Գործ թիվ ԵԿԴ 0293/01
ԴԱՏԱՎՃԻՌ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը հետևյալ կազմով.
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ՝ Գ. Ավետիսյան
ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ՝ Հ.Հովհաննիսյանի
ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ՝
ՄԵՂԱԴՐՈՂ՝ Ս. Աբրահամյանի
ՊԱՇՏՊԱՆՆԵՐ՝ Ա. Սաֆարյանի, Հ. Բաղդասարյանի
ՏՈՒԺՈՂ` Ա. Միրիբյանի
ՏՈՒԺՈՂԻ ՆԵՐԿԱՅԱՑՈՒՑԻՉ` Լ. Գրիգորյանի

2011թ. օգոստոսի 25-ին, դռնբաց դատական նիստում, դատարանում, քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Հովհաննես Ներսեսի Հովհաննիսյանի ծնված.
1961թ. հուլիսի 29-ին, Երևանում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, բարձրագույն կրթությամբ, ամուսնացած, խնամքին` կինը և երկու երեխաները, հանդիսանում է ՀՀ փաստաբանների պալատի փաստաբան, նախկինում չդատված, հաշվառված և բնակվել է Երևանի Նորք թաղամասի 2-րդ նրբանցքի թիվ 56/1 տանը, կալանքի տակ է 2010թ ապրիլի 20-ից, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով։ Առաջադրված մեղադրանքում Հովհաննես Ներսեսի Հովհաննիսյանն իրեն մեղավոր չճանաչեց։

Արմեն Սերյոժայի Նաջարյանի ծնված. 1961թ. նոյեմբերի 26-ին Երևանում, ազգությամբ` հայ, ՀՀ քաղաքացի, բարձրագույն կրթությամբ, ամուսնացած, խնամքին` մայրը, ըստ իր հայտարարության երկու անչափահաս երեխա, նախկինում դատապարտված` 1. ՀՀ գերագույն դատարանի 27.07.1994թ. դատավճռով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 17-186-րդ հոդվածի 2-րդ մասով /ՀՀ նախկին 1961թ.խմբագրությամբ/ դատապարտվել է ազատազրկման` 8 տարի ժամկետով, 1998թ. սեպտեմբերի 15-ին համաներմամբ պատժաչափը կրճատվել և թողնվել է կրելու ազատազրկում 6 տարի 5 ամիս 16 օր ժամկետով, Արթիկի շրջանի դատարանի 1998թ. հոկտեմբերի 27-ի որոշմամբ պատժից պայմանական վաղակետ ազատվել է 1 տարի 3 ամիս 22 օր չկրած մասից, 2.Երևանի Էրեբունի և Նուբարաշեն համայնքների առաջին ատյանի դատարանի 27.12.2000թ. դատավճռով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 109-րդ հոդվածի 1-ին մասով/ՀՀ նախկին 1961թ. խմբագրությամբ/` դատապարտվել է ազատազրկման վեց ամիս ժամկետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-39-րդ հոդվածների/ՀՀ նախկին 1961թ. խմբագրությամբ/ հիմունքներով նշանակվել է ազատազրկում մեկ տարի վեց ամիս ժամկետով, 3. Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ համայնքների առաջին ատյանի դատարանի 11.03.2005թ. դատավճռով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 259-րդ հոդվածով դատապարտվել է ազատազրկման 1 տարի 6 ամիս ժամկետով, նույն դատարանի 2005թ. հունիսի 6-ի որոշմամբ պայմանական վաղաժամկետ ազատվել է 11 ամիս 14 օր չկրած մասից, 4. Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ համայնքների առաջին ատյանի դատարանի 12.06.2006թ. դատավճռով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67-րդ հոդվածի հիմունքներով դատապարտվել է ազատազրկման` 1 տարի 4 ամիս ժամկետով, 5. Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն համայնքների առաջին ատյանի դատարանի 13.12.2006թ. դատավճռով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67-րդ հոդվածի հիմունքներով դատապարտվել է ազատազրկման` 2 տարի 6 ամիս ժամկետով, ազատվել է պատժից 2008թ. սեպտեմբերի 29-ին ժամկետը լրանալու կապակցությամբ, դատվածությունը, չմար-ված, Էրեբունու շրջանի դատախազության կողմից 13.12.1999թ. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 109-րդ հոդվածի 1-ին մասով /ՀՀ նախկին 1961թ. խմբագրությամբ/ քրեական գործի վարույթը կարճվել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 37-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետով, հաշվառված է Արարատի մարզի Գոռավան գյուղի Գ. Նժդեհի փողոցի թիվ 21 տանը, բնակվել է Երևանի Աղբյուր Սերոբի թիվ 2ա շենքի թիվ 73 բնակարանում, կալանքի տակ է 2010թ-ի հունիսի 29-ից, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով։ Առաջադրված մեղադրանքում Արմեն Սերյոժայի Նաջարյանն իրեն մեղավոր ճանաչեց մասնակի։
Թիվ 13120210 քրեական գործը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով հարուցվել է 2010թ ապրիլի 19-ին ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևանի ՔՎ Կենտրոնականի քննչական բաժնի կողմից։
2010թ. հունիսի 23-ին Հ.Հովհաննիսյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով, իսկ Ա.Նաջարյանին` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 3-րդ կետով։
Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի դատավար Գ.Ավետիսյանի 2010թ. նոյեմբերի 10-ի որոշմամբ նշված քրեական գործն ընդունվել է վարույթ, նույն դատավորի 2010թ. նոյեմբերի 16-ի որոշմամբ նշանակվել դատաքննության։
Քրեական գործի դատաքննության ընթացքում առաջադրված մեղադրանքը փոփոխելու մասին մեղադրողի 2011թ. հունիսի 2-ի` որոշմամբ, նկատի ունենալով, որ «Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքում փոփոխություններ և լրացումներ կատարելու մասին» 2011թ. մայիսի 23-ի ՀՀ օրենքի համաձայն ուժը կորցրած է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 3-րդ կետը, ամբաստանյալ Արմեն Սերյոժայի Նաջարյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 3-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով։
Դատաքննությամբ և գործի տվյալներով դատարանը ապացուցված համարեց հետևյալը.
Կամո Գասպարյանը Երևանի քրեական դատարանի 2007թ. ապրիլի 17-ի դատավճռով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով դատապարտվել է ազատազրկման` 7 տարի 6 ամիս ժամկետով։ Պատիժը կրել է ՀՀ ԱՆ «Դատապարտյալների հիվանադանոց» ՔԿՀ-ում։ Հիվանդությունների պատճառով պատժի կրումից վաղակետ ազատվելու համար իրավաբանական օգնություն ստանալու նպատակով 2009թ. ձմռանը Կ.Գասպարյանը դիմել է ընկերոջը` Ռազմիկ Նորիկի Ավետիսյանին, ով 2009թ. դեկտեմբերի վերջերին, այդ հարցով դիմել է իր վաղեմի ծանոթ, ամբաստանյալ, ՀՀ փաստաբանների պալատի փաստաբան Հովհաննես Ներսեսի Հովհաննիսյանին։ Վերջինս ծանոթանալով Կ. Գասպարյանի խնդրին այդ մասին հայտնել է ամբաստանյալ Արմեն Սերյոժայի Նաջարյանին։ Հ.Հովհաննիսյանն ու Ա.Նաջարյանը հանցավոր համաձայնության գալով միմյանց հետ նպատակադրվել են հիվանդության պատճառով Կ.Գասպարյանին պատժի կրումից վաղակետ ազատելու պատեհ առիթն օգտագործելով խարդախությամբ հափշտակել Կ.Գասպարյանի գումարները։ Ա.Նաջարյանի հետ նախնական համաձայնությամբ Հ.Հովհաննիսյանը 2009թ. դեկտեմբերի 28-ին, Ռ.Ավետիսյանին հայտնել է, որ հնարավորություն ունի օգնելու Կ.Գասպարյանին պատժի կրումից ազատելու հարցում ու դրա դիմաց պահանջել է 5.000 ԱՄՆ դոլար գումար։ Ռ.Ավետիսյանն այդ մասին հայտնել է Կ.Գասպարյանի կնոջը` Աիդա Գասպարի Միրիբյանին, ով թեև համաձայնել է առաջարկին, սակայն խնդրել է նշված գումարը փոխանցել մաս-մաս, որին Հ.Հովհաննիսյանը համաձայնվել է։ Վերջինս նախնական համաձայնության գալով ամբաստանյալ Ա.Նաջարյանի հետ, տուժող Ա.Միրիբյանի վստահությունը չարաշահելու եղանակով, նրա ամուսնուն` Կ.Գասպարյանին պատժի կրումից ծանր հիվանդության պատճառով վաղակետ ազատելու պատրվակով 2009թ. դեկտեմբերից մինչև ապրիլի 6-ն ընկած ժամանակահատվածում Ռ.Ավետիսյանի միջոցով Ա.Միրիբյանից պահանջել, մաս-մաս ստացել և խաբեությամբ հափշտակել են ընդհանուր 5.350 ԱՄՆ դոլարին համարժեք 2.163.326 ՀՀ դրամ։ Իբրև կատարված աշխատանքի հավաստում, Ռ.Ավետիսյանի միջոցով Հ.Հովհաննիսյանը և Ա.Նաջարյանը Ա.Միրիբյանին են փոխանցել Կ.Գասպարյանին պատժի կրումից վաղակետ ազատելու մասին դատարանի կեղծ 05.04.10թ. թվագրությամբ որոշման պատճենը։ Այդ ընթացքում հանդիպելով` Կամո Գասպարյանի որդուն` Հ.Գասպարյանին` նրան անձամբ, իսկ Կամո Գասպարյանին հեռախոսով, Հ.Հովհաննիսյանն ու Ա.Նաջարյանը համոզել և հավաստիացրել են, որ դատարանի որոշումն օրինական է և շուտով Կ.Գասպարյանը կազատվի պատժից։
Վերոհիշյալ արարքները կատարելու համար ամբաստանյալներ Հովհաննես Ներսեսի Հովհաննիսյանին և Արմեն Սերյոժայի Նաջարյանին մեղադրանք է առաջադրվել Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով։
Առաջադրված մեղադրանքում Հովհաննես Ներսեսի Հովհաննիսյանն իրեն մեղավոր չճանաչեց և ցուցմունքներ տվեց, որ 2009թ. դեկտեմբերի վերջերին Ռ.Ավետիսյանը դիմել է իրեն Կ.Գասպարյանին պատժից վաղակետ ազատելու հարցը լուծելու համար։ Ռազմիկ Ավետիսյանից 2010թ. հունվարին վերցրել է Կամո Գասպարյանի առողջական վիճակի մասին փաստաթղթերը։ Այդ փաստաթղթերը ներկայացրել է բարձրակարգ բժիշկների, ովքեր հայտնել են, որ նա կարող է ազատվել պատժի կրումից։ Համոզվելով, որ դա ստացվող գործ է, 2009թ. դեկտեմբերի 31-ին գումար է վերցրել Ռազմիկ Ավետիսյանից։ Արտոնագիր ստանալուց հետո 2009թ. նոյեմբերին Մանուկ Հարությունյանի միջոցով ծանոթացել է Արմեն Նաջարյանի հետ։ 2010թ. ապրիլի 10-ին կամ 12-ին առնչվել է Արմեն Նաջարյանի հետ Արթուր Հարությունյանի գործի շրջանակներում` լիազորագրի տեքստ կազմելու հարցով։ Այդ լիազորագրի բովանդակությունը թելադրել է Արմեն Նաջարյանը։ Ըստ Արմեն Նաջարյանի այդ գործից ինքը 3000-4000 ԱՄՆ դոլար գումար պետք է ստանար, բայց չի ստացել։ Որպես փաստաբան դա իր առաջին գործն էր։ Ավելորդ քաշքշոցից, ժամանակ վատնելուց խուսափելու համար դիմել է Արմեն Նաջարյանի օգնությանը, որովհետև նրան Մանուկ Հարությունյանը ներկայացրել էր որպես իրավապահ մարմինների մոտ հեղինակություն վայելող անձի չի ասել, որ դատվածություն է ունեցել։ Քանի որ գիտեր, որ Կամո Գասպարյանի վիճակը օրհասական է, այդ պատճառով դիմել է Արմեն Նաջարյանի օգնությանը, որ այդ հարցը օր առաջ լուծեր։ Ռ.Ավետիսյանը իրեն ասել է, որ իր ծառայությունների համար կվճարի 3000-4.000 ԱՄՆ դոլար, ինքը համաձայնել է, որ իր գումարը մաս-մաս վճարեն։ Գնացել են Ս.Շահումյանի անվան դպրոցի մոտ գտնվող ինտերնետ ակումբ, Ա.Նաջարյանը թելադրել է միջնորդագրի տեքստը և պայմանավորվածության համաձայն նա այդ միջնորդագիրը պետք է տաներ «Դատապարտյալների հիվանդանոց» ՔԿՀ։ Միջնորդությունը տվել է Արմեն Նաջարյանին, որ նա ներկայացնի, քանի որ ասել է, որ անձամբ կտանի` ԴՀ ՔԿՀ-ի պետի տեղակալը իր ընկերն է։ Ինքը համոզված է եղել, որ իր միջնորդագիրը հասել է ՔԿՀ։ Կ.Գասպարյանին վաղակետ ազատելու վերաբերյալ դատարանի որոշումը Ա.Նաջարյանը 2010թ. ապրիլի 6-ին իրեն ցույց է տվել Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների առաջին ատյանի դատարանի շենքի մոտ, ինքը չի իմացել, որ այն կեղծ է։ Կալանավորվելուց հետո նոր է իմացել, որ Կ.Գասպարյանին պատժից վաղակետ ազատելու վերաբերյալ որոշումը կեղծ է։ Անգամ քննչական բաժնում ինքը դեռ հավատացել է, որ դատարանի այդ որոշումը օրինական է։ Համոզված է եղել, որ որոշումը օրինական է, դրա համար է տրամադրել Կամո Գասպարյանի հարազատներին։ Այդ ակտի հետ կապված Արմեն Նաջարյանի հետ է գնացել Կամո Գասպարյանի որդուն պարզաբանումներ տալու համար։ Իրենք նախ հանդիպել են Ռազմիկ Ավետիսյանի հետ, հետո` Կամոյի որդու հետ։ Քանի որ Արմեն Նաջարյանն էր ձեռնարկել Կ.Գասպարյանին պատժից վաղակետ ազատելու գործը, նրան խնդրել է, որ մի երկու բառով այդ մասին ներկայացնի Կամո Գասպարյանին։ Արմեն Նաջարյանին իր հետ տարել է որպես փորձառու անձի, որ նա պարզաբանումներ տա Ռազմիկ Ավետիսյանին։ Ինքը վստահ է եղել, որ Կամո Գասպարյանին կազատի ՔԿՀ-ից, եթե կալանքի տակ չլիներ, Կամո Գասպարյանը վաղուց ազատ կլիներ։ Մինչև ձերբակալվելը ինքը երբեք նյութական խնդիրներ չի ունեցել։ Դատավոր Ափինյանի հետ երբևէ չի առնչվել, անգամ չի իմացել, որ Ափինյան ազգանունով դատավոր կա։ Որոշումը մի քանի այլ անձանց ցույց է տվել, քանի որ ուրախացել է, որ այդ հարցը լուծվել է։ Ռազմիկ Ավետիսյանից ևս 200 ԱՄՆ դոլար գումար է ուզել, մինչև Ռազմիկի գումարը տալը, ինքը եղբորից պարտքով վերցրել է այդ գումարը, տվել Արմեն Նաջարյանին։ Հետո երբ Ռազմիկը 200 ԱՄՆ դոլարը տվել է, դրանից բացի 50 ԱՄՆ դոլարը ևս տվել է Արմեն Նաջարյանին։ Ռազմիկ Ավետիսյանից առաջարկը ստանալու օրը ինքը նրան գումարի չափ չի ասել։ Ընտանիքի անդամների նկատմամբ Արմեն Նաջարյանի կողմնակիցների կողմից ճնշումներ են եղել։
Արմեն Նաջարյանի անունը վարույթն իրականացնող մարմնին հայտնել է այն ժամանակ, երբ ոստիկանությունում իրեն ներկայացրել են Արմեն Նաջարյանի ներկայացրած դատական ակտը։ Մտածել է, որ դա Արմեն Նաջարյանի վաստակն է, որ գործը գլուխ է եկել, այդ պատճառով է Ռ.Ավետիսյանից վերցրած ամբողջ գումարը տվել է Արմեն Նաջարյանին։ Իր շահն այն է եղել, որ Արմեն Նաջարյանը իրեն հաճախորդներ կտրամադրեր։ Գումարի տեքստով է իր խոսքը Ռազմիկ Ավետիսյանին ներկայացրել, երբ Արմեն Նաջարյանը պարտավորվել է այդ գործը անել։ Արմենի մասին Ռազմիկ Ավետիսյանին չի հայտնել։ Ինքը Արմեն Նաջարյանին Ռազմիկ Ավետիսյանին որպես դատախազ չի ներկայացրել։ Որտեղ որ հավաքվել է միջնորդության տեքստը, այնտեղ էլ գումարը փոխանցել է Արմեն Նաջարյանին։ Փաստորեն Արմեն Նաջարյանը իր համար ծուղակ է նախապատրաստել։ Ինքը ցանկություն է ունեցել օրինական կարգով դատական ակտ պատրաստել։ Գործը ստանձնելու ժամանակ վստահ է եղել իր ուժերին և դիմել է Արմեն Նաջարյանին` գործը արագ անելու համար։ Արմեն Նաջարյանը իրեն ներկայացրել էր, որ «Դատապարտյալների հիվանդանոց» ՔԿՀ-ի պետը կամ նրա տեղակալը իր մոտ ընկերն է, բավական էր նա դիմեր և նրա խոսքը կհարգվեր։ Արմեն Նաջարյանը 2010թ. ապրիլի 6-ին իրեն տեղեկացրել է, որ միջնորդությունը քննարկվել է և դրական լուծում է ստացվել։ Ռ.Ավետիսյանի հետ պայմանավորվածությունից հետո, որևէ պատկան մարմնի Կ.Գասպարյանի հետ կապված հարցումներ չի արել։ Որևէ գրավոր ապացույց չի եղել, որ ինքը գումար է ստացել, եթե խարդախության միտում ունենար, չէր ընդունի, որ Ռ.Ավետիսյանից գումար է ստացել։ /դատական նիստի արձանագրություն/
