենց գյուղի բնակիչ Պարգևի ֆերմա: Այդ ժամանակ ֆերմայում եղել է Պարգևի եղբորորդի Արթուրը: Այդ ժամանակ Արթուրը զանգահարել է Պարգևին, որից հետո ասել, որ մեկ գառը վաճառում են 50.000 ՀՀ դրամով, իսկ իր ծանոթն ասել է, որ կգնի երկու գառ: Իր ծանոթի հետ, բացի տաքսու վարորդից, եղել է նաև մոտ 30 տարեկան, սև մազերով, միջահասակ, նիհար մեկ այլ անձ: Գինը պայմանավորվելուց հետո իր ծանոթը և նրա ընկերը ընտրել են երկու գառ և դրանք դրել մեքենայի մեջ: Դրանից հետո իր ծանոթը գրպանից հանել է 2 հատ 5.000 ՌԴ ռուբլի և ասել, որ այն համարժեք է 118.000 ՀՀ դրամի: Նա այդ գումարը տվել է Արթուրին և նրանից, որպես մանրադրամ, պահանջել 18.000 ՀՀ դրամ: Այդ ժամանակ Արթուրն ասել է, որ գումար չունի, իսկ ինքն ասել է, որ տանը 1.000 ՌԴ ռուբլի ունի և այն կարող է տալ նրանց, իսկ հետագայում Արթուրն իրեն այն կվերադարձնի: Դրանից հետո իրենք գնացել են իր տուն, որտեղ ինքը նրանց տվել է 1.000 ՌԴ ռուբլի, և նրանք հեռացել են: Նույն օրը` երեկոյան, Արթուրն իրեն տվել է 13.000 ՀՀ դրամ: Դրանից հետո` երկու օր անց, Պարգևն ու Արթուրն իրեն ասել են, որ այդ ՌԴ ռուբլիները եղել են կեղծ: Այնուհետև իմացել են, որ իր ծանոթի անունը Ժիրայր է: Իրենց գյուղում իրեն նաև Վալերի են անվանում:
2010 թվականի դեկտեմբերի 27-ի առերես հարցաքննության արձանագրության համաձայն Ժիրայր Հովհաննիսյանը հայտնել է, որ 2010 թվականին նոյեմբերի 8-ին Արթուր Փանոսյանի հետ տաքսի ավտոմեքենայով, գնացել են Լուսագյուղ գյուղ և այնտեղից գնել երկու գառ, որի դիմաց ինքը տվել է իր մոտ եղած 2 հատ հուշանվեր 5.000 ՌԴ ռուբլիները, և որպես մանրադրամ տուժողից վերցրել են 25.000 ՀՀ դրամ: Ստացած գումարը ծախսել են իրենց անձնական կարիքների համար: Դրանից հետո` նոյեմբեիր 11-ին, Երնջատափ գյուղից Արթուրի հետ նույն կերպ գնել են 2 հատ գառ, որոնց դիմաց ինքը վճարել է 2 հատ հուշանվեր 5.000 ՌԴ ռուբլի և որպես մանրադրամ ստացել 1.000 ՌԴ ռուբլի: Այնուհետև իրենք գնացել են Բուժական գյուղ և այնտեղ գնել մեկ գառ, որի դիմաց դարձյալ տվել է 1 հատ հուշանվեր 5.000 ՌԴ ռուբլի և որպես մանրադրամ ստացել 10.000 ՀՀ դրամ: Բացի նշված դեպքերից ինքն ու Արթուրը այլ խարդախություն չեն արել: Չնայած նրան, որ նախորդ ցուցմունքում ասել է, որ հուշանվեր ռուբլիները տվել է Արթուրը, սակայն դա ճիշտ չէ, դրանք եղել են իր մոտ, և ինքը դրանք գնել է «Մոսսկվա» կինոթատրոնի ներսում գտնվող կրպակից: Նշված գյուղերը գնացել են իր առաջարկով, իր ծանոթների մոտ, ընդհանուր համաձայնության գալուց հետո: Արթուրը տեղյակ է եղել, որ իրենք գառները գնելու են հուշանվեր հանդիսացող ՌԴ ռուբլիներով: Իսկ Արթուր Փանոսյանը հայտնել է, որ Ժիրայր Հովհաննիսյանի ցուցմունքները համապատասխանում են իրականությանը:
Թղթադրամ ներկայացնելու և զննելու մասին 2010 թվականի դեկտեմբերի 3-ի արձանագրության համաձայն` 2010 թվականի դեկտեմբերի 3-ին Արթուր Խաչատրյանը ներկայացրել է 5.000 ՌԴ ռուբլիանոց երկու թղթադրամներ: Թղթադրամների վրա ռուսերեն լեզվով գրված է եղել, որ դրանք վճարման միջոց չեն հանդիսանում:
Իրեղեն ապացույց ճանաչելու և քրեական գործին կցելու մասին 2010 թվականի դեկտեմբերի 29-ի որոշման համաձայն` Արթուր Խաչատրյանի կողմից ներկայացված 2 հատ 5.000 ՌԴ ռուբլու անվանական արժեքով ձևաթղթերը ճանաչվել են իրեղեն ապացույց և կցվել քրեական գործին:
ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի պահանջագրի համաձայն`
-2010 թվականի հունիսի 1-ին Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավճռով Ժիրայր Փայլակի Հովհաննիսյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 3-րդ կետերով և դատապարտվել ազատազրկման` 2 տարի ժամկետով: 2009 թվականի հունիսի 19-ին ընդունված համաներման ակտի կիրառմամբ ազատվել է նշանակված պատժից,
-2010 թվականի հունիսի 23-ին Ժիրայր Փայլակի Հովհաննիսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 1-ին մասով քրեական հետապնդումը դադարեցվել է դիմողի բողոքի բացակայության հիմքով:
ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի պահանջագրի համաձայն` 2010 թվականի նոյեմբերի 10-ին Արթուր Քաջիկի Փանոսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախապատրաստված նյութերով քրեական գործի հարուցումը մերժվել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 1-ին մասի 4-րդ կետով նախատեսված հիմքով:
Ձերբակալման 2010 թվականի նոյեմբերի 28-ի արձանագրության համաձայն` 2010 թվականի նոյեմբերի 28-ին` ժամը 15:15-ին, Արթուր Քաջիկի Փանոսյանը ձերբակալվել է:
Կալանավորումը որպես խափանման միջոց ընտրելու միջնորդությունը քննության առնելու մասին Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2010 թվականի դեկտեմբերի 1-ի որոշման համաձայն` Արթուր Քաջիկի Փանոսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրվել է կալանավորումը: Կալանավորման սկիզբը հաշվվել է 2010 թվականի նոյեմբերի 28-ից:
Ձերբակալման 2010 թվականի դեկտեմբերի 4-ի արձանագրության համաձայն` 2010 թվականի դեկտեմբերի 4-ին` ժամը 01:00-ին Ժիրայր Փայլակի Հովհաննիսյանը ձերբակալվել է:
Կալանավորումը որպես խափանման միջոց ընտրելու միջնորդությունը քննության առնելու մասին Արագածոտնի մարզի ընդհանուր իրավասության դատարանի 2010 թվականի դեկտեմբերի 6-ի որոշման համաձայն` Ժիրայր Փայլակի Հովհաննիսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրվել է կալանավորումը: Կալանավորման սկիզբը հաշվվել է 2010 թվականի դեկտեմբերի 4-ից:
Քաղաքացիական հայցվոր ճանաչելու մասին 2010 թվականի դեկտեմբերի 29-ի որոշման համաձայն` տուժող Ռաֆիկ Նորիկի Հովհաննիսյանը ճանաչվել է քաղաքացիական հայցվոր:
Դատարան ներկայացված հայցադիմումով Աշոտ Ասլանյանը խնդրել է ամբաստանյալ Ժիրայր Հովհաննիսյանից հօգուտ իրեն բռնագանձել 140.000 ՀՀ դրամ:
Դատարան ներկայացված հայցադիմումով Արթուր Խաչատրյանը խնդրել է ամբաստանյալ Ժիրայր Հովհաննիսյանից հօգուտ իրեն բռնագանձել 113.000 ՀՀ դրամ` որպես հանցագործությամբ պատճառված վնաս:
Այսպիսով, Դատարանը գտնում է, որ մտացածին են և գործով ձեռք բերված օբյեկտիվ տվյալներով հերքվում են դատական քննության ընթացքում ամբաստանյալներ Ժիրայր Հովհաննիսյանի և Արթուր Փանոսյանի տված ցուցմունքներն այն մասին, որ Արթուր Փանոսյանը տեղյակ չի եղել, որ գառների դիմաց տրված ՌԴ ռուբլիները եղել են կեղծ, ինչպես նաև դատական քննության ընթացքում Արթուր Փանոսյանի տված ցուցմունքն այն մասին, որ ինքը Երևան քաղաքի Մ.Խորենացու 2-րդ փակուղու 38-րդ տան բակ մտնելիս չի ցանկացել այդտեղից գողություն կատարել:
3. Դատարանի իրավական վերլուծությունները.
