Գործ հ.ԵԿԴ/0361/01/10

Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
Հ Ա Ն Ո Ւ Ն Հ Ա Յ Ա Ս Տ Ա Ն Ի Հ Ա Ն Ր Ա Պ Ե Տ Ո Ւ Թ Յ Ա Ն

17 մայիսի 2011թ. ք.Երևան

Հայաստանի Հանրապետության վերաքննիչ քրեական դատարանը
/այսուհետ` Վերաքննիչ դատարան/ հետևյալ կազմով`

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ա.ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ե.ԴԱՐԲԻՆՅԱՆ
Ս.ՉԻՉՈՅԱՆ
ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Տ.ՀԱԿՈԲՅԱՆԻ
ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ`
ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Ա.ԲԵԳԻՆՅԱՆԻ
ՊԱՇՏՊԱՆ` Ռ.ԲԱԼԱԲԱՆՅԱՆԻ

Դռնբաց դատական նիստում, վճռաբեկ վարույթի կանոններով, քննության առավ Համլետ Հայրապետի Այվազյանի, Հակոբ Հայրապետի Այվազյանի, Արմեն Ռուբենի Բլրցյանի և Ավետիք Սամվելի Վարդանյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով մեղսագրված հանցանքում անմեղ ճանաչելու և արդարացնելու վերաբերյալ` Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2011թվականի մարտի 15-ի դատավճռի դեմ մեղադրող Ա.Բեգինյանի կողմից բերված վերաքննիչ բողոքը


Պ Ա Ր Զ Ե Ց

1. Գործի դատավարական նախապատմությունը.
Թիվ 13201410 քրեական գործը Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազությունում հարուցվել է 2010թ. օգոստոսի 4-ին, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով։
11.08.2010թ. քրեական գործն ընդունվել է ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոնականի քննչական բաժնի ավագ քննիչի վարույթ։
09.12.2010թվականին Համլետ Այվազյանին, Հակոբ Այվազյանին և Արմեն Բլրցյանին մեղադրանքներ են առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, որպես խափանման միջոցներ են ընտրվել ստորագրություն չհեռանալու մասին:
10.12.2010թվականին Ավետիք Վարդանյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քր. օր-ի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն չհեռանալու մասին:
Քննիչի 16.12.2010թ. որոշմամբ, քրեական գործով Օնիկ Ալիկի Աբրահամյանի և Դավիթ Սաշիկի Առուստամյանի նկատմամբ խուլիգանություն կատարելու մասով քրեական հետապնդում չի իրականացվել` նրանց արարքներում հանցակազմի բացակայության պատճառաբանությամբ։
Օնիկ Ալիկի Աբրահամյանի նկատմամբ, նրա կողմից Հակոբ և Համլետ Այվազանների առողջությանը դիտավորությամբ թեթև վնաս պատճառելու մասով քրեական հետապնդում չի իրականացվել` դիմողների բողոքների բացակայության պատճառաբանությամբ։
28.12.2010թվականին քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան:
2011 թվականի մարտի 15-ի դատավճռով Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը` Ճանաչել և հռչակել է ամբաստանյալ Համլետ Հայրապետի Այվազյանի անմեղությունը` Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և նրան այդ մեղադրանքով արդարացրել է` կատարված հանցագործությանը նրա մասնակցությունն ապացուցված չլինելու պատճառաբանությամբ։
Ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն չհեռանալու մասին, վերացվել է։
Ճանաչել և հռչակել է ամբաստանյալ Հակոբ Հայրապետի Այվազյանի անմեղությունը` Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և նրան այդ մեղադրանքով արդարացրել է ` կատարված հանցագործությանը նրա մասնակցությունն ապացուցված չլինելու պատճառաբանությամբ։
Ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն չհեռանալու մասին, վերացվել է։
Ճանաչել և հռչակել է ամբաստանյալ Արմեն Ռուբենի Բլրցյանի անմեղությունը` Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և նրան այդ մեղադրանքով արդարացրել է` կատարված հանցագործությանը նրա մասնակցությունն ապացուցված չլինելու պատճառաբանությամբ։
Ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն չհեռանալու մասին, վերացվել է։
Ճանաչել և հռչակել է ամբաստանյալ Ավետիք Սամվելի Վարդանյանի անմեղությունը` Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և նրան այդ մեղադրանքով արդարացրել է` կատարված հանցագործությանը նրա մասնակցությունն ապացուցված չլինելու պատճառաբանությամբ։
Ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն չհեռանալու մասին, վերացվել է։
Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2011 թվականի մարտի 15-ի դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք է բերել մեղադրող Ա.Բեգինյանը, որը Վերաքննիչ քրեական դատարանի 2011 թվականի ապրիլի 22-ի որոշմամբ ընդունվել է վարույթ:
Վերաքննիչ բողոքի դեմ գրավոր պատասխաններ են ներկայացրել Արմեն Բլրցյանի շահերի պաշտպան` Ռուբեն Բալաբանյանը, Համլետ Այվազյանը, Հակոբ Այվազյանը և Ավետիք Վարդանյանը:
Քրեական գործը ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանում ստացվել է 2011 թվականի ապրիլի 20-ին:


2.Գործի փաստական հանգամանքները.
Նախաքննության մարմինը հիմնավորված է համարել հետևյալը.
ՙ2010թ. ապրիլի 30-ին Ագրարային համալսարանի ագրոէկոլոգիա բաժնի 2-րդ կուրսի ուսանողներ Դավիթ Առուստամյանը և Լիանա Ալեքսանյանը լարված խոսակցություն են ունեցել, որի մասին վերջինս հայտնել է նշանածին՝ նույն համալսարանի տեխնոլոգիական ֆակուլտետի 4-րդ կուրսի ուսանող, Օնիկ Աբրահամյանին։ Նույն օրն Օնիկ Աբրահամյանը հանդիպել է Դավիթ Առուստամյանին և կատարվածի կապակցությամբ զրուցել է նրա հետ՝ հորդորելով հեռու մնալ Լիանա Ալեքսանյանից։Այդ օրվա խոսակցությունն ավարտվել է առանց միջադեպի։ Հետագայում այդ միջադեպի մասին տեղեկացել են Դավիթ Առուստամյանի համակուրսեցի ընկերները՝ Ավետիք Վարդանյանը« Համլետ Այվազյանը« վերջինիս եղբայրը՝ Հակոբ Այվազյանն ու ընկերը՝ Ագրարային համալսարանի տեխնոլոգիայի ֆակուլտետի 2-րդ կուրսի ուսանող Արմեն Բլրցյանը։
Չորս օր անց՝ մայիսի 03-ին ժամը 13.40-ի սահմաններում, Ագրարային համալսարանից դուրս գալով, Օնիկ Աբրահամյանն ու Լիանա Ալեքսանյանը քայլելով անցել են Երևան քաղաքի Կորյուն փողոցով՝ նույն համալսարանի շենքին հարող հատվածում։ Այդ նույն ժամանակ և նույն վայրում հավաքվել են Համլետ և Հակոբ Այվազյանները, Ավետիք Վարդանյանը և Արմեն Բլրցյանը։ Վերջիններս շրջապատում գտնվող մարդկանցից զատվելու իրենց պահվածքով արժանացել են ՀՀ ոստիկանության ներքին անվտանգության վարչության աշխատակիցներ Արտակ Ադամյանի, Արթուր Սահակյանի, Արա Դանիելյանի և Արտյոմ Պողոսյանի ուշադրությանը, ովքեր աշխատանքի վայրից դուրս էին եկել ընդմիջում կատարելու համար։ Այնուհետև, Համլետ Այվազյանը և մյուսները մոտեցել են հանդիպակաց քայլող Լիանա Ալեքսանյանին և Օնիկ Աբրահամյանին և, Դավիթ Առուստամյանի արժանապատվությունն իբրև պաշտպանելու, ինչպես նաև իրենց ենթադրյալ արիությունն ի ցույց դնելու մղումով և նպատակ ունենալով ցուցադրել իրենց կարծեցյալ գերազանցությունը Օնիկ Աբրահամյանի նկատմամբ, նրանք դիմել են վերջինիս, պահանջելով խոսել նախորդ օրը Դավիթ Առուստամյանի հետ ունեցած միջադեպի կապակցությամբ։ Օնիկ Աբրահամյանը, այդ վայրից հեռացրել է Լիանա Ալեքսանյանին, ապա մոտեցել է նշված երիտասարդներին և առաջարկել է հեռանալ այլ վայր և պարզաբանումներ տալ։ Անտեսելով, որ գտնվում են մարդաշատ վայրում, հաշվի չառնելով, որ իրենց գործողությունները խանգարում են շրջապատում գտնվող մարդկանց հանգիստը և անդորրը, նրանց անցուդարձին, Համլետ և Հակոբ Այվազյաններն ու նրանց ընկերները Օնիկ Աբրահամյանի հետ սկսել են վիճաբանել, որին ականատես են եղել շրջակայքում գտնվող շուրջ 50-60 անձինք՝ այդ թվում նաև ՀՀ ոստիկանության ներքին անվտանգության վարչության վերը նշված աշխատակիցները։
Այնուհետև, բացահայտորեն հակադրվելով հասարակության մեջ ընդունված բարոյական համընդհանուր նորմերին, իրենց և ընկերների անձի առավելությունը ցույց տալու մոլուցքով տարված՝ Համլետ և Հակոբ Այվազյանները, Ավետիք Վարդանյանը և Արմեն Բլրցյանը շուրջ 3 րոպե տևողությամբ դիտավորությամբ կոպիտ կերպով խախտել են հասարակական կարգը, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով, զուգորդված է եղել Օնիկ Աբրահամյանի նկատմամբ բռնություն գործադրելու հետ, որի ընթացքում՝ ձեռքերով ու ոտքերով հարվածներ են հասցրել նրան։ Կռվի ընթացքում Օնիկ Աբրահամյանը պատասխան հարվածներ է հասցրել նրանց։ Արդյունքում Հակոբ Այվազյանին պատճառվել է աջ վերնահոնքային շրջանի սալջարդ, քերծվածք և աջ աչքի ստորին կոպի արյունազեղում, Համլետ Այվազյանին պատճառվել է գանգուղեղային վնասվածք, իսկ Օնիկ Աբրահամյանը հարվածելուց ստացել է աջ դաստակի 4-րդ նախադաստակային ոսկրի հիմի առանց բեկորների տեղաշարժի կոտրվածք։ Նկարագրված խուլիգանությանը միջամտել են ոստիկանության աշխատակիցներ Արտակ Ադամյանը, Արթուր Սահակյանը, Արա Դանիելյանը և Արտյոմ Պողոսյանը, ովքեր խափանել են Համլետ և Հակոբ Այվազյանների, Ավետիք Վարդանյանի և Արմեն Բլրցյանի խուլիգանական արաքները ու նրանց բռնելով՝ հանձնել են ահազանգով դեպքի վայր ժամանած ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ աշխատակից Գագիկ Մկրտչյանին, որից հետո նրանք բերման են ենթակվել ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին:
Նախաքննության մարմինը վերոհիշյալ արարքի կատարման համար Համլետ Հայրապետի Այվազյանին մեղադրանք է առաջադրել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ 3-րդ մասի 1-ին կետով, հիմնավորված համարելով, որ նա. ՙ2010թ. մայիսի 03-ին` ժամը 13-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Կորյուն փողոցի վրա գտնվող Ագրարային համալսարանի 3-րդ մասնաշենքի մոտ, մի խումբ անձանց հետ կատարել է խուլիգանություն։
Այսպես. 2010թ. մայիսի 03-ին` ժամը 13-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Կորյուն փողոցի վրա գործող Ագրարային համալսարանի 3-րդ մասնաշենքի մոտ եղբոր Հակոբ Այվազյանի, ընկերներ Արմեն Բլրցյանի և Ավետիք Վարդանյանի հետ միասին հանդիպել են հիշյալ համալսարանի ուսանող Օնիկ Աբրահամյանին և նրանից պարզաբանումներ են պահանջել օրեր առաջ` 2010թ. ապրիլի 30-ին, Օնիկ Աբրահամյանի և իրենց ընկեր Դավիթ Առուստամյանի միջև, Լիանա Ալեքսանյանին նեղացնելու վերաբերյալ տեղի ունեցած խոսակցության վերաբերյալ։Այս կապակցությամբ Օ.Աբրահամյանի և Համլետ Այվազյանի միջև վիճաբանություն է սկսվել, որի ընթացքում բացահայտորեն հակադրվելով մարդկային փոխհարաբերությունների հանրորեն ընդունված նորմերի դեմ, իր անձի առավելություններն ընդգծելու մոլուցքից մղված, եղբոր Հակոբ Այվազյանի, ընկերներ Ավետիք Վարդանյանի և Արմեն Բլրցյանի հետ` խմբով, շուրջ 3 րոպե տևողությամբ, կոպիտ կերպով խախտել են հասարակական կարգը, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելով, աղմկել են, որի ընթացքում իրենց խուլիգանական գործողությունները զուգորդել են Օնիկ Աբրահամյանի նկատմամբ բռնություն գործադրելով` ձեռքերով հարվածներ հասցնելով նրա մարմնի տարբեր մասերին։
Այսինքն` Համլետ Հայրապետի Այվազյանը կատարել է ՀՀ քր. օր.-ի 258 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործություն՚:
Հակոբ Հայրապետի Այվազյանին նույնպես նախաքննության մարմինը վերոհիշյալ արարքի համար մեղադրանք է առաջադրել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ 3-րդ մասի 1-ին կետով, հիմնավորված համարելով, որ նա. ՙ2010թ. մայիսի 03-ին` ժամը 13-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Կորյուն փողոցի վրա գտնվող Ագրարային համալսարանի 3-րդ մասնաշենքի մոտ, մի խումբ անձանց հետ կատարել է խուլիգանություն։
Այսպես. 2010թ. մայիսի 03-ին` ժամը 13-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Կորյուն փողոցի վրա գործող Ագրարային համալսարանի 3-րդ մասնաշենքի մոտ եղբոր Համլետ Այվազյանի և նրա ընկերներ Արմեն Բլրցյանի ու Ավետիք Վարդանյանի հետ միասին հանդիպել են հիշյալ համլսարանի ուսանող Օնիկ Աբրահամյանին և նրանից պարզաբանումներ են պահանջել օրեր առաջ` 2010թ. ապրիլի 30-ին, Օնիկ Աբրահամյանի և իրենց ընկեր Դավիթ Առուստամյանի միջև, Լիանա Ալեքսանյանին նեղացնելու վերաբերյալ տեղի ունեցած խոսակցության վերաբերյալ։ Այս կապակցությամբ Օ. Աբրահամյանի և Հակոբ Այվազյանի միջև վիճաբանություն է սկսվել, որի ընթացքում բացահայտորեն հակադրվելով մարդկային փոխհարաբերությունների հանրորեն ընդունված նորմերի դեմ, իր անձի առավելություններն ընդգծելու մոլուցքից մղված, եղբոր Համլետ Այվազյանի և նրա ընկերներ Ավետիք Վարդանյանի և Արմեն Բլրցյանի հետ` խմբով, շուրջ 3 րոպե տևողությամբ, կոպիտ կերպով խախտել են հասարակական կարգը, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելով, աղմկել են, որի ընթացքում իրենց խուլիգանական գործողությունները զուգորդել են Օնիկ Աբրահամյանի նկատմամբ բռնություն գործադրելով` ձեռքերով հարվածներ հասցնելով նրա մարմնի տարբեր մասերին։
Այսինքն` Հակոբ Հայրապետի Այվազյանը կատարել է ՀՀ քր. օր.-ի 258 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործություն՚։
Արմեն Ռուբենի Բլրցյանին նույնպես նախաքննության մարմինը վերոհիշյալ արարքի համար մեղադրանք է առաջադրել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ 3-րդ մասի 1-ին կետով, հիմնավորված համարելով, որ նա. ՙ2010թ. մայիսի 03-ին` ժամը 13-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Կորյուն փողոցի վրա գտնվող Ագրարային համալսարանի 3-րդ մասնաշենքի մոտ, մի խումբ անձանց հետ կատարել է խուլիգանություն։
Այսպես. 2010թ. մայիսի 03-ին` ժամը 13-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Կորյուն փողոցի վրա գործող Ագրարային համալսարանի 3-րդ մասնաշենքի մոտ ընկերներ Համլետ և Հակոբ Այվազյանների ու Ավետիք Վարդանյանի հետ միասին հանդիպել են հիշյալ համլսարանի ուսանող Օնիկ Աբրահամյանին և նրանից պարզաբանումներ են պահանջել օրեր առաջ` 2010թ. ապրիլի 30-ին, Օնիկ Աբրահամյանի և իրենց ընկեր Դավիթ Առուստամյանի միջև, Լիանա Ալեքսանյանին նեղացնելու վերաբերյալ տեղի ունեցած խոսակցության վերաբերյալ։ Այս կապակցությամբ Օ. Աբրահամյանի և Հակոբ Այվազյանի միջև վիճաբանություն է սկսվել, որի ընթացքում բացահայտորեն հակադրվելով մարդկային փոխհարաբերությունների հանրորեն ընդունված նորմերի դեմ, իր անձի առավելություններն ընդգծելու մոլուցքից մղված, ընկերներ Համլետ և Հակոբ Այվազյանների ու Ավետիք Վարդանյանի հետ` խմբով, շուրջ 3 րոպե տևողությամբ, կոպիտ կերպով խախտել են հասարակական կարգը, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելով, աղմկել են, որի ընթացքում իրենց խուլիգանական գործողությունները զուգորդել են Օնիկ Աբրահամյանի նկատմամբ բռնություն գործադրելով` ձեռքերով հարվածներ հասցնելով նրա մարմնի տարբեր մասերին։
Այսինքն` Արմեն Ռուբենի Բլրցյանը կատարել է ՀՀ քր. օր.-ի 258 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործություն՚:
Ավետիք Սամվելի Վարդանյանին նույնպես նախաքննության մարմինը վերոհիշյալ արարքի համար մեղադրանք է առաջադրել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ 3-րդ մասի 1-ին կետով, հիմնավորված համարելով, որ նա. ՙ2010թ. մայիսի 03-ին` ժամը 13-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Կորյուն փողոցի վրա գտնվող Ագրարային համալսարանի 3-րդ մասնաշենքի մոտ, մի խումբ անձանց հետ կատարել է խուլիգանություն։
Այսպես. 2010թ. մայիսի 03-ին` ժամը 13-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Կորյուն փողոցի վրա գործող Ագրարային համալսարանի 3-րդ մասնաշենքի մոտ ընկերներ Համլետ և Հակոբ Այվազյանների ու Արմեն Բլրցյանի հետ միասին հանդիպել են հիշյալ համալսարանի ուսանող Օնիկ Աբրահամյանին և նրանից պարզաբանումներ են պահանջել օրեր առաջ` 2010թ. ապրիլի 30-ին, Օնիկ Աբրահամյանի և իրենց ընկեր Դավիթ Առուստամյանի միջև, Լիանա Ալեքսանյանին նեղացնելու վերաբերյալ տեղի ունեցած խոսակցության վերաբերյալ։ Այս կապակցությամբ Օ. Աբրահամյանի և Հակոբ Այվազյանի միջև վիճաբանություն է սկսվել, որի ընթացքում բացահայտորեն հակադրվելով մարդկային փոխհարաբերությունների հանրորեն ընդունված նորմերի դեմ, իր անձի առավելություններն ընդգծելու մոլուցքից մղված, ընկերներ Համլետ և Հակոբ Այվազյանների ու Արմեն Բլրցյանի հետ` խմբով, շուրջ 3 րոպե տևողությամբ, կոպիտ կերպով խախտել են հասարակական կարգը, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելով, աղմկել են, որի ընթացքում իրենց խուլիգանական գործողությունները զուգորդել են Օնիկ Աբրահամյանի նկատմամբ բռնություն գործադրելով` ձեռքերով հարվածներ հասցնելով նրա մարմնի տարբեր մասերին։
Այսինքն` Ավետիք Սամվելի Վարդանյանը կատարել է ՀՀ քր. օր.-ի 258 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործություն՚։
Առաջադրված մեղադրանքում Համլետ Հայրապետի Այվազյանը, Հակոբ Հայրապետի Այվազյանը, Ավետիք Սամվելի Վարդանյանը և Արմեն Ռուբենի Բլրցյանն իրենց մեղավոր չեն ճանաչել, հրաժարվել են ցուցմունքներ տալ և պնդել են որպես վկա տված ցուցմունքները՝ հայտնելով, որ Օնիկ Աբրահամյանի հետ կռիվ չեն արել, խուլիգանական արարքներ չեն կատարել։



3. Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը.
Մեղադրող` Ա.Բեգինյանը իր վերաքննիչ բողոքում նշել է, որ 2010թ. մարտի 15-ին Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընղհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը թիվ ԵԿԴ-0361/01/10 քրեական գործով կայացրած դատավճռով ճանաչել և հռչակել է ամբաստանյալներ Համլետ Հայրապեաի Այվագյանի, Հակոբ Հայրապետի Այվագյանի, Արմեն Ոուբենի Բլրցյանի և Ավետիք Սամվելի Վարդանյանի անմեղությունը` ՀՀ քր. օր. 258-րդ հողվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանքի կատարման մեջ և արդարացրել է կատարված հանցագործությանը նրանց մասնակցությունը ապացուցված չլինելու պատճառաբանությամբ:
Դատարանը հիմք ընդունելով գործով ձեռք բերված ապացույցները, դրանք համադրելու միջոցով, դրանք գնահատելով վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, ամբաստանյալների մեղավորության մասին չփարատվող բոլոր կասկածները նրանց օգտին մեկնաբանելով կայացրել է արդարացման դատավճիռ:
Այսպես, դատարանը հաստատված է համարել, որ ամբաստանյալներ Համլետ Այվազյանը և Ավետիք Վարդանյանը, վկա Լիանա Ալեքսանյանի և Դավիթ Առուստամյանի հետ միասին սովորում են Հայաստանի պետական ագրարային համալսարանում, միևնույն կուրսում, ամբաստանյալ Արմեն Բլրցյանը սովորում է նույն բուհում` մեկ այլ կուրսում, ամբաստանյալ Համլետ Այվազյանի հետ գտնվում են մտերմիկ հարաբերությունների մեջ, ամբաստանյալ Հակոբ Այվազյանը ամբաստանյալ Հակոբ Այվազյանի ավագ եղբայրն է, նշված բուհի շրջանավարտ է, չի աշխատում:
2010թ. ապրիլի 30-ին, Հայաստանի ագրարային համալսարանի 2-րդ կուրսի ուսանող Դավիթ Առուստամյանը վիրավորել է նույն կուրսի ուսանողուհի, վկա Լիանա Ալեքսանյանին, որի մասին վերջինս հայտնել է իր նշանածին, նույն բուհի ավարտական կուրսի ուսանող, վկա Օնիկ Աբրահամյանին։ Վերջինս հանդիպել է Դավիթ Առուստամյանին և հանդիմանել է նրան՝ իր նշանածին վիրավորելու համար, որից հետո, առանց որևէ վիճաբանության և կռվի նրանք բաժանվել են:
2010թ. մայիսի 3-ին, ժամը 13.30-ի սահմաններում, Երևանի Տերյան և Կորյունի փողոցների խաչմերուկում գտնվող արագ սննդի կետում ճաշելիս, վկաներ, ՀՀ ոստիկանության ներքին անվտանգության վարչության աշխատակիցներ Արթուր Սահակյանը, Արտակ Աղամյանր, Արա Դանիելյանը և Արտյոմ Պողոսյանը նկատել են միմյանց հետ վիճաբանող՝ շուրջ ութ տղաների, որոնց շուրջ հավաքված են եղել շուրջ քսանհինգ անձինք։ Վիճաբանողները սկսել են քաշքշել ու հարվածել միմյանց։ Սկսած ծեծկռտուքը կանխելու նպատակով վկաներ Ա.Սահակյանը, Ա.Աղամյանը, Ա. Դանիելյանր և Ա.Պողոսյանն անմիջապես մոտեցել են կռվողներին, որոնցից՝ ամբաստանյալ Հակոբ Այվազյանն ընկած է եղել գետնին։ Նրան ծեծի են ենթարկել գործով չպարզված անձինք։ Հակոբ Այվազյանի դեմքին առկա են եղել վնասվածքներ և արյան հետքեր։ Վկաներ Ա. Սահակյանը, Ա.Ադամյանը, Ա.Դանիելյանը և Ա.Պողոսյանը մոտենալուն պես ներկայացել են որպես ոստիկանության աշխատակիցներ, որից հետո կռվի մասնակիցների մի մասը դիմել է փախուստի։ Վկաներ Ա.Սահակյանը, Ա.Ադամյանը, Ա.Դանիելյանը և Ա. Պողոսյանը բռնել են դեպքի վայրում մնացած, գետնին ընկած Հակոբ Այվազյանին և նրա մոտ գտնվող ևս երեք անձանց՝ նրա եղբայր, ամբաստանյալ Համլետ Այվազյանին, ամբաստանյալներ Արմեն Բլրցյանին և Ավետիք Վարդանյանին։ Այնուհետև, դեպքի վայր են եկել ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնական բաժնի աշխատակիցները և նրանց բերման ենթարկել ոստիկանության բաժին:
Վիճաբանությունը և կռիվը տևել է երեք րոպեից ոչ ավելի, որի ընթացքում հայհոյանքներ չեն եղել։ Ստացած հարվածների հետևանքով ամբաստանյալ Հակոբ Այվազյանին պատճառվել են մարմնական վնասվածքներ՝ աջ վերհոնքային շրջանի սալջարդ վերքի, քերծվածքի, աջ աչքի ստորին կոպի արյունազեղման ձևերով, որը վերջինիս առողջությանը պատճառել է թեթև վնաս` առողջության կարճատև քայքայումով։ Համլետ Այվազյանին պատճառվել է գանգուղեղային վնասվածք, որը վերջինիս առողջությանը պատճառել Է թեթև վնաս առողջության կարճատև քայքայումով:
Վկա Օնիկ Աբրահամյանի դատաբժշկական փորձաքննությամբ պարզվել է, որ նա ստացել է մարմնական վնասվածք` աջ դաստակի չորրորդ նախադաստակային ոսկրի հիմի առանց բեկորների տեղաշարժի կոտրվածքի ձևով, որը վերջինիս առողջությանը պատճառել է միջին ծանրության վնաս` առողջության տևական քայքայումով:
Վերոգրյալը հաշվի առնելով, դատարանը գտել է, որ ամբաստանյալների և գործով չպարզված անձանց միջև վիճաբանությունը և ծեծը տևել է շուրջ երեք րոպե, որին մասնակցել են շուրջ ութ անձինք։ Ամբաստանյալ Հակոբ Այվազյանը հարվածներ է ստացել, ընկել է գետնին, մարմնական վնասվածքներ է ստացել` աջ վերհոնքային շրջանի սալջարդ վերքի, քերծվածքի, աջ աչքի ստորին կոպի արյունազեղման ձևերով։ Նրա եղբայր Համլետ Այվազյանը գտնվելով նրա կողքին` ստացել է գանգուղեղային վնասվածք։ Վկա Օնիկ Աբրահամյանը, որի հետ ըստ նախաքննության մարմնի կռվել են չորս ամբաստանյալները և հարվածներ հասցրել նրան, մարմնական վնասվածք է ստացել աջ դաստակի չորրորդ նախադաստակային ոսկրի հիմի առանց բեկորների տեղաշարժի կոտրվածքի ձևով։ Նշված մարմնական վնասվածք¬ները, համաձայն դատաբժշկական փորձագետի պարզաբանման, ելնելով այդ վնասվածքների բնույթից և տեղակայումից, հասցվել է իր կողմից հարված հասցնելու պատճառով։ Դատաբժշկական փորձաքննութան եզրակացության համաձայն վկա Օնիկ Աբրահամյանի մարմնի վրա որևէ այլ վնասվածք առկա չէ:
Որևէ ապացույց ձեռք չի բերվել այն մասին, որ ամբաստանյալները բռնություն են գործադրել կամ սպառնացել են բռնություն գործադրել որևէ մեկի նկատմամբ։ Գ֊ործի փաստական տվյալներով ապացուցված չէ այն հանգամանքր, որ չորս ամբաստանյալներից որևէ մեկը բռնություն է գործադրել վկա Օնիկ Աբրահամյանի նկատմամբ կամ նրան ծեծի է ենթարկել:
Վկա Արթուր Սահակյանը ցուցմունք է տվել, որ տեսել է ամբաստանյւպ Հակոբ Այվազյանին գետնին ընկած վիճակում, որին գործով չպարզված անձինք հարվածելիս են եղել:
Վկա Արտակ Ադամյանր ցուցմունք է տվել, որ չի տեսել, թե գետնին ընկած երիտասարդի կողքին կանգնած և իրենց կողմից բռնված անձինք ինչ գործողություններ են կատարել, կռվել են՝ թե ոչ, չի բացառվում, որ նրանք փորձել են պաշտպանել գետնին ընկածին։ Երբ բռնել են այդ չորսին` մնացածը դիմել են փախուստի:
Վկա Արա Դանիելյանը հայտնել է, որ նկատել է, թե ինչպես են հարվածում գետնին ընկած Հակոբ Այվազյանին։ Անմիջապես միջամտել են` նրան փրկելու համար։ Ներկա գտնվող մյուս անձինք դիմել են փախուստի։ Չի կարող ասել, թե իրենց կողմից բռնված չորս երիտասարդները միմյանց են հարվածել, թե ուրիշներն են նրանց հարվածել:
Վկա Արտյոմ Պողոսյանն իր ցուցմունքում նշել է, որ չի տեսել, թե ինչ գործողություններ է կատարել գետնին ընկածի կողքին գտնվող երիտասարդը, չի բացառվում, որ նա գետնին ընկածի ընկերն է եղել: Գետնին ընկածի կողմից կանգնած երեք անձանց իրենք բռնել են, քանի որ նրանք գտնվել են կռվի կիզակետում և նրանց հագուստները եղել են քաշքշված, պատռված և կեղտոտված։ Նրանց չի հիշում և չի կարող ասել, թե նրանցից ով ինչ գործողություն է կատարել։ Չի կարող նաև ասել՝ նրանք հարվածել են, թե հարվածներ են ստացել:
Վկա Գազիկ Մկրտչյանր ցուցմունք է տվել, որ դեպքի վայր է եկել ռադիոկապի միջոցով կանչելու հետևանքով, դեպքին ականատես չի եղել, իսկ իր զեկուցագրին այն մասին, որ բերման ենթարկված անձինք ձեռքերով և ոտքերով հարվածներ են հասցրել տարբեր երիտասարդների, գրել է` հիմք ընդունելով այդ երիտասարդներին բռնած ոստիկանների պատմածը:
Վկա Օնիկ Աբրահամյանը երբևէ ցուցմունք չի տվել այն մասին, որ ծեծի է ենթարկվել ամբաստանյալների կողմից:
Այսպիսով, վկաների ցուցմունքներով և գործով ձեռք բերված ապացույցներով դատարանը հիմնավորված է համարել, որ ամբաստանյալները ծեծի են ենթարկվել գործով չպարզված անձանց կողմից, ամբաստանյալներ Հակոբ Այվազյանը և Համլետ Այվազյանը դրա հետևանքով մարմնական վնասվածքներ են ստացել, ընդ որում ամբաստանյալ Հակոբ Այվազյանին գործով չպարզված անձինք գցել են գետնին և հարվածներ հասցրել, որի հետևանքով վնասվել և արյունոտվել է նրա դեմքը:
Այս կապակցությամբ դատարանը հիմնավորված է համարել, որ ամբաստանյալների գործողությունները, այդ թվում նրանց՝ ծեծի ենթարկելը, վնասվածքներ ստանալը կամ գետնին ընկած ընկերոջն օգնելու փորձերր չեն կարող վկայել մի խումբ անձանց կողմից, բռնություն գործադրելով կամ դրա սպառնալիքով խուլիգանություն կատարելու մասին և բավարար ապացույցներ գործում առկա չեն, որ ամբաստանյալները կատարել են իրենց մեղսագրվող արարքները, ամբաստանյալների գործողություններն ուղղված են եղել հասարակական կարգի դեմ և թելադրված շրջապատին հակադրվելու, վերջինիս հանդեպ արհամարհական վերաբերմունք ցուցաբերելու ցանկությամբ:
Գտնում եմ, որ դատավճռում հաշվի առնված հանգամանքներին դատարանը տվել Է անհիմն և կամայական գնահատական և խախտելով ՀՀ քր. օր. 7-րդ 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածներով սահմանված սկզբունքները թույլ է տվել նյութական իրավունքի սխալ և գործի բազմակողմանի, օբյեկտիվ և լրիվ քննության պայմաններում կայացրել է ոչ ճիշտ դատավճիռ:
Այսպես.
Ամբաստանյալ Հակոբ Այվազյանը դատարանում հայտնել է, որ մայիսի 03-ին պիտի հանդիպեր Համլետին և սովորականի պես գնացել է Կորյունի փողոց, որտեղ պետք է հանդիպեր եղբորը 3-րդ մասնաշենքի մոտ։ Կորյուն-֊Տերյան փողոցների և Աբովյան փողոցի մեջտեղում։ Եղբորը նկատել ու քայլել է նրա կողմը։ Շատ մարդ է հավաքված եղել: Արտառոց ոչինչ չի նկատել։ Մարդկանց միջով անցնելուց քաշքշուկ է ստեղծվել ոչինչ չի հասկացել ու գետնին է հայտնվել։ Աչքերի դեմը սևացել է գլխի շրջանում վնասվածք է ստացել, թե ինչպես է ստացել վնասվածք չգիտի։ Չգիտի, թե ինչքան ժամանակ է աչքերի դեմը սևացել։ Աչքերի դեմը սևացած լինելու ժամանակ համոզված է, որ եղբայրը, Արմենն ու Ավետիքր կռիվ չեն արել։ Ամեն ինչ անսպասելի է եղել, որի պատճառով ոչինչ չի հասկացել։ Գետնից եղբայրը` Համլետ Այվազյանն է օգնել վեր կենալ։ Նկատել է, որ Արմենն ու Ավետիքն են մոտեցել։ Հետո նկատել է ոստիկանության աշխատակիցներին։ Վեր կենալուց հետո ներկայացել է ոստիկանության աշխատակիցներին։ Թե ինչի համար է այդ քաշքշուկն առաջացել, տեղեկություն չունի։ Չի ճանաչում Լիանային, Օնիկին, Դավիթին։ Կռվող վիճաբանող մարդկանց չի տեսել։ Չգիտի, թե ինչքան ժամանակ է ընկած մնացել։ Ընկնելու ժամանակ եղբորը չի տեսել։ Հետո նա մոտեցել և օգնել է, որ բարձրանա։ Մինչև ընկնելը եղբորը տեսել է մոտ 7 մետր հեռավորության վրա։ Այդ ժամանակ Ավետիքն ու Արմենը Համլետի մոտ կանգնած չեն եղել։ Արմենն ու Ավետիքն իրեն օգնություն են ցույց տվել՝ մաքրել են դեմքը։ Ավետիքը, որ եկել է, ինքն արդեն ոտքի վրա է եղել։ Իսկ ոստիկաններն ուշ են ներկայացել։ Չի կարող ասել, թե ինչքան ժամանակ է գետնին ընկած եղել։ Իր վերքը մշակելու համար ջուր է բերվել։
Ամբաստանյալ Համլետ Այվազյանր ցուցմունք չի տվել, սակայն հարցերին պատասխանելով հայտնել է, որ մայիսի 03-ին ժամը 12։20–ին դուրս է եկել դասերից ագրոհամալսարանի 3-րդ մասնաշենքից։ Այդ ժամանակ պետք է իր մոտ գար եղբայրը՝ Հակոբը և իր րնկերների` Արմենի ու Ավետիքի հետ պետք է հաց ուտելու գնային։ Դուրս գալով մոտ 5 մետրի վրա նկատել է եղբորր, որը քայլել է իրեն ընդառաջ։ Խառը վիճակ է ստեղծվել, մարդիկ են անցել։ Ինքն էլ եղբորն է ընդառաջ գնացել և 4-5 վայրկյան անց տեսել է, որ եղբայրն ընկել է գետնին։ Չի տեսել, եղբորը հարվածելու պահը։ Վայրկյաններ անց մոտեցել է եղբայրը` նկատել է, որ նրա աչքի կողմից արյուն է հոսել: Հասնելով եղբորը, վայրկյաններ անց շրջվել է և տեսել Արմե¬նին, իսկ դրանից հետո վայրկյաններ անց տեսել է Ավետիքին։ Նրանց հետ միաժամանակ է հասել եղբորը։ Շուրջ 30 վայրկյան եղբայրը գտնվել է ընկած վիճակում։ Փորձել է հասկանալ, թե ինչ է կատարվում։ Արմենն օգնություն ցույց տալու միտումով մոտեցել է եղբորը, օգնելու, բարձրացնելու, արյունը մաքրելու։ Ավետիքի հետ է գնացել, որ օգնեն եղբորր։ Հասնելով եղբորը, սկզբից ուզեցել է տեսնել, թե շտապ օգնության կարիք կա, թե` ոչ։ Իր կողքին մարդ չի եղել, ՙսաղ՚ ցրվել են ու ոստիկաններն են օգնել։ Կռիվը տեղի է ունեցել իրենց հետևում։ Այդ ընթացքում ոչ Էլ րնկել է: Օնիկին չի ճանաչել։ Լիանան ու Դավիթը կուրսեցիներն են։ Օնիկի ու Դավիթի միջև ապրիլի 30-ին տեղի ունեցած խոսակցության մասին տեղեկություն չունի։ Ոստիկանների գալուց հետո չի փախչել, քանի որ մեղք չի ունեցել։ Արագ սննդի կետից մի կում ջուր է բերել։ Ոստիկանների կողմից բոնվելուց հետո համալսարանի դասախոս չի տեսել։
Ամբաստանյալ Ավետիք Վարդանյանը հայտնել է, որ Համելտ Այվազյանն ու Լիանա Ալեքսանյանն իր համակուրսեցիներն են։ Օնիկ Աբրահամյանին չի ճանաչել։ Օնիկի ու համա¬կուրսեցի Դավիթի միջև եղած խոսակցության մասին չի իմացել։ Մայիսի 03-ին երրորդ մաս¬նաշենքում են ավարտվել դասերը։ Համալսարանից դուրս է եկել ժամը 13։20-ին։ Մենակ է իջել դասից։ Համլետին դրսում է տեսել։ Տեսել է Համլետին ու Հակոբին` իր կանգնած տեղից 8 մետր հեռավորության վրա։ Հակոբի րնկնելը չի տեսել։ Համլետի վազքով գնալը չի տեսել։ Երբ մոտեցել է Հակոբին, նա ոտքի վրա կանգնած է եղել։ Կանգնած են եղել, փորձել են օգնություն ցույց տալ։ Բժշկական օգնություն է ուզեցել ցույց տալ, փորձել է արյունը մաքրել։ Համլետի և Արմենի հետ Հակոբի շորերն են մաքրել։ Օգնության պահին եկել են ոստիկաններն ու բռնել են։ Այդ ժամանակ իրենք կանգնած են եղել, քաշքշուկ չի եղել։ Ոստիկանությունում նորմալ են վերաբերվել: Ոստիկանությունում ինչ որ գրել է հորինվածք չէ, միայն իր շփոթության պատ¬ճառով կարող է ենթադրված բաներ գրած լինի։
Ամբաստանյալ Արմեն Բլրցյանը հայտնել է, որ ճանաչում է մյուս երեք ամբաստանյալներին։ Ապրիլի 30-ի խոսակցության մասին ոչինչ չի իմացել։ Օնիկ Աբրահամյանին չի ճանաչել։ Մայիսի 03-ին վերջին ղասը 3-րդ մասնաշենքում ավարտվել է 13։20–ին։ Դուրս է եկել շենքից ու տեսել է Համլետին, որը վազում է մարդկանց մեջ։ Այդտեղ մարդաշատ է եղել ու քաշքշուկ։ 7-8 մետր հետավորության վրա գետնին տեսել է Հակոբին։ Մոտ 15-20 հոգու մեջ կռիվ է եղել։ Հակոբը քաշքշոցի մեջտեղում է եղել, գնացել է Համլետի հետևից, երբ հասել է Հակոբին, արդեն կիսապառկած վիճակում է եղել։ Երբ հասել է Հակոբին, ոստիկաններն էլ են հասել։ Հետո նայել, տեսել է Ավետիքին։ Ոստիկաններն իրենց բռնել են։ Ոստիկանությունում նորմալ են վերաբերվել, ոչինչ չեն ստիպել։ Առաջին օրը ոստիկանությունում գրել է, որ կռվի ժամանակ իրեն խփել են` մտածել է, որ դրանով իրեն կպաշտպանի։ Հետագայում տարբեր բաներ է գրել, որ գործը փակվի։ Հանցանք չի գործել։
Վկա Օնիկ Աբրահամյանր ցուցմունք է տվել, որ ճանաչում է Ավետիք Վարդանյանին և Համլետ Այվազյանին։ Մյուս ամբաստանյալներին չի ճանաչել։ Ընկերուհուն՝ Լիանային նե¬ղացնելու համար ապրիլի 30-ին խոսել է վերջինիս համակուրսեցի Դավիթի հետ։ Մայիսի 03–ին ժամը 13։30–ի սահմաններում, Լիանայի հետ համալսարանի 1-ին կորպուսից իջել են Տերյան փողոցով։ ճանապարհին մոտ 6 հոգի մոտեցել են և ասել, թե խոսելու բան կա։ Ասել է, որ աղջիկ կա, հետո կխոսենք։ Լիանային ճանապարհել է մետրոյի մոտ։ Նշված տղաների մոտ է վերադարձել մոտ 5 րոպե անց։ Այդ տղաները ասել են գնանք 1-ին մասնաշենքի մոտ, ինքն էլ ասել է տեղում խոսենք։ 2 րոպեի ընթացքում նույն բանն են կրկնել՝ ւսյն է՝ ՙայդ տղաները ասում էին գնանք 1-ին մասնաշենքի մոտ, ես էլ ասում էի տեղում խոսենք՚: Այդքան բան է եղել ու այդպես իրար հետ լեզվակռիվ են տվել։ Շուրջ 2 րոպե նրանք իրենց են պնդել, ինքն էլ իրենը։ Հետո գնացել է տուն։ ճանապարհին զանգել է հայրը և հարցրել, թե կռիվ ես արել, պատասխանել է, որ ոչ, տեղի է ունեցել խոսակցություն։ Ոստիկանությունում չեն ծեծել, չեն խոշտանգել։ Կռվի մասին ոստիկանություն տվյալներ է հայտնել։ Հայտնել է այնպիսի բաներ, որոնք իրականում չեն եղել։ Չեղած բան է գրել։ Հայտնել է, որ ՙԱջլիկ՚ է։ Աջ ձեռքի կոտրվածքը ստացել է մայիսի 03-ից մոտ մի քանի օր առաջ՝ ընկնելու հետևանքով։ Կոտրվածքն ստացել է մատների ու դաստակի շրջանում` մի քանի տեղից։ Համալսարանի ավարտական ժամանակաշրջանն է եղել և տետրեր չի տարել։
Լիանա Ալեքսանյանը ցուցմունք տվեց, որ 2010թ. ապրիլ ամսի վերջերին համա¬կուրսեցի Դավիթն իրեն վիրավորել է, որի մասին հայտնել է նշանածին՝ Օնիկ Աբրահամյանին։ Օնիկը ապրիլի 30-ին տեսել է Դավիթին, խոսել նրա հետ և ամեն ինչ անցել, գնացել է։ Նորմալ է եղել ամեն ինչ։ Մայիսի 03-ին դասից դուրս է եկել 5 րոպե շուտ։ Գնացել է 1-ին մասնաշենքի կողմ ու այնտեղից ժամը 13։30-ի սահմաններում միասին իջել են Տերյան փողոցով, որ տուն վերադառնան։ Այդ ժամանակ փողոցները եղել են մարդաշատ։ ճանապարհին Տերյան փողոցի վրա, Ցիտադելի շենքի մոտ տեսել են իրենց հանդիպակած քայլող Համելտ Այվագյանին։ Համլետի հետ համակուրսեցիներ չեն եղել։ Օնիկը ճանապարհել է մինչև մետրո և այնտեղից վերադարձել է կրկին համալսարան, քանի որ կուրսային աշխատանք պետք է ներկայացներ։ Նույն օրը երեկոյան զանգել է Օնիկի հայրը և նրա հետ գնացել է ոստիկանություն, որտեղ իրեն հայտնել են, որ Օնիկը կռիվ է արել։ Կռվից տեղեկություն չունի։ Լիանա Ալքեսանյանը հայտնել է, որ Օնիկի ձեռքի վնասվածքը տեսել է մայիսի 03-ից մի քանի օր առաջ և մայիսի 03-ին նրա ձեռքը եղել է վիրակապված։ Ոստիկանությունում իրեն նորմալ են վերաբերվել, այնտեղ ինչ ասել է, ճիշտ է ասել։ Ոստիկանությունում հորինված տվյալներ չեն հայտնել։
Այդպիսով, վերլուծելով ամբաստանյալների ցուցմունքները, գտնում եմ, որ նրանք նպատակ են հետապնդել խուսափել քրեական պատասխանատվությունից և պատժից, իսկ վկաներ` Օնիկ Աբրահամյանը և Լիանա Ալեքսանյանն իրենց ցուցմունքներով օժանդակել են ամբաստանյալներին` խուսափել քրեական պատասխանատվությունից ու պատժից։ Սակայն ակնհայտ է, որ ընդամենը մի դեպքի վերաբերյալ նշված 6 անձանց ցուցմունքները հակասում են մեկը մյուսին, ցուցմունքները մտացածին են, չեն բխում դեպքի օբյեկտիվ, իրական փաստերից, իսկ դատարանը դրանց հիման վրա պարզել է դեպքի իրական հանգամանքները և տվել է իրավական վերլուծություն։
Այսպես։
Հակոբ Այվազյանը հայտնել է, որ մինչև ընկնելը, տեսել է եղբորը, սակայն չի տեսել նրա հետևում կանգնած Արմեն Բլրցյանին և Ավետիք Վարդանյանին։ Այնինչ, Համլետ Այվազյանր ցուցմունք է տվել, որ եղբոր մոտ է հասել վերջին 2-ի հետ միաժամանակ։ Այսինքն Հակոբ Այվազյանր պետք է տեսած լիներ Արմեն Բլրցյանին և Ավետիք Վարդանյանին։
Համլետ Այվազյանը հայտնել է, որ Արմեն Բլրցյանի հետ միաժամանակ է հասել եղբորը, իսկ եղբայրր շուրջ 30 վայրկյան գտնվել է ընկած վիճակում։ Այս հանգամանքին հակառակ՝ Արմեն Բլրցյանը հայտնել է, երբ հասել է Հակոբին, նա կիսապառկած վիճակում է եղել։
Համլետ Այվագյանը հայտնել է, որ Ավետիք Վարդանյանի հետ միաժամանակ է հասել եղբոր մոտ, սակայն դրան հակառակ Ավետիք Վարդանյանը հայտնել է, որ տեսել է Հակոբին ու Համլետին մոտ 7-8 մետր հեռավորության վրա։ Բացի այդ, Ավետիք Վարդանյանը հայտնել է, որ երբ հասել է Հակոբին, նա արդեն ոտքի կանգնած է եղել։ Այս հանգամանքի վերաբերյալ Համլետ Այվազյանր հայտնել է, որ Ավետիք Վարդանյանի հետ միաժամանակ է հասել եղբոր մոտ և եղբայրը մոտ 30 վայրկյան գտնվել է րնկած վիճակում։
Արմեն Բլրցյանը տեսել է վազող Համլետ Այվազյանին։ Համլետ Այվազյանր հայտնել է, որ Արմեն Բլրցյանի և Ավետիք Վարդանյանի հետ միաժամանակ է հասել եղբոր մոտ, բայց այս հանգամանքին հակառակ Ավետիք Վարդանյանը չի տեսել վազող Համլետ Այվազյանին և Արմեն Բլրցյանին։
Արմեն Բլրցյանը հայտնել է, որ Հակոբի մոտ կռիվ էր ու քաշքշուկ, սակայն դրա մասին չեն հայտնում մյուս 3 ամբաստանյալները։
Արմեն Բլրցյանը հայտնել է, որ երբ հասել է Հակոբի մոտ, ոստիկաններն էլ են այդ ժամանակ հասել այդտեղ։ Սակայն մյուս 3 ամբաստանյալների ցուցմունքներով հայտնի է դարձել, որ ոստիկաններր հասել են ավելի ուշ։
Լիանա Ալեքսանյանը հայտնել է, որ ժամը 13։30-ի սահմաններում Տերյան փողոցի վրա տեսել Է հանդիպակաց քայլող Համետ Այվազյանին։ Սակայն Համլետ Այվազյանը հայտնել է, որ այդ ժամին գտնվող համալսարանի Կորյունի փողոցի վրա 3-րդ մասնաշենքից 5 մետր հեռավորության վրա է գտնվել։
Օնիկ Աբրահամյանը ցուցմունք է տվել, որ Լիանայի հետ Տերյան փողոցով իջնելուց իրենց են մոտեցել 6 անձիք և ասել, որ խոսելու բան կա։ Ասել է, որ աղջկա հետ է, հետո կխոսենք։ Լիանային ճանապարհել է մետրո ու վերադարձել է նրանց մոտ։ Իսկ Լիանա Ալեքսանյանը նման փաստական հանգամանք չի հաստատել։
4 ամբաստանյալների ցուցմունքներում առկա են բազմաթիվ հակասություններ կոնկրետ Հակոբ Այվազյանին օգնություն ցուցաբերելու և ոստիկանների հայտնվելու ակնհայտ փաստական հանգամանքր ներկայացնելուց։
Եվ այսքան հակասությունները ամբաստանյալներն ու վկաներն իրենց ցուցմունքներում ստեղծել են ընդամենը 2 րոպե տևողության դեպք ներկայացնելուց։
Բացի այդ ամբաստանյալները և նշված 2 վկաները դեպքի կապակցությամբ նյութերի նախապատրաստման ժամանակ տվել են բացատրություններ, որոնք դատարանի կողմից ճանաչվել են այլ փաստաթղթեր և հետազոտվել են։
Ավետիք Վարդանյանը բացատրություն է տվել, որ մայիսի 03-ին դասերն ավարտելուց հետո 3-րդ մասնաշենքի մոտ նկատել է մի խումբ վիճաբանող տղաների, որոնց մեջ է եղել Համլետը։ Երբ մոտեցել է Համլետին, իրենց վրա վազելով եկել են 15 երիտասարդներ, որոնք սկսել են իրեն հարվածել. ինքն էլ պաշտպանվելու համար նույնպես հարվածել է նրանց։ Այդ ժամանակ եկել են ոստիկաններ և բերել են իրենց ոստիկանություն: Ծեծկռտուքը տևել է 1-2 րոպե։
Համլետ Այվազյանը բացատրություն է տվել, որ 03.05.2010թ. 3-րդ մասնաշենքի մոտ տեսել է քաշքշուկ և դրա մեջ եղբորը: Մտել է եղբորը օգնելու: Այդ ընթացքում վիճաբանող անձանց հետ ինքը քաշքշել է, սակայն վնասվածք չի ստացել։ Վիճաբանությունը տևել է 2-3 րոպե:
Հակոբ Այվազյանը բացատրություն է տվել, որ 03.05.2010թ. ագրարային համալսարանի դիմաց տեսել է 15 երիտասարդների, ովքեր միմյանց քաշքշել են։ Ակամայից հայտնվել է նրանց մեջ և պաշտպանվելու համար ինքն էլ է սկսել այլ անձանց քաշքշել: Միջադեպը տևել է 3-5 րոպե, որի ընթացքում հավաքված քաղաքացիները ուշադրություն են դարձրել իրենց գործողություններին։ Հիշել է, որ 1-2 հոգի զգուշացրել են չվիճաբանել, բայց վիճաբանությունը մի փոքր էլ է շարունակվել։
Արմեն Բլրցյանը բացատրություն է տվել, որ մայիսի 03-ին դասից դուրս է եկել Համլետ Այվազյանից հետո։ 10-15 մետր հեռավորության վրա տեսել են վիճաբանություն և Համլետը գնացել ու խառնվել է վիճաբանողներին։ Ինքն էլ է մտել կռվի մեջ։ Կռվին մասնակցել են 10-15 հոգի: Ինքն էլ է մասնակցել կռվին, որի ժամանակ իրեն հարվածներ են հասցրել։ Միջադեպը տևել է շուրջ 3-5 րոպե։
Օնիկ Աբրահամյանը բացատրություն է տվել, որ մայիսի 03-ին ժամը 13-ի սահմաններում իր վրա են հարձակվել 3-5 տղաներ։ Ընկերուհուն մի կողմ է տարել և տեսել է, որ հարձակվողներն ագրեսիվ ձևով են վրա տալիս ու հասկացել է, որ ուրբաթ օրվա տղաներն են: Նրանք իր հետ հեգնանքով են խոսել, անմիջապես սկսել են քաշքշել, հարվածներ տալով հայհոյել, որը տևել է 10-15 րոպե։ Տվյալ վայրը մարդաշատ է եղել և բոլորն էլ ուշադրություն են դարձրել ծեծկռտուքին։ Վիճաբանության մեջ է մտել նրանց հետ և աղմկել ու ձեռքերով ու ոտքերով հարվածել նրանց։
Լիանա Ալեքսանյանը բացատրություն է տվել, որ 03.05.2010թ. Օնիկ Աբրահամյանի հետ համալսարանի մոտով անցնելու ժամանակ նկատել է 10 հոգուց բաղկացած տղաների խումբ։ Այդ ժամանակ Օնիկը ասել է, որ գնա տուն, ես կգամ։ Լիանա Ալեքսանյանը գրել է« ՙՕնիկը տեսնելով մեր խմբի տղաներին, զգալով, որ կարող է վիճաբանության լինել, ինձ ասել է, որ գնամ տուն՚։
10.06.2010թ. Լիանա Ալեքսանյանը լրացուցիչ բացատրություն է տվել, որ իրենց խմբի այն 10 հոգի տղաներին, որոնց տեսել է մայիսի 03-ին, նրանք այդ օրը, գրեթե դասին ներկա չեն եղել։ Հայտնել է, որ այդ տղաների մեջ եղել են Համլետ Այվազյանը և Դավիթ Առուստամյանը։
Գտնում եմ, որ այս բացատրություններով պարզվել է այն, որ 2010թ. մայիսի 03-ին ժամը 13:30–ի սահմաններում ագրարային համալսարանի շենքի մոտ Օնիկ Աբրահամյանին և Լիանա Ալեքսանյանին են մոտեցել Լիանա Ալեքսանյանի համակուրսեցի երիտասարդներ, որոնց մեջ են եղել Համլետ Այվազյանը և Դավիթ Առուստամյանը։ Օնիկ Աբրահամյանը տեսնելով 10 հոգանոց խումբը մտավախություն է ունեցել, որ նրանց հետ վիճաբանություն է լինելու, որի կապակցությամբ ընկերուհուն հեռացրել է այդտեղից։ Այնուհետև նշված տղաներից 3-5 անձինք հեգնանքով են խոսել նրա հետ, անմիջապես սկսել են քաշքշել, հարվածներ տալով հայհոյել: Տվյալ վայրը մարդաշատ է եղել և բոլորն էլ ուշադրություն են դարձրել ծեծկռտուքին։ Օնիկ Աբրահամյանը կռվել է նրանց հետ` աղմկել ու ձեռքերով ու ոտքերով հարվածել է նրանց։
