ԳՈՐԾ – ԵԿԴ/0313/01/10


ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՔՐԵԱԿԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ԴԱՏԱՐԱՆ
Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

11 հոկտեմբերի 2011թ. ք.Երևան

ՀՀ քրեական վերաքննիչ դատարանը /այսուհետ` Վերաքննիչ դատարան/
հետևյալ կազմով`

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ե.ԴԱՐԲԻՆՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ա.ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆ
Մ.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ
Քարտուղարությամբ` Տ.Հակոբյանի

ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ`

ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Ռ.Բունիաթյանի
ՊԱՇՏՊԱՆՆԵՐ` Տ.Սաֆարյանի
Գ.Հովհաննիսյանի

Դռնբաց դատական նիստում մեղադրող Ռ.Բունիաթյանի, ամբաստանյալ Արման Հունանյանի, ամբաստանյալ Հովսեփ Մանուկյանի շահերի պաշտպան Գիվի Հովհաննիսյանի վերաքննիչ բողոքների հիման վրա, վճռաբեկության վարույթի կանոններով, քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի ՅՈՒՐԻԿ ԴՐԱՍՏԱՄԱՏԻ ՀԱՅՐԱՊԵՏՅԱՆԻ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, ԱՐՄԱՆ ԱԼԲԵՐՏԻ ՀՈՒՆԱՆՅԱՆԻ և ՀՈՎՍԵՓ ՌՈՒԲԵՆԻ ՄԱՆՈՒԿՅԱՆԻ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

Գործի դատավարական նախապատմությունը.
2010թ. օգոստոսի 17-ին, ժամը 02.30-ի սահմաններում, Երևանի Ամիրյան փողոցի թիվ 15 հասցեում գործող <Արայ> խանութ-սրահի դիմացի հատվածում Հովսեփ Ռուբենի Մանուկյանի, Էդուարդ Հուսիկի Քեշիշյանի, Արման Ալբերտի Հունանյանի և Յուրիկ Դրաստամատի Հայրապետյանի կողմից հասարակական կարգը կոպիտ կերպով խախտելու, անձանց նկատմամբ բռնության գործադրման զուգորդմամբ խուլիգանություն կատարելու փաստի առթիվ 21.08.2010թ. ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոնականի քննչական բաժնում հարուցվել է թիվ 13141410 քրեական գործը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետի հատկանիշներով:
07.10.2010թ. որոշմամբ Յուրիկ Դրաստամատի Հայրապետյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:Նույն օրը մեկ այլ որոշմամբ նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն չհեռանալու մասին:
11.10.2010թ. որոշմամբ, քրեական գործով Հովսեփ Ռուբենի Մանուկյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով քրեական հետապնդում չի իրականացվել` վերջինիս արարքում հանցակազմի բացակայության պատճառաբանությամբ։
13.10.2010թ. որոշմամբ Արման Ալբերտի Հունանյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով:Նույն օրը մեկ այլ որոշմամբ նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել կալանավորումը:
14.10.2010թ. որոշմամբ Հովսեփ Ռուբենի Մանուկյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով: Նույն օրը մեկ այլ որոշմամբ նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել կալանավորումը:
15.11.2010թ. քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան։
Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության դատախազ, արդարադատության երրորդ դասի խորհրդական Ռ. Բունիաթյանի` <Առաջադրված մեղադրանքը փոփոխելու և նոր մեղադրանք առաջադրելու մասին> 2011թ. փետրվարի 03-ի որոշմամբ թիվ 13141410 քրեական գործով Յուրիկ Դրաստամատի Հայրապետյանին քրեական գործի մինչդատական վարույթի ընթացքում առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258 հոդվածի 4-րդ մասով։
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը 2011թ. հունիսի 21-ի դատավճռով Յուրիկ Դրաստամատի Հայրապետյանին մեղավոր է ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և դատապարտել ազատազրկման 2 /երկու/ տարի ժամկետով։ <ՀՀ անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին> ՀՀ ԱԺ 2011թ. մայիսի 26-ի որոշման 1-ին կետի 1-ին ենթակետի կիրառմամբ Յուրիկ Դրաստամատի Հայրապետյանին ազատել է պատիժը կրելուց։ Յուրիկ Հայրապետյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց չհեռանալու մասին ստորագրությունը վերացվել է։
Նույն դատավաճռով Արման Ալբերտի Հունանյանին մեղավոր է ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով և դատապարտել ազատազրկման 4 /չորս/ տարի ժամկետով: Պատժի սկիզբը հաշվվել է 2010թ. հոկտեմբերի 13-ից։ Խափանման միջոց կալանավորումը թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Նույն դատավճռով Հովսեփ Ռուբենի Մանուկյանին մեղավոր է ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով և դատապարտել ազատազրկման 4 /չորս/ տարի ժամկետով: Պատժի սկիզբը հաշվվել է 2010թ. հոկտեմբերի 14-ից։ Խափանման միջոց կալանավորումը թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Վերաքննիչ բողոքներ են բերել մեղադրող Ռ.Բունիաթյանը, ամբաստանյալ Արման Հունանյանը և նրա շահերի պաշտպան Տիգրան Սաֆարյանը, ամբաստանյալ Հովսեփ Մանուկյանի շահերի պաշտպան Գիվի Հովհաննիսյանը:
Ամբաստանյալ Արման Հունանյանի շահերի պաշտպան Տիգրան Սաֆարյանի վերաքննիչ բողոքը 08.08.2011թ. որոշմամբ թողնվել է առանց քննության` ժամկետանց լինելու պատճառով:
Մեղադրող Ռ.Բունիաթյանի, ամբաստանյալ Արման Հունանյանի և ամբաստանյալ Հովսեփ Մանուկյանի պաշտպան Գիվի Հովհաննիսյանի վերաքննիչ բողոքները 08.08.2011թ. և 17.08.2011թ. որոշումներով ընդունվել են վարույթ և գործը նշանակվել է քննության ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 418-րդ հոդվածով սահմանված կարգով:
Սույն դատավճռով դատապարտվել է նաև Էդուարդ Հուսիկի Քեշիշյանը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, որի կողմից դատավճիռը չի բողոքարկվել:

Գործի փաստական հանգամանքները.
Ամբաստանյալ Յուրիկ Դրաստամատի Հայրապետյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով այն արարքի համար, որ նա 2010թ. օգոստոսի 17-ին` ժամը 02.30-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Ամիրյան 15 հասցեում գործող <Արայ> խանութ-սրահի ձախակողմյան հատվածում ընկերոջ` Արման Ալբերտի Հունանյանի հետ, կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կարգը` հարակից շենքի բնակիչների անդորրը, շուրջ 7-8 րոպե անհիմն վիճաբանել են Հովսեփ Ռուբենի Մանուկյանի և Էդուարդ Հուսիկի Քեշիշյանի հետ, որի ընթացքում վերջիններիս հասցեին տվել են սեռական բնույթի հայհոյանքներ, բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելով հասարակության` փողոցում կանգնած քաղաքացիների նկատմամբ։ Յու.Հայրապետյանն իր խուլիգանական գործողությունները զուգորդել է բռնության գործադրմամբ և ուրիշի գույքը վնասելով` ձեռքերով և ոտքերով հարվածներ հասցնելով Հ.Մանուկյանին և Է.Քեշիշյանին, միևնույն ժամանակ փայտե մահակով 3-4 անգամ հարվածել է Հովսեփ Մանուկյանին պատկանող <Մերսեդես> մակնիշի 18 ՍԼ 091 պ/հ ավտոմեքենայի աջակողմյան հատվածին, վնասել այն` պատճառելով 30.000 ՀՀ դրամի գույքային վնաս։
Ամբաստանյալ Արման Ալբերտի Հունանյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով այն արարքի համար, որ նա 2010թ. օգոստոսի 17-ին` ժամը 02.30-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Ամիրյան 15 հասցեում գործող <Արայ> խանութ-սրահի ձախակողմյան հատվածում ընկերոջ` Յուրիկ Դրաստամատի Հայրապետյանի հետ, կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կարգը` հարակից շենքի բնակիչների անդորրը, շուրջ 7-8 րոպե անհիմն վիճաբանել են Էդուարդ Հուսիկի Քեշիշյանի և Հովսեփ Ռուբենի Մանուկյանի հետ, որի ընթացքում վերջիններիս հասցեին տվել են սեռական բնույթի հայհոյանքներ, բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելով հասարակության` փողոցում կանգնած քաղաքացիների նկատմամբ։ Ա.Հունանյանն իր խուլիգանական գործողությունները զուգորդել է բռնության գործադրմամբ` ձեռքերով և ոտքերով հարվածներ հասցնելով Է. Քեշիշյանին և Հ. Մանուկյանին, միևնույն ժամանակ որպես զենք օգտագործվող քարով հարվածել է Է. Քեշիշյանի քթի վերևի հատվածին, իսկ այնուհետև պոկելով Հ. Մանուկյանին պատկանող <Մերսեդես> մակնիշի ավտոմեքենայի հետևի 18 ՍԼ 091 պետհամարանիշը, դրանով 3-4 անգամ հարվածել է Է.Քեշիշյանի աջ բազկի հատվածին` վերջինիս պատճառելով առողջությանը թեթև վնասի հատկանիշներ պարունակող մարմնական վնասվածքներ` առողջության կարճատև քայքայումով։
Ամբաստանյալ Հովսեփ Ռուբենի Մանուկյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով այն արարքի համար, որ նա 2010թ. օգոստոսի 17-ին` ժամը 02.30-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Ամիրյան 15 հասցեում գործող <Արայ> խանութ-սրահի ձախակողմյան հատվածում ընկերոջ` Էդուարդ Հուսիկի Քեշիշյանի հետ, կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կարգը` հարակից շենքի բնակիչների անդորրը, շուրջ 7-8 րոպե անհիմն վիճաբանել են Յուրիկ Դրաստամատի Հայրապետյանի և Արման Ալբերտի Հունանյանի հետ, որի ընթացքում վերջիններիս հասցեին տվել են սեռական բնույթի հայհոյանքներ, բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելով հասարակության` փողոցում կանգնած քաղաքացիների նկատմամբ, իրենց խուլիգանական գործողությունները զուգորդել են բռնության գործադրմամբ` ձեռքերով և ոտքերով հարվածներ հասցնելով Յու. Հայրապետյանին և Ա. Հունանյանին։ Բացի այդ, ծեծկռտուքի ընթացքում Հ. Մանուկյանը որպես զենք օգտագործվող բեյսբոլի մանկական ծեծանակի նմանողությամբ փայտե մահակով դեմ դիմաց կանգնած դիրքում երկու անգամ հարվածել է Յու. Հայրապետյանի գլխի աջ գագաթակողմնային մազածածկ հատվածին` վերջինիս պատճառելով առողջությանը թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող մարմնական վնասվածք։

Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը.

