Ո Ր Ո Շ Ո Ւ Մ

Հ Ա Ն Ո Ւ Ն Հ Ա Յ Ա Ս Տ Ա Ն Ի Հ Ա Ն Ր Ա Պ Ե Տ Ո Ւ Թ Յ Ա Ն

18.11.2011թ. ք.Երևան
ԳՈՐԾ.N-ԵԿԴ/0360/01/10

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ
ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ՝

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ՝ Մ.ԱՐՂԱՄԱՆՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ա.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ
Ե.ԴԱՐԲԻՆՅԱՆ

ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Մ.ՄԵԼՔՈՆՅԱՆԻ

ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ`

ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Ա.ԲԵԳԻՆՅԱՆԻ
ՊԱՇՏՊԱՆ` Ա.ՀՈԲՈՍՅԱՆԻ
ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼ` Հ.ՄՆԱՑԱԿԱՆՅԱՆԻ

Դռնբաց դատական նիստում ամբաստանյալի, պաշտպանի ու մեղադրողի վերաքննիչ բողոքների հիման վրա քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Հայկ Անդրանիկի Մնացականյանի` ՀՀ քր. օր. 178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

Գործի փաստական հանգամանքներն ու դատավարական ընթացքը

Ամբաստանյալ Հայկ Անդրանիկի Մնացականյանը և տուժող Վահան Ռաֆիկի Բեգջանյանը գտնվել են մտերիմ փոխհարաբերությունների մեջ։ Հայկ Մնացականյանը ներկայացել է որպես գործունյա և մեծ կապեր ունեցող անձնավորություն և ձեռք բերել Վահան Բեգջանյանի վստահությունը։ Հայկ Մնացականյանն առաջարկել է շահույթ ստանալու նպատակով Երևանում և նրա մերձակայքում գնել վաճառքի ենթակա շինություններ, ապամոնտաժել և վաճառել։ Հայկ Մնացականյանն օգտվելով ստեղծված վստահելի հարաբերություններից Վահան Բեգջանյանից առանձնապես խոշոր չափերի գումար հափշտակելու դիտավորությամբ, իբր կանխավճարներ կատարելու համար, չարաշահելով վերջինիս վստահությունը` 2007թ. օգոստոսի 20-ից մինչև դեկտեմբերի 28-ն ընկած ժամանակահատվածում պահանջել և Երևանում, հիմնականում Երևանի Գրիգոր Լուսավորիչ փողոցի թիվ 12 հասցեում գտնվող «Իմպրոմսերվիս» ՍՊԸ-ի գրասենյակում ստացել է 1.313.676 ՀՀ դրամին համարժեք 3900 ԱՄՆ դոլար և մաս-մաս 9.100.000 ՀՀ դրամ ու խարդախությամբ հափշտակել այդ գումարները։
Բացի այդ Հայկ Մնացականյանը 2009թ. գարնանը ծանոթացել է Վրաստանի Հանրապետության քաղաքացի` նորվեգական «Բարվիլ» ընկերության երևանյան մասնաճյուղի ներկայացուցիչ` տուժողի ներկայացուցիչ Սուլիկո Մուհամեդի Նակաշիձեի և վերջինիս ընկեր` վկա Դավիթ Սահակյանի հետ։ Նրանք մտերմացել են` Հայկ Մնացականյանին ընդունելով որպես գործարար, մեծ կապեր ունեցող անձնավորություն։ Սուլիկո Նակաշիձեն Հայկ Մնացականյանին առաջարկել է օգնել ձեռք բերելու «Իշոտնուկային» տեսակի երկու վերամբարձ կռունկներ` Վրաստանի հանրապետություն տեղափոխելու համար։ Հայկ Մնացականյանը` օգտվելով ստեղծված վստահելի հարաբերություններից` խոստանալով ձեռք բերել այդ կռունկները` պահանջել է 15.000 ԱՄՆ դոլար կանխավճար։ Սուլիկո Նակաշիձեն համաձայնվել է Հայկ Մնացականյանի առաջարկին և 2009թ. հունիսի 20-ին Շիրակի մարզի Մեծ Մանթաշ գյուղի ռեստորանում իրենց ընդհանուր ծանոթներ` վկաներ Յուրիկ Կիրակոսյանի, Դավիթ Սահակյանի և Արմեն Ղազարյանի ներկայությամբ 15.000 ԱՄՆ դոլարը հանձնել են Հայկ Մնացականյանին, ով հաշվելով այն, վերցրել է։
Դրանից հետո Հայկ Մնացականյանը պարբերաբար այցելել է Երևանում գտնվող «Բարվիլ» ընկերության երևանյան գրասենյակ` պատճառաբանելով, որ վերամբարձ կռունկները ձեռք բերելու համար տրված գումարը քիչ է։ Սուլիկո Նակաշիձեից պահանջել է ավելացնել։ Տպավորություն ստեղծելու համար, որ գործնականում զբաղվում է կռունկներ ձեռք բերելու հարցով, վկա Մելսիկ Մկտչյանի միջոցով տարել և Հրազդան ՋԷԿ-ի տարածքում Սուլիկո Նակաշիձեին ու նրա բերած մասնագետներին ցույց է տվել «Էշոտնուկային» տեսակի վերամբարձ կռունկները։ Հայկ Մնացականյանը օգտվելով ստեղծված վստահելի հարաբերություններից` չարաշահելով Սուլիկո Նակաշիձեի վստահությունը, կանխավճար մուծելու պատրվակով նրանից գումար է պահանջել և մինչև 2009թ. հուլիս ամսվա վերջը, տարբեր օրերի Սուլիկո Նակաշիձեից մաս-մաս ստացել է առանձնապես խոշոր չափերի գումար ընդհանուրը` 9.638.576 ՀՀ դրամին համարժեք 26.200 ԱՄՆ դոլար և որևէ նպաստավոր գործողություն չկատարելով` խարդախությամբ հափշտակել այդ գումարները։
Վերոգրյալ հանցանքի համար Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2011թ. սեպտեմբերի 14-ի դատավճռով Հայկ Մնացականյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և դատապարտվել ազատազրկման 5 /հինգ/ տարի ժամանակով` գույքի կես մասի բռնագրավմամբ, որի չափը չի կարող գերազանցել հանցավոր ճանապարհով ձեռք բերված օգուտի` 20.052.252 ՀՀ դրամ գումարի չափը:
Ամբաստանյալ Հայկ Մնացականյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց կալանավորումը թողնվել է անփոփոխ և պատժի սկիզբը հաշվվել 10.08.2010թ-ից:

Վերաքննիչ բողոքների հիմքերը, փաստարկներն ու պահանջները

Ամբաստանյալ Հայկ Մնացականյանը վերաքննիչ բողոք է բերել Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 14.09.2011թ-ի դատավճռի դեմ և պատճառաբանելով, որ առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչում, քանի որ գործի փաստերը հիմնավորում է ճիշտ հակառակը, բացի այդ էլ դատարանը հաշվի չառնելով, որ իր 60 տարին լրացել է և ԼՂՀ-ում զոհված ազատամարտիկի հայր է` իր նկատմամբ չի կիրառել համաներման ակտը, միջնորդել է բեկանել դատավճիռը հանցակազմի բացակայության պատճառաբանությամբ, դադարեցնել քրեական հետապնդումը և գործը կարճել:
Դատավճիռը բողոքարկել է նաև ամբաստանյալի պաշտպան Ա.Հոբոսյանը` միջնորդելով ամբողջությամբ բեկանել և փոփոխել Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչայկան շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 14.09.2011թ. դատական ակտը, հաշվի առնելով քրեական գործի ապացույցները, փաստական հանգամանքները, Հայկ Մնացականյանին մեղսագրված արարքում խարդախության հանցակազմի օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ կողմի բացակայությունը` կարճել քրեական գործի վարույթը և նրա նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնել հանցակազմի բացակայության պատճառաբանությամբ, քանի որ ստորադաս դատարանում հետազոտված փաստական հանգամանքներըհնարավորություն են տալիս կայացնելու նման ակտ և դա բխում է արդարադատության արդյունավետության շահերից:
Իր վերաքննիչ բողոքը պաշտպանը մասնավորապես պատճառաբանել է հետևյալով:
<<…Դատարանը հաշվի չառավ Հայկ Մնացականյանի ցուցմունքների հիմնավորումները, ոչ մի ապացույցով չհիմնավորեց հանցագործության դեպքն ու հանգամանքները, ինչպես նաև Հ. Մնացականյանի առնչությունը այդ դեպքին, բայց միևնույնն է նրան մեղավոր ճանաչեց առաջադրված մեղադրանքում: Դատարանը անտեսեց, որ որևէ գրավոր փաստարկ չկա, որ Սուլիկո Նակաշիձեն կամ Վահան Բեգջանյանը գումար են տվել Հայկ Մնացականյանին և նույնիսկ նրանք իրենց ցուցմունքները տալու ժամանակ չէին կարողանում հիշել, թե որ չափի գումարը երբ են տվել և ինչու են շարունակել գումարներ տալ Հայկ Մնացականյանին, եթե նա նախորդ գործարքը դրական ավարտին չէր հասցրել:
Տուժող Վահան Բեգջանյանը դատարանում հաստատեց, որ ինքն էլ Հայկ Մնացականյանի նման զբաղվել է միջնորդական ծառայությամբ` Հայկը իրեն է ասել աճուրդի տակ գտնվող օբյեկտների մասին, ինքն էլ իր հերթին գնորդներ է բերել այդ օբյեկտների գնման համար, որովհետև իմ ուղղակի հարցին պատասխանեց, որ ես գումար չունեի օբյեկտ, շինություն գնելու համար:
Տուժող Վահան Բեգջանյանը պնդեց իր ցուցմունքը, որ առանձնապես խոշոր գումար է տվել Հայկ Մնացականյանին շինություններ գնելու, ապամոնտաժելու և այն վաճառելու համար, սակայն պաշտպանական կողմի համոզմամբ չկարողացավ հիմնավորել թե եթե իրոք մեծ գումար է տվել Հայկ Մնացականյանին, ապա ինչու որևէ փաստաթուղթ չի կազմվել այդ մասին, չէ որ այսօր որևէ մեկը, այդ թվում Վահան Բեգջանյանը հենց այնպես առանց համապատասխան փաստաթղթայինբ ձևակերպման 10 մլն. դրամից ավելի գումար որևէ մեկին չէր տա և Վահան Բեգջանյանն էլ լինելով կյանքի փորձով իմաստնացած, առևտրային բիզնեսում երկար տարիներ գործունեություն ծավալած անձ, Հայկ Մնացականյանի ամեն պահանջով գումար չէր տա առանց համապատասխան երաշխիքների:
Տուժող Սուլիկո Նակաշիձեն դատարանում թեև պնդեց իր նախաքննական ցուցմունքը, սակայն պաշտպանակն կողմի համոզմամբ կրկին չկարողացավ հիմնավորել իր պահանջը: Սուլիկո Նակաշիձեն դատարանին չներկայացրեց որևէ փաստաթուղթ, որ իրեն հանձնարարել են կազմակերպության համար իշոտնուկային կռունկ ձեռք բերել, դատարանում ցուցմունք տվեց, որ իր կողմից իբրև իշոտնուկային կռունկի ձեռք բերման համար որպես կանխավճար տված գումարների մասին իր վերադասին հայտնել է հեռախոսազանգով, դատարանին չներկայացրեց որևէ փաստաթուղթ իր կողմից կատարված խածսերի մասին: Տուժող Սուլիկո ՆԱկաշիձեն դատարանում ընդունեց, որ Հ.Մնացականյանը իրեն առաջարկել է գնել նմանատիպ իշոտնուկային կռունկ Գագարին քաղաքում, սակայն ինքը չի գնացել այն տեսնելու, քանի որ նախապես գիտեր, որ այնտեղ իր ցանկացած կռանից չկա:
Դատարանում իմ հարցին, որ Ա.Ղազարյանի հետ առերեսման արձանագրության մեջ նշել եք, որ Հայկը 5000 դոլար է ուզել, որպես կանխավճար, Ձեր խոսքով տվել եք 15.000 դոլար, ինչու, այս հարցին չպատասխանեց: Կամ ինչու Գագարինի կռունկը չգնացիք տեսելու, չէ որ բավականին մեծ գումար էիք տվել Հայկին, կրկին չպատասխանեց: Դատարանին չի ներկայացրել բարվիլի կանոնադրությունը, որ հասկանանք թե մեծարժեք ապրանքների գնումը ինչ ձևով է կատարվում: Այս հանգամանքները խոսում են այն մասին, որ Հ.Մնացականյանը իրոք ոչ մի գումար չի վերցրել Սուլիկո Նակաշիձեից:
Տուժող Սուլիկո Նակաշիձեն ցուցմունք տվեց նաև, որ իրեն սղոց էր անհրաժեշտ, Հ.Մնացականյանը գտել էր իր ցանկացած սղոցը, սակայն այնքան թանկ էր գինը ասում, որ ինքը չհամաձայնվեց: Միայն այս փաստը բավական է հաստատելու իմ պաշտպանյալի խոսքը, որ ես կատարել եմ Սուլիկոյի պահանջը, սղոց եմ գտել, բայց նա չի գնել գումար չունենալու պատճառով:
Վկաներ Դավիթ Սահակյանը, Յուրիկ Կիրակոսյանը, Երեմ ՄԱթևոսյանը, Անժելիկա Բաբասանյանը` Վահան Բեգջանյանի և Սուլիկո Նակաշիձեի ընկերները, դատարանում պնդեցին իրենց նախաքննական ցուցմունքները:
…Դատարանին եմ ներկայացրել ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 24.02.2011թ. որոշումը Լիա Ավետիսյանի վերաբերյալ և խնդրել այն կիրառել Հայկ Մնացականյանի նկատմամբ: Լիա Ավետիսյանը նույնպես մեղադրվում էր ՀՀ քր. օր. 178 հոդ. 3-րդ մասով և Վճռաբեկ դատարանը որոշել էր քրեական գործի վարույթը կարճել և Լիա Ավետիսյանի նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնել հանցակազմի բացակայության պատճառաբանությամբ: Սույն որոշումը կիրառելի է նաև Հայկ Մնացականյանի նկատմամբ հետևյալ պատճառաբանությամբ: Լիա Ավետիսյանը մեղադրվում էր նրանում, որ մորաքրոջ` Հ.Դուրգարյանի կողմից տրված լիազորագրով վաճառել էր նրա բնակարանը և օգտվելով մորաքրոջ վստահությունից ստացված գումարով գնել նոր բնակարն ու այն կադաստրում ձևակերպել իր անվամբ: Այդ ընթացքում Լ.Ավետիսյանը բանկից նաև վարկ էր ստացել և մարել այդ վարկը: ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 24.02.2011թ. որոշման մեջ նշված է, որ <<մեղադրանքը հիմնավորող ութ վկաներից յոթը հանդիսանում են տուժողի և նրա հանգուցյալ ամուսնու ազգականները:
…Թեև խարդախության պարագայում առկա է գույքի սեփականատիրոջ կողմից հանցագործին գույքը կամ դրա նկատմամբ իրավունքները փոխանցելու կամային ակտ, սակայն գույքը կամ դրա նկատմամբ իրավունքները փոխանցելու ակտի կամային բնույթը սեփականատիրոջ գիտակցության և կամքի վրա հանցագործի ունեցած ներգործության հետևանք է: Այս կապակցությամբ էական նշանակություն կարող է ունենալ թե գույքն ուրիշին հանձնելու գործում ով է նախաձեռնություն դրսևորել: Արդյոք գույքը կամ գույքի նկատմամբ իրավունքները հանձնելու տուժողի մտադրությունն առաջացել է հանցավորի կողմից նրան համոզելու և հորդորելու արդյունքում: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի իմաստով վերոնշյալ հանցավոր ներգործությունն իրականացվում է խաբեությամբ կամ վստահությունը չարաշահելով: այսինքն` օբյեկտիվ կողմից խարդախության հանցակազմը դրսևորում է կատարման հատուկ եղանակով` խաբեությամբ կամ վստահությունը չարաշահելով:
…Մեր գործով նման ապացույց դատարանը ձեռք չի բերել, որ Հ.Մնացականյանը ի սկզբանե մտադիր է եղել հափշտակել տուժողների գույքը: Ընդ որում, եթե ապացույցների բավարար համակցությամբ և հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցողական չափանիշով չի հիմնավորվում, որ շահադիտական նպատակը ծագել է համապատասխան գործարքի կնքումից առաջ, ապա նման դեպքերում խարդախության հանցակազմ առկա չէ:
…Դատարանը անտեսելով սույն նախադեպային որոշման իրավական դիրքորոշումը, մեկ նախադասությամբ թե այն կիրառելի չէ Հայկ Մնացականյանի նկատմամբ, անհիմն մերժել է այն կիրառել Հայկ Մնացականյանի գործով, մինչդեռ ՀՀ քր. դատ. օր. 8 հոդ. 4 կետի համաձայն. <<Որոշակի փաստական հանգամանքներ ունեցող գործով վճռաբեկ դատարանի կամ Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի դատական ակտի հիմնավորումները, այդ թվում` օրենքի մեկնաբանությունները, պարտադիր են դատարանի համար նույնանման փաստական հանգամանքներով գործի քննության ժամանակ, բացառությամբ այն դեպքի, երբ վերջինս ծանրակշիռ փաստարկների մատնանշմամբ հիմնավորում է, որ դրանք կիրառելի չեն տվյալ փաստական հանգամանքների նկատմամբ>>:
Մեղադրողը իր վերաքննիչ բողոքով միջնորդել է Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի թիվ ԵԿԴ-0360/01 քրեական գործով 2010թ. սեպտեմբերի 14-ին կայացրած դատավճռի պատժի վերաբերյալ մասը բեկանել և Հայկ Անդրանիկի Մնացականյանի նկատմամբ նշանակել առավել խիստ պատիժ` ազատազրկում 7 տարի ժամկետով, գույքի ½ մասի բռնագրավմամբ, բայց ոչ ավել, քան հանցավոր ճանապարհով ձեռք բերված օգուտի` 20.052.252 դրամ գումարի չափը:
Իր վերաքննիչ բողոքը մեղադրողը մասնավորապես պատճառաբանել է հետևյալով:
<< …Դատարանը հաշվի չի առել, որ Հայկ Անդրանիկի Մնացականյանը ընդամենը 2 տարվա ընթացքում կատարել է 2 նույնատիպ ծանր հանցագործություններ որը գտնում եմ, ավելի է բարձրացնում նրա արարքների հանրության համար վտանգավորության աստիճանը:
Դատարանը որպես պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու անձը բնութագրող հանգամանք է դիտել, որ ամբաստանյալ Հայկ անդրանիկի Մնացականյանը ֆիզիկապես վատառողջ է, հանդիսանում է 3-րդ կարգի հաշմանդամ, բնութագրվում է դրական, որդին զոհվել է ՀՀ սահմանների պաշտպանության ժամանակ, խնամքին գտնվում է վատառողջ կին:
Դատարանը որպես պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք է համարել հանցանքը կատարելու առանձնապես վտանգավոր ռեցիդիվը: Այս կապակցությամբ գտնում եմ, որ դատարանը, ճանաչելով հանցանքը կատարելու առանձնապես վտանգավոր ռեցիդիվը, այնուամենայնիվ, ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակել է մեղմ պատիժ: Հայկ Մնացականյանը նախկինում դատապարտվել է 2 ծանր հանցագործությունների համար. այն է` 1989 թվականին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 146-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, 1996 թվականին` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 82-րդ հոդվածի 1-ին մասով: 2 անգամ դատապարտվելուց հետո էլ ամբաստանյալ Հայկ Անդրանիկի Մնացականյանը չի ուղղվել, ճիշտ եզրակացության չի հանգել, այլ հակառակը, շարունակելով հանցավոր գործունեությունը, 2007թ. և 2008թ. կատարել է ևս 2 ծանր հանցագործություններ, ինչպես նաև հանցագործությունները կատարելուց հետո չի վերականգնել հանցագործությամբ պատճառված վնասները, դրանք հատուցելու համար ոչ մի գործողություն չի կատարել: Այս կապակցությամբ գտնում եմ, որ ամբաստանյալ Հայկ Անդրանիկի Մնացականյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով որպես պատիժ ազատազրկում` 5 տարի ժամկետով նշանակելով, դատարանը չի վերականգնել սոցիալական արդարությունը, չի ուղղել ամբաստանյալին, չի կանխել հանցագործությունները, քանի որ դատարանը ամբաստանյալ ՀԱյկ Անդրանիկի Մնացականյանի ակնհայտ մեղմ պատիժ է նշանակել>>:
Վերաքննիչ դատարանի դատաքննության ընթացքում ամբաստանյալ Հայկ Մնացականյանը, պաշտպան Ա.Հոբոսյանն ու մեղադրող Բեգինյանը նույն հիմնավորումներով ու պատճառաբանություններով ներկայացված վերաքննիչ բողոքները պնդեցին` առարկելով մյուս կողմի ներկայացված բողոքների դեմ:

Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանություններն ու եզրահանգումները

Ստուգելով գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման ու քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, ինչպես նաև գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի նորմերի պահպանումը, վերաքննիչ բողոքներում նշված հիմքերի սահմաններում վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, դատաքննության ընթացքում լսելով բողոքներում ներկայացված իրենց հետևությունները հիմնավորելու մասին ամբաստանյալի ու պաշտպանի, մեղադրողի պատճառաբանությունները, -------------------------- պատասխանը, վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 14.09.2011թ-ի դատավճիռը պետք է թողնել անփոփոխ, իսկ ամբաստանյալի, պաշտպանի ու մեղադրողի կողմից ներկայացված վերաքննիչ բողոքները` մերժել, հետևյալ պատճառաբանությամբ:
Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով։
Առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Հայկ Անդրանիկի Մնացականյանն իրեն մեղավոր չճանաչեց և ցուցմունք տվեց, որ ինքը միջնորդ է եղել գնորդի և վաճառողի միջև։ Գնորդի պատվերով փնտրել, գտել է անհրաժեշտ ապրանքը, պայմանավորվել, ապա կողմերին ծանոթացրել է միմյանց հետ, գործարքը նրանք են կնքել, իսկ ինքը գնորդից և վաճառողից ստացել է իր շահույթը։ 2007թ. ապրիլ-մայիս ամիսներին ծանոթացել է Վահան Բեգջանյանի հետ։ Վերջինիցս «բրիկետ» է գնել և հենց առաջին գործարքի ժամանակ Վահան Բեգջանյանը իրեն խաբել է` 47 հատ «բրիկետ» պակաս է տվել։ Վ.Բեգջանյանին չի խաբել, նրանից գումար չի հափշտակել, ընդհակառակը 2008թ. 1000 շիշ հնամյա ընտիր կոնյակի վաճառքից 28 000 ԱՄՆ դոլարին համարժեք 9 մլն ՀՀ դրամ է նա իրեն պարտք և որպեսզի այդ գումարը չվերադարձնի դիմել է իրավապահ մարմիններին և զրպարտել իրեն։ Վ.Բեգջանյանին է ներկայացրել աճուրդի տակ գտնվող շինությունների հատակագծերը, գծագրերը, եթե նա ցանկություն ունենար ինքը պետք է աճուրդ կազմակերպեր, որից հետո պետք է վճարեր կանխավճար, սկսվեր շինարարության ապամոնտաժումը և իրացումից հետո մարվեր շինարարության աճուրդային գինը։ Այդ շինարարական օբյեկտների հարցերը ինքը պետք է լուծեր պետական գույքի կառավարման վարչության բաժնի պետ Կարապետ Ամյանի միջոցով։ Ինքը կարող էր այդ օբյեկտների գները իջեցնել։ Նման կարգով պետք է լուծվեր մետաղոբազայի, ավտոբուսի պարկի, 12 հարկանի շենքի դեպքերում։ Բոլոր դեպքերում գործարքները չեն կայացել, որովհետև Վ.Բեգջանյանը գումար չի ունեցել։ Նա պետք է գնորդ գտներ։ Եթե գնորդը համաձայնություն տար, վերջինիս պետք է տաներ նախարարություն։ Առաջին գործարքը մետաղի բազայի գործարքն էր, որը ձախողվել է։ Երկրորդը ավտոբուսի պարկի գործարքն էր, Վահանը զանգել է իրեն, ասել, որ հուսալի գնորդ է գտել, ինքը նորից համաձայնել է նրան օգնել, բայց նորից գործարքը չի ստացվել` գումար չունենալու պատճառով։ Վ.Բեգջանյանը երրորդ անգամ էլ է դիմել և պնդել, որ այս անգամ գործարքը հաստատ կայանալու է։ Վահանը գումար չի ունեցել, որ իր հողը գնահատելու համար 150.000 ՀՀ դրամը տա, ինքն է իր գրպանից տվել։ Վահան Բեգջանյանը իրեն խնդրել է, օգնի իր գյուղի հողերը վարկի տակ դնելու։ Իր օգնությամբ այդ հողերի դիմաց Վահան Բեգջանյանը «ՎՏԲ» բանկից ստացել է 8.5 մլն ՀՀ դրամ գումար, որից 3մլն ՀՀ դրամը տվել է իրեն և ասել, որ ինքը միայնակ չի կարող վարկը մարել, երկուսով մարեն։ Ինքն այդ վարկը պատշաճ մարել է, եղել է կանխիկ գումարը տվել է Վահան Բեգջանյանին, եղել է, որ բանկում է մարում կատարել։ Այդ 3մլն ՀՀ դրամի համար ինքը վերջինիս տվել է նաև 350.000 ՀՀ դրամ` տոկոս։ Վահան Բեգջանյանից 3.900 ԱՄՆ դոլարը վերցրել է, բայց անմիջապես հետ է վերադարձրել, ինչ-որ գործարք պետք է լիներ, չի ստացվել։ Ինքը Վահան Բեգջանյանից 9.100.000 ՀՀ դրամ չի վերցրել, եթե տուժողը այդքան գումար ունենար, գործարքը կկայանար։ Վահանից օբյեկտներ գնելու և ապամոնտաժելու համար կանխավճար չի վերցրել։ Այդ գումարները Վահանը պետք է տար աճուրդի ժամանակ։ Վահան Բեգջանյանից շինություններ գնելու, ապամոնտաժելու և շահույթով վաճառելու համար վերցրած գումարները ինքը վերադարձրել է և ընդհակառակը նա է իրեն պարտք։ Վ. Բեգջանյանին Արթիկ քաղաքի բնակիչ տաքսու վարորդ Արթուրի հետ պարբերաբար ուղարկել է 13.000 ԱՄՆ դոլար, ընդհանուր վերադարձրել է 16.000 ԱՄՆ դոլար։ Վահանն իրեն ասել է, որ բանկից վերցրած վարկի համար 4մլն ՀՀ դրամ տոկոս է տվել, այդ տոկոսները պետք է ինքը վերադարձնի կամ պետք է կոնյակների գումարից դուրս գա։ Վահանը և Երեմը գնացել են իրենց տուն, ահաբեկել կնոջը, պահանջել գումարը վերադարձնել, սպառնացել են` գողեր են բերելու, նրանց միջոցով պարտքը ստանան։
Սուլիկո Նակաշիձեի հետ ծանոթացել է 2009թ. գարնանը, իրենց ծանոթացրել է Յուրա Կիրակոսյանը։ Մեկ անգամ Սուլիկո Նակաշիձեն Յուրա Կիրակոսյանի միջոցով իրենից աղաց է խնդրել գտնել, ինքը գտել է, բայց Սուլիկո Նակաշիձեն չի գնել։ Հետո վերջինս իրենից երկաթգծի ռելսեր է ուզել, ինքը գտել է այդ ռելսերը, սակայն Սուլիկո Նակաշիձեն դրանք ևս չի գնել։ Վերջինս իրենից կազմակերպության համար ԲԿ-1000 մակնիշի կռունկ է ուզել։ Հրազդանի ՊՇԷԿ-ում գտնվող կռունկի տեղը Սուլիկոն է իրեն ասել։ Ինքը ԲԿ-1000 մակնիշի կռունկը գտել է, գնացել են այն տեսնելու, գինը պայմանավորվել են 150.000 ԱՄՆ դոլար, այդ նույն վայրում Նակաշիձեն այլ կռունկ է տեսել և ասել, որ դա է ուզում։ Մելսիկ Մկրտչյանն ասել է, որ այդ կռունկը չի վաճառվում։ Ս.Նակաշիձեն իրենից էշոտնուկային վերամբարձ կռունկ չի ուզել։ Այդ մասին նախաքննական ցուցմունքներում ճիշտ չի նշել։ Երբ գործարքը չի հաջողվել Ս.Նակաշիձեին առաջարկել է Գագարինում եղած էշոտնուկային կռունկ, որից նա հրաժարվել է, պատճառաբանելով, որ արդեն ՈՒկրաինայից կռունկ ձեռք են բերել։ Ինքն այդ կռունկի համար մի քանի անգամ գնացել է, գինը պակասեցրել, որից հետո է Սուլիկոյին տարել և կռունկը ցույց է տվել։ Այդ կռունկի գինը սկզբից եղել է 20 մլն ՀՀ դրամ, հետո ինքը իջեցրել է մինչև 10 մլն ՀՀ դրամ։ Ս. Նակաշիձեից 26.200 ԱՄՆ դոլար չի վերցրել։ 2800 ԱՄՆ դոլար է վերցրել, որը ծախսվել է նախնական աշխատանքները կատարելու համար` բենզին է լցրել ավտոմեքենան, հյուրանոցում մնացել։
Ս.Նակաշիձեն իրեն գումար չի տվել և անհիմն պահանջներ է ներկայացրել, որոնք ինքը կատարել է, սակայն հետագայում հրաժարվել է վճարել։ Ս.Նակաշիձեն առանց փաստաթղթի նոտարական ձևակերպման կամ պայմանագրի խոշոր գումարներ չէր տրամադրի իրեն, ում ճանաչել է այլոց միջոցով` ընդամենը մի քանի ամիս։ Ս.Նակաշիձեն իրեն ասել է, որ 800 ԱՄՆ դոլար է տվել Դավիթին` որպես մեջի մարդու և 1500 ԱՄՆ դոլար է ծախսել այդ ամենի համար։ Ինքը Վ.Բեգջանյանին, Ս.Նակաշիձեին և ուրիշներին չի ասել, որ ինքը ՀՀ-ում բարձրաստիճան պաշտոնյաների հետ գտնվում է մտերիմ հարաբերությունների մեջ։
Վկա Արթուր Պողոսյանը քննիչ Բագրատ Պողոսյանի բարեկամն է, այդ պատճառով է սուտ ցուցմունքներ տվել։ Վկա Անժելա Բաբասյանն էլ է սուտ ցուցմունքներ տվել, որ իբր Վահանը իրեն գումարներ է տվել։ Մեկուսարանից զանգահարել է Արմեն Ղազարյանին։ Արմեն Ղազարյանին գումար չի տվել։ Սուլիկոն սուտ է ասում, որ իրեն գումար է տվել` «Մանթաշ» ռեստորանում կամ Երևանում։ Վկաներն էլ են ստում, որ Նակաշիձեն իրեն գումար է տվել։ Նակաշիձեից կանխավճար չի ուզել։ Գևորգ Ավագյանի հետ կռունկի համար պայմանավորվածություն ձեռք չի բերել, ինքը պայմանավորվածություն է ձեռք բերել Մելսիկ Մկրտչյանի հետ։ Ապա փոխելով ցուցմունքը հայտնել է, որ կռունկ գտնելու բոլոր ծախսերը ինքն իր գրպանից է արել, Նակաշիձեից ընդհանրապես գումար չի վերցրել։ Իր ՍՊԸ-ն ստեղծվել է 2010թ. փետրվարի 6-ին։ Ինքը ոչ Վահանին, ոչ էլ Նակաշիձեին չի խաբել, մոլորության մեջ չի գցել։ Այն գործերը, որոնք անում էին Վահանը և Նակաշիձեն, դրանք կանխավճար չէին էլ պահանջում, այդ գումարները պետք է վճարեին գործարքը կատարելու պահին և վերջում պետք է տային իր` որպես միջնորդի, հասանելիքը։ Նկատի ունենալով, որ Վ.Բեգջանյանը և Ս.Նակաշիձեն համապատասխան փաստաթղթեր չունեն, որ իրեն գումար են տվել, հետևաբար նրանք իրեն գումար չեն տվել և եթե իրենց մեջ գումարային խնդիրներ կան, ապա այդպիսիք պետք է լուծվեն, ոչ թե քրեական գործի շրջանակներում, այլ քաղաքացիական դատավարության կարգով։
Ս.Նակաշիձեին ՔԿՀ-ից զանգահարել է նրա հայրենակիցը։ Ս.Նակաշիձեն սուտ է ասում, որ բողոքը հետ վերցնելու համար ինքն է նրան զանգահարել։ Ինքը Նակաշիձեին զանգահարել է և զայրացել է, թե ինչու է իր դեմ բողոք ներկայացրել։ Ինքը Դավիթ Սահակյանին ևս չի զանգահարել և ասել, որ այսօր կտամ, գումարը, վաղը կտամ։ Ինքը Վահան Բեգջանյանին մեկուսարանից չի զանգահարել։
Ամբաստանյալ Հայկ Մնացականյանի պատճառաբանություններն անհիմն են, դրանք հերքվում են, իսկ նրան մեղսագրված արարքները հիմնավորվում` գործի քննությամբ ձեռք բերված և դատաքննության ժամանակ հետազոտված հետևյալ ապացույցներով.
Հենց ամբաստանյալ Հ. Մնացականյանի հիմնականում իր ձեռքով գրված բացատրություններով, նախաքննության ժամանակ տված խոստովանական, ինքնամերկացնող և հակասական ցուցմունքներով, որտեղ հայտնել է.
Հ.Մնացականյանը 2010թ. ապրիլի 14-ին և 22-ին բացատրություններ է տվել, նշելով, որ իր «Աշոտ և Վահան» ՍՊԸ-ն ստեղծվել է 2007թ.-ին, որը սակայն իր հիվանդության պատճառով առևտրային գործունեությամբ չի զբաղվել։ 2009թ. գարնանը Ս.Նակաշիձեն իրեն է դիմել «այծիկային»` կոզլևոյ վերամբարձ կռունկներ ձեռք բերելու հարցով։ Ինքը հետաքրքրվել և նրան ասել է, որ հնարավորություն ունի ձեռք բերելու, իսկ վաճառքը կատարվելու է Մոսկվայի թույլտվությամբ։ Ս.Նակաշիձեին ասել է, որ կռունկը գոյություն ունի և դրա համար անհրաժեշտ է 30 000 ԱՄՆ դոլար։ Պայմանավորվածության են եկել նախնական 15 000 ԱՄՆ դոլարի շուրջ։ Արթիկում Դ.Սահակյանի, Յու. Գրիգորյանի և Ա.Ղազարյանի ներկայությամբ Ս.Նակաշիձեն իրեն է հանձնել 15 000 ԱՄՆ դոլար։ Դրանից հետո` 2009թ. հուլիս ամսին վերջինիցս մաս-մաս վերցրել է ևս 11 000 ԱՄՆ դոլար։ Այդ գումարները և իր միջոցներից ևս 7 000 ԱՄՆ դոլար ծախսել է տեղաշարժվելու և իր ծանոթներին հյուրասիրություններ կատարելու վրա, հետագայում Մոսկվայից թույլ չեն տվել այդ կռունկները վաճառել։ Ինքը զանգել և Ս.Նակաշիձեին տեղեկացրել է, որ գործարքը հնարավոր չէ կատարել, խոստացել է վերցրած գումարը ամբողջությամբ վերադարձնել։ Գործարքից շահ ստանալու ակնկալիք է ունեցել, դրա համար էլ Ս.Նակաշիձեից վերցրած գումարները ծախսել է և չի կարողացել վերադարձնել, նշել է նաև, որ զայրացած ժամանակ Ս.Նակաշիձեին և Դ.Սահակյանին իրոք ասել է, որ պարտքից ոչ մի կոպեկ չեն ստանա։ Իր ձեռքով գրել է, որ Ս.Նակաշիձեից վերցրած գումարները ծախսել է նաև իր անձնական կարիքների համար և պարտավորվել է մոտակա օրերին վերադարձնել 26 200 ԱՄՆ դոլարը։ Նշել է նաև, որ բանակցությունները վարել է «Հայռուսգազարդի» Մոսկվայի ղեկավարության հետ, որոնց անունները հրաժարվել է ասել։ Հաստատել է, որ գումարները Ս.Նակաշիձեից վերցրել է Էշոտնուկային կռունկներ ձեռք բերելու համար։
/քրեական գործ, հատոր 1, էջ 29-31, 37/։
2010թ. մայիսի 19-ին տված բացատրության մեջ ընդունել է, որ աճուրդ կազմակերպելու պատրվակով Վ.Բեգջանյանը իրեն է տվել 3900 ԱՄՆ դոլար։ Ինքը կազմակերպել է աճուրդը, սակայն Վ.Բեգջանյանը գումարը չի կարողացել ճարել և գնորդին չի բերել։ Որից հետո Վ.Բեգջանյանից վերցրել է 1.5 մլն և 600 000 ՀՀ դրամ, որն օգտագործել է 5 ամիս Երևանում ապրելու և անձնական կարիքների համար։ Դրանից հետո կազմակերպել է նաև Սովետաշենի ավտոպարկի և Հրազդանմաշի աճուրդները։ Վ.Բեգջանյանին անհրաժեշտ է եղել բանկից վերցնելու 5 մլն. ՀՀ դրամ վարկ։ Ինքն առաջարկել է իր օգնությամբ վերցնել 8 մլն ՀՀ դրամ վարկ, իսկ դրանից 3 մլն տալ իրեն։ Վարկի ձևակերպման հարցերով ինքն է զբաղվել այդ ընթացքում ծախսելով 420 000 ՀՀ դրամ։ Իր աջակցությամբ բանկից ստացած 8.5 մլն ՀՀ դրամից 3 մլն ՀՀ դրամը ինքն է վերցրել` իր անձնական կարիքները հոգալու համար։ Ընդհանուր Վ.Բեգջանյաից վերցրել է 3900 ԱՄՆ դոլար, 2.9 մլն. ՀՀ դրամ, և 2010թ. մայիսի 19-ի դրությամբ վերջինիս պարտք է մնացել 2.5 մլն ՀՀ դրամ։ /քրեական գործ, հատոր 1, էջ 104-105/։
2010թ. օգոստոսի 11-ին, որպես կասկածյալի հարցաքննության ժամանակ իր ձեռքով գրված ցուցմունքում դարձյալ ընդունել է, որ Վ.Բեգջանյանից վերցրել է 3900 ԱՄՆ դոլար, ապա 1.170.000 ՀՀ դրամ, 1.650.000 ՀՀ դրամ և 3 մլն ՀՀ դրամ, որից բանկին է մուծել 1.2 մլն ՀՀ դրամ, վերադարձրել է 4800 ԱՄՆ դոլար և 2.9 մլն ՀՀ դրամ, պարտք է մնացել 1.3 մլն ՀՀ դրամ` նկատի ունենալով, որ նախկինում չի հաշվարկել բանկին մուծած 1.2 մլն ՀՀ դրամը։ Ընդունել է, որ Ս.Նակաշիձեից գումարները վերցրել է Էշոտնուկային կռունկ ձեռք բերելու պայմանով և այդ գործընթացն իրականացնելու համար էլ ծախսել է այդ գումարները։ Ընդունել է, որ խոստացել է գումարները վերադարձնել, սակայն այդպիսիք Ս.Նակաշիձեին չի վերադարձրել։ Դարձյալ հրաժարվել է նշել այն անձանց անունները, ում միջոցով փորձել է լուծել կռունկի վաճառքի հարցը։
/քրեական գործ, հատոր 1, 136-139/։
Վերոհիշյալ ցուցմունքը Հ.Մնացականյանը հաստատել է նաև Վ.Բեգջանյանի հետ առերես հարցաքննության ժամանակ 2010թ. օգոստոսի 12-ին։ Ավելացրել է, որ 1.3 մլն ՀՀ դրամը համարում է պարտք և պարտավորվում է առաջին իսկ հնարավորության դեպքում վերադարձնել:
/քրեական գործ, հատոր 1, էջ 144-146/։

Այդ, ինչպես նաև Ս.Նակաշիձեից գումար վերցնելու հանգամանքները Հ.Մնացականյանը ընդունել է նաև, որպես մեղադրյալի հարցաքննության ժամանակ 2010թ. օգոստոսի 13-ին:
/քրեական գործ, հատոր 1, էջ 162-163/

Նույն օրը Դ.Սահակյանի հետ առերես հարցաքննության ժամանակ դարձյալ ընդունել է, որ Ս.Նակաշիձեից 2009թ. հունիս-հուլիս ամիսների ընթացքում 2 հատ էշոտնուկային տեսակի կռունկներ ձեռք բերելու համար վերցրել է 26 200 ԱՄՆ դոլար և հինգ ամիս ջանքեր է գործադրել հարցը լուծելու տարբեր պաշտոնատար անձանց միջոցով, ում անունները դարձյալ չի ցանկացել նշել, վերցրած գումարները ծախսել է։ Պարտավորվել է վերցրած գումարները վերադարձնել, սակայն աշխատանքները ձախողվել են։
/քրեական գործ, հատոր 1, էջ 165-167/
2010թ. հոկտեմբերի 19-ին տված ցուցմունքում արդեն հրաժարվել է Վ.Բեգջանյանին պարտք լինելու հանգամանքից, հայտնելով, որ վերցրած գումարները ամբողջությամբ վերադարձրել է, բացի այդ ավել է տվել 350 000 ՀՀ դրամ ավելի և 25 կոնյակ, յուրաքանչյուրը 100 ԱՄՆ դոլար արժեքով։ Իսկ Ս.Նակաշիձեից վերցրել է նշված գումարը, 5 ամիս շարունակ գնացել եկել է Հրազդան, տարբեր տեղեր, տարբեր մարդկանց միջոցով մեծ ծախսեր է կատարել, սակայն վերջում կռունկը չեն վաճառել։ Դարձյալ պնդել է, որ Ս.Նակաշիձեից վերցրած գումարները ծախսել է գործընթացը կազմակերպելու համար, անգամ իր գրպանից է ծախսեր արել։
/քրեական գործ, հատոր 1, էջ 244-247/
2010թ. հոկտեմբերի 20-ի ցուցմունքում հրաժարվել է պատասխանել, թե Վ.Բեգջանյանից որքան գումար է վերցրել, հայտնել է, որ տաքսու վարորդների միջոցով Վ.Բեգջանյանին է ուղարկել 16 000 ԱՄՆ դոլար, 400 000 ՀՀ դրամ էլ ուղարկել է ընկերոջ` ավտոկայանի կարգավար Գառնիկի միջոցով, մոտ 1 մլն ՀՀ դրամ մուծել է բանկին։ Պարբերաբար տվել է նաև 700 000, 400 000, 200 000 ՀՀ դրամ և 1000 ԱՄՆ դոլար, որը գերազանցում է նրա տված գումարին։ Հայտնել է նաև, որ 13 000 ԱՄՆ դոլար ուղարկել է կանաչ գույնի ՎԱԶ 2106 մակնիշի տաքսի ավտոմեքենա ունեցող Արթուրի միջոցով։ Վ.Բեգջանյանն է իրեն պարտք 25 հատ թանկարժեք կոնյակների արժեքը 2500 ԱՄՆ դոլարի չափով։ Ավելացրել է նաև, որ պարտքի հետ միասին Վ.Բեգջանյանին որպես տոկոսավճար տվել է 3500 ԱՄն դոլար« հայտնել է նաև« որ վերցրած գումարների մնացած մասը ծախսել է ճանապարհներին գնալ« գալու, հյուրանոցների վրա։
/քրեական գործ« հատոր 1« էջ 248-252/
Բացատրություն« ցուցմունքներ տալուց 8 ամիս հետո` 2010թ. դեկտեմբերի 1-ին Ս.Նակաշիձեի հետ առերես հարցաքննության ժամանակ Հ.Մնացականյանը հրաժարվել է նախորդ ցուցմունքներից և հայտնել« որ Ս.Նակաշիձեից գումար չի վերցրել և նա իրեն է տվել ընդամենը 2200 ԱՄՆ դոլար։ Ինքը այդ գործի վրա հինգ ամսվա ընթացքում իր միջոցներից է գումարներ ծախսել։ Ս.Նակաշիձեն փաստաթուղթ չունի« որ իրեն գումար է տվել
/քրեական գործ« հատոր 2« էջ 141-145/։
Վկա Արթուր Պողոսյանի հետ առերես հարցաքննության ժամանակ« երբ վերջինս պնդել է« որ տարել է 1500 ԱՄՆ դոլար և ոչ թե 13 000 ԱՄՆ դոլար« Հ.Մնացականյանը ընդունել է« որ 1500 ԱՄՆ դոլար է ուղարկել նրա միջոցով« սակայն այլ տաքսու վարորդների« կարգավարի միջոցով Վ.Բեգջանյանին է ուղարկել 13 000 ԱՄՆ դոլար« նրան է տվել ևս 3 մլն ՀՀ դրամ և մոտ 1 մլն ՀՀ դրամ, բանկին վճարելու մասին անդորրագրեր և պնդել է« որ Վ.Բեգջանյանին պարտքից ավել է տվել 350 000 ՀՀ դրամ և 25 հատ կոնյակ։
/քրեական գործ« հատոր 2« էջ 180-182/
2010թ. դեպտեմբերի 9-ին տված ցուցմունքում արդեն նշել է« որ Յու.Կիրակոսյանը Ա.Ղազարյանը Ս.Նակաշիձեի հետ կապված գործարքի հետ որևէ կապ չունեն և եթե նշում են« որ իրենց ներկայությամբ գումար է տրվել սուտ են ասում և ավելացրել է« որ Վ.Բեգջանյանին տվել է 1000 շիշ կոնյակ« ով վաճառել է 17 մլն ՀՀ դրամով« իրեն պետք է տար 16«5 մլն ՀՀ դրամ« տվել է 8 մլն ՀՀ դրամ« իրեն պարտք է մնացել 4«5 մլն ՀՀ դրամ։
/քրեական գործ« հատոր 2« էջ 183-186/։
Վերոնշյալ ցուցմունքների հակասականությունը վկայում է այն մասին« որ Հայկ Մնացականյանը իրականությանը չհամապատասխանող ցուցմունքներ է տվել« անգամ նախաքաննության ընթացքում չի ներկայացրել Վ.Բեգջանյանից վերցրած պարտքի իրական չափը։ Չընդունելով Վ.Բեգջանյանի կողմից մատնանշված պարտքի գումարի չափը, 2010թ. հոկտեմբերի 20-ի ցուցմունքում ընդունել է« որ իբր Վահան Բեգջանյանին վերադարձրել է 16.000 ԱՄՆ դոլլար« 400.000 ՀՀ դրամ« մեկ մլն ՀՀ դրամ« 700.000 ՀՀ դրամ« 400.000 ՀՀ դրամ« 200.000 ՀՀ դրամ և 1.000 ԱՄՆ դոլլար։ Նրա մատնանշած անձինք չեն հաստատել այն գումարի չափը« որը իբր Հ.Մնացականյանը նրանց միջոցով փոխանցել է Վահան Բեգջանյանին։ Դատարանը չհիմնավորված է համարում Հ.Մնացականյանի այն պատճառաբանությունը« թե իբր Վահան Բեգջանյանն է իրեն պարտք« որի մասին նշել է իր նախաքննական վերջին և դատարանում տված ցուցմունքներում։
Սուլիկո Նակաշիձեից գումարներ վերցնելու մասում դատարանը արժանահավատ է համարում Հ.Մնացականյանի սկզբնական բացատրություն-ցուցմունքները« որտեղ ոչ միայն ընդունել է 26.200 ԱՄՆ դոլլար Ս. Նակաշիձեից վերցնելու փաստը« այլև պատրաստակամություն հայտնել վերադարձնել դրանք։
Դատարանը վերլուծելով Հ. Մնացականյանի ցուցմունքները և գործի մյուս փաստական հանգամանքները` նրա ցուցմունքներից արժանահավատ է համարում այն մասը« որտեղ նա ընդունել է Վ. Բեգջանյանից և Ս. Նակաշիձեից գումարներ վերցնելու և այդպիսիք չվերադարձնելու« նաև Ս.Նակաշիձեի գումարները չվերադարձնելու սպառնալիքներ տալու« տուժողներին և վկաներին ՔԿՀ-ից զանգահարելու« Ս. Նակաշիձեի համար ոչ թե «ԲԿ 1000» տեսակի« այլ Էշոտնուկային տեսակի կռունկներ ձեռք բերելու պատրվակի մասին։
Տուժող` Վահան Բեգջանյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ Հ. Մնացականյանի հետ ծանոթացել է 2007թ. սկզբներին։ Նրանց ծանոթությունը վերածվել է մտերմության, զրույցի ընթացքում Հ. Մնացականյանը իրեն ներկայացել է որպես գործունյա և մեծ կապեր ունեցող անձնավորություն, ձեռք բերել իր վստահությունը, որից հետո առաջարկել է շահույթ ստանալու նպատակով Երևանում և նրա մերձակայքում գնել վաճառքի ենթակա շինություններ, ապամոնտաժել և վաճառել, ստացված շահույթը կիսել։ Այդ կապակցությամբ բերել է Երևանի նախկին մետալոբազայում գտնվող շինության սեփականության վկայականի՝ գծագրի պատճենը և հայտնել է, որ այն կարող են գնել էժան գնով, որից հետո ապամոնտաժել և վաճառել, սակայն դրա համար պահանջել է մեծ գումար, սակայն ինքը հայտնել է, որ տվյալ պահին գործի համար ի վիճակի է տալ 3.900 ԱՄՆ դոլար։ Հայկը պատասխանել է, որ մնացած գումարը ինքը կավելացնի ու միասին գործը կանեն։ Հայկը հայտնել է նաև, որ այդ գումարը պետք է իբրև շեֆին տալու համար։ Իր հարցին, թե ով է շեֆը, Հայկ Մնացականյանը պատասխանել է, որ նրա մոտ միայն ինքը կարող է մտնել ու չի հայտնել նրա տվյալները։ Հետագայում պարզել է, որպես շեֆ ներկայացրել է պետական գույքի կառավարման վարչության բաժնի պետ Կարո Ամյանին։ Դրանից հետո գնացել են նշված ձեռնարկություն, տեսել այն։ 2010թ. օգոստոսի 20-ին պահանջված գումարը Անժելա Բաբասյանի և Սուրիկ Մարտիրոսյանի ներկայությամբ տվել է Հայկ Մնացականյանին։ Գումարը տալուց մոտ 2 ժամ հետո Հայկ Մնացականյանը զանգել է իրեն և հայտնել է, որ ամեն ինչ լավ է, բայց ավելի լավ առաջարկներ կան։ Հաջորդ օրը նա եկել է գրասենյակ, հետը բերելով «Երևանի միջքաղաքային ուղևորատար տրանսպորտ» ԲԲ ընկերության սեփականության վկայականը և առաջարկել է գնել այն։ Հայտնել է, որ ավտոբուսի պարկի համար պետք է վճարեն 20 մլն ՀՀ դրամ, որպեսզի թույլատրեն այն ապամոնտաժել։ Միասին գնացել են նշված ընկերություն, նայել և համաձայնել առաջարկությանը, սակայն Հայկ Մնացականյանը հայտնել է, որ գնելու համար որպես սկզբնական կանխավճար մեծ գումար է հարկավոր, քանի որ գործարքն ավելի մեծ է քան նախորդը։ Այդ կապակցությամբ մեկ ամսվա ընթացքում Հայկ Մնացականյանին տվել է 1.170.000, 1մլն, 650.000, 1.5մլն և 650.000 ընդհանուր 5.5 մլն ՀՀ դրամ։ Վստահել և հավատացել է Հ.Մնացականյանին և ստացականներ չի վերցրել։ Դրանից հետո ձեռնարկությունները գնելու առաջարկներ են կատարել այլ անձանց, տարել են նշված ընկերությունը ցույց են տվել այն ինչ կարող են վաճառել։ Գնորդները սկզբում համաձայնել են ու փաստաթղթեր պահանջել։ Սակայն Հայկ Մնացականյանը նրանց պատասխանել է, որ գումարները նախօրոք պետք է վճարել։ Ոչ մի գնորդ լուրջ չի վերաբերվել իրենց։ Տեսնելով, որ մեծ գումարներ է տվել Հայկ Մնացականյանին, սակայն վերջինս նույնիսկ փաստաթուղթ չունի, հետաքրքրվել է, թե ինչ է արել իր տված գումարները։ Հայկ Մնացականյանը կոնկրետ ոչինչ չի պատասխանել, միայն հայտնել է, որ վաճառվող շինությունների փաստաթղթերի պատճենները վերցրել է պետական գույքի կառավարման վարչությունից։ Դրանից հետո Հայկ Մնացականյանը նոր առաջարկություն է արել, գնել Հրազդան քաղաքում գտնվող «Հրազդանմաշ» գործարանում գտնվող մի քանի մասնաշենք։ Կրկին գնացել են այդ օբյեկտ, տեղում հետաքրքրվել և տեղեկացել են, որ գործարանում գտնվող մի քանի մասնաշենքեր վաճառվում են։ Հավանել են 10 հարկանի շինությունը։ Հայկ Մնացականյանը հայտնել է, որ նշված շինությունը թանկ արժե։ Նշել է, որ նախորդ անգամվա տված գումարները 3.900 դոլարը և 5.5 մլն ՀՀ դրամը ինքը տեղափոխում է վերջին շինության վրա ու ավելացրել է, որ անհրաժեշտ է մինչև 2007թ. դեկտեմբերի վերջը ևս 3 մլն ՀՀ դրամ գումար և 3 մլն ՀՀ դրամը չվճարելու դեպքում նախորդ գումարները կկորչեն։ Որպեսզի գործարքը կատարվի և գումարները չկորցնի, որոշել է տալ պահանջված գումարը։ Այդ կապակցությամբ «ՎՏԲ» բանկում գրավադրել է Պռոշյան սովխոզում իր և որդու անունով գրանցված հողերը և 2007թ. դեկտեմբերի 28-ին ստանալով 8.5 մլն ՀՀ դրամ գումար, նույն օրը 3 մլն ՀՀ դրամը տվել է Հայկ Մնացականյանին։ Հայկ Մնացականյանը, ասելով, թե գնում է շեֆի մոտ, գնացել է ու դրանից հետո նրան չի տեսել։ Մոտ 4 ամիս անց, հանդիպելով Հայկ Մնացականյանին, պահանջել է գումարները։ Իր հարցին պատասխանել է, որ գումարները տվել է Կարո Ամյանին։ Գնացել է վերջինիս մոտ, հեաքրքրվել է Հայկ Մնացականյանի ասածների մասին, սակայն վերջինս պատասխանել է, որ նման բան չի եղել։ Հայկ Մնացականյանը վերադարձրել է մաս-մաս ընդհանուր 2.900.000 դրամ գումար, որի մի մասը մուծել է բանկում, մյուս մասն ուղարկել այլ մարդկանց միջոցով։ Հ.Մնացականյանի մատնանշած օբյեկտներ ինքը գնորդներ է տարել, ովքեր պատրաստ են եղել, դրանցում եղած շինությունը գնել։ Սակայն համոզվելով, որ Հ.Մնացականյանը չունի դրանք տիրապետելու օրինական փաստաթղթեր և այդ օբյեկտների հետ կապ չունի` հրաժարվել են իրենց հետ գործարք կնքել։ Այդ օբյեկտների հետ կապ ունենալու մասին ամբողջ ընթացքում Հ.Մնացականյանը ոչ մի փաստաթուղթ չի ներկայացրել։ Ինքը համոզվել է, որ Հ.Մնացականյանը գործարք չի կատարել, դրանք պատրվակ սարքելով իրականում խաբել է իրեն և հափշտակել իր գումարներն ու տևական ժամանակ անհայտացել։ Կոնյակի գործարքից ինքը Հ.Մնացականյանին պարտք չունի։ Իրեն է թողել ընդամենը 4 շիշ կոնյակ։ Ինքը հատուցել է նաև նրա հավելյալ ծախսերը
/քրեական գործ, հատոր 1` էջ 121-124, 144-146, 195-197 հատոր 2` էջ 21-23, 204, դատական նիստի արձանագրություն/։
Տուժողի ներկայացուցիչ` Սուլիկո Նակաշիձեի ցուցմունքներով այն մասին, որ 2009թ-ին հանդիսացել է նորվեգական «Բարվիլ» ընկերության երևանյան մասնաճյուղի ներկայացուցիչ։ 2009թ. գարնանը ընկերոջ` Դավիթ Սահակյանի հետ Արթիկում ծանոթացել է ամբաստանյալ Հայկ Մնացականյանի հետ։ Իրենց ծանոթությունը ժամանակի ընթացքում վերածվել է մտերմության։ Հ. Մնացականյանը ներկայացել է որպես գործունյա և մեծ կապեր ունեցող անձնավորություն, ձեռք բերել իր վստահությունը։ Ինքը Հ. Մնացականյանին առաջարկել է օգնել ձեռք բերել «Իշոտնուկային» տեսակի 44 տոննանոց երկու վերամբարձ կռունկներ` Վրաստանի հանրապետություն տեղափոխելու համար։ Հ. Մնացականյանը խոստացել է ձեռք բերել այդ կռունկները, սակայն պահանջել է կանխավճար։ 2009թ. հունիսի 20-ին կանխավճարը ստանալու նպատակով Հ. Մնացականյանը «Բարվիլ» ընկերության գրասենյակում, Դ. Սահակյանի ներկայությամբ սակարկումներից հետո համաձայնվել է Հ. Մնացականյանին տալ 15.000 ԱՄՆ դոլար։ Դ. Սահակյանի հետ որոշել են գումարը հանձնել իրենց ընդհանուր ծանոթներ, Յուրիկ Կիրակոսյանի և Արմեն Ղազարյանի ներկայությամբ։ Պարզելով, որ վերջիններս չեն կարող ժամանել Երևան, իրենք Հ. Մնացականյանի հետ միասին գնացել են Շիրակի մարզի Մեծ Մանթաշ գյուղ, որտեղի ռեստորանում Ա. Ղազարյանի և Յու. Կիրակոսյանի ներկայությամբ 15.000 ԱՄՆ դոլարը դրել է սեղանին, որը վերցրել է Հ. Մնացականյանը, հաշվել և դրել գրպանը։ Այնուհետև Հ. Մնացականյանը պարբերաբար այցելել է «Բարվիլ» ընկերության Երևանյան գրասենյակ, որտեղ իրեն պատճառաբանել է, թե վերամբարձ կռունկները ձեռք բերելու համար տրված գումարը քիչ է և պետք է ավելացնել։ Կանխավճար մուծելու պատրվակով իրենից պահանջել և մինչև 2009թ. հուլիս ամսվա վերջը, տարբեր օրերի մաս-մաս ստացել է 26.200 ԱՄՆ դոլար և որևէ նպաստավոր գործողություն չկատարելով խարդախությամբ հափշտակել գումարները։
Դեռևս 2004թ. իմացել է, որ «БК-1000» կռունկը վաճառվում է։ Իրեն դա չի հետաքրքրել։ Իրենք «БК-1000» կռունկին չեն մոտեցել։ Գնացել են հինգերորդ բլոկ, մտել ներս։ Իրենց Հայկն ասել է, որ այդ «Էշոտնուկային» կռունկները վաճառվում են։ Իրենք հինգ հոգով են եղել կռունկները նայելու ժամանակ Հայկը Մելսիկ Մկրտչյանին ներկայացրել է որպես գլխավոր ինժեներ։ Իրեն պետք է եղել 2 կռունկ։ Իրենք գնացել են Հրազդան այդ կռունկները տեսնելու։ Իր ուզած կռունկներից 4 հատ են եղել։ Հայկ Մնացականյանն ասել է, որ նա ընտրի։ Իր բերած մասնագետներն էլ ընտրել են 1-ին և 3-րդ կռունկները։ Հայկ Մնացականյանն է իրեն կռունկների գինը ասել։
Ս. Նակաշիձեն հայտնել է նաև, որ ինքն է Հ. Մնացականյանին Հրազդանի ՊՇԷԿ-ի տարածքում ցույց տվել, թե կոնկրետ որ վերամբարձ կռունկներն է ուզում։ Արդեն վստահել է Հայկին, այդ պատճառով է նրան այդ գումարը առանց համապատասխան փաստաթղթի տվել։ Հայաստանում 44 տոննանոց «Էշոտնուկային» կռունկ այլ վայրում չկար։ Հայկը իրեն 32 տոննանոց կռունկի տեղ է ցույց տվել, բայց ինքը դա նախկինում էլ է տեսել և դա իրենից անհրաժեշտ չէր։ Վերջին 3.000 ԱՄՆ դոլարը Հայկը իրենից մաքսային փաստաթղթերը ձևակերպելու համար է ուզել։ Հ.Մնացականյանն ասել է, այստեղ-այնտեղ է վազվզում, իր գումարը դրա վրա է ծախսել։ 15.000 ԱՄՆ դոլար գումարը ստանալուց հետո Հայկը իրեն փաստաթղթեր է ցույց տվել, այդ պատճառով մնացած գումարը ևս տվել է։ Հետագայում ճշտել է, որ այդ կռունկները երբևէ չեն էլ վաճառվել։
Դավիթ Սահակյանն իրեն ասել է, որ Հայկը 7.000 ԱՄՆ դոլարը տվել է Արմեն Ղազարյանին։ Արմենը Հայկի հետ գործընկեր էր, և Հայկի հետ մասնակցել է բոլոր գործողություններին։ Արմենն իրեն ասել է, որ 5.000 ԱՄՆ դոլար կանխավճար է տվել Հ.Մնացականյանին։ Նա եկել է իրենց գրասենյակ, վիճաբանել, պահանջել է իր տված 5000 ԱՄՆ դոլարը և սպառնացել, որ հակառակ դեպքում գրասենյակը հրդեհի։ Հայկը հաստատել է, որ իրոք Արմենը 5.000 ԱՄՆ դոլար կանխավճար է տվել։ 15.000 ԱՄՆ դոլարը Հ. Մնացականյանին տալուց հետո Արմենն էլ իրենից գումար չի ուզել, որից հետևություն է արել, որ Դավիթը ճիշտ է ասում, որ Ա.Ղազարյանը գումարը ստացել է։ Հ. Մնացականյանը շատ լավ էլ հենց սկզբից իմացել է, որ իր ուզած կռունկները չեն վաճառվում, բայց խաբել է, որ վաճառվում են։ Մեկ անգամ Հայկից աղաց է խնդրել գտնել, նա 3 անգամ թանկ գին է առաջարկել, որի պատճառով ինքը հրաժարվել է։ 2009թ. մայիսին Հայկ Մնացականյանի հետ կռունկ ձեռք բերելու վերաբերյալ պայմանագիր է կնքել, որը նոտարական կարգով չի հաստատվել, այլ «Բորվիլ» կազմակերպության և Հայկ Մնացականյանի ՍՊԸ-ի կնիքներով է հաստատվել, սակայն իրենց օրինակը կորել է։ Նախաքննության ժամանակ այդ մասին չի հայտնել, քանի որ իրեն նման հարց չեն տվել։ Ինքը իր ղեկավարության հետ այդ կռունկները ձեռք բերելու համար բանավոր համաձայնություն է ունեցել։ Ամեն ամիս գրավոր հաշվետվություն է ներկայացրել իր ղեկավարությանը։ Ինքը վստահել է Դավիթին, Դավիթը վստահել է Յուրային, Յուրան էլ` Հայկին, և քանի որ վստահել է Հայկ Մնացականյանին, վստահելով այդ գումարը տվել է վերջինիս, որի դիմաց ստացական չի վերցրել։
Մինչև դատաքննությունը սկսելը Հայկ Մնացականյանը մեկուսարանից զանգահարել է իրեն և խնդրել, որ բողոքը հետ վերցնի, ինքը դուրս կգա, գումարը կմարի։
/քրեական գործ, հատոր 1` էջ 49-57, հատոր 2` էջ 14-137, 141-144, դատական նիստի արձանագրություն/
Վկա` Դավիթ Սահակյանի ցուցմունքով այն մասին, որ 2009թ. գարնանը Արթիկում ինքն ու Ս.Նակաշիձեն ծանոթացել են Հայկ Մնացականյանի հետ։ Ծանոթությունը վերածվել է մտերմության։ Ս. Նակաշիձեն առաջարկել է Հայկին` օգնել իր ընկերության համար ձեռք բերել «իշոտնուկային» տեսակի երկու վերամբարձ կռունկներ` Վրաստանի Հանրապետություն տեղափոխելու համար։ Հ. Մնացականյանը խոստացել է ձեռք բերել այդ կռունկները, սակայն պահանջել է կանխավճար։ 2009թ. հուլիսի 20-ին սակարկումներից հետո Ս. Նակաշիձեն համաձայնվել է Հ. Մնացականյանին վճարել 15.000 ԱՄՆ դոլար, սակայն որոշել են, որ գումարը հանձնեն Յուրիկ Կիրակոսյանի և Արմեն Ղազարյանի ներկայությամբ։ Իրենք Հ. Մնացականյանի հետ միասին գնացել են Շիրակի մարզի Մեծ Մանթաշ գյուղ, որտեղի ռեստորանում Ա. Ղազարյանի, Յու. Կիրակոսյանի և իր ներկայությամբ Ս. Նակաշիձեն 15.000 ԱՄՆ դոլարը դրել է սեղանին, որը վերցրել է Հ. Մնացականյանը, հաշվել և դրել գրպանը։ Հ. Մնացականյանը, թե իրեն և թե Ս. Նակաշիձեին ներկայացել է որպես գործունյա, մեծ կապեր ունեցող անձնավորություն։ Այդ պատճառով են իրենք վստահել նրան։ Այնուհետև Հ. Մնացականյանը պարբերաբար այցելել է «Բարվիլ» ընկերության Երևանյան գրասենյակ, Ս. Նակաշիձեին ասել, թե վերամբարձ կռունկները ձեռք բերելու համար տրված գումարը քիչ է և պետք է ավելացնել։ Կանխավճար մուծելու պատրվակով Ս. Նակաշիձեից մաս-մաս իր ներկայությամբ ընդհանուր վերցրել է 26.200 ԱՄՆ դոլար և որևէ նպաստավոր գործողություն չկատարելով խարդախությամբ հափշտակել այդ գումարները։
Վկա Դավիթ Սահակյանը հայտնել է նաև, որ Արմեն Ղազարյանը հանդես է եկել որպես Հ. Մնացականյանի գործընկեր։ Ավելի հաճախ բանակցությունները իրենց հետ Արմենն է վարել։ Հայկը և Արմենը ի սկզբանե նպատակ են ունեցել Սուլիկոյին խաբելու։ Հայկը և Արմենը մինչև գումարը վերցնելը հայտնել են, որ արդեն Մոսկվայից ստացել են համաձայնությունը կռունկների վաճառքի մասին։ Սուլիկոն հետագայում ճշտել է, որ այդ կռունկները առհասարակ վաճառքի ենթակա չեն եղել։ Սուլիկոն է Հայկին ասել կռունկների տեղը։ Հայկի կողմից Գագարինում գտած կռունկները իրենց ցանկացածը չէին։ Հայկ Մնացականյանը հոկտեմբերի վերջերին է միայն հայտնել, որ այդ կռունկները չեն վաճառվում։ 15.000 ԱՄՆ դոլար գումարը տվել են, Հրազդանի ՊՇԵԿ-ի տարածքում` կռունկը տեսնելուց հետո։ Հայկն ասել է, որ այդ 15.000 ԱՄՆ դոլար գումարից Արմենին վերադարձրել է 7.000 ԱՄՆ դոլար գումար` նրա կողմից 5.000 ԱՄՆ դոլար գումար որպես կանխավճար վերցրած գումարի փոխարեն, իսկ մնացած գումարը ծախսել է կռունկը գտնելու համար։ Արմենը ևս հեռախոսային խոսակցության ժամանակ ընդունել է, որ Հայկը իրեն 7.000 ԱՄՆ դոլլար է տվել։ Ինքը այդ մասին ասել է Յու. Կիրակոսյանին։ Դա ևս վկայում է, որ նրանք գործել են համատեղ։ Ս.Նակաշիձեից գումարները վերցնելուց հետո Հ.Մնացականյանը վարել է «Մերսեդես» մակնիշի ավտոմեքենա։
/քրեական գործ, հատոր 1` էջ 59-68, 165-167, 235-236, դատական նիստի արձանագրություն/
Վկա` Արմեն Հենրիկի Ղազարյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ 2009թ. գարնանը Արթիկում Յուրա Կիրակոսյանի միջոցով ծանոթացել է Ս. Նակաշիձեի և Դավիթ Սահակյանի հետ, որոնց հետ եղել է նաև Հայկ Մնացականյանը։ Ս. Նակաշիձեն առաջարկել է Հայկին` օգնել իր ընկերության համար ձեռք բերել «Իշոտնուկային» տեսակի երկու վերամբարձ կռունկներ` Վրաստանի Հանրապետություն տեղափոխելու համար։ Հ. Մնացականյանը խոստացել է ձեռք բերել այդ կռունկները և դրա դիմաց պահանջել է կանխավճար։ 2009թ. հունիսի 20-ին Շիրակի մարզի Մեծ Մանթաշ գյուղի ռեստորանում իր, Յու. Կիրակոսյանի և Դ. Սահակյանի ներկայությամբ Ս.Նակաշիձեն ծրարը դրել է սեղանին, այդ պահին իր հեռախոսին զանգ է եկել, դուրս է եկել, գումարը հաշվելը չի տեսել, հետո Յուրիկից է իմացել, որ գումար է եղել` 15.000 ԱՄՆ դոլար։ Գումարը վերցնելուց հետո Հայկը նորից խոստացել է այդ կռունկները ձեռք բերել։ Այնուհետև հետագայում Դ. Սահակյանից տեղեկացել է, որ Հ. Մնացականյանը պարբերաբար Երևանում գտնվող «Բարվիլ» ընկերության Երևանյան գրասենյակում Ս. Նակաշիձեից ընդհանուր վերցրել է 26.200 ԱՄՆ դոլար և խաբեությամբ հափշտակել այդ գումարները։
Իրեն Հ. Մնացականյանը 7.000 ԱՄՆ դոլար չի տվել իր տված 5.000 ԱՄՆ դոլար կանխավճարի դիմաց։
/քրեական գործ, հատոր 1` էջ 73-79, 209-210, հատոր 2 էջ 188-189, դատական նիստի արձանագրություն/
Դատարանը անարժանահավատ է համարում Ա. Ղազարյանի ցուցմունքի այն մասը, որ ականատես չի եղել 15.000 ԱՄՆ դոլլարը Հ. Մնացականյանի կողմից հաշվելուն և վերցնելուն։

