Ո Ր Ո Շ Ո Ւ Մ

Հ Ա Ն Ո Ւ Ն Հ Ա Յ Ա Ս Տ Ա Ն Ի Հ Ա Ն Ր Ա Պ Ե Տ Ո Ւ Թ Յ Ա Ն

20.10.2011թ. ք.Երևան
ԳՈՐԾ.N-ԵԿԴ/0001/01/11

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ
ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ՝

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ՝ Մ.ԱՐՂԱՄԱՆՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ա.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ
Մ.ՌԵՀԱՆՅԱՆ

ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Պ.ԲՈՇՆԱՂՅԱՆԻ

ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ`

ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Ա.ԱՖԱՆԴՅԱՆԻ
ՏՈՒԺՈՂ` Հ. ՀԱԿՈԲՅԱՆԻ
ՊԱՇՏՊԱՆ` Գ.ԳԱԼՈՅԱՆԻ
ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼՆԵՐ` Մ.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆԻ
Հ.ԿՈՋԱԿԱՖԱՅԱՆԻ

Դռնբաց դատական նիստում պաշտպանների վերաքննիչ բողոքների հիման վրա քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Մհեր Մայիսի Պետրոսյանի և Հարություն Կարապետի Կոջակաֆայանի` ՀՀ քր. օր. 176 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով և ՀՀ քր. օր. 175 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

Գործի փաստական հանգամանքներն ու դատավարական ընթացքը


Մհեր Պետրոսյանն և Հարություն Կոջակաֆայանը նախնական համաձայնությամբ ուրիշի գույքի բացահայտ հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ, 2010 թվականի օգոստոսի 6-ին` ժամը 21:30-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Խանջյան փողոցի 25 հասցեում գտնվող շենքի դիմաց Լիլիթ Մարսելի Մարգարյանի պարանոցից բացահայտ հափշտակել են վերջինին պատկանող 93.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ ոսկյա շղթան և դիմել փախուստի` նրան պատճառելով զգալի չափերի գույքային վնաս:Այսպես.
Մհեր Մայիսի Պետրոսյանը 2010 թվականի օգոստոսի 6-ին` ժամը 21:30-ի սահմաններում, Հարություն Կարապետի Կոջակաֆայանի կողմից մատնացույց արված և Խանջյան 25 հասցեում գտնվող շենքի դիմացի մայթով քայլող Լիլիթ Մարսելի Մարգարյանի պարանոցից երկու ձեռքերով քաշել-պոկելով վերջինին պատկանող 93.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ ոսկյա շղթան, վազել է դեպի Խանջյան փողոցի 15-րդ շենքի բակը, որտեղ այն փոխանցել է իրեն սպասող Հարություն Կոջակաֆայանին: Լիլիթ Մարգարյանի ոսկյա շղթան բացահայտ հափշտակելուց հետո Հարություն Կաջակաֆայանը և Մհեր Պետրոսյանը տարբեր ուղղություններով դիմել են փախուստի:
Բացի այդ, Մհեր Մայիսի Պետրոսյանը նախնական համաձայնության գալով ընկերոջ` Հարություն Կարապետի Կոջակաֆայանի հետ, ուրիշի գույքը հափշտակելու նպատակով, 2010 թվականի նոյեմբերի 10-ին` ժամը 16:00-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի «Օղակաձև» զբոսայգու 6-րդ հատվածում` «Սուրբ Գրիգոր Լուսավորիչ» եկեղեցու մոտակայքում, հարձակվելով Հարութ Ֆրունզիկի Հակոբյանի վրա, ձեռքերով և ոտքերով հարվածներ են հասցրել նրա մարմնի տարբեր մասերին և վայր գցել: Վերջինի կյանքի և առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելով` Մհեր Պետրոսյանը իր հագին եղած կոշիկի կրունկով դիտավորությամբ հարվածել է Հարութ Հակոբյանի գլխի աջից գագաթային շրջանին` պատճառելով առողջությանը թեթև վնասի հատկանիշներ պարունակող սալջարդ վերքի ձևով վնասվածք` առողջության կարճատև քայքայումով, իսկ Հարություն Կոջակաֆայանը Հարութ Հակոբյանի պարանոցից երկու ձեռքով քաշել-պոկել է վերջինի կարմրավուն պղնձանման համաձուլվածքից պատրաստված 1.000 ՀՀ դրամ արժողության շղթան և հափշտակելով այն` Մհեր Պետրոսյանն ու Հարություն Կոջակաֆայանը դիմել են փախուստի:
Վերոգրյալ հանցանքի համար Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2011թ.-ի հուլիսի 21-ի դատավճռով Հարություն Կարապետի Կոջակաֆայանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով և 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով Հարություն Կարապետի Կոջակաֆայանի նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկում` 6 (վեց) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով Հարություն Կարապետի Կոջակաֆայանի նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկում` 3 (երեք) տարի ժամկետով: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածով սահմանված կարգով` նշանակված պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով, Հարություն Կարապետի Կոջակաֆայանի նկատմամբ վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում` 7 (յոթ) տարի ժամկետով` պատժի կրման սկիզբը հաշվելով 2010 թվականի նոյեմբերի 10-ից: Հարություն Կարապետի Կոջակաֆայանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը, թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը: Մհեր Մայիսի Պետրոսյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով և 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով Մհեր Մայիսի Պետրոսյանի նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկում` 6 (վեց) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով Մհեր Մայիսի Պետրոսյանի նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկում`3 (երեք) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածով սահմանված կարգով` նշանակված պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով, Մհեր Մայիսի Պետրոսյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում` 7 (յոթ) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով` պատժի կրման սկիզբը հաշվելով 2010 թվականի նոյեմբերի 10-ից:
Մհեր Մայիսի Պետրոսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը, թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Լիլիթ Մարսելի Մարգարյանի քաղաքացիական հայցը բավարարել. Հարություն Կարապետի Կոջակաֆայանից և Մհեր Մայիսի Պետրոսյանից համապարտության կարգով հօգուտ Լիլիթ Մարսելի Մարգարյանի, որպես հանցագործությամբ պատճառված վնաս, բռնագանձել 93.000 (իննսուներեք հազար) ՀՀ դրամ:
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո` 2010 թվականի դեկտեմբերի 3-ի որոշմամբ իրեղեն ապացույց ճանաչված` տուժող Հարութ Ֆրունզիկի Հակոբյանի սպորտային բաճկոնը և շղթան վերադարձնել Հարութ Ֆրունզիկի Հակոբյանին:
2010 թվականի դեկտեմբերի 14-ի որոշումներով Հարություն Կարապետի Կոջակաֆայանի և Մհեր Մայիսի Պետրոսյանի գույքի վրա դրված կալանքը թողնել անփոփոխ:

Վերաքննիչ բողոքների հիմքերը, փաստարկներն ու պահանջները

Ամբաստանյալ Մհեր Պետրոսյանի պաշտպան Ալբերտ Քարամյանը վերաքննիչ բողոք է բերել Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 21.07.2011թ.-ի դատավճռի դեմ` միջնորդելով ամբողջությամբ բեկանել այն ու կայացնել նոր դատական ակտ Մհեր Պետրոսյանի նկատմամբ` ՀՀ քր. օր. 175 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով ճանաչել ****** և դատարանով արդարացնել:
Իր վերաքննիչ բողոքը պաշտպանը մասնավորապես պատճառաբանել է հետևյալով:
<<…Նախ, դատարանը հաստատված է համարել և դատավճռի հիմքում է դրել, որ իբրև <<Մհեր Պետրոսյանը նախնական համաձայնության է եկել Հարություն Կոջակաֆայանի հետ, ուրիշի գույքը հափշտակելու նպատակով>>։
Ոչ նախաքննությամբ և ոչ էլ, առավել ևս դատաքննությամբ, Մհեր Պետրոսյանի և Հարություն Կոջակաֆայանի միջև նախնական հանցավոր համաձայնության գալու վերաբերյալ ոչ մի ապացույց ձեռք չի բերվել։ Դատարանի նման եզրահանգումն անհիմն է, հիմնված ենթադրությունների վրա։ Դրանով դատարանը կոպտորեն խախտել է 365 հոդ. 2-րդ մասի դրույթները՝ ըստ որի մեղադրական դատավճիռը չի կարող հիմնված լինել ենթադրությունների վրա և կայացվում է միայն այն դեպքում, երբ հանցանքը կատարելու մեջ ամբաստանյալի մեղավորությունն ապացուցված է դատական քննության ընթացքում>>:
<<…Դատաքննությամբ չի ապացուցվել, որ նրանք նպատակ են ունեցել Հ. Հակոբյանի վզի շղթան հափշտակել, եթե նման նպատակ լիներ, նրան ոչ թե ծեծի կենթարկեին հասարակական վայրում, այլ սկզբում կպահանջեին վզի շղթան, վերջինիս հրաժարվելուց հետո նոր կդիմեին բռնության։ Հնարավոր է, որ եթե պահանջեին վզի շղթան, իմանալով, որ այն ոսկյա չէ, կամովին կհրաժարվեին շղթան պահանջելուց։ Դա չի եղել, որովհետև նրանք վզի շղթան հափշտակելու նպատակ չեն ունեցել։ Ավելին, Մհեր Պետրոսյանը Հարութ Հակոբյանի վզին շղթա չի նկատել, բնականաբար, պարզ է, որ նրա կռիվը ոչ թե եղել է շղթայի համար, այլ ընկերոջը վիրւսվորելու համար։
Այսպիսով. ոչ նախաքննությամբ և ոչ էլ դատաքննությամբ, չի ապացուցվե՛լ այն հանգամանքը, որ Հարություն Կոջակաֆայանը և Մհեր Պետրոսյանը նախնական փոխադարձ համաձայնության են եկել Հարութ Հակոբյանի վզի շղթան հափշտակելու համար և Մհեր Պետրոսյանը նման նպատակ չի ունեցել>>:
<<…Բացի վերը նշվածներից, ՀՀ քր. օր-ի 175 հոդվածի հանցակազմ առաջացնելու հււաւսր, օրենքի պարտադիր պայման է նաև, որ հարձակումը զուգորդված լինի անձի

կյանքի կամ առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելով կամ դա գործադրելու սպառնալիքով։
Ինչպես երևում է դատաբժշկական փորձագետների կողմից տրված եզրակացուցյուններից, ոչ մի նշում չկա այն մասին, որ Հարութ Հակոբյանի մարմնական վնասվածքները կյանքի կամ առողջության համար վտանգավոր հատկանիշներ են պարունակում։
Դատարանը վերը նշված ապացույցները եթե ճիշտ գնահատեր և վերլուծեր, ապա կհանգեր այն եզրակացության, որ Մհեր Պետրոսյւսնի նկատմամբ ՀՀ քր. օր-ի 175 հոդ. 2-րդ մասով մեղադրական դատավճիռը հիմնավորված չի, բացակայում է նշված հոդվածով Մհեր Պեւորոսյանի մեղավորությունը և նրա նկատմամբ արդարացնող դատավճիռ կարձակեր։
Հիմնավորված չէ, նաև Մհեր Պետրոսյանի և Հարություն Կոջակաֆայանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176 հոդ. 1-ին մասով կայացրած դատավճիռը։
Մհեր Պետրոսյանի նկատմամբ վերը նշված մեղադրանքը առաջադրվել է Լիլիթ Մարգարյանի կողմից նախաքննական մարմնին և դատարանում տրված խիստ հակասական ցուցմունքների, նախաքննական մարմնի կողմից անօրինական ճանապարհով ձեռք բերված ապացույցենրի հիման վրա ՀՀ քր. դատ. օր-ի 105 հոդ. 5-րդ կետի համաձայն՝ քրեական գործով մեղադրանքի հիմքում չեն կարող դրվել և որպես ապացույց օգտագործվել այն նյութերը, որոնք ձեռք են բերվել քննչական կամ այլ դատավարական գործողության կատարման կարգի էական խախտմամբ>>:
<<…Անձին ճանաչման ներկայացնելիս, նախաքննական մարմինը կոպտորեն ոտնահարել է ՀՀ քր. դատ. օր.-֊ի 221 հոդ. 1-ին կետի դրույթները, ըստ որի՝ ճանաչման համար, որևէ անձի վկային, տուժողին, կասկածյալին ներկայացնելու անհրաժեշտության դեպքում, քննիչը նախապես հարցաքննում է այդ անձի արտաքին տեսքի ու նշանների, և այն հանգամանքների վերաբերյալ, որոնցում ճանաչողը տեսել է այդ անձին։
Տուժողի հարցաքննության արձանագրությունից չի երևում Մհեր Պետրոսյանի արտաքին տեսքի առանձնահատուկ նշանների և այլ հանգամանքների մասին։
Նույն հոդվածի 6-րդ կետի համաձայն՝ ճանաչում չի կատարվում, իսկ կատարվածը չի կարող ճանաչվել հիմնավորված, եթե ճանաչողը նշել է այնպիսի հատկանիշներ, որոնք իրենց անորոշության պատճառով բավարար չեն ճանաչվող անձի նույնացման համար։
Այդ տեսակետից Լիլիթ Մարգարյանի կողմից տրված ցուցմունքները անորոշ են, նա չի նկարագրել իրեն կողոպտող անձանց դիմագծերը և դեմքի բացառիկ հատկանիշները։ Նա չի նշել Մհեր Պետրոսյանի առկա ծնոտի և շրթունքի վրա գւոնվող երկար ակնհայտ երևացող սպին։ Բացի վերը նշվածներից, անձին ճանաչման ներկայացնելիս քննիչը նաև կոպտորեն խախտել է ՀՀ քր. դատ. օր-ի 221հոդ. 3-րդ կետի պահանջները, ըստ որի՝ ճանաչման ենթակա անձը ներկայացվում է ճանաչողին նույն սեռի արտաքինով ու հագուստով ճանաչվողին, հնարավորին չափ նման, առնվազն 3 անձանց հետ։
Ճանաչման ներկայացնելիս Մհեր Պետրոսյանը մյուս 3 անձանցից առանձնացել է իր դեմքի առանձնահատուկ նշաններով, ինչպես նաև իր արտաքին համազգեստով՝ վրան ֆիրմայի նշանով և այլ առանձնահատկություններով։
Փաստորեն նախաքննական մարմնի կողմից թույլ է տրվել քրեա– դատավարական օրենքի էական սխալ, որը բացասաբար է ազդել գործի օբյեկտիվ լուծմանը, որի հետևանքով կայացվել է սխալ դատավճիռի>>:
Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 21.07.2011թ.-ի դատավճիռը բողոքարկվել է նաև ամբաստանյալ Հ.Կոջակաֆայանի պաշտպան Գ.Գալոյանը` միջնորդելով` բեկանել ու փոփոխել այն, անհնարինության դեպքում կիրառել ՀՀ քր. օր. 64 հոդվածը, Լիլիթ Մարգարյանի էպիզոտով քրեական գործի վարույթը կարճել:
Իր վերաքննիչ բողոքը պաշտպան Գալոյանը մասնավորապես պատճառաբանել է հետևյալով:
<<…Գտնում եմ, որ ամբաստանյալ Հ. Կոջակաֆայանին մեղսագրվող արարքը Լիլիթ Մարգարյանի 2010 թ-ի օգոստոսի 6-ի էպիզոդով ապացուցված չէ։ նշված էպիզոդում առկա է միայն տուժողի ցուցմունքը, նշված քր. գործով անցնող վկա՝ Իրինա Բաբայանը որևէ անգամ դատական նիստի չներկայացավ հաստատելու իր նախաքննական ցուցմունքը ։Համաձայն VIVA CELL ընկերության տրամադրած տեղեկության մուտքային զանգերի ամբաստանյալ Կոջակաֆայանը 2010 թ-ի օգոստոսի 6-ին գտնվել է Նոր– Արեշ 41 փող 89 տանը,որը Խանջյան փողոցից բավականին հեռու է : Վկաններ Գառնիկ Գրիգորյանը, Արմեն Բունիաթյանը իրենց ցուցմունքներում միանշանակ հաստատեցին, որ Կոջակաֆայանը այդ օր և այդ ժամին չէր կարող գտնվել Խանջյան փողոցի վրա քանի որ ամբողջ ամառային սեզոնին մինչև սեպտեմբերի կեսերը աշխատել են Արմեն Բունիաթյանի տանը առավոտվա 10-ից մինչև երեկոյան 9-30 և ավելին, նրանց հանգստյան օրը եղել է միայն կիրակի օրը, իսկ օգոստոսի 6-ը կիրակի օր չի եղել։ Վկա ՝Ստեփան Կուբուրյանը դատաքննությանը հավաստեց, որ օգոստոսի 6-ին ժամը 9։30ինքն է զանգահարել Կոջակաֆայանին՝ինչը հաստատվել է VIVA CELL ընկերության կողմից տրված տեղեկատվությամբ։ Անհասկանալի է թե ինչու է դատարանը կողմնակալ վերաբերմունք դրսևորել և տուժողի ցուցմունք ավելի արժանահավատ համարել,քան VIVA CELL ընկերության կողմից տրված տեղեկատվությունն և վկանների ցուցմունքները։ Այսպիսով գտնում եմ, որ Լիլիթ Մարգարյանի էպիզոդով իմ պաշտպանյալիս մեղքը ապացուցված չէ։
Հարություն Հակոբյանի էպիզոդով ամբաստանյալ Հարություն Կոջակաֆայանին դատարանը մեղավոր է ճանաչել ՀՀ քր. օր. 175 հոդվածի 2-րդ մասի 1–ին կետով, սակայն Կոջակաֆայանը առաջադրված մեղադրանքում իրեն մասնակի է մեղավոր ճանաչել։ ՀՀ քր. օր. 175հոդվածը ավազակությունը՝ ուրիշի գույքը հափշտակելու նպատակով հարձակումը, որը կատարվել է կյանքի կամ առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելու սպառնալիքով , օբյեկտիվ կողմից ավազակային հարձակումը զուգորդվում է հարձակման ենթարկված անձի կյանքի կամ առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելու սպառնալիքով։
Սուբյեկտիվ կողմից ավազակային հարձակումն կատարվում է միայն ուղղակի դիտավորությամբ։ Վեր նշված պայմանները բացակայում են Մհեր Պետրոսյանի և Հարություն Կոջակաֆայանի գործողություններում։ Համաձայն փորձագետի եզրակացության Հակոբյանի առողջությանը պատճառվել է թեթև վնաս առողջության կարճատև քայքայումով։ Դատաքննության ընթացքում Հակոբյանի շղթայի ուսումնասիրությունից պարզ դարձավ, որ շղթայի օղակնները վնասված չեն,անգամ ձևափոխված չեն, տուժողի վզին վնասվածք չի եղել ինչը հաստատեց տուժող դատաքննությանը , չնայած վկա ՝Ա Դաբադյանը ցուցմունք տվեց, որ ամբաստանյալ Կոջակաֆայանը երկու ձեռքով քաշել է շղթան և պոկել,նման ձևով շղթան պոկելու դեպքում և շղթայի օղակները կվնասվեին և տուժող Հակոբյանի վզին վնասվածք կլիներ։ Այս դեպքում նախաքննական մարմինն թերացել է և ամբողջական քննություն չի կատարել, դատարանն ել անտեսել է այդ հանգամանքը,փորձաքննություն է նշանակվել միայն շղթայի արժեքի մասով,փորձագեւոին հարցեր չի առաջադրվել արդյոք շղթան քաշելուց է պոկվել ,թե իրար հրմշտելուց է պոկվել և եթե քաշելուց պոկված լիներ՝ ապա տուժողի վզին ինչպիսի վնասվածքներ կլինեին։ Այսպիսով չի ապացուցվել, որ ամբաստանյալներ Կոջակաֆայանի և Պետրոսյանի կողմից կատարված արարքն համապատասխանում է ՀՀ քր. օր. 175հոդվածին>>:
<<…Դատարանը գտել է,որ Կոջակաֆայանի արարքում պատասխանատվությունը և պատիժ ծանրացնող հանգամանքներ չկա։
Դատարանը գտել է նաև, որ դրական բնութագրվող և պատասխանատվությունն ու պատիժն մեղմացնող հանգամանքներ առկա են,այդ թվում հանցագործության կատարման պահին Կոջակաֆայանը եղել է անչափահաս։ Այսպիսով նյութական և դատավարական նորմերի խախտումների հետևանքով Կոջակաֆայանի՝ կատարած արարքին համապատասխան որակում չի տրվել, ինչի հետևանքով սահմանել է սխալ պաւոիժլ>>:
Վերաքննիչ դատարանի դատաքննության ընթացքում պաշտպան Գ.Գալոյանը նույն հիմնավորումներով ու պատճառաբանություններով վերաքննիչ բողոքը պնդեց միջնորդելով իր պաշտպանյալի նկատմամբ կայացնել արդարացման դատավճիռ, ամբաստանյալներ Մ.Պետրոսյանն ու Հ.Կոջակաֆայանը նույնպես ներկայացված վերաքննիչ բողոքները պնդեցին` իրենց մեղավոր ճանաչելով միայն տուժող Հ. Հակոբյանին ծեծի ենթարկելու մեջ, մեղադրող Ա. Աֆանդյանը վերաքննիչ բողոքների դեմ առարկելով, միջնորդեց առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը թողնել անփոփոխ:

Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանություններն ու եզրահանգումները

Ստուգելով գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման ու քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, ինչպես նաև գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի նորմերի պահպանումը, վերաքննիչ բողոքում նշված հիմքերի սահմաններում վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, դատաքննության ընթացքում լսելով բողոքում ներկայացված իրենց հետևությունները հիմնավորելու մասին պաշտպանի ու ամբաստանյալի պատճառաբանությունները, մեղադրողի առարկությունները, վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 21.07.2011թ.-ի դատավճռը պետք է թողնել անփոփոխ, իսկ պաշտպանների վերաքննիչ բողոքները` մերժել, հետևյալ պատճառաբանությամբ:
ՀՀ քր. օր. 175 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 176 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում Հարություն Կոջակաֆայանը իրեն մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունքներ է տվել այն մասին որ եկեղեցի գնալու համար 2010 թվականի նոյեմբերի 10-ին ինքը գնացել է «Ռոսիա» կինոթատորանի մոտ: Այդ ժամանակ իրեն զանգահարել է իր ընկեր Մհերը և ասել, որ ցանկանում է հանդիպել իրեն: Ինքը խոստացել է սպասել Մհերին, որպեսզի միասին գնան եկեղեցի: Մինչ Մհերի գալը, ինքը գնել է պաղպաղակ, որից հետո պատահաբար դիպել է տուժող Հարութի ուսին և ներողություն խնդրել, իսկ Հարութն իրեն ցածր ձայնով ասել է «արա»: Դրանից հետո ինքը շրջվել է և նրան հարցրել, թե ինչու է վիրավորում իրեն, ու առաջարկել քայլելով զրուցել: Այդ պահին Մհերը կրկին զանգահարել է իրեն և ավելի կոնկրետ հարցրել իր գտնվելու վայրը, իսկ ինքը Մհերին պատասխանել է, որ գտնվում է եկեղեցու աստիճաների մոտ: Մհերը մոտեցել է իրենց, և այդ պահին իրեն զանգահարել են: Ինքը Մհերից ու Հարութից մի փոքր առանձնացել է, որից հետո տեսել է, որ նրանք քաշքշում են միմյանց: Ինքը մոտեցել է նրանց և սկսել են կռիվ անել: Կռվի ժամանակ Հարութը ընկել է, որի պատճառով նա ստացել է վնասվածք: Ընկած ժամանակ Մհերը Հարութին կոշիկով չի հարվածել: Այդ ժամանակ ինքը նկատել է, որ գետնին շղթա կա ընկած և ցանկացել է այն տալ Հարութին, սակայն այդ պահին ոստիկանները վազել են դեպի իրենց կողմ, ինչի պատճառով ինքը շղթան գցել է և փախել: Մոտ 100 մետր փախնելուց հետո, ոստիկանները բռնել են իրեն, և այդ պահին շղթան եղել է ոստիկաների մոտ: Հարութի հետ զրուցելու ժամանակ ինքը նրա պարանոցին շղթա չի տեսել: Տուժող Լիլիթ Մարգարյանին ինքն առաջին անգամ տեսել է նախնական քննության ժամանակ կատարված առերես հարցաքննության օրը: Լիլիթի հետ կապված դեպքի հետ ինքը որևէ առնչություն չունի: Այդ օրն ինքը Մուշեղի և Գառնիկի հետ աշխատել է Արմենի տանը, որը գտնվում է Դիմիտրով փողոցում: Այդ տանն իրենք աշխատել են 2010 թվականի հունիսի սկզբից մինչև սեպտեմբերի կեսերը: Այդ ժամանակահատվածում, բացի կիրակի օրերից, բոլոր օրերին իրենք աշխատել են: Իրենք աշխատանքը սկսել են ժամը 10:00-ին և ավարտել ժամը 21:30-ից 22:00-ի սահմաններում:
Դատական քննության ընթացքում ամբաստանյալ Մհեր Պետրոսյանը առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չճանաչեց և ցուցմունք տվեց այն մասին, որ 2010 թվականի նոյեմբերի 10-ին ինքը զանգահարել է Հարություն Կոջակաֆայանին և ասել, որ ցանկանում է տեսնել նրան, իսկ Հարությունը ասել է, որ գտնվում է «Ռոսիա» կինոթատրոնի մոտակայքում: Ինքը գնացել է Հարությունի ասած վայր և տեսել, որ նա զրուցում է մի անծանոթ տղայի հետ: Ինքը մոտեցել է նրանց ու հարցրել, թե ինչ է պատահել, և այդ անծանոթ տղան պատմել է, որ միմյանց կողքով անցնելիս ուսով կպել են միմյանց, որի պատճառով սկսել են վիճաբանել: Դրանից հետո Հարությունին զանգահարել են, և նա մի քիչ այն կողմ է գնացել, իսկ ինքը շարունակել է զրուցել այդ անծանոթ տղայի հետ: Ինքն ու այդ տղան միմյանց չեն հասկացել, որի պատճառով ընդհարվել և քաշքշել են միմիանց: Այդ ժամանակ Հարությունը մոտեցել է իրենց և սկսել են կռվել: Կռվի ժամանակ ինքը ձեռքով հարվածել է այդ անծանոթ տղային, սակայն իր հարվածը այնքան ուժգին չի եղել, որ մարմնական վնասվածք պատճառեր նրան: Կռվի ժամանակ ինքը հրել է այդ տղային, որի պատճառով նա ընկել է: Ընկած ժամանակ ինքը նրան չի հարվածել: Ինքը նրան ոտքով չի հարվածել: Տուժողի շղթայի մասին ինքն իմացել է ոստիկանությունում, թե իբր իրենք ցանկացել են այն գողանալ և այն գտնվել է իրենցից քիչ հեռու: Իր և Հարությունի միջև որևէ պայմանավորվածություն չի եղել, որ տուժողից շղթա գողանան: Հարությունը որևէ շղթա չի հափշտակել: Տուժող Լիլիթ Մարգարյանին ինքն առաջին անգամ տեսել է նախնական քննության ժամանակ կատարված առերես հարցաքննության օրը: Լիլիթի հետ կապված դեպքի հետ ինքը որևէ առնչություն չունի: 2010 թվականի օգոստոսի 4-ից 7-ն ինքը եղել է Սևանի «Վոյաժ» լողափում:
Ամբաստանյալ Կոջակաֆայանի և Պետրոսյանի պատճառաբանությունները անհիմն են, նպատակ են հետապնդում խուսափելու պատասխանատվությունից ու պատժից, դրանք հերքվում և նրանց հանցանքը հիմնավորվում թ գործի փաստական տվյալների ներքոշարադրյալ ամբողջությամբ:
Տուժող Հարութ Հակոբյանը դատական քննության ընթացքում ցուցմունք տվեց այն մասին, որ դեպքի օրն առևտուր կատարելու համար ինքը Աբովյան քաղաքից գնացել է Երևան: Երևանում ինքը գտնվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի վարչական շենքի ետևի հատվածում: Այդ ժամանակ իր և ամբաստանյալների միջև կռիվ է եղել, որի պատճառը հանդիսացել է «արա» բառը, իբրև թե ինքն այդպես է դիմել Հարությունին, սակայն ինքը նրան «արա» չի ասել: Հարությունն իրեն առաջարկել է գնալ դատարանի ետնամաս և զրուցել: Ինքն ու Հարությունը քայլելով գնացել են դատարանի կողմը: Այնուհետև իրենց է մոտեցել Մհերը և նրա մոտենալուց հետո նրանք սկսել են հարվածել իրեն, որից հետո ինքը որևէ բան չի հիշում: Առաջինն իրեն հարվածել է Մհերը: Իր գլխի ետնամասից արյուն է հոսել, իսկ թևը եղել է քերծված: Մինչ կռիվ սկսելն իր պարանոցին եղել է հասարակ, հաստ, ոսկեգույն շղթա, իսկ կռվից հետո ոստիկանությունում այդ շղթան եղել է ոստիկանների մոտ: Մինչ կռիվը և կռվի ընթացքում Հարությունն ու Մհերն իրենից որևէ իր չեն պահանջել: Ինքն ամբաստանյալներից որևէ պահանջ չունի:
Տուժող Հարութ Հակոբյանը նախնական քննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2010 թվականի նոյեմբերի 10-ին` ժամը 14:30-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի «Ռոսիա» կինոթատրոնի մոտ իջել է տրանսպորտից և գնացել Խանջյան փողոցի վրա գտնվող Երևանի պետական մանկավարժական համալսարան: Այնուհետև գնացել է Հանրապետության հրապարակ և ժամը 15:30-ի սահմաններում վերադարձել է «Ռոսիա» կինոթատրոնի մոտ և ցանկացել պաղպաղակ գնել: Խանջյան և Տիգրան Մեծ փողոցների խաչմերուկում գտնվող` «Քուին բուրգեր» սրճարանին կից գտնվող պաղպաղակի վաճառակետի մոտ իրեն մոտեցել է կապույտ սպորտային համազգեստով, մոտ 22 տարեկան մի տղա և ասել. «նոր դու ինձ ասեցիր արա, այ տղա», իսկ ինքը քանի որ ոչ ոքի ոչինչ չէր ասել, անակնկալի գալով պատասխանել է «ես քեզ ճանաչում եմ, որ ինչ-որ բան ասեմ»: Դրանից հետո նա իրեն հարցրել է, թե որտեղ է ապրում, իսկ ինքը պատասխանել է, որ Աբովյան քաղաքում: Նա իրեն առաջարկել է գնալ դեպի «Սուրբ Գրիգոր Լուսավորիչ» եկեղեցու դիմաց գտնվող դատարանի կողմ, որտեղ պետք է նրա ընկերը գա: Ինքը նրան ասել է, որ չի ցանկանում գալ, սակայն նա պնդել է, որ գնան, և նա ընկերոջ հետ իրեն կճանապարհեն: Իրենք գնացել են դատարանի ուղղությամբ և երբ հասել են եկեղեցու աստիճանների մոտ, իր հետ քայլող տղան բջջային հեռախոսով զանգահարել է և ասել, որ «ստեղ եմ», որից մոտ 2 րոպե անց իրենց մոտեցել է մի տղա: Երբ նշված տղան մոտեցել է իրենց, միանգամից իրեն ասել է, որ ընկերը ճիշտ է ասում, իսկ ինքը նրան պատասխանել է, որ ինքը մարդուն չճանաչելով ինչպես կարող է նրան «արա» ասել: Այնուհետև ինքը կրկին պնդել է, որ նման բան չի ասել, սակայն դատարանի կողմից իրենց մոտեցած տղան ասել է, որ ինքը հակաճառում է, և երկուսով պահանջել են, որպեսզի գնան դատարանի կողմ` դեպի սեփական տների բակ: Ինքը հրաժարվել է գնալ նրանց հետ` ասելով, որ իրենք արդեն ամեն ինչ խոսել են: Մհերը դարձյալ իրեն ասել է, որ նրա ընկերոջն ինքը «արա» է ասել, իսկ ինքը կրկին պատասխանել է, որ նման բան չի եղել, և իր այդ խոսքն ասելուց հետո Մհերը ասել է, թե երկարացնում է ու ձեռքով` բռունցքով, ուժգին հարվածել է իր գլխի աջ դիմացի հատվածին, իսկ Հարությունը ձախ կողմից ոտքով ուժգին հարվածել է իր կողքին, որից հետո ինքը ընկել է գետնին: Ընկած ժամանակ նրանք ոտքով ու ձեռքով հարվածել են իր մարմնի տարբեր մասերին, որից հետո Հարությունը երկու ձեռքով բռնել է իր պարանոցի ոսկեգույն շղթան և պոկելով շղթան, երկուսով մեկ անգամ ևս ուժգին հարվածել են իրեն և դիմել փախուստի: Ինքը վեր է կացել և վազել է նրանց ետևից: Այդ ժամանակ տեսել է, որ նրանց ետևից վազում են նաև իրեն անծանոթ անձինք: Այնուհետև ինքը հասկացել է, որ նրանք իրենից պահանջել են գնալ դեպի դատարան տանող սեփական տների բակ ոչ թե իր կողմից իբր «արա, այ տղա» ասելու այլ ավելի ճիշտ հենց իր պարանոցի շղթան հափշտակելու համար: Այդ միջադեպը` իր վրա հարձակվելը և հարվածներ հասցնելը, տևել է մոտ 1-2 րոպե: Այդ շղթան պատկանել է իր փեսա Արտուշին, որը նա գնել էր 10.000 ՀՀ դրամով: Այն իրականում ոսկուց չի եղել, այլ պարզապես եղել է ոսկեգույն:
Տուժող Լիլիթ Մարգարյանը դատական քննության ընթացքում ցուցմունք տվեց այն մասին, որ 2010 թվականի օգոստոսի 6-ին` ժամը 21:00-ին, աշխատանքը վերջացնելուց հետո ինքն ու իր գործընկերուհի Իրինա Բաբայանը Խանջյան փողոցով գնացել են դեպի տուն: Ճանապարհին Իրինա Բաբայանին զանգահարել են և նա խոսել է հեռախոսով: Այդ ընթացքում Խանջյան փողոցում գտնվող` ֆուտբոլի ֆեդերացիայի վարչական շենքի դիմաց ինքը նկատել է Հարություն Կոջակաֆայանին, ով եղել է ծառի տակ կանգնած և տարօրինակ հայացքով նայել է իրեն: Այդ հայացքն իրեն կասկածելի է թվացել, որի պատճառով կրկին նայել է նրա դեմքին: Այդ պահին նա բջջային հեռախոսի վրա համարներ է հավաքել, սակայն հեռախոսին չի նայել, այլ աչքի տակով նայել է իր պարանոցին: Ինքը ցանկացել է Իրինային ասել, որ այդ տղան շատ տարօրինակ է նայում իրեն, սակայն Իրինան դեռևս խոսելիս է եղել հեռախոսով և չի լսել իրեն: Հարությունից երկու քայլ անցնելուց հետո, ինքը ետ է շրջվել ու տեսել այն պահը, որ Հարությունն արդեն իրենց ետևից մատնացույց է անում դիմացը` իր կողմը: Ինքն արագ թեքվել է, բայց իր դիմաց ոչ ոք չի եղել և երբ ինքը կրկին է շրջվել ետ, Հարությունը ձեռքը տարել է դեպի գլուխը, իբրև գլուխն է քորում: Այդ ամենը նկատելուց հետո ինքն անմիջապես նայել է իր դիմացը ու տեսել Մհեր Պետրոսյանին, ով դուրս է եկել խանութից և ցանկացել է հատել փողոցը: Դրանից հետո ինքը թեքվել է Իրինայի կողմն ու ասել «աչքիս էսի ցեպի պահ ա», և ցանկացել է պարանոցից հանել իր վզնոցը: Ինքը փորձել է պարանոցից հանել իր վզնոցը, սակայն այդ պահին իրեն է զանգահարել իր մայրը: Այդ ժամանակ իրեն մոտեցել է Մհեր Պետրոսյանը կամ մեկ այլ անձ, հարվածել իրեն ու քաշել շղթան: Շղթան մեկ անգամ քաշելուց չի պոկվել, որի պատճառով նա երեք անգամ քաշել է այն, հարվածել իրեն և պոկելով շղթան փախել: Իր գոռոցից ու լացի ձայնից Իրինան ետ է շրջվել և հարցրել, թե ինչ է պատահել: Իրինան վազել է նրա ետևից: Մհերը վազելով թեքվել է բակի կողմ: Այդ ժամանակ ինքը թեքվել և տեսել է, որ Հարությունն արդեն չի եղել այնտեղ, որտեղից մատնացույց է արել իրեն: Ինքը նույնպես վազել է Իրինայի ետևից ու տեսել, որ Մհերը վզնոցը փոխանցել է Հարությունին, և նրանք տարբեր ուղղություններով փախել են: Դրանից հետո ինքը զանգահարել է ոստիկանություն: Հարություն Կոջակաֆայանի դեմքը շատ լավ հիշում է, իսկ Մհեր Պետրոսյանի դեմքը լավ հիշում է խանութից դուրս գալուց և փողոցը անցնելիս, բայց շղթան պոկելու պահին նրա դեմքը չի տեսել, սակայն ետևից վազելուց համապատասխանել է նրա կազմվածքին: Այդ շղթան եղել է «կոլյե» տեսակի, 11 գրամ քաշով, դեղին ոսկուց, վրան եղել են ադամանդե քարերի փշրանքներ և արժեցել է 93.000 ՀՀ դրամ:
Վկա Արսեն Մելքոնյանը դատական քննության ընթացքում ցուցմունք տվեց այն մասին, որ աշխատում է ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ 3-րդ հատուկ գնդում: Դեպքի օրն ինքն Աշոտ Աղասյանի հետ ծառայություն է իրականացրել «Օղակաձև» զբոսայգու 6-րդ հատվածում: Այդ օրն ինքն ու Աշոտը հանդիպել են իր ընկեր Արթուր Դաբաղյանին, ով ապրում է այդ հատվածում գտնվող սեփական տներից մեկում: Այդ ժամանակ դատարանի վարչական շենքի հարակից ավտոկայանատեղում տեսել են, որ Հարություն Կոջակաֆայանը և Մհեր Պետրոսյանը ծեծում են մի երիտասարդի: Նրանք բռունցքներով և ոտքերով հարվածել են այդ երիտասարդին: Գլխին ստացած հարվածի հետևանքով այդ երիտասարդը կքանստել է: Այդ ժամանակ նրա գլխից արյուն է հոսել: Իրենք տեսել են նաև, որ Հարությունը պոկել է այդ երիտասարդի պարանոցի շղթան ու փախել: Իրենք վազել են նրանց ետևից, բռնել նրանց ու բերման ենթարկել ոստիկանություն: Ինքն անձամբ հետապնդել ու բռնել է Հարությունին, ով վազելու ընթացքում շղթան դեն է նետել, իսկ բռնվելուց հետո ցույց տվել շղթայի տեղը: Շղթան Հարությունի օգնությամբ իրենք գտել են սեփական տան դիմաց կանգնած մեքենայի դիմացից: Կռվի ու շղթան հայտնաբերելու վայրերի հեռավորությունը եղել է մոտ 60 մետր:
Վկա Աշոտ Աղասյանը դատական քննության ընթացքում ցուցմունք տվեց այն մասին, որ դեպքի օրն ինքն ու Արսեն Մելքոնյանը ծառայություն են իրականացրել «Օղակաձև» զբոսայգում: Այդ օրն իրենք հանդիպել են իրենց գործընկեր Արթուր Դաբաղյանին: Այդ ժամանակ իրենք տեսել են, որ Հարություն Կոջակաֆայանը և Մհեր Պետրոսյանը հարվածել են տուժողին, այնուհետև Հարությունը նրա պարանոցից պոկել է շղթան, որից հետո նրանք փախել են: Իրենք հետապնդել են նրանց, բռնել ու բերման ենթարկել ոստիկանություն: Ինքն անձամբ հետապնդել ու բռնել է Մհերին: Փախնելու ժամանակ Հարությունը դեն է նետել շղթան, իսկ բռնվելուց հետո նա ցույց է տվել շղթայի տեղը: Տուժողին ծեծելու ժամանակ ինքը Հարությունի և Մհերի ձեռքին որևէ իր չի տեսել: Նրանք տուժողին հարվածել են ձեռքերով ու ոտքերով: Նրանց հարվածներից տուժողի գլխից արյուն է հոսել:
Վկա Արթուր Դաբաղյանը դատական քննության ընթացքում ցուցմունք տվեց այն մասին, որ աշխատում է ոստիկանությունում: Դեպքի օրը դատարանի ետնամասում ինքը հանդիպել է իր ընկերներին: Այդ ժամանակ տեսել են, որ Հարություն Կոջակաֆայանը և Մհեր Պետրոսյանը ծեծում են տուժողին: Իրենք փորձել են մոտենալ նրանց, և այդ պահին Հարությունը պոկել է տուժողի պարանոցի շղթան ու դիմել փախուստի: Իրենք հետապնդել են նրանց, բռնել ու բերման ենթարկել ոստիկանություն: Նրանք ձեռքերով ու ոտքերով հիմնականում հարվածել են տուժողի գլխին: Հարությունին բռնելուց հետո շղթան նրա ձեռքում չի եղել, սակայն նա իրենց ցույց է տվել այն տեղը, որտեղ գցել է այն:
Վկա Իրինա Բաբայանը նախնական քննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ աշխատում է Ալեք Մանուկյան 7 հասցեում գտնվող «Ստանիցա» գեղեցկության սրահում` որպես վարսահարդար: Նույն գեղեցկության սրահում աշխատում է նաև Լիլիթ Մարգարյանը: 2010 թվականի օգոստոսի 6-ին` ժամը 21:00-ի սահմաններում, ինքն ու Լիլիթը դուրս են եկել գեղեցկության սրահից և քայլելով հասել Խանջյան 27 հասցեի մոտ: Նշված վայրում ժամը 21:25-ի սահմաններում ինքը հեռախոսով խոսելիս է եղել, երբ լսել է Լիլիթի բղավոցը: Այդ պատճառով շրջվել և տեսել է, որ Լիլիթը լաց է լինում, իսկ ինչ-որ մեկը Լիլիթի պարանոցից պոկել է ոսկյա շղթան և վազում է: Ինքը վազել է այդ երիտասարդների ետևից, սակայն նրանք շատ արագ են վազել և ճանապարհին բաժանվել ու փախել տարբեր ուղղություններով: Ինքը նրանց դեմքը չի տեսել և տեսնելուց չի ճանաչի:
Վկա Ստեփան Կուբուրյանը դատական քննության ընթացքում ցուցմունք տվեց այն մասին, որ Հարություն Կոջակաֆայանն իր մորաքրոջ որդին է: 093-04-24-74 հեռախոսահամարն իրենն է: Իր հիշելով 2010 թվականի օգոստոսի 6-ին, կամ դրա մոտակա օրերին իրենց տանը եղել է տոնակատարություն, ինչի համար ինքը զանգահարել է Հարությունին, որպեսզի նա գա իրենց տուն, իսկ նա պատասխանել է, որ աշխատանքից նոր է վերադարձել տուն և լողանալուց հետո կգնա իրենց տուն:
Վկա Գառնիկ Գրիգորյանը դատական քննության ընթացքում ցուցմունք տվեց այն մասին, որ 2010 հունիսից մինչև սեպտեմբերի կեսը յուրքանչյուր օր, բացի կիրակի օրերից, ինքը, իր եղբայրն ու Հարություն Կոջակաֆայանը աշխատել են Երևան քաղաքի Դիմիտրով փողոցի 120-րդ տանը: Նշված ժամանակահատվածում իրենք այդ տանն աշխատանքը սկսել են ժամը 09:30-ից 10:00-ի սահմաններում և ավարտել ժամը 21:00-ից 22:00-ի սահմաններում: 2010 թվականի օգոստոսի 6-ին Հարությունը եղել է նշված աշխատանքի վայրում: Հնարավոր է, որ այդ օրը Հարությունը ընդմիջման կամ շինանյութ գնելու համար դուրս եկած լինի աշխատանքի վայրից, սակայն հստակ չի հիշում: Հստակ չի կարող ասել, թե 2010 թվականի օգոստոսի 6-ին` ժամը 21:30-ի սահմաններում, Հարությունը եղել է աշխատանքի վայրում, թե ոչ:
Վկա Արմեն Բունիաթյանը դատական քննության ընթացքում ցուցմունք տվեց այն մասին, որ 2010 հունիսից մինչև սեպտեմբերի կեսը Հարություն Կոջակաֆայանը, Գառնիկն ու նրա եղբայրը աշխատել են իր` Երևան քաղաքի Դիմիտրով փողոցի 120-րդ տանը: Իր հիշելով նրանք հանգստացել են միայն կիրակի օրերին: Նշված ժամանակահատվածում նրանք աշխատանքի են եկել ժամը 10:00-ի սահմաններում և աշխատանքն ավարտել ժամը 20:00-ից 22:00-ի սահմաններում: Ինքը չի կարող հստակ ասել, թե 2010 թվականի օգոստոսի 6-ին` ժամը 21:30-ի սահմաններում Հարությունը եղել է իրենց տանը, թե ոչ: Իր տան աշխատանքների համար բոլոր տեսակի շինանյութերն ինքն է մատակարարել: Երբևէ չի եղել, որ Հարությունը գնա շինանյութ գնելու:


Դեղին մետաղից շղթա ներկայացնելու և զննելու մասին 2010 թվականի նոյեմբերի 10-ի արձանագրության համաձայն` ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի բաժնում ՊՊԾ 3-րդ հատուկ գումարտակի աշխատակից Աղասյանը ներկայացրել է դեղին մետաղից շղթա և հայտարարել, որ ինքն այն վերցրել է սպորտային համազգեստով երիտասարդի մատնանշած վայրից, որը բերման է ենթարկվել ոստիկանության բաժին: Ներկայացված շղթան ունեցել է 58սմ երկարություն և 5մմ լայնություն: Շղթայի ծայրերից բացակայել են փականները: Մասնակից Հարութ Հակոբյանը հայտնել է, որ ներկայացված շղթան պատկանում է իրեն, փականները պոկվել են քաշելու հետևանքով, այն պոկել է սպորտային համազգեստով տղան իրեն ծեծի ենթարկելուց հետո:
Հագուստ ներկայացնելու և զննելու մասին 2010 թվականի նոյեմբերի 10-ի արձանագրության համաձայն` Հարութ Հակոբյանը ներկայացրել է տղամարդու սպորտային համազգեստի մեկ վերնազգեստ և հայտարարել, որ դեպքի ժամանակ այն գտնվել է իր հագին:
Քննչական փորձարարություն կատարելու մասին 2011 թվականի նոյեմբերի 11-ի արձանագրության համաձայն` Հարոութ Հակոբյանի ցուցմուքը ճշտելու և ստուգելու նպատակով կատարվել է փորձարարություն: Այդ նպատակով ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի քննչական բաժնից «ՎԱԶ-2107» մակնիշի ավտոմեքենայով Հարութ Հակոբյանի մատնանշած երթուղով գնացել են դեպքի վայր, որը գտնվել է Երևան քաղաքի «Օղակաձև» զբուսայգու 6-րդ հատվածում` «Սուրբ Գրիգոր Լուսավորիչ» եկեղեցու մոտակայքում գտնվող ավտոկանգառի վերջնամասում: Հարութ Հակոբյանը մատնացույց է արել «Քուին բուրգեր» սրճարանի ձախ կողմում գտնվող պաղպաղակի կրպակի դիմացի հատվածը և հայտարարել, որ հենց նշված վայրում է Հարություն Կոջակաֆայանը մոտեցել իրեն: Այնուհետև մատնացույց է արել նշված սրճարանի դիմացի մայթեզրը, դեպի «Սուրբ Գրիգոր Լուսավորիչ» եկեղեցի տանող աստիճանները, ինչպես նաև աստիճաններից աջ գտնվող ավտոկայանատեղը և հայտարարել, որ ինքն ու Հարություն Կոջակաֆայանը քայլելով գնացել են նշված ուղղությամբ, մինչ Հարություն Կոջակաֆայանի ընկերոջը` Մհեր Պետրոսյանին հանդիպելը: Այնուհետև մատնացույց է արել Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի ձախ կողմում գտնվող ավտոկայանատեղի վեջնամասը, դեպի «Սուրբ Գրիգոր Լուսավորիչ» եկեղեցի տանող կանաչապատ, թեք հարթությունից 5 մետր դեպի առաջ, և դատարանի շենքի ձախակողմյան պարսպից 25 մետր դեպի ձախ ընկած հատվածը և հայտարարել, որ այդ վայրում են Հարություն Կոջակաֆայանն ու Մհեր Պետրոսյանը իր նկատմամբ բռնություն գործադրել և հափշտակելով իրեն պատկանող` 10.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ շղթան` դիմել են փախուստի, վազելով դեպի դատարանի շենքի հետնամասում գտնվող սեփական տների ուղղությամբ: Այնուհետև Հարութ Հակոբյանը մատնացույց է արել դատարանի շենքի աջակողմյան պատի միջին հատվածից դեպի ձախ և հայտարարել, որ Հարություն Կոջակաֆայանը և Մհեր Պետրոսյանը փախուստի են դիմել այդ ուղղությամբ: Այնուհետև մատնացույց է արել նշված ճանապարհի վերջից դեպի ձախ գտնվող 120սմ լայնությամբ արահետը և հայտարարել, որ նշված արահետի միջնամասից 20 մետր հեռավորության վրա Հարություն Կոջակաֆայանը բռնվել է ոստիկանների կողմից, իսկ Մհեր Պետրոսյանը բռնվել է ավելի շուտ, դեպի մանկական տնակի կողմը տանող ճանապարհին:
Փորձագետի 2010 թվականի նոյեմբերի 26-ի թիվ 884-ԱՊ եզրակացության համաձայն` փորձաքննությանը տրամադրված շղթայի միջին շուկայական գինը 2010 թվականի նոյեմբերի 10-ի դրությամբ գնահատվել է 1.000 ՀՀ դրամ:
Դեպքի վայրի զննության մասին 2010 թվականի օգոստոսի 7-ի արձանագրության համաձայն` դեպքի վայր է հանդիսացել Խանջյան 25 հասցեում գտնվող «Փայլ» ստոմատոլոգիական կլինիկայի դիմացի մայթը: Տուժող Լիլիթ Մարգարյանը մատնացույց է արել մայթի այն հատվածը, որտեղ 2010 թվականի օգոստոսի 6-ին` ժամը 21:25-ի սահմաններում, նրա պարանոցից պոկել են վզնոցը, ինչպես նաև ցույց է տվել այն ճանապարհը, որով փախել են այդ երկու երիտասարդները: Լիլիթ Մարգարյանը ցույց է տվել նաև Խանջյան 15 շենքի բակի կողմի այն հատվածը, որտեղ երկու երիտասարդները, մեկը մյուսին շղթան փոխանցելով, բաժանվել են իրարից և դիմել փախուստի: Դեպքի վայրի զննությամբ պարզվել է, որ դեպքի վայրի ամնիջական հարևանությամբ գտնվող շենքի տակ տեղակայված է եղել տարադրամի փոխանակման կետ, որն այդ ժամանակ եղել է փակ, կողքին եղել է նաև մթերային խանութ, որը եղել է բաց, իսկ Լիլիթ Մարգարյանը նշել է, որ իր հիշելով, վզնոցը պոկող երիտասարդը դուրս է եկել այդ մթերային խանութից: Զննության ընթացքում կատարվել է լուսանկարահանում և կազմվել սխեմա:
Անձին ճանաչման ներկայացնելու մասին 2010 թվականի դեկտեմբերի 1-ի արձանագրության համաձայն` Լիլիթ Մարգարյանին ճանաչման են ներկայացվել չորս անձինք, որոնցից ձախից աջ 3-րդը եղել է Մհեր Մայիսի Պետրոսյանը: Լիլիթ Մարգարյանը, զննելով իրեն ճանաչման ներկայացված չորս անձանց, ճանաչել է ձախից 3-րդ տեղում կանգնած Մհեր Պետրոսյանին և հայտարարել, որ դա այն անձն է, ով 2010 թվականի օգոստոսի 6-ին` ժամը 21:30-ի սահմաններում, իր պարանոցից ձեռքով քաշել և պոկել է իր ոսկյա շղթան և մյուս ընկերոջ հետ դիմել փախուստի: Լիլիթ Մարգարյանը նշել է, որ Մհեր Պետրոսյանին ճանաչել է նրա հասակից և մազերից, նրա դեմքը կոնկրետ պատկերվել է իր հիշողության մեջ, դեպքի ժամանակ նրա սանրվածքը եղել է կողքի, իսկ ճանաչման ժամանակ ուղիղ:
Անձին ճանաչման ներկայացնելու մասին 2010 թվականի դեկտեմբերի 1-ի արձանագրության համաձայն` Լիլիթ Մարգարյանին ճանաչման են ներկայացվել չորս անձինք, որոնցից ձախից աջ 3-րդը եղել է Հարություն Կարապետի Կոջակաֆայանը: Լիլիթ Մարգարյանը, զննելով իրեն ճանաչման ներկայացված չորս անձանց, ճանաչել է ձախից 3-րդ տեղում կանգնած տղային և հայտնել, որ դա այն նույն տղան է, ով 2010 թվականի օգոստոսի 6-ին Խանջյան փողոցում մատնացույց է արել իրեն, որից հետո Մհեր Պետրոսյանը ձեռքով քաշել-պոկել է իր ոսկե շղթան, մոտեցել իրեն ճանաչման ներկայացվող անձին, ոսկյա շղթան տվել նրան, և նրանք փախել են տարբեր ուղղություններով: Ինքն այդ անձին ճանաչել է հասակից և դեմքից:
Փորձագետի 2010 թվականի նոյեմբերի 24-ի թիվ 536 եզրակացության համաձայն` փորձաքննության ներկայացված` Հարութ Հակոբյանի արյան նմուշն ըստ արյան ABO իզոշճաբանական համակարգի պատկանում է B խմբին: Փորձաքննության ներկայացված Հարություն Կոջակաֆայանի արյան նմուշն ըստ արյան ABO իզոշճաբանական համակարգի պատկանում է O խմբին: Փորձաքննության ներկայացված Մհեր Պետրոսյանի արյան նմուշն ըստ արյան ABO իզոշճաբանական համակարգի պատկանում է B խմբին: Փորձաքննության ներկայացված` Հարութ Հակոբյանին պատկանող ապորտային բաճկոնի օձիքի և հետին վերևի կեսի, աջ ու ձախ թևերի վրա հայտնաբերված կասկածելի հետքերում հաստավել է արյան առկայություն, որը պատկանում է մարդու և ըստ արյան ABO իզոշճաբանական համակարգի առաջացել է արյան B խումբ ունեցող անձից կամ անձանցից, այդ թվում հնարավոր է, որ առաջանար ինչպես Հարութ Հակոբյանից, այնպես էլ Մհեր Պետրոսյանից:
Փորձագետի 2010 թվականի նոյեմբերի 11-ի թիվ 2922 եզրակացության համաձայն` Հարութ Հակոբյանի ստացած մարմնական վնասվածքները` գլխի աջից գագաթային շրջանի սալջարդ վերքի, աջ արմնկային հոդի շրջանի քերծվածքի ձևով, հասցվել են բութ, կոշտ առարկաներով, հնարավոր է նշված ժամկետում և հանգամանքներում, որոնք պատճառել են առողջությանը թեթև վնաս` առողջության կարճատև քայքայումով, նկատի ունենալով վնասվածքների հետ անմիջական պատճառական կապի մեջ եղած հետևանքների տևողությունը` ոչ պակաս վեց օրից, և ոչ ավելի քսանմեկ օրից:
Փորձագետի 2010 թվականի դեկտեմբերի 15-ի թիվ 3196 լրացուցիչ եզրակացության համաձայն` Հարութ Հակոբյանի ստացած մարմնական վնասվածքները` գլխի աջից գագաթային շրջանի սալջարդ վերքի, աջ արմնկային հոդի շրջանի քերծվածքի ձևով, հասցվել են բութ, կոշտ առարկաներով, հնարավոր է նշված ժամկետում, որոնք միասին վերցրած պատճառել են առողջությանը թեթև վնաս` առողջության կարճատև քայքայումով, նկատի ունենալով վնասվածքների հետ անմիջական պատճառական կապի մեջ եղած հետևանքների տևողությունը` ոչ պակաս վեց օրից, և ոչ ավելի քսանմեկ օրից: Գլխի աջից գագաթային շրջանի սալջարդ վերքն առանձին պատճառել է առողջությանը թեթև վնաս` առողջության կարճատև քայքայումով, իսկ աջ արմնկային հոդի շրջանի քերծվածքը առանձին վերցրած առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չի պարունակում: Ելնելով Հարութ Հակոբյանի գլխի աջից գագաթային շրջանի սալջարդ վերքի տեղակայումից` վերջինը հնարավոր չէ առաջանալ վայր ընկնելու և գետնի հետ համահարվածելու արդյունքում, այն պատճառվել է բութ, կոշտ առարկայի (ձեռք, ոտք կամ այլ բութ առարկա) ուղղակի անմիջական ներգործության` հարվածի հետևանքով: Իսկ աջ արմնկային հոդի շրջանի քերծվածքը կարող էր առաջանալ ինչպես բութ, կոշտ առարկայի (ձեռք, ոտք կամ այլ բութ առարկա) ուղղակի անմիջական ներգործության` հարվածի հետևանքով, այնպես էլ չի բացառվում վերջինի առաջացումը վայր ընկնելու և գետնի հետ համահարվածելու հետևանքով:
Իրեղեն ապացույց ճանաչելու մասին 2010 թվականի դեկտեմբերի 3-ի որոշմամբ տուժող Հարութ Հակոբյանի սպորտային բաճկոնը և շղթան ճանաչվել են իրեղեն ապացույցներ, որոնք հետազոտվել են դատական քննության ընթացքում:
Ինչ վերաբերում է վկաներ Գառնիկ Գրիգորյանի, Արմեն Բունիաթյանի և Ստեփան Կուբուրյանի ցուցմունքներին, ապա հարկ է նկատել, որ նրանք իրենց ցուցմուքներում միանշանակ չեն պնդել, որ 2010 թվականի օգոստոսի 6-ին` ժամը 21:30-ի սահմաններում, ամբաստանյալ Հարություն Կոջակաֆայանը գտնվել է այդ անձանց կողմից նշված վայրում: Ավելին` Գառնիկ Գրիգորյանը և Արմեն Բունիաթյանը նշել են, որ նշված ժամանակահատվածում Հարություն Կոջակաֆայանը պետք է, որ գտնված լինի Երևան քաղաքի Դիմիտրով փողոցի 120-րդ տանը, մինչդեռ Ստեփան Կուբուրյանը նշել է, որ այդ նույն ժամանակահատվածում Հարություն Կոջակաֆայանը պետք է, որ գտնված լինի Երևան քաղաքի Նոր Արեշի 41-րդ փողոցի 38-րդ տանը: Բացի այդ, Ստեփան Կուբուրյանը ամբաստանյալ Հարություն Կոջակաֆայանի մորաքրոջ որդին է, իսկ Գառնիկ Գրիգորյանը` նրա հոր ընկերը, ովքեր շահագրգռված են քրեական գործի լուծման` ամբաստանյալ Հարություն Կոջակաֆայանի համար բարենպաստ ելքով:
Պաշտպանների կողմից ներկայացված պատճառաբանությունները հերքվում են նաև հետևյալով:
Ամբատանյալների կողմից….
Տուժող Հարություն Հակոբյանին շղթան հանձնելու պահանջ չներկայացնելը, այլ նրան ծեծի ենթարկելուց հետո այն հափշտակելը, ինչը հիմնավորապես հաստատվում է վերոնշյալ ապացույցներով, չի կարող հերքել նախնական համաձայնությամբ կատարված ավազակային հարձակման փաստը: Նույնը վերաբերում է նաև տուժողի վզի վրա ինչպես նաև շղթայի օղակների վնասված չլինելուն: Ամբաստանյալների կողմից տուժող Հակոբյանի նկատմամբ կիրառվել է նրա առողջության համար վտանգավոր բռնություն, ինչը հիմնավորվում է դատաբժշկական փորձաքննությունների թիվ 2922 և 3196 եզրակացություններով:
Տուժող Լիլիթ Մարգարյանի կողմից Հարություն Կոջակաֆայանի ու Մհեր Պետրոսյանի ճանաչումը նախաքննական մարմնի կողմից կատարվել է ՀՀ քր. դատ. օր. 221, 224 հոդվածների պահանջների պահպանմամբ: Այդ առումով տուժող Մարգարյանը նախապես հարցաքննվել է ու թեև իրեն կողոպտողների արտաքինի առանձնահատուկ նշաններ նա չի մատնանշել, սակայն մշտապես հայտնել է, որ տեսնելու դեպքում նրանց երկուսին էլ կճանաչի, իսկ քննչական գործողությունը կատարելուց հետո հայտնել, թե կոնկրետ արտաքին ինչ հատկանիշների հիման վրա է հանձին Հարություն Կոջակաֆայանի ու Մհեր Պետրոսյանի ճանաչել որպես իր ոսկյա շղթան հափշտակված անձանց:
Ինչ վերաբերում է 06.08.2010թ.-ին ժամը 21:29-ին /077/60-30-50 բջջային հեռախոսահամարին մուտքագրված հեռախոսազանգին, ինչի առթիվ դատարանում հարցաքննված վկա Հարություն Կոջակաֆայանի քեռորդի Ստեփան Յուբարյանը հայտնել է, որ ինքն է այդ ժամանակ նրան զանգահարել ու հրավիրել իրենց տանը տեղի ունեցող արարողությանը մասնակցելու, ապա համաձայն <<VIVA cell>>-ի կողմից տրված տեղեկանքի այդ զանգը տևել է ընդամենը 2 վայրկյան, որի ընթացքում հնարավոր չէր նման տեղեկատվություն հաղորդել, ուստի այդ հեռախոսահամարը գրանցված է ամբաստանյալի հորեղբոր` Առաքել Կոջակաֆայանի անվամբ, իսկ տուժող Լիլիթ Մարգարյանն էլ չի մատնանշել, որ կողոպուտի ընթացքում Հ.Կոջակաֆայանը օգտվել է բջջային հեռախոսից:
Այսպիսով, դատաքննությամբ և գործով ձեռք բերված ապացույցներով վերաքննիչ դատարանը հաստատված է համարում, որ Հ. Կոջակաֆայանն ու Մ.Պետրոսյանը նախնական համաձայնությամբ 06.08.2010թ-ին կողոպտել են Լիլիթ Մարգարյանին, իսկ 10.11.2010թ-ին ավազակային հարձակում գործել Հարութ Հակոբյանի նկատմամբ,այսինքն`նրանց արարքները համապատասխանաբար ՀՀ քր.օր.176 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով և 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով ճիշտ է որակված նրանց, և պաշտպանների կողմից բերված պատճառաբանությունները հերքված գործի փաստական հանգամանքներին վերոշարադրյալ ամբողջությամբ:
Ամբաստանյալներ Հարություն Կոջակաֆայանի ու Մհեր Պետրոսյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը պատճառաբանել է հետևյալով:
<<… Դատարանը գտնում է, որ Հարություն Կոջակաֆայանի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ պետք է դիտել նախկինում արատավորված` դատապարտված չլինելը, դրականորեն բնութագրվելը և վատառողջ լինելը:
Վերը նշված անձը դրականորեն բնութագրող և պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքները Հարություն Կոջակաֆայանի կատարած բոլոր արարքներով էլ առկա են:
Դատարանը գտնում է նաև, որ Հարություն Կոջակաֆայանի կողմից կատարված` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված արարքի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանք է այդ հանցանք կատարելու պահին անչափահաս լինելը:
Դատարանը միաժամանակ արձանագրում է, որ Հարություն Կոջակաֆայանի կատարած բոլոր արարքներով էլ պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չկան:
Կատարած արարքների համար ամբաստանյալ Հարություն Կոջակաֆայանը ենթակա է քրեական պատասխանատվության և պատժի:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 13-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` արարքի հանցավորությունը վերացնող, պատիժը մեղմացնող կամ հանցանք կատարած անձի վիճակն այլ կերպ բարելավող օրենքը հետադարձ ուժ ունի, այսինքն` տարածվում է մինչև այդ օրենքն ուժի մեջ մտնելը համապատասխան արարք կատարած անձանց, այդ թվում` այն անձանց վրա, ովքեր կրում են պատիժը կամ կրել են դա, սակայն ունեն դատվածություն:
Հարություն Կոջակաֆայանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված արարքը կատարելու ժամանակ` 2010 թվականի օգոստոսի 6-ին գործող խմբագրությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի սանկցիայով որպես պատիժ նախատեսված է եղել է ազատազրկում` երեքից վեց տարի ժամկետով:
«ՀՀ քրեական օրենսգրքում փոփոխություններ և լրացումներ կատարելու մասին» 2011 թվականի մայիսի 23-ի ՀՀ օրենքի 15-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի սանկցիայով որպես պատիժ նախատեսվել է տուգանք` նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկից հազարապատիկի չափով, կամ ազատազրկում` երեքից հինգ տարի ժամկետով:
Այսպիսով Դատարանը գտնում է, որ հանցանք կատարած անձի վիճակը բարելավող օրենքին հետադարձ ուժ տալու կանոնի կիրառմամբ Հարություն Կոջակաֆայանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված արարք կատարելու համար պատիժ կարող է նշանակվել նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկից հազարապատիկի չափով տուգանքի, կամ երեքից հինգ տարի ժամկետով ազատազրկման սահմաններում:
Դատարանը, հաշվի առնելով Հարություն Կոջակաֆայանի կատարած արարքների` հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, այդ թվում` նրա գործողությունների վտանգավորության աստիճանը, նրա անձը, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքները, պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, ինչպես նաև այն, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի սանկցիայով նախատեսված է պատիժ միայն ազատազրկման ձևով, իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի սանկցիայով` նաև ազատազրկման ձևով, գտնում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով սահմանված պատժի նպատակներն ապահովելու համար նրա նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով և 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված արարքներ կատարելու համար պատիժներ պետք է նշանակել ազատազրկման ձևով: Ընդ որում` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված արարք կատարելու համար Հարություն Կոջակաֆայանի նկատմամբ չպետք է նշանակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի սանկցիայով նախատեսված լրացուցիչ պատիժը` գույքի բռնագրավումը:
Դատարանը գտնում է, որ Հարություն Կոջակաֆայանի նկատմամբ վերջնական պատիժ պետք է նշանակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածով սահմանված` պատիժները մասնակիորեն գումարելու կանոնի կիրառմամբ, որը նա պետք է կրի:>>
<<… Դատարանը գտնում է, որ Հարություն Կոջակաֆայանի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ պետք է դիտել նախկինում արատավորված` դատապարտված չլինելը, դրականորեն բնութագրվելը և վատառողջ լինելը:
Վերը նշված անձը դրականորեն բնութագրող և պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքները Հարություն Կոջակաֆայանի կատարած բոլոր արարքներով էլ առկա են:
Դատարանը գտնում է նաև, որ Հարություն Կոջակաֆայանի կողմից կատարված` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված արարքի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանք է այդ հանցանք կատարելու պահին անչափահաս լինելը:
Դատարանը միաժամանակ արձանագրում է, որ Հարություն Կոջակաֆայանի կատարած բոլոր արարքներով էլ պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չկան:
Կատարած արարքների համար ամբաստանյալ Հարություն Կոջակաֆայանը ենթակա է քրեական պատասխանատվության և պատժի:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 13-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` արարքի հանցավորությունը վերացնող, պատիժը մեղմացնող կամ հանցանք կատարած անձի վիճակն այլ կերպ բարելավող օրենքը հետադարձ ուժ ունի, այսինքն` տարածվում է մինչև այդ օրենքն ուժի մեջ մտնելը համապատասխան արարք կատարած անձանց, այդ թվում` այն անձանց վրա, ովքեր կրում են պատիժը կամ կրել են դա, սակայն ունեն դատվածություն:
Հարություն Կոջակաֆայանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված արարքը կատարելու ժամանակ` 2010 թվականի օգոստոսի 6-ին գործող խմբագրությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի սանկցիայով որպես պատիժ նախատեսված է եղել է ազատազրկում` երեքից վեց տարի ժամկետով:
«ՀՀ քրեական օրենսգրքում փոփոխություններ և լրացումներ կատարելու մասին» 2011 թվականի մայիսի 23-ի ՀՀ օրենքի 15-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի սանկցիայով որպես պատիժ նախատեսվել է տուգանք` նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկից հազարապատիկի չափով, կամ ազատազրկում` երեքից հինգ տարի ժամկետով:
Այսպիսով Դատարանը գտնում է, որ հանցանք կատարած անձի վիճակը բարելավող օրենքին հետադարձ ուժ տալու կանոնի կիրառմամբ Հարություն Կոջակաֆայանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված արարք կատարելու համար պատիժ կարող է նշանակվել նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկից հազարապատիկի չափով տուգանքի, կամ երեքից հինգ տարի ժամկետով ազատազրկման սահմաններում:
Դատարանը, հաշվի առնելով Հարություն Կոջակաֆայանի կատարած արարքների` հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, այդ թվում` նրա գործողությունների վտանգավորության աստիճանը, նրա անձը, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքները, պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, ինչպես նաև այն, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի սանկցիայով նախատեսված է պատիժ միայն ազատազրկման ձևով, իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի սանկցիայով` նաև ազատազրկման ձևով, գտնում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով սահմանված պատժի նպատակներն ապահովելու համար նրա նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով և 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված արարքներ կատարելու համար պատիժներ պետք է նշանակել ազատազրկման ձևով: Ընդ որում` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված արարք կատարելու համար Հարություն Կոջակաֆայանի նկատմամբ չպետք է նշանակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի սանկցիայով նախատեսված լրացուցիչ պատիժը` գույքի բռնագրավումը:
Դատարանը գտնում է, որ Հարություն Կոջակաֆայանի նկատմամբ վերջնական պատիժ պետք է նշանակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածով սահմանված` պատիժները մասնակիորեն գումարելու կանոնի կիրառմամբ, որը նա պետք է կրի:>>
Վերաքննիչ դատարանը գտնում է , որ Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանւի կողմից Հարություն Կոջակաֆայանի և Մհեր Պետրոսյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը համապատասխանումէ նրանց կողմից կատարված հանցագործությունների բնույթին ու ամբաստանյալների անձին, բխում է ՀՀ քր.օր.10,48,61-62 հոդվածներով նախատեսված պատժի արդարացիության , անհատականացման սկուզբունքներին, նպատակներին:
Տուժող Մարգարյանի կողմից ներկայացված քաղաքացիական հայցը առաջին ատյանի դատարանը լուծել է ՀՀ քր.դատ.օր154-164 հոդվածների պահանջների պահպանմամբ, իրեղեն ապացույցները տնօրինվել են Հհ քր.դատ.օր.119 հոդվածով սահմանված կարգով:



Ելնելով վերոգրյալից եւ ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394 հ.հ. վերաքննիչ դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանի ընդհանուր իրավասության դատարանի 2011թ. հուլիսի 21-ի դատավճիռը քրեական գործով ըստ մեղադրանքի` Մհեր Մայիսի Պետրոսյանի և Հարություն Կարապետի Կոջակաֆայանի` ՀՀ քր. օր. 176 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով և ՀՀ քր. օր. 175 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, թողնել անփոփոխ, պաշտպանների վերաքննիչ բողոքները` մերժել:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարանին` հրապարակման օրվանից մեկամսյա ժամկետում:


ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` ստորագրություններ

Իսկականի հետ ճիշտ է`

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Մ.ԱՐՂԱՄԱՆՅԱՆ