Մեղադրողն իր վերաքննիչ բողոքով խնդրել է Յուրիկ Դրաստամատի Հայրապետյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով և նշանակել համաչափ պատիժ` պատճառաբանելով, որ ամբաստանյալ Յու.Հայրապետյանն իր խուլիգանական գործողությունները զուգորդել է բռնության գործադրմամբ և ուրիշի գույքը վնասելով, այն է` ձեռքերով և ոտքերով հարվածներ է հասցրել Հ.Մանուկյանին և Է.Քեշիշյանին, միևնույն ժամանակ փայտե մահակով 3-4 անգամ հարվածել է Հովսեփ Մանուկյանին պատկանող <Մերսեդես> մակնիշի 18 ՍԼ 091 պետհամարանիշի ավտոմեքենայի աջակողմյան հատվածին, վնասելով այն և պատճառելով 30.000 ՀՀ դրամի գույքային վնաս։
Ամբաստանյալ Արման Հունանյանն իր վերաքննիչ բողոքով հայտնել է, որ դատարանը, դատական ակտ կայացնելիս, թույլ է տվել նյութական և քրեադատավարական օրենքի բազմաթիվ խախտումներ:
Գործով շրջակա որևէ շենքի բնակիչ ցուցմունք չի տվել, որ տեղի ունեցածի հետևանքով խախտվել է իր անդորրը, <Փողոց կանգնած> քաղաքացիներ չեն հայտնաբերվել, որոնց նկատմամբ դրսևորված լինի անհարգալից վերաբերմունք։ Դեպքի վայրում և ընդհանրապես գործի քննության ժամանակ չի հայտնաբերվել այն քարը, որով իբր ինքը հարվածել է Է.Քեշիշյանին։ Քարով և հետագայում ավտոմեքենայի պետհամարանիշով իր կողմից էդուարդ Քեշիշյանին հարվածներ հասցնելու մասին հայտնել է միայն վերջինս՝ նախաքննության ընթացքում, ընդ որում` նախաքննության սկզբնական փուլում Է.Քեշիշյանը նշված հանգամանքների մասին չի հայտնել, իսկ դատաքննության ընթացքում հրաժարվել է նախաքննական ցուցմունքներից։ Գործով մյուս ամբաստանյալ, էդուարդ Քեշիշյանի ընկերը չի հասաատել նրա ցուցմունքը՝ իր կողմից իբր քար գործադրելու մասին։ Միջադեպի ընթացքում հայհոյանքներ հնչեցնելու մասին նախաքննության ընթացքում հայտնել են միայն ամբաստանալները, իսկ նախաքննության ավարտական փուլում ներկայացրել են միջնորդոնթյուն՝ հայանելով, որ նախկինում տրված ցուցմունքները չեն համապաաասխանում իրականությանը, ոչ մի հայհոյանք չի եղել և միջնորդելով այդ կապակցությամբ լրացուցիչ հարցաքննել իրենց։ Նախաքննական մարմինը, խախաելով ամբաստանյաների ցուցմունք տալու և այդպիսով պաշապանություն իրականացնելու իրավունքը, մերժել է միջնորդությունը՝ հրաժարվելով լրացուցիչ հարցաքննել նրանց։ Սույն գործով ամբասաանյալների շահերի միջև եղել են էական հակասություններ, սակայն նախաքննական մարմինը, անտեսելով այդ փաստը, պաշտպան չունեցող ամբասաանյալներին չի ապահովել պաշապաններով։ Սույն գործով բոլոր չորս ամբաստանյալներին բերման ենթարկելուց սկսված խախտվել են նրանց սահմանադրական կարևորագույն իրավունքները լռելու, փաստաբան ունենալու իրավունքները, որը հիմք է հանդիսացել նրանց կողմից տրված բացատրություննները դատարանի կողմից որպես ապացույց օգտագործման անթույլատրելիությունը ճանաչելու համար։
Ամբաստանյալ Արման Հունանյանը խնդրել է իր մասով բեկանել դատավճիռը և կայացնել արդարացման դատական ակտ` ճանաչելով իրեն անմեղ առաջադրված մեղադրանքում, կամ իրեն մեղավոր ճանաչել անձի առողջության դեմ ուղղված համապատասխան արարքը կատարելու մեջ` նշանակելով համաչափ պատիժ և կիրառել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ կամ 70-րդ հոդվածները:
Ամբաստանյալ Հովսեփ Մանուկյանի պաշտպան Գիվի Հովհաննիսյանն իր վերաքննիչ բողոքով խնդրել է 21.06.2011թ. դատավճիռը ամբողջությամբ բեկանել` կայացնելով արդարացման դատական ակտ, պատճառաբանելով, որ ամբաստանյալ Հովսեփ Մանուկյանին առաջադրվել է ապօրինի, անհիմն մեղադրանք, ամբաստանյալները կատարել են ոչ թե խուլիգանություն, այլ միմյանց միջև կենցաղային հարցի շուրջ առաջացել է ոչ թե տևական վիճաբանություն, որին ոչ ոք ականատես չի եղել և այն դադարել է առանց որևէ մեկի միջամտության, այսինքն` նրանց կողմից կատարված հանցավոր արարքը պետք է դասվեր ոչ թե հասարակական կարգի և բարոյականության դեմ ուղղված հանցագործությունների շարքին և որակվեր որպես խուլիգանություն, այլ` կյանքի և առողջության դեմ և սեփականության դեմ ուղղված հանցագործությունների շարքին և արարքը պետք է որակվեր ՀՀ քրեական օրենսգրքի 117-րդ, 118-րդ, 185-րդ հոդվածի 1-ին մասով և հաշվի առնելով, որ ամբաստանյալները միմյանց դեմ բողոքներ չունեն, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 33-րդ, 35-րդ, 183-րդ հոդվածներով սահմանված կարգով որոշում կայացվեր նրանց նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնելու և քրեական գործով վարույթը կարճելու մասին: Բացի այդ, եթե դատարանը գտնի, որ իր պաշտպանյալը մեղավոր է առաջադված մեղադրանքում, ապա հաշվի առնելով գործում առկա բազմաթիվ մեղմացուցիչ հանգամանքները և ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը Հ.Մանուկյանի նկատմամբ կիրառել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածը:

Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.
Բողոքում նշված հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում վերլուծելով գործի նյութերը` Վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ դատարանի դատավճիռը պետք է թողնել անփոփոխ, իսկ դատախազ Ռ.Բունիաթյանի, ամբաստանյալ Ա.Հունանյանի, պաշտպան Գ.Հովհաննիսյանի վերաքննիչ բողոքները պետք է մերժել հետևյալ պատճառաբանությամբ.
Սույն գործով Վերաքննիչ դատարանի առջև բարձրացված իրավական հարցերից մեկը հետևյալն է. ամբաստանյալների կողմից, որպես զենք օգտագործվող փայտե մահակով, քարով և ավտոմեքենայից պոկված պետհամարանիշով հարվածելը <Արայ> խանութի ետնամասում կռվող անձանց արդյոք վկայում է նրանց արարքում զենքի գործադրմամբ խուլիգանություն կատարելու հատկանիշների առկայության մասին:
Վերաքննիչ դատարանը բողոքներում առաջադրված հարցադրումներին անդրադառնալուց առաջ հարկ է համարում արձանագրել հետևյալը.
ՀՀ քրեական օրենսգքրի 258-րդ հոդվածի համաձայն`
1. Խուլիգանությունը՝ դիտավորությամբ հասարակական կարգը կոպիտ կերպով խախտելը, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով՝(…):
2. Նույն արարքը, որը զուգորդվել է անձի նկատմամբ բռնություն գործադրելով կամ դա գործադրելու սպառնալիքով, ինչպես նաև ուրիշի գույքը ոչնչացնելով կամ վնասելով (…):
3. Սույն հոդվածի երկրորդ մասով նախատեսված արարքը, որը՝
1) կատարվել է մի խումբ անձանց կամ կազմակերպված խմբի կողմից,
2) զուգորդվել է իշխանության ներկայացուցչին կամ հասարակական կարգի պահպանության պարտականություն իրականացնող կամ հասարակական կարգի խախտումը խափանող անձին դիմադրություն ցույց տալով,
3) կատարվել է նախկինում խուլիգանություն կատարած անձի կողմից,
4) զուգորդվել է անձի առողջությանը միջին ծանրության վնաս պատճառելով,
5) զուգորդվել է բացառիկ ցինիզմով՝
(…):
4. Սույն հոդվածի երկրորդ կամ երրորդ մասով նախատեսված արարքը, որը կատարվել է զենքի կամ որպես զենք օգտագործվող առարկաների գործադրմամբ (…):
Արման Խաչատրյանի վերաբերյալ թիվ ՎԲ 223/06 24.10.2006թ. գործով որոշման մեջ Վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է հայտնել այն մասին, որ «Խուլիգանությունը կարող է կատարվել միայն ուղղակի դիտավորությամբ։ Դա նշանակում է, որ մեղավոր անձը ոչ միայն գիտակցում է, որ իր գործողություններով խախտում է հասարակական կարգն ու բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորում հանրության հանդեպ, այլև ցանկանում է կատարել այդ գործողությունները։ Խուլիգանական արարքը կարող է կատարվել միայն խուլիգանական մղումներից ելնելով։ Իսկ արարքը համարվում է խուլիգանական մղումներով կատարված, եթե այն կատարվում է հասարակության և բարոյականության նորմերի նկատմամբ անթաքույց արհամարհանքի հողի վրա, երբ մեղավոր անձի վարքը հանդիսանում է բացահայտ մարտահրավեր` ուղղված հասարակական կարգի դեմ և թելադրված է լինում շրջապատին հակադրվելու, վերջինիս հանդեպ արհամարհական վերաբերմունք ցուցաբերելու ցանկությամբ։
Վերոշարադրյալ վերլուծությունից բխում է, որ խուլիգանության, ինչպես հասարակ, այնպես էլ որակյալ հանցակազմերի սուբյեկտիվ կողմի պարտադիր հատկանիշ է արարքում խուլիգանական մղումների առկայությունը: Այսինքն` ՀՀ քրեական օրենսգքրի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված արարքը, այն է` զենքի կամ որպես զենք օգտագործվող առարկաների գրծադրմամբ կատարված խուլիգանությունը ենթադրում է մղումների առկայություն, հակառակ պարագայում` արարքը չի կարող որակվել վերոնշյալ հատկանիշներով:
Խուլիգանության գործողությունների կատարման ընթացքում հրազենի, սառը զենքի կամ որպես զենք օգտագործվող առարկաների գործադրումը հիմք է հանդիսանում հանցագործությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով որակելու համար ոչ միայն այն դեպքերում, երբ մեղադրյալը դրանց օգնությամբ հասցնում է կամ փորձում է հասցնել մարմնական վնասվածքներ, այլև այն դեպքերում, երբ խուլիգանական գործողությունների ընթացքում նշված առարկաների օգտագործումը քաղաքացիների կյանքի և առողջության համար ստեղծում է իրական սպառնալիք:
Ըստ գործով ձեռք բերված ապացույցների` երևում է, որ Ամբաստանյալ Յուրիկ Դրաստամատի Հայրապետյանն իր ընկեր, ամբաստանյալ Արման Ալբերտի Հունանյանի հետ միասին, 2010թ. օգոստոսի 17-ին` ժամը 02.30-ի սահմաններում, Երևանի Մաշտոցի պողոտայի և Թումանյան փողոցի խաչմերուկում, հետիոտնի համար նախատեսված անցումով հատել են Մաշտոցի պողոտան։ Այդ պահին նրանց մոտով, Մաշտոցի պողոտայով երթևեկել է ամբաստանյալ Հովսեփ Մանուկյանը` իրեն պատկանող <Մերսեդես Բենց Ե 320 կուպե> մակնիշի, 18 ՍԼ 091 պ/հ-ի ավտոմեքենայով։ Ավտոմեքենայի առջևի աջ նստատեղի ուղևոր, ամբաստանյալ Էդուարդ Հուսիկի Քեշիշյանը, փողոցը դանդաղ հատելու պատճառով սեռական բնույթի հայհոյանքներ է տվել Յու.Հայրապետյանի և Ա.Հունանյանի հասցեին։ Ամբաստանյալներ Ա. Հունանյանը և Յու.Հայրապետյանն իրենց հերթին պատասխան սեռական բնույթի հայհոյանքներ են հնչեցրել նշված ավտոմեքենայի վարորդ Հովսեփ Մանուկյանի և ուղևոր Էդուարդ Քեշիշյանի հասցեին, որից հետո նստելով Մաշտոցի պողոտայում կայանված, ամբաստանյալ Յու. Հայրապետյանին պատկանող, <Մերսեդես Բենց Ց-180> մակնիշի, 03 ՕՏ 737 պ/հ-ի ավտոմեքենան` հետապնդել են Հովսեփ Մանուկյանի վարած ավտոմեքենային։ Երևանի Ամիրյան փողոցի և Մաշտոցի պողոտայի խաչմերուկում հավասարվելով` նրանք փակել են այդ ավտոմեքենայի ճանապարհը, առաջարկել են վարորդ Հովսեփ Մանուկյանին և ուղևոր Էդուարդ Քեշիշյանին իջնել ավտոմեքենայից և բացատրություն տալ իրենց հասցեին հնչեցրած սեռական բնույթի հայհոյանքների վերաբերյալ։ Ավտոմեքենաները տեղում կայանելուց հետո` նրանք չորսով իջնելով ավտոմեքենաներից, Երևանի Ամիրյան 15 հասցեում գործող <Արայ> խանութ-սրահի ձախակողմյան հատվածում, շուրջ 7-8 րոպե տևողությամբ վիճաբանել են` մի կողմից ամբաստանյալներ Արման Հունանյանը և Յուրիկ Հայրապետյանը, մյուս կողմից ամբաստանյալներ Էդուարդ Քեշիշյանը և Հովսեփ Մանուկյանը։ Կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կարգը` խախտելով հարակից շենքի բնակիչների անդորրը` փոխադարձաբար միմյանց հասցեին տվել են սեռական բնույթի հայհոյանքներ` բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելով հասարակության, այդ թվում փողոցում կանգնած քաղաքացիների նկատմամբ։ Այնուհետև նրանք իրենց գործողությունները զուգորդել են բռնության գործադրմամբ` ձեռքերով և ոտքերով փոխադարձաբար հարվածներ հասցնելով միմյանց։
Ամբաստանյալ Արման Հունանյանը որպես զենք օգտագործվող քարով հարվածել է ամբաստանյալ Է. Քեշիշյանի քթի վերևի հատվածին, որից հետո պոկելով ամբաստանյալ Հ. Մանուկյանին պատկանող, <Մերսեդես> մակնիշի ավտոմեքենայի հետևի պետհամարանիշը` դրանով մի քանի անգամ հարվածել է ամբաստանյալ Է. Քեշիշյանի աջ բազկի հատվածին։ Իր այդ գործողություններով վնասվածքներ հասցնելով է. Քեշիշյանին դեմքի, աջ բազկի, ձախ արմնկահոդի, աջ ոտնաթաթի շրջանների քերծվածքների, արյունազեղման, ենթամաշկային արյունահավաքի, սալջարդ վերքի ձևով, Ա. Հունանյանը նրան պատճառել է առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ պարունակող մարմնական վնասվածքներ` առողջության կարճատև քայքայումով։
Ամբաստանյալ Հովսեփ Մանուկյանը որպես զենք օգտագործվող, բեյսբոլի մանկական ծեծանակի նման փայտե մահակով, դեմ-դիմաց կանգնած դիրքում, երկու անգամ հարվածել է ամբաստանյալ Յու.Հայրապետյանի գլխի աջ գագաթակողմնային մազածածկ հատվածին` նրան պատճառելով առողջությանը թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող մարմնական վնասվածք` գլխի աջ գագաթակողմնային մազածածկ հատվածի սալջարդ վերքի ձևով։
Ամբաստանյալ Յու. Հայրապետյանը փայտե մահակը խլել է ամբաստանյալ Հ.Մանուկյանից և դրանով երեքից չորս անգամ հարվածել է նրա ավտոմեքենայի աջակողմյան հատվածին։ Այդ պահին ժամանել են ոստիկանության աշխատակիցներ, վկաներ Ռուդիկ Ռաֆիկի Մկրտչյանը, Մարտիրոս Մարգարի Մարգարյանը և Էդգար Ռոբերտի Կարապետյանը, որոնց տեսնելով` ամբաստանյալներ Յու. Հայրապետյանը և Ա. Հունանյանը թաքնվել են մոտակա շենքի բակում։ Ոստիկանության աշխատակիցներին հաջողվել է բռնել նրանց և Է.Քեշիշյանի ու Հ.Մանուկյանի հետ միասին բերման ենթարկել ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնական բաժին։
Այսպիսով, Վերաքննիչ դատարանը, ներկայացված բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում ստուգման ենթարկելով քրեական գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման և քրեական օրենքի ճշտությունը, ինչպես նաև գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի պահանջների պահպանումը, ուսումնասիրության և գնահատման ենթարկելով քրեական գործում առկա նյութերը, հանգում է այն հետևության, որ ընդհանուր իրավասության դատարանը, պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում ստուգման ենթարկելով քրեական գործի հիմքում դրված ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրները, յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով թույլատրելիության, վերաբերելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ղեկավարվելով օրենքով, ներքին համոզմամբ, ամբաստանյալներ Արման Հունանյանի և Հովսեփ Մանուկյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով, իսկ Յուրիկ Հայրապետյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով մեղավորության վերաբերյալ հանգել է ճիշտ հետևության, նրանց մեղսագրված արարքների քրեաիրավական գնահատականները ճիշտ են տրվել, ուստի դատավճիռը բեկանելու հիմքեր չկան, իսկ դատավճիռն այդ մասով օրինական և հիմնավորված է ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավճռում շարադրված հետևյալ ապացույցներով.
Ամբաստանյալ Յուրիկ Հայրապետյանի նախաքննական ցուցմունքներով այն մասին, որ առաջադրված մեղադրանքում իրեն լիովին մեղավոր է ճանաչում, 2010թ. օգոստոսի 17-ին` ժամը 02.30-ի սահմաններում, միմյանց հասցեին հնչեցված հայհոյանքների շուրջ, Երևանի Ամիրյան 15 հասցեում գործող <Արայ> խանութ-սրահի ձախակողմյան հատվածում, իր ընկեր Արման Ալբերտի Հունանյանի հետ կոպիտ կերպով խախտել են հասարակական կարգը` հարակից շենքի բնակիչների անդորրը, շուրջ յոթից ութ րոպե վիճաբանել են Հովսեփ Մանուկյանի և Էդուարդ Քեշիշյանի հետ, այդ ընթացքում փոխադարձաբար միմյանց հասցեին տվել են սեռական բնույթի հայհոյանքներ, բացի այդ ծեծկռտուքի են բռնվել նրանց հետ, ձեռքերով և ոտքերով հարվածներ են հասցրել Հովսեփ Մանուկյանին և Էդուարդ Քեշիշյանին, իսկ վերջիններս նույն կերպ հարվածներ են հասցրել իրեն և Արման Հունանյանին։ Ծեծկռտուքի ընթացքում Հովսեփ Մանուկյանը փայտե մահակով, դեմ-դիմաց կանգնած դիրքում, երկու անգամ հարվածել է իր գլխին։ Հովսեփ Մանուկյանի ձեռքից խլելով փայտե մահակը` ինքը դրանով երեքից չորս անգամ հարվածել է Հ. Մանուկյանի ավտոմեքենայի աջակողմյան հատվածին և վնասել է այն։ Այդ մահակով ոչ ոքի չի սպառնացել, չի հարվածել և չի փորձել հարվածել։ Կատարածի համար զղջում է, խնդրում է մեղմ վերաբերվել։
Դատաքննության ընթացքում ցուցմունքներ տալով` ամբաստանյալ Յուրիկ Հայրապետյանը հայտնել է, որ առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչում, քանի որ չի կատարել այն գործողությունները, որոնք նշված են մեղադրանքի որոշման մեջ։ Իրականում տղաների միջև տեղի է ունեցել սովորական միջադեպ։ Նախաքննական ցուցմունքները գրել է քննիչի ուղղորդմամբ։ Դեպքի օրը, ինքը և Արման Հունանյանն անցել են Թումանյան-Մաշտոց փողոցների խաչմերուկի` հետիոտնի համար նախատեսված անցուղով, երբ այդ պահին անցնող <Մերսեդես> կուպե ավտոմեքեայից իրենց հասցեին հնչել են հայհոյանքներ և փողոցն արագ անցնելու պահանջ։ Հայհոյանքներին իրենք պատասխանել են նույն կերպ և նստելով քիչ հեռվում կայանված, իրեն պատկանող, <Մերսեդես> մակնիշի ավտոմեքենան` երթևեկել են Մաշտոցի պողոտայով։ Հասնելով Ամիրյան փողոցի խաչմերուկին` նկատել են կարմիր լույսի ազդանշանի տակ կանգնած այն նույն ավտոմեքենան, որից լսվել էին հայհոյանքներ իրենց հասցեին։ Վրդովված լինելով այդ տղաների վերաբերմունքից` Արմանը պատուհանից հարցրել է ավտոմեքենայում նստածներին, թե ինչու են նրանք իրենց հայհոյել, որին նրանք պատասխանել են, որ պատճառն իրենց դանդաղ քայլելն է եղել։ Միաժամանակ նրանք առաջարկել են կանգնել և պարզել այդ հարցը։ Խաչմերուկն անցնելով` իրենք կանգ են առել։ Էդուարդ Քեշիշյանի և Հովսեփ Մանուկյանի հետ ի սկզբանե իրենց խոսակցությունը հարթ չի ընթացել և վերածվել է քաշքշուկի, սակայն այդ ընթացքում փոխադարձ հայոյանքներ չեն հնչել։ Միջադեպը տևել է առավելագույնը երկու րոպե և այդ ընթացքում ոչ ոք որևէ առարկայով, քարով, փայտե մահակով կամ այլ իրով որևէ մեկին չի հարվածել։ Հնարավոր է, որ քաշքշուկի ընթացքում եղել են նաև հարվածներ, սակայն միայն ձեռքերով։ Քաշքշուկից հետո Է.Քեշիշյանն ու Հ.Մանուկյանը նստել են նրանց ավտոմեքենան։ Այդ ժամանակ իր վրա նկատել է արյան հետքեր և իրենց մոտ տպավորություն է ստեղծվել, որ Է. Քեշիշյանն ու Հ. Մանուկյանը ցանկանում են փախչել։ Արագ կողմնորոշվելով` Արմանը հանել է նրանց ավտոմեքենայի հետևի համարանիշը` նպատակ ունենալով կանխել նրանց փախուստը։ Այդ համարանիշով, քարով կամ որևէ այլ առարկայով Արմանը որևէ մեկին, այդ թվում նաև Է. Քեշիշյանին չի հարվածել։ Բացի այդ նրա ուսը վիրահատված է եղել ու մետաղական կոնստրուկցիա է տեղադրված եղել, որի հետևանքով Արմանը ուսը շարժել է դժվարությամբ։ Ավտոմեքենայի պետհամարանիշը հանելուց հետո, Է. Քեշիշյանն ու Հ. Մանուկյանն իջել են ավտոմեքենայից և այդ պահին վարորդի նստատեղի կողքին ինքը տեսել է բեյսբոլի բիտա։ Մտածելով, որ նրանք դա կարող են օգտագործել իր դեմ` անվտանգության նկատառումներից ելնելով ինքն այն վերցրել և պահել է իր ձեռքում, սակայն դրանով ոչ ոքի չի հարվածել և չէր էլ կարող հարվածել, քանի որ դրանից անմիջապես հետո իրենց են մոտեցել ոստիկանության աշխատակիցները և բերման են ենթարկել ոստիկանության բաժին։ Ինքը չի նկատել, թե իր դեմքն ինչի հետևանքով է արյունոտվել, որևէ քարով, մահակով կամ այլ առարկայով ոչ ոք իրեն կամ ուրիշի չի հարվածել, միջադեպի հետևանքով անցորդներ չեն հավաքվել։ Մեղադրանքում նշված է, իբրև թե դեպքը տևել է 7-8 րոպե, որի հետևանքով խանգարվել է բնակիչների հանգիստը, սակայն դա իրականությանը չի համապատասխանում։ Այժմ ինքը, Է.Քեշիշյանն ու Հ. Մանուկյանը հաշտվել են։
Ամբաստանյալ Էդուարդ Քեշիշյանի նախաքննական ցուցմունքներով այն մասին, որ առաջադրված մեղադրանքում իրեն լիովին մեղավոր է ճանաչում, 2010թ. օգոստոսի 17-ին` ժամը 02.30-ի սահմաններում, միմյանց հասցեին հնչեցված հայհոյանքների շուրջ, Երևանի Ամիրյան 15 հասցեում գործող <Արայ> խանութ-սրահի ձախակողմյան հատվածում իր ընկեր Հովսեփ Ռուբենի Մանուկյանի հետ շուրջ 8 րոպե վիճաբանել են Յուրիկ Հայրապետյանի և Արման Հունանյանի հետ։ Այդ ընթացքում փոխադարձաբար հնչել են սեռական բնույթի հայհոյանքներ, բացի այդ ծեծկռտուքի են բռնվել միմյանց հետ, որի ընթացքում փոխադարձաբար ձեռքերով և ոտքերով հարվածներ են հասցրել միմյանց։ Այդ ժամանակ Արման Հունանյանը քարով հարվածել է իր քթի վերևի հատվածին, իսկ հետո, երբ ինքը նստած է եղել Հովսեփ Մանուկյանին պատկանող ավտոմեքենայի առջևի աջ նստարանին, նույն ավտոմեքենայի հետևի պետհամարանիշը քաշել-պոկելուց հետո, Արման Հունանյանը դրանով երեքից չորս անգամ հարվածել է իր աջ թևի բազկի հատվածին և պատճառել մարմնական վնասվածք։ Ծեծկռտուքի ընթացքում, <Արայ> խանութի դիմաց` փողոցի հակառակ մայթեզրին, նկատել է կանգնած քաղաքացիների, որոնք նայել են իրենց։ Կատարածի համար զղջում է, խնդրում է մեղմ վերաբերվել։ Փայտե մահակը պատկանել է Հովսեփ Մանուկյանին։
Դատաքննության ընթացքում ցուցմունքներ տալով` ամբաստանյալ Էդուարդ Քեշիշյանը հայտնել է, որ առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչում, նախաքննական ցուցմունքներում ինքն հայտնել է, որ վեճը տևել է շուրջ տաս րոպե` նկատի ունենալով վեճի ողջ ընթացքը, հակառակ դեպքում այդքան ժամանակ հարվածներ ստանալով` անձը կարող էր և մահանալ։ Վիճաբանությունը տեղի է ունեցել Մաշտոցի պողոտայում գտնվող <Արայ> խանութի մոտ։ Վեճը վերածվել է քաշքշոցի, որի ժամանակ ինքը մարմնական վնասվածքներ է ստացել, սակայն քանի որ մութ է եղել` չի տեսել, թե ով ում է հարվածել, ինչպես նաև չի կարող ասել, թե քարով իրեն հարվածել են, թե` ոչ։ Հնարավոր է, որ վնասվածքները ստացել է ընկնելու հետևանքով։ Ինքն անձամբ ոչ մեկին չի հարվածել։ Վիճաբանության ընթացքում հայհոյանքներ չեն հնչել, հավաքված անձանց չի տեսել։ Միայն հեռանալիս, ոստիկանության պարեկային ծառայության ավտոմեքենաների լուսարձակների ներքո, <ՍԱՍ> սուպերմարկետի մոտ նկատել է մի քանի անձանց։ Նկատելով, որ մեքենայի բանալիներն ընկած են <Արայ> խանութի դիմացի սալապատ հատվածում, դրանք վերցնելու համար իջել է ավտոմեքենայից։ Այդ ժամանակ ավտոմեքենայի համարանիշները նկատել է սև վերնաշապիկով տղայի ձեռքին։ Ինքն այն խլել է այդ տղայի ձեռքից և գցել է մեքենայի մեջ, որից հետո վազել և վերցրել է բանալին։ Այդ ընթացքում իրեն ոչ ոք չի հարվածել։ Նախաքննական ցուցմունքները գրել է քննիչի ուղղորդմամբ։ Նախաքննության ընթացքում իր նկատմամբ որևէ բռնություն չի գործադրվել։
Ամբաստանյալ Արման Հունանյանի նախաքննական ցուցմունքներով այն մասին, որ Յուրիկ Հայրապետյանի հետ Մաշտոցի պողոտայով անցնելիս` իրենց կողքով անցել է <Մերսեդես-Ե> մակնիշի, կուպե թափքով, մուգ կապույտ գույնի ավտոմեքենա, որի ուղևորները սեռական բնույթի հայհոյանքներ են տվել իրենց հասցեին, ինչին իրենք պատասխանել են նույն կերպ։ Այնուհետև, Երևանի Ամիրյան 15 հասցեում գործող <Արայ> խանութ-սրահի մոտ հանդիպելով նշված ավտոմեքենայի վարորդ Հովսեփ Մանուկյանին և ուղևոր Էդուարդ Քեշիշյանին, ինքը և Յու. Հայրապետյանն իջել են իրենց ավտոմեքենայից և նշված հարցի շուրջ վիճաբանություն է սկսվել իրենց և նշված երիտասարդների միջև։ Վեճը վերածվել է ծեծկռտուքի և տևել է շուրջ երկու-երեք րոպե, որի ընթացքում ձեռքերով և ոտքերով փոխադարձաբար հարվածներ են հասցրել միմյանց և միմյանց հասցեին տվել են սեռական բնույթի հայհոյանքներ։ Այդ ընթացքում Հովսեփ Մանուկյանը դեմ դիմաց կանգնած դիրքում, փայտե մահակով երկու անգամ հարվածել է Յու.Հայրապետյանի գլխին։ Վերջինս կարողացել է Հովսեփ Մանուկյանի ձեռքից խլել փայտե մահակը։ Երբ Է.Քեշիշյանը և Հ.Մանուկյանը նստելով վերջինիս պատկանող, <Մերսեդես> մակնիշի ավտոմեքենան փորձել են հեռանալ` ինքը պոկել է նշված ավտոմեքենայի հետևի պետհամարանիշը և դրանով հարվածել է այդ ավտոմեքենային, սակայն չի հիշում, թե քանի անգամ և ավտոմեքենայի որ հատվածներին է հարվածել։
Դատաքննության ընթացքում ցուցմունքներ տալով` ամբաստանյալ Արման Հունանյանը հայտնել է, որ իրեն վերագրվող արարքն ինքը չի կատարել։ Իրականում տղաների միջև տեղի է ունեցել սովորական միջադեպ` միմյանց չհասկանալու պատճառով։ Նախաքննական ցուցմունքները գրել է քննիչի ուղղորդմամբ։ Դեպքի օրը, Թումանյան-Մաշտոց փողոցների խաչմերուկում Յուրիկ Հայրապետյանի հետ անցել են հետիոտնի համար նախատեսված անցուղով, երբ այդ պահին անցնող <Մերսեդես> կուպե ավտոմեքենայից իրենց հասցեին հնչել են հայհոյանքներ և փողոցն արագ անցնելու պահանջ։ Հայհոյանքներին իրենք պատասխանել են նույն կերպ և նստելով Յու. Հայրապետյանի ավտոմեքենան` սովորական ընթացքով այն վարել են Մաշտոցի պողոտայով։ Հասնելով Ամիրյան փողոցի խաչմերուկ, կարմիր լույսի ազդանշանի տակ կանգնած, նկատել են այն նույն ավտոմեքենան, որից հայհոյանքներ են լսվել իրենց հասցեին։ Վրդովված լինելով այդ տղաների վերաբերմունքից` ինքը պատուհանից հարցրել է ավտոմեքենայում նստածներին, թե ինչու են նրանք իրենց հայհոյել, որին նրանք պատասխանել են, որ պատճառն իրենց դանդաղ քայլքն է եղել, միաժամանակ առաջարկել են կանգնել և պարզել հայհոյանքի պատճառը։ Այդ ավտոմեքենայից իջել են Էդուարդ Քեշիշյանը և Հովսեփ Մանուկյանը։ Սկզբից իրենց խոսակցությունը հարթ չի ընթացել և վերածվել է քաշքշուկի, սակայն այդ ընթացքում փոխադարձ հայոյանքներ չեն հնչել։ Միջադեպը տևել է առավելագույնը երկու րոպե և այդ ընթացքում ոչ ոք որևէ առարկայով, քարով, փայտե մահակով կամ այլ իրով որևէ մեկին չի հարվածել։ Հնարավոր է, որ քաշքշուկի ընթացքում եղել են նաև հարվածներ, սակայն միայն ձեռքերով։ Քաշքշուկից հետո Է. Քեշիշյանն ու Հ. Մանուկյանը նստել են իրենց ավտոմեքենան։ Այդ ժամանակ ինքը նկատել է, որ Յու. Հայրապետյանի վրա արյան հետքեր կան և իր մոտ տպավորություն է ստեղծվել, որ Է. Քեշիշյանն ու Հ.Մանուկյանը ցանկանում են փախչել։ Արագ կողմնորոշվելով` ինքը հանել է նրանց ավտոմեքենայի հետևի համարանիշը` նպատակ ունենալով կանխել նրանց փախուստը։ Այդ համարանիշով, քարով կամ որևէ այլ առարկայով ինքը որևէ մեկին, այդ թվում նաև Է. Քեշիշյանին չի հարվածել։ Բացի այդ, իր ուսը վիրահատված է եղել, տեղադրված է եղել մետաղական կոնստրուկցիա, որի հետևանքով ինքը դժվարությամբ է ուսը շարժել։ Ավտոմեքենայի պետհամարանիշը հանելուց հետո Է.Քեշիշյանն ու Հ.Մանուկյանն իջել են ավտոմեքենայից և այդ պահին Յուրիկի ձեռքում ինքը տեսել է բեյսբոլի բիտա, որով սակայն նա ոչ ոքի չի հարվածել, քանի որ դրանից անմիջապես հետո իրենց են մոտեցել ոստիկանության աշխատակիցները և բերման են ենթարկել ոստիկանության բաժին։ Ինքը չի տեսել, թե Յուրիկի դեմքն ինչի հետևանքով է արյունոտվել, միջադեպի հետևանքով անցորդներ չեն հավաքվել։ Մեղադրանքում նշված է, իբրև թե դեպքը տևել է 7-8 րոպե, որի հետևանքով խանգարվել է բնակիչների հանգիստը, սակայն դա իրականությանը չի համապատասխանում։ Այժմ ինքը, Է.Քեշիշյանն ու Հ.Մանուկյանը հաշտվել են։