Այսինքն այս ապացույցներով հայտնի է դարձել, որ Ագրարային համալսարանի մոտ կռիվ է սկսել, որի ժամանակ Օնիկ Աբրահամյանի վրա հարձակվել են Լիանա Ալեքսանյանի համակուրսեցի 3-5 անձինք, ովքեր կռվել են նրա հետ։ Իսկ այդ անձինք են հանդիսացել Համլետ և Հակոբ Այվազյանները, Արմեն Բլրցյանը, Ավետիք Վարդանյանը, որոնց ոստիկան¬ները նույն ժամանակ բռնել ու բերման են ենթարկել հասարակական վայրում կռիվ անելու համար։
Այնուհետև, դատարանում հետազոտվել են ամբաստանյալների լրացուցիչ բացատրու¬թյունները. Այսպես.
28.07.2010թ. Հակոբ Այվազյանը բացատրություն է տվել այն մասին, որ 2010թ. մայիսի 03-ին համալսարանի մոտ հանդիպել է եղբորը՝ Համլետի և նրա ընկերներին՝ Արմեն Բլրցյանին և Ավետիք Վարդանյանին։ Միասին խոսելու ընթացքում Արմենը և Ավետիքը տեսել են Լիանային ու Օնիկին։ Նրանք երեքով ասել են, որ ՙհլա մի րոպե խոսելու բան կա՚ ու մոտեցել են Օնիկին ու Լիանային։ Լիանան հեռացել է։ Մոտենալուց նրանց միջև ինչ որ խոսակցություն է սկսվել ու իրար վրա գոռգոռացել են։ Մոտեցել է նրանց և Օնիկին հարցրել, ՙթե ինչ է եղել ապե՚։ Նա էլ ասել է, որ մի խառնվի ու այնտեղ իր և Օնիկի միջև քաշքշոց է սկսվել, որին միջամտել է Համլետըը, որից հետո միմյանց փոխադարձ հարվածներ են հասցրել։ Եղբորից տեղեկացել է, որ Լիանայի համար Օնիկի ու Դավիթի միջև խոսակցություն է տեղի ունեցել և իրենք պատահականորեն Օնիկին հանդիպելով ցանկացել են պարզել, թե ինչ խնդիր կա։ Վիճաբանությունր տևել է շուրջ 4 րոպե։
28.07.2010թ. Համլետ Այվազյանր բացատրություն է տվել, որ 2010թ. մայիսի 03-ին համալսարանի մոտ եղել է Արմեն Բլրցյանի և Ավետիք Վարդանյանի հետ։ Հետո եկել է եղբայրը` Հակոբը, քայլելու ժամանակ պատահական տեսել են Օնիկին։ Չորսով միասին որոշել են մոտենալ նրան ու իմանալ, թե ինչ է եղել Օնիկի ու Դավիթի միջև։ Մոտեցել են նրանց, Լիանան հեռացել է և իրենց փորձել են պարզել, թե ինչ է պատահել, որ Օնիկը եկել է Դավիթի հետ հարաբերություններ պարզելու։ Դրանից Օնիկր բորբոքվել է, գոռգոռացել։ Այդ պատճառով մոտեցել է Հակոբը և ասել. ՙհլա հանգստացի ու մի գոռգոռա՚։ Օնիկը պատասխանել է, որ դա քո գործը չէ, որից հետո սկսել է քաշքշուկը։ Ինքն էլ է միջամտել, որից հետո սկսել են միմյանց հարվածել։ Նույն ակնթարթին մոտեցել են ոստիկաններ, ովքեր բերման են ենթարկել իրենց ոստիկանություն։
Արմեն Բլրցյանը 30.07.2010թ. բացատրություն է տվել, որ 2010թ. մայիսի 03-ին համալսարանի մոտ եղել է Համլետ Այվազյանի և Ավետիք Վարդանյանի հետ։ Հետո եկել է եդբայրր` Հակոբը։ Չորսով քայլելու ժամանակ պատահական տեսել են Օնիկին ու Լիանային։ Որոշել են մոտենալ նրան ու պարզել Օնիկի ու Դավիթի միջև տեղի ունեցած խոսակցության պատճառը։ Մոտեցել են նրանց, Լիանան հեռացել է և իրենք խոսել են Օնիկի հետ։ Չի հիշում, թե ինչ պատճառով է Օնիկը գոռգոռացել։ Այդ պատճառով մոտեցել է Հակոբը և ասել է. ՙհլա հանգստացի՚։ Դրանից Օնիկն ավելի է բորբոքվել, որից հետո սկսվել է քաշքշուկ։ Դրան միացել է նաև Համլետը, որից հետո սկսել են միմյանց հարվածել։ Հենց այդ ակնթարթին մոտեցել են ոս¬տիկաններ, ովքեր բերման են ենթարկել իրենց ոստիկանություն։
Ավետիք Վարդանյանը 2010թ. օգոստոսի 02-ին բացատրություն է տվել, որ մայիսի 03-ին համալսարանի մոտ եղել է Համլետ Այվազյանի և Արմեն Բլրցյանի հետ։ Հետո եկել է Համլետի եղբայրր` Հակոբը։ 4-ով քայլելու ժամանակ պատահական տեսել են Օնիկին և Լիա¬նային։ Համլետ Այվազյանն ասել է, որ մոտենանք Օնիկին. խոսանք, նայենք, Դավիթի ու իրա մեջ ինչ խոսակցաթյուն է եղել։ Դրանից հետո 3-ով մոտեցել են Օնիկին։ Մոտեցել են նրանց, Լիանան հեռացել է և իրենք խոսել են Օնիկի հետ։ Խոսակցության ընթացքում Օնիկը բորբոքվել է և գոռգոռացել։ Այդ պատճառով մոտեցել է Հակոբը և ասել է ՙհլը հանգստացի ընկեր ջան, հլը ասա նայենք ինչ ա եղել՚։ Դրանից Օնիկն ավելի է բորբոքվել, որից հետո սկսվել է քաշքշուկ։ Դրան միացել է նաև Համլետը, որից հետո սկսել են միմյանց հարվածել։ Հենց այդ ժամանակ մոտեցել են ոստիկաններ, ովքեր բերման են ենթարկել իրենց ոստիկանություն։
Օնիկ Աբրահամյանը 2010թ. օգոստոսի 01-ին բացատրություն է տվել այն մասին, որ 2010թ. մայիսի 03-ին, իրեն և Լիանային են մոտեցել Հակոբր, Համլետը, Ավետիքը և Արմենը, որոնց չի ճանաչել: Դրանից հետո Լիանային ուղարկել է տուն։ Նրանցից, մոտեցողներից 1-ը դիմել է իրեն, ասելով, որ ՙԱպե հետդ խոսալու բան կա՚։ Խոսելու ընթացքում բորբոքվել են, հետո Հակոբի ու Համլետի հետ քաշքշուկ է սկսվել, որից հետո միմյանց սկսել են փոխադարձ հարվածել։ Ձեռքի կոտրվածքն ստացել է այդ օրր` Հակոբի դեմքին հարվածելու ժամանակ։
Գտնում եմ, որ այս բացատրություններով պարզվել է այն, որ առանց պատճառի և առիթի 4 հոգով 1 անձի վրա հարձակվելով, ամբաստանյալները խուլիգանական մղումներով ցուցադրել են Լ.Ալեքսանյանի և Օ.Աբրահամյանի նկատմամբ բռնություն գործադրելու սպառնալիք, այնուհետև, իրականացրել են բռնություն` հարվածելով վերջինիս։ Բացի այդ, հերքվել է դատարանի այն պատճառաբանությունը, որ հայտնի չեն Հակոբ Այվազյանին վնասվածք պատճառած անձինք։ Քանի որ նրան, ինչպես նաև Համլետ Այվազյանին հարվածել, վնասվածքներ է պատճառել Օ.Աբրահամյանը, ում ձեռքը հարվածների հետևանքով կոտրվել է։
Իսկ դատարանում որպես վկա հարցաքննված ոստիկանության աշխատակիցների ցուցմունքներով հաստատվել են 4 ամբաստանյալների կողմից խուլիգանություն կատարելու փաստը, ինչպես նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նրանց մեղադրելու հիմքերը։
Այսպես։
Արա Դանիելյանը հայտնել է, որ չի ճանաչել ամբաստանյալներին։ Մայիսի 03-ին աշխատանքային 4 ընկերներով նստած ընդմիջում են արել բիստրոյում։ Բիստրոն գտնվել է մարդաշատ վայրում, բժշկական համալսարանի դիմացը։ Այդտեղ կան այլ բիստրոներ, բնակելի շենքեր։ Բիստրոյից դրսում նկատել են խառնաշփոթ իրավիճակ։ Հավաքված են եղել մոտ 100 հոգի երիտասարդներ։ Նկատել են, որ մեկին գցել են գետնին ու խփել են։ Չորս ոստիկաննե¬րով միանգամից մտել են նրանց մեջ։ Մի քանի հոգու շպրտել են մի կողմ։ Գետնին ընկածին բռնել են, նրա մոտ կանգնած 3-4 հոգու բռնել են, մնացածր փախել են։ ժողովուրդը հավաքվել է կռվի պատճառով։ Հավաքված ամբոխի մեծ մասը նայել է կռվին։ Մոտ 20-30 հոգի կանգնած են եղել անմիջապես կռվողների կողքին, կռիվ անողների շրջակայքում։ Կռվողները 5-6 հոգի են եղել։ Կարող էին լինել նաև 6-7 հոգի կռվողներ։ Կռվի պատճառով իրենք չեն հասցրել նույնիսկ ճաշել։ Իրենց պատվերը չեն բերել, կռիվը սկսվել է` իրենց նստած տեղից մոտ 4–5մ հեռավորության վրա։ Անմիջապես դուրս են եկել բիստրոյից. ընկել են կռվողների մեջ, ընկածին փրկելու համար։ Կռվի պատճառով բիստրոյում բոլորը կանգնել են, նայել են կռվին, մեծ խուճապ է առաջացել, բազմություն է հավաքվել։ Մի կնոջ ձայն է հիշել, որ գոռացել էր ՙսպանեցին երեխուն՚։ Եթե իրենք չխառնվեին, միանշանակ կռվողների թիվր կավելանար, իրենց` որպես ոստիկան ներկայանալը կանխել է դա։ Կռիվը դադարեցնելու ընթացքում արդեն կռվողներն ուզել են իրենց խփել։ Կռիվը նկատելուց հետո տևել է մոտ երկու րոպեի չափ։ Իրենց նպատակը եղել է փրկել ընկածին։ 20 հոգին փախչել են։ Կռիվը դադարեցնելու ժամանակ միանշանակ բռնել են կռվի ակտիվ մասնակիցներից 4 հոգու։ Իրենք բռնել են կռվի թեժ կետում գտնվող անձանց։ Կռիվ էր իսկական։ 4-ին բռնել են կռիվը դադարեցնելուց հետո, երբ նշված 4 հոգուն բռնել են կռիվը դադարել է։ Բռնվածներից մեկի հոնքը վնասված է եղել, մնացածը քաշքշված վիճակում են եղել։ Իրենք բռնվածներին պահել են մոտ 1-2 րոպե։ Դրանից հետո բիստրոյի կինը ջուր է բերել, տուժած երիտասարդի արյունը լվացվել է։ Կռվի պատճառով այդքան մարդիկ անցուդարձից զրկված են եղել։ Վկան կռիվը հիշել է տհաճությամբ։
Վկա Արտյոմ Պողոսյանը հայտնել է, որ չի ճանաչել ամբաստանյալներին։ Մայիսի 03-ին, ժամը 13.15-ի կողմերը աշխատանքային 4 ընկերներով ընդմիջում են արել Կորյուն փողոցի խաչմերուկում գտնվող բիստրոյում։ Այդտեղ կան ուսումնական հաստատություններ, խանութներ, մայթերը միշտ մարդաշատ են։ Սպասելու ընթացքում բիստրոյից 5 մետր հեռավորության վրա դրսում նկատել են հավաքված մարդկանց, ովքեր կռվել են։ Դրա պատճառով հավաքվել են մոտ 50 հոգի։ Նրանց մեջ մարդիկ են եղել, ովքեր կռիվ են նայել, եղել են մարդիկ, ովքեր ցանկացել են դադարեցներ: Անմիջապես միջամտել են կռվին։ Տեսել են ընկած երիտասարդի, նախ և առաջ ցանկացել են օդնել ընկածին ու դադարեցնել կռիվը։ Կռիվը տևել է մոտ 2 րոպե և տևել է այնքան, մինչև 4 ոստիկաններով կարողացել են կռվողներին առանձնացնել ամբոխից։ Կռիվը դադարեցրել են իրենք, որի ժամանակ տեղում բռնել են 4 անձանց, որոնցից մեկը` գետնին ընկածը, գլխի շրջանում վնասվածք է ունեցել։ Բռնված 4 անձինք պատահական անցորդ կամ կռիվը բաժանող չէին կարող լինել, քանի որ կռվի ակտիվ մասնակիցներ են եղել, բացի այդ, նրանց հագուստները կեղտոտված ու պատառոտված են եղել։ Նրանք գտնվել են կռվի կիզակետում և պատահական մարդ չէր կարող հասնել այդտեղ։ Կռվողներին հասնելու համար որոշ ժամանակ է պետք եղել, քանի որ իրենց որոշ ժամանակ է պետք եղել ամբոխր կռվողների շարքերն անցնելու և կռվի կիզակետին հասնելու համար։ Բռնված անձինք փորձել են փախչել, սակայն իրենք ոստիկաններով կարողացել են բռնել և պահել, իսկ հետո էլ հանձնել են օգնության եկած այլ ոստիկաններին։ Կռվի մասնակիցները 4 հոգի չեն եղել, այլ եղել են ավելի շատ։ 4 ոստիկաններով կռվին միջամտել են ամենաթեժ պահին։ Դեպքն այնպես չի եղել, որ իրենք հասել են այդ պահին, որ կռիվն արդեն դադարած է եղել։ Այլ հենց իրենք են դադարեցրել կռիվը և բռնել են կռվի 4 մասնակիցներին։ Պարզ տեսել են այն պատահական անցորդներին, ովքեր չեն խառնվել կռվին կամ փորձել են կանխել ծեծկռտուքը, բռնված 4 անձինք նրանց մեջ չեն եղել։ Կռվի ակտիվիստը ծեծկռտուքի անմիջական մասնակից է, այդ թվում ծեծվող անձինք էլ են կռվի մասնակից եղել։ Ընկած երիտասարդի կողքը գտնվող մյուս երիտասարդները, որոնց բռնել են, կռիվը չեն բաժանել, բացառվել է նրանց կողմից կռիվը բաժանելը, նրանք կռիվր բաժանելու ոչ մի գործողություն չեն կատարել։
Վկա Արթուր Սահակյանր ցուցմունք է տվել, որ չի ճանաչել ամբաստանյալներին։ 2010թ. մայիսի 03-ին Կորյունի փողոցի վրա բժշկական ուսումնարանի և Գյուղինստիտուտի շենքերի մոտ աշխատանքային 4 ընկերներով բիստրոյում րնդմիջում անելու ժամանակ, 10-15 մետր հեռավորության վրա, շինության հենց կողքին, նկատել են վիճաբանողների, որին մասնակցել են մոտ 20 հոգի։ Վիճաբանությունը վերաճել է ծեծկռտուքի, որին մասնակցել են մոտ 7 հոգի։ Հաջողվել է կռվի մասնակիցներից 4-ին բռնել, որոնք գտնվել են ծեծկռտուքի կիզակետում։ Կռիվն սկսելուց հետո անմիջապես մոտեցել են կռիվ անողներին և նկատել են, թե ովքեր են կռիվ անողները։ Կռվի պատճառով հավաքվել է ամբոխ։ Կռիվը տևել է մի քանի րոպե։ Կռիվը միանգամից չի դադարել, 4 ոստիկաններով մտել են կռվի մեջ ու բաժանել են։ Մարդաշատ վայրում էր կռիվը տեղի ունեցել և ամբոխը նայել է կռվողներին։ Կռվողները եղել են 7 հոգի, սա¬կայն հաջողվել է բռնել նրանցից 4-ին, քանի որ 4 ոստիկանով յուրաքանչյուրը բռնել է 1 կռիվ անողի։ Եթե 4 ոստիկաններով չմիջամտեին կռվին, ապա կարող էր ավելի ծանր հետևանքեր առաջանային։ Բռնել են այն անձանց, ովքեր կռիվ են արել, մասնակցել ծեծկռտուքին։ Վկան բացառել է, որ բռնել են այն մարդուն, ով կռիվ չի արել։ Իրենց միջամտության պատճառով է կռիվը դադարել։ Տեսել են գետին ընկած երիտասարդի /Հակոբ Այվազյան/, ով ակնհայտ վնասվածք է ունեցել։ Իրենք են Հակոբին բարձրացրել գետնից։ Հակոբին բերման են ենթարկել որպես կռվի մասնակցի, ով կռվի ժամանակ ստացել է մարմնական վնասվածք։ Վկան ցուցմունք է տվել, որ տեսել է, որ ամբաստանյալներից Արմեն Բլրցյանը հարվածել է ուրիշ անձի։ Վկան բազմիցս կրկնել է, որ բռնել են կռիվ անող 4 երիտասարդների։ Հայտնել է նաև, որ կռվի պատճառով խանգարվել է հասարական կարգը, քանի որ իրենք ճաշելուց են եղել, կռվի պատ¬ճառով խափանվել են բիստրոյի աշխատանքերը։ Աշխատողները դուրս են եկել, վախեցել են, որ ապակիները կկտորվեն։ Բացի այղ, կռվի պատճառով երիտասարդների մոտ է եկել դասախոս։ Բռնված երիտասարդներին հանձել են օգնության եկած ոստիկաններին։
Վկա Արտակ Ադամյանը ցուցմունք է տվել, որ դեպքի մանրասասներն արդեն չեն հիշում, շատ ժամանակ է անցել։ Կռվի ժամանակ Կորյունի փողոցի վրա, բժշկական ուսումնարանի մոտի բիստրոյում, բացի իրենց 4 աշխատանքային ընկերներից, էլի մարդիկ են եղել։ Բիստրոյում եղած ժամանակ, մոտ 15 րոպե անց, իրարանցում է կատարվել։ Նայել են, որ կռիվ է։ Հավաքված են եղել մոտ 20 հոգի, բայց ոչ բոլորն էին կռվին մասնակցել։ 4-ով մոտեցել են, մտել ամբոխի մեջ ու կռվի ժամանակ գետնին ընկած անձին հասնելու և իրավիճակը հարթելու համար։ Բռնել են ընկածին և նրա կողքին գտնվող անձանց` 4֊5 հոգու։ Պահել են մինչև ոստիկանության ծառայողներն են եկել և հանձնել են նրանց։ Կռիվ է եղել և իրենք ուզեցել են կռիվը դադարեցնել։ Շատ երկար ժամանակ է անցել, մանրամասներ չի հիշել։
Վկա Գագիկ Մկրտչյանր ցուցմունք տվեց, որ 2010թ. մայիսի 03-ին, ժամը 13։40–ի սահմաններում, ոստիկանության վարորդ Ս.Վարդանյանի հետ ծառայություն կատարելու ժամանակ ռադիոկապով հրահանգ են ստացել մտնել Ագրարային համալասարան։ Գնացել են և այնտեղ նկատել են հավաքված բազմաթիվ մարդկանց։ Այնտեղ տիրող մթնոլորտից հասկացել է, որ այդտեղ կռիվ է եղել։ Այդ ժամանակ իրենց են մոտեցել քաղաքացիական հագուստով երկու անձինք, ովքեր ներկայացել են որպես ոստիկանաթյան ներքին անվտանգության վարչության աշխատակիցներ։ Նրանք բռնել են չորս անձանց, որոնց հանձնել են իրենց և հայտնել են, որ կռիվ է եղել և նշված անձինք ձեռքերով և ոտքերով հարվածել են միմյանց։ Այդ երիտասարդներին բերման են ենթարկել ոստիկանություն, որի կապակցությամբ երիտասարդին բռնած ոստիկանության աշխատակիցների հայտնածը հիմք ընդունելով, զեկուցագիր է ներկայացրել ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի բաժնի պետին։
Դատարանում հետազոտվել է նաև դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 1016 եզրակացությունը, համաձայն որի Հակոբ Այվազյանի ստացած մարմնական վնասվածքները` աջ վերհոնքային շրջանի սալջարդ վերքի, քերծվածքի, աջ աչքի ստորին կոպի արյունազեղման ձևերով հասցվել են բութ, կոշտ առարկաներով, որը վերջինիս առողջությանը պատճառել է թեթև վնաս` առողջության կարճատև քայքայումով։
Դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 1013 եզրակացությամբ պարզվել է, որ Համլետ Այվազյանի ստացած մարմնական վնասվածքը` գանգուղեղային վնասվածքի ձևով հասցվել է բութ, կոշտ առարկայով, որը վերջինիս առողջությանը պատճառել է թեթև վնաս՝ առողջության կարճատև քայքայումով։
Դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 1026 եզրակացությամբ պարզվել է, որ Օնիկ Աբրահամյանի ստացած մարմնական վնասվածքը` աջ դաստակի չորրորդ նախադաստակային ոսկրի հիմի առանց բեկորների տեղաշարժի կոտրվածքի ձևով հասցվել է բութ, կոշտ առարկայով, որը հնարավոր չէր առաջանար վայր ընկնելու հետևանքով, որր վերջինիս առողջությանը պատճառել է միջին ծանրության վնաս` առողջության տևական քայքայումով։
Դատարանում հրապարակվեց և հետազոտվեց դատաբժիշկ փորձագետ Ռիգել Վարդանյանի ցուցմունքը, որով պարզ է դարձել այն, որ ելնելով Օնիկ Աբրահամյանի ստացած մարմնական վնասվածքի բնույթից և տեղակայությունից, այն հասցվել է իր կողմից հարված հասցնելու պատճառով։
2010թ. մայիսի Օ3-ին ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 1-ին գումարտակի 2-րդ վաշտի 1-ին դասակի հրամանատարի օգնական Գ. Մկրտչյանի զեկուցագրի համաձայն իրենց կողմից բերման ենթարկված Արմեն Բլրցյանը, Ավետիք Վարդանյանը, Համլետ և Հակոբ Այվազյաննները, Ագրարային համալսարանի մոտ տեղի ունեցած վիճաբանության ժամանակ ձեռքերով և ոտքերով հարվածներ են հասցրել մի խումբ երիտասարդների։
Անդրադառնալով դատարանում հետազոտված և մեղադրանքի հիմքում դրված բոլոր ապացույցներին, գտնում եմ, որ նշված ապացույցները, գնահատելով դրանց վերաբերելիության, թույլատրելիության և ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, համապատասխանում են գործի փաստական հանգամանքներին, դրանք համադրելով ստանում ենք ամբաստանյալների կողմից խմբով խուլիգանություն կատարելու դեպքի մանրամասները, այդ ապացույցները լրացնում են մեկը մյուսին և գտնում եմ, որ և ողջ դատաքննության ընթացքում ապահովել բազմակողմանի, լրիվ, օբյեկտիվ քննություն։
Ինչպես նշվել է դատավճռում, դատարանը հիմնավորված է համարել, որ ամբաստանյալների գործողությունները, այդ թվում նրանց` ծեծի ենթարկելը, վնասվածքներ ստանալը կամ գետնին ընկած ընկերոջն օգնելու փորձերը չեն կարող վկայել մի խումբ անձանց կողմից, բռնություն գռրծադրելով կամ դրա սպառնալիքով խուլիգանություն կատարելու մասին և բավարար ապացույցներ գործում առկա չեն, որ ամբաստանյալները կատարել են իրենց մեղսագրվող արարքները, բավարար ապացույցներ գործում առկա չեն այն մասին, որ ամբաստանյալների գործողություններն ուղղված են եղել հասարակական կարգի դեմ, թելադրված՝ շրջապատին հակադրվելու, վերջինիս հանդեպ արհամարհանք ցուցաբերելու ցանկությամբ։
Դատարանի այս պատճառաբանությունները հերքված են մեղադրանքի կողմից բերված ապացույցներով։ Ակնհայտ է, որ ագրարային համալսարանի մոտ ամբաստանյալները նախաձեռնել են կռիվ, ծեծկռտուք, որի ժամանակ իրենք վնասվածքներ են ստացել։ Դատարանը չի անդրադարձել այն կարևորագույն խնդիրը բացահայտելուն, որ մինչև ամբաստանյալներին ծեծի ենթարկելը ու վնասվածքներ պատճառելը, նրանք արդեն իսկ իրենց գործողություններով հանցագործություն՝ խմբով խուլիգանություն են կատարել, որի ժամանակ ծեծի են ենթարկվել և վնասվածքներ են ստացել ու դրանից հետո էլ շարունակել են խուլիգանությունը և միայն ոստիկանների միջամտության շնորհիվ է դադարել հանցագործությունը։ Այսինքն, Համլետ և Հակոբ Այվազյաններր, Արմեն Բլրցյանը և Ավետիք Վարդանյանը ծեծվելու ընթացքում դեռևս շարունակել են իրենց կողմից սկսած խուլիգանությունը։ Իսկ ինչ վերաբերում է« գետնին ընկած ընկերոջն օգնելու հանգամանքին, ապա դատարանը հիմք է ընդունել ամբաստանյալների իրարամերժ և միմյանց հակասող ցուցմունքները և անհիմն կերպով անտեսել է որպես վկա հարցաքննված ոստիկանների ցուցմունքներր, որոնցով պարզվել է, որ ծեծվող անձինք եղել են կռվի, ծեծկռտուքի անմիջական մասնակիցները, իսկ ընկած երիտասարդի կողքը գտնվող և բերման ենթարկված մյուս երիտասարդները կռիվը չեն բաժանել, բացառվել է նրանց կողմից կռիվը բաժանելը, նրանք կռիվը բաժանելու ոչ մի գործողություն չեն կատարել։
Դատարանը հաստատված է համարել նաև այն, որ վիճաբանությանր և ծեծին մասնակցել են շուրջ 8 անձինք։ Եթե դատարանը ընդունում է այդ փաստը, ապա ստացվում է, որ ոստիկանները, որոնք փորձառու, պատրաստված, արագ կողմնորոշվող, վճռական որոշում կայացնող աշատակիցներ են, չեն հասկացել, թե ում բռնել խուլիգանություն կատարող 8 անձանցից գոնե մեկին, թե խուլիգանության հետ կապ չունեցող անձանց։ Իհարկե, այս հանգամանքը վերլուծելիս պարզ է դառնում, որ ոստիկանները բռնել են այն անձանց, ովքեր կատարել են հանցագործությունը։
ՙՀայտնի է, որ խուլիգանությունը կարող է կատարվել միայն ուղղակի դիտավորությամբ։ Դա նշանակում է, որ մեղավոր անձը (սույն գործով անձինք) ոչ միայն գիտակցում է, որ իր գործողություններով խախտում է հասարակական կարգն ու բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորում հանրության հանդեպ, այլև ցանկանում է կատարել այդ գործողությունները։ Խուլիգանական արարքը կարող է կատարվել միայն խուլիգանական մղումներից ելնելով։ Այսինքն, եթե այդ արարքը կատարվում է հասարակության և բարոյականության նորմերի նկատմամբ անթաքույց արհամարհանքի հողի վրա և հանցավորի վարքը բացահայտ մարտահրավեր է` ուղղված հասարակական կարգի դեմ և թելադրված է շրջապատին հակադրվելու, վերջինիս հանդեպ արհամարհական վերաբերմունք ցուցաբերելու ցանկությամբ՚։
Այս կապակցությամբ գտնում եմ, որ սույն գործով ամբաստանյալների գործողությունները կատարվել են խուլիգանական մղումներից ելնելով և զուգորդվել են հասարակական կարգի կոպիտ խախտմամբ։ Այսպես, ամբաստանյալները իմանալով, որ Դավիթ Առուստամյանի և Օնիկ Աբրահամյանի միջև տեղի է ունեցել ինչ-որ խոսակցություն, առանց ճշտելու, թե խոսակցությունն ինչով է ավարտվել, այնուամենայնիվ որոշել են խոսակցության մասին տեղեկություններ իմանալու պատրվակով, կանչել Օնիկ Աբրահամյանին և պարզաբանումներ պահանջել։ Այնինչ, Օնիկ Աբրահամյանի և Դավիթ Առուստամյանի միջև ոչ մի կոնֆլիկտային վի¬ճակ այդ խոսակցությունը չի առաջացրել, այլ ավելին, նրանք եկել են փոխադարձ համաձայնության։ Չփորձելով հասկանալ նշված խոսակցության պատճառը, չիմանալով խոսակցության արդյունքների մասին նրանք այդ ամենը վերագրել են իրենց և որոշել են յուրովի լուծել։ Սրանով իսկ կարծում եմ, որ 4 ամբաստանյալները ցանկացել են ցույց տալ իրենց են֊թադրյալ առավելությունը մյուսների նկատմամբ։ Այսինքն կապ չունի, թե ինչով է ավարտվել Օնիկ Աբրահամյանի և Դավիթ Առուստամյանի խոսակցությունը, անհրաժեշտ է, որ դրա մասին հենց իրենք՝ ամբաստանյալները պարզաբանումներ ստանան։ Բացի այդ, տեսնելով, որ Օնիկ Աբրահամյանը քայլում է ընկերուհու կամ նշանածի հետ, ամբաստանյալները, չթաքցնելով հասարակության նկատմամբ ունեցած արհամարհանքը, հակադրվելով հասարակության մեջ գործող բարոյական նորմերին, անտեսել են համակուրսեցի Լիանա Ալեքսանյանի ներկայությունը և Օնիկ Աբրահամյանին կանչել են պարզաբանումներ ստանալու։ Վերջինիս էլ կանչել են այն ԲՈՒՀ-ի շենքի մոտ, որտեղ իրենք են ուսանել հաստատ համոզված լինելով, որ Օնիկ Աբրահամյանի հետ վիճելով, շրջապատող անձանց են ցուցադրելու իրենց ենթադրյալ առավելութունները մյուսներից։ Բացի այդ, անտեսելով, որ գտնվում են այնպիսի վայրում որ¬տեղ մարդաշատ է, բացի իրենց հաստատությունից այդտեղ գործում են այլ ուսումնական հաս¬տատություններ, սննդի օբյեկտներ, բնակելի շենքեր, այլ կազմակերպություններ և հիմնարկներ, այնուամենայնիվ, նրանք հակադրվելով հասարակության մեջ գործող բարոյական նորմերին, հասարակական կարգին, սկսել են վիճաբանություն, որն իրենց նախաձեռնությամբ վերաճել է կռվի, այսինքն ամբաստանյալներր գիտակցել են իրենց գործողությունների հետևանքները և ցանկացել են կատարել այդ գործողությունները։ Նշված հանգամանքներում Օնիկ Աբրահամյանին պարզաբանության կանչելով, նրա հետ վիճելով, կռվելով ամբաստանյալները բացահայտել են իրենց գործողություններն ուղղակի դիտավորությամբ կատարելու փաստը։
Անդրադառնալով ամբաստանյալների գործողությունների ժամանակին, գտնում եմ, որ խուլիգանությունը կատարվել է աշխատանքային օրվա ընթացքում, ժամը 13.30-ի սահմաններում` այն ժամին, որի ժամանակ առավել շատ մարդիկ են գտնվում դրսում, քանի որ այդ ընթացքում ուսումնական հաստատություններում դասամիջոց է, աշխատող ձեռնարկություն¬ներում ընդմիջում և բազմաթիվ մարդկանց անցուդարձը հանցագործության կատարման վայրում` Երևան քաղաքի Տերյան, Կորյուն, Աբովյան փողոցների շրջակայքում առավել ինտենսիվ է։ Գտնում եմ, որ հանցագործության տեղը և ժամանակը էական նշանակություն ունի ամբաստանյալների կողմից կատարված գործողությունները խուլիգանություն որակելու համար։
Բացի այդ, ինչ վերաբերում է խուլիգանության տևողությանը, ապա դատարանը որպես հաստատված հանգամանք նշել է 3 րոպե։ Սակայն դատարանը հաշվի չի առել այն կարևորա¬գույն փաստը, որ ոչ թե խուլիգանությունը տևել է 3 րոպե, այլ 3 րոպեի ընթացքում է խուլիգա¬նությունը խափանվել ոստիկանների կողմից։ Դեռ ավելի, ոստիկանների արագ գործողությունների շնորհիվ կանխվել են առավել ծանր հետևանքները, քանի որ ռեալ վտանգ է եղել, որ կռիվը կարող էր ընդգրկել ավելի մեծ տարածք և ավելի շատ մասնակիցներ։ Դատարանը նշանակություն չի տվել այն հանգամանքին, որ խուլիգանության 3 րոպեների րնթացքում ամբաստանյլաների գործողությունների հետևանքով խանգարվել է դեպքի վայրին կից գործող օբյեկտների բնականոն աշխատանքը, քաղաքացիների անցուդարձը։
Այսպիսով, Կնտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 15.02.2011թ դատավճռով ճանաչել և հռչակել է ամբաստան¬յալներ Համլետ Հայրապետի Այվազյանի, Հակոբ Հայրապետի Այվազյանի, Արմեն Ռուբենի Բլրցյանի և Ավետիք Սամվելի Վարդանյանի անմեղությունը՝ ՀՀ քր. օր. 258-րդ հողվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանքի կատարման մեջ, որով թույլ է տվել նյութական իրավունքի սխալ։
Վերոգրյալից ելնելով մեղադրողը վերաքննիչ քրեական դատարանից խնդրել է Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի թիվ ԵԿԴ-0361/01/10 քրեական գործով 2010թ. մարտի 15-ին կայացրած դատավճիռն ամբողջությամբ բեկանել և ամբաստանյալներ Համլետ Հայրապետի Այվազյանին, Հակոբ Հայրապետի Այվազյանին, Արմեն Ռուբենի Բլրցյանին և Ավետիք Սամվելի Վարդանյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քր. օր. 258-րդ հեդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանքի կատարման մեջ և նրանց նկատմամբ նշանակել պատիժ։


4. Վերաքննիչ բողոքի դեմ բերված գրավոր պատասխանները.
Վերաքննիչ բողոքի դեմ գրավոր պատասխաններ են ներկայացրել պաշտպան` Ռուբեն Բալաբանյանը, Համլետ Այվազյանը, Հակոբ Այվազյանը և Ավետիք Վարդանյանը:

ա/ Արմեն Բլրցյանի պաշտպան` Ռուբեն Բալաբանյանի գրավոր պատասխանը.

Պաշտպան` Ռ.Բալաբանյանը նշել է, որ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը (դատավոր Մ. Մարտիրոսյան) 2011թ. մարտի 15-ին քննել է գործն ըստ մեղադրանքի Համլետ և Հակոբ Այվազյանների, Արմեն Ռուբենի Բլրցյանի, Ավետիք Սամվելի Վարդանյանի ՀՀ քր. օր-ի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով։ Դատարանը 15.03.2011թ. ԵԿԴ-0361/01/10 դատավճռով ճանաչել և հռչակել է ամբաստանյալների անմեղությունր ՀՀ քր. օր-ի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և արդարացրել նրանց կատարված հանցագործության մեջ` նրանց մասնակցությունը ապացուցված չլինելու պատճառաբանությամբ։
Նշված դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք է բերել մեղադրող Ա.Բեգինյանը։ Ծանոթանալով վերաքննիչ բողոքի բովանդակությանը գտնում եմ, որ այն անհիմն է և ենթակա է մերժման հետևյալ պատճառաբանությամբ.
Նախ դատարանի արդարացման դատավճիռը օրինական է և հիմնավորված, այն կայացվել է ՀՀ քր դատ. օր-ի 358-րդ հոդվածի պահանջներին համապատասխան, այն է՝ այդ դատավճիռը կայացվել է ՀՀ Սահմանադրության սույն օրենսգրքի և այն օրենքների պահանջների պահպանմամբ, որոնց նորմերը կիրառվում են տվյալ քրեական գործը լուծելիս։ Դատարանի հետևությունները հիմնված են միայն դատաքննության ժամանակ հետազոտված ապացույցների վրա և այդ ապացույցները լրիվ բավարար էին նրանց մեղսագրված մեղադրանքը գնահատելու համար, դատարանի կողմից հաստատված, ճանաչված հանգամանքները համապատասխանում են դատարանում հետազոտված ապացույցներին, բացի այդ դատարանի կողմից օբյեկտիվորեն պատճառաբանված են շարադրված բոլոր հետևությունները։
Հարգելի վերաքննիչ դատարան.
Բազմակողմանի և լրիվ, օբյեկտիվ դատաքննությամբ ձեռք բերված, վկաների ցուցմունքներով և գործում եղած մյուս ապացույցներով հիմնավորվեց, որ ամբաստյալները ծեծի են ենթարկվել գործով չպարզված անձանց կողմից, որի հետևանքով ամբաստանյալներ եղբայրներ՝ Հակոբ և Համլետ Այվազյանները ստացել են մարմնական վնասվածքները, ընդ որում ամբաստանյալ Հակոբ Այվազյանին գործով չպարզված անձիք գցել են գետնին և հարվածներ հասցրել նրա գլխին և դեմքին։
Դատաքննության ամբողջ ընթացքում կարմիր թելի նման անցավ այն փաստը, որ իմ պաշտպանյալ Արմեն Ռուբենի Բլրցյանը որևէ մեկի նկատմամբ բռնություն չի գործադրել կամ բռնություն գործադրելու սպառնալիք չի տվել, նրա վերաբերյալ չկա այդպիսի փաստ, ավելին, ըստ մեղադրողի իբր իմ պաշտպանյալը Օնիկ Աբրահամյանի նկատմամբ բռնություն գործադրողների շարքում է եղել, մինչդեռ Օնիկ Աբրահամյանն երբևէ նման ցուցմունք չի տվել, որ ծեծի ենթարկված լինի ամբաստանյալներից որևէ մեկի կողմից և հատկապես իմ պաշտպանյալի կողմից, դա մեղադրողի ենթադրությունն է, կրկնում ենք, չկա այդպիսի ապացույց։ Բացի իր` Օ.Աբրահամյանի ցուցմունքից այդ փաստը հիմնավորվում է նաև դատաբժշկական եզրակացությամբ այն մասին, որ Օնիկ Աբրահամյանի մարմնի վրա որևէ այլ վնասվածք առկա չէ, բացի այդ դատաբժշկական փորձաքննության եզրակացության հետևությունների, որ Օնիկ Աբրահամյանի աջ դաստակի չորրորդ նախադաստակային ոսկրի հիմի առանց բեկորների տեղաշարժերի կոտրվածքի ձևով մարմնական վնասվածքը նա ստացել է իր կողմից ուրիշին հարված հասցնելու պատճառով։ Տվյալ պարագայում այդ հարվածից էլ ամենայն հավանականությամբ գետնին Է ընկել Հակոբ Այվազյանը և ստացել մարմնական վնասվածքներ։
Դեռևս գործի նյութերին ծանոթանալու փուլում, միջնորդություն եմ ներկայացրել, որ առաջադրված մեղադրանքը անհիմն Է, որ իմ պաշտպանյալ Արմեն Ռուբենի Բլրցյանը ՀՀ քր. օր-ի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանք չի կատարել, որ նրա վերաբերյալ որևէ ապացույց ձեռք չի բերվել, որ այդ քր. գործով չկա գործին վերաբերվող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջություն և միջնորդել եմ այն կարճել հանցակազմի բացակայության պատճառով, սակայն նախաքննության վրա հսկող, այսուհետև նաև դատարանում մեղադրանքը պաշտպանող դատախազ` Ա.Բեգինյանը անհիմն մերժել էր այն։ Այդ իմ միջնորդությունը մերժելու վերաբերյալ 28.12.2010թ. որոշման մեջ նա ակնհայտորեն պաշտպանության տակ էր առել հիմնական գործող անձին` Օնիկ Աբրահամյանին, որի հարվածներից ամբաստանյալներ Հակոբ և Համլետ Այվազյանները ստացել են միջին ծանրության մարմնական վնասվածքներ։
Որոշման մեջ նշվել է, որ ամբաստանյալները 3 րոպե տևողությամբ դիտավորությամբ կոպիտ կերպով խախտել են հասարակական կարգը, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով, զուգորդված է եղել Օնիկ Աբրահամյանի նկատմամբ բռնություն գործադրելու հետ, որի ընթացքում ձեռքերով, ոտքերով հարվածներ են հասցրել նրան։ Կռվի ընթացքում Օնիկ Աբրահամյանը պատասխան հարվածներ է հասցրել նրանց, արդյունքում Հակոբ Այվազյանին պատճառվել է աջ վերնահոնքի շրջանի սալջարդ, քերծվածք և աջ աչքի ստորին կոպի արյունազեղում, Համլետ Այվազյանին պատճառվել է գանգուղեղային վնասվածք, իսկ Օնիկ Աբրահամյանը հարվածելուց ստացել է աջ դաստակի 4-րդ նախադաստակային ոսկրի հիմի առանց բեկորների տեղաշարժի կոտրվածք։ Եթե նախաքննությամբ ձեռք են բերվել այդպիսի ապացույցներ, ապա նա ինչու դատի չի տվել Օնիկ Աբրահամյանին, չէ որ նշվածից հետևում է, որ հասարակության ներկայությամբ Օնիկ Աբրահամյանն է առանձին հանդգնությամբ այնպիսի ուժեղ հարվածներ հասցրել եղբայրներ Հակոբ և Համլետ Այվազյաններին, որ առաջինին գետնին է տապալել, իսկ երկրորդին` գանգուղեղի վնասվածք պատճառել, սա ինչ է հասարակության նկատմամբ անհարգալից վերաբերմունք չէր արդյոք, որ հարգելի մեղադրողը գնահատության չի ենթարկել և հիմնական գործող անձին որպես վկա է ներկայացրել, սա միակողմանիություն է, թե կամայականություն, փաստ Է, որ այդ վիճաբանության մեջ միակ տուժողները Հակոբ և Համլետ Այվազյաններն են, իսկ իմ պաշտպանյալը հանգամանքների բերումով (դասամիջոց) այնտեղ գտնվելով ընդամենր մոտեցել է պարզելու, թե ինչ Է եղել, փորձել Է օգնել ընկած ընկերոջը, գետնից բարձրացնելու գործում։
Դատարանը շատ օբյեկտիվ կերպով նշել Է, որ ամբաստանյալների գործողությունները այդ թվում ծեծի ենթարկվելը վնասվածքներ ստանալը կամ գետնին ընկած ընկերոջը օգնելու փորձերը չեն կարող վկայել մի խումբ անձանց կողմից բռնության գործադրելով կամ դրա սպառնալիքներով խուլիգանություն կատարելու մասին, որ նախաքննության մարմինը բավարար ապացույցներ չի ներկայացրել այն մասին, որ ամբաստանյալները կատարել են իրենց մեղսագրվող արարքները, որ ամբաստանյալների գործողությունները ուղղված չեն եղել հասարակական կարգի դեմ և թելադրված` շրջապատին հակադրվելու, վերջիններիս հանդեպ արհամարհական վերաբերմունք ցուցաբերելու ցանկությամբ։ Գործով կարմիր թելի նման նաև անցնում Է այն փատը, որ այդ վիճաբանության ժամանակ հայհոյանքներ չեն եղել, սա նույնպես վկայում և հաստատում Է դատարանի հետևությունների ճշմարտացիությունը։
Պաշտպանը նշել է, որ մեղադրող Ա. Բեգինյանի վերաքննիչ բողոքը անհիմն է, այն ուշադրության արժանանալ չի կարող և ենթակա է մերժման։


բ/ Հակոբ Այվազյանի գրավոր պատասխանը
Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ավագ դատախազ Ա.Բեգինյանի կողմից մեր չորսի նկատմամբ միայն վարկածի հիման վրա, այսինքն տարերայնորեն, առանց որևէ հիմնավոր ապացույցների, խախտելով քրեաիրավական նորմերը, ոտնահարելով մեր սահմանադրական իրավունքները, 04.08.2010թ. ՀՀ քր. օր-ի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով ապօրինի քրեական գործ է հարուցել: Դատախազությունում կատարվել է ճիշտ հակառակը, փոխանակ ապացուցվի հանցանքը, հետո նոր քր. գործ հարուցվի, այնտեղ սկզբից հարուցվում է, որից հետո հավաքագրվում են շինծու ապացույցներ։ Այդ նպատակով ոստիկանության ավագ քննիչ Ա.Մելքոնյանին պարտավորեցնում են ապօրինի հարուցված քր. գործը հիմնավորել համապատասխան ցուցմունքներով։ Ինչպես նշեցի քր. գործը հարուցվել է 04.08.2010թ., ավագ դատախազ Ա.Բեգինյանը իմանալով, որ գործի նյութերը չեն համապատասխանում 258-րդ հոդվածին 18.08.2010թ. ավագ քննիչին ցուցում է տվել /գործ թերթ 146,147,148/, որ ուսումնասիրելով գործի նյութերը, պարզվել է, որ հարցաքննված մի շարք վկաների ցուցմունքներում և նրանցից ստացված բացատրություններում կան էական հակասություններ և անհիմն պատճառաբանություններ, այն դեպքում, երբ երկու շաբաթ առաջ արդեն բազմաթիվ խախտումներով քրրական գործը արդեն հարուցվել էր: Այևուհետև ավագ դատախազը գտնում է, որ գործի ամբողջականությունն ու օբյեկտիվությունն ապահովելու համար անհրաժեշտ է կատարել քննչական և դատավարական գործողությունները, լրացուցիչ հարցաքննել՝ Համլետ Այվազյանին, Արմեն Բլրցյանին, Հակոբ Այվազյանին, Ավետիք Վարդանյանին, Օնիկ Աբրահամյանին, Լիաննա Մելքոնյանին: Վերը նշված վեց վկաների կողմից տրված բացատրությունների և ցուցմունքների միջև առկա էական հակասությունների կապակցությամբ։
Հանձնարարվել է նաև կատարել դեպքի վայրի զննություն, պարզել դեպքի վայրին հարակից գտնվող սննդի և սպասարկում իրականացնող այլ օբյեկտների առկայությունը, ինչպես նաև գործի հանգամանքների շուրջ հարցաքննել նշված կազմակերպությունների աշխատակիցներին և այլ հանձնարարություններ։
Բազմաթիվ քննչական և այլ գործողություններից հետո մեր կողմից հանցագործություն կատարելը չապացուցելով /քանի որ այն իրականում չի եղել/ ավագ քննիչը ստիպված սկսել է գրել անհիմն մեղադրական եզրակացությունը, որը նույն ձևով հաստատել է ավագ դատախազ Ա.Բեգինյանը:
Անդրադառնալով վերաքննիչ բողոքին / էջ 8 վերջին պարբերություն/, որտեղ նշվում է, որ դատարանում որպես վկա հարցաքննված ոստիկանության աշխատակիցների ցուցմունքներով հաստատվել են 4 ամբաստանյալների խուլիգանություն կատարելու փաստը, ինչպես նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նրանց մեղադրելու հիմքերը, ապա ոստիկանության աշխատակիցները ինչպես ավագ քննիչի մոտ տված ցուցմունքներում, այնպես էլ դատարանում հարցաքննության ընթացքում ոստիկանության ներքին անվտանգության 4 աշխատակիցները և ՊՊԾ ծառայության աշխատակիցը նման ցուցմունք չեն տվել, որ հաստատվի 258-րդ հոդվածով խուլիգանություն կատարելու հիմքերը։ Այս նախադասությունները դատախազի կողմից արված ոչ ճիշտ մեկանաբանումն է, քանի որ ոստիկանները նման ցուցմունք չեն տվել և եզրակացություն անելու իրավունք չունեն։Անդրադառնալով նրանց ցուցմունքներին, ասել են հիմնականում հետևյալը, որ արագ սննդի օբյեկտից տեսանք, որ հավաքված են և վիճում են մոտ 7-8 երիտասարդներ, որից հետո նրանց միջև սկսեց կռիվ և մենք գնացինք օգնելու, տեսանք, որ գետնին էր ընկած մի երիտասարդ և նրան հարվածում էին, այնուհետև այդ հարվածողները դիմեցին փախուստի և մենք նրանց չկարողացանք բռնել, քանի որ իրավիճակը խառն էր, այնուհետև տեսանք, որ գետնին ընկածի կողքին կային 3 տղաներ և այդ չորսին առանձնացրեցինք և հանձնեցինք Գ.Մկրտչյանին կենտրոնական բաժին բերման ենթարկելու համար: Ոստիկաններին տրվեցին բազմաթիվ հարցեր թե այս 4 ամբաստանյալները որևէ մեկին հարվածել են կամ վատ արարքներ, հայհոյանքներ և այլն արել են, նրանք պատասխանեցին, որ հայհոյանքներ չենք լսել, նրանց կողմից հարվածներ անելու պահը չենք նկատել, իրենց պահել են նորմալ, միայն մեկը փորձել է ձեռքի հեռախոսով զանգահարել, ուրիշ ոչինչ։
էջ 11, վերևից 3-րդ պարբերություն, որ իբր թե Գ.Մկրտչյանը զեկուցագիր է գրել, որ մենք չորսով ձեռքերով ու ոտքերով հարվածել ենք մի խումբ երիտասարդների։Սա նույպես ավագ դատախազի կողմից հերյուրանք է: Բառացիորեն գրում եմ մեղադրական եզրակացության Էջ 5-րդ վերջին պարբերականը և Էջ 6-րդ 1-ին պարբերականը, ոստիկանության անվտանգության աշխատակիցները բռնել են չորս անձանց, որոնց հանձնել են իրեն և հայտնել են, որ կռիվ է եղել և նշված անձինք ձեռքերով ու ոտքերով հարվածել են իրար։ Իսկ ավագ դատախազը սխալ մեկնաբանելով գրում է, որ չորսով վիճաբանության ժամանակ ձեռքերով և ոտքերով հարվածներ են հասցրել մի խումբ երիտասարդների։
էջ 11, վերջին պարբերություն, ստացվում է, որ ոստիկանները, որոնք փորձառու, պատրաստված, արագ կողմնորոշվող, վճռական որոշում կայացնող աշխատակիցներ են, չեն հասկացել թե ում բռնել, խուլիգանության կատարած 8 անձանցից գոնե մեկին, թե խուլիգանության հետ կապ չունեցող անձանց: Իհարկե այս հանգամանքը վերլուծելիս պարզ է դառնում, որ ոստիկանները բռնել են այն անձանց, ովքեր կատարել են խուլիգանություն։ Մեր պարագայում ոստիկանները չարաչար սխալվել են և հանցագործներին բռնելու փոխարեն բռնել են ոչ մի վատ արարք չկատարած, բացարձակ անմեղ անձանց։
Հակոբ Այվազյանը խնդրել է Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության ավագ դատախազ, մեղադրող Ա.Բեգինյանի կողմից բերված վերաքննիչ բողոքր մերժել և նույն շրջանի առաջին ատյանի դատարանի 15.03.2011թ. կայացրած դատավճիռը թողնել անփոփոխ։

գ/ Համլետ Այվազյանի գրավոր պատասխանը
Ավագ դատախազի վերաքննիչ բողոքի էջ 2, 4-րդ պարբերություն վիճաբանողներր /կռվողները/ եղել են շուրջ ութ տղաներ, որոնց շուրջ հավաքված են եղել մոտ 25 անձիք։
էջ 5, վերջին պարբերություն, մեղադրողը թե ինչից ելնելով և շատ զարմանալի ձևով եզրակացության է հանգել, այն գրում եմ բառացի. ՙայսպիսով, վերլուծելով ամբաստանյալների ցուցմունքները, գտնում եմ, որ նրանք նպատակ են հետապնդել խուսափել քրեական պատասխանատվությունից և պատժից, իսկ Օ.Աբրահամյանը և Լ.Ալեքսանյանն իրենց ցուցմունքներով օժանդակել են ամբաստանյալներին խուսափել քրեական պատասխանատվությունից ու պատժից՚, սա արտագրված է, մեղադրական եզրակացությունից էջ 3։
Այնուհետև, բողոք բերողը նշում է, որ ակնհայտ է ընդամենը մի դեպքի վերաբերյալ նշված վեց անձանց ցուցմունքները հակասում են մեկը մյուսին, ցուցմունքները մտացածին են, չեն բխում դեպքի օբյեկտիվ, իրական փաստերից։ Այսինքն ուզում է, որ ցուցմունք տվողները գրեն այն որ համապատասխանի իր կողմից ապօրինի հարուցած քր. օր-ի 258-րդ հոդվածին։Չէ որ այդ ՙմտացածին՚ ցուցմունքները գրվել են հետաքննության բաժանմունքում և ցուցմունք տվողները իրար չեն տեսել, գտնվելով տարբեր սենյակներում։
Չորս ամբաստանյալներս ինչպես կարող էինք վարկենական ճշտությամբ հիշել թե մեզանից, որը քանի վայրկյան շուտ, կամ ուշ է հասել գետնին ընկած Հակոբ Այվազյանին։ Կարևորը նա է, որ հասել ենք և հասնելուց հետո որևէ մեկի հետ կռիվ չենք արել, ոչ ոքի չենք հարվածել, այլ հասել ենք Հակոբին օգնություն ցուցաբերելու նպատակով։ Եվ վերջում նշել է, այսքան հակասությունները ամբաստանյալներն ու վկաներն իրենց ցուցմունքներում ստեղծել են ընդամենը երկու րոպե տևողության դեպք ներկայացնելուց։
Ըստ ավագ դատախազ Ա.Բեգինյանի և ոստիկանության ավագ քննիչ Ա.Մելքոնյանի հակասություններով ցուցմունք տվողները համարվում են հանցագործներ և այդ հակասությունների համար էլ երևի մեր վրա մեղադրանք է առաջադրվել։
Եթե այդպես է, ուրեմն պետք է դատապարտվեին նաև ոստիկանության ներքին անվտանգության աշխատակիցները իրար հակասող ցուցմունքների և հակասությունների համար։ Այսպես Ա.Սահակյանը ցուցմունք է տվել, որ դեպքի վայրում հավաքված են եղել 20 անձիք, Ա.Պողոսյանը, որ հավաքված են եղել 50 հոգի, Ա.Ադամյանը, որ հավաքված են եղել 50-60, Ա.Դանիելյանը 100 հոգի և տվել են այլ հակասող ցուցմունքներ, իսկ ըստ մեղադրող Ա.Բեգինյանի հավաքված են եղել շուրջ 25 անձինք։ Ոստիկանների կողմից իրենց ցուցմունքներում հաճախակի նշվել է, որ մենք չորսս համարվում ենք ՙկռվի ակտիվ մասնակիցներ՚, ոստիկաններր դատարանում խոստովանեցին, որ այդ տերմինը իրենց է հուշել ավագ քննիչը ցուցմունքներ տալու ժամանակ և իրենց ցուցմունքներում ոստիկանության աշխատակիցները նշել են ՙակտիվ մասնակիցներ՚ տերմինը։ Իրականում տեղում են մնացել ՙակտիվ տուժողները՚, իսկ իսկական հանցանք կատարողները դիմել են փախուստի։
Ինչպես հասկանալ, որ իմ և մնացածների լրացուցիչ ցուցմունքներում դատախազ Ա.Բեգիեյանը չի նկատել այն բազմաթիվ հակասությունները, որ գոյություն ունեն մեր չորսի և Օ.Աբրահամյանի կողմից գրված և քննիչի կողմից թելադրած ցուցմունքներում։ Եվ քանի որ պարոն Ա.Բեգինյանը հակասություններին շատ է ուշադրություն դարձնում, ինչպես չի նկատել հետևյալ հակասությունները՝
1.Հինգ ցուցմունք տվողներս էլ գրեթե նույն բանն ենք ասել մի քանի օրվա ընթացքում, արդյոք չի կարծել, թէ ինչ հանգամանքներից ելնելով կարող էինք գնալ դրան և չի երևում, որ այն թելադրված է եղել միևնույն մարդու կողմից, այսինքն քննիչի կողմից, արտահայտելով բացարձակ միևնույն միտքը։
2. Ինչպես եղավ, որ քայլելիս պատահական հանդիպել ենք Օ.Աբրահամյանին, որին չէինք ճանաչում։
3. Այդ որտեղ էինք քայլում, քանի որ մասնաշենքից մի քանի մետր այն կողմ արագ սննդի կետն է, որտեղ և տեղի է ունեցել կռիվը։
4. Ինչպես պատահեց, որ Լ.Ալեքսանյանը և Օ.Աբրահամյանը սկսեցին այդ սննդի օբյեկտի մոտ քայլել, չէ որ Լիաննան պետք է տուն գնար, իսկ Օնիկը վերադառնար դասախոսի մոտ, երևի զբոսնելու ժամանակ էլ չեն ունեցել։
5. Ինչպես եղավ, որ Օ.Աբրահամյանը նախօրոք գիտեր, որ պետք է հանդիպի մեզ և մեր հետ կռիվ անի և իր մոտ նախօրոք վերցնելով բութ, կոշտ առարկաներ, որոնցով հարվածել է երկու, եղբայրներիս /այս դատախազի և քննիչի կարծիքն է/։
6. Դատախազի կողմից վերաքննիչ բողոքում նշվել է, որ կռվողները եղել են ութ հոգի, մենք չորսով, Օ.Աբրահամյանը հինգերորդը, որտեղից են հայտնվել, ովքեր են եղել մնացած երեք կռվողները /մեզ հարվածողները/, որոնք եղել են անմեղ, և ոստիկանության հայտնվելուց հետո այդ չորս անմեղ հանցագործները դիմել են փախուստի, իսկ մենք չորս մեղավորներս մնացել ենք տեղում։ Այս հակասությունների պատասխանը ուզում ենք ստանալ դատախազ Ա.Բեգինյանից։
Ինչ վերաբերվում է բացարձակ անմեղ Ա.Բլրցյաևին և Ա.Վարդանյանին, նրանց ապօրինի ներքաշել են այս գործի մեջ` հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետի պահանջները՝ խումբը լրացնելու համար։
9-րդ, 10-րդ էջում նշվել է, որ ոստիկանության ներքին անվտանգության աշխատակիցներ Ա.Դանիելյանը, Ա.Պողոսյանը, Ա.Սահակյանը, Ա.Ադամյանը որպես վկաներ տվել են ցուցմունքներ և ավազ դատախազի կողմից բազմիցս նշվել է, որ դեպքի վայրում ներկա են եղել չորս ոստիկանության աշխատակիցներ, նշանակում է ավագ դատախազը մեր քր.գործին այնքան էլ ծանոթ չի և այս մեկ տարվա րնթացքում լավ չի ուսումնասիրել, քանի որ դեպքի վայրում ներկա են եղել ներքին անվտան¬գության ոչ թէ չորս, այլ հինգ աշխատակիցներ, 5-րդը Արման Սարգսյանն է եղել և նա նշված չորսի հետ միասին ընդմիջում է արել և նրանց հետ մասնակցել է այդ վիճաբանությանը, սակայն թէ ինչ պատճառով քննիչի կողմից որպես վկա չի ընդգրկվել, բայց սա չի նշանակում, որ դեպքի վայրում եղել են ոստիկանության 4 աշխատակիցներ, սա նույնպես ավագ դատախազի՝ Ա.Բեգինյանի բացթողումն է։
էջ 8, ներքևից 3-֊րդ պարբերություն Օ.Աբրահամյանի բացատրությունից /Ապե հետդ խոսելու բան կա/, խոսելու ընթացքում բորբոքվել են, հետո Հակոբի և Համլետի հետ քաշքշուկ է սկսվել, որից հետո միմյանց սկսել են հարվածել, դուրս է գալիս, որ եղբայրներով իրար ենք հարվածել։ Այս հասկացությունը նույնպես ավագ դատախազի բացթողումն է և կան շատ ուրիշ դեպքեր։
Վերաքննիչ դատարանի ուշադրությունն եմ հրավիրում հետևյալի վրա, որ ուսումնասիրելով հատկապես այս վերջին միտքը՝ էջ 11 , 6֊-րդ պայւբերություն, այն է, որ մինչև ամբաստանյալներին ծեծի ենթարկելն ու վնասվածքներ պատճառելը /այստեղ ճիշտ է և հստակ երևում է, որ իրոք ամբաստանյալներին ծեծի են ենթարկել և մարմնական վնասվածքներ պատճառել ոմն անձինք, իսկ նախկինում շուրջ մեկ տարի ավազ դատախազը անընդհատ հիշատակում է, որ ամբաստանյալները Օ.Աբրահամյանի նկատմամբ բռնություն են գործադրել և նրան ծեծի են ենթարկել և դա հիմք ընդունելով էլ մեր վրա քր.գործ է հարռւցել/, նրանք արդեն իսկ իրենց գործողություններով /կոնկրետ չի նշվում թէ ինչ գործողություններ, վերացական արտահայտություն/ հանցագործություն՝ խմբով խուլիգանություն են կատարել, որի ժամանակ ծեծի են ենթարկել և վնասվածքներ ստացել /այս երևի նշանակում է, որ իբր թէ մեր կատարած խուլիգանության համար հանցագործները մեզ պատժել են, ենթարկելով ծեծի և վնասվածքներ պատճառելով/ ու դրանից հետո էլ շարունակել են խուլիգանությունը /եթե կռիվը տևել է երկու րոպե, ստացվում է, որ դրանից հետո խուլիզանություևը շարունակվել է ոստիկանների հետ միասին/։
Հաջորդ պատասխանի համար նորից կրկնում եմ ավագ դատախազ Ա.Բեգինյանի շարադրանքը, որ մինչև ամբաստանյալներին ծեծի ենթարկելն ու վնասվածքներ պատճառելր, նրանք արդեն իսկ իրենց գործողություններով հանցագործություն՝ խմբով խուլիգանություն են կատարել, որի ժամանակ ծեծի են ենթարկվել ու վնասվածքներ ստացել ու դրանից հետո էլ շարունակել են խուլիգանությունը։Պատասխանում եմ, որ մինչև ծեծի ենթարկվելը մենք գտնվել ենք համալսարանում, մեղադրողի ասելով ստացվում է, որ պարապունքների ժամանակ կատարել ենք խուլիգանություն։
Համլետ Այվազյանը խնդրել է Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության ավագ դատախազ, մեղադրող Ա.Բեգինյանի կողմից բերված վերաքննիչ բողոքր մերժել և նույն շրջանի առաջին ատյանի դատարանի 15.03.2011թ. կայացրած դա֊տավճիռը թողնել անփոփոխ։

դ/ Ավետիք Վարդանյանի գրավոր պատասխանը
Ավազ դատախազի կողմից վերաքննիչ բողոքում նշված փաստերը չեն համապատասխանում իրականությանը և դրանց հետ համաձայն չէմ: Հարց է աոաջ գալիս թե ինձ ինչի համար կարող էին քր. պատասխանատվության կանչել և իմ վրա ՀՀ քր. օր-ի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով մեղադրաևք աոաջադրել։ Այս փաստը լրիվ անհասկաևալի է, քանի որ ես ոչնչից տեղյակ չեմ եղել, րնդամենը միայն մեկ րոպե տեսել եմ այդ խաոնաշփոթ վիճակը, ասում եմ մեկ րոպե, քանի որ այդ միջադեպը տևել է երկու րոպե և ես ուշացումով եմ գնացել, տեսնելով, որ իմ համակուրսեցի Համլետի եղբորը՝ Հակոբի դեմքի շրջանից արյուն էր գալիս, մոտեցա, որ պարզեմ, թե ինչ է կատարվել և հնարավորինս չափով օգնություն ցույց տալ:Դրանից բացի ես որևէ գործողություն չեմ կատարել։ Ստացվում է, որ վնասվածք ստացող մարդուն չի կարելի օգնել, ուրեմն շրջապատի նկատմամբ պետք է լինենք անտարբեր։ Ես իմ ցուցմունքում նշել եմ, որ կռվին չեմ մասնակցել, դրա մանրամասնություններին տեղյակ չեմ, այդ ընթացքում ես ոչ ոքի չեմ հարվածել և ոչ ոք նույնպես ինձ չի հարվածել, միայն կանգնած եմ եղել Հակոբի և Համլետի կողքին, որից հետո ոստիկանները մեզ բերման ենթարկեցին Կենտրոնի բաժին և այնտեղից սկսվեց անիմաստ քաշքշանքները: Ներկա գտնվող ոստիկանները ինչպես քննչական, այնպես էլ Կենտրոնի դատարանում ինձ չեն ճանաչել և երբեք չեն ասել, որ դեպքի վայրում ես որևէ մեկին հարվածել եմ, կամ հայհոյանք եմ տվել և որևէ վատ արարք եմ կատարել։ Ոստիկանները ցուցմունք են տվել, որ բռնել ենք վնասվածքներ ստացած երկու երիտասարդի և նրանց կողքին գտնվող ևս երկու հոգու,, ովքեր գտնվել են ամբոխի կենտրոնում, այդ վերաբերվում է ինձ և Արմենին: Այդ դեպքից հետո մեր չորսին` Հակոբին, Համլետին, Արմենին և ինձ տարան ոստիկանության բաժին և տանողը զեկուցագիր է գրել, որ իբր թե մենք չորսով ոտքերով ու ձեռքերով հարվածել ենք իրար և այդ պատճառով երկուսը ստացել են մարմնական վնասվածքներ։ Եվ այդ սխալ տեղեկացված զեկուցագրից հետո էլ սկսվեց քաշքշուկը։ Ես միշտ էլ ասել եմ, որ ես ոչ մի կապ չունեմ այդ գործի հետ, սակայն ինձ չեն հավատացել։
Ինչ վերաբերվում է դատախազի կողմից բերված վերաքննիչ բողոքին, ապա նա չի համապատասխանում իրականությանը և փաստերը աղավաղված են։ Օրինակ 9-րդ էջի վերջում գրված է, որ իբր թե բռնված անձիք փորձել են փախչել, սակայն իրենք ոստիկաններով կարողացել են բռնել և պահել։ Ոստիկան Արտյոմ Պողոսյանն է ասել դատարանում, սակայն իրականում նա այդպիսի արտահայտություն չի ասել և մենք չենք փորձել փախչել, նման բան էլ մտքովս չի անցել։ Իրականում ոստիկաններր դատարանում ցուցմունք տվեցին,որ մենք հանգիստ կանգնել ենք։
Մեզ չորսիս առանձնացնելու ժամանակ ոստիկանները ինձ հարցրին, թե վնասվածք ստացողներին ճանաչում ես, ես պատասխանեցի, որ Համլետը իմ համակուրսեցին է, ես ասացի, որ ինձ բաց թողեք, ես մեղք չունեմ և նրանք ասեցին, որ Ձեզ կտանենք բաժին և այնտեղ լրիվ կպարզեն և մեզ տարան բաժին։ Գրված է, որ իբր մեր հագուստները կեղտոտված և պատառոտված են եղել, ընկերներիս հագուստը չգիտեմ, սակայն իմ հագուստը ոչ կեղտոտված և ոչ էլ պատառոտված է եղել։ Չափազանցված է, որ մենք եղել ենք կռվի կիզակետում, դա ինչ արտահայտություն է, մենք սովորական եղել ենք Հակոբի և Համլետի մոտ և որոշակի օգնում և ասում էինք հո վատ չես։ Գրվել է, որ իբր մենք ակտիվ մասնակցել ենք կռվին, եթե ես կռիվը չեմ տեսել, ինչպես կարող էի ակտիվ մասնակից դաոնալ։Ես որևէ պայմանավորվածություն չեմ ունեցել Համլետի հետ, որ իբր թե մենք պետք է հանդիպեինք որևէ մեկին, և մեր միջև վեճ պետք է տեղի ունենար, դա բացառվում է։ Ես այդ կռվի միայն ավարտից հետո եմ ներկա գտնվել։ 9-րդ էջում իբր թե Արա Դանիելյանը դատարանում ասել է, որ կռիվը դադարեցնելու ընթացքում արդեն կռվողները ուզեցել են իրենց խփել, եթե այդպես է եղել, ապա հինգ ոստիկաններով ինչու այդ խփողներից գոնե մեկին չեն բռնել։ Ինչքան հիշում եմ ոստիկանը նման բան դատարանում չի ասել և ես էլ տեղում չեմ լսել, քանի որ ես կռվից հետո եմ ներկա գտնվել։10-րդ էջում Արթուր Սահակյանի ցուցմունքը դատարանում, որ ոստիկաններիս հաջողվել է բռնել կռիվ անողներից չորսին, քանի որ 4 ոստիկաններով յուրաքանչյուրը բռնել է 1 կռիվ անողի, սակայն ոստիկանները եղել են հինգ հոգի, 5-րդը ինչու կռիվ անող չի բռնել։ Այս գրվածը լրիվ կեղծիք է, քանի որ առաջինը մեզ համար էլ են կռիվ անողներ, մենք կռիվ անողներ չենք եղել, երկրորդը, որ մենք շատ հանգիստ կանգնած ենք եղել և մեզ բռնելը կարիք չի եղել, այլ մենք ոստիկանների ցուցմունքով հանգիստ առանձնացել ենք։ Գրված է, որ իբր թե Արմեն Բլրցյանը հարվածել է ուրիշ անձի, ես դատարանում նման բան վկայից չեմ լսել, իսկ դեպքի վայրում առհասարակ նման բան տեղի չի ունեցել։ Իբր թե այդ նույն վկան դատարանում նաև ասել է, որ կռվի պատճառով խանգարվել է հասարակական կարգը, կռվի պատճառով խափանվել են բիստրոյի աշխատանքներր, աշխատողները դուրս են եկել, վախեցել են, որ ապակիները կկոտրվեն։ Վկան դատարանում նման արտահայտություններ չի արել և Վերաքննիչ բողոքում փաստերը շատ դեպքերում չեն համապատասխանում իրականությանը։
Անդրադառնալով 8-րդ էջում իմ կողմից գրված լրացուցիչ ցուցմունքին կարող եմ ասել, որ այդ ցուցմունքը մենք չորսով գրել ենք 28.07.2010թ. միասին ավագ քննիչ Ա. Մելքոնյանի սենյակում իր թելադրածով, սակայն թե ինչպես է եղել, որ ցուցմունքի ամսաթիվը գրել է ոչ թե 28.07.2010թ., այլ 02.08.2010թ., այդ կարող է հաստատել Համլետ Այվազյանի հայրը, որր ցուցմունքը տալու ժամանակ մեզ հետ է եղել ե այդ ցուցմունքը գրել ենք Համլետի հոր համաձայնությամբ, քանի որ նա մեզ տանելով քննիչի մոտ նրանք պայմանավորվել են, որ քննիչի ասածով գրելու դեպքում մեր գործը կփակվի և այդ պատճառով էլ ես գրել եմ, սակայն քննիչը իր խոսքի տերը չեղավ և մեր գործը չկարճեց։ Նորից եմ կրկնում, որ ես դեպքի վայրում եմ եղել այն ժամանակ, որ ամեն ինչ ավարտված է եղել և ինչպես կարող էի այլ ցուցմունքներ տալ, քան քննիչի թելադրածը, որոնք չեն համապատասխանում իրականությանը։
Ավետիք Վարդանյանը խնդրել է Կենտրոնի ավագ դատախազ պարոն Ա. Բեգինյանի կողմից բերված վերաքննիչ բողոքը մերժել հիմքերի բացակայության պատճառով և նույն շրջանի դատարանի դատավճիռը թողնել անփոփոխ:


5.Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.
ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը, քննության առնելով Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության ավագ դատախազ Ա.Բեգինյանի կողմից իր վերաքննիչ բողոքի հիմնավորումները, Համլետ և Հակոբ Այվազյանների, Ավետիք Վարդանյանի և Արմեն Բլրցյանի, պաշտպան Ռ.Բալաբանյանի գրավոր պատասխանները, ստուգելով ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրները, քրեական գործով ձեռք բերված յուրաքանչյուր ապացույց վերլուծելով վերաբերելիության, թույլատրելիության քրեադատավարական պահանջների, ապացույցների ողջ համակցությունը` քրեական գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ստուգելով ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, քրեական գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի պահանջների պահպանման հարցը, ներքին համոզմամբ, հանգում է այն հետևության, որ մեղադրողի վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել, իսկ ՀՀ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2011 թվականի մարտի 15-ի դատավճիռը` Համլետ Այվազյանին, Հակոբ Այվազյանին, Ավետիք Վարդանյանին և Արմեն Բլրցյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով մեղսագրված հանցանքում անմեղ ճանաչելու և նրանց արդարացնելու վերաբերյալ թողնել անփոփոխ` հետևյալ պատճառաբանությամբ.
Նախաքննության մարմինը Համլետ Այվազյանին, Հակոբ Այվազյանին, Ավետիք Վարդանյանին և Արմեն Բլրցյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով մեղսագրված հանցանքը հիմնավորված է համարել հետևյալ ապացույցներով.
ՙՈրպես վկա հարցաքննվելիս Համլետ Այվազյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2010թ. մայիսի 3-ին առավոտյան զանգել է եղբայրը՝ Հակոբ Այվազյանը և հայտնել է, որ ցանկանում է նրան տեսնել և հարցրել է, թե արդյոք նա կարող է գալ Ագրարային համալսարան։ Նույն օրը ժամը 12-ի սահմաններում ընկերոջ` Արմեն Բլրցյանին հայտնել է, որ հնարավոր է դասերից հետո միասին հաց ուտելու գնան։ Ժամը 13:20-ին դասերը վերջանալուց հետո դուրս է եկել համալսարանից և սպասել է ընկերոջը՝ Արմեն Բլրցյանին։ Համոզված չի եղել, թե արդյոք եղբայրը գալու է իրեն տեսնելու, թե ոչ։ Սպասելու ժամանակ տեսել է, որ իրեն անծանոթ մոտ 10 հոգի տղաներ հավաքված միմյանց հետ հարց են պարզում։ Հետո նրանց մոտ սկսել է խուճապ և այդ տղաներից մի քանի մետր հեռավորության վրա նկատել է եղբորը։ Արմեն Բլրցյանին չսպասելով՝ փորձել է մոտենալ քաշքշուկի մեջ ներքաշված եղբորը և ինքն էլ է ընկել քաշքշուքի մեջ և ստացել է վնասվածք։ Քաշքշուքը տևել է վայրկյաններ, որից հետո անծանոթ տղաները գնացել են։ Մոտեցել է եղբորը և տեսել է, որ նրա հոնքից արյուն է գալիս։ Այդ պահին մոտեցել են ընկերները՝ Արմեն Բլրցյանը և Ավետիք Վարդանյանը։Րոպեներ անց մոտեցել են ոստիկանները և իրենց բերման ենթարկել ոստիկանություն։
Մեղադրյալ Հակոբ Այվազյանը ցուցմունք է տվել, որ 2010թ. մայիսի 3-ին ժամը 13:30-ին Ագրարային համալսարանի դիմաց սպասել է եղբորը` Համլետին։Անցնելով հավաքված մարդկանց միջով ակամայից հայտնվել է հանկարծակի սկսված քաշքշուքի մեջ։ Այդ ամենը տևել է մի քանի վայրկյան, որի ընթացքում գլխի շրջանում ցավ է զգացել։Հետո մոտեցել է եղբայրը, որից հետո տեսել է Ավոյին ու Արմենին։ Վիճաբանողների մեջ ծանոթ մարդ չի եղել, չի տեսել եղբորը վնասվածք պատճառելու պահը։
Մեղադրյալ Արմեն Բլրցյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2010թ. մայիսի 3-ին ժամը 13։30-ին Ագրարային համալսարանից իջել և տեսել է Համ¬լետի եղբորը, որի աչքի մոտից ար¬յուն է հոսել։Հետո մոտեցել է Համլետին և գնացել է Հա¬կոբի մոտ, որ օգնություն ցույց տա։ Իրենց հետ է եղել նաև Ավետիքը։ Միջադեպի ականատես չի եղել և չգիտի, թե ինչպես են վնասվածք ստացել Այվազյան եղբայրները։
Մեղադրյալ Ավետիք Վարդանյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2010թ. մայիսի 3-ին ժամը 13:30-ին դասերից հետո տեսել է Համլետին և ինչ-որ տղայի, որի աչքից արյուն է հոսել։ Համլետը նրան օգնություն է ցույց տվել։ Արմենի հետ, որին առանձնապես չի ճա¬նաչել, մոտեցել են նրանց օգնություն ցույց տալու նպատակով ու հենց այդ պահին իրենց են մոտեցել ոստիկանության աշխատակիցները և իրենց բերման են ենթարկել ոստիկանություն։Չգիտի, թե վիճաբանությունը ում միջև և ինչ պատճառով է տեղի ունեցել։Միջադեպի ականատես չի եղել և չգիտի, թե ինչպես են վնասվածք ստացել Այվազյան եղբայրները։
Բացի այդ, գործով որպես վկաներ հարցաքննված Օնիկ Աբրահամյանը և Լիանա Ալեքսանյանը նախաքննության ընթացքում տվել են մեղադրյալների համար ձեռնտու ցուցմունքներ՝ նպատակ ունենալով օժանդակել նրանց խուսափել քրեական պատասխանատվությունից և պատժից։
Այսպես.
Օնիկ Աբրահամյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2010թ. մայիսի 03-ին ընկերուհու Լիանայի հետ դուրս է եկել Ագրարային համալսարանից և պետք է նրա հետ գնային տուն։Ճանապարհին դեպի իրենց են քայլել մոտ 3-5 հոգի մարդիկ։ Այդտեղից ճանապարհել է Լիանային ու մնացել է մենակ։ Հետո չի հիշում, թե ինչ խոսակցություն սկսվեց իրենց միջև։Սկսել են վիճել։Կարծել է, որ նրանք ընկերուհուն նեղացնողի՝ Դավիթի ընկերներն են։Նրանց հետ չի կռվել ու լեզվակռիվ անելուց հետո գնացել է տուն։Ոստիկանություն ներկայանալու մասին տեղեկացել է հորից։ Իսկ ձեռքի կոտրվածքը ստացել է մայիսի 01-ին վայր ընկնելու հետևանքով։
Լիանա Ալեքսանյանը ցուցմունք է տվել, որ 2010թ. մայիսի 3-ին Օնիկ Աբրահամյանի հետ դասից դուրս գալուց տեսել է մի խումբ երիտասարդների, որոնց մեջ համակուրսեցի Համլետ Այվազյանը չի եղել։ Նրան այդ ժամանակ տեսել է, բայց նշված տղաներից Համլետ Այվազյանը հեռու է գտնվել։ Նախկինում տրված ցուցմունքները և բացատրությունները տալուց եղել է շփոթված վիճակում և այնտեղ ինչ-որ գրել է, ճիշտ չի շարադրել։
Մեղադրյալներ Համլետ Հայրապետի Այվազյանի, Հակոբ Հայրապետի Այվազյանի, Ավետիք Սամվելի Վարդանյանի և Արմեն Ռուբենի Բլրցյանի, ինչպես նաև Օնիկ Աբրահամյանի և Լիանա Ալեքսանյանի ցուցմունքները հերքված են և մեղադրյալներին առաջադրված մեղադրանքը հիմնավորված է նախաքննության ընցացքում ձեռք բերված հետևյալ ապացույցներով։
Որպես վկա հարցաքննված ՀՀ ոստիկանության ՆԱՎ ՀԿԳ ավագ օպեր-լիազոր Արթուր Սահակյանի ցուցմունքով։Նա հայտնել է, որ 2010թ. մայիսի 03-ին ժամը 13:30-ի սահմաններում Տերյան-Կորյուն փողոցների խաչմերուկում արագ սննդի կետում աշխատանքային ընկերների՝ Արտյոմ Պողոսյանի, Արտակ Ադամյանի, Արա Դանիելյանի և Արման Սարգսյանի հետ ընդմիջում անելու ժամանակ նկատել են հավաքված 7-8 հոգի երիտասարդների, որոնք վիճաբանել են միմյանց հետ, որը վերածվել է ծեծկռտուքի։ Այդ պատճառով կռվողների մոտ հավաքվել են մոտ 20-25 անձինք։ Իր աշխատանքային ընկերների հետ միջամտել է կռվին և կանխել են ծեծկռտուքը։ Հավաքված մարդիկ ցրվել են, սակայն իրենց հաջողվել է բռնել ծեծկռտուքի ակտիվ չորս մասնակիցներին, որոնցից մեկը՝ Հակոբ Այվազյանն ընկած է եղել գետնին, մյուսները հարվածել են և նրա դեմքը վնասված է եղել։Իրենց միջամտությունից հետո օգնել են նրան բարձրանալ գետնից։Ծեծկռտուքին մասնակցել են 7-8 հոգի և իրենց հաջողվել է բռնել առավել ակտիվ մասնակիցներին, այդ թվում գետնին ընկած երիտասարդին։ Դրա համար նրանց բերման են ենթարկել ոստիկանություն։Բերման ենթարկված նշված 4 անձինք պատահական անցորդներ կամ ականատեսներ չեն եղել։ Վիճաբանությունն ու կռիվը տևել է 2-3 րոպե։ Բերման ենթարկված անձանց առանձնացրել են տեղում և հանձնել են ահազանգով այնտեղ ժամանած ոստիկանության աշխակիցներին, որոնց հայտնել են, որ նշված անձինք կռվի մասնակիցներն են։
Իր ցուցմունքները Ա.Սահակյանը պնդել է Համլետ Այվազյանի, Հակոբ Այվազյանի, Ավետիք Վարդանյանի, Արմեն Բլրցյանի հետ առերես հարցաքննության ժամանակ։
Որպես վկա հարցաքննված ՀՀ ոստիկանության ՆԱՎ ՀԿԳ ավագ օպեր-լիազոր Արտակ Ադամյանի ցուցմունքով, որ 2010թ. մայիսի 03-ին ժամը 13:30-ի սահմաններում Տերյան-Կորյուն փողոցների խաչմերուկում արագ սննդի կետում աշխատանքային ընկերների՝ Արտյոմ Պողոսյանի, Արթուր Սահակյանի, Արա Դանիելյանի և Արման Սարգ¬սյանի հետ ընդմիջում անելու ժա¬մանակ տեսել է, որ 7-8 հոգի երիտասարդներ առանձին կանգնած զրուցում են։ Այնուհետև, նկատել է, որ նույն երիտասարդների միջև կռիվ է սկսվել և նրանք հարվածում են միմյանց։ Նշված ժամանակ տարածքում հավաքվել են մոտ 50-60 անձինք՝ պատահական անցորդներ, ուսանողներ։ Իր աշխատանքային ընկերների հետ միջամտել են կռվին և կանխել են միջա¬դեպը։ Բռնել են կռվին մասնակից առա¬վել ակտիվ չորս երիտասարդների, նրանցից մեկի ճակատի շրջանում եղել են վնասվածքներ, ով ընկած է եղել գետնին։ Գետին ընկածին իրենք են բարձրացրել։Վիճաբանությունը տևել է մոտ մեկ րոպե։ Բերման ենթարկված երիտասարդները եղել են վիճաբանության ակտիվ մասնակիցներ, որոնց առանձնացրել են այնտեղ գտնվող այլ անձանցից, այլ անձանց բերման չեն ենթարկել։
Իր ցուցմունքները Ա.Ադամյանը պնդել է Համլետ Այվազյանի, Հակոբ Այվազյանի, Ավետիք Վարդանյանի, Արմեն Բլրցյանի հետ առերես հարցաքննության ժամանակ։
Որպես վկա հարցաքննված ՀՀ ոստիկանության ՆԱՎ ՀԿԳ ավագ օպեր-լիազոր Արա Դանիելյանի ցուցմունքով, որ 2010թ. մայիսի 03-ին ժամը 13-ի սահմաններում Տերյան-Կորյուն փողոցների խաչմերուկում արագ սննդի կետում աշխատանքային ընկերների՝ Արտյոմ Պողոսյանի, Արտակ Ադամյանի, Արթուր Սահակյանի և Արման Սարգսյանի հետ ընդմիջում են արել։ Մոտ 5 րոպե անց նշված վայրին հարող հատվածում նկատել է 7-8 հոգի երիտասարդների, որոնք վիճաբանել են, ոտքերով և ձեռքերով միմյանց հարվածներ են հասցրել։ Այդ ամենի պատճառով հավաքվել են մոտ 50-60 հոգի անձինք։ Իրենք անմիջապես միջամտել են կռվին և կանխել են միջադեպը։ Բռնել են վիճաբանություն կատարող առավել ակտիվ երեք երիտասարդների և գետնին ընկած մեկ երիտասարդի, որի ճակատից արյուն է հոսել, ում ընկած ժամանակ մի քանի հոգի հարվածել են։ Բերման ենթարկված երիտասարդներին չի ճանաչել, խառը իրավիճակ լինելու պատճառով չի կարող նկարագրել նրանցից յուրաքանչյուրի գործողությունները, սակայն բերման ենթարկված չորս երիտասարդները եղել են կռվի ակտիվ մասնակիցներ։Նրանց հանձնել են ոստիկանության տարածքային ստորաբաժանման աշխատակիցներին։
Իր ցուցմունքները Ա.Դանիելյանը պնդել է Համլետ Այվազյանի, Հակոբ Այվազյանի, Ավետիք Վարդանյանի, Արմեն Բլրցյանի հետ առերես հարցաքննության ժամանակ։
Որպես վկա հարցաքննված ՀՀ ոստիկանության ՆԱՎ օպերատիվ ապահովման բաժնի ՀԿԳ ավագ օպեր-լիազոր Արտյոմ Պողոսյանի ցուցմունքով, որ 2010թ. մայիսի 03-ին ժամը 13-ի սահմաններում Տերյան-Կորյուն փողոցների խաչմերուկում արագ սննդի կետում աշխատանքային ընկերների՝ Արթուր Սահակյանի, Արտակ Ադամյանի, Արա Դանիելյանի և Արման Սարգսյանի հետ ընդմիջում անելու ժամանակ տեսել է հավաքված 7-8 հոգի երիտասարդների, որոնք առանձին կանգնած զրուցել են։ Այդ վայրում գտնվել են բազմաթիվ մարդիկ՝ պատահական անցորդներ, ուսանողներ։ Հանկարծակի նկա¬տել է, որ նշված 7-8 հոգի երիտասարդների միջև ծեծկռտուք է սկսել, որի ընթացքում միմյանց ոտքերով ու ձեռքերով փոխադարձ հարվածներ են հասցրել։ Իր ընկերների հետ անմիջապես միջամտել են կռվին և կանխել են միջադեպը։ Տեսել է գետնին ընկած մի քանի անձանց։ Նրանցից մեկի գլխից հոսել է արյուն, մյուսը նույնպես վնասվածքներով է եղել, ստացել է հարվածներ և բժժած վիճակում է եղել։ Առանձնացրել են կռվին անմիջկան մասնակից ևս երկու երիտասարդների, ովքեր գտնվել են ամբոխի կենտրոնում և վնասվածք ստացած երիտասարդի կողքին։ Նրանց արագ առանձնացրել են, որպեսզի նրանք չխառնվեն հավաքված մարդկանց։ Կռվին մասնակից բռնված չորս երիտասարդներին առանձնացրել են հավաքված մարդկանցից և հանձնել են ահազանգով այդտեղ եկած տարածքային ոստիկանության աշխատակիցներին: Վիճաբանությունը տևել է մոտ երկու րոպե։ Պատահական մարդկանց չեն բռնել, բռնել են կռվի մասնակիցներին։
Իր ցուցմունքները Ա.Պողոսյանը պնդել է Համլետ Այվազյանի, Հակոբ Այվազյանի, Ավետիք Վարդանյանի, Արմեն Բլրցյանի հետ առերես հարցաքննության ժամանակ։
Որպես վկա հարցաքննված ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ աշխատակից Գագիկ Մկրտչյանի ցուցմունքով, որ 2010թ. մայիսի 03-ին ժամը 13:40-ի սահմաններում ոստիկանության վարորդ Ս.Վարդանյանի հետ ծառայություն կատարելու ժա¬մանակ ռադիոկապով հրահանգ են ստացել մտնել Ագրարային համալսարան։ Գնացել են և այնտեղ նկատել են հավաքված բազմաթիվ մարդկանց։ Այդ ժամանակ իրենց են մոտեցել քաղաքացիական հագուստով երկու անձինք, ովքեր ներկայացել են որպես ոստիկանության ներքին անվտանգության վարչության աշխատակիցներ։ Նրանք բռնել են չորս անձանց, որոնց հանձնել են իրենց և հայտնել են, որ կռիվ է եղել և նշված անձինք ձեռքերով ու ոտքերով հարվածել են իրար։ Այդ երիտասարդներին բերման են ենթարկել ոստիկանություն, որի կապակցությամբ, երիտասարդներին բռնած ոստիկանության աշխատակիցների հայտնածը հիմք ընդունելով, զեկուցագիր է ներկայացրել ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի բաժնի պետին։
Որպես վկա հարցաքննված Օնիկ Աբրահամյանի ցուցմունքով, այն մասին, որ 2010թ. մայիսի 03-ին Լիանայի հետ ագրարային համալսարանից դուրս գալուց հետո, իրենց են մոտեցել մոտ 3-5 հոգի մարդ։ Լիանային ճանապարհել է տուն, իսկ ինքը մնացել է մենակ ու դրանից հետո չի հիշել, թե ինչ է խոսել այդ մարդկանց հետ։ Սկսել են վիճել։ Նախօրեին խոսել է ընկերուհուն նեղացնողի՝Դավիթի հետ ու այդ տղաները իր կարծիքով նրա ընկերներն են եղել։Նրանց հետ չի կռվել ու լեզվակռիվ անելուց հետո գնացել է տուն։
Որպես վկա հարցաքննված Լիանա Ալեքսանյանի ցուցմունքով այն մասին, որ 2010թ. մայիսի 03-ին Օնիկ Աբրահամյանի հետ դասից դուրս գալուց տեսել է համակուրսեցի Դավիթի ընկերոջը՝ Համլետին՝ մի քանի տղաների հետ։ Նրանք մոտեցել են իրենց, և Օնիկը իրեն ասել է, որ տուն գնա։ Գնացել է տուն ու նույն օրը երեկոյան իրեն կանչել են ոստիկանություն, որտեղ իմացել է, որ Օնիկը այդ տղաների հետ վիճել է։
Օնիկ Աբրահամյանից ստացված և գործով այլ փաստաթուղթ ճանաչված 2010թ. մայիսի 03-ի բացատրությամբ, որ ապրիլի 30-ին զանգել է Լիաննան և հայտնել« որ իրեն նեղացրել են։ Նույն օրը գնացել է համալ¬սարան և ընկերուհին մատնացույց է արել նեղացնողին` Դավիթ Առուստամյանին։ Վերջինիցս պահանջել է նորմալ պահել իրեն, ինչը նա ընդունել է։ Մայիսի 3-ին Լիաննային ուղեկցելու պահին« իր վրա են հարձակվել 4-5 երիտասարդներ։ Ընկերուհուն տարել է մի կողմ։ Նշված տղաները իր հետ հեգնանքով են խոսել ու անմիջապես սկսել են քաշքշել ու հարվածներ տալով հայհոյել« որը տևել է մոտ 10-15 րոպե։ Տեսել է, որ նրանք ուրբաթ օրվա տղաներն են։
Օնիկ Աբրահամյանից ստացված և գործով այլ փաստաթուղթ ճանաչված 2010թ. օգոստոսի 01-ի բացատրությամբ, այն մասին, որ ինքը 2010թ. մայիսի 03-ին Լիանա Ալեքսանյանի հետ տուն գնալու ժամանակ դեպի իրենց են եկել 5-6 երիտասարդներ։ Մոտ 2 մ հեռավորության վրա նրանցից մեկն իրեն ասել է ՙՀլը արի ստեղ՚։ Լիանային հրել է ետ և նրանց առաջարկել է գնալ 4-րդ մասնաշենքի կողմը։ Նրանք քաշել են իր ձեռքը, ինքը խնդրել է թողնեն« որից հետո ձեռքից քաշողին հրել և կռիվ է սկսվել:
Լիանա Ալեքսանյանից ստացված և գործով այլ փաստաթուղթ ճանաչված 2010թ. մայիսի 03-ի և հունիսի 10-ի բացատրություններով, այն մասին, որ 2010թ. մայիսի 3-ին Օնիկ Աբրահամյանի հետ գնացել են հեռախոս գնելու։ Ճանապարհին հանդիպել են իր կուրսեցի մի խումբ երիտասարդների, որոնց մեջ եղել են իր համակուրսեցի Դավիթ Առուստամյանը և Համլետ Այվազյանը։ Օնիկը« զգալով« որ կարող է վիճաբանություն լինել« իրեն ասել է, որ հեռանա։ Ինքը հետևել է Օնիկ Աբրահամյանի խնդրանքին ու հեռացել է։ Նույն օրը ժամը 19-ի սահմաններում զանգել են իրեն ու կանչել են ոստիկանություն։
Դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 1016 եզրակացությամբ, համաձայն որի Հակոբ Այվազյանի ստացած մարմնական վնասվածքները` աջ վերհոնքային շրջանի սալջարդ վերքի, քերծվածքի, աջ աչքի ստորին կոպի արյունազեղման ձևերով հասցվել են, բութ, կոշտ առարկաներով, որը վերջինիս առողջությանը պատճառել է թեթև վնաս` առողջության կարճատև քայքայումով։
Դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 1013 եզրակացությամբ, համաձայն որի Համլետ Այվազյանի ստացած մարմնական վնասվածքը` գանգուղեղային վնասվածքի ձևով հասցվել է բութ, կոշտ առարկայով, որը վերջինիս առողջությանը պատճառել է թեթև վնաս` առողջության կարճատև քայքայումով։
Դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 1026 եզրակացությամբ, համաձայն որի Օնիկ Աբրահամյանի ստացած մարմնական վնասվածքը` աջ դաստակի չորրորդ նախադաստակային ոսկրի հիմի առանց բեկորների տեղաշարժի կոտրվածքի ձևով հասցվել է բութ, կոշտ առարկայով, որը հնարավոր չէր առաջանար վայր ընկնելու հետևանքով, որը վերջինիս առողջությանը պատճառել է միջին ծանրության վնաս` առողջության տևական քայքայումով։
2010թ. մայիսի 03-ին ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 1-ին գումարտակի 2-րդ վաշտի 1-ին դասակի հրամանատարի օգնական Գ. Մկրտչյանի զեկուցագրով, համաձայն որի իրենց կողմից բերման ենթարկված Արմեն Բլրցյանը, Ավետիք Վարդանյանը, Համելտ և Հակոբ Այվազյանները Ագրարային համալսարանի մոտ տեղի ունեցած վիճաբանության ժամանակ ձեռքերով և ոտքերով հարվածներ են հասցրել մի խումբ երիտասարդների։
Փորձագետ Ռիգել Վարդանյանի ցուցմունքով այն մասին, որ ելնելով Օնիկ Աբրահամյանի ստացած մարմնական վնասվածքի բնույթից և տեղակայությունից, հասցվել է իր կողմից հարված հասցնելու պատճառով։
ՀՀ քրեադատավարական օրենսդրության` ապացույցների ստուգումը և գնահատումը կանոնակարգող վերը նշված իրավադրույթների համատեքստում քննության առնելով և իրավական գնահատության ենթարկելով քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցներն իրենց համակցության մեջ, ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը հիմնավոր, քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցներից բխող է համարում Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի եզրահանգումը առ այն, որ.
Քրեական գործով նախաքննական մարմինը մեղադրանքի հիմքում դրել է այնպիսի փաստեր, որոնք ոչ միայն չեն ապացուցվել, այլև հերքվել են քրեական գործով ձեռք բերված, Ընդհանուր իրավասության դատարանի և Վերաքննիչ քրեական դատարանի դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներով.
Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանում առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Համլետ Հայրապետի Այվազյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով իրեն մեղավոր չի ճանաչել, պնդել է իր նախաքննական ցուցմունքները, հրաժարվել դատարանում ցուցմունքներ տալուց, սակայն պատասխանելով հարցերին` հայտնել է, որ 2010թ. մայիսի 3-ին, առավոտյան իր եղբայր Հակոբ Այվազյանի հետ հեռախոսով պայմանավորվել են դասերից հետո հանդիպել Ագրարային համալսարանի մոտ և միասին գնալ ճաշելու։ Նույն օրը, ժամը 12-ի սահմաններում իր ընկեր Արմեն Բլրցյանին տեղեկացրել է, որ հնարավոր է դասերից հետո միասին գնան ճաշելու։ Ժամը 13:20-ին, դասերը վերջանալուց հետո դուրս է եկել համալսարանից և սպասել է Արմեն Բլրցյանին։ Միաժամանակ ցանկացել է պարզել` եղբայրը եկել է, թե ոչ։ Նրան սպասելիս տեսել է իրեն անծանոթ մի քանի տղաների, որոնք հավաքված` միմյանց հետ հարցեր են պարզել։ Նրանցից մի քանի մետր հեռավորության վրա նկատել է եղբորը, որը քայլել է դեպի իրեն։ Այդ ժամանակ հավաքվածների մեջ քաշքշուկ է սկսվել և եղբայրն ընկել է քաշքշուկի մեջ։ Նկատելով, որ եղբայրը ընկել է գետնին` փորձել է մոտենալ նրան, սակայն ինքը նույնպես հայտնվել է քաշքշուքի մեջ և վնասվածք է ստացել գլխի շրջանում: Այնուհետև, սկզբում մոտեցել են իր ընկերներ Արմեն Բլրցյանը և Ավետիք Վարդանյանը, իսկ քիչ անց մի քանի անծանոթ անձինք, որոնք ներկայացել են որպես ոստիկանության աշխատակիցներ։ Վիճաբանող և կռվող անծանոթ տղաները հեռացել են, իսկ իրենք փախուստի փորձ չեն կատարել, քանի որ որևէ հարցում մեղավոր չեն եղել։Քաշքշուքը տևել է վայրկյաններ։ Եղբոր քունքից արյուն է հոսել։Ինքը նույնպես գլխի շրջանում վնասվածք է ստացել, բայց չի զգացել և չի տեսել, թե դա ինչպես է եղել։ Հնարավոր է, որ հարվածն ստացել է քաշքշուկի ժամանակ։ Արմեն Բլրցյանը և Ավետիք Աբրահամյանը որևէ մեկին չեն քաշքշել և չեն հարվածել։ Նրանք փորձել են օգնել և գետնից բարձրացնել իր եղբորը։ Օնիկ Աբրահամյանի հետ ծանոթ չի եղել, նրան տեսել է իր համակուրսեցի Լիանայի հետ։ Դավիթ Առուստամյանն իր համակուրսեցին է, սակայն նրա հետ մոտ հարաբերությունների մեջ չի գտնվում։Օնիկ Աբրահամյանի և Դավիթ Առուստամյանի միջև 2010թ. ապրիլի 30-ին տեղի ունեցած խոսակցության մասին տեղեկացել է ոստիկանության բաժնում։ Նախաքննության ընթացքում իր նկատմամբ որևէ բռնություն կամ հարկադրանք չի կիրառվել, սակայն բացատրությունները գրել է քննիչի թելադրանքով, քանի որ նա խոստացել է իր թելադրածը նույնությամբ գրելու դեպքում փակել գործը։
Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանում առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Հակոբ Հայրապետի Այվազյանն իրեն մեղավոր չի ճանաչել և դատարանին հայտնել է, որ 2010թ. մայիսի 3-ին, ժամը 13:30-ին Ագրարային համալսարանի դիմաց սպասել է եղբորը` Համլետ Այվազյանին։ Դեռևս առավոտյան հեռախոսով պայմանավորվել են հանդիպել և միասին ճաշել։ Նկատելով մասնաշենքից դուրս եկող եղբորը` քայլել է նրան ընդառաջ։ Անցնելով հավաքված մարդ¬կանց միջով` ակամայից հայտնվել է հանկարծակի սկսված քաշքշուկի մեջ և ընկել է գետնին։ Այդ ամենը տևել է մի քանի վայրկյան, որի ընթացքում գլխի շրջանում ցավ է զգացել։ Ընկնելու պահին տեսել է իրեն մոտեցող եղբորը, որից հետո տեսել է նաև Արմեն Բլրցյանին, իսկ հետո նաև մոտեցել է Ավետիք Վարդանյանը։ Մինչ գետնին հայտնվելու պահն` Ավետիք Վարդանյանին չի տեսել, նա քաշքշուկի մեջ չի եղել։ Թե քունքի հատվածում վնասվածքն ինչպես է ստացել` չի հիշում, քանի որ աչքերի առաջ սևացել է և ընկել է գետնին։ Արմենը և Ավետիքը եղբոր ընկերներն են։ Նրանք մոտեցել են իրեն օգնելու նպատակով։ Եղբորից բացի, գետնից բարձրանալիս իրեն օգնել են նաև ոստիկանները, սակայն այդ պահին ինքը չի իմացել, որ նրանք ոստիկաններ են։ Ինքը չի տեսել, որ իր եղբայրը, Արմեն Բլրցյանը կամ Ավետիք Վարդանյանը կռվեն որևէ մեկին հարվածեն կամ հայհոյեն: Ինքը հարված չի զգացել։Նախաքննության ընթացքում իր նկատմամբ որևէ բռնություն կամ հարկադրանք չի կիրառվել, սակայն բացատրությունները գրել է քննիչի թելադրանքով, քանի որ նա խոստացել է իր թելադրածը նույնությամբ գրելու դեպքում փակել գործը։
Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանում առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Արմեն Ռուբենի Բլրցյանն իրեն մեղավոր չի ճանաչել, հրաժարվել է դատարանում ցուցմունքներ տալուց, սակայն պատասխանելով հարցերին` հայտնել է, որ Համլետ Այվազյանի հետ գտնվում է մտերիմ հարաբերությունների մեջ, Ավետիք Վարդանյանին ճանաչում է որպես Համլետ Այվազյանի համակուրսեցու, իսկ Օնիկ Աբրահամանին և Լիանա Ալեքսանյանին չի ճանաչում։ 2010թ. մայիսի 3-ին, առավոտյան Համլետ Այվազյանի հետ պայմանավորվել են դասերից հետո միասին գնալ սուրճ խմելու։ Ժամը 13։30-ին դուրս է եկել ագրարային համալսարանի մասնաշենքից և տեսել է Համլետ Այվազյանին վազելիս։ Տեսել է նաև համալսարանի մասնաշենքից շուրջ ութ մետր հեռավորության վրա հավաքված, շուրջ քսան երիտասարդների և Համլետի եղբայր Հակոբին` գետնին ընկած։ Նրա աչքի հատվածից արյուն է հոսել։ Ինքը վազել է Համլետի հետևից։ Նույն պահին մոտեցել են նաև ոստիկանները։ Այնտեղ հավաքված երիտասարդներից ոչ մեկին ինքը չի ճանաչել։ Այնուհետև իրենց է մոտեցել Ավետիք Վարդանյանը։ Ինքը քաշքշուկ ու կռիվ չի տեսել, սակայն անհանգիստ վիճակ է եղել։ Այդ ժամանակ կորցրել է իր տետրը, որը հետագայում ստացել է ոստիկաններից։ Նախաքննության ընթացքում իր նկատմամբ որևէ բռնություն կամ հարկադրանք չի կիրառվել, սակայն բացատրությունը գրել է քննիչի թելադրանքով, քանի որ նա խոստացել է իր թելադրածը նույնությամբ գրելու դեպքում փակել գործը։
Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանում առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Ավետիք Սամվելի Վարդանյանն իրեն մեղավոր չի ճանաչել, հրաժարվել է դատարանում ցուցմունքներ տալուց, սակայն պատասխանելով հարցերին` հայտնել է, որ Համլետ Այվազյանի և Դավիթ Առուստամյանի համակուրսեցին է, իսկ Օնիկ Աբրահամյանին և Լիանա Ալեքսանյանին չի ճանաչում։ Դավիթ Առուստամյանն իրեն կռվի մասնակցելու առաջարկ չի արել, նրա և Օնիկ Աբրահամյանի միջև Լիանա Ալեքսանյանի վերաբերյալ տեղի ունեցած խոսակցության մասին իմացել է հետագայում։ 2010թ. մայիսի 3-ին, ժամը 13։30-ին, դասերից հետո մասնաշենքից դուրս գալիս տեսել է Համլետ Այվազյանին, նրա եղբայր Հակոբ Այվազյանին, որի աչքից արյուն է հոսել և Արմեն Բլրցյանին։ Քաշքշուկ և վիճաբանություն չի տեսել։ Այդ պահին իրենց են մոտեցել ոստիկանության աշխատակիցները և իրենց բերման են ենթարկել ոստիկանության բաժին։ Իր հարցին, թե ինքն ինչ կապ ունի` պատասխանել են, որ ոստիկանության բաժնում կպարզեն։ Չգիտի, թե վիճաբանությունը ում միջև և ինչ պատճառով է տեղի ունեցել։ Միջադեպին ականատես չի եղել և չգիտի, թե ինչպես են վնասվածք ստացել Այվազյան եղբայրները։ Նախաքննության ընթացքում իր նկատմամբ որևէ բռնություն կամ հարկադրանք չի կիրառվել, սակայն բացատրությունները գրել է քննիչի թելադրանքով։Բացի այդ հուզված է եղել։
ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանում Համլետ Հայրապետի Այվազյանը, Հակոբ Հայրապետի Այվազյանը, Ավետիք Սամվելի Վարդանյանը և Արմեն Ռուբենի Բլրցյանն առաջադրված մեղադրանքում իրնց մեղավոր չեն ճանաչել, հրաժարվել են ցուցմունքներ տալ և պնդել են որպես վկա տված ցուցմունքները՝ հայտնելով, որ Օնիկ Աբրահամյանի հետ կռիվ չեն արել, խուլիգանական արարքներ չեն կատարել:
Անմեղության կանխավարկածի սկզբունքն ամրագրած ՀՀ քր. դատ. օր.-ի 18-րդ հոդ.-ի 3-րդ մասի համաձայն` հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ, նույն հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն` մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն կարող փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի կամ կասկածյալի:
Ապացույցների ազատ գնահատման սկզբունքն ամրագրած ՀՀ քր. դատ. օր.-ի 25-րդ հոդ.-ի 1-ին մասի համաձայն` դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը ապացույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ, նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` քրեական դատավարությունում ոչ մի ապացույց նախապես հաստատված ապացույցի ուժ չունի: Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը չպետք է կանխակալ մոտեցում ցուցաբերեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան` մինչև դրանց հետազոտումը պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում:
ՀՀ քրեադատավարական օրենսդրության` վերը նշված հիմնարար պահանջների համատեքստում ստուգելով և իրավական գնահատության ենթարկելով քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցները, ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը գտնում է, որ քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցներով չի հիմնավորվել, թե ինչպիսի գործողություններ են կատարել Համլետ Այվազյանը, Հակոբ Այվազյանը, Ավետիք Վարդանյանը և Արմեն Բլրցյանը, որոնք կարող են համարվել խուլիգանություն, որպիսի հատկանիշները բնութագրում են խուլիգանության օբյեկտիվ կողմը` հետևյալ պատճառաբանությամբ.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի համաձայն`
ՙԽուլիգանությունը՝ դիտավորությամբ հասարակական կարգը կոպիտ կերպով խախտելը, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով (…)։
2. Նույն արարքը, որը զուգորդվել է անձի նկատմամբ բռնություն գործադրելով կամ դա գործադրելու սպառնալիքով, ինչպես նաև ուրիշի գույքը ոչնչացնելով կամ վնասելով (…)։
3. Սույն հոդվածի երկրորդ մասով նախատեսված արարքը, որը՝
1) կատարվել է մի խումբ անձանց կամ կազմակերպված խմբի կողմից,
2) զուգորդվել է իշխանության ներկայացուցչին կամ հասարակական կարգի պահպանության պարտականություն իրականացնող կամ հասարակական կարգի խախտումը խափանող անձին դիմադրություն ցույց տալով,
3) կատարվել է նախկինում խուլիգանություն կատարած անձի կողմից,
4) զուգորդվել է անձի առողջությանը միջին ծանրության վնաս պատճառելով,
5) զուգորդվել է բացառիկ ցինիզմով՝
(…)։
4. Սույն հոդվածի երկրորդ կամ երրորդ մասով նախատեսված արարքը, որը կատարվել է զենքի կամ որպես զենք օգտագործվող առարկաների գործադրմամբ՝ (…)։
(…)՚։
Օրինականության սկզբունքն ամրագրած ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 7-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը, դատարանը, ինչպես նաև քրեական դատավարությանը մասնակցող այլ անձինք պարտավոր են պահպանել Հայաստանի Հանրապետության Սահմանադրությունը, սույն օրենսգիրքը և մյուս օրենքները:
ՀՀ քր. դատ. օր.-ի 107հդ.-ի 1-ին և 2-րդ կետերի համաձայն` միայն ապացույցների հիման վրա են հաստատվում`
1/ դեպքը և հանգամանքները/կատարման ժամանակը, տեղը, եղանակը և այլն/.
2/ կասկածյալի և մեղադրյալի առնչությունը դեպքին.
ՀՀ քրեական դատավարության 124-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն ՙԱպացուցումը` գործի օրինական, հիմնավորված և արդարացի լուծման համար նշանակություն ունեցող հանգամանքներ բացահայտելու նպատակով ապացույցներ հավաքելը, ստուգելը և գնահատելն է՚ :
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 125-րդ հոդվածի համաձայն ՙԱպացույցները հավաքվում են հետաքննության, նախաքննության և դատական քննության ընթացքում` սույն օրենսգրքով նախատեսված քննչական և դատական գործողությունների կատարման ճանապարհով՚:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 126-րդ հոդվածի համաձայն ՙԳործով հավաքված ապացույցները ենթակա են բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման` ձեռք բերված ապացույցի վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրներն ստուգելու միջոցով՚:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ:
ՀՀ քրեադատավարական օրենսդրության` հանցանքի կատարման մեջ անձի մեղավորությունը հիմնավորող ապացույցների, ապացույցների ուժի, դրանց ստուգման և գնահատման, ապացուցման ենթակա հանգամանքների, ինչպես նաև` խուլիգանության քրեաիրավական բնութագրի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի վերը նշված իրավադրույթների համատեքստում ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանն արձանագրում է հետևյալը.
Վկա, ՀՀ ոստիկանության ներքին անվտանգության վարչության ՀԿԳ ավագ օպեր-լիազոր Արթուր Սահակյանը ընդհանուր իրավասության դատարանում ցուցմունք է տվել առ այն, որ 2010թ. մայիսի 03-ին, ժամը 13։30-ի սահմաններում, Երևանի Տերյան-Կորյուն փողոցների խաչմերուկում, արագ սննդի կետում, աշխատանքային ընկերների՝ Արտյոմ Պողոսյանի, Արտակ Ադամյանի, Արա Դանիելյանի և Արման Սարգսյանի հետ ճաշելիս նկատել են շուրջ ութ երիտասարդների, որոնք վիճաբանել են միմյանց հետ։Այն վերածվել է ծեծկռտուքի, որի պատճառով կռվողների մոտ հավաքվել են մոտ 20-25 անձինք։ Իր աշխատանքային ընկերների հետ միջամտել է կռվին և դադարեցրել ծեծկռտուքը։ Հավաքվածները ցրվել են, սակայն իրենց հաջողվել է բռնել ծեծկռտուքի ակտիվ չորս մասնակիցների, որոնցից մեկը՝Հակոբ Այվազյանն ընկած է եղել գետնին։ Նրա դեմքը վնասված է եղել, մյուսները հարվածել են նրան։ Իրենք օգնել են նրան` բարձրանալ գետնից։ Ծեծկռտուքին մասնակցել են 7-8 հոգի և իրենց հաջողվել է բռնել առավել ակտիվ մասնակիցներին, այդ թվում գետնին ընկած երիտասարդին։ Դրա համար նրանց բերման են ենթարկել ոստիկանություն։ Բերման ենթարկված նշված չորս անձինք պատահական անցորդներ կամ ականատեսներ չեն եղել։ Վիճաբանությունն ու կռիվը տևել է երկուսից երեք րոպե։ Բերման ենթարկված անձանց առանձնացրել են և տեղում հանձնել են ահազանգով այնտեղ ժամանած ոստիկանության աշխակիցներին, որոնց հայտնել են, որ նշված անձինք կռվի մասնակիցներն են։Վիճաբանությունը տեղի է ունեցել իրենցից շուրջ տասնհինգ մետր հեռավորության վրա։ Իրենց միջամտությունից հետո, կռվողներից մի քանիսը դիմել են փախուստի։ Ամբաստանյալներից որևէ մեկին չի ճանաչում։ Կռիվը դադարելուց հետո օգնող ուժեր են կանչել։Սկզբում մոտեցել են ոստիկանության երկու աշխատակից, հետո նաև եկել են լրացուցիչ ուժեր։Համլետ Այվազյանին նույնպես բերման են ենթարկել որպես կռվի մասնակցի։Իրենց միջամտությունից հետո կռիվը վերջացել է, որից հետո երիտասարդներին է մոտեցել նրանց դասախոսը։ Կռվողների կողմից ինքը հայհոյանք չի լսել։ Բռնվելուց հետո այդ չորս երիտասարդները հանգիստ կանգնած են եղել և զանգահարել են, փախուստի փորձ չեն կատարել։
Վկա, ՀՀ ոստիկանության ներքին անվտանգության ՀԿԳ ավագ օպեր-լիազոր Արտակ Ադամյանը ընդհանուր իրավասության դատարանում ցուցմունք է տվել առ այն, որ 2010թ. մայիսի 03-ին, ժամը 13.30-ի սահմաններում, Երևանի Տերյան-Կորյուն փողոցների խաչմերուկում, արագ սննդի կետում, իր աշխատանքային ընկերներ Արտյոմ Պողոսյանի, Արթուր Սահակյանի, Արա Դանիելյանի և Արման Սարգսյանի հետ ճաշելիս տեսել է, որ շուրջ ութ երիտասարդներ առանձին կանգնած զրուցում են։ Այնուհետև նկատել է, որ նույն երիտասարդների միջև կռիվ է սկսվել և նրանք հարվածում են միմյանց։ Այդ ժամանակ հավաքվել են մոտ 50-60 անձինք՝ պատահական անցորդներ, ուսանողներ։ Իր աշխատանքային ընկերների հետ միջամտել են կռվին և կանխել են միջադեպը։ Բռնել են կռվին մասնակից երիտասարդների։ Նրանցից մեկն ընկած է եղել գետնին և նրա ճակատի շրջանում վնասվածքներ են եղել, իսկ դեմքն արյունոտված է եղել։ Արագ դուրս են եկել` նպատակ ունենալով կռիվը դադարեցնել և գետնին ընկածին փրկել։ Արագ մտել են ամբոխի մեջ։ Ինքը քաշել է գետնին ընկածի թևից և բռնել է նրա կողքին կանգնած երիտասարդին, թեև չի կարող ասել` նա է հարվածողը եղել` թե ոչ։ Ամբաստանյալներից որևէ մեկին չի ճանաչում։ Հիմնական կռվողները եղել են վեց-յոթ հոգի։ Ընկած երիտասարդի կողքին կանգնածներին իրենք բռնել են։ Ինքը չի տեսել, թե այդ չորս երիտասարդները ինչ են արել։ Չի տեսել` այդ երիտասարդները կռիվ անողներն են եղել, թե ոչ։ Չի բացառվում, որ նրանք գետնին ընկածին են փորձել պաշտպանել։ Հայհոյանք չի լսել։ Երբ այդ չորսին բռնել են, մնացածը դիմել են փախուստի։ Հիշում է, որ ինչ-որ աղջիկ մաքրել է գետնին ընկած երիտասարդի դեմքի արյունը։ Բոլոր չորս երիտասարդներն այնուհետև հանգիստ կանգնած են եղել։ Հետո նրանց հանձնել են ոստիկանության աշխատակիցներին։ Տեղում ինքը չի փորձել պարզել, թե երիտասարդներից որն ինչ գործողություն է կատարել։ Ակտիվ մասնակից ասելով ինքն ի նկատի է ունեցել և գետնին ընկածին և նրա կողքին կանգնածներին։
Վկա, ՀՀ ոստիկանության ներքին անվտանգության ՀԿԳ ավագ օպեր-լիազոր Արա Դանիելյանը ընդհանուր իրավասության դատարանում ցուցմունք է տվել առ այն, որ 2010թ. մայիսի 03-ին, ժամը 13-ի սահմաններում, Երևանի Տերյան-Կորյուն փողոցների խաչմերուկում գտնվող արագ սննդի կետում, իր աշխատանքային ընկերներ Արտյոմ Պողոսյանի, Արտակ Ադամյանի, Արթուր Սահակյանի և Արման Սարգսյանի հետ ճաշել են։ Մոտ 5 րոպե անց նշված վայրին հարող հատվածում նկատել է շուրջ ութ երիտասարդների, որոնք վիճաբանել են, ոտքերով և ձեռքերով միմյանց հարվածներ են հասցրել։ Այդ ամենի պատճառով հավաքվել են շուրջ հարյուր մարդ։ Հարվածները նկատելով` իրենք անմիջապես դուրս են եկել սննդի կետից։ Նկատել են, որ հարվածում են գետնին ընկած մեկ հոգու։ Անմիջապես միջամտել են` գետնին ընկած երիտասարդին փրկելու համար, արագ մտել են ամբոխի մեջ, գետնին ընկածին բարձրացրել և տարել են մի կողմ։ Նրա ճակատից արյուն է եկել։ Կռվողները նույնիսկ փորձել են իրենց քաշքշել, սակայն իրենք ներկայացել են որպես ոստիկանության աշխատակիցներ, որից հետո կռիվը դադարել է։ Իրենց նկատելուց հետո` կռիվը տևել է մոտ երկու րոպե։ Շուրջ քսան հոգի դիմել են փախուստի։ Չորս հոգին եղել են ակտիվ մասնակիցներ, քանի որ նրանց բռնել են կռվի թեժ կետից։ Չի կարող ասել, թե այդ չորսը միմյանց են հարվածել, թե ուրիշները նրանց են հարվածել։ Խառնաշփոթ է եղել և անձանց դեմքերը չի կարող հիշել։ Ամբաստանյալներից որևէ մեկին չի ճանաչում։ Հայհոյանքներ չի լսել։ Արագ սննդի աշխատակիցը ջուր է բերել և գետնին ընկած երիտասարդը լվացվել է։ Դեպքի վայրում զենքի նմանվող որևէ իր կամ զենք չի տեսել։ Գետնին ընկած է եղել մեկ թե երկու տետր, որն հանձնել են ոստիկաններին։ Ակնհայտ է եղել, որ տեղի է ունենում հասարակական կարգի խախտում։
Վկա, ՀՀ ոստիկանության ներքին անվտանգության օպերատիվ ապահովման բաժնի ՀԿԳ ավագ օպեր-լիազոր Արտյոմ Պողոսյանը ընդհանուր իրավասության դատարանում ցուցմունք է տվել առ այն, որ 2010թ. մայիսի 3-ին, ժամը 13.30-ի սահմաններում իր գործընկերների հետ գտնվել է Երևանի Կորյուն-Տերյան փողոցների խաչմերուկում գտնվող արագ սննդի կետում։ Տեսել են հավաքված մարդկանց, սակայն արտառոց ոչինչ չեն նկատել։ Քիչ անց պատուհանից նկատել են, որ փողոցում ծեծկռտուք է սկսվել և մեծ քանակությամբ ուսանողներ են հավաքվել։ Նկատել են նաև գետնին ընկած մի երիտասարդի։ Կռիվը տեղի է ունեցել իրենցից մոտ հինգ մետր հեռավորության վրա։ Կռիվը սկսելու պահն ինքը չի տեսել։ Անմիջապես միջամտել են, իրենց նպատակը ընկածին մեկուսացնելն է եղել։ Հավաքվել են մոտ հիսուն հոգի, բայց թե քանիսն են միմյանց հարվածել` չի կարող ասել։ Գետնին ընկածի կողքին կանգնած անձանցից մեկը թեքված է եղել դեպի գետնին ընկած երիտասարդը, բայց թե նա ինչ գործողություն է կատարել` չի տեսել։ Չի բացառում, որ նա ընկածի ընկերը լիներ։ Ընկածի կողքին կանգնած երեք անձանց իրենք բռնել են, քանի որ նրանք եղել են կռվի կիզակետում։ Այդ չորս անձինք էլ եղել են կռվի մասնակից, բոլորի հագուստը քաշքշված, պատառոտված և կեղտոտված է եղել։ Այդ անձինք պատահական անցորդներ չէին կարող լինել։ Կռվի մասնակիցներն ավելի շատ են եղել, սակայն իրենց հաջողվել է բռնել այդ չորսին։ Առաջնահերթ նպատակը եղել է գետնին ընկածին բարձրացնելը։ Բռնվելուց հետո այդ չորս տղաները զանգահարել են ինչ-որ անձանց և ասել են, որ կռվի հետ որևէ կապ չունեն։ Հայհոյանքներ լսել է, բայց վերացական բնույթի։ Ամբաստանյալներից որևէ մեկին չի ճանաչում։ Չի կարող ասել, թե երիտասարդներից որն ինչ գործողություն է կատարել, չի կարող ասել նաև, թե նրանք հարվածողներ են եղել, թե հարված ստացողներ։
Վկա, ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ աշխատակից Գագիկ Մկրտչյանը ընդհանուր իրավասության դատարանում ցուցմունք է տվել առ այն, որ 2010թ. մայիսի 03-ին, ժամը 13:40-ի սահմաններում ոստիկանության վարորդ Ս. Վարդանյանի հետ ծառայություն կատարելու ժամանակ ռադիոկապով հրահանգ են ստացել մոտենալ ագրարային համալսարանի շենքին։ Գնացել են և այնտեղ նկա¬տել են հավաքված բազմաթիվ մարդկանց։ Այդ ժամանակ իրենց են մոտեցել քաղաքացիական հագուստով երկու անձինք, որոնք ներկայացել են որպես ոստիկանության ներքին անվտանգության վարչության աշխատակիցներ։ Նրանք բռնել են չորս անձանց, որոնց հանձնել են իրենց և հայտնել են, որ նրանք կռիվ են արել։ Այդ երիտասարդներին բերման են ենթարկել ոստիկանություն, որի կապակցությամբ, երիտասարդներին բռնած ոստիկանների հայտնածը հիմք ընդունելով` զեկուցագիր է ներկայացրել ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի բաժնի պետին այն մասին, իբրև թե բերման ենթարկված Արմեն Բլրցյանը, Ավետիք Վարդանյանը, Համլետ և Հակոբ Այվազյանները վիճաբանության ժամանակ ձեռքերով և ոտքերով հարվածներ են հասցրել տարբեր երիտասարդների: Իրականում կռիվն անձամբ չի տեսել, միմյանց հարվածողների չի նկատել, ամբաստանյալներից որևէ մեկին չի ճանաչում։
Վկա Օնիկ Աբրահամյանը ընդհանուր իրավասության դատարանում ցուցմունք է տվել առ այն, որ իր ընկերուհի Լիանա Ալեքսանյանը, որը սովորում է Հայաստանի պետական ագրարային համալսարանում, 2010թ. ապրիլի 30-ին զանգահարել է իրեն և ասել, որ իր համակուրսեցին իրեն վիրավորել է: Այդ ժամանակ ինքը նույնպես սովորել է ագրարային համալսարանում, հինգերորդ կուրսում։ Ինքը հանդիպել է Լիանայի համակուրսեցի Դավիթին, զրուցել է նրա հետ և ասել, որ Լիանայի հետ այլևս գործ չունենա։ 2010թ. մայիսի 03-ին, Լիանայի հետ ագրարային համալսարանից դուրս գալուց հետո, փողոցում իրենց են մոտեցել մի քանի տղաներ և ասել, որ իր հետ խոսելու բան ունեն։ Ինքը Լիանային ճանապարհել է մինչև մետրոյի մոտակա կայարանը և վերադարձել է այդ տղաների մոտ։ Նրանք իրեն առաջարկել են առանձնանալ և զրուցել համալսարանի առաջին մասնաշենքի մոտ, սակայն ինքը հրաժարվել է նրանց հետ առանձնանալ և մոտ երկու րոպե նրանց հետ լեզվակռվի մեջ մտնելուց հետո` հեռացել է։ Այդ տղաների մեջ իրեն ծանոթ որևէ մեկը չի եղել։ Ճանապարհին իրեն զանագահարել է հայրը և հարցրել ինչ որ կռվի մասին։ Ինքն ասել է, որ ոչ մեկի հետ կռիվ չի արել։ Այնուհետև, տուն գնալուց հետո հոր հետ գնացել է ոստիկանության բաժին։ Այնտեղ իր նկատմամբ բռնություն չեն գործադրել, սակայն ինքը շատ վախեցած և ընկճված է եղել։ Դա է պատճառը, որ երբ այնտեղ իրեն ասել են, որ ինքը կռիվ է արել` ինքը հաստատել է։ Արմեն Բլրցյանը, Ավետիք Վարդանյանն ու Դավիթ Առուստամյանն այդ տղաների մեջ չեն եղել։
Դեռևս 2010թ. ապրիլի 29-ին գյուղի իրենց տան բակում վայր ընկնելու հետևանքով ինքը վնասել է իր աջ ձեռքը` մատների և դաստակի շրջանում։ Դեպքի օրն իր ձեռքը վիրակապված է եղել։
Վկա Լիանա Ալեքսանյանը ընդհանուր իրավասության դատարանում ցուցմունք է տվել առ այն, որ 2010թ. մայիսի 3-ին համալսարանի մոտ տեղի ունեցած վեճին ինքն ականատես չի եղել։ Երեկոյան իրեն զանգահարել է Օնիկ Աբրահամյանի հայրը և ասել, որ պետք է ներկայանան ոստիկանության բաժին։ Այնտեղ իրեն տեղեկացրել են, որ համալսարանի մոտակայքում վիճաբանություն է տեղի ունեցել և Օնիկ Աբրահամյանն ու մյուսները կասկածվում են վիճաբանությանը մասնակից լինելու մեջ։
2010թ. ապրիլի 30-ին իր և համակուրսեցի Դավիթ Առուստամյանի միջև, տետրի պատճառով խոսակցություն է տեղի ունեցել, որից սրտնեղված` ինքն այդ մասին պատմել է նշանածին` Օնիկ Աբրահամյանին։ Հաջորդ օրը նա և Դավիթը զրուցել են, որից հետո ամեն ինչ հարթվել է։ 2010թ. մայիսի 3-ին, ժամը 13.30-ի սահմաններում, դասերից հետո Օնիկն իրեն ճանապարհել է տուն։ Համալսարանի առաջին մասնաշենքից դուրս գալիս` դեպի մետրո տանող ճանապարհին հանդիպել են իր համակուրսեցի Համլետ Այվազյանին և մի քանի անծանոթ տղաների։Օնիկն իրեն ճանապարհել է տուն և վերադարձել է համալսարան, քանի որ պետք է հանդիպեր դասախոսներից մեկի հետ։Դեռևս երկու օր առաջ նրա ձեռքը վնասված է եղել, իսկ իր հարցին, թե ինչ է պատահել` Օնիկն ասել է, որ տանն ընկել է։ Նախկին ցուցմունքները և բացատրությունները տալիս եղել է շփոթված վիճակում և այնտեղ ինչ-որ գրել է` ճիշտ չի շարադրել։
Դատաբժշկական փորձաքննության 04.05.2010թ. թիվ 1016 եզրակացությամբ պարզվել է, որ ՙՀակոբ Այվազյանի ստացած մարմնական վնասվածքները` աջ վերհոնքային շրջանի սալջարդ վերքի, քերծվածքի, աջ աչքի ստորին կոպի արյունազեղման ձևերով հասցվել են, բութ, կոշտ առարկաներով, հնարավոր է նշված ժամկետում և պատճառել են առողջությանը թեթև վնաս` առողջության կարճատև քայքայումով, նկատի ունենալով վնասվածքների հետ անմիջական պատճառական կապի մեջ եղած հետևանքների տևողությունը ոչ պակաս 6 օրից և ոչ ավելի 21 օրից՚:
Դատաբժշկական փորձաքննության 17.05.2010թ. թիվ 1013 եզրակացությամբ և ի լրացումն այդ եզրակացության` 22.06.2010թ. տրված եզրակացությամբ պարզվել է, որ ՙՀամլետ Այվազյանի ստացած մարմնական վնասվածքը` գանգուղեղային վնասվածքի ձևով հասցվել է բութ, կոշտ առարկայով, հնարավոր է նշված ժամկետում և պատճառվել է առողջությանը թեթև վնաս` առողջության կարճատև քայքայումով, նկատի ունենալով վնասվածքների հետ անմիջական պատճառական կապի մեջ եղած հետևանքների տևողությունը ոչ պակաս վեց օրից և ոչ ավելի 21 օրից՚:
Դատաբժշկական փորձաքննության 21.05.2010թ. թիվ 1026 եզրակացությամբ և ի լրումն այդ եզրակացության` 17.07.2010թ. և 29.07.2010թ. տրված եզրակացություններով պարզվել է, որ ՙՔաղ. Օ.Աբրահամյանի մարմնական վնասվածքը` աջ դաստակի 4-րդ նախադաստակային ոսկրի հիմի առանց բեկորների տեղաշարժի կոտրվածքի ձևով հասցվել է բութ, կոշտ առարկայով, հնարավոր է նշված ժամկետներում, հնարավոր չէ նշված հանգամանքներում, այն է` վայր ընկնելու հետևանքով, որը պատճառել է առողջությանը միջին ծանրության վնաս` առողջության տևական քայքայումով, նկատի ունենալով վնասվածքի հետ անմիջական պատճառական կապի մեջ եղած հետևանքների տևողությունը` 21-օրից ավելի:
Ընդհանուր իրավասության դատարանում հետազոտվել են նաև որպես այլ փաստաթուղթ` ապացույց ճանաչված ներքոհիշյալ բացատրությունները.
Լիանա Ալեքսանյանը 2010թ. մայիսի 3-ին և հունիսի 10-ին բացատրություններ է տվել այն մասին, որ 2010թ. մայիսի 3-ին Օնիկ Աբրահամյանի հետ գնացել են հեռախոս գնելու։ Ճանապարհին հանդիպել են իր կուրսեցի մի խումբ երիտասարդների, որոնց մեջ եղել են իր համակուրսեցի Դավիթ Առուստամյանը և Համլետ Այվազյանը։ Օնիկը զգալով« որ կարող է վիճաբանություն լինել« իրեն ասել է, որ հեռանա։ Ինքը հետևել է Օնիկ Աբրահամյանի խնդրանքին ու հեռացել է։ Նույն օրը, ժամը 19-ի սահմաններում զանգել են իրեն ու կանչել են ոստիկանություն։
Արմեն Բլրցյանը և Ավետիք Վարդանյանը ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնական բաժնում 03.05.2010թ. բացատրություն են տվել այն մասին, որ 2010թ. մայիսի 3-ին, ժամը 13.30-ի սահմաններում Հայաստանի պետական ագրարային համալսարանի շենքի մոտ տեղի ունեցած կռվին իրենք մասնակից են եղել զուտ պատահականորեն։ Վիճաբանողների մեջ տեսնելով իրենց ընկեր Համլետ Այվազյանին` մոտեցել են վիճաբանողներին` պարզելու համար, թե ինչ է պատահել և ովքեր են վիճաբանողները։ Վիճաբանողները եղել են մոտ տասնհինգ հոգի։ Նրանք ոտքերով և ձեռքերով հարվածներ են հասցրել նաև իրենց, սակայն իրենք կոնկրետ որևէ մեկին չեն հայոհյել և չեն հարվածել, իսկ եթե հարվածել են` ապա դա արել են պաշտպանվելու համար։ Այդ տղաներն իրենց չեն հայհոյել։ Միջադեպը տևել է երկուսից հինգ րոպե, միջամտել են նաև կողմնակի անձինք և վիճաբանողներին բաժանել են։ Վիճաբանողներից որևէ մեկին իրենք չեն ճանաչում։
Համլետ Այվազյանը ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնական բաժնում 04.05.2010թ. բացատրություն է տվել այն մասին, որ 2010թ. մայիսի 3-ին, ժամը 13.20-ին, դասերն ավարտելուց հետո դուրս է եկել Հայաստանի պետական ագրարային համալսարանի երրորդ մասնաշենքից և բակում տեսել է հավաքված ինչ-որ անձանց։ Տեսել է նաև իր եղբայր Հակոբ Այվազյանին, որի հետ շատ հաճախ պայմանավորվել և դասերից հետո միասին տուն են գնացել։ Այդ պահին անսպասելիորեն քաշքշուկ է սկսվել և ինքը տեսել է, թե ինչպես են հարվածել իր եղբայր Հակոբ Այվազյանին։ Նույն ժամանակ տեսել է նաև իր համակուրսեցի Ավետիք Վարդանյանին, որն ըստ երևույթին տեսնելով, որ ինչ-որ բան այն չէ` հետևել է իրեն։ Ինքն ու Ավետիքը ցանկացել են օգնել Հակոբին, սակայն հանկարծակի և անհիմն հայտնվել են այդ խառնաշփոթի մեջ։ Նույն պահին եկել են ոստիկանության աշխատակիցները և բռնել են իրենց։ Մյուս տղաները դիմել են փախուստի։ Վիճաբանությունը տևել է երկուսից երեք րոպե, որի ընթացքում ինքը որևէ մեկին չի հայհոյել և որևէ մեկի կողմից հայհոյանք չի լսել։ Վիճաբանությանը միջամտել են միայն ոստիկանները, վիճաբանողների մոտ որևէ առարկա չի տեսել։
Հակոբ Այվազյանը ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնական բաժնում 03.05.2010թ. բացատրություն է տվել այն մասին, որ 2010թ. մայիսի 3-ին, ժամը 9.00-ի սահմաններում տնից դուրս է եկել` ընկերուհուն և եղբորը հանդիպելու նպատակով։ Ընկերուհուն հանդիպելուց հետո, ժամը 13.00-ի սահմաններում գնացել է Հայաստանի պետական ագրարային համալսարանի շենքի մոտ` իր եղբայր Համլետ Այվազյանին հանդիպելու նպատակով, որի հետ նախապես պայմանավորվել է հանդիպել դասերից հետո։ Ագրարային համալսարանի շենքի դիմաց տեսել է մոտ տասնհինգ հոգի երիտասարդների, որոնք քաշքշել են միմյանց։ Ինքն ակամայից հայտնվել է նրանց մեջ։ Նույն պահին մոտեցել է նաև եղբայրը։ Պաշտպանվելու համար ինքը նույնպես սկսել է քաշքշել, սակայն կոնկրետ չի հիշում թե ում։ Աջ հոնքի շրջանում ինքը մարմնական վնասվածք է ստացել։ Վիճաբանողներից ոչ մեկին չի ճանաչել և նրանց դեմքերը չի հիշում, չի կարող ասել` նրանք ուսանողներ են եղել, թե ոչ։ Չհասկանալով, թե ինչ է կատարվում` ինքն ընկել է հոսքի մեջ և հայտնվել է գետնին։ Հայհոյանքներ չի լսել և ինքն էլ չի հայհոյել։ Միջադեպը տևել է երեքից հինգ րոպե կամ ավելի քիչ։ Այդ ընթացքում հավաքված քաղաքացիներից մեկ երկուսը նույնիսկ զայրացել և պահանջել են դադարեցնել վիճաբանությունը։
Օնիկ Աբրահամյանը ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնական բաժնում 03.05.2010թ. բացատրություն է տվել այն մասին, որ սովորում է Հայաստանի պետական ագրարային համալսարանի տեխնոլոգիական ֆակուլտետի չորրորդ կուրսում։ Նույն համալսարանում է սովորում նաև իր ընկերուհի Լիանա Ալեքսանյանը։ 2010թ. ապրիլի 30-ին Լիանան զանգահարել է իրեն և ասել, որ համալսարանում իրեն նեղացնում են։ Այնուհետև Լիանան ցույց է տվել վիրավորողին։ Ինքը հանդիպել է այդ տղային, զրուցել է նրա հետ և ասել, որ նա իրեն կարգին պահի։ Այդ տղան ընդունել է իր ասածն ու հեռացել է։ 2010թ. մայիսի 3-ին, ժամը 13.30-ին, դասերից հետո ինքն ուղեկցել է իր նշանածին, երբ համալսարանի շենքի դիմաց իր վրա հարձակվել են երեք-չորս, հնարավոր է նաև հինգ երիտասարդներ։ Նրանք սկսել են իր հետ հեգնանքով խոսել։ Ինքը Լիանային մի կողմ է տարել և վիճաբանության է բռնվել այդ տղաների հետ, որի ընթացքում ձեռքերով և ոտքերով հարվածներ է հասցրել նրանց։ Նրանք նույնպես քաշքշել և հարվածներ են հասցրել իրեն, սակայն կռվի ընթացքում ինքը մարմնական վնասվածքներ չի ստացել, միայն ֆիզիկական ցավ է զգացել։ Նրանց մոտ ինքը փայտե մահակ չի տեսել։ Որևէ մեկին չի հայհոյել։ Ոստիկանների գալն ինքը չի նկատել, ուղղակի անմիջապես հեռացել է։ Դեռևս 2010թ. ապրիլի 29-ին, գյուղի իրենց տան բակում վայր ընկնելու հետևանքով իր աջ ձեռքը վնասվել է և դեպքի օրը, կռվի ժամանակ ձեռքին վիրակապ է ունեցել։ Չի կարող ասել, թե քանի հոգու է հարվածել, սակայն հնարավորին չափով պաշտպանվել է։ Հավաքված քաղաքացիները վիճաբանությանը չեն միջամտել։
2010թ. օգոստոսի 1-ին Օնիկ Աբրահամյանը բացատրություն է տվել այն մասին, որ 2010թ. մայիսի 03-ին Լիանա Ալեքսանյանի հետ տուն գնալու ժամանակ դեպի իրենց են եկել 5-6 երիտասարդներ։ Մոտ 2 մ հեռավորության վրա նրանցից մեկն իրեն ասել է ՙՀլը արի ստեղ՚։ Լիանային հրել է հետ և նրանց առաջարկել է գնալ 4-րդ մասնաշենքի կողմը։ Նրանք քաշել են իր ձեռքը, ինքը խնդրել է թողնել« որից հետո ձեռքից քաշողին հրել է և կռիվ է սկսվել։
2010թ. հուլիսի 28-ին Հակոբ Այվազյանը բացատրություն է տվել այն մասին, որ միջադեպի ժամանակ ինքն ու եղբայրը` Համլետ Այվազյանը հարվածել են Օնիկ Աբրահամյանին, իսկ նա էլ իրենց է հարվածել: Արմեն Բլրցյանն ու Ավետիք Վարդանյանն իրենց բաժանել են։ Միջադեպը տևել է վայրկյաններ, հայհոյանքներ չեն եղել։
Նույնաբովանդակ բացատրություններ են տվել Համլետ Այվազյանը, Արմեն Բլրցյանը, Օնիկ Աբրահամյանը և Ավետիք Վարդանյանը:
Քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցներով և հետազոտված ապացույցներով, բազմաթիվ վկաների ցուցմունքներով ընդհանուր իրավասության դատարանը իրավացիորեն հաստատված է համարել, որ ՙամբաստանյալներ Համլետ Այվազյանը և Ավետիք Վարդանյանը, վկա Լիանա Ալեքսանյանի և Դավիթ Առուստամյանի հետ միասին սովորում են Հայաստանի պետական ագրարային համալսարանում, միևնույն կուրսում, ամբաստանյալ Արմեն Բլրցյանը սովորում է նույն բուհի` մեկ այլ կուրսում, ամբաստանյալ Համլետ Այվազյանի հետ գտնվում են մտերմիկ հարաբերությունների մեջ, ամբաստանյալ Հակոբ Այվազյանը ամբաստանյալ Համլետ Այվազյանի ավագ եղբայրն է, նշված բուհի շրջանավարտ է, չի աշխատում:
2010թ. ապրիլի 30-ին, Հայաստանի ագրարային համալսարանի 2-րդ կուրսի ուսանող Դավիթ Առուստամյանը վիրավորել է նույն կուրսի ուսանողուհի, վկա Լիանա Ալեքսանյանին, որի մասին վերջինս հայտնել է իր նշանածին, նույն բուհի ավարտական կուրսի ուսանող, վկա Օնիկ Աբրահամյանին։ Վերջինս հանդիպել է Դավիթ Առուստամյանին և հանդիմանել է նրան՝ իր նշանածին վիրավորելու համար, որից հետո, առանց որևէ վիճաբանության և կռվի նրանք բաժանվել են:
2010թ. մայիսի 3-ին, ժամը 13.30-ի սահմաններում, Երևանի Տերյան և Կորյունի փողոցների խաչմերուկում գտնվող արագ սննդի կետում ճաշելիս, վկաներ, ՀՀ ոստիկանության ներքին անվտանգության վարչության աշխատակիցներ Արթուր Սահակյանը, Արտակ Աղամյանր, Արա Դանիելյանը և Արտյոմ Պողոսյանը նկատել են միմյանց հետ վիճաբանող՝ շուրջ ութ տղաների, որոնց շուրջ հավաքված են եղել շուրջ քսանհինգ անձինք։ Վիճաբանողները սկսել են քաշքշել ու հարվածել միմյանց։ Սկսած ծեծկռտուքը կանխելու նպատակով վկաներ Ա.Սահակյանը, Ա.Աղամյանը, Ա. Դանիելյանր և Ա.Պողոսյանն անմիջապես մոտեցել են կռվողներին, որոնցից՝ ամբաստանյալ Հակոբ Այվազյանն ընկած է եղել գետնին։ Նրան ծեծի են ենթարկել գործով չպարզված անձինք։ Հակոբ Այվազյանի դեմքին առկա են եղել վնասվածքներ և արյան հետքեր։ Վկաներ Ա. Սահակյանը, Ա.Ադամյանը, Ա.Դանիելյանը և Ա.Պողոսյանը մոտենալուն պես ներկայացել են որպես ոստիկանության աշխատակիցներ, որից հետո կռվի մասնակիցների մի մասը դիմել է փախուստի։ Վկաներ Ա.Սահակյանը, Ա.Ադամյանը, Ա.Դանիելյանը և Ա. Պողոսյանը բռնել են դեպքի վայրում մնացած, գետնին ընկած Հակոբ Այվազյանին և նրա մոտ գտնվող ևս երեք անձանց՝ նրա եղբայր, ամբաստանյալ Համլետ Այվազյանին, ամբաստանյալներ Արմեն Բլրցյանին և Ավետիք Վարդանյանին։ Այնուհետև, դեպքի վայր են եկել ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնական բաժնի աշխատակիցները և նրանց բերման ենթարկել ոստիկանության բաժին:
Վիճաբանությունը և կռիվը տևել է երեք րոպեից ոչ ավելի, որի ընթացքում հայհոյանքներ չեն եղել։ Ստացած հարվածների հետևանքով ամբաստանյալ Հակոբ Այվազյանին պատճառվել են մարմնական վնասվածքներ՝ աջ վերհոնքային շրջանի սալջարդ վերքի, քերծվածքի, աջ աչքի ստորին կոպի արյունազեղման ձևերով, որը վերջինիս առողջությանը պատճառել է թեթև վնաս` առողջության կարճատև քայքայումով։ Համլետ Այվազյանին պատճառվել է գանգուղեղային վնասվածք, որը վերջինիս առողջությանը պատճառել Է թեթև վնաս առողջության կարճատև քայքայումով:
Վկա Օնիկ Աբրահամյանի դատաբժշկական փորձաքննությամբ պարզվել է, որ նա ստացել է մարմնական վնասվածք` աջ դաստակի չորրորդ նախադաստակային ոսկրի հիմի առանց բեկորների տեղաշարժի կոտրվածքի ձևով, որը վերջինիս առողջությանը պատճառել է միջին ծանրության վնաս` առողջության տևական քայքայումով:
Վերոգրյալը հաշվի առնելով, ընդհանուր իրավասության դատարանը գտել է, որ ամբաստանյալների և գործով չպարզված անձանց միջև վիճաբանությունը և ծեծը տևել է շուրջ երեք րոպե, որին մասնակցել են շուրջ ութ անձինք։ Ամբաստանյալ Հակոբ Այվազյանը հարվածներ է ստացել, ընկել է գետնին, մարմնական վնասվածքներ է ստացել` աջ վերհոնքային շրջանի սալջարդ վերքի, քերծվածքի, աջ աչքի ստորին կոպի արյունազեղման ձևերով։ Նրա եղբայր Համլետ Այվազյանը գտնվելով նրա կողքին` ստացել է գանգուղեղային վնասվածք։ Վկա Օնիկ Աբրահամյանը, որի հետ ըստ նախաքննության մարմնի կռվել են չորս ամբաստանյալները և հարվածներ հասցրել նրան, մարմնական վնասվածք է ստացել աջ դաստակի չորրորդ նախադատակային ոսկրի հիմի առանց բեկորների տեղաշարժի կոտրվածքի ձևով։ Նշված մարմնական վնասվածք¬ները, համաձայն դատաբժշկական փորձագետի պարզաբանման, ելնելով այդ վնասվածքների բնույթից և տեղակայումից, հասցվել է իր կողմից հարված հասցնելու պատճառով։ Դատաբժշկական փորձաքննութան եզրակացության համաձայն վկա Օնիկ Աբրահամյանի մարմնի վրա որևէ այլ վնասվածք առկա չէ՚:
Վերաքննիչ քրեական դատարանը գտնում է, որ մեղադրանքի հիմքում դրված վերը շարադրված ապացույցների մեջ չկա որևէ ապացույց այն մասին, որ ամբաստանյալները բռնություն են գործադրել կամ սպառնացել են բռնություն գործադրել որևէ մեկի նկատմամբ։ Գ֊ործի փաստական տվյալներով ապացուցված չէ այն հանգամանքր, որ չորս ամբաստանյալներից որևէ մեկը բռնություն է գործադրել վկա Օնիկ Աբրահամյանի նկատմամբ կամ նրան ծեծի է ենթարկել:
Վկա Արթուր Սահակյանը ցուցմունք է տվել, որ տեսել է ամբաստանյւպ Հակոբ Այվազյանին գետնին ընկած վիճակում, որին գործով չպարզված անձինք հարվածելիս են եղել:
Վկա Արտակ Ադամյանր ցուցմունք է տվել, որ չի տեսել, թե գետնին ընկած երիտասարդի կողքին կանգնած և իրենց կողմից բռնված անձինք ինչ գործողություններ են կատարել, կռվել են՝ թե ոչ, չի բացառվում, որ նրանք փորձել են պաշտպանել գետնին ընկածին։ Երբ բռնել են այդ չորսին` մնացածը դիմել են փախուստի:
Վկա Արա Դանիելյանը հայտնել է, որ նկատել է, թե ինչպես են հարվածում գետնին ընկած Հակոբ Այվազյանին։ Անմիջապես միջամտել են` նրան փրկելու համար։ Ներկա գտնվող մյուս անձինք դիմել են փախուստի։ Չի կարող ասել, թե իրենց կողմից բռնված չորս երիտասարդները միմյանց են հարվածել, թե ուրիշներն են նրանց հարվածել:
Վկա Արտյոմ Պողոսյանն իր ցուցմունքում նշել է, որ չի տեսել, թե ինչ գործողություններ է կատարել գետնին ընկածի կողքին գտնվող երիտասարդը, չի բացառվում, որ նա գետնին ընկածի ընկերն է եղել: Գետնին ընկածի կողմից կանգնած երեք անձանց իրենք բռնել են, քանի որ նրանք գտնվել են կռվի կիզակետում և նրանց հագուստները եղել են քաշքշված, պատռված և կեղտոտված։ Նրանց չի հիշում և չի կարող ասել, թե նրանցից ով ինչ գործողություն է կատարել։ Չի կարող նաև ասել՝ նրանք հարվածել են, թե հարվածներ են ստացել:
Վկա Գազիկ Մկրտչյանր ցուցմունք է տվել, որ դեպքի վայր է եկել ռադիոկապի միջոցով կանչելու հետևանքով, դեպքին ականատես չի եղել, իսկ իր զեկուցագրի մասին, որ բերման ենթարկված անձինք ձեռքերով և ոտքերով հարվածներ են հասցրել տարբեր երիտասարդների, գրել է` հիմք ընդունելով այդ երիտասարդներին բռնած ոստիկանների պատմածը:
Վկա Օնիկ Աբրահամյանը երբևէ ցուցմունք չի տվել այն մասին, որ ծեծի է ենթարկվել ամբաստանյալների կողմից:
Այսպիսով, ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը քրեական գործով ձեռք բերված փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ հիմնավորված է համարում, որ ամբաստանյալները ծեծի են ենթարկվել գործով չպարզված անձանց կողմից, ամբաստանյալներ Հակոբ Այվազյանը և Համլետ Այվազյանը դրա հետևանքով մարմնական վնասվածքներ են ստացել, ընդ որում ամբաստանյալ Հակոբ Այվազյանին գործով չպարզված անձինք գցել են գետնին և հարվածներ հասցրել, որի հետևանքով վնասվել և արյունոտվել է նրա դեմքը:
Այս կապակցությամբ ՀՀ Վերաքննիչ դատարանը հիմնավորված է համարում, որ գործում առկա չէ փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար համակցություն առ այն, որ ամբաստանյալները կատարել են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով իրենց մեղսագրվող արարքները և ամբաստանյալների գործողություններն ուղղված են եղել հասարակական կարգի դեմ և թելադրված շրջապատին հակադրվելու, վերջինիս հանդեպ արհամարհական վերաբերմունք ցուցաբերելու ցանկությամբ:
Ըստ մեղքի պատասխանատվության սկզբունքն ամրագրած ՀՀ քրեական օրենսգրքի 9-րդ հոդվածի համաձայն` անձը ենթակա է քրեական պատասխանատվության միայն հանրության համար վտանգավոր այնպիսի գործողության կամ անգործության և հանրության համար վտանգավոր հետևանքների համար, որոնց վերաբերյալ նրա մեղքը հաստատված է իրավասու դատարանի կողմից, նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` օբյեկտիվ մեղսայնացումը` առանց մեղքի վնաս պատճառելու համար քրեական պատասխանատվությունը, արգելվում է:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` կատարված հանցագործությանը կասկածյալի կամ մեղադրյալի մասնակցությունը ապացուցված չլինելու արդյունքում, նոր ապացույցներ ձեռք բերելու բոլոր հնարավորությունների սպառված լինելու պայմաններում, անձի նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնելու հիմք է:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 366-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն դատարանը պարտավոր է սույն օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 1-3-րդ կետերով և 2-րդ մասով նախատեսված հիմքերից որևէ մեկի առկայության դեպքում տվյալ դատական նիստում կայացնել արդարացման դատավճիռ:
Այս պայմաններում ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը օրինական, հիմնավորված, պատճառաբանված է համարում Ընդհանուր իրավասության դատարանի եզրահանգումն առ այն, որ Համլետ Հայրապետի Այվազյանի, Հակոբ Հայրապետի Այվազյանի, Արմեն Ռուբենի Բլրցյանի և Ավետիք Սամվելի Վարդանյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով մեղսագրված հանցանքով քրեական հետապնդումը պետք է դադարեցնել, նրանց ճանաչել անմեղ և արդարացնել, քանի որ դատաքննությամբ ձեռք բերված և հետազոտված ապացույցներով չի հիմնավորվել նրանց կողմից խուլիգանություն կատարելու փաստը, և սպառվել են նոր ապացույցներ ձեռք բերելու բոլոր հնարավորությունները:
Այս կապակցությամբ մեղադրողի վերաքննիչ բողոքի փաստարկներն իրենց հաստատումը չեն գտնում քրեական գործի նյութերում, ավելին, հերքվում են քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցներով:
Քրեական գործի դատական քննության և լուծման ընթացքում պահպանված են ապացույցների հավաքմանը, ստուգմանը և գնահատությանը ներկայացվող ՀՀ քրեադատավարական օրենսդրության պահանջները:
Քրեական գործի քննության և լուծման ընթացքում ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից նյութական և դատավարական իրավունքի նորմերի խախտումներ թույլ չեն տրվել:
Քննության առնելով վերը նշված բոլոր հանգամանքներն իրենց համակցության մեջ, ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը հանգում է այն հետևության, որ Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2011 թվականի մարտի 15-ի դատավճիռը` Համլետ Հայրապետի Այվազյանին, Հակոբ Հայրապետի Այվազյանին, Արմեն Ռուբենի Բլրցյանին և Ավետիք Սամվելի Վարդանյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով մեղսագրված հանցանքում անմեղ ճանաչելու և արդարացնելու մասին օրինական, հիմնավորված, պատճառաբանված է, իսկ դատախազի վերաքննիչ բողոքների պատճառաբանությունները չեն կարող բավարար հիմք հանդիսանալ ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավճիռը բեկանելու և նրանց նկատմամբ ՀՀ քր. օր.-ի 258հդ.-ի 3-րդ մասի 1-ին կետով մեղադրական դատավճիռ կայացնելու համար:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 376-1-րդ, 385-րդ, 386-րդ, 390-րդ, 391-րդ, 393-րդ, 394-րդ, 402-րդ և 418-րդ հոդվածներով, ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Մեղադրողի վերաքննիչ բողոքը մերժել:
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2011թվականի մարտի 15-ի դատավճիռը` Համլետ Հայրապետի Այվազյանին, Հակոբ Հայրապետի Այվազյանին, Արմեն Ռուբենի Բլրցյանին և Ավետիք Սամվելի Վարդանյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով մեղսագրված հանցանքում անմեղ ճանաչելու և արդարացնելու վերաբերյալ, թողնել օրինական ուժի մեջ:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ`ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` ստորագրություններ
Իսկականի հետ ճիշտ


ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ա. ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