Վերը նշված ապացույցները վերլուծելու և համադրելու արդյունքում Դատարանը գալիս է այն եզրահանգման, որ Ժիրայր Փայլակի Հովհաննիսյանը, նախնական համաձայնության գալով Արթուր Քաջիկի Փանոսյանի հետ, 2010 թվականի նոյեմբերի 8-ին Արագածոտնի մարզի Լուսագյուղ գյուղում Աշոտ Ասլանյանին պատկանող` 85.000 ՀՀ դրամ ընդհանուր արժողության երկու գառների դիմաց խաբեությամբ վերջինին տվել են 5.000 ՌԴ ռուբլու անվանական արժեքով երկու հուշանվեր-ձևաթղթեր, ինչպես նաև, որպես մանրադրամ, Աշոտ Ասլանյանից խաբեությամբ պահանջել և ստացել են 25.000 ՀՀ դրամ` այդ կերպ կատարելով զգալի չափերի` 110.000 ՀՀ դրամի հափշտակություն:
Բացի այդ, Ժիրայր Փայլակի Հովհաննիսյանը, նախնական համաձայնության գալով Արթուր Քաջիկի Փանոսյանի հետ, 2010 թվականի նոյեմբերի 11-ին Արագածոտնի մարզի Երնջատափ գյուղում Արթուր Խաչատրյանին պատկանող` 100.000 ՀՀ դրամ ընդհանուր արժողության երկու գառների դիմաց խաբեությամբ վերջինին տվել են 5.000 ՌԴ ռուբլու անվանական արժեքով երկու հուշանվեր-ձևաթղթեր, ինչպես նաև, որպես մանրադրամ, Արթուր Խաչատրյանից խաբեությամբ պահանջել և ստացել են 13.000 ՀՀ դրամ` այդ կերպ կատարելով զգալի չափերի` 113.000 ՀՀ դրամի հափշտակություն:
Բացի այդ, Ժիրայր Փայլակի Հովհաննիսյանը, նախնական համաձայնության գալով Արթուր Քաջիկի Փանոսյանի հետ, 2010 թվականի նոյեմբերի 13-ին Կոտայքի մարզի Բուժական գյուղում Ռաֆիկ Հովհաննիսյանին պատկանող` 45.000 ՀՀ դրամ ընդհանուր արժողության մեկ գառան դիմաց խաբեությամբ վերջինին տվել են 5.000 ՌԴ ռուբլու անվանական արժեքով հուշանվեր-ձևաթուղթ, ինչպես նաև, որպես մանրադրամ, Ռաֆիկ Հովհաննիսյանից խաբեությամբ պահանջել և ստացել են 10.000 ՀՀ դրամ` այդ կերպ կատարելով զգալի չափերի` 55.000 ՀՀ դրամի հափշտակություն:
Այսինքն` Ժիրայր Փայլակի Հովհաննիսյանը, նախնական համաձայնության գալով Արթուր Քաջիկի Փանոսյանի հետ, խաբեության եղանակով կատարել է ուրիշի գույքի զգալի չափերով հափշտակություններ, որոնք համապատասխանում են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետի հատկանիշներին:
Ապացուցված է Ժիրայր Փայլակի Հովհաննիսյանի մեղավորությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված արարքները կատարելու մեջ:
Ժիրայր Հովհաննիսյանի անձը դրականորեն բնութագրող հանգամանքներ են ամուսնացած լինելը, խոստովանական ցուցմունքներ տալը և կատարածի համար զղջալը:
Դատարանը միաժամանակ արձանագրում է, որ Ժիրայր Հովհաննիսյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքներ չկան:
Կատարած արարքների համար ամբաստանյալ Ժիրայր Հովհաննիսյանը ենթակա է քրեական պատասխանատվության և պատժի:
Դատարանը, հաշվի առնելով Ժիրայր Հովհաննիսյանի կատարած արարքների` հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, այդ թվում` նրա գործողությունների վտանգավորության աստիճանը, նրա անձը, նրան դրականորեն բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, ինչպես նաև այն, որ Ժիրայր Հովհաննիսյանի կողմից կատարված արարքների համար ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի սանկցիայով նախատեսված է պատիժ նաև ազատազրկման ձևով, գտնում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով սահմանված պատժի նպատակներն ապահովելու համար նրա նկատմամբ պատիժ պետք է նշանակել ազատազրկում` 3 (երեք) տարի 3 (երեք) ամիս ժամկետով, որը նա պետք է կրի:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 138-րդ հոդվածի համաձայն` մեղադրյալին կալանքի տակ պահելու ժամկետը հաշվվում է ձերբակալելիս անձին փաստացի արգելանքի վերցնելու պահից, իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` մինչև դատավճռի oրինական ուժի մեջ մտնելը կալանքի տակ պահելու ժամկետը հաշվակցվում է ազատազրկման ձևով նշանակված պատժին` մեկ օրը հաշվելով մեկ օրվա դիմաց: Ամբաստանյալ Ժիրայր Հովհաննիսյանի պատժի կրման սկիզբը պետք է հաշվել 2010 թվականի դեկտեմբերի 4-ից, քանի որ նա ձերբակալվել է այդ օրը, իսկ 2010 թվականի դեկտեմբերի 6-ին նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրվել է կալանավորումը:
Դատարանը գտնում է, որ Ժիրայր Հովհաննիսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը, պետք է թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Վերը նշված ապացույցները վերլուծելու և համադրելու արդյունքում Դատարանը գալիս է այն եզրահանգման, որ Արթուր Քաջիկի Փանոսյանը, նախնական համաձայնության գալով Ժիրայր Փայլակի Հովհաննիսյանի հետ, 2010 թվականի նոյեմբերի 8-ին Արագածոտնի մարզի Լուսագյուղ գյուղում Աշոտ Ասլանյանին պատկանող` 85.000 ՀՀ դրամ ընդհանուր արժողության երկու գառների դիմաց խաբեությամբ վերջինին տվել են 5.000 ՌԴ ռուբլու անվանական արժեքով երկու հուշանվեր-ձևաթղթեր, ինչպես նաև, որպես մանրադրամ, Աշոտ Ասլանյանից խաբեությամբ պահանջել և ստացել են 25.000 ՀՀ դրամ` այդ կերպ կատարելով զգալի չափերի` 110.000 ՀՀ դրամի հափշտակություն:
Բացի այդ, Արթուր Քաջիկի Փանոսյանը, նախնական համաձայնության գալով Ժիրայր Փայլակի Հովհաննիսյանի հետ, 2010 թվականի նոյեմբերի 11-ին Արագածոտնի մարզի Երնջատափ գյուղում Արթուր Խաչատրյանին պատկանող` 100.000 ՀՀ դրամ ընդհանուր արժողության երկու գառների դիմաց խաբեությամբ վերջինին տվել են 5.000 ՌԴ ռուբլու անվանական արժեքով երկու հուշանվեր-ձևաթղթեր, ինչպես նաև, որպես մանրադրամ, Արթուր Խաչատրյանից խաբեությամբ պահանջել և ստացել են 13.000 ՀՀ դրամ` այդ կերպ կատարելով զգալի չափերի` 113.000 ՀՀ դրամի հափշտակություն:
Բացի այդ, Արթուր Քաջիկի Փանոսյանը, նախնական համաձայնության գալով Ժիրայր Փայլակի Հովհաննիսյանի հետ, 2010 թվականի նոյեմբերի 13-ին Կոտայքի մարզի Բուժական գյուղում Ռաֆիկ Հովհաննիսյանին պատկանող` 45.000 ՀՀ դրամ ընդհանուր արժողության մեկ գառան դիմաց խաբեությամբ վերջինին տվել են 5.000 ՌԴ ռուբլու անվանական արժեքով հուշանվեր-ձևաթուղթ, ինչպես նաև, որպես մանրադրամ, Ռաֆիկ Հովհաննիսյանից խաբեությամբ պահանջել և ստացել են 10.000 ՀՀ դրամ` այդ կերպ կատարելով զգալի չափերի` 55.000 ՀՀ դրամի հափշտակություն:
Բացի այդ, Արթուր Քաջիկի Փանոսյանը զգալի չափի գույքի գաղտնի հափշտակություն կատարելու նպատակով 2010 թվականի նոյեմբերի 27-ին` ժամը 20:30-ի սահմաններում, մտել է Ներսես Դիլանյանին պատկանող` Երևան քաղաքի Մ.Խորենացու 2-րդ փակուղու 38-րդ տան բակ, սակայն հանցագործությունն ավարտին չի հասցրել իր կամքից անկախ հանգամանքներով, քանի որ բռնվել է Ներսես Դիլանյանի կողմից:
Ինչ վերաբերում է Արթուր Քաջիկի Փանոսյանին առաջադրված մեղադրանքում, առկա այն հանգամանքին, որ վերջինը դեռևս տան նկուղ չմտած բռնվել է Ներսես Դիլանյանի կողմից, ապա Դատարանը փաստում է, որ սույն քրեական գործով, թե նախնական քննության, և թե դատական քննության ընթացքում ձեռք չի բերվել որևէ ապացույց այն մասին, որ Արթուր Քաջիկի Փանոսյանը գույքի գաղտնի հափշտակություն կատարելու համար ցանկացել է մուտք գործել Երևան քաղաքի Մ.Խորենացու 2-րդ փակուղու 38-րդ տան նկուղ, իսկ ինչ վերաբերում է նշված տան բակ մտնելուն, ապա Դատարանն անհրաժեշտ է համարում մանրամասն քննարկել ամբաստանյալ Արթուր Քաջիկի Փանոսյանի վերջին արարքի իրավաբանական որակման հարցը:
Այսպես` բնակարան է համարվում այն շենքը, շինությունը կամ կառույցը, որը նախատեսված է մարդկանց մշտական կամ ժամանակավոր բնակության համար: «Բնակարան» հասկացության մեջ են մտնում նաև մարդկանց մշտական կամ ժամանակավոր բնակության համար նախատեսված շենքի կամ շինության բաղկացուցիչ մասերը, որոնք նախատեսված են հանգստի, գույքի պահպանության կամ այլ պահանջմունքների համար: Ընդ որում` «բնակարան» հասկացությունը քրեաիրավական իմաստով շատ ավելի նեղ է, քան քրեադատավարական իմաստով: Նշվածից հետևում է, որ Երևան քաղաքի Մ.Խորենացու 2-րդ փակուղու 38-րդ տան բակը բնակարան համարվել չի կարող: Երևան քաղաքի Մ.Խորենացու 2-րդ փակուղու 38-րդ տան բակը չի կարող համարվել նաև շինություն, քանի որ քրեաիրավական իմաստով շինությունը բնակարան չհամարվող կառույց է, որը նախատեսված է մարդկանց ժամանակավոր գտնվելու կամ նյութական արժեքների պահպանության համար: Ինչ վերաբերում է պահեստարանին, ապա պահեստարանը բնակարան կամ շինություն չհամարվող այն կառույցը կամ վայրն է, որը հատուկ հարմարեցված կամ նախատեսված է գույքային արժեքների մշտական կամ ժամանակավոր պահպանության համար: Միաժամանակ Դատարանը հարկ է համարում նշել, որ բաց տարածությունը հնարավոր է հանդիսանա պահեստարան, սակայն պայմանով, որ այն առանձնացված կամ հարմարեցված լինի բացառապես նյութական արժեքների պահպանության նպատակով: Իսկ Երևան քաղաքի Մ.Խորենացու 2-րդ փակուղու 38-րդ տան բակը հարմարեցված կամ առանձնացված չի եղել ապրանքների պահպանության համար, հետևաբար չի կարող համարվել նաև պահեստարան:
Այսպիսով` Դատարանը նկատի ունենելով, որ սույն քրեական գործով չի ապացուցվել, որ Արթուր Քաջիկի Փանոսյանը գույքի գաղտնի հափշտակություն կատարելու համար ցանկացել է մուտք գործել Երևան քաղաքի Մ.Խորենացու 2-րդ փակուղու 38-րդ տան նկուղ, իսկ նշված տան բակը վերոգրյալ հիմնավորմամբ չի կարող հանդիսանալ բնակարան, պահեստարան կամ շինություն, գտնում է, որ Արթուր Քաջիկի Փանոսյանի արարքում գողությունը որակյալ դարձնող հատկանիշները բացակայում են, իսկ նրա կատարած վերջին արարքը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներին:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 309-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` գործի քննությունը դատարանում կատարվում է միայն ամբաuտանյալի նկատմամբ և միայն այն մեղադրանքի uահմաններում, որով նրան մեղադրանք է առաջադրվել: Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` դատական քննության ընթացքում մեղադրանքի փոփոխություն թույլատրվում է, եթե դրանով չի վատթարանում ամբաստանյալի վիճակը, և չի խախտվում ամբաստանյալի պաշտպանության իրավունքը:
Նշված նորմի վերլուծությունից բխում է, որ դատական քննության ընթացքում դատարանի նախաձեռնությամբ մեղադրանքի փոփոխություն հնարավոր է միայն մեղմացման առումով և պայմանով, որ դրանով չխախտվի ամբաստանյալի պաշտպանության իրավունքը:
Դատարանը սույն քրեական գործով Արթուր Քաջիկի Փանոսյանին առաջադրված մեղադրանքի վերջին դրվագը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 1-ին մասով փոփոխելը հնարավոր է համարում, քանի որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի սանկցիայով որպես պատիժ նախատեսված է պատիժ նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկից հազարապատիկի չափով տուգանք, կամ երկուսից հինգ տարի ժամկետով ազատազրկում, իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 1-ին մասի սանկցիայով` նվազագույն աշխատավարձի հարյուրապատիկից չորսհարյուրապատիկի չափով տուգանք, կամ մեկից երկու ամիս ժամկետով կալանք, կամ առավելագույնը երկու տարի ժամկետով ազատազրկում: Այսինքն, մեղադրանքի նման փոփոխությունով ամբաստանյալի վիճակը չի վատթարանում: Տվյալ դեպքում չի խախտվում նաև ամբաստանյալի պաշտպանության իրավունքը, քանի որ գործի փաստերը նույնն են, իսկ ամբաստանյալը թե նախնական քննության, թե դատական քննության ընթացքում հնարավարություն ունեցել է պաշտպանվելու բնակարան, պահեստարան կամ շինություն ապօրինի մուտք գործելով գողության փորձ կատարելու համար իրեն առաջադրված մեղադրանքից, այսինքն` ավելի ծանր մեղադրանքից:
Ելնելով վերոգրյալից` Դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Արթուր Քաջիկի Փանոսյանին վերագրվող վերջին արարքի իրավաբանական որակումը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետից պետք է վերաորակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
Այսպիսով` Արթուր Քաջիկի Փանոսյանը կատարել է ուրիշի գույքի զգալի չափերով գաղտնի հափշտակության փորձ, ինչպես նաև նախնական համաձայնության գալով Ժիրայր Փայլակի Հովհաննիսյանի հետ` խաբեության եղանակով կատարել է ուրիշի գույքի զգալի չափերով հափշտակություններ, որոնք համապատասխանում են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 1-ին մասի և 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետի հատկանիշներին:
Ապացուցված է Արթուր Քաջիկի Փանոսյանի մեղավորությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված արարքները կատարելու մեջ:
Արթուր Փանոսյանի անձը դրականորեն բնութագրող հանգամանք է ամուսնացած լինելը:
Դատարանը միաժամանակ արձանագրում է, որ Արթուր Փանոսյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքներ չկան:
Կատարած արարքների համար ամբաստանյալ Արթուր Փանոսյանը ենթակա է քրեական պատասխանատվության և պատժի:
Դատարանը, հաշվի առնելով Արթուր Փանոսյանի կատարած արարքի` հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, այդ թվում` նրա գործողությունների վտանգավորության աստիճանը, նրա անձը, նրան դրականորեն բնութագրող տվյալը, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, գտնում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 1-ին մասով Արթուր Փանոսյանի նկատմամբ պատիժ պետք է նշանակել ազատազրկում` 1 (մեկ) տարի ժամկետով:
«Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին» ՀՀ Ազգային ժողովի 2011 թվականի մայիսի 26-ի թիվ ԱԺՈ-277-Ն որոշման (այսուհետ նաև` Համաներման որոշում) 1-ին կետի 1-ին ենթակետի համաձայն` պատժից պետք է ազատել առավելագույնը երեք տարի ժամկետով ազատությունից զրկելու հետ կապված պատիժների դատապարտված անձանց` բացառությամբ այդ որոշման 8-րդ կետի 4-րդ և 5-րդ ենթակետերով նախատեսված դեպքերի: Համաներման որոշման 9-րդ կետում սահմանված են այն դեպքերը, որոնց առկայության պայմաններում օրենսդիրը բացառել է համաներման կիրառումը, սակայն սույն քրեական գործի նյութերում բացակայում է Համաներման որոշման 9-րդ կետում նշված այն սահմանափակումները, որոնք կարող են արգելք հանդիսանալ Արթուր Փանոսյանի նկատմամբ Համաներման որոշման կիրառման համար:
Հիմք ընդունելով վերը նշվածը` Դատարանը գտնում է, որ Համաներման որոշման կիրառմամբ ամբաստանյալ Արթուր Փանոսյանին պետք է ազատել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 1-ին մասով նշանակված պաժից:
Դատարանը, հաշվի առնելով Արթուր Փանոսյանի կատարած արարքների` հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, այդ թվում` նրա գործողությունների վտանգավորության աստիճանը, նրա անձը, նրան դրականորեն բնութագրող տվյալը, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, ինչպես նաև այն, որ Արթուր Փանոսյանի կողմից կատարված արարքների համար ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի սանկցիայով նախատեսված է պատիժ նաև ազատազրկման ձևով, գտնում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով սահմանված պատժի նպատակներն ապահովելու համար ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նրա նկատմամբ պատիժ պետք է նշանակել ազատազրկում` 3 (երեք) տարի 3 (երեք) ամիս ժամկետով, որը նա պետք է կրի:
Համաներման որոշման 8-րդ կետի 3-րդ ենթակետի համաձայն` պատժաչափի չկրած մասը պետք է կրճատել մեկ երրորդով` դիտավորությամբ հանցագործություն կատարելու համար առավելագույնը տասը տարի ժամկետով ազատազրկման դատապարտված անձանց նկատմամբ` բացառությամբ այդ կետի 4-րդ և 5-րդ ենթակետերով նախատեսված դեպքերի:
Հիմք ընդունելով վերը նշվածը` Դատարանը գտնում է, որ Համաներման որոշման կիրառմամբ Արթուր Փանոսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նշանակված պատժաչափի չկրած մասը պետք է կրճատել մեկ երրորդով:
Ամբաստանյալ Արթուր Փանոսյանի պատժի կրման սկիզբը պետք է հաշվել 2010 թվականի նոյեմբերի 28-ից, քանի որ նա ձերբակալվել է այդ օրը, իսկ 2010 թվականի դեկտեմբերի 1-ին նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրվել է կալանավորումը:
Դատարանը գտնում է, որ Արթուր Փանոսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը, պետք է թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի 10-րդ կետի համաձայն` դատավճիռ կայացնելիս դատարանը լուծում է այն հարցը, թե քաղաքացիական հայցը ենթակա է արդյոք բավարարման, ում օգտին և ինչ չափով:
Սույն քրեական գործով տուժող Արթուր Խաչատրյանը ներկայացրել է քաղաքացիական հայց` ամբաստանյալ Ժիրայր Հովհաննիսյանից պահանջելով հանցագործությամբ իրեն պատճառված վնասը` 113.000 ՀՀ դրամը: Դատարանը, նկատի ունենալով, որ սույն գործով ձեռք բերված ապացույցներով հաստատվում է, որ Ժիրայր Հովհաննիսյանի կողմից Արթուր Խաչատրյանին հանցագործությամբ պատճառվել է 113.000 ՀՀ դրամի վնաս, գտնում է, որ Ժիրայր Հովհաննիսյանի դեմ Արթուր Խաչատրյանի կողմից ներկայացված քաղաքացիական հայցի պահանջը պետք է բավարարել և Ժիրայր Հովհաննիսյանից կարգով հօգուտ Արթուր Խաչատրյանի պետք է բռնագանձել 113.000 ՀՀ դրամ` որպես հանցագործությամբ պատճառված վնաս:
Սույն քրեական գործով քաղաքացիական հայց է ներկայացրել նաև տուժող Աշոտ Ասլանյանը` ամբաստանյալ Ժիրայր Հովհաննիսյանից պահանջելով հանցագործությամբ իրեն պատճառված վնասը` 140.000 ՀՀ դրամը: Քանի որ սույն գործով ձեռք բերված ապացույցներով հաստատվում է, որ Աշոտ Ասլանյանին հանցագործությամբ պատճառվել է ոչ թե 140.000 ՀՀ դրամի, այլ 110.000 ՀՀ դրամի վնաս, Դատարանը գտնում է, որ Ժիրայր Հովհաննիսյանի դեմ ներկայացված քաղաքացիական հայցի պահանջը պետք է բավարարել մասնակի, և Ժիրայր Հովհաննիսյանից հօգուտ Աշոտ Ասլանյանի պետք է բռնագանձել 110.000 ՀՀ դրամ` որպես հանցագործությամբ պատճառված վնաս:
Սույն քրեական գործով տուժող Ռաֆիկ Հովհաննիսյանը ճանաչվել է քաղաքացիական հայցվոր, սակայն դատական քննության ընթացքում հրաժարվել է իրենց կողմից հարուցված քաղաքացիական հայցից: Հետևաբար Դատարանը գտնում է, որ քաղաքացիական հայցից հրաժարումը պետք է ընդունել և Ռաֆիկ Հովհաննիսյանի քաղաքացիական հայցի վարույթը կարճել:
Դատարանը, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 116-րդ և 119-րդ հոդվածներով, գտնում է, որ դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո 2010 թվականի դեկտեմբերի 29-ի որոշմամբ իրեղեն ապացույց ճանաչված 5.000 ՌԴ ռուբլու անվանական արժեքով երկու ձևաթղթերը պետք է ոչնչացնել:
Դատարանը գտնում է, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 168-րդ հոդվածի 1-ին մաuի 1-ին կետով նախատեսված դատական ծախսերնն ամբաստանյալներ Ժիրայր Հովհաննիսյանից և Արթուր Փանոսյանից Դատարանի նախաձեռնությամբ ենթակա չեն բռնագանձման, քանի որ վերոգրյալ հիմնավորմամբ տուժողներ Աշոտ Ասլանյանի և Արթուր Խաչատրյանի կողմից ներկայացված քաղաքացիական հայցերը պետք է բավարարվեն, տուժող Ռաֆիկ Հովհաննիսյանի քաղաքացիական հայցի վարույթը պետք է կարճվի, իսկ տուժող Ներսես Դիլանյանը, հնարավորություն ունենալով դատարանում ներկայացնել իր շահերը, ամբաստանյալ Արթուր Փանոսյանին որևէ պահանջ չի ներկայացրել: Բռնագանձման ենթակա չեն նաև վկայակոչված հոդվածի նույն մասի 2-6-րդ կետերով նախատեսված դատական ծախսերը, քանի որ 4-րդ և 6-րդ կետով նախատեսված դատական ծախսեր ընդհանրապես չկան, իսկ 2-րդ, 3-րդ և 5-րդ կետերով նախատեսված ծախսերի վերաբերյալ տվյալները բացակայում են, ավելին` նման պահանջ Դատարան չի ներկայացվել:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 116-րդ, 119-րդ, 161-րդ, 168-րդ, 308-րդ, 309-րդ, 357-360-րդ, 365-րդ և 369-372-րդ հոդվածներով` Դատարանը

ՎՃՌԵՑ

Ժիրայր Փայլակի Հովհաննիսյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով և պատիժ նշանակել ազատազրկում` 3 (երեք) տարի 3 (երեք) ամիս ժամկետով` պատժի կրման սկիզբը հաշվելով 2010 թվականի դեկտեմբերի 4-ից:
Ժիրայր Փայլակի Հովհաննիսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը, թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Արթուր Քաջիկի Փանոսյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 1-ին մասով Արթուր Քաջիկի Փանոսյանի նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկում` 1 (մեկ) տարի ժամկետով:
«Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին» ՀՀ Ազգային ժողովի 2011 թվականի մայիսի 26-ի թիվ ԱԺՈ-277-Ն որոշման 1-ին կետի 1-ին ենթակետի կիրառմամբ Արթուր Քաջիկի Փանոսյանին ազատել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 1-ին մասով նշանակված պատժից:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով Արթուր Քաջիկի Փանոսյանի նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկում` 3 (երեք) տարի 3 (երեք) ամիս ժամկետով` պատժի կրման սկիզբը հաշվելով 2010 թվականի նոյեմբերի 28-ից:
«Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին» ՀՀ Ազգային ժողովի 2011 թվականի մայիսի 26-ի թիվ ԱԺՈ-277-Ն որոշման 8-րդ կետի 3-րդ ենթակետի կիրառմամբ Արթուր Քաջիկի Փանոսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նշանակված պատժաչափի չկրած մասը կրճատել մեկ երրորդով:
Արթուր Քաջիկի Փանոսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը, թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Արթուր Լյուդվիգի Խաչատրյանի քաղաքացիական հայցը բավարարել. Ժիրայր Փայլակի Հովհաննիսյանից հօգուտ Արթուր Լյուդվիգի Խաչատրյանի, որպես հանցագործությամբ պատճառված վնաս, բռնագանձել 113.000 (հարյուր տասներեք հազար) ՀՀ դրամ:
Աշոտ Մնացի Ասլանյանի քաղաքացիական հայցը բավարարել մասնակի. Ժիրայր Փայլակի Հովհաննիսյանից հօգուտ Աշոտ Մնացի Ասլանյանի, որպես հանցագործությամբ պատճառված վնաս, բռնագանձել 110.000 (հարյուր տաս հազար) ՀՀ դրամ:
Ռաֆիկ Հովհաննիսյանի քաղաքացիական հայցի վարույթը կարճել:
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո 2010 թվականի դեկտեմբերի 29-ի որոշմամբ իրեղեն ապացույց ճանաչված 5.000 ՌԴ ռուբլու անվանական արժեքով երկու ձևաթղթերը ոչնչացնել:
Դատական ծախսերի հարցը համարել լուծված:
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել Հայաստանի Հանրապետության քրեական վերաքննիչ դատարան` հրապարակելու օրվանից մեկամսյա ժամկետում:


ԴԱՏԱՎՈՐ Մ.ՊԱՊՈՅԱՆ