Ամբաստանյալ Հովսեփ Մանուկյանի նախաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչում, 2010թ. օգոստոսի 17-ին` ժամը 02.30-ի սահմաններում, Երևանի Ամիրյան 15 հասցեում գործող <Արայ> խանութ-սրահի մոտ վիճաբանություն է տեղի ունեցել մի կողմից իր և Էդուարդ Քեշիշյանի, մյուս կողմից` մինչ այդ իրեն անծանոթ Յուրիկ Հայրապետյանի և Արման Հունանյանի միջև, սակայն ինքը ծեծկռտուքին չի մասնակցել, ոչ ոքի չի հայհոյել։ Իր ավտոմեքենայի մեջից տեսնելով, որ Յու.Հայրապետյանը և Ա. Հունանյանը ձեռքերով ու ոտքերով հարվածում են Է. Քեշիշյանին` իր ավտոմեքենայի հետևի նստարանից վերցրել է փայտե մահակը և մոտեցել է նրանց։ Տեսնելով իրեն` Յու.Հայրապետյանը և Ա.Հունանյանը հարձակվել են իր վրա, իսկ ինքը վախից, իր ձեռքին գտնվող փայտե մահակը նետել է նրանց ուղղությամբ և շրջվելով` փորձել է դիմել փախուստի, սակայն չի կարողացել, քանի որ նրանք թիկունքից հարվածել են իրեն ձեռքերով և ոտքերով, որից ինքը վայր է ընկել։ Դրանից հետո, Յու. Հայրապետյանը փայտե մահակով հարվածել է իր ավտոմեքենայի աջակողմյան հատվածին` վնասելով այն, իսկ Ա.Հունանյանը պոկելով իր ավտոմեքենայի հետևի 18 ՍԼ 091 պետհամարանիշը` դրանով երեքից չորս անգամ հարվածել է իր ավտոմեքենայի առջևի աջ նստարանին նստած Է.Քեշիշյանին։
Դատաքննության ընթացքում ցուցմունքներ տալով` ամբաստանյալ Հովսեփ Ռուբենի Մանուկյանը հայտնել է, որ 2010թ. օգոստոսի 17-ին` ժամը 02.30-ի սահմաններում, ամբաստանյալ Էդուարդ Քեշիշյանի հետ միասին աշխատանքից տուն վերադառնալիս` իր ավտոմեքենայով երթևեկել են Երևանի Մաշտոցի պողոտայով և այդ ժամանակ ինքն ազդանշան է տվել փողոցն անցնող երկու անցորդների։ Քիչ անց, <Արայ> խանութի դիմաց իրենց ավտոմեքենան կանգնեցրել են այդ երկու անցորդները, որոնք նույնպես եղել են ավտոմեքենայով և պնդել են, որ հայհոյանքներ են լսել իրենց հասցեին։ Իրենք փորձել են բացատրել, որ նման բան չի եղել, հնարավոր է, որ նրանց թվացել է, սակայն սկսվել է վիճաբանություն ու քաշքշուկ, որը տևել է մեկից երկու րոպե։ Իրենից բացի` վիճաբանությանն այլ անձինք չեն մասնակցել։ Վիճաբանության ժամանակ ոչ մեկի ձեռքում որևէ առարկա, քար կամ մահակ չի տեսել։ Միայն ոստիկանների գալու ժամանակ է նկատել, որ իր ավտոմեքենայի աջ նստատեղի ձախ անկյունում դրված փայտե մահակը գտնվում է Յու. Հայրապետյանի ձեռքում։ Ենթադրում է, որ Յու. Հայրապետյանը մահակը վերցրել է այն ժամանակ, երբ ինքն իջել է ավտոմեքենայից` կորած բանալիները փնտրելու։ Այդ փայտե մահակը պատկանում է իր որդուն։ Ոստիկանության աշխատակիցները եկել են այն ժամանակ, երբ վիճաբանությունն արդեն ավարտված է եղել և իրենք մոտեցել են ավտոմեքենաներին` որպեսզի հեռանան։ Իր ավտոմեքենային հարվածելիս` որևէ մեկին ինքը չի տեսել։
Վկա Ռուդիկ Ռաֆիկի Մկրտչյանի ցուցմունքով այն մասին, որ 2010թ. օգոստոսի 17-ին ոստիկանության աշխատակիցներ Էդգար Կարապետյանի և Մարտիրոս Մարգարյանի հետ ծառայություն են իրականացրել Կենտրոնի վարչական տարածքում։ Ժամը 02.30-ի սահմաններում ահազանգ ստանալով միջադեպի մասին` մոտեցել են Երևանի Ամիրյան 15 հասցեում գործող <Արայ> խանութ-սրահի շենքին։ Դրա դիմացի մայթեզրին նկատել են իրար հետ վիճաբանող չորս քաղաքացիների և նրանց բերման են ենթարկել ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնական բաժին։ Պարզվել է, որ Է.Քեշիշյանը և Հ.Մանուկյանը մի կողմից, իսկ Ա.Հունանյանը և Յու.Հայրապետյանը մյուս կողմից, մինչև իրենց մոտենալը ծեծկռտուքի են բռնվել միմյանց հետ, ընդ որում` Յու.Հայրապետյանի ձեռքին հայտնաբերվել է փայտե մահակ։ Յու. Հայրապետյանի և Է.Քեշիշյանի դեմքերի շրջանում եղել են արյունոտ մարմնական վնասվածքներ։ Երբ իրենք մոտեցել են, նրանք արդեն հանգիստ կանգնած են եղել։
Վկա, Էդգար Ռոբերտի Կարապետյանի ցուցմունքով այն մասին, որ 2010թ. օգոստոսի 17-ին` ժամը 02.30-ի սահմաններում, Կենտրոնի վարչական տարածքում ծառայություն իրականացնելու ժամանակ, <Մուսալեռ> բազայից ահազանգ ստանալով միջադեպի մասին` մոտեցել են Երևանի Ամիրյան 15 հասցեում գործող <Արայ> խանութ-սրահի շենքին, որտեղ տեսել են իրար հետ վիճաբանող չորս երիտասարդների։ Քանի որ իրենց ավտոմեքենայի լուսաթարթիչները միացված են եղել` երիտասարդները դադարեցրել են վիճաբանությունը և նրանցից երկուսը փորձել են դիմել փախուստի, սակայն իրենց հաջողվել է նրանց բռնել և բերման ենթարկել ոստիկանության Կենտրոնական բաժին։ Պարզվել է, որ Է. Քեշիշյանը և Հ.Մանուկյանը մի կողմից, իսկ Ա. Հունանյանը և Յու.Հայրապետյանը մյուս կողմից, ծեծկռտուքի են բռնվել միմյանց հետ, ընդ որում Յու. Հայրապետյանի ձեռքին հայտնաբերվել է փայտե մահակ։ Յու. Հայրապետյանի և Է. Քեշիշյանի դեմքերի շրջանում եղել են արյունոտ մարմնական վնասվածքներ։
Վկա Մարտիրոս Մարգարի Մարգարյանի ցուցմունքով այն մասին, որ աշխատում է ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնական բաժնում որպես վարորդ։ 2010թ. օգոստոսի 17-ին` ժամը 02.30-ի սահմաններում, ոստիկանության աշխատակիցներ Էդգար Կարապետյանի և Ռուդիկ Մկրտչյանի հետ ծառայություն են իրականացրել Կենտրոնի վարչական տարածում, երբ կապի միջոցով ահազանգ են ստացել Երևանի Ամիրյան 15 հասցեում գործող <Արայ> խանութ-սրահի շենքի դիմաց տեղի ունեցող միջադեպի մասին։ Մոտենալով նշված վայրին` նկատել են չորս քաղաքացիների, որոնք արյունոտված են եղել։ Նրանց բերման են ենթարկել ոստիկանության Կենտրոնական բաժին։ Ինքը հայհոյանքներ չի լսել, այդ երիտասարդներին միմյանց հարվածելիս չի տեսել։ Նրանցից մեկին բերման են ենթարկել իր ավտոմեքենայով, իսկ մյուսներին` նրանց մեքենաներով։
Վկա Նարինե Լևոնի Սահակյանի ցուցմունքով այն մասին, որ բնակվում է Երևանի Ամիրյան փողոցի 15-րդ շենքի թիվ 31 բնակարանում։ 2010թ. օգոստոսի 17-ին` ժամը 02.30-ի սահմաններում, երբ պատրաստվել է քննելու` փողոցից խոսակցության բարձր ձայներ է լսել։ Պատուհանից նայել է դուրս, սակայն ոչ ոքի չի տեսել, քանի որ շենքի դիրքն այնպիսին է, որ երևում է միայն դիմացի հատվածը։ Ձայները լսվել են շենքի մոտից, սակայն կոնկրետ խոսակցությունը չի հասկացվել։ Մոտ մեկ րոպե հետո, մեկ անձնավորություն շենքի մոտից գնացել և նստել է ավտոմեքենան։ Նրա հետևից գնացել են ևս երեք հոգի, որոնք մոտ երեք րոպե կանգնել են մայթեզրին և իր ընկալմամբ նրանցից մեկը թույլ չի տվել, որ մյուսներն իրար մոտենան։ Այնուհետև այդ երեքից մեկը նույնպես նստել է ավտոմեքենան` ուղևորի տեղը։ Ինքը մի քանի վայրկյանով հեռացել է պատուհանից, քանի որ շուն է պահում և այդ ժամանակ շունն սկսել է հաչել։ Ինքը փորձել է շանը հանգստացնել, որպեսզի շան հաչոցից հարևանները չարթնանան։ Այդ ժամանակ ինչ-որ հարվածի ձայն է լսել, սակայն հստակ չի կարող ասել, թե դա ինչ ձայն է եղել։ Երբ նայել է պատուհանից` տեսել է, որ այդ անձանցից երկուսը նստած են մեքենայի մեջ, իսկ մյուս երկուսը կանգնած են մեքենայի կողքին։ Մի քանի րոպե անց եկել են ոստիկանության աշխատակիցները։ Պատուհանից նայելու ընթացքում այդ չորս անձանց մոտեցող որևէ մեկին չի տեսել, հավաքված անձանց նույնպես չի տեսել։ Այդ անձանցից մեկը կրել է բաց գույնի հագուստ, իսկ մյուս երեքի հագուստը մուգ գույնի է եղել։ Ինքը նայել է շենքի ութերորդ հարկից, առանց ակնոցների և այդ անձանց դեմքերն ու հագուստը հստակ նկարագրել չի կարող։ Հայհոյանքների ձայն չի լսել, մահակով հարվածել չի տեսել, քննիչի մոտ ցուցմունքը չի կարդացել, քանի որ հայերեն դժվարությամբ է կարդում։
Պաշտպանության կողմի միջնորդությամբ դատարանում որպես վկա հարցաքննված Ծովինար Նալթակյանի ցուցմունքով այն մասին, որ բնակվում է Երևանի Ամիրյան 15-րդ շենքի թիվ 81 բնակարանում։ Բնակարանը գտնվում է շենքի 15-րդ հարկում։ 2010թ. օգոստոսի 17-ին` ժամը 24.00-ի սահմաններում, վերադարձել է տուն։ Բնակարանի պատուհանները, որոնք բացվում են դեպի Մաշտոցի պողոտայի կողմը, եղել են բաց։ Ինքը քնած չի եղել, որևէ աղմուկ, վիճաբանության ձայներ կամ հայհոյանք չի լսել, ոստիկանության ավտոմեքենայի ազդանշանի ձայնը չի լսել։
Դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 2074 եզրակացությամբ այն մասին, որ քաղ. Է.Քեշիշյանի մարմնական վնասվածքները` դեմքի, աջ բազկի, ձախ արմնկահոդի, աջ ոտնաթաթի շրջանների քերծվածքների, արյունազեղման, ենթամաշկային արյունահավաքի, սալջարդ վերքի ձևով, հասցվել են բութ, կոշտ առարկաներով, հնարավոր է որոշման մեջ նշված ժամկետում, որոնք առաջացրել են առողջությանը թեթև վնաս` առողջության կարճատև քայքայումով, նկատի ունենալով վնասվածքների հետ անմիջական պատճառական կապի մեջ եղած հետևանքների տևողությունը` ոչ պակաս 6-օրից, սակայն ոչ ավելի քան 21-օր։ Ինչ վերաբերվում է մարմնական վնասվածքների ծանրության աստիճաններին` առանձին-առանձին վերցված, ապա, աջ բազկի, ձախ արմնկահոդի, աջ ոտնաթաթի շրջանների` քերծվածքներն առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չեն պարունակում, իսկ դեմքի, աջ ոտնաթաթի շրջանների արյունազեղումը, ենթամաշկային արյունահավաքը, սալջարդ վերքն ինչպես առանձին-առանձին, այնպես էլ միասին` առաջացրել են առողջության թեթև վնաս` առողջության կարճատև քայքայումով։
Դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 2075 եզրակացությամբ այն մասին, որ` քաղ. Հ.Մանուկյանի մարմնական վնասվածքները` գլխի, վերջույթների շրջանների` քերծվածքների, արյունազեղումների ձևով, հասցվել են բութ, կոշտ առարկաներով, հնարավոր է որոշման մեջ նշված ժամկետում, որոնք առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չեն պարունակում։
Դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 2084 եզրակացությամբ այն մասին, որ քաղ. Յ.Հայրապետյանի մարմնական վանսվածքները` կրծքավանդակի ձախ կեսի կողմնային մակերեսի արյունազեղման, գլխի աջ գագաթակողմնային մազածածկ հատվածի սալջարդ վերքի ձևերով, պատճառվել են բութ առարկաների ներգործության հետևանքով, հնարավոր է նշված ժամանակին և հանգամանքներում, որոնք առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չեն պարունակում։
Դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 2085 եզրակացությամբ այն մասին, որ քաղ. Ա.Հունանյանի ստացած մարմնական վնասվածքները` կրծքավանդակի ձախ կեսի առաջային մակերեսի արյունազեղման, աջ արմնկային հետին մակերեսի, ձախ նախաբազուկ դաստակային հոդի առաջային մակերեսի, պարանոցի աջ կեսի հետին մակերեսի քերծվածքների ձևերով, պատճառվել են բութ առարկաների ներգործության հետևանքով, հնարավոր է նշված ժամանակին և հանգամանքներում, որոնք առողջությանը թեթև վնասի հատկանիշներ չեն պարունակում։
Դատակենսաբանական փորձաքննությանթիվ 403 եզրակացությամբ այն մասին, որ` 1. Ա.Ա.Հունանյանի արյան նմուշն ըստ արյան ABO իզոշճաբանական համակարգի պատկանում է O խմբին։ 2. Յու. Հայրապետյանի և Է. Հ.Քեշիշյանի արյան նմուշներն ըստ արյան ABO իզոշճաբանական համակարգի պատկանում են AB խմբին։ 3. Հ.Ռ.Մանուկյանի արյան նմուշն ըստ արյան ABO իզոշճաբանական համակարգի պատկանում է A խմբին։ 4. Փորձաքննության ներկայացված` Յու.Դ.Հայրապետյանի մայկա-վերնազգեստի վրա տեղակայված կասկածելի հետքերում հաստատվել է արյան առկայություն, որը պատկանում է մարդու և ըստ արյան ABO իզոշճաբանական համակարգի առաջացել է AB խմբի արյուն ունեցող անձից, այդ թվում նաև կարող էր առաջանալ Յու. Դ Հայրապետյանից։ 5. Ներկայացված մահակի միջնամասում տեղակայված կարմրա-շագանակագույն հետքերում հաստատվել է արյան առկայություն, որը պատկանում է մարդու և ըստ արյան ABO իզոշճաբանական համակարգի առաջացել է AB խմբի արյուն ունեցող որևէ անձից կամ անձանցից, այդ թվում նաև ինչպես Յու. Հայրապետյանից, այնպես էլ Է. Հ. Քեշիշյանից։ 6. Ներկայացված նույն մահակի բռնակի շրջանից վերցված քսվածքում հաստատվել է քրտինքի առկայություն, արտեղ կլանման-անջատման ռեակցիայով հայտնաբերվել են A և B հակածիններ, ինչը թույլ է տալիս ասել, որ այդ քրտինքը կարող էր առաջանալ արտադրություններում /մասնավորապես քրտինք/ AB հակածիններ պարուակող որևէ անձից կամ անձանցից, այդ թվում նաև կարող էր առաջանալ ինչպես Յու. Դ. Հայրապետյանից, այնպես էլ Է. Հ. Քեշիշյանից կամ AB և A խմբերի քրտինքի խառնուրդից, այդ թվում նաև վերը նշված երկու անձանց և Հ. Ռ. Մանուկյանի քրտինքի խառնուրդից։ 7. Ներկայացված մահակի ստորին մասից վերցված քսվածքում հայտնաբերվել է շատ նոսր խտության քրտինք, որի տեսակային պատկանելիությունը չի որոշվել, հավանաբար սպիտակուցի խտությունը 110000-ից պակաս լինելու պատճառով, հետևաբար քրտինքի խմբային պատկանելիության որոշմանը չենք անցել։
Դատահետքաբանական, ապրանքագիտական և քրեագիտական համալիր փորձաքննության. թիվ 2123 եզրակացությամբ այն մասին, որ` փորձաքննությանը ներկայացված <Մերսեդես> մակնիշի 18 ՍԼ 091 պ/հ հետնամասում ամրացված համարանիշի վրա առկա մետաղի ծռվածքի և դեֆորմացիայի տեսքով վնասվածքը /այստեղ և հետագայում բոլոր վնասվածքների տեղակայությունները, չափերը և բնույթը տես հետքաբանական մասում/ կարող էր առաջանալ մեխանիկական ուժի ներգործության` քաշել-ձգելու հետևանքով։ Փորձաքննությանը ներկայացված <Մերսեդես> մակնիշի 18 ՍԼ 091 պ/հ ավտոմեքենայի վրա առկա մյուս բոլոր ներհրվածքների և քերծվածքների տեսքերով վնասվածքները կարող էին առաջանալ օտար, պինդ, համեմատաբար հարթ կորովուն ձևավորություն ունեցող առարկայի` հնարավոր է փորձաքննությանը ներկայացված փայտե մահակի ներգործության, հարվածի հետևանքով։
Փորձաքննությանը ներկայացված փայտյա մահակը պատրաստված է արհեստագործական եղանակով սպորտային նշանակության-բեյսբոլի մանկական ծեծանակի /бейсбольная бита/ նմանողությամբ, սառը զենք չի հանդիսանում։
<Մերսեդես> մակնիշի <18 ՍԼ 091> պ/հ ավտոմեքենայի սեփականատիրոջը պատճառված գույքային վնասի ընդհանուր չափի շուկայակն միջին գինը գնահատվում է 30 000 /երեսուն հազար/ ՀՀ դրամ։։
Ամբաստանյալների կողմից կատարած հանցավոր արարքը հիմնավորվել է նաև քննչական փորձարարություն կատարելու մասին 26.08.2010թ. արձանագրությամբ, Յու.Հայրապետյանի` իրեղեն ապացույց ճանաչված սպիտակ վերնազգեստով, փայտե մահակով և <Մերսեդես> մակնիշի 18 ՍԼ 091 պետհամարանիշի ավտոմեքենայով։
Ընդհանուր իրավասության դատարանը գտել է, որ ամբաստանյալներ Յուրիկ Հայրապետյանի և Էդուարդ Քեշիշյանի դատաքննական, Հովսեփ Մանուկյանի և Արման Հունանյանի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքները մասնակիորեն` վիճաբանության ժամանակ միմյանց չհայհոյելու, քարով, մահակով կամ այլ առարկայով միմյանց չհարվածելու մասով, իրականությանը չեն համապատասխանում, քրեական պատասխանատվությունից և պատժից խուսափելու նպատակ են հետապնդում և հերքվում են դատական ակտում արդեն իսկ նշված ապացույցներով։
Ընդհանուր իրավասության դատարանը, վերլուծելով պաշտպանության կողմի միջնորդությամբ դատարանում հարցաքննված վկա Ծովինար Նալթակյանի դատաքննական ցուցմունքը, այն համադրելով այլ ապացույցների հետ, գնահատելով վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, իրենց համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, հանգել է այն հետևության, որ Ծովինար Նալթակյանի կողմից վիճաբանության և հայհոյանքի ձայներ չլսելը կամ միջադեպին ականատես չլինելը` դրանց առկայությունը բացառող հանգամանք չի կարող դիտվել:
Ընդհանուր իրավասության դատարանը, քննարկելով պաշտպաններ Գ.Հովհաննիսյանի և Տ.Սաֆարյանի միջնորդությունները` ապացույցների ցանկից հանել և անթույլատրելի ապացույցներ է ճանաչել իրեղեն ապացույց ճանաչված մահակը ներկայացնելու և զննելու մասին արձանագրությունը` նկատի ունենալով, որ այդ գործողությունների կատարման ընթացքում որպես ընթերականեր ներգրավվել են անձինք, որոնց ինքնությունը չի ստուգվել, իրավունքները չեն պարզաբանվել, ինչպես նաև ամբաստանյալների 17.08.2010թ. բացատրությունները` նկատի ունենալով, որ ամբաստանյալներից վերցնելիս նրանց իրավունքները չեն պարզաբանվել և նրանք չեն տեղեկացվել փաստաբան ունենալու, իրենց կամ մերձավոր ազգականների դեմ տեղեկություններ չհաղորդելու իրավունք ունենալու մասին։
Ինչ վերաբերում է մեղադրողի կողմից բերված բողոքի հիմնավորումներին, այն մասին, որ Յու.Հայրապետյանին պետք է մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգքրի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով, ապա, Վերաքննիչ դատարանը արձանագրում է, որ առաջին ատյանի դատարանը, վերլուծելով ամբաստանյալներ Յուրիկ Հայրապետյանին, Հովսեփ Մանուկյանին, Արման Հունանյանին և Էդուարդ Քեշիշյանին առաջադրված մեղադրանքները, նրանց ցուցմունքները և գործով ձեռք բերված ապացույցները, հանգել է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Յուրիկ Դրաստամատի Հայրապետյանի կողմից, նրա մեղավորությամբ, որպես զենք օգտագործվող առարկայի գործադրմամբ խուլիգանություն կատարելն ապացուցված չէ, նրա արարքը ճիշտ չի որակված և չի համապատասխանում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին։ Գործի փաստական հանգամանքներով հիմնավորվել է ամբաստանյալ Յուրիկ Դրաստամատի Հայրապետյանի կողմից, նրա մեղավորությամբ, անձանց նկատմամբ բռնություն գործադրելու զուգորդմամբ, մի խումբ անձանց կողմից խուլիգանություն կատարելը և նրա արարքը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին հետևյալ պատճառաբանությամբ.
Ամբաստանյալ Յու.Հայրապետյանը, մահակով իրեն հարվածող, ամբաստանյալ Հովսեփ Մանուկյանից խլելով մահակը և հնարավորություն ունենալով դրանով կամ մեկ այլ առարկայով սպառնալ կամ մարմնական վնասվածք հասցնել ամբաստանյալ Հովսեփ Մանուկյանին կամ Էդուարդ Քեշիշյանին` որպես զենք օգտագործվող որևէ առարկայով նրանց մարմնական վնասվածք չի հասցրել և չի փորձել հասցնել։ Այլ նույն մահակով հարվածել է Մանուկյանի ավտոմեքենային `պատճառելով շուրջ 30.000 ՀՀ դրամի նյութական վնաս: Նրա գործողությունների հետևանքով որևէ անձի կյանքի կամ առողջության համար իրական վտանգ չի ստեղծվել։ Հետևաբար նրա արարքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով որակվել չի կարող։
Համանման իրավական դիրքորոշում է հայտնել ՀՀ վճռաբեկ դատարանը` Արթուր Խաչատուրի Սերոբյանի վերաբերյալ 2007թ. մարտի 30-ի որոշմամբ /գործ ՎԲ-46/07/, որի համաձայն` <Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ արարքը Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված հանցակազմով` զենքի կամ որպես զենք օգտագործվող առարկաների գործադրմամբ խուլիգանություն որակելու համար բավարար չէ ուրիշի գույքը ոչնչացնելու կամ վնասելու հատկանիշը։ Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված հանցակազմի համար պարտադիր է, որպեսզի հանցավորը զենք կամ որպես զենք օգտագործվող առարկայով մարմնական վնասվածք հասցնի կամ փորձի հասցնել, կամ էլ նրա գործողությունների հետևանքով անձանց կյանքի կամ առողջության համար իրական վտանգ ստեղծվի։>
Դատական քննության ընթացքում, Յուրիկ Հայրապետյանին առաջադրված մեղադրանքը խստացման առումով փոփոխելը և նրան ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նոր մեղադրանք առաջադրելն անհիմն է դիտվել նաև հետևյալ պատճառաբանությամբ.
ՀՀ վճռաբեկ դատարանի Սուրեն Նալբանդյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 142-րդ հոդվածի 2-րդ մասով քրեական գործով 2009թ. դեկտեմբերի 18-ին կայացրած թիվ ՀՅՔՐԴ2/0144/09 նախադեպային որոշման համաձայն` <ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 309.1 հոդվածի 1-ին, 2-րդ և 3-րդ մասերով նախատեսված իրավական ռեժիմներով մեղադրանքը փոփոխելու համար հիմք է մեղադրանքի փաստական հանգամանքների այնպիսի փոփոխությունը, որի հետևանքով փոխվում է արարքի իրավաբանական որակումը կամ երբ նման փոփոխման դեպքում արարքի որակումը թեև մնում է նույնը, սակայն փոխվում է հանցակազմի հատկանիշների բովանդակությունը, օրինակ` փոխվում է միևնույն հանցակազմի դիսպոզիցիայում նկարագրված այլընտրանքային արարքը։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 309.1 հոդվածի 1-ին, 2-րդ և 3-րդ մասերով նախատեսված իրավական ռեժիմների գործողությունը տարածվում է նաև այն դեպքերի վրա, երբ միևնույն իրավաբանական որակման շրջանակներում մեղադրանքի մեջ ավելացվում կամ մեղադրանքի ծավալից հանվում են առանձին դրվագներ։ Նման դեպքերում, եթե հանցագործության բնույթն այնպիսին է, որ հնարավոր չէ դատաքննության ընթացքում նոր դրվագի վերաբերյալ կատարել քննություն, ապա մեղադրողը, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 309.1 հոդվածի 1-ին և 2-րդ մասերով, պետք է առաջադրված մեղադրանքը լրացնելու կամ փոփոխելու և նոր մեղադրանք առաջադրելու նպատակով միջնորդի հետաձգել գործի դատական քննությունը։ Մինչդեռ այն դեպքում, երբ հանցագործության բնույթն այնպիսին է, որ հնարավոր է դատաքննության շրջանակներում նոր դրվագի վերաբերյալ քննություն կատարել, ապա մեղադրողը, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 309.1 հոդվածի 3-րդ մասով, պետք է որոշում կայացնի առաջադրված մեղադրանքը փոխելու մասին։
(...) Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ առաջադրված մեղադրանքը լրացնելու կամ փոփոխելու սահմաններում ամրագրած ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 309.1 հոդվածի 3-րդ մասը չի մեկնաբանվում նույն հոդվածի 1-ին մասի համատեքստում>։
Վճռաբեկ դատարանն իր որոշմամբ արձանագրել է նաև հետևյալը. <ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 270-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` <Մեղադրական եզրակացությունը բաղկացած է նկարագրական-պատճառաբանական մասերից>։Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն <նկարագրական-պատճառաբանական մասում քննիչը շարադրում է հանցագործության հանգամանքները, մեղադրյալին, ինչպես նաև տուժողին բնութագրող հանգամանքները, մեղադրյալի մեղավորությունը հաստատող ապացույցները, ի պաշտպանություն նրա բերվող փաստարկները և այդ փաստարկների ստուգման արդյունքում հավաքված ապացույցները։ (...)>։
