ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ

Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր
իրավասության դատարանի դատական ակտ
դատավոր` Գ.Ավետիսյան

ՈՐՈՇՈՒՄ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

Գործ հ.ԵԿԴ/0380/01/10
23 մայիսի 2011թ. ք.Երևան
ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը՝
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ՝ Մ.ՍԻՄՈՆՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ս.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ
Ա.ԽԱՉԱՏՐՅԱՆ

ՔԱՐՏՈՒՂԱՐ ` Մ.ՄԱՀՏԵՍՅԱՆ

ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ՝
ԴԱՏԱԽԱԶ` Գ.ՄԱՐԿՈՍՅԱՆԻ
ՊԱՇՏՊԱՆ` Գ.ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆԻ


Դռնբաց դատական նիստում քննելով ամբաստանյալ՝ Գևորգ Իշխանի Նիկոլյանի վերաբերյալ՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով, Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2011 թվականի ապրիլի 01-ի դատական ակտի դեմ բերված ամբաստանյալ Գ.Նիկոլյանի շահերի պաշտպան Գիվի Հովհաննիսյանի վերաքննիչ բողոքը
Պ Ա Ր Զ Ե Ց

Գործի դատավարական նախապատմությունը.
ՀՀ գլխավոր դատախազության պետական շահերի պաշտպանության վարչության դատախազ` Գ.Մարկոսյանի 06.10.2009թ. որոշմամբ` հարուցվել է քրեական գործ` 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
12.10.2009թ. որոշմամբ` Գևորգ Նիկոլյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով:
12.10.2009թ. որոշմամբ` Գ.Նիկոլյանի նկատմամբ հայտարարվել է հետախուզում:
12.10.09թ. քննիչը միջնորդություն է ներկայացրել դատարան` Գ.Նիկոլյանի նկատմամբ կալանքը որպես խափանման միջոց ընտրելու մասին, որը Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 13.10.09թ. որոշմամբ` բավարարվել է և Գ.Նիկոլյանի որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանքը` 2 ամիս ժամանակով:
11.03.2010թ. որոշմամբ` Գ.Նիկոլյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով, 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով:
ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ ՀԿԳ քննության վարչության ՀԿԳ ավագ քննիչ` Ա.Մակինյանի 27.04.2010թ. որոշմամբ` հարուցվել է քրեական գործ` 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
30.06.10թ. որոշմամբ` Գ.Նիկոլյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով, 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով:
30.06.10թ. որոշմամբ` քրեական գործի վարույթը կասեցվել է:
03.11.2010թ. Գ.Նիկոլյանը հայտնաբերվել է:
04.11.2010թ. որոշմամբ` քրեական գործի վարույթը վերսկսվել է:
Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 05.11.2010թ. որոշմամբ` Գ.Նիկոլյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանքը թողնվել է անփոփոխ:
30.12.2010թ. քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան:
Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2011 թվականի ապրիլի 01-ի դատավճռով` դատաքննության արագացված կարգի կիրառմամբ` ամբաստանյալ Գևորգ Նիկոլյանը մեղավոր է ճանաչվել Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով դատապարտվել է ազատազրկման 4/չորս/ տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով` ազատազրկման` 2/երկու/ տարի ժամկետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով` ազատազրկման` 1/մեկ/ տարի ժամկետով։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի հիմունքներով` նշանակված պատիժները մասնակի գումարելու միջոցով` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նշանակված պատժին` չորս տարի ժամկետով ազատազրկմանը` գումարվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով նշանակված` երկու տարի ժամկետով ազատազրկումից` վեց ամիս ժամկետով ազատազրկումը, իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նշանակված` մեկ տարի ժամկետով ազատազրկումից` երեք ամիս ժամկետով ազատազրկումը և Գևորգ Նիկոլյանի նկատմամբ պատիժ է սահմանվել ազատազրկում` 4/չորս/ տարի 9/ինը/ ամիս ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման։
Պատժի սկիզբը` 2010թ. նոյեմբերի 03-ից։
Ամբաստանյալ Գևորգ Նիկոլյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց կալանավորումը թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Դատավճռի դեմ ամբաստանյալ Գ.Նիկոլյանի շահերի պաշտպան Գ.Հովհաննիսյանի կողմից բերված վերաքննիչ բողոքը ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 10.05.2011թ. որոշմամբ ընդունվել է վարույթ:

Գործի փաստական հանգամանքները
Ամբաստանյալ Գևորգ Նիկոլյանը Արա Հակոբյանին պատկանող Երևանի Երզնկյան փողոցի թիվ 48 հասցեում գտնվող առանձնատանը կից հողամասը դատական կարգով բաժանելու գործում օժանդակելու պատրվակով 2007-2008 թվականների ընթացքում` տարբեր օրերի, վերջինիցս խաբեությամբ ստացել է առանձնապես խոշոր չափերի հասնող` ընդհանուր 9.115.500 ՀՀ դրամին համարժեք 29,500 ԱՄՆ դոլար և հափշտակել է։
Բացի այդ` Գ.Նիկոլյանը, Իրանի Իսլամական Հանրապետության քաղաքացի Արմիկ Հակուպյանսին պատկանող Երևանի Ամառանոցային փողոցում գտնվող առանձնատանը կից համայնքային սեփականություն հանդիսացող հողամասը սեփականաշնորհելու գործընթացում վճարումներ կատարելու պատրվակով, 2008թ. մարտ ամսին Նորիկ Սեթաղյանի միջոցով Արմիկ Հակուպյանսից խաբեությամբ ստացել է առանձնապես խոշոր չափերի` 12,978,000 ՀՀ դրամին համարժեք 42,000 ԱՄՆ դոլար և հափշտակել։
Այնուհետև` որպես իր կողմից ստանձնած վերոհիշյալ պարտավորությունները կատարելու ապացույց` Գևորգ Նիկոլյանը պատրաստել և Նորիկ Սեթաղյանին տրամադրելով օգտագործել է իբր Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ համայնքների ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավոր` Ս.Կարապետյանի կողմից 29.09.2008թ. կայացված թիվ ԵԿԴ-հա. 2-796 ակնհայտ կեղծ վճռի լուսապատճենն այն մասին, որ դատարանը հաստատել է Արմիկ Հակուպյանսի կողմից սեփականության իրավունքով Նորքի Այգիներ թիվ 251 հասցեում գտնվող 0,09925 քմ հողամասի դիմաց գտնվող 495 քմ հողակտորը տիրապետելու իրավաբանական փաստը։
Բացի այդ` Գևորգ Նիկոլյանը 2009թ. հուլիս ամսին Իրանի Իսլամական Հանրապետության քաղաքացի Արմիկ Հակուպյանսին պատկանող` Կոտայքի մարզի Ձորաղբյուր գյուղի Ազատության փողոցի 1-ին նրբանցքի թիվ 6 հասցեում գտնվող 081-003 ծածկագրով տնամերձ հողամասի նկատմամբ խաբեությամբ իրավունք ձեռք բերելու վերաբերյալ նախնական համաձայնության գալով Նորիկ Սեթաղյանի հետ` վերջինիս և քննությամբ դեռևս չպարզված անձի հետ նախնական համաձայնությամբ, պատրաստել են 2008թ. օգոստոսի 8-ի ամսաթվով թվագրված, իբր Լոս Անջելեսում ՀՀ գլխավոր հյուպատոսության 1-ին քարտուղար Ն.Ղազարյանի անունից հաստատված իրավունք վերապահող, պաշտոնեական փաստաթուղթ հանդիսացող, թիվ 15469 համարի կեղծ լիազորագիրն այն մասին, որ Արմիկ Հակուպյանսը լիազորում է Նորիկ Սեթաղյանին տնօրինել /այդ թվում վաճառել/ Կոտայքի մարզի Ձորաղբյուր գյուղի Ազատության փողոցի 1-ին նրբանցքի թիվ 6 հասցեում գտնվող տնամերձ հողամասը։ Այնուհետև իրականացնելով իրենց հանցավոր դիտավորությունը` Գևորգ Նիկոլյանը Նորիկ Սեթաղյանի հետ, վերը նշված կեղծ լիազորագիրը 2009թ. հուլիսի 10-ին օգտագործել են Նոր-Նորքի նոտարական գրասենյակում, որտեղ ձևական առքուվաճառքի պայմանագիր են կնքել` առանձնապես խոշոր չափերի հասնող 10.800.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ նշված հողամասը Գևորգ Նիկոլյանի ազգական Արմեն Գյոզալյանին վաճառելու վերաբերյալ, որով իրականացրել և ավարտին են հասցրել ուրիշի գույքի նկատմամբ խաբեությամբ իրավունք ձեռք բերելու իրենց հանցագործությունը։
Բացի այդ` Գևորգ Նիկոլյանը, 2009թ. օգոստոս ամսին ԻԻՀ քաղաքացի Արմիկ Հակուպյանսին պատկանող` Կոտայքի մարզի Ձորաղբյուր գյուղում գտնվող մեկ այլ հողակտորի /388-005 ծածկագրով վարելահողի/ նկատմամբ խաբեությամբ իրավունք ձեռք բերելու վերաբերյալ նախնական համաձայնության գալով Նորիկ Սեթաղյանի հետ, վերջինիս և քննությամբ դեռևս չպարզված անձի հետ նախնական համաձայնությամբ, պատրաստել են 2008թ. օգոստոսի 8-ի և 2008թ. սեպտեմբերի 11-ի ամսաթվերով թվագրված, իբր Լոս Անջելեսում ՀՀ գլխավոր հյուպատոսության 1-ին քարտուղար Ն.Ղազարյանի անունից հաստատված իրավունք վերապահող, պաշտոնեական փաստաթուղթ հանդիսացող, թիվ 15470 և թիվ 15593 կեղծ լիազորագրերն այն մասին, որ Արմիկ Հակուպյանսը լիազորում է Նորիկ Սեթաղյանին տնօրինել /այդ թվում վաճառել/ Կոտայքի մարզի Ձորաղբյուր գյուղի վերը նշված վարելահողը։ Որից հետո իրականացնելով իրենց հանցավոր դիտավորությունը` Գևորգ Նիկոլյանը Նորիկ Սեթաղյանի հետ թիվ 15593 կեղծ լիազորագիրը 2009թ. հուլիսի 30-ին օգտագործել են ՀՀ ԿԱ ԱԳԿՊԿ Աբովյանի տարածքային ստորաբաժանում ներկայացնելով, հաջորդ օրը կեղծ լիազորագրի հիման վրա ստացել են սահմանափակումների վերաբերյալ միասնական տեղեկանքներ։ Այնուհետև, 2009թ. օգոստոսի 3-ին, Գևորգ Նիկոլյանը Նորիկ Սեթաղյանի հետ թիվ 15470 կեղծ լիազորագիրը օգտագործել են Նոր-Նորքի նոտարական գրասենյակում, որտեղ ձևական առքուվաճառքի պայմանագիր են կնքել` Արմիկ Հակուպյանսին պատկանող Կոտայքի մարզի Ձորաղբյուր գյուղում գտնվող առանձնապես խոշոր չափերի հասնող` 23.170.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ 388-005 ծածկագրով վարելահողը Գևորգ Նիկոլյանի ազգական Արմեն Գյոզալյանին վաճառելու վերաբերյալ, որով իրականացրել և ավարտին են հասցրել ուրիշի գույքի նկատմամբ խաբեությամբ իրավունք ձեռք բերելու իրենց հանցագործությունը։
Բացի այդ` 2009թ. օգոստոս ամսին, Գևորգ Նիկոլյանը օգտվելով այն հանգամանքից, որ ՀՀ ԿԱ ԱԳԿՊԿ Աբովյանի տարածքային ստորաբաժանման աշխատակիցների մոտ կասկածներ են առաջացել վերոհիշյալ լիազորագրերի իսկության վերաբերյալ և վերջիններիս կողմից համապատասխան միջոցներ են ձեռնարկվել հիշյալ լիազորագրերի իսկությունը ստուգելու ուղղությամբ` խարդախությամբ գույք հափշտակելու դիտավորությամբ, իր և Նորիկ Սեթաղյանի կողմից կատարած կեղծիքները չբացահայտելու համար պետական տարբեր մարմինների աշխատակիցներին կաշառք տալու պատրվակով, Նորիկ Սեթաղյանի մայր Հելեն Սեթաղյանից խաբեությամբ ստացել է խոշոր չափերի հասնող 2.700,000 ՀՀ դրամին համարժեք 7,200 ԱՄՆ դոլար գումար և հափշտակել։
Դրանից հետո` 2009թ. սեպտեմբերի 11-ին, Գևորգ Նիկոլյանը Նորիկ Սեթաղյանի հետ Նոր-Նորքի նոտարական գրասենյակից ստացել և ՀՀ ԿԱ ԱԳԿՊԿ Աբովյանի տարածքային ստորաբաժանում են ներկայացրել թիվ 15469 և թիվ 15470 համարների վերը նշված կեղծ լիազորագրերի սահմանված կարգով հաստատված պատճենները, որով էլ կրկին անգամ միասին օգտագործել են դրանք։

Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, փաստարկները և պահանջը
Վերաքննիչ բողոքում պաշտպանը խնդրել է ամբողջությամբ բեկանել և փոփոխել Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2011 թվականի ապրիլի 01-ի դատավճիռը և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ Գ.Նիկոլյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառել` սահմանելով փորձաշրջան:
Համաձայն բողոքի փաստարկների` դատարանը կայացրել է անարդարացի, հանցանքի ծանրությանը չհամապատասխանող դատավճիռ, թույլ է տվել նյութական և դատավարական իրավունքի նորմերի խախտումներ, մասնավորապես` դատարանը չի կիրառել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասի, 61-րդ հոդվածի 1-ին մասի, 62-րդ հոդվածի 2-րդ մասի, 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի, 70-րդ հոդվածի 1-ին և 2-րդ մասերի և ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 8-րդ հոդվածի պահանջները:
Թեև դատարանը դատավճռում նշել է, որ հաշվի է առնում հանցագործության հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, ինչպես նաև պատիժը մեղմացնող մի շարք հանգամանքներ, սակայն դրանք կրում են ֆորմալ բնույթ, քանի որ, եթե դատարանը հաշվի առներ պատիժն ու պատասխանատվությունը մեղմացնող, անձ բնութագրող հանգամանքները, որոնք են` դրական բնութագրվելը, նախկինում դատապարտված չլինելը, ինքնակամ իրավապահ մարմին քննությանը ներկայանալը ու որևէ անգամ խոչընդոտ չստեղծելը, մշտական բնակության վայր ունենալը, հանցանքը խոստովանելը, կատարածի համար զղջալը, տուժողներին պատճառված վնասը ամբողջությամբ վերականգնելը, խնամքին երկու անչափահաս երեխաներ ունենալը, ապա նման անարդարացի դատական ակտ չէր կայացնի:
Դատարանը դատական ակտում չի պատճառաբանել, թե ինչու է Գ.Նիկոլյանին դատապարտում ազատազրկման ու մեկուսացնել հասարակությունից, այն դեպքում, երբ Գ.Նիկոլյանին նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելով հնարավոր է հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված պատժի նպատակներին` սոցիալական արդարության վերականգնմանը, պատժի ենթարկված անձի ուղղմանը և նոր հանցագործությունների կանխմանը:
Դատարանը անտեսելով պաշտպանական կողմից ներկայացրած Վճռաբեկ դատարանի դատական ակտը, խախտել է նաև օրենքի և դատարանի առաջ բոլորի հավասարության քրեադատավարական սկզբունքը:
Վերաքննիչ բողոքի դեմ բերված պատասխանում ՀՀ գլխավոր դատախազության պետական շահերի պաշտպանության վարչության ավագ դատախազ` Գ.Մարկոսյանը, պատճառաբանելով, որ ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակված պատիժը համաչափ է, իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառման համար հիմքեր չկան, խնդրել է մերժել վերաքննիչ բողոքը:

Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը
Վերաքննիչ բողոքի սահմաններում վերլուծելով գործի նյութերը, լսելով բողոք բերած անձի հիմնավորումները, դատախազի առարկությունները, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ ներկայացված վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել հետևյալ պատճառաբանությամբ.
Համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 395-րդ հոդվածի 1-ին մասի` բողոքարկված դատական ակտը բեկանվում կամ փոփոխվում է, եթե թույլ է տրվել դատական սխալ, այն է`
1.գործի փաստական հանգամանքների մասին դատական ակտում շարադրված դատարանի հետևությունները չեն համապատասխանում վերաքննիչ դատարանում հետազոտված ապացույցներին
2.ճիշտ չի կիրառվել քրեական օրենքը կամ ՀՀ միջազգային պայմանագիրը
3.առկա է քրեադատավարական օրենքի էական խախտում
4.դատավճռով նշանակված պատիժը չի համապատասխանում կատարված հանցանքի ծանրությանը և ամբաստանյալի անձին:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածն ամրագրում է արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքը, որը դրսևորվում է օրենքով նախատեսված մի շարք պահանջներով:
Համաձայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի` պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, կանխել նոր հանցագործությունները:
Համաձայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասի` հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է նույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում` հաշվի առնելով նույն օրենսգրքի ընդհանուր մասի դրույթները:
Պատժի տեսակը և չափը որոշվում է հանցագործության հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքներով:
Պատիժ նշանակելիս հանցանք կատարած անձի նկատմամբ անհատական մոտեցումն անհրաժեշտ է, որպեսզի դատարանը պատժի տեսակն ու չափը ընտրելիս համոզվի, որ դրանով կհասնի պատժի վերոհիշյալ նպատակներին, հետևաբար պատժի նպատակներին հասնելու երաշխիք է հանցագործություն կատարած անձի նկատմամբ արդարացի, արարքի ծանրությանը և հանրորեն վտանգավորությանը համապատասխան պատիժ նշանակելը:
Համաձայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 3-րդ մասի` հանցագործության համար օրենքով նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ պատժատեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները:
Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ և 63-րդ հոդվածներով նախատեսված պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները, կազմելու համար պատկերացում հանցագործության բնույթի և հանրության համար վտանգավորության աստիճանի, հանցավորի անձնավորության մասին, յուրաքանչյուր կոնկրետ գործով անհատականացնելով պատիժը:
Պատասխանատվությունը և պատիժը թե մեղմացնող, և թե ծանրացնող հանգամանքները բնութագրում են ինչպես կատարված հանցավոր արարքը, այնպես էլ այն կատարողին: Դրանք բարձրացնում կամ իջեցնում են արարքի վտանգավորության աստիճանը և ի վերջո ազդում են պատժի վրա:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի ընդհանուր մասի վերոհիշյալ դրույթներից հետևում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ ինչպես պատժաչափի, այնպես էլ պատժատեսակի վերաբերյալ դատարանի կայացրած որոշումը պետք է հիմնված լինի կատարված հանցագործության, դրա առանձնահատկությունների, գործի կոնկրետ հանգամանքների, հանցավորի անձի, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների բազմակողմանի և օբյեկտիվ գնահատման վրա:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` եթե դատարանը կալանքի, ազատազրկման կամ կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով պատիժ նշանակելիս, հանգում է հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է կայացնել որոշում, այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին:
Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու համար կարևոր նշանակություն ունի հանցագործության կատարման հանգամանքները, եղանակը, մեղքի ձևը, հանցավորի կողմից այդ հանցագործության վտանգավոր հետևանքները նախատեսելը և այլն:
Չնայած պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հետ կապված ՀՀ քրեական օրենսգիրքը ինչպես հանցագործությունների, այնպես էլ հանցանք կատարած անձանց շրջանակի որևէ սահմանափակում չի նախատեսել, սակայն դատարանը պարտավոր է ղեկավարվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով նախատեսված սկզբունքներով` հաշվի առնելով նաև հանցագործության վտանգավորության աստիճանը և բնույթը:
Այսինքն դատարանը պետք է բացահայտի կատարված կոնկրետ հանցանքի առանձնահատկությունները, /հանցագործության կատարման եղանակը, վնասի չափը և այլն/, ինչպես նաև հաշվի առնի պաշտպանվող հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը հանցանք կատարելու պահին:
Ամբաստանյալ Գ.Նիկոլյանի վերաբերյալ քրեական գործի տվյալներով հիմնավորվել է, որ նա կատարել է առանձնապեu խոշոր չափերով խարդախություն, ինչպես նաև կեղծել է իրավունք վերապահող պաշտոնական փաuտաթղթեր ու անձամբ դրանք oգտագործել է:
Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից կայացված դատավճռի ուսումնասիրությունից պարզվեց, որ ամբաստանյալի նկատմամբ պատիժ սահմանելիս դատարանը հաշվի է առել ամբաստանյալ Գ. Նիկոլյանի անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող այն բոլոր հանգամանքները, որոնք թվարկված են վերաքննիչ բողոքում` առաջին անգամ հանցանքը կատարելը, կատարած հանցանքը ընդունելը և և դրա համար զղջալը, երիտասարդ լինելը, տուժողներին պատճառած նյութական վնասը վերականգնելը, դրական բնութագրվելը, խնամքին երկու երեխաները գտնվելը, ինչպես նաև պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը։
Բացի այդ, դատարանը միաժամանակ հաշվի է առել նրա կողմից կատարված արարքների բնույթն ու վտանգավորության աստիճանը, և գտել է, որ նրա նկատմամբ պետք է նշանակվի ազատազրկման ձևով պատիժ, հետևաբար բողոքում բերված փաստարկները այն մասին, որ պատիժ նշանակելիս դատարանի կողմից հաշվի չի առնվել նրա պատիժն ու պատասխանատվությունը մեղմացնող հանգամանքները, ինչպես նաև չի պատճառաբանել, թե ինչու պետք է նրա նկատմամբ նշանակվի ազատազրկման ձևով պատիժ, անհիմն է ու չի բխում գործի տվյալներից:
ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը հաշվի առնելով ամբաստանյալի կատարած արարքների բնույթն ու վտանգավորության աստիճանը, պաշտպանվող հասարակական հարաբերությունների սոցիալական նշանակությունը, ինչպես նաև այն հանգամանքը, որ ամբաստանյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս ընդհանուր իրավասության դատարանը ղեկավարվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ, 61-րդ, 62-րդ հոդվածներով սահմանված արդարության, պատասխանատվության անհատականացման և սոցիալական արդարության վերականգնման սկզբունքներով, գտավ, որ բողոքում մատնանշված փաստարկները չեն կարող հիմք հանդիսանալ ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավճիռը բեկանելու, ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակված պատիժը փոփոխելու և պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու համար:
Անդրադառնալով բողոք բերած անձի կողմից վերաքննիչ բողոքում մատնանշված ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի ՎԲ-192/07 որոշմամբ արտահայտված իրավական դիրքորոշմանը և այդ առիթով վերաքննիչ բողոքում բերված պատճառաբանությանը, վերաքննիչ դատարանը գտավ, որ Թամարա Տեր-Գրիգորյանի վերաբերյալ քրեական գործի փաստական հանգամանքները նույնանման չեն սույն քրեական գործի փաստական հանգամանքներին:
Նկատի ունենալով վերոգրյալը և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394-րդ հոդվածներով, վերաքննիչ դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Պաշտպան Գիվի Հովհաննիսյանի վերաքննիչ բողոքը մերժել:
Գևորգ Իշխանի Նիկոլյանի վերաբերյալ՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով, Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2011 թվականի ապրիլի 01-ի դատավճիռը թողնել անփոփոխ:
Սույն որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարան հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ՝ ստորագրություն

ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ՝ ստորագրություններ
Իսկականի հետ Ճիշտ է

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ՝ Մ.ՍԻՄՈՆՅԱՆ