Նախաքննական ցուցմունքներում Ա. Ղազարյանը բազմիցս նշել է, որ ականատես է եղել Հ. Մնացականյանի կողմից ռեստորանում 15.000 ԱՄՆ դոլարը վերցնելուն։ Դատարանը արժանահավատ է համարում այդ մասին Ա. Ղազարյանի նախաքննական ցուցմունքները։ Դատարանը արժանահավատ չի համարում նաև Ա. Ղազարյանի ցուցմունքները, որ Հ. Մնացականյանը իրեն 7.000 ԱՄՆ դոլլար չի տվել և հաստատված է համարում, որ Ս. Նակաշիձեից վերցրած գումարներից Հ. Մնացականյանը նրան է տվել` 7.000 ԱՄՆ դոլլար։
Վկա` Յուրիկ Արմենակի Կիրակոսյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ 2009թ. գարնանը Արթիկում Ա. Ղազարյանին և Հ. Մնացականյանին ծանոթացրել է Ս.Նակաշիձեի և Դավիթ Սահակյանի հետ։ Ս. Նակաշիձեն առաջարկել է Հայկ Մնացականյանին օգնել «Իշոտնուկային» տեսակի երկու վերամբարձ կռունկներ ձեռք բերելու և Վրաստանի Հանրապետություն տեղափոխելու համար։ Հ. Մնացականյանը խոստացել է ձեռք բերել այդ կռունկները և դրա դիմաց պահանջել է կանխավճար։ 2009թ. հունիսի 20-ին Շիրակի մարզի Մեծ Մանթաշ գյուղի ռեստորանում իր, Ա. Ղազարյանի և Դ. Սահակյանի ներկայությամբ Ս. Նակաշիձեն 15.000 ԱՄՆ դոլարը դրել է սեղանին, որը վերցրել է Հ. Մնացականյանը, հաշվել և դրել գրպանը։ Գումարը վերցնելուց հետո Հայկը նորից խոստացել է այդ կռունկները ձեռք բերել։ Այնուհետև հետագայում Դ. Սահակյանից տեղեկացել է, որ Հ. Մնացականյանը պարբերաբար «Բարվիլ» ընկերության Երևանյան գրասենյակում, Ս. Նակաշիձեից ընդհանուր վերցրել է 26.200 ԱՄՆ դոլար և որևէ նպաստավոր գործողություն չկատարելով խաբեությամբ հափշտակել այդ գումարները։ 26.200 ԱՄՆ դոլար Ս. Նակաշիձեից վերցնելու մասին իրեն ասել է նաև Հ. Մնացականյանը։
Պնդել է, որ Սուլիկոյին իշոտնուկային կռունկ էր անհրաժեշտ։ Տեղյակ չէ, որ այդ 15.000 ԱՄՆ դոլարից 7.000 ԱՄՆ դոլարը Հայկը տվել է Արմենին։ Դավիթն է իրեն ասել, որ Ս. Նակաշիձեից վերցրած գումարներից` 7.000 ԱՄՆ դոլարը Հայկը տվել է Արմենին։ Գումարը տալու ժամանակ Հայկը Նակաշիձեին ստացական չի տվել։ Հ.Մնացականյանը իրեն հայտնել է, որ Ս. Նակաշիձեի հետ գործարքի կատարումը ձգձգվում է, որովհետև կռունկների ապամոնտաժման հարցն է ուշանում։ Հայկն ասել է նաև, որ Ս.Նակաշիձեն գումարը կվերադարձնի։ Հետո էլ ասել է, որ այդ գումարները արդեն ծախսել է:
/քրեական գործ, հատոր 1, էջ 80-85, դատական նիստի արձանագրություն/
Գործարքի կատարման հարցը ձգձգելը` Հ.Մնացականյանի կողմից կռունկների ապամոնտաժման հետ կապելու մասին Յու.Կիրակոսյանի ցուցմունքը ևս վկայում է, որ վերջինս գործել է Ս.Նակաշիձեին խաբելու ուղղակի դիտավորությամբ։
Վկա` Երեմ Աղվանի Մաթևոսյանի ցուցմունքով այն մասին, որ Վահան Բեգջանյանն իր ընկերն է։ Նրա միջոցով է ծանոթացել Հ. Մնացականյանի հետ։ Նրանք խոսել են շինություններ գնելու, ապամոնտաժելու և շահույթով վաճառելու մասին։ Վահանին հայտնել է, որ Հ.Մնացականյանն իր մոտ հավատ չի ներշնչել և առաջարկել է նրա հետ գործարքի մեջ չմտնել, որովհետև մշտապես ցուցադրել է, թե մտերիմ է բարձրաստիճան պաշտոնատար անձանց հետ։ Վահանն ասել է, որ արդեն Հայկ Մնացականյանին 40.000 ԱՄՆ դոլարին համարժեք գումար է տվել` շինություններ գնելու, ապամոնտաժելու և շահույթով վաճառելու համար։ Որոշ ժամանակ անց Վահանից տեղեկացել է, որ Հ. Մնացականյանը իրեն խաբել է և այդ գումարները հափշտակել։ Ինքը Հ. Մնացականյանից խնդրել է գումարները վերադարձնել, որից հետո իրեն անծանոթ տաքսու վարորդների հետ Հայկ Մնացականյանը վերադարձրել է ընդհանուր 3.000 ԱՄՆ դոլար։
/քրեական գործ, հատոր 1` էջ 198-199, հատոր 2, էջ 2, դատական նիստի արձանագրություն/
Վկա Անժելիկա Համլետի Բաբասյանի ցուցմունքով այն մասին, որ աշխատել է «Ինպրոսերվիզ» ՍՊԸ-ում որպես վաճառողուհի-գանձապահ։ Վահան Բեգջանյանի հետ աշխատել է նույն աշխատասենյակում։ 2007թ. ամռանից Հայկ Մնացականյանը գրեթե ամեն օր եկել է իրենց գրասենյակ։ Վ. Բեգջանյանի և Հ. Մնացականյանի խոսակցություններից հասկացել է, որ Հայկ Մնացականյանն առաջարկել է Վ. Բեգջանյանին համատեղ տնտեսական գործունեություն իրականացնել` շինություններ գնել, ապամոնտաժել, այնուհետև շահույթով վաճառել։ 2007թ. հոկտեմբերից մինչև 2007թ. դեկտեմբեր ամիսը հասկացել է, որ Հ. Մնացականյանը անընդհատ փոխում է առաջարկվող շինությունները և նորից գումար պահանջում։ Գրասենյակում Վ.Բեգջանյանը իր ներկայությամբ Հայկ Մնացականյանին տվել է` առաջին անգամ 3.900 ԱՄն դոլլար, հետագայում` 1մլն դրամ, 650.000 դրամ, 1.2 մլն կամ 1.5 մլն ՀՀ դրամ։ Ամեն անգամ գումարը վերցնելիս Հ.Մնացականյանը նշել է, որ գումարը քիչ է, այն պետք է ավելացնել և մշտապես հավատացրել է, որ գործը կստացվի։ Իր ունեցած տվյալներով Հ. Մնացականյանը Վ. Բեգջանյանից պահանջել և ստացել է 30-40 հազար ԱՄՆ դոլարին համարժեք դրամ։ 2008թ. հունվարին Վահանն ասել է, որ որևէ նպաստավոր գործողություն չկատարելով Հ.Մնացականյանը խաբեությամբ հափշտակել է այդ գումարները և փախել։
/քրեական գործ, հատոր 1` էջ 200-201, դատական նիստի արձանագրություն/։
Վկա` Արթուր Հենրիկի Պողոսյանի ցուցմունքով այն մասին, որ աշխատել է Արթիկի «Վան» տաքսի ծառայությունում որպես տաքսու վարորդ և վարել կանաչ գույնի «ՎԱԶ 063» մակնիշի 04 SO 698 պետհամարանիշի ավտոմեքենան։ Հայկ Մնացականյանը հաճախակի օգտվել է իրենց տաքսի ծառայությունից։ 2008թ. աշնանը գնացել է Հայկի բնակարան, ով իրեն տվել է 1500 ԱՄՆ դոլար և հայտնել, որ գումարը պետք է հանձնել Վահան Բեգջանյանին և Երեմ Մաթևոսյանին, որոնք իրեն դիմավորելու են Երևանի 16-րդ թաղամասում։Հայկի տված 1500 ԱՄՆ դոլարը հաշվել և տվել է այդ անձանց։
2010թ. հոկտեմբերին Հայկ Մնացականյանը զանգահարել է իրեն «Նուբարաշեն» քրեակատարողական հիմնարկից և ասել,որ եթե քննիչը հարցնի, թե որքան գումար է տվել, ինքը պատասխանի, որ հաստ փաթեթ է տվել` չգիտի, թե որքան գումար է եղել մեջը, այնուհետև գումարը տալուց հետո իրենից է հարցրել, թե որքան գումար է եղել և վերջինս պատասխանել է` 13.000 ԱՄՆ դոլար։ Ինքը սակայն մերժել է։ Դրանից հետո Հայկը զանգահարել է ևս երկու անգամ և նույնը պահանջել իրենից, սպառնալիքներ տալով, սակայն նորից նրան մերժել է։
Արթուր Պողոսյանի ցուցմունքով հերքվում է Հայկ Մնացականյանի այն պատճառաբանությունը, որ 13 000 ԱՄՆ դոլար է փոխանցել։ Դատարանը անարժանահավատ է համարում նաև Հայկ Մնացականյանի այն պատճառաբանությունը, որ նա քննիչ Պողոսյանի բարեկամն է և դատարանում նրա ցուցումով է ցուցմունք տալիս` ի վնաս իրեն։ Նման տրամաբանությամբ առաջնորդվելու դեպքում Ա.Պողոսյանը պետք է առհասարակ հրաժարվեր գումար վերցնելու և Վ. Բեգջանյանին փոխանցելու փաստից։ Իսկ վկա Արթուր Պողոսյանը հայտնաբերվել և հարցաքննվել է ամբաստանյալ Հ.Մնացականյանի ցուցմունքի հիման վրա։
/քրեական գործ, հատոր 2, էջ 176-178, 180-182, դատական նիստի արձանագրություն/
Վկա Մելսիկ Գագիկի Մկրտչյանը ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ աշխատում է «Հայռուսգազարդ» ՓԲԸ-ի «Հրազդան 5-րդ» շինարարության տնօրինությունում որպես տրանսպորտային ծառայության պետ։ Հայկ Մնացականյանի հետ ծանոթացել է շուրջ 4 տարի առաջ և նա իրեն ներկայացել է որպես գործունյա անձնավորություն, ով զբաղվում է առևտրով։ 2009թ. ամռանը Հ. Մնացականյանը դիմել է իրեն և հայտնել, որ իր տեղեկություններով Էներգաբլոկի տարածքում կա վաճառքի ենթակա «Իշոտնուկային» տեսակի կռունկներ։ Ինքը հայտնել է, որ այդ կռունկները պատկանում են իրենց հիմնարկին և վաճառքի ենթակա չեն։ Այդ տարածքում վաճառքի ենթակա է միայն «ԲԿ-1000» տեսակի աշտարակային կռունկը, որը պատկանել է «ՊՇԵԿ» շինվարչության դուստր ձեռնարկությանը։ Այդ ձեռնարկությունը սնանկ է ճանաչվել, որի լուծարային կառավարիչը հանդիսացել է իր ծանոթ Գևորգ Ավագյանը։ Հ. Մնացականյանը հայտնել է, որ հետաքրքրվող կազմակերպություն կա, որը ցանկանում է գնել այդ կռունկը և խնդրել է իրեն, որպեսզի ինքը կազմակերպի նշված կազմակերպության աշխատակիցներին թույլատրեն մտնել տարածք։ Հայկ Մնացականյանի խնդրանքով կազմակերպել է նրա հետ եկած երեք անծանոթ անձանց մուտքը տարածք, որից հետո նրանք հեռացել են։ Նշեց,որ ինքը նրանց չի տարել իշոտուկային կռունկների մոտ, այլ` «БК 1000» կռունկն է ցույց տվել։ Իշոտուկային կռունկները «БК 1000» կռունկից երկու կիլոմետր հեռու են գտնվում։ Հետո Գևորգ Ավագյանին տեղյակ է պահել, որ այդ «БК 1000» կռունկը ուզում են գնել։
Հայկը իրեն «БК 1000» կռունկի մասին է հարցրել, հետո հարցրել է նաև իշաոտնուկային կռունկի մասին։ Նրան ասել է, որ դա չի վաճառվում։ Ինքը Նակաշիձեին իշաոտնուկային կռունկի մոտ չի տարել։ Սկզբից մինչև վերջ ինքը այդ խմբի հետ է եղել և ոչ ոք չի բարձրացել Էշոտնուկային կռունկի վրա։
/քրեական գործ, հատոր 1, էջ 86-87, 237-238, դատական նիստի արձանագրություն/
Տուժողի ներկայացուցիչ Ս.Նակաշիձեն Մ. Մկրտչյանին առերես պնդեց, որ իրենց ներկայացվել է էշոտնուկային կռունկներ և Մ. Մկրտչյանին Հ. Մնացականյանը ներկայացրել է որպես գլխավոր ինժեներ և որ նա սուտ է ասում, թե ցույց է տվել ԲԿ-1000 կռունկը։
Դատարանը վկա Մելսիկ Գագիկի Մկրտչյանի ցուցմունքը համարում է անարժանահավատ, և գտնում, որ նա սուտ ցուցմունք է տալիս` նկատի ունենալով, որ նախաքննության և դատաքննության ընթացքում հիմնավորվել է, որ Ս.Նակաշիձեին անհրաժեշտ է եղել միայն Էշոտնուկային կռունկ։ Հիմնավորվել է, որ Հրազդան ՊՇԷԿ-ի տարածքում Ս.Նակաշիձեին և նրա հետ եղած անձանց ներկայացվել են էշոտնուկային կռունկներ, այլ ոչ թե «БК 1000» տեսակի կռունկ։ Նախաքննության ընթացքում հատկապես էշոտնուկային կռունկի ձեռք բերման, դրանք ցույց տալու մասին ցուցմունք է տվել նաև ամբաստանյալ Հ.Մնացականյանը։ Նման սուտ ցուցմունք տալով` վկա Մ. Մկրտչյանը ցանկանում է հովանավորության տակ վերցնել իր ծանոթ ամբաստանյալ Հ.Մնացականյանին և թաքցնել անօրինական կողմնակի անձանց չթույլատրվող տարածք մտցնելու հանգամանքը։
Վկա` Գևորգ Ստյոպայի Ավագյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ 2002թ.-ից աշխատում է ՀՀ Արդարադատության նախարարությունում որպես սնանկության գործերով կառավարիչ։ 2004թ. ՀՀ տնտեսական դատարանի վճռով «Հրազդանի» ՊՇԵԿի շինարարական կազմակերպության դուստր ձեռնարկությունը ճանաչվել է սնանկ։ Ձեռնարկությանը պատկանել է «ԲԿ-1000» մակնիշի մեկ հատ աշտարակային կռունկը, որը գտնվել է 5-րդ էներգաբլոկի գլխավոր կորպուսի ճակատային մասում։ Կռունկը բազմիցս հանվել է վաճառքի աճուրդային կարգով, սակայն երբևէ հայտատու չի մասնակցել և ընդհանրապես անհատ անձանց կամ կազմակերպությունների կողմից հայտ չի ներկայացվել։ Հ. Մնացականյանին չի ճանաչում և նա կամ Մ.Մկրտչյանը, այդ կռունկը ձեռք բերելու հարցով երբևէ իրեն չեն դիմել
/քրեական գործ, հատոր 1` , էջ 202-203, դատական նիստի արձանագրություն/։
Վկա Գ.Ավագյանի ցուցմունքով ևս հաստատվում է, որ Մ.Մկրտչյանը սուտ ցուցմունքներ է տվել։
Վկա Սամվել Հակոբյանի ցուցմունքով, այն մասին, որ որ Հայկ Մնացականյանի հետ ծանոթացրել է Վահան Բեգջանյանը, հայտնելով, որ նա գործարար անձ է և իր գործընկերը։ Նրան հանդիպել է 2 անգամ։ Առաջին անգամ Հայկ Մնացականյանն իրեն առաջարկել է կոնյակի գործով զբաղվել՝ վաճառել 6.000 շիշ խորհրդային ժամանակվա հայկական կոնյակներ՝ 1 շիշը 7.000 ՀՀ դրամով, ինչին չի համաձայնել։ 2-րդ անգամ հանդիպելու ժամանակ Վահան Բեգջանյանը և Հայկ Մնացականյանն իրեն հայտնել են, որ Սովետաշենում գտնվող ավտոբուսի պարկը գնել են և առաջարկել են ավտոբուսի պարկից գնել՝ 10.000 տոննա ֆերմաներ` մետաղյա առարկաներ ապամոնտաժել և վաճառել։ Նրանց հայտնել է, որ պատրաստ է գնել դրանց մի մասը, սակայն նրանք ասել են, որ գործարքը ձևակերպելու համար անհրաժեշտ է որպես կանխավճար իրենց տա 30.000 ԱՄՆ դոլար։ Հետաքրքրվել է, թե կա արդյոք սեփականության վկայական, թե ոչ, նրանք պատասխանել են, որ դեռևս չկա, բայց հավաստիացրել են, որ կլինի։ Կասկածելով, որ գործարքի պայմանները լուրջ չեն` հրաժարվել է նրանց առաջարկից։ Հետագայում իմացել է, որ ամեն ինչ սուտ է եղել։ Վահան Բեգջանյանից իմացել է, որ նա ինչ որ ձևակերպումներ անելու համար բավականին գումարներ է տվել Հայկ Մնացականյանին, սակայն տուժել է և գումարները կորցրել։ Մետաղյա կոնստրուկցիաների կապակցությամբ իրեն փաստաթղթեր չեն ներկայացրել։ Ավտոբուսի պարկի սեփականության վկայականը Վահան Բեգջանյանի մոտ չի տեսել։ Փաստաթղթեր չունենալու հանգամանքը իր մոտ կասկած է առաջացրել։
Վկա Աշոտ Գրիգորյանի ցուցմունքով այն մասին, որ Հայկ Մնացականյանի հետ իրեն ծանոթացրել է Վահան Բեգջանյանը։ Հայկ Մնացականյանից տեղեկացել է, որ Սովետաշենում գտնվող ավտոբուսի պարկը ենթակա է քանդման։ Հայկ Մնացականյանի հետ գնացել է պարկ, որտեղ նա մատնացույց է արել այն վայրերը, որտեղ պետք է քանդման աշխատանքներ կատարվեին։ Նախորոք իրեն զգուշացրել է, որ պարկում ուրիշ այլ անձանց հետ խոսելուց չհայտնել, որ պարկը քանդման ենթակա է։ Հաջորդ օրը Հայկ Մնացականյանը հայտնել է իրեն, որ աշխատանքները սկսելու համար անհրաժեշտ է 25.000-30.000 դոլար մաղարիչ արվի, թե ում՝ չի հայտնել, սակայն տրանսպորտի նախարարությունում։ Որից հետո քանդելու թույլատվություն կստանան ու դրանից հետո պայմանագիր կնքելով կիրականացնեն գործարքը։ Հայկ Մնացականյանի հետ քննարկել է գործարքի մյուս պայմանները, սակայն համաձայնության չգալով` հրաժարվել է համագործակցել։ Հետագայում Վահան Բեգջանյանն առաջարկել է գնել Հրազդան քաղաքում գտնվող շինություն, սակայն նրանց լուրջ չընդունելով, հրաժարվել է նրանց կողմից կատարված առաջարկությունից։ Իրեն հայտնի է, որ Հայկ Մնացականյանը Վահան Բեգջանյանից վերցրել է գումարներ։ 2 անգամ իր ներկայությամբ Վահան Բեգջանյանը գումարներ է տվել Հայկ Մնացականյանին։ Առաջին անգամը եղել է Վահան Բեգջանյանի գրասենյակում։ Նա իր աշխատակցուհու ներկայությամբ Հայկ Մնացականյանին տվել է 1.5 մլն դրամ`՝ ավտոբուսի պարկի համար որպես նախնական վճար։ Քանի որ իրենք կամ այլ անձ նախնական գումար չէր տվել, ստիպված Վահան Բեգանյանն է տվել, իսկ 2-րդ դեպքում՝ դեպի Ավան տանող կամուրջի տակ տեսել է, որ Վահան Բեգջանյանը Հայկ Մնացականյանին տվել է գումարներ։ Տեղյակ է, որ Վահան Բեգջանյանը իր հողերը գրավ է դրել, վարկ ստացել ու գումարը տվել Հայկ Մնացականյանին, թե ինչքան չգիտի, բայց գումարներ տալու նպատակը եղել է օբյեկտների քանդման թույտվություն ստանալը։ Վահանի մոտ ավտոբուսի պարկի հատակագիծը տեսել է։ Հայկ Մնացականայնի հետ պայմանագիր չեն կնքել։ Նրան ասել է, որ պայմանագիր կկնքեն միայն այն ժամանակ, երբ ապամոնտաժման թույլտվությունը կլինի։ Լսել է, որ Վահան Բեգջանյանը Հայկ Մնացականյանին 30-40.000 ԱՄՆ դոլար է տվել։ Ինքը 3 անգամ գնացել է ավտոբուսի պարկ։ Մաղարիչի մասին իրեն Հայկ Մնացականյանն է ասել։
Ապացույց ճանաչված, այլ փաստաթուղթ հանդիսացող Հայկ Անդրանիկի Մնացականյանի կողմից Արթիկի քննչական բաժանմունքում 14.04.2010թ. և 22.04.2010թ. տված բացատրություններով այն մասին, որ երկու «Իշոտնուկային» տեսակի վերամբարձ կռունկներ ձեռք բերելու համար Ս. Նակաշիձեից ընդհանուր վերցրել է 26.200 ԱՄՆ դոլար գումար որպես կանխավճար, սակայն գործարքը չի ստացվել անկախ իր կամքից և պարտավորվում է գումարը վերադարձնել։ Գումարը ծախսել է կռունկները ձեռք բերելու գործընթացի ժամանակ և իր անձնական կարիքների համար:
/քրեական գործ, հատոր 1 էջ 29-31, 37/
Ապացույց ճանաչված, այլ փաստաթուղթ հանդիսացող Ս. Նակաշիձեի կողմից ներկայացված դրամարկղային թիվ 9062905391901 օրդերով այն մասին, որ 26.06.2009թ. «Անելիք Բանկ» ՓԲԸ-ի Բաղրամյան 75 հասցեում գտնվող մասնաճյուղից Ս. Նակաշիձեն ստացել է «Բարվիլ» ընկերության կողմից ուղարկված 49.988.87 ԱՄՆ դոլար գումարը։
/քրեական գործ, հատոր 2 էջ 138/
Գործով ձեռք բերված ապացույցների վերլուծության արդյունքում Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը ամբաստանյալի ու պաշտպանի կողմից բերված պատճառաբանությունների առումով տվել է գործի փաստական տվյալներից բխող հետևյալ իրավական գնահատականները:
<< Ամբաստանյալ Հ.Մնացականյանը ի սկզբանե` մինչև Վահան Բեգջանյանից և Սուլիկո Նակաշիձեից գումարներ վերցնելը նպատակ է ունեցել հափշտակել դրանք։ Վերջինիս մասին է վկայում այն, որ Վահան Բեգջանյանից տարբեր օրերի 2007թ. օգոստոսից մինչև դեկտեմբերն ընկած ժամանակաշրջանում վերցնելով ընդհանուր 10.413.676 ՀՀ դրամ, պատրվակ է բերել, թե այդպիսիք վերցնում է անշարժ գույք ձեռք բերելու, աճուրդ կազմակերպելու, այդ ճանապարհով դրանք ապամոնտաժելու, իրացնելու և ստացված շահույթը Վ. Բեգջանյանի հետ տնօրինելու մասին։ Սակայն ի սկզբանե նպատակ չի ունեցել նման գործարք կատարել։ Հ.Մնացակայանը ժամանակ շահելու նպատակով Վ. Բեգջանյանի և մյուսների մոտ իբր գործարքի ուղղությամբ գործողություններ կատարելու տպավորություն ստեղծելու նպատակով, ձեռք է բերել կարծեցյալ օբյեկտների հատակագծերը, այդպիսիք ցույց տվել Վ. Բեգջանյանին, նույն տպավորությունը ստեղծելու համար նաև` վերջինիս ներկայացրած գնորդներին։ Վերջիններս համոզվել են, որ ներկայացրած փաստաթղթերը հիմք չեն շինարարական նյութերը ապամոնտաժելու համար և Հայկ Մնացականյանն այդ օբյեկտների նկատմամբ որևէ իրավասություն չունի` և անհնար են համարել նման իրավիճակում որևէ գործարք կնքելը։

Այսինքն, հիմնավորվել է, որ Հ.Մնացականյանը Վ. Բեգջանյանին ներկայացրած օբյեկտների հետ ոչ մի առնչություն չի ունեցել, դրանք իրացնելու կամ օտարելու լիազորությամբ օժտված չի եղել, դրանք աճուրդով կամ այլ եղանակով նրա տիրապետման տակ չեն անցել։ Չնայած բազմիցս Վ. Բեգջանյանից գումարներ վերցնելուն` այդ օբյեկտները ձեռք բերելու կամ դրան առնչվող գործողությունների համար որևէ տեղ գումար չի մուծել կամ ծախսեր չի կատարել։ Վերոհիշյալը վկայում է, որ Հ.Մնացականյանը ի սկզբանե Վ. Բեգջանյանից վերցրած գումարները վերոհիշյալ պատրվակը բերելով և որոշ գործողությունների կատարմամբ գործարք կատարելու տպավորություն ստեղծելով և հաջորդաբար պատճառաբանելով, թե եթե լրացուցիչ գումարներ չտրամադրելու պայմաններում ամբողջ գումարը կկորցնեն, խարդախությամբ հափշտակել է Վ. Բեգջանյանի գումարները։ Իսկ այն պատճառաբանությունները, թե Վ. Բեգջանյանն իրեն գումարներ հանձնելու ժամանակ փաստաթղթային ձևակերպումներ չի կատարել չի կարող հիմք հանդիսանալ հետևություններ անելու, թե վերջինս Հ.Մնացականյանին գումարներ չի տվել։ Վերջինիս Վ. Բեգջանյանի կողմից գումարներ փոխանցելու հանգամանքը հաստատվել է ականատես վկաներ Ա.Բաբասյանի, Ս.Մարտիրոսյանի, Ա.Գրիգորյանի, Ե.Մաթևոսյանի ուղղակի ցուցմունքներով։ Առանց փաստաթղթային ձևակերպումների գումարներ վերցնելը ևս դատարանը դիտում է Հ.Մնացականյանի կողմից խարդախության դրսևորման տարրերից մեկը։ Վերոհիշյալ հետևության հանգելու համար դատարանը հիմք է ընդունում նաև պարտքն ընդունելու մասին Հ.Մնացականյանի բացատրություններն ու ցուցմունքները։ Իսկ նրա պատճառաբանությունները, թե ոչ թե ինքն է Վ. Բեգջանյանին պարտք, այլ նա է իրեն 1000 շիշ կոնյակի արժեքը պարտք` 9 մլն. ՀՀ դրամի չափով, և դրանից խուսափելու համար է իր դեմ ցուցմունքներ տալիս` դատարանը հիմնավոր չի համարում, նկատի ունենալով, նաև, որ այդ ցուցմունքները Հ.Մնացականյանը տվել է նախաքննության վերջում և դատարանում ու դրա իրավական գնահատական տալու հարցը դատարանի իրավասության մեջ չի մտնում և կա այդ կապակցությամբ քննիչի 2010թ. դեկտեմբերի 21-ի` Վ.Բեգջանյանի նկատմամբ քրեական հետապնդում չիրականացնելու մասին չվերացված որոշում։ Հ.Մնացականյանը վերջին ցուցմունքները դատարանը անարժանահավատ է համարում, գտնելով, որ դրանք չեն համապատասխանում քրեական գործի մյուս փաստական հանգամանքներին։ Դատարանը հաշվի է առնում նաև անազատության մեջ գտնվելու ժամանակ Հ.Մնացականյանի վարքագիծը` որով փորձ է արել հեռախոսով ճնշումներ գործադրել տուժող Վ. Բեգջանյանի, տուժողի ներկայացուցիչ Ս.Նակաշիձեի, վկաների վրա, պահանջելով նրանցից իր օգտին ցուցմունքներ տալ։ Անդրադառնալով Հ.Մնացականյանի կողմից 4500 ԱՄՆ դոլարի չափով գումարները վերադարձնելու հանգամանքին, դատարանը գտնում է, որ այդպիսիք վերցվել են Վ. Բեգջանյանի կողմից ձեռնարկված միջոցառումների արդյունքում` որոնք իր ցուցմունքներում չի ժխտել նաև ամբաստանյալ Հ.Մնացականյանը։
Քրեական գործի նյութերով դատարանը հիմնավորված է համարում նաև տուժող Սուլիկո Նակաշիձեից խարդախությամբ 26 200 ԱՄՆ դոլար հափշտակելու վերաբերյալ Հ.Մնացականյանին առաջադրված մեղադրանքը, նաև անհիմն է` նրա բերած պատճառաբանությունները։ Նախ ամբաստանյալ Հ.Մնացականյանը հենց իր ձեռքով գրված, դատարանի կողմից արժանահավատ համարված, բացատրություններում և ցուցմունքներում ընդունել է Սուլիկո Նակաշիձեից վերոհիշյալ գումարը ստանալու, նաև իր անձնական կարիքների համար օգտագործած լինելու հանգամանքները։ Ողջ նախաքննության ընթացքում Հ.Մնացականյանը հետևողական պնդել է, որ Սուլիկո Նակաշիձեն իրենից էշոտնուկային կռունկներ է խնդրել և հենց դրանք ձեռք բերելու համար է վերցրել գումարները։ Գործի նյութերով հիմնավորվել է, որ հենց սկզբից էլ հայտնի է եղել, որ Սուլիկո Նակաշիձեի ցանկացած էշոտնուկային կռունկները վաճառքի ենթակա չեն։ Սակայն Հ.Մնացականյանը` ցանկանալով պատրանք ստեղծել, թե հնարավորություն ունի այդ կռունկները ձեռք բերել, տպավորություն ստեղծելու համար, որ գործնական միջոցներ է ձեռնարկում խնդիրը լուծել ուղղությամբ, Սուլիկո Նակաշիձեին, նրա բերած մասնագետներին տարել է Հրազդանի ՊՇԵԿ-ի տարածք, ցույց տվել պահանջված կռունկները և կրկին հավատացրել, թե դրանք գնելու և փոխանցելու է Սուլիկո Նակաշիձեին, ու դարձյալ նրանից գումարներ վերցրել։ Դատաքննության ընթացքում Հ.Մնացականյանը ցուցմունք տվեց, որ Սուլիկո Նակաշիձեն իրենից ոչ թե Էշոտնուկային, այլ ԲԿ-1000 մակնիշի կռունկ է ցանկացել ձեռք բերել և քանի որ գումարը չի տվել, դրա համար գործարքը չի կատարվել և նույն ցուցմունքում հակադրվելով իրեն, հայտնել է, թե Գագարինում ճարել է Էշոտնուկային նմանատիպ կռունկ, որից Սուլիկո Նակաշիձեն հրաժարվել է, պատճառաբանելով, որ Ուկրաինայից արդեն ձեռք են բերել։ Դատարանը Հ.Մնացականյանի կողմից խարդախությամբ Սուլիկո Նակաշիձեի միջոցով «Բարվիլ» ընկերությունից գումարներ հափշտակելը հիմնավորող հանգամանք է համարում նաև, այն, որ նա հետևողական հրաժարվել է տալ այն պաշտոնյաների անունները, ում միջոցով փորձել է իբր լուծել կռունկի վաճառքի հարցը։ Դատարանը գտնում է, որ նման անձինք չեն եղել, նրանց հետ Հ.Մնացականյանը պայմանավորվածություններ չի ունեցել, այլապես կհայտներ այդ մասին։ Նման պայմաններում հետազոտելով քրեական գործի քննությամբ ձեռք բերված ապացույցները, դատարանը գտնում է, որ Սուլիկո Նակաշիձեից գումարներ վերցնելու պահին ի սկզբանե Հ.Մնացականյանը նպատակ է ունեցել դրանց խաբեությամբ տիրանալ։ Նման հետևության հանգելու համար դատարանը հիմք է ընդունում դատարանի կողմից արժանահավատ համարված նրա բացատրություններն ու ցուցմունքները, որտեղ ընդունել է 26 200 ԱՄՆ դոլարի չափով գումարները Սուլիկո Նակաշիձեից ստանալու և տնօրինելու փաստերը։ Բացի այդ չլինելով «Ռուսգազարդ» ՓԲԸ-ի աշխատակից, նա ի սկզբանե գիտենալով, որ օժտված չէ այդ ՓԲԸ-ին պատկանող գույքը տնօրինելու իրավունքով և չի ունեցել իրավական կամ այլ լծակներ հարցը կարգավորելու համար, գործնական ոչինչ չի արել և նպատակադրված էլ չէր և չէր էլ կարող պահանջված կռունկի վաճառքի հարցը լուծել։ Սակայն ցանկանալով ժամանակ շահել և պատրանք ստեղծել, թե գործնականում զբաղվում է գործարքը իրականացնելու հարցով, ձևական` Սուլիկո Նակաշիձեին և նրա մասնագետներին վկա Մելսիկ Մկրտչյանի միջոցով տարել է Հրազդանի ՊՇԷԿ-ի տարածք, ցույց տվել կռունկները և հավատացրել, թե խնդիրը լուծելու է։ Բացի այդ Հ.Մնացականյանը վերցրած 26 200 ԱՄՆ դոլարի` հատկապես էշոտնուկային կռունկ ձեռք բերելու նպատակին ծառայելու համար գումարային մուծումներ չի կատարել, դատարանին չի ներկայացրել հիմնավորումներ, թե վերցրած առանձնապես խոշոր չափի գումարից կոնկրետ որտեղ և ինչ ծախսեր է կատարել, որոնք ուղղված են եղել հենց Սուլիկո Նակաշիձեի հետ գործարքի կատարման նպատակին։ Դատարանը հիմնավորված է համարում, որ Հ.Մնացականյանը, ինչպես հայտնել էր նախաքննության ժամանակ, նման ծախսեր չի կատարել և չէր էր կարող կատարել, որովհետև «Ռուսգազարդ» ՓԲԸ-ին պատկանող Էշոտնուկային` տուժողի ներկայացուցիչ Սուլիկո Նակաշիձեի ցանկացած կռունկները առհասարակ վաճառքի ենթակա չեն եղել։
Դատարանը հիմնավոր չի համարում նաև Հ.Մնացականյանի դատարանում բերած պատճառաբանությունները, որ Սուլիկո Նակաշիձեն իրեն գումար չի տվել, նա կազմակերպության ներկայացուցիչ էր և առանց համապատասխան փաստաթղթային ձևակերպումների գումար չէր կարող իրեն տալ։ Գործի նյութերով հիմնավորվել է, որ «Բարվիլ» ընկերությունից 2009թ. հունիսի 26-ին Ս.Նակաշիձեին ստացել է 49988 ԱՄՆ դոլար։ Ականատես վկաների ուղղակի ցուցմունքներով հիմնավորվել է, որ նրանց ներկայությամբ նախ Արթիկում` Սուլիկո Նակաշիձեն տվել է 15 000 ԱՄՆ դոլար, որը Հ.Մնացականյանը հաշվել և վերցրել է, ապա տարբեր օրերի դարձյալ ականատեսների ներկայությամբ մաս-մաս ստացել է մնացած գումարը` հավաստիացումներ տալով, որ կռունկի ձեռք բերման հարցը անպայման լուծելու է։ Հ.Մնացականյանի գործողությունները գնահատելիս դատարանը նկատի է ունենում նաև նրա վարքագիծը ՔԿՀ-ում, որտեղից զանգել է տուժողին և վկաներին` խնդրել, որպեսզի ցուցմունքները փոխեն իր օգտին։ Դատարանը հիմնավորված է համարում, որ Սուլիկո Նակաշիձեից վերցրած գումարների հաշվին Հ.Մնացականյանը վճարել է Ա.Պողոսյանից վերցրած գումարը 7000 ԱՄՆ դոլարի չափով։
Պաշտպանական կողմի այն պատճառաբանությունները, որ Հ.Մնացականյանի դեմ ցուցմունք տվող վկաները Վահան Բեգջանյանի և Սուլիկո Նակաշիձեի մտերիմներն ու ծանոթներն են, որոնք ցուցմունքները տվել են տուժողների թելադրանքով` դատարանը հիմնավոր չի համարում։ Նշված վկաները ցուցմունքներ են տվել սուտ ցուցմունքներ տալու համար պատասխանատվության ենթարկվելու մասին նախազգուշացումից հետո, խաչաձև հարցաքննվել են մեղադրանքի, պաշտպանական կողմի և դատարանի կողմից և ուղղակի ցուցմունքներ են տվել, որ ականատես են եղել Վահան Բեգջանյանի և Սուլիկո Նակաշիձեի կողմից գումարները փոխանցելու գործողություններին։ Մինչդեռ պաշտպանի կողմից մատնանշված ՀՀ վճռաբեկ դատարանի նախադեպային որոշման մեջ մատնանշված վկաները գումարի փոխանցմանը ականատես չէին եղել, այլ ցուցմունքները տվել էին տուժողից լսածի հիման վրա։
Դատարանը անհիմն է համարում նաև պաշտպանական կողմի այն պատճառաբանությունը, թե Հ.Մնացականյանից բացատրություն և սկզբնական ցուցմունքները վերցվել են քննությանը խորթ մեթոդների կիրառման արդյունքում։ Այդ մասին քրեական գործում տվյալներ չկան, այդպիսիք հիմնավորող փաստեր պաշտպանական կողմը չներկայացրեց։
Դատարանը անտրամաբանական է համարում նաև պաշտպանական կողմի այն փաստարկը, որ Հ.Մնացականյանը Վահան Բեգջանյանի հետ գործարք չի կատարել` վերջինս և նրա բերած գնորդների կողմից գումարներ չներդնելու պատճառով։
Գործի նյութերով հիմնավորվել է, որ իրականում իր մատնանշած օբյեկտների նկատմամբ Հ.Մնացականյանը ոչ մի իրավասություն չի ունեցել, չի ունեցել դրա տիրապետման մասին հիմնավոր փաստաթուղթ։ Նա միայն ցույց է տվել այդ օբյեկտների սեփականության վկայագրի լուսապատճենները, դատարանի համոզմամբ տպավորություն ստեղծելու և լրացուցիչ գումարներ վերցնելու նպատակով։ Այսինքն, Հ.Մնացականյանը ոչ մի փաստարկ չներկայացրեց, որով հիմնավորեր, որ գործարք է ցանկացել կնքել, կատարել և որին իր կամքից անկախ խոչընդոտներ են ստեղծվել։ Շինության սեփականության վկայագրի ներկայացնելը չի կարող դիտվել Հ.Մնացականյանի կողմից իր գործը պատշաճ կատարել, դա միայն եղել է պատրվակ։ Պաշտպանական կողմի այն պատճառաբանությունը, որ նշված հարցը պետք է կարգավորվեր քաղաքացիական դատավարության կարգով, դատարանը անհիմն է համարում նկատի ունենալով, որ գործի նյութերով հիմնավորվել է, որ Հ.Մնացականյանը գործել է ուղղակի դիտավորությամբ և շահադիտական նպատակով։ Նա գիտակցել է, որ խարդախությամբ վստահությունը չարաշահելու միջոցով հափշտակում է «Բարվիլ ՍՊԸ-ի և Վ.Բեջանյանի գումարները և նա ի սկզբանե նպատակ է ունեցել հափշտակելու այն, չվերադարձնելու հափշտակված գումարը>>:
Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է նաև, որ թե Վահան Բեգջանյանի և թե Սուլիկո Նակաշիձեի դրվագով հարցաքննված վկաները գործի ելքով չշահագրգռված անձինք են և նրանց կողմից հայտնած տվյալները արժանահավատ են և համապատասխանում են գործի փաստական հանգամանքներին, դրանք էականորեն տարբերվում են պաշտպան Ա.Հոբոսյանի կողմից մատնանշված Լիա Ավետիսյանի վերաբերյալ քրեական գործից, ուստի Հայկ Մնացականյանի վերաբերյալ կիրառելի չէ ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 24.02.2011թ-ի որոշումը:
Այսպիսով, դատաքննությամբ և գործով ձեռք բերված ապացույցներով վերաքննիչ դատարանը հաստատված է համարում, որ Հայկ Մնացականյանը 2007թ. օգոստոսի 20-ից մինչև դեկտեմբերի 28-ն ընկած ժամանակահատվածում Վահան Բեգջանյանից խարդախությամբ հափշտակել է առանձնապես խոշոր չաերի 10.413.675 ՀՀ դրամը, ինչպես նաև 2009թ-ի հունիս-հուլիս ամիսներին` Սուլիկո Նիկաշիձեից` 9.638.576 ՀՀ դրամ, այսինքն նրա հանցանքը ՀՀ քր. օր. 178 հոդ. 3-րդ մասի 1-ին կետով ճիշտ է որակված, ամբաստանյալի ու պաշտպանի կողմից բերված պատճառաբանությունները հերքված են գործի փաստական հանգամանքների վերոնշյալ ամբողջությամբ:
Հայկ Մնացականյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը հաշվի է առել կատարված հանցանքի բնույթը, վտանգավորության աստիճանը, ամբաստանյալի անձնավորությունը, որպես պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ դիտել, որ նա վատառողջ է և հանդիսանում է երրորդ խմբի հաշմանդամ, խնամքին է գտնվում վատառողջ կինը, տղան զոհվել է ՀՀ սահմանների պաշտպանության ժամանակ, որպես ծանրացնող` հանցանքը կատարելու առանձնապես վտանգավոր ռեցիդիվը, հանգել այն հետևության, որ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը նա պետք է կրի, կիրառել նաև գործի կես մասի բռնագրավում, որի չափը ՀՀ քր. օր. 55 հոդվածի դրույթներին համապատասխան չի կարող գերազանցել 20.052.252 ՀՀ դրամը:
Վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ առաջին ատյանի դատարանի կողմից Հայկ մնացականյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը համապատասխանում է կատարված հանցագործության բնույթին ու ամբաստանյալի անձին, բխում ՀՀ քր. օր. 10, 48, 61 հոդվածներով նախատեսված պատժի անհատականացման, արդարացիության սկզբունքներից ու նպատակներից, ուստի մեղադրողի վերաքննիչ բողոքը ենթակա է մերժման:
Ինչ վերաբերում է ամբաստանյալ Մնացականյանի պատճառաբանությանը իր նկատմամբ համաներում կիրառելու վերաբերյալ, ապա <<ՀՀ անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին>> որոշման 9-րդ կետի 5-րդ ենթակետի համաձայն հանցագործությունների առանձնապես վտանգավոր ռեցիդիվի դեպքում այն կիրառելի չէ:

Ելնելով վերոգրյալից եւ ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394 հ.հ. վերաքննիչ դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2011 թվականի սեպտեմբերի 14-ի դատավճիռը քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Հայկ Անդրանիկի Մնացականյանի` ՀՀ քր. օր. 178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, թողնել անփոփոխ, ամբաստանյալի, պաշտպանի և մեղադրողի վերաքննիչ բողոքները` մերժել:

Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարանին` հրապարակման օրվանից մեկամսյա ժամկետում:


ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` ստորագրություններ

Իսկականի հետ ճիշտ է`

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Մ.ԱՐՂԱՄԱՆՅԱՆ