Նույն հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` <Եզրափակիչ մասում շարադրվում են մեղադրյալի մասին տեղեկությունները և առաջադրված մեղադրանքի ձևակերպումը` նշելով տվյալ հանցագործությունը նախատեսող քրեական օրենքի նորմերը>։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 277-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` <(...) դատախազը մեղադրյալին, իսկ միջնորդության դեպքում նաև պաշտպանին, տուժողին և դատավարության այլ պատշաճ մասնակիցներին ստորագրությամբ հանձնում է մեղադրական եզրակացության և դրան կցված հավելվածների հաստատված պատճենները։(...)>։
(...) մեղադրական եզրակացությունը հանդիսանում է այն դատավարական փաստաթուղթը, որով ամփոփվում են նախնական քննության արդյունքները, ինչպես նաև հիմնավորվում են քննիչի ենթադրությունները` մեղադրյալի մեղավորության և նրա գործողությունների իրավաբանական որակման մասին։ Մեղադրական եզրակացության կարևորության մասին է վկայում այն հանգամանքը, որ դրանով ընդգծվում են քրեական գործի դատական քննության սահմանները։ Մեղադրական եզրակացության նշանակությունն արտահայտվում է նաև նրանում, որ այն մեղադրյալին հնարավորություն է տալիս կազմակերպել և իրականացնել իր պաշտպանության իրավունքը` առաջադրված մեղադրանքի և այն հաստատող ապացույցների շրջանակներում։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 309.1 հոդվածի 2-րդ մասն ամրագրում է, որ առաջադրված մեղադրանքը լրացնելու կամ փոփոխելու դեպքում մեղադրողը կազմում է առաջադրված մեղադրանքը լրացնելու կամ փոփոխելու և նոր մեղադրանք առաջադրելու մասին որոշում, որը ձեռք բերված նյութերի հետ ներկայացնում է դատարան։ Իսկ նույն հոդվածի 3-րդ մասը, որը մեղադրողին իրավունք է տալիս փոխել մեղադրանքը, ընդհանրապես չի սահմանում, թե նշված մասի հիմքով մեղադրանքը փոխելու դեպքում մեղադրողի կողմից ինչ դատավարական որոշում պետք է կայացվի։
(…) Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 309.1 հոդվածի 1-ին, 2-րդ և 3-րդ մասերով սահմանված իրավական ռեժիմներով դատարանում մեղադրանքը փոփոխելիս մեղադրողի կողմից պետք է կայացվի ինչպես մեղադրանքը լրացնելու կամ փոփոխելու մասին որոշում, այնպես էլ կազմվի նոր մեղադրական եզրակացություն> (տե՛ս Սուրեն Նալբանդյանի վերաբերյալ ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2009թ. դեկտեմբերի 18-ի թիվ ՀՅՔՐԴ2/0144/01/09 որոշման 21-րդ և 25-րդ կետերը)։
Այս հարցերի կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանն իր իրավական դիրքորոշումները զարգացրել է նաև Արկադի Պապյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104 հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով, 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով 2010թ. նոյեմբերի 5-ին կայացրած թիվ ՏԴ/0115/01/09 նախադեպային որոշման մեջ։
Այսպես`
«(...)Պաշտպանության իրավունքի իրականացման համար մեղադրանքի ձևակերպման կարևորության հարցի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի վերոշարադրյալ դիրքորոշումը հիմնված է Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի նախադեպային իրավունքի վրա։ Մասնավորապես, Կամասինսկիի վերաբերյալ գործով վճռում Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանն իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 3-րդ կետի <ա> ենթակետի դրույթները թելադրում են շահագրգռված անձի <մեղադրանքի> մասին տեղեկացնելու հարցում ցուցաբերել ծայրահեղ զգուշավոր մոտեցում։ Մեղադրական եզրակացությունը վճռորոշ դեր է խաղում քրեական հետապնդման մեջ. դրա հանձնման պահից մեղադրվող անձը համարվում է իրեն ներկայացված մեղադրանքի փաստական և իրավական հիմքերի մասին պաշտոնապես և գրավոր ձևով տեղեկացված (տե’ս Kamasinski v. Austria, 1989 թվականի դեկտեմբերի 19-ի վճիռը, գանգատ թիվ 9783/82, կետ 79)։
Վերոգրյալից բացի, Կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 3-րդ կետի <ա> ենթակետի դրույթները մեղադրյալին իրավունք են վերապահում տեղեկացված լինելու ոչ միայն մեղադրանքի համար առիթ հանդիսացած նյութական փաստերի մասին, այլ նաև այդ փաստերի մանրամասն իրավական որակման մասին (տե’ս Pelissier and Sassi v. France, 1999թ. ապրիլի 25-ի վճիռը, գանգատ թիվ 25444/94, կետ 52)։ Եվ ի վերջո կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 3-րդ կետի <բ> ենթակետի մասով բերված բողոքի վերաբերյալ Եվրոպական դատարանը գտել է, որ <ա> և <բ> ենթակետերը կապված են միմյանց հետ, և որ մեղադրանքի բնույթի և առիթների մասին տեղեկացված լինելու իրավունքը պետք է դիտել պաշտպանության նախապատրաստության իրավունքի լույսի ներքո (տե’ս Pelissier and Sassi v. France, 1999թ. ապրիլի 25-ի վճիռը, գանգատ թիվ 25444/94, կետ 54)։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 309-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` <Գործի քննությունը դատարանում կատարվում է միայն ամբաստանյալի նկատմամբ և միայն այն մեղադրանքի սահմաններում, որով մեղադրանք է առաջադրվել>։
(…) Թե առաջին ատյանի դատարանը, թե վերաքննիչ դատարանը և թե վճռաբեկ դատարանը ամբաստանյալի կամ դատապարտյալի նկատմամբ գործը քննելիս և լուծելիս չեն կարող դուրս գալ նրան առաջադրված մեղադրանքի սահմաններից։ Հակառակ դեպքում կխախտվի Հայաստանի Հանրապետության քրեական դատավարության օրենսգրքի 19-րդ հոդվածով նախատեսված սկզբունքը` <Կասկածյալի և մեղադրյալի պաշտպանության իրավունքը և դրա ապահովումը>։ Մասնավորապես կխախտվեն այն իրավադրույթները, որ <Կասկածյալը և մեղադրյալը ունեն պաշտպանության իրավունք>, և որ <Քրեական վարույթն իրականացնող մարմինը պարտավոր է կասկածյալին և մեղադրյալին բացատրել նրանց իրավունքները և ապահովել օրենքով չարգելված բոլոր միջոցներով մեղադրանքից նրանց պաշտպանվելու փաստացի հնարավորությունը> (ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 19-րդ հոդվածի 1-ին և 2-րդ մասեր)։ Եթե ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 19-րդ հոդվածում օգտագործված <մեղադրանք> եզրույթը հասկացվի սոսկ <քրեաիրավական որակում> իմաստով, և այն իր մեջ չներառի արարքի քրեաիրավական որակման հիմքում ընկած փաստական հանգամանքները, կասկածյալի և մեղադրյալի պաշտպանության իրավունքը չի լինի կոնկրետ և իրական, այլ կլինի վերացական և պատրանքային, քանի որ առանց փաստական հիմքի` քրեաիրավական որակումից պաշտպանվելու իրավունքը առարկայազուրկ է։ Մինչդեռ, համաձայն ՀՀ Սահմանադրության 3-րդ հոդվածի 3-րդ մասի` <Պետությունը սահմանափակված է մարդու և քաղաքացու հիմնական իրավունքներով և ազատություններով` որպես անմիջականորեն գործող իրավունք>։ Իսկ անմիջականորեն գործող իրավունքը չի կարող վերացական լինել։
(...) Արտիկոյի գործով Եվրոպական դատարանը նշել է, որ կոնվենցիան կոչված է երաշխավորելու ոչ թե տեսական և պատրանքային, այլ գործնականում և արդյունավետ իրականացվող իրավունքներ։ Դա հատկապես վերաբերում է պաշտպանության իրավունքին (Artico v. Italy, 13.05.1980թ., կետ 33)։
Այսպիսով, դատարանը գտնում է, որ կասկածյալի և մեղադրյալի պաշտպանության իրավունքի, ինչպես նաև գործի դատական քննության սահմանների առումով <մեղադրանք> հասկացությունը ներառում է նաև արարքի քրեաիրավական որակման հիմքում ընկած փաստերը (…)>։
Վճռաբեկ դատարանն իր 2010թ. նոյեմբերի 5-ին կայացրած թիվ ՏԴ/0115/01/09 նախադեպային որոշմամբ վերահաստատել է այն մոտեցումը, որ. <(...)գործի դատական քննությունը սահմանափակված է այն անձանց շրջանակով, որոնց նկատմամբ կայացվել է դատական քննություն նշանակելու մասին որոշում և այդ անձանց նկատմամբ առաջադրված մեղադրանքի ծավալով։ Սա պայմանավորված է, մի կողմից, մեղադրյալի (ամբաստանյալի) պաշտպանության իրավունքն իրական և արդյունավետ կազմակերպելու անհրաժեշտությամբ, իսկ մյուս կողմից, այն հանգամանքով, որ դատարանը որպես արդարադատություն իրականացնող մարմին, չի կարող ինքնուրույն ձևակերպել նոր մեղադրանք` փոխարինելով քրեական հետապնդման մարմիններին։ Ընդ որում, դատական քննության սահմաններն ընդգծելու և մեղադրյալի (ամբաստանյալի) պաշտպանության իրավունքն ապահովելու տեսանկյունից անհրաժեշտ է, <մեղադրանք> եզրույթը հասկացվի որպես արարքի քրեաիրավական որակման և դրա հիմքում ընկած փաստական հանգամանքների ամբողջություն։ Դրա հետ մեկտեղ, մեղադրանքի բովանդակությունը կազմող փաստական և իրավական հիմքերը պետք է լինեն հստակ և համաձայնեցված, չհակասեն միմյանց>։
Ընդհանուր իրավասության դատարանը գտել է, որ ամբաստանյալ Յու.Հայրապետյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխելու և նոր մեղադրանք առաջադրելու մասին մեղադրողի 03 փետրվարի 2011թ. երկու որոշումների մեջ նոր մեղադրանքը հիմնավորող ապացույցներ, դրանց տրվող գնահատականներ, դատակոչի ենթակա անձանց շրջանակ նշված չէ, ընդամենը արտատպված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդված 3-րդ մասով նախկինում առաջադրված մեղադրանքի տեքստը, այսինքն շարադրված են միայն արարքի փաստական հանգամանքները։
Բացի այդ, դատարանը գտել է, որ նման պայմաններում անձին հնարավորություն չի ընձեռնվում լիարժեք իրականացնել իր իրավունքների արդյունավետ պաշտպանությունը, մեղադրանքը փոփոխելու և նոր մեղադրանք առաջադրելու որոշման մեջ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 270-271-րդ հոդվածներով մեղադրական եզրակացությանը ներկայացվող պահանջները մեղադրողի կողմից չներառելու դեպքում խախտվում է ամբաստանյալի` ՀՀ Սահմանադրությամբ երաշխավորված հիմնարար` պաշտպանության իրավունքը։
Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ ընդհանուր իրավասության դատարանի վերը շարադրված պատճառաբանությունները հիմնավորված են դատավճիռը այդ մասով օրինական է և այն փոփոխելու հիմքերը բացակայում են:
Ինչ վերաբերում է ամբաստանյալ Արման Հունանյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ կամ 70-րդ հոդվածների կիրառմանը իսկ Հովսեփ Մանուկյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքրի 70-րդ հոդվածի կիրառմանը, ապա Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի 6-8-րդ կետերի համաձայն՝ դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը՝
6) ենթակա է արդյոք պատժի ամբաստանյալն իր կատարած հանցանքի համար,
7) ինչ պատիժ պետք է նշանակվի ամբաստանյալի նկատմամբ,
8) ամբաստանյալն արդյոք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը։
Նշված իրավադրույթից երևում է, որ կոնկրետ պատժաչափով կոնկրետ պատժատեսակի նշանակումը և նշանակված պատիժը կրելու անհրաժեշտության հարցի լուծումն իրենցից ներկայացնում են ինքնուրույն և հաջորդական փուլեր։ Այսինքն՝ դատարանը նախ և առաջ որոշում է ամբաստանյալի՝ պատժի ենթակա լինելու հարցը, այնուհետև՝ դրա տեսակը և չափը, որից հետո որոշում, թե ամբաստանյալն արդյոք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը՝ հաշվի առնելով առանց նշանակված պատիժը փաստացի կրելու դրա նպատակներին հասնելու հնարավորությունը։
Նշված հարցերի լուծման ընթացքում դատարանը պետք է ղեկավարվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ և 61-րդ հոդվածներով ամրագրված՝ արդարության և պատասխանատվության անհատականացման, ինչպես նաև պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով, հաշվի առնի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ և 63-րդ հոդվածներով նախատեսված պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները (տե՛ս Թամարա Տեր-Գրիգորյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանի 2007թ. հոկտեմբերի 26-ի թիվ ՎԲ-192/07 որոշումը)։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի 1-ին և 2-րդ մասերի համաձայն՝ <Եթե դատարանը, կալանքի, ազատազրկման կամ կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով պատիժ նշանակելով, հանգում է հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժ կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին>։
Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը հաշվի է առնում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները>։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառման կապակցությամբ իր դիրքորոշումը Վճռաբեկ դատարանն արտահայտել է նաև Հուսիկ Բաղդասարյանի վերաբերյալ գործով 2008թ. նոյեմբերի 28-ի թիվ ԱՎԴ2/0059/01/08 որոշման մեջ։ Որոշման 24-րդ կետում Վճռաբեկ դատարանը արձանագրել է. <(...) պատիժը կարող է պայմանականորեն չկիրառվել, եթե առկա է դատարանի համոզվածությունը, վստահությունն առանց իրական պատիժ նշանակելու ամբաստանյալի ուղղվելու հնարավորության մասին։ Դատարանը նման հետևության հանգում է միայն օբյեկտիվ գոյություն ունեցող տվյալների վերլուծության հիման վրա, որոնք բնութագրում են արարքը, հանցավորի անձը և վկայում են պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմքերի առկայության մասին (...)> ։
Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ սույն քրեական գործի շրջանակներում պատժի նպատակները, այն է` վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները, այդ թվում` ամբաստանյալի կողմից, հնարավոր է իրականացնել միայն ամբաստանյալներ Արման Հունանյանի և Հովսեփ Մանուկյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով պատիժ նշանակելու միջոցով:
Պատիժը պայմանականորեն կարող է չկիրառվել, եթե առկա է դատարանի համոզվածությունը, վստահությունը` առանց ռեալ պատիժ նշանակելու դատապարտյալի ուղղվելու հնարավորության վերաբերյալ: Դատարանը նման հետևության հանգում է միայն գոյություն ունեցող տվյալների օբյեկտիվ վերլուծության հիման վրա, որոնք բնութագրում են արարքը, հանցավորի անձը և վկայում են պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմքերի առկայության մասին:
Գործի փաստական հանգամանքներով հիմնավորվել և հաստատվել է, որ ամբաստանյալ Արման Հունանյանը, Յու.Հայրապետյանի հետ հետապնդել է ամբաստանյալներ Քեշիշյանին ու Մանուկյանին և վեճի ու քաշքշուկի մեջ մտնելով նրանց հետ, որպես զենք օգտագործվող քարով, հարվածել է ամբաստանյալ Է.Քեշիշյանի քթի վերևի հատվածին, որից հետո պոկելով ամբաստանյալ Հ.Մանուկյանին պատկանող, <Մերսեդես> մակնիշի ավտոմեքենայի հետևի պետհամարանիշը` դրանով մի քանի անգամ հարվածել է ամբաստանյալ Է.Քեշիշյանի աջ բազկի հատվածին։ Իր այդ գործողություններով վնասվածքներ հասցնելով է. Քեշիշյանին դեմքի, աջ բազկի, ձախ արմնկահոդի, աջ ոտնաթաթի շրջանների քերծվածքների, արյունազեղման, ենթամաշկային արյունահավաքի, սալջարդ վերքի ձևով`պատճառելով առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ պարունակող մարմնական վնասվածքներ` առողջության կարճատև քայքայումով։ Իսկ ամբաստանյալ Հովսեփ Մանուկյանը, որպես զենք օգտագործվող, բեյսբոլի մանկական ծեծանակի նման փայտե մահակով, դեմ-դիմաց կանգնած դիրքում, երկու անգամ հարվածել է ամբաստանյալ Յու.Հայրապետյանի գլխի աջ գագաթակողմնային մազածածկ հատվածին` նրան պատճառելով առողջությանը թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող մարմնական վնասվածք` գլխի աջ գագաթակողմնային մազածածկ հատվածի սալջարդ վերքի ձևով։
Ընդհանուր իրավասության դատարանը, պատժաչափ նշանակելիս, հաշվի է առել ամբաստանյալների անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքները և արարքը ալկոհոլի ազդեցության տակ կատարելը որպես ծանրացնող հանգամանք դիտելով, նշանակել է համապատասխան պատիժներ:
Վերաքննիչ բողոքի հիմնավորումներում բողոքաբերները որևէ լրացուցիչ փաստարկներ չեն վկայակոչել իրենց հետևությունները հիմնավորելու համար, իսկ շարադրված փաստարկներն արդեն իսկ ընդհանուր իրավասության դատարանը հաշվի է առել ամբաստանյալների նկատմամբ պատժատեսակ և պատժաչափ նշանակելիս:
Հաշվի առնելով վերը շարադրվածը` Վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ Արման Հունանյանի և Հովսեփ Մանուկյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելը չի բխում օրենքի պահանջներից և հաշվի առնելով նաև կատարված հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը, նրանց անձը բնութագրող տվյաները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնղ հանգամանքները, վերաքննիչ բողոքում նշված փաստարկները` իրենց համակցությամբ, գտնում է, որ դրանք բավարար չեն հանգելու այն հետևության, որ Արման Հունանյանի և Հովսեփ Մանուկյանի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու:
Բողոքի հիմնավորումներն այն մասին, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառմամբ Արման Հունանյանի նկատմամբ պետք է նշանակել նախատեսվածից ավելի մեղմ պատիժ ևս ենթակա է մերժման հետևյալ պատճառաբանությամբ.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի համաձայն` օրենքով նախատեսվածից ավելի մեղմ պատիժ նշանակելու համար որպես հիմք պետք է հանդիսանան այն բացառիկ հանգամանքները, որոնք էականորեն նվազեցնում են հանցանքի` հանրության համար վտանգավորության աստիճանը: Բացառիկ կարող են ճանաչվել ինչպես առանձին մեղմացնող հանգամանքները, այնպես էլ այդ հագամանքների համակցութունը, ընդ որում` բացառիկ հանգամանքների հարցը լուծվում է` ելնելով յուրաքանչյուր կոնկրետ հանցագործության, ինչպես նաև հանցագործի բնութագրող տվյալներից: Արման Հունանյանի վերաբերյալ գործի նյութերից երևում է, որ չկան այնպիսի հանգամանքեր, որոնք բացառիկ են և էականորեն կարող են նվազեցնել հանցանքի` հանրութան համար վտանգավորության աստիճանը: Բացի այդ, բողոքում մատնանշված հանգամանքների գնահատման արդյունքում ընդհանուր իրավասության դատարանը արդեն իսկ նշանակել է սանկցիայով նախատեսված նվազագույն պատժաչափը, ուստի բողոքն այդ մասով ևս չի կարող բավարարվել:
Այսպիսով. Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ ընդհանուր իրավասության դատարանը Հովսեփ Մանուկյանի և Արման Հունանյանի նկատմամբ ինչպես արարքների որակման, այնպես էլ պատժատեսակի և չափի հարցում հանգել է ճիշտ եզրակացության:
Ինչ վերաբերում է բողոքներում մատնանշված հիմնավորումներին այն մասին, որ որպես ապացույց անթույլատրելի պետք է ճանաչվեն
1. ամբաստանյալների կողմից նախաքննության ընթացքում վկայի կարգավիճակում տրված ցուցմունքները, 2. Յու Հայրապետյանի մանակցությամբ քննչական փորձարարություն կատարելու մասին 26.08.2010թ. կազմված արձանագրությունը, քանի որ Յու Հայրապետյանը քննչական փորձարարության կատարման ժամանակ եղել է վկայի կարգավիճակում, 3. 06.10.2010թ. ստացված դատահետքաբանական ապրանքագիտական և քրեագիտական փորձաքննության համալիր թիվ 2123 եզրկացությունը, քանի որ այն տրվել է մահակի և <Մերսեդես> մակնիշի մեքենայի վերաբերյալ, 4. մահակի մասով 23.09.2010թ. ստացված դատակենսաբանական փորձաքննության թիվ 403 եզրկացությունը, և 5. Յու.Հայրապետյանի ` իրեղեն ապացույց ճանաչված սպիտակ վերնազգեստը, փայտե մահակը, և <Մերսեդես> մակնիշի 18 ՍԼ 091 պ/հ-ի ավտոմեքենան, քանի որ նշված իրերը ձեռք են բերվել և զննվել են քննչական կամ դատավարական գործողությունների կատարման կարգի խախտմամբ, ապա Վերաքննիչ դատարանը արձանագրում է, որ ընդհանուր իրավասության դատարանը վերջնական դատական ակտով ապացույցների ցանկից հանել և անթույլատրելի ապացույցներ է ճանաչել իրեղեն ապացույց ճանաչված մահակը ներկայացնելու և զննելու մասին արձանագրությունը` նկատի ունենալով, որ այդ գործողությունների կատարման ընթացքում որպես ընթերականեր ներգրավվել են անձինք, որոնց ինքնությունը չի ստուգվել, իրավունքները չեն պարզաբանվել, ինչպես նաև ամբաստանյալների 17.08.2010թ. բացատրությունները` նկատի ունենալով, որ ամբաստանյալներից վերցնելիս նրանց իրավունքները չեն պարզաբանվել և նրանք չեն տեղեկացվել փաստաբան ունենալու, իրենց կամ մերձավոր ազգականների դեմ տեղեկություններ չհաղորդելու իրավունք ունենալու մասին։
Բացի այդ, դատարանի 21.06.2011թ. լրացուցիչ որոշմամբ արձանագրվել է, որ խախտումներ են թույլ տրվել նաև հագուստ ներկայացնելու և զննելու մասին արձանագրություն կազմելիս, ավտոմեքենայի զննության վերաբերյալ երկու արձանագրությունները կազմելիս (գ/թ 42-49), որոնցում որպես ընթերականներ են նշված կրկին իրականում գոյություն չունեցող անձինք, իսկ դատական ակտում դատարանը գնահատել է դրան և վերստին քննարկելու հիմքերը բացակայում են:
Միաժամանակ դատարանն իր որոշմամբ դատախազի ուշադրությունը հրավիրել է քրեական գործի մինչդատական վարույթի ընթացքում հետաքննիչ Գ.Հայրապետյանի կողմից թույլ տրված էական խախտումների վրա:
Այսպիսով. ընդհանուր իրավասության դատարանը ամբաստանյալների բացատրությունները, իրեղեն ապացույց ճանաչված մահակը ներկայացնելու և զննելու մասին արձանագրությունները, պատշաճ իրավական ընթացակարգով քննարկման առարկա դարձնելով տվել է համապատասխան գնահատական և ճանաչել է անթույլատրելի և չի դիտել ամբաստանյալների մեղավորությունը հիմնավորող ապացույցների շարքում:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394-րդ, 402-րդ, 412-րդ և 418-րդ հոդվածներով` վերաքննիչ քրեական դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Մեղադրող Ռ.Բունիաթյանի, ամբաստանյալ Արման Հունանյանի, ամբաստանյալ Հովսեփ Մանուկյանի պաշտպան Գիվի Հովհաննիսյանի վերաքննիչ բողոքներիը մերժել:
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի` 2011թ. հունիսի 21-ի դատավճիռը քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Յուրիկ Դրաստամատի Հայրապետյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, Արման Ալբերտի Հունանյանի և Հովսեփ Ռուբենի Մանուկյանի ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով, թողնել օրինական ուժի մեջ:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարանին հրապարակման պահից` մեկամսյա ժամկետում:


ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Ե.ԴԱՐԲԻՆՅԱՆ

ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ Ա.ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆ

Մ.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