Ամբաստանյալ Արմեն Նաջարյանը առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր ճանաչեց մասնակի և ցուցմունքներ տվեց, որ 2009թ. հոկտեմբերի վերջին Մանուկ Հարությունյանը իրեն և Հովհաննես Հովհաննիսյանին ծանոթացրել է։ Իմացել է, որ վերջինս փաստաբանի արտոնագիր ունի։ Դրանից հետո Հովհաննես Հովհաննիսյանին ընդհանրապես չի հանդիպել։ Վերջինս սուտ է ասել, որ 2009թ. դեկտեմբերին իրեն հանդիպել է Մանուկ Հարությունյանի արվեստանոցի ճանապարհին։ Մանուկ Հարությունյանի խորհուրդով, 2010թ. մարտի 1-ին դիմել է Հովհաննես Հովհաննիսյանին, և վերջինիս ներկայացրել Արթուր Հարությունյանի վերաբերյալ փաստաթղթերը։ Հետո Հովհաննես Հովհաննիսյանը ինտերնետ ակումբում թելադրել է միջնորդության տեքստը։ Դրանից հետո իրենք անընդհատ հանդիպել են և հեռախոսով զրուցել Արթուր Հարությունյանի գործի վերաբերյալ։ Վերջինս Հովհաննես Հովհաննիսյանին իր ծառայությունների համար պարտավորվել էր 4.000 ԱՄՆ դոլար վճարել։ Մարտի 2-ից Հովհաննես Հովհաննիսյանը սկսել է իրենից գումար պահանջել Արթուրի գործի համար։ Նա իմացել է, որ ինքը նախկինում դատապարտված է եղել և իր արածները վերագրել է իրեն, քանի որ Արթուր Հարությունյանի գործի համար խոստացված գումարը նրան չէին վճարել։ 2010թ. ապրիլի 14-ին Հովհաննես Հովհաննիսյանը իր խնդրանքով «Նուբարաշեն» ՔԿՀ-ի պետին միջնորդություն է ներկայացրել` դատապարտյալ Արսեն Ավետիսյանի համար, որի համար անձամբ ինքը Արսենի հորից 15.000 ՀՀ դրամ է վերցրել և փոխանցել Հովհաննես Հովհաննիսյանին։ Կամո Գասպարյանի գործի մասին Հ.Հովհաննիսյանից իմացել է մարտի կեսերին, ով անընդհատ ասել է, որ ուզում է օրենքով մեկին ազատել։ Նրան բացատրել է, որ դա անհնար է։ Մարտի 16-ին նույն խոսակցությունը եղել է նաև Վարդան Մանուկյանի բնակարանում, ինքը կրկին Հովհաննես Հովհաննիսյանին ասել է, որ դա անհնար բան է, ձեռք քաշի այդ գործից։ Մտել են ինտերնետ ակումբ` Հովհաննես Հովհաննիսյանը ինչ-որ բան է ունեցել հավաքելու, սպասել է նրան։ Ներկա չի եղել այդ փաստաթղթի կազմմանը։ Հովհաննես Հովհաննիսյանին խորհուրդ է տվել Կամո Գասպարյանի համար միջնորդություն ներկայացնել։ 2010թ. ապրիլին Հովհաննես Հովհաննիսյանի խնդրանքով, իր վարած ավտոմեքենայով Նորք են բարձրացել` Ռազմիկ Ավետիսյանին հանդիպելու համար։ Ինքը մնացել է մեքենայի մեջ, Հ.Հովհաննիսյանը իջել է, զրուցել Ռազմիկ Ավետիսյանի հետ։ Ինքն իջել է, մեքենայի պատուհանները մաքրել։ Նրանց խոսակցությունից տեղյակ չէ։ Ինքը Կամո Գասպարյանի ազատվելու մասին Ռազմիկ Ավետիսյանի հետ չի խոսել։ Ապա Հովհաննես Հովհաննիսյանին տարել է Քանաքեռ։ Քանաքեռում լսել է, որ նրանք խոսում են Կամո Գասպարյանի գործի մասին։ Իր միակ սխալը եղել է այն, որ Հովհաննես Հովհաննիսյանի խնդրանքով Կամոյին հեռախոսով ասել է` եթե ասում է մի 2 օր սպասեք, դժվար չէ սպասելը, սպասեք։ Կամո Գասպարյանի ազատման գործի հետ ինքը որևէ կապ չի ունեցել։ Հովհաննես Հովհաննիսյանը իրենից դուրս եկած փորձել է Համբարձում Գասպարյանին բացատրել, օրենսգիրքը բացած ինչ-որ բան է բացատրել, Համբարձումը հեռախոսը տվել է և ասել` հորս բացատրի, Հովհաննես Հովհաննիսյանը իրեն խնդրել է, որ ինքը երկու բառով ասի, ինքն էլ հեռախոսը վերցրել է և ասել, դա արել է հանգամանքներից ելնելով։ Համբարձում Գասպարյանի հետ հանդիպման ժամանակ ինքը հասկացել է, որ նրանք Հովհաննես Հովհաննիսյանին գումար են տվել, բայց չի իմացել, թե որքան է դրա չափը։ Կամո Գասպարյանի հետ հեռախոսով խոսակցության ժամանակ ինքը չի ներկայացել։ Տեսել է, որ Հովհաննես Հովհաննիսյանը և Կամո Գասպարյանի որդին խոսում են, ինքը չի իմացել, որ Համբարձումը զանգահարել է իր հորը և նրա հայրը լսում է այդ խոսակցությունը։ Քանի որ ինքը շտապել է, հեռախոսը վերցրել է, ասել` այսքան սպասել է, երկու օր չի կարողանում սպասել։ Չնայած չի հավատացել այդ որոշման բովանդակությանը, բայց Կամոյին ասել է սպասեք։ Ինքը շատ լավ գիտեր, որ եթե անձին հիվանդության պատճառով պատժից ազատում են, դա արվում է անհապաղ։ Հետագայում, 2010թ. ապրիլի 19-ին իմացել է, որ Հովհաննես Հովհաննիսյանին ձերբակալել են։ Նրա եղբայրն էլ է զանգել իրեն վերջինիս օգնելու համար։ Տեղյակ չի եղել, որ Հովհաննես Հովհաննիսյանը Կամո Գասպարյանի գործի համար գումար է ստացել, ինքը այդ մասին իմացել է «02» հաղորդաշարից։ Ինքը չէր կարող դատավոր Ափինյանի անունից որոշում գրել, քանի որ իրավաբանական կրթություն չունի։ Հ.Հովհաննիսյանը գտնվել է նյութական ծանր պայմանների մեջ։ 2010թ. մարտ ամսին անձամբ Հովհաննես Հովհաննիսյանից է իմացել, որ վերջինս ցանկանում է իր տունը վաճառել` պարտքերը մարելու համար։ Չի եղել նման խոսակցություն, որ ինքը ասի, թե այդ գործը 20.000 ԱՄՆ դոլարանոց գործ է, բայց դա արվում է չորս անգամ պակաս։
Ընդունել է, որ իմացել է, որ Հ.Հովհաննիսյանը Կ,Գասպարյանի հարազատներից գումար է վերցրել, կարող էր այդ ամենը կանխել, բայց չի կանխել և այդ պատճառով է իրեն մասնակի մեղավոր ճանաչել /քրեական գործ հատոր 2 էջ 255-260, հատոր 3 էջ 12, 28-29, 43-51, 66-67, 106-108 դատական նիստի արձանագրություն/։
Ամբաստանյալներ Հ.Հովհաննիսյանի և Ա.Նաջարյանի պատճառաբանություններն անհիմն են, դրանք քրեական պատասխանատվությունից խուսափելու նպատակ են հետապնդում և հերքվում են, իսկ նրանց մեղսագրված արարքները հիմնավորվում` գործի քննությամբ ձեռք բերված և դատաքննության ժամանակ հետազոտված հետևյալ ապացույցներով.
Հանցագործության կատարման մեջ ամբաստանյալներ Հ.Հովհաննիսյանի և Ա.Նաջարյանի միմյանց մերկացնող և մասնակի խոստովանական ցուցմունքներով։
Ամբաստանյալ Հովհաննես Ներսեսի Հովհաննիսյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունքներ է տվել, այն մասին, որ 2009թ. նոյեմբերի վերջերին ՀՀ ԱՆ «Դատապարտյալների հիվանդանոց» ՔԿՀ-ում պատիժը կրող, Կ.Գասպարյանին ծանր հիվանդության պատճառով պատժի կրումից վաղաժամկետ ազատելու հարցով զբաղվելու համար իրեն դիմել է վաղեմի ծանոթ Ռ.Ավետիսյանը։ Խնդրին ծանոթանալու նպատակով պահանջել է ներկայացնել համապատասխան բժշկական ու անհրաժեշտ այլ փաստաթղթեր։ Այդ հարցով 2009թ. դեկտեմբերի վերջերին դիմել է Արմեն Նաջարյանին։ Ա.Նաջարյանը տեղեկանալով գործի մանրամասներով, հավաստիացրել, որ այդ հարցին հնարավոր է լուծում տալ, որի համար կպահանջվի 5000 ԱՄՆ դոլար։ Այդ մասին 2009թ. դեկտեմբերի վերջերին հայտնել է Ռ.Ավետիսյանին, ով հայտնել է, որ Աիդա Միրիբյանը, համաձայն է առաջարկին, սակայն խնդրել է նշված գումարը փոխանցել մաս-մաս, որին ինքը նույնպես համաձայնել է։ Կ.Գասպարյանի վաղակետ ազատելու հարցը հանձն է առել Ա.Նաջարյանի հետ զրուցելուց, նրանից հավաստիացում ստանալուց հետո, որ նա կարող է այդ հարցը լուծել։ Պայմանավորվածության համաձայն 2010թ. հունվար ամսից մինչև ապրիլ ամիսն ընկած ժամանակահատվածում Ռ.Ավետիսյանն իրեն մաս-մաս փոխանցել է ընդհանուր 5.250 ԱՄՆ դոլար գումար, որն ինքը ամբողջությամբ, հանձնել է Ա.Նաջարյանին` որպես նրա կողմից կատարվող աշխատանքի վարձատրություն։ Մինչև մարտի սկիզբը Ռ.Ավետիսյանից վերցրած գումարները պահել է իր մոտ, որովհետև Ա.Նաջարյանին հանդիպել չի կարողացել։ Այդ ընթացքում` 2010թ. փետրվարի վերջերին կամ մարտի սկզբներին Երևանում հանդիպել է Ա.Նաջարյանին ու նրա առաջարկով միասին գնացել են Մաշտոցի պողոտայի Ս.Շահումյանի անվան դպրոցի հարևանությամբ գտնվող բնակելի շենքի կիսանկուղային հարկում գտնվող համակարգչային ծառայությունների սրահ, որտեղ աշխատակիցը Ա.Նաջարյանի թելադրանքով տպագրել է ՀՀ ԱՆ «Դատապարտյալների հիվանդանոց» ՔԿՀ-ի պետին հասցեագրված իր անվամբ միջնորդության տեքստ։ Վերցնելով փաստաբանի արտոնագրի և Ա.Միրիբյանի կողմից տրամադրված լիազորագրի պատճեններն ու տպագրված տեքստը, Ա.Նաջարյանը պարտավորվել է դրանք անձամբ տրամադրել իր ծանոթ ՔԿՀ-ի ղեկավարներին։ 2010թ. ապրիլի 6-ին զանգահարել է Ա.Նաջարյանն ու նույն օրը հանդիպել են Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի շենքի մոտ։ Հանդիպման ժամանակ Ա.Նաջարյանն իրեն փոխանցել է նույն դատարանի դատավոր Ռ.Ափինյանի անվամբ վավերացված Կ.Գասպարյանին ծանր հիվանդության պատճառով պատժի հետագա կրումից վաղակետ ազատելու մասին 05.04.2010թ. թվագրությամբ որոշումը։ Միաժամանակ Ա.Նաջարյանն իրեն պարզաբանել է, որ որոշման ամսաթիվը տեխնիկական վրիպակ է և ինքն այդ հարցը կլուծի։ Վերցնելով դատարանի որոշումն ինքը գնացել է Ռ.Ավետիսյանի աշխատանքի վայր և այն փոխանցել նրան։ Մոտ 10 օր անց ինքն ու Ա.Նաջարյանը հանդիպել են Ռ.Ավետիսյանին և Կ.Գասպարյանի որդուն` Հ.Գասպարյանին։ Հ.Գասպարյանի հետ հանդիպման ժամանակ նրան հայտնել է, որ Ա.Նաջարյանն է զբաղվում հորը պատժից պայմանական վաղակետ ազատելու հարցով, նա է մոտիկից ճանաչում «Դատապարտյալների հիվանդանոց» ՔԿՀ-ի ղեկավարներին և իր առաջարկով նա է զբաղվել ու մշտապես տեղյակ պահել գործերից, որից հետո քրեական դատավարության օրենսգրքի համապատասխան հոդվածը ցույց է տվել Հ.Գասպարյանին համոզելու, որ տվյալ կարգի դատական ակտերը ուժի մեջ են մտնում 10 օրյա ժամկետում։ Ինքը Ռ.Ավետիսյանի և Հ.Գասպարյանի հետ հանդիպելով անձամբ պարզաբանումներ տալու համար խոսքը փոխանցել է Ա.Նաջարյանին, ով նախ Հ.Գասպարյանին, ապա հեռախոսեվ Կ.Գասպարյանին բավականին հանգիստ, վստահ և համոզիչ ներկայացրել է իրավիճակը, միաժամանակ հայտնելով, որ նման գործերը հեշտ չեն լուծվում, ինչպես իրենց դեպքում է, այդքան սպասել են, մի քանի օր էլ համբերեն կազատվի։ Այդ հանդիպման ժամանակ գերազանցապես խոսել է Ա.Նաջարյանը։ Հեռանալուց հետո փորձել է Ա.Նաջարյանին համոզել, որ վերադառնա և խոսեն Հ.Գասպարյանի հետ, Ա.Նաջարյանը չի համաձայնվել։ Հետագայում է հասկացել, որ Ա.Նաջարյանն իրեն և մյուսներին խաբել է։ Ընդունել է նաև, որ 2009թ. հոկտեմբերի վերջերին անձնական որոշ հարցեր հոգալու համար գրավադրել է անձնական պարանոցի ոսկյա շղթան և վերցրել 50 000 ՀՀ դրամ և որոշ ժամանակ հետո շղթան հետ է վերցրել։
Վերը նշված ցուցմունքները Հ.Հովհաննիսյանը պնդել է Հ.Գասպարյանի և Ա.Նաջարյանի հետ առերես հարցաքննությունների ընթացքում /քրեական գործ հատոր 1 էջ 51-55, 83, 131, 217, հատոր 2 էջ 57-61, 89, 136, 223, հատոր 3 էջ 28-29, 30, 34-35, 36-38, 43-51, 115-116, 126-127, դատական նիստի արձանագրություն/
Այսինքն, ամբաստանյալ Հ.հովհաննիսյանը փաստորեն ընդունել է, պայմանավորվածության համաձայն Կ.Գասպարյանին պատժից վաղակետ ազատելու հարցը լուծելու համար տուժող Ա.Միրիբյանից Ռ.Ավետիսյանի միջոցով 5350 ԱՄՆ դոլար վերցնելու և այդ հարցը կարգավորելու համար դարձյալ պայմանավորվածության համաձայն ամբողջությամբ Ա.Նաջարյանին փոխանցելու, արդյունքում Կ.Գասպարյանին վաղակետ պատժից ազատելու մասին դատարանի կեղծ որոշումը կազմելու և շրջանառության մեջ դնելու հանգամանքները։
Արմեն Նաջարյանը նախաքննության ժամանակ ցուցմունքներ է տվել և ընդունել, որ Հ. Հովհաննիսյանն իրեն հայտնել է, որ իր ծանոթի միջոցով 2.000 ԱՄՆ դոլարով խնդրել են պատժից վաղակետ ազատել մահամերձ դատապարտյալի, Հ.Հովհաննիսյանը իրեն հայտնել է, որ գումարը Կ.Գասպարյանի ընտանիքի անդամները ճարել են պարտքով, որ Հ. Հովհաննիսյանի հետ իր վարած ավտոմեքենայով գնացել են Նորք։ Ականատես ու մասնակից է եղել Հ.Հովհաննիսյանի, Հ.Գասպարյանի ու Ռ.Ավետիսյանի խոսակցությանը, որտեղ վերջինս խոսել է վերոհիշյալ հարցի մասին, Հ.Գասպարյանը Հովիկին հարցրել է, թե երբ է հայրը ազատվելու, նա էլ ասել է` այս քանի օրը կլինի, կազատվի։ Մոտ 10 րոպե խոսելուց հետո ինքը նստել է ավտոմեքենա, այդ ժամանակ այդ անծանոթը հեռախոսը փոխանցել է Հովիկին, որպեսզի պայմանավորվի և հանդիպի այդ անձին։ Դրանից հետո միասին գնացել են Քանաքեռ։ Ճանապարհին, երբ հասկացել է, որ խոսակցությունը իր իմացած գործի մասին է, Հ. Հովհաննիսյանն իրեն ասել է, որ Քանաքեռում հանդիպելու են այդ դատապարտյալի որդուն, հարցրել է նրան` կարողացել է ինչ-որ բան անել, ով հայտնել է, որ մի բան արել է։ Քանաքեռից վերադառնալու ճանապարհին` Տերյան փողոցի սկզբնամասում, Հովիկին զանգահարել է այդ դատապարտյալի տղան, Հովիկը բորբոքվել և հրաժարվել է կրկին նրան և նրա մորը տեսնելուց։ Ինքն առաջարկել է հետ վերադառնալ և կրկին հանդիպել նրանց, Հ. Հովհաննիսյանը հրաժարվել է, ասելով` թող նստեն իրենց տեղը, ինքը 100 մարդու հետ չի հանդիպելու։ Իր հարցին վերջինս պատասխանել է, որ այդ հարցը լուծել է օրենքով, մի քանի օրից այդ դատապարտյալը կազատվի։ Ընդունել է նաև, որ Հ. Հովհաննսիյանի կալանավորվելուց անմիջապես հետո վերջինիս եղբայրը զանգահարել և իրենից օգնություն է խնդրել, որ Հ. Հովհաննիսյանը գտնվել է ֆինանսական ծանր վիճակում, կնոջ ոսկյա զարդերը լոմբարդում է դրել։ Ընդունել է նաև, որ Հ. Հովհաննիսյանի հետ միասին գնացել են Շահումյանի անվան դպրոցի մոտ գտնվող համակարգչային կենտրոն, ճանաչել է Դավիթ Առաքելյանին, ում մոտ գնացել են Հ. Հովհաննիսյանի հետ, ով ցանկացել է ինչ-որ տեքստ հավաքել։ Ինքը հիմնականում եղել է դրսում, իսկ Հ. Հովհաննիսյանը թելադրել է այդ տեքստը, ընդ որում այդ ակումբում եղել է երկու անգամ։
Դատարանը արժանահավատ է համարում ամբաստանյալներ Հ.Հովհաննիսյանի և Ա.Նաջարյանի հանցագործության կատարման մեջ միմյանց մերկացնող, մեղադրանքը հիմնավորող ցուցմունքները։ Հենց այդ ցուցմունքներն են համապատասխանում իրականությանը, որովհետև դրանք բխում են նաև գործի մյուս փաստական հանգամանքներից։ Իրենց մեղավորությունը ժխտող ցուցմունքները դատարանը համարում է անարժանահավատ և անհիմն։ Նրանք իրականությանը չհամապատասխանող ցուցմունքներ են տվել ցանկանալով խուսափել քրեական պատասխանատվությունից։
Հ.Հովհաննիսյանը ի սկզբանե, անգամ նաև այն դեպքերում, երբ ժխտել է Ռ.Ավետիսյանից գումարներ վերցնելու փաստերը, մշտապես հայտնել է, որ բացի Ա.Նաջարյանի հետ համատեղ համակարգչային սրահում միջնորդության տեքստը նախապատրաստելուց Կ.Գասպարյանին պատժից վաղակետ ազատելու բոլոր գործողությունները իր խնդրանքով որպես հեղինակավոր ճանաչված անձնավորություն կատարել է Ա.Նաջարյանը։ Ինքն անձամբ այդ ուղղությամբ ոչ մի գործողություն չի կատարել։ Մասնավորապես նրա միջոցով է ՔԿՀ ուղարկել իրենց կազմած միջնորդությունը` լիազորագրի և իր արտոնագրի պատճենի հետ, իրեն պարբերաբար տեղեկացրել է գործընթացի մանրամասներին` հայտնելով, որ դիմումը ներկայացրել է, որ հանձնաժողովի նիստ է նշանակված, որ հանձնաժողովը դրական եզրակացություն է տվել, որ դատական նիստ է նշանակվել, որ 2010թ. ապրիլի 6-ին զանգել իրեն կանչել է Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի շենքի մոտ և հայտնել, որ Կ.Գասպարյանին վաղակետ ազատելու մասին որոշումը դատարանն արդեն կայացրել է, որ իրեն է ներկայացրել դատարանի որոշման բնագիրը կնիքված վիճակում, որ այդ մասին տեղյակ պահելով Ա.Նաջարյանի հետ միասին հանդիպել են Կ.Գասպարյանի տղային, ում Ա.Նաջարյանը որոշման կապակցությամբ պարզաբանումներ և հավաստիացումներ է տվել, նույն պարզաբանումները և խոստումները տվել է հեռախոսով Կ.Գասպարյանին և այլն։
Վերոհիշյալը դատարանին բերում է համոզման, որ Ա.Նաջարյանը և Հ.Հովհաննիսյանը գործել են փոխադարձ համաձայնությամբ, իրենց գործողությունները համաձայնեցրել են և խարդախությամբ տուժող Ա.Միրիբյանի գումարներին տիրացել են նախնական համաձայնությամբ։
«Դատապարտյալների հիվանդանոց» ՔԿՀ-ից ստացված տեղեկության համաձայն Կ.Գասպարյանին պատժի կրումից վաղակետ ազատման դիմում կամ միջնորդություն չի ներկայացվել, այդ թվում փաստաբան Հ.Հովհաննիսյանից։ Վերոհիշյալը վկայում է, որ Կ.Գասպարյանին իրավաբանական օգնություն ցույց տալու առումով և Հ.Հովհաննիսյանը և Ա.Նաջարյանը ոչ մի գործողություն չեն ձեռնարկել ամիսներ շարունակ։ Նման օգնության ցույց տալու ուղղությամբ միջոցներ ձեռնարկելու մասին պաշտպանական կողմը, մասնավորապես Հ.Հովհաննիսյանը դատարանին ոչ մի ապացույց չներկայացրեց։
Ամբաստանյալ Ա.Նաջարյանը ևս չնայած իրեն մեղավոր չի ճանաչել, ընդունել է Հ.Հովհաննիսյանի հետ բազմիցս հանդիպելու, նրա հետ Կ.Գասպարյանին վաղակետ ազատելու հարցը քննարկելու, դատարանի կեղծ որոշման մասին տեղյակ լինելու, այդ որոշման առիթով Հ.Հովհաննիսյանի հետ Ռ.Ավետիսյանին, Կ.Գասպարյանի որդուն հանդիպելու և դրա օրինական ու հիմնավորված լինելու մասին Կ.Գասպարյանին հեռախոսով հավաստիացումներ տալու հանգամանքները։
Վերոհիշյալը ևս վկայում է, որ Ա.Նաջարյանը և Հ.Հովհաննիսյանը նախնական համաձայնությամբ չարաշահելով տուժող Ա.Միրիբյանի վստահությունը ի սկզբանե նպատակ են հետապնդել խաբեությամբ հափշտակել վերջինիս գումարները։
Տուժող Աիդա Գասպարի Միրիբյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ ամուսինը` Կամո Գասպարյանը, 2007թ. դատապարտվել է 7 տարի 6 ամիս ժամկետով ազատազրկման, իսկ նույն թվականի դեկտեմբեր ամսից պատիժը կրել է ՀՀ ԱՆ «Դատապարտյալների հիվանդանոց» ՔԿՀ-ում։ Հիվանդության պատճառով պատժի կրումից վաղակետ ազատվելու համար իրավաբանական օգնություն ստանալու նպատակով ամուսինը 2009թ. ձմռանը դիմել է ընկերոջը` Ռ.Ավետիսյանին։ Վերջինս 2009թ. դեկտեմբերի վերջերին իրեն տեղեկացրել է, որ իր ծանոթ, փաստաբան Հ.Հովհաննիսյանը պատրաստակամություն է հայտնել հարցը դրական լուծել և դրա համար պահանջել է 5.000 ԱՄՆ դոլար գումար։ Ինքը համաձայնել է արված առաջարկին, սակայն խնդրել է գումարը վճարել մաս մաս և 2010թ. հունվարից մինչև ապրիլի 6-ն ընկած ժամանակահատվածում Ռ.Ավետիսյանի միջոցով Հ.Հովհաննիսյանին և Ա.Նաջարյանին փոխանցել է 2.163.326 ՀՀ դրամին համարժեք ընդհանուր 5.350 ԱՄՆ դոլար գումար։ 2010թ. ապրիլի 6-ին Ռ.Ավետիսյանի միջոցով իրեն փոխանցվել է Կ.Գասպարյանին պատժի կրումից վաղակետ ազատելու մասին դատարանի որոշման պատճենը։ Ասել են որոշումը օրինական ուժի մեջ կմտնի, նոր Կ.Գասպարյանին բաց կթողեն։ Որոշումը ինքը 13.04.2010թ. ներկայացրել է ՀՀ ԱՆ «Դատապարտյալների հիվանդանոց» ՔԿՀ և պարզել, որ այն կեղծ է, ամուսնուն պատժի կրումից վաղակետ ազատելու վերաբերյալ որևէ գործողություն չի կատարվել և հասկացել է, որ իրեն խաբել են։ Անձամբ ամբաստանյալների հետ չի առնչվել։ Երբ Նաջարյանը և Հովհաննիսյանը եկել են իրենց բակ, տղան զրուցել է նրանց հետ, ինքը շենքի պատշգամբից տեսել և մարմնի կառուցվածքով ճանաչել է Ա.Նաջարյանին, մինչև ինքն իջել է, նրանք արդեն հեռացել էին։ Նրանք իր տղային բազմաթիվ փաստաթղթեր էին ցույց տվել և համոզել, որ այդ որոշումը իրական է։ Կ.Գասպարյանը հավատացել է, որ իրեն կօգնեն Ռազմիկը, Հովհաննեսը և Արմենը։ Ռազմիկն ասել է, որ իրենից վերցրած գումարները փոխանցում է Հովհաննեսին և Արմենին և վերջինս պետք է Հովհաննիսյանին օգներ ամուսնու վաղակետ ազատման հարցը լուծելու հարցում և, որ իր կողմից տրված գումարները պետք է փոխանցվեին Հ.Հովհաննիսյանին և Ա.Նաջարյանին։
Հայտնեց, որ նկատի ունենալով, որ ամբաստանյալներ Ա.Նաջարյանը և Հ.Հովհաննիսյանը միասին են կատարել հանցագործությունը խնդրեց նրանցից համապարտության կարգով հօգուտ իրեն բռնագանձել հանցագործությամբ պատճառված 5350 ԱՄՆ դոլար գումարը` որպես պատճառված նյութական վնասի հատուցում։
Տուժողի ներկայացուցիչը ևս պնդեց տուժող Աիդա Գասպարի Միրիբյանի քաղաքացիական հայցը։
/քրեական գործ հատոր 1 էջ 30-33, 94, հատոր 2 էջ 36-39, 100, հատոր 3 էջ 118, դատական նիստի արձանագրություն/
Վկա` ամբաստանյալ Հ.Հովհաննիսյանի կին Զարինե Ռուբենի Ղազարյանը ցուցմունք տվեց այն մասին, որ 2010թ. օգոստոսի 21-ին` ժամը 20.00-ի սահմաններում, իր Երևանի Նորքի 2-րդ նրբանց թիվ 56 տուն այցելել են երկու կանայք, սպառնացել և ասել, որ ամուսնուն հայտնի, որ իր վրա վերցնի ամբողջ մեղադրանքը։ Ինքը հաջորդ օրը զանգահարել է ոստիկանություն։ Ինքը տեղյակ է եղել, որ իր ամուսինը իրենց ամբողջ ոսկյա զարդերը գրավադրել է։ Տեղյակ է եղել նաև, որ վերջինս իր պարանոցի ոսկյա շղթան է գրավադրել, որի դիմաց ստացել է 50 000 ՀՀ դրամ /քրեական գործ հատոր 3 էջ 20, 144-145, դատական նիստի արձանագրություն/
Ա.Նաջարյանի մտերիմների կողմից սպառնալիքներ տալով պահանջներ ներկայացնելու հանգամանքը հիմնավորող, այլ ապացույցներ ձեռք չեն բերվել։ Չի հիմնավորվել, որ դրա նախաձեռնողը հենց անազատության մեջ գտնվող ամբաստանյալ Ա.Նաջարյանն է։
Հետևաբար դատարանը գտավ, որ սպառնալիքների մասով Զ.Ղազարյանի ցուցմունքը սույն գործով ապացուցողական նշանակություն չունի։
Դատարանը վերոհիշյալ պատճառաբանությամբ գտել է, որ դատարանում չպետք է վերարտադրել ամբաստանյալ Ա.Նաջարյանի մոտ գտնվող վկա Զ.Ղազարյանի և նրան սպառնալիքներ տվող անձանց վերաբերյալ ձայնագրառումը, նկատի ունենալով, նաև որ ձայնագրառումը կատարվել է առանց Զ.Ղազարյանի գիտության։
Վկա Դավիթ Վահանի Առաքելյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ աշխատում է Երևանի Մաշտոցի պողոտայի թիվ 31/10 շենքի կիսանկուղային հարկում գործող «Նետռեյ» համակարգչային ծառայությունների սրահում։ 2010թ. փետրվարի վերջերին կամ մարտի սկզբներին` ժամը 11.00-ի սահմաններում, համակարգչային ծառայությունների սրահ այցելել են նախկինում անծանոթ Հ.Հովհաննիսյանն ու Ա.Նաջարյանը և նրանց թելադրանքով համակարգչով նախապատրաստել է ինչ-որ քաղաքացու կալանքից ազատելու վերաբերյալ տեքստ, որից հետո նրանք հեռացել են։ Դրանից հետո նրանք համակարգչային սրահ են եկել 2010թ. ապրիլի սկզբներին և նրանց խնդրանքով դարձյալ տեքստ է հավաքել։
Հայտնել է նաև, որ երկու դեպքերում էլ Հ.Հովհաննիսյանը և Ա.Նաջարյանը համակարգչային սրահում մինչև վերջ` միասին մնացել են, մինչև տեքստի տպելը, սակայն, թե ով է թելադրել նշված երկու փաստաթղթերի բովանդակությունը չի հիշում։ Լուսանկարով և անձին ճանաչման ներկայացնելու ժամանակ նրանց ճանաչել է արտաքին տեսքից և դիմագծերից։ Դ.Առաքելյանը նաև ցուցմունք տվեց, որ Ա.Նաջարյանի հետ առերեսման ժամանակ սրահից Ա.Նաջարյանի բացակայելու մասին ցուցմունքներ է տվել ՔԿՀ-ում ճնշվածության և շփոթվածության պատճառով և պնդեց նախաքննության ժամանակ և դատարանում տված ցուցմունքները։
Վկա Դ.Առաքելյանի ցուցմունքով դատարանը հաստատված է համարում, որ Կ.Գասպարյանի պատժից վաղակետ ազատելու վերաբերյալ փաստաթղթերը «Նետռեյ» համակարգչային ծառայությունների սրահում կազմվել են հենց ամբաստանյալներ Հ.Հովհաննիսյանի և Ա.Նաջարյանի կողմից ու նախաձեռնությամբ։ Նշված ցուցմունքներով հերքվեց նաև Ա.Նաջարյանի պատճառաբանությունը, որ ինքը այդ տեքստի կազմանը ներկա չի եղել, դրա բովանդակությունից տեղյակ չէ և Դ.Առաքելյանն իր հետ առերեսման ժամանակ ցուցմունքը փոխել է քննիչի պարտադրանքով։ Վկա Դ.Առաքելյանի ցուցմունքով հիմնավորվել է, որ Ա.Նաջարյանը ևս մշտապես գտնվել է համակարգչային սրահում և մասնակցել միջնորդության տեքստը կազմելուն։ /քրեական գործ հատոր 3 էջ 88-90, 104-105, 106-108, 109-110, 113-114, 115-116, դատական նիստի արձանագրություն/։
Վկա Մանուկ Վաչագանի Հարությունյանի ցուցմունքներով, այն մասին, որ 2009թ. նոյեմբեր ամսվա կեսերին կամ վերջերին իր արհեստանոցում ծանոթացրել է Ա.Նաջարյանին և Հ.Հովհաննիսյանին, ով հանդիսանալով փաստաբան ինչ-որ հարցերով իրավաբանական ծառայություններ է մատուցել Ա.Նաջարյանին։ Հետագայում` 2010թ. ապրիլի վերջերին, 1-02 հաղորդաշարը դիտելիս, տեղեկացել է, որ Հ.Հովհաննիսյանը ինչ-որ քաղաքացու կալանավայրից ազատելու պատրվակով խարդախությամբ հափշտակել է գումարներ։ Գիտեր, որ Հովհաննես Հովհաննիսյանը աշխատանք չունի, ֆինանսական խնդիրների մեջ է։ Գիտեր, որ Արմեն Նաջարյանն էլ աշխատանք չունի։ Հովհաննես Հովհաննիսյանի եղբոր հետ այդ գործի շուրջ որևէ խոսակցություն չի ունեցել։ Արմենի և Հովհաննեսի հետ ինքը Վարդանի բնակարանում չի եղել։ Մեկ անգամ վերնիսաժում տեսել է Հովհաննես Հովհաննիսյանի եղբորը, որի միջոցով Հովհաննես Հովհաննիսյանի ընտանիքին 30.000 ՀՀ դրամ է ուղարկել /քրեական գործ հատոր 1 էջ 126-127, հատոր 2 էջ 131-132, հատոր 3 էջ 18-19, 33-35, 148-149, դատական նիստի արձանագրություն/
Վկա Ռազմիկ Նորիկի Ավետիսյանի ցուցմունքներով, այն մասին, որ իր ծանոթ Կամո Գասպարյանը, 2007թ. դատապարտվել է 7 տարի 6 ամիս ժամկետով ազատազրկման և պատիժը կրել ՀՀ ԱՆ «Դատապարտյալների հիվանդանոց» ՔԿՀ-ում։ Ձեռք բերված հիվանդությունների պատճառով պատժի կրումից վաղակետ ազատվելու համար իրավաբանական օգնություն ստանալու նպատակով 2009թ. ձմռանը Կ.Գասպարյանը դիմել է իրեն։ 2009թ. նոյեմբեր-դեկտեմբեր ամիսներին, իր ծանոթ փաստաբան Հ.Հովհաննիսյանից խնդրել է համապատասխան իրավաբանական օգնություն ցույց տալ Կ.Գասպարյանին։ Նա ծանոթանալով Կ.Գասպարյանի խնդրին, համաձայնվել է և դրա համար պահանջել 5.000 ԱՄՆ դոլար գումար։ Այդ մասին հայտնել է Ա.Միրիբյանին, ով տալով համաձայնություն 2010թ. հունվարից մինչև ապրիլի 6-ն ընկած ժամանակահատվածում իր միջոցով Հ.Հովհաննիսյանին փոխանցել է ընդհանուր 5.350 ԱՄՆ դոլար։ 2010թ. ապրիլին Հ.Հովհաննիսյանն իրեն փոխանցել է Կ.Գասպարյանին պատժի կրումից վաղակետ ազատելու մասին դատարանի կեղծ որոշման պատճենը։ Այդ ընթացքում Հ.Հովհաննիսյանն իրեն բազմիցս հայտնել է, որ նմանատիպ գործերը որպես կանոն իրականացվում են մոտ 20.000 ԱՄՆ դոլարով, սակայն իր անձը հաշվի առնելով Կ.Գասպարյանին հիվանդության պատճառով պատժի կրումից վաղաժամկետ ազատելու ուղղությամբ կատարվող աշխատանքների համար պահաջում է 5.000 ԱՄՆ դոլար։
Երբ Հովհաննես Հովհաննիսյանին հարցրել է, թե ինչու է գործը ուշանում, Հովհաննես Հովհաննիսյանը իրեն պատասխանել է, որ «Դատապարտյալների հիվանդանոց» ՔԿՀ հարցում է կատարել, դրա պատասխաններին է սպասում։ Հովհաննես Հովհաննիսյանը իրեն ասել է, որ ճիշտ է, Կամո Գասպարյանը հիվանդ է, բայց իրենց ներկայացրած ծայրահեղ վիճակում չէ։ Իր աշխատավայրում է Հովհաննես Հովհաննիսյանը իրեն տվել որոշման օրինակը, չգիտի դա բնագիրն է եղել, թե պատճենը, ինքն էլ դրանից պատճեն է արել և տվել Կամո Գասպարյանի որդուն։ Հովհաննես Հովհաննիսյանի կողմից որոշումը իրեն տալու պահին ինքը արդեն նրան փոխանցած է եղել 5.000 ԱՄՆ դոլար գումարը և այդ օրը Հովհաննես Հովհաննիսյանը իրենից ևս 200-250 ԱՄՆ դոլար գումար է ուզել` ասելով, որ գումարը բավարար չի եղել, ինքը դեռ մի բան էլ տուժել է։ Ինքը որոշումը փոխանցել է Համբարձում Գասպարյանին, վերջինս տեսել է, որ որոշման օրը սխալ է նշված։ Պայմանավորվել է Հովհաննես Հովհաննիսյանի հետ, հանդիպել են, նրան է փոխանցել 200-250 ԱՄՆ դոլար գումարը, այդ ժամանակ նրան հարցրել է որոշման մեջ եղած սխալի մասին, վերջինս նրան պատասխանել է, որ դա մեխանիկական սխալ է։ Կամո Գասպարյանը անընդհատ իրեն ասել է, որ որոշումը կեղծ է, ինքն էլ զանգահարել է Հովհաննես Հովհաննիսյանին և այդ մասին հայտնել։ Որին ի պատասխան վերջինս իրեն կոպիտ հայտնել է, որ նման բան չկա։ Ինքն էլ է փորձել ճշտել այդ որոշումը ճիշտ է, թե ոչ։ Հովհաննես Հովհաննիսյանի հետ իր մոտ եկած երիտասարդը` Ա.Նաջարյանը իրեն ասել է, որ մնացել է ազատականի հարցը լուծվի, ոչ մի խնդիր չկա։ Հետո նրանք երկուսով ավտոմեքենայով գնացել են Համբարձում Գասպարյանի մոտ։ Բազմիցս արծարծվել է այն թեման, որ Հովհաննես Հովհաննիսյանը աշխատում է ինչ-որ մեկի կամ մի քանիսի հետ, որի անունը իրեն չի տվել և նրա դերակատարման մասին ոչինչ չի հայտնել։ Ոստիկանությունում է իմացել, որ որոշումը կեղծված է։ Հովհաննես Հովհաննիսյանը իրեն կեղծ որոշում է տվել և այդ գործում վերջինիս ինչ-որ մեկն օգնել է։ Հովհաննես Հովհաննիսյանը իրեն Կամո Գասպարյանի առողջության վերաբերյալ կատարած հարցման պատասխաններ չի ներկայացրել։ Ինքը հավատացել և վստահել է Հովհաննես Հովհաննիսյանին, այլապես նրան գումար չէր տա։ Արմեն Նաջարյանի անուն, ազգանունը առաջին անգամ լսել է ոստիկանությունում։ Հովհաննես Հովհաննիսյանը իր հետ եկած երիտասարդին ներկայացրել է որպես իր ընկեր։ Իր մոտից Համբարձում Գասպարյանի հետ խոսել է Հովհաննես Հովհաննիսյանը` տան տեղը բացատրելու համար։ Պայմանագիր կնքելուց, գումարը ստանալուց հետո է Հովհաննես Հովհաննիսյանը ասել, որ այդ գործը կանի, նոր միայն Կամո Գասպարյանի առողջության վերաբերյալ փաստաթղթերն է պահանջել։ Ոստիկանությունում է իմացել, որ Հովհաննես Հովհաննիսյանը իր տունը վաճառում է։ Հովհաննես Հովհաննիսյանը Արմեն Նաջարյանին իրեն չի ներկայացրել որպես դատախազ, անգամ վերջինս ասել է, որ այդ որոշումն օրինական է, որևէ խնդիր չկա։ Ամբաստանյալ Հ.Հովհաննիսյանից բազմիցս լսել է, որ նա հանձնարարությունը մենակ չի կատարում, թե ով է նրան օգնում տեղյակ չէ։ Հ.Հովհաննիսյանն ասել է, որ դա կարևոր չէ։ Հայտնեց նաև, որ նրանց գործողությունների գործելակերպից համոզվել է, որ այդ հարցի լուծման գործով երկու ամբաստանյալներն էլ մասնակից են։ Հերթական հանդիպման ժամանակ Հ.Հովհաննիսյանը պատրաստակամություն է հայտնել վերադարձնել ստացած գումարները /քրեական գործ հատոր 1 էջ 37-39, 56-57, 228-229, հատոր 2 էջ 43-45, 62-63, 234-235, հատոր 3 էջ 21-22, դատական նիստի արձանագրություն/
Դատարանը գտնում է, որ վերջին առաջարկով Հ.Հովհաննիսյանը ցանկացել է լրացուցիչ վստահություն և համոզմունք ստեղծել, որ իրոք իրենց գործողություններն իրատեսական են։
Տուժող Ա.Միրիբյանի և Ռ.Ավետիսյանի ցուցմունքներով ևս հիմնավորվում է, որ Հ.Հովհաննիսյանը և Ա.Նաջարյանը գործել են հանցավոր համաձայնությամբ։
Վկա Կամո Համբարձումի Գասպարյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ 2007թ. դատապարտվել է 7 տարի 6 ամիս ժամկետով ազատազրկման։ Պատիժը կրել է ՀՀ ԱՆ «Դատապարտյալների հիվանադանոց» ՔԿՀ-ում։ Ձեռք բերված հիվանդու-թյունների պատճառով պատժի կրումից վաղակետ ազատվելու համար իրավաբանական օգնություն ստանալու նպատակով դիմել է Ռ.Ավետիսյանին։ 2009թ. նոյեմբեր-դեկտեմբեր ամիսներին, Ռ.Ավետիսյանը հայտնել է, որ այդ հարցով դիմել է իր ծանոթ փաստաբան Հ.Հովհաննիսյանին, ով պատրաստակամություն է հայտնել և հարցը դրական լուծելու համար պահանջել 5.000 ԱՄՆ դոլար գումար։ Իր հարազատները 2009թ. դեկտեմբերից մինչև 2010թ. ապրիլի 6-ն ընկած ժամանակահատվածում Ռ.Ավետիսյանի միջոցով Հ.Հովհաննիսյանին են փոխանցել ընդհանուր 5.350 ԱՄՆ դոլար։ Հ.Հովհաննիսյանը Ռ.Ավետիսյանի միջոցով փոխանցել է իրեն պատժի կրումից վաղակետ ազատելու մասին դատարանի կեղծ որոշման պատճենը։ Մի քանի օր անց որդին` Հ.Գասպարյանը, Ռ.Ավետիսյանի միջոցով հանդիպել է իրեն անծանոթ Հ.Հովհաննիսյանին և Ա.Նաջարյանին։ Այդ ընթացքում ինքը զանգահարել է որդուն ու լսել նրա հետ զրուցող Հ.Հովհաննիսյանի և Ա.Նաջարյանի խոսակցությունն այն մասին, որ դատարանի որոշումը կեղծ չէ և ինքը մի քանի օրից կազատվի պատժի կրումից, անգամ Ա.Նաջարյանը վերցնելով հեռախոսափողը` նույնը հավաստիացրել է նաև իրեն։ Իրեն ասել են 10 օրից կլինի, չորեքշաբթի կլինի քո ազատվելու հարցը։ Իր հետ մեկը հեռախոսով խոսել է և թութակի պես կրկնել է մյուսի ասածները։ Իր հետ խոսելուց հետո հեռախոսը չի անջատվել և ինքը լսել է, թե ինչպես է իր հետ խոսացողը մյուսին ասել, որ էսպես չի ստացվի, դու այս գործը չես կարող անել, մյուսն էլ ասել է, որ ժամանակ շահելու համար է այդպես ասում։ Իր հետ խոսացողը եղել է Արմեն Նաջարյանը, կողքինը` Հովհաննես Հովհաննիսյանը, վերջինս կարդացել է այդ որոշումը։ Իսկ դրանից երեք օր անց հերթական հեռախոսազրույցի ընթացքում նույնը պնդել է նաև Հ.Հովհաննիսյանը։ Վերջինս Արմեն Նաջարյանին տարել է Ռազմիկենց տուն և ասել, որ Արմենը դատախազն է, իր հետ գնում են ճշտեն որոշման ամսաթվի սխալը։ Արմեն Նաջարյանի մասին որևէ տեղեկատվություն չունի, իր գործը պետք է Հովհաննես Հովհաննիսյանը աներ։
Մինչդեռ նախաքննական ցուցմունքներում Կ.Գասպարյանը հայտնել է, որ ամբաստանյալները երկուսով են իրեն համոզել /քրեական գործ հատոր 1 էջ 111-114, 224-225 հատոր 2 էջ 116-119, 230-231, դատական նիստի արձանագրություն/
Դատարանը արժանահավատ է համարում վկա Կ.Գասպարյանի նախաքննական ցուցմունքները, որովհետև դրանք համապատասխանում են գործի փաստական հանգամանքներին և հատկապես նրա որդու` Հ.Գասպարյանի բազմաթիվ և ամբաստանյալներ Ա.Նաջարյանի և Հ.Հովհաննիսյանի ցուցմունքներին։
Վկա Վարդան Մանուկյանի ցուցմունքներով, այն մասին, որ 2010 թվականին, օրը կոնկրետ չի հիշում, Արմեն Նաջարյանը և Հովհաննես Հովհաննիսյանը եղել են իր տանը, մինչ ինքը հյուրասիրություն է պատրաստել, Հովհաննես Հովհաննիսյանն առաջարկել է Արմեն Նաջարյանին որոշակի գումարի դիմաց մարդ ազատել կալանքից։ Արմեն Նաջարյանը հրաժարվել է այդ առաջարկից, ասելով, որ իրեն նման առաջարկ էլ չանի և ինքն էլ հեռու մնա նմանատիպ գործերից։ Նրանց միջև խոսակցությունը այդքանով ավարտվել է։ Հետո Մանուկ Հարությունյանից իմացել է, որ Արմեն Նաջարյանը կալանավորվել է, և քանի որ ինքը լսել է այդ խոսակցությունը, որոշել է ներկայանալ նախաքննական մարմնի մոտ և ցուցմունք տալ։ /քրեական գործ, հատոր 3, էջ 24-26, դատական նիստի արձանագրություն/
Վ.Մանուկյանը նախաքննական ցուցմունքներում նշել է, որ նշված հանդիպումը տեղի է ունեցել 2010թ. ապրիլի վերջերին կամ մայիսի սկզբներին։ Գործի նյութերով հիմնավորվել է, որ 2010թ. ապրիլի 20-ից Հ.Հովհաննիսյանը արդեն անազատության մեջ էր և նրա նշած ժամանակ հանդիպել չէր կարող։ Բացի այդ` այդ ժամանակ Ա.Նաջարյանը և Հ.Հովհաննիսյանը արդեն իրենց գործողություններն ավարտել էին և խոսակցություն չէր կարող գնալ այդ մասին։
Վ.Մանուկյանի ցուցմունքից դատարանը արժանահավատ է համարում, այն, որ իրոք Կ.Գասպարյանին պատժից վաղակետ ազատելու վերաբերյալ Հ.Հովհաննիսյանը և Ա.Նաջարյանը խոսել են։ Իսկ նմացած մասով անարժանահավատ` վերոհիշյալ պատճառաբանությամբ։ Դատարանը գտնում է, որ նման ցուցմունք տալով Վ.Մանուկյանը ցանկանում է օգնել իր մտերիմ ընկերոջը։ Վերջին հանգամանքը իր ցուցմունքներում չի ժխտել Վ.Մանուկյանը։
Վկա Հակոբ Հովհաննիսյանը ցուցմունք տվեց, որ ինքը միշտ էլ նյութական միջոցներով օգնել է եղբորը։ Իր տունը վաճառելուց հետո գնացել է արտասահման, իր տան գումարից եղբորն էլ է գումար հատկացրել։ Վերջին անգամ, երբ եղբայրը իրենից 200 ԱՄՆ դոլար է ուզել, ասել է, որ Արմեն Նաջարյանը ասել է, որ գումարը քիչ է, չի հերիքում։ Եղբայրն ասել է, որ Ռազմիկ Ավետիսյանը գումարը կտա, իր գումարը կվերադարձնի։ Տեղյակ չի եղել, որ եղբայրը զբաղվում է դատապարտյալին կալանքից ազատելու հարցերով։ Եղբորը ոստիկանության բաժանմունք տանելու ժամանակ վերջինիս հետ է եղել, եղբայրն ասել է, եթե ուշանամ, կզանգես Արմեն Նաջարյանին։ Զանգել է Արմեն Նաջարյանին, վերջինս չի պատասխանել, զանգահարել է Մանուկ Հարությունյանին, դրանից հետո երկրորդ անգամ զանգել է Արմեն Նաջարյանին, նոր վերջինս պատասխանել է։ Զրույցի ժամանակ ասել է` մի րոպե, մի րոպե, և հեռախոսը անջատվել է։ Արթուր Հարությունյանի գործի ավարտից հետո ինքը, Արմեն Նաջարյանը և Արթուր Հարությունյանը զրուցելիս են եղել, Արմեն Նաջարյանն ասել է, որ դատախազության և ոստիկանության դռները «քացով» է բացում։ Խուզարկության ժամանակ ինքն է ներկայացրել որոշման պատճենը, խուզարկության ժամանակ չէին գտել։ Մինչև դատաքննությանը` 2010թ. ամռանը, հանդիպել է Մանուկ Հարությունյանի հետ, վերջինս եղբորը գումար է պարտք եղել, զանգահարել է, որ նա գումարը վերադարձնի։ Մանուկը իրեն ասել է, որ Հովհաննեսը Արմենի դեմ ցուցմունքներ չտա, այլապես իր համար վատ կլինի, Արմեն Նաջարյանը բանկում գումարներ ունի, Հովհաննեսի համար լավ կլինի Արմենի դեմ ցուցմունքներ չտալու դեպքում։ Արթուր Հարությունյանի գործի ժամանակ է ծանոթացել Արմեն Նաջարյանի հետ։ Եղբոր ձերբակալվելուց հետո է իմացել, որ Արմեն Նաջարյանը նախկինում մի քանի անգամ դատապարտված է եղել։ Տեղյակ եղել է, որ եղբոր ընտանիքի ոսկեղենը գրավադրված են, Հովհաննեսը արդեն գումարի մի մասը ունեցել է, մի մասն էլ ինքն է տվել և այդ ոսկեղենը հանել են գրավատնից։ Ինքը երկրորդ գրավադրումից տեղեկություն չունի։ Հովհաննեսը իրեն ասել է, որ Արմեն Նաջարյանը չի ցանկանում այդ գործի մեջ երևալ։ Քանի որ եղբորը անընդհատ զանգում, անհանգստացնում էին, եղբորը ասել է, որ Արմեն Նաջարյանին տանի տուժողի մոտ` վերջինիս բացատրություն տալու համար, այդպես է ասել, քանի որ վերջինս պետք է որոշումը գրեր։ Եղբոր շահը այդ գործից եղել է դրական արդյունք և վարձատրություն ստանալը։ Երբ զանգահարել է Արմեն Նաջարյանին, վերջինս իրեն հարցրել է` հնարավոր է հարկային գործի հետ է կապված, ինքն էլ ասել է, որ Աիդա Միրիբյանի գործի հետ է կապված։ Արթուր Հարությունյանի գործից եղբայրը գումար չի ստացել։ Գործի համար գումարը Ռազմիկ Ավետիսյանը 5.000 ԱՄՆ դոլարի չափով տվել է եղբորը, եղբայրն էլ` Արմեն Նաջարյանին։
Վկա Համբարձում Կամոյի Գասպարյանի դատարանում հետազոտված, նախաքննական ցուցմունքներով այն մասին, որ հայրը` Կամո Գասպարյանը, 2007թ. դատապարտվել է ազատազրկման և պատիժը կրել ՀՀ ԱՆ «Դատապարտյալների հիվանադանոց» ՔԿՀ-ում։ Պատժի կրումից վաղակետ ազատվելու համար իրավաբանական օգնություն ստանալու նպատակով 2009թ. ձմռանը հայրը դիմել է ընկերոջը` Ռ.Ավետիսյանին, ով 2009թ. նոյեմբեր-դեկտեմբեր ամիսներին, դիմել է փաստաբան Հ.Հովհաննիսյանին և խնդրել համապատասխան իրավաբանական օգնություն ցույց տալ։ Հ.Հովհաննիսյանը համաձայնվել է և պահանջել 5.000 ԱՄՆ դոլար գումար, ինչի մասին իրենց հայտնել է Ռ.Ավետիսյանը։ Այնուհետև մայրը` Ա.Միրիբյանը, 2010թ. հունվարից մինչև ապրիլի 6-ն ընկած ժամանակահատվածում Ռ.Ավետիսյանի միջոցով Հ.Հովհաննիսյանին է փոխանցել ընդհանուր 5.350 ԱՄՆ դոլար։ Հ.Հովհաննիսյանը Ռ.Ավետիսյանի միջոցով իրենց է փոխանցել հորը պատժի կրումից վաղակետ ազատելու մասին դատարանի կեղծ որոշման պատճենը։
Հ.Գասպարյանը հայտնել է նաև, որ Ռ.Ավետիսյանն ասել է, որ եթե գումարը ամբողջությամբ տային` մինչև 2010թ. հունվարի 15-ը` ապա հայրը մինչև հունվարի վերջը կազատվեր։ Գումարը տվել են մինչև հունվար ամսվա վերջը, Ռազմիկ Ավետիսյանն ասել է, որ հայրը կազատվի մինչև փետրվարի 15-ը ու դրանից հետո անընդհատ ձգձգվել է։ 2010թ. ապրիլի 6-ին Ռազմիկ Ավետիսյանը իրեն հայտնել է, որ որոշումն իրեն մոտ է և ասել է, որ ևս 300 ԱՄՆ դոլար է հարկավոր լրացուցիչ, մի քանի րոպեից զանգել և ասել է, որ պետք է ևս 50 ԱՄՆ դոլար։ Որոշման պատճենն իրեն տալուց հետո, այդ 350 ԱՄՆ դոլարը փոխանցել է Ռ.Ավետիսյանին, որից հետո նա զանգել է, Հովիկ անունով անձնավորությունը և պայմանավորվել վերցրած գումարը նրան փոխանցելու մասին։ Ռ.Ավետիսյանն ասել է նաև, որ 10 օր հետո, որոշումը օրինական ուժ կստանա և հորը կազատեն։ Որոշման բնօրինակը նրանց մոտ է և նրանք պետք է տանեն ՔԿՀ։
Դրանից հետո Ռ.Ավետիսյանի միջոցով հանդիպել է Հ.Հովհաննիսյանին և նախկինում անծանոթ Ա.Նաջարյանին, որոնք հաստատել են դատարանի որոշման իրական լինելու հանգամանքը և հավաստիացրել, որ մի քանի օրից հայրը կազատվի պատժի կրումից։ Հանդիպման ժամանակ բջջային հեռախոսը միացրել է և իր, Հ.Հովհաննիսյանի և Ա.Նաջարյանի խոսակցությունը հայրը լսել է և վստահեցրել են, որ ամեն ինչ նորմալ է և անհանգստանալու խնդիր չկա, որից հետո է Ա.Նաջարյանը հեռախոսով հորը վստահեցրել, որ որոշումը օրինական է և մի քանի օրից կազատվի։
Այդ ընթացքում Ռ.Ավետիսյանը մի քանի անգամ, ինչպես նաև հանդիպման ժամանակ Հ.Հովհաննիսյանն ու Ա.Նաջարյանն իրեն հայտնել են, որ նմանատիպ գործերը որպես կանոն իրականացվում են մոտ 20.000 ԱՄՆ դոլարով, սակայն Կ.Գասպարյանին հիվանդության պատճառով պատժի կրումից վաղաժամկետ ազատելու ուղղությամբ կատարվող աշխատանքների համար պահաջում են 5.000 ԱՄՆ դոլար գումար։ Միաժամանակ Հ.Հովհաննիսյանն ու Ա.Նաջարյանն իրեն առաջարկել են նմանատիպ այլ դեպքերում դիմել իրենց օգնությանը և որպես միջնորդ որոշակի գումար վաստակել։
Հարցրել է, թե ինչու է որոշման ամսաթիվը գրված ապրիլի 5-ով, որը կիրակի օր է, հոդվածներն էլ են սխալ, հայտնել են, որ քարտուղարն է սխալվել, որը կուղղվի։ Հ.Հովհաննիսյանը մեքենայի միջից օրենսգիրք է բերել և դրանով ևս վստահեցրել, որ ամեն ինչ նորմալ է։ Ինքն խորհրդակցել է իրավաբանների հետ և համոզվել, որ որոշումը կեղծ է։
Անձին լուսանկարով ճանաչման ներկայացնելու ժամանակ հանձինս Ա.Նաջարյանի ճանաչել է Հ.Հովհանիսյանի հետ միասին իրեն հանդիպած անձնավորությանը, ով վերջինիս հետ միասին իրեն համոզել է, որ դատարանի որոշումն օրինական է։ Հայտնել է նաև, որ 02 հաղորդաշարով տեսել և ճանաչել է Հ.Հովհաննիսյանին։
Հետո մոտեցել է մայրը, զանգել են Հ.Հովհաննիսյանին, որ ետ վերադառնա, որովհետև մայրն էլ մի քանի հարցեր է ունեցել ճշտելու, սակայն Հ.Հովհաննիսյանը հրաժարվել է, հայտնել, որ ամեն ինչ նորմալ է։ Հայտնել է նաև, որ Հ.Հովհաննիսյանը ասել է, որ իր գործը միայն միջնորդություն գրել ուղարկելն է և որ Ա.Նաջարյանը ճանաչել է ՔԿՀ-ի ղեկավարներին /քրեական գործ, հատոր 1, էջ 66-69, 163, 176-177, 207-212, 230-231, հատոր 2, էջ 183-184, դատական նիստի արձանագրություն/։
Անձին ճանաչման ներկայացնելու վերաբերյալ կազմված արձանագրությամբ այն մասին, որ վկա Հ.Գասպարյանը ճանաչման ներկայացված քաղաքացիների լուսանկարների մեջ հանձինս Ա.Նաջարյանի լուսանկարի ճանաչել է այն քաղաքացուն, ով 2010թ. ապրիլի 6-ի Հ.Հովհաննիսյանի հետ հանդիպել են իրեն և երկուսով վստահեցրել, որ դատարանի որոշումը օրինական է, հայրը` Կ.Գասպարյանը մի քանի օրից ազատվելու է, իսկ 10 օրից որոշումը օրինական ուժ կստանա և կդրվի 2-րդ կնիքը /քրեական գործ հատոր 2 էջ 181/
Անձին ճանաչման ներկայացնելու վերաբերյալ կազմված արձանագրությամբ այն մասին, որ վկա Դ.Առաքելյանը ճանաչման ներկայացված քաղաքացիներից, հանձինս` Ա.Նաջարյանի ճանաչել է այն քաղաքացուն, ով 2010թ. փետրվարի վերջերին եկել է «Նետռեյ» համակարգչային սրահ, մեկ այլ տղամարդու հետ, և իրեն թելադրել են ինչ-որ տեքստ հավաքել։ Դրանից հետո Ա.Նաջարյանին հանդիպել է նաև 2010թ. ապրիլի սկզբին, վերը նշված նույն տղամարդու հետ, դարձյալ ինչ-որ տեքստ հավաքելու պատրվակով /քրեական գործ հատոր 3 էջ 102/
Անձին ճանաչման ներկայացնելու վերաբերյալ կազմված արձանագրությամբ այն մասին, որ վկա Դ.Առաքելյանը ճանաչման ներկայացված քաղաքացիներից, հանձինս Հ.Հովհաննիսյանի ճանաչել է այն քաղաքացուն, ով 2010թ. փետրվարի վերջերին կամ մարտի սկզբներին համակարգչային ծառայությունների սրահ է այցելել Ա.Նաջարյանի հետ, որտեղ ինքը նրանց համար հավաքել և տպել է, ինչ-որ մեկին, ինչ-որ տեղից ազատելու բովանդակությամբ տեքստ։ Դրանից բացի Հ.Հովհաննիսյանը Ա.Նաջարյանի հետ այցելել են նաև 2010թ. ապրիլին, նույնպես ինչ-որ տեքստ հավաքելու համար/քրեական գործ հատոր 3 էջ 111/։
Փաստաթղթաբանական փորձաքննության թիվ 13921001 եզրակացությամբ այն մասին, որ փորձաքննությանը տրամադրված Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 05.04.2010թ. որոշումը / ոչ բնօրինակ/ պատրաստվել է մեխանիկական մոնտաժման եղանակով, իսկ տրամադրված Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 05.04.2010թ. որոշումը պատրաստվել է վերը նշված որոշումից կամ դրա մեկ այլ պատճենից` քսերոպատճենահանման եղանակով /քրեական գործ հատոր 1 էջ 134-136/։
Իրեղեն ապացույց ճանաչված Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավոր Ռ.Ափինյանի անունից պատրաստված 05.04.2010թ. ամսաթվով կեղծ որոշմամբ /քրեական գործ հատոր 1 էջ 234/։
Այլ փաստաթղթերն ապացույց ճանաչելու մասին որոշմամբ այն մասին, որ ՀՀ ԱՆ «Դատապարտյալների հիվանդանոց» ՔԿՀ-ի պետի 04.05.2010թ. թիվ 2-1088 և Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավոր Ռ.Ափինյանի 22.04.2010թ. գրությունները, քննության ընթացքում ստացված Հ.Հովհաննիսյանի և Ա.Նաջարյանի կողմից օգտագործված բջջային հեռախոսահամարների վերծանումները ևս հանդիսանում են քրեական գործի համար կարևոր ապացուցողական նշանակություն ունեցող փաստաթղթեր /քրեական գործ հատոր 1 էջ 232-233/։

Քննարկելով պաշտպանական կողմի պատճառաբանությունները դատարանը գտավ, որ դրանք հիմնավորված չեն։
Ամբաստանյալ Հ,Հովհանիսյանը ցուցմունք տալով, որ ցանկացել է օրինական ճանապարհով լուծել Կ.Գասպարյանին պատժից վաղակետ ազատելու հարցը և ընդունելով, որ վերցրած ամբողջ գումարը` 5250 ԱՄՆ դոլարի չափով ամբողջությամբ փոխանցել է Ա.Նաջարյանին չկարողացավ հիմնավոր փաստարկներ բերել բացատրելու համար, թե տուժողից գումար վերցնելու և այն իրավակիրառ գործունեության հետ կապ չունեցող ամբաստանյալ Ա.Նաջարյանին փոխանցելու և նրա հեղինակության հնարավորություններով հարցը լուծելու պայմաններում, ինչպես էր օրինական ճանապարհով լուծելու դատապարտյալին պատժից վաղակետ ազատելու հարցը։
Դատարանը անհիմն է համարում նաև, այն, որ նրանք նախնական համաձայնությամբ չեն գործել, որը հերքվում է հենց ամբաստանյալների խոստովանական և միմյանց հանցագործության կատարման մեջ մերկացնող, ամբաստանող ցուցմունքներով, ամբաստանյալ Հ.Հովհաննիսյանի հետևողական ցուցմունքներով, որ Ա.Միրիբյանից Ռ.Ավետիսյանի միջոցով գումարներ է վերցրել և պայմանավորվածության համաձայն Կ.Գասպարյանին վաղակետ ազատելու հարցը կարգավորելու նպատակով փոխանցել Ա.Նաջարյանին, ում կողմից հետագայում ներկայացրած դատարանի կեղծ որոշումը միասին ներկայացրել են Ռ.Ավետիսյանին և Հ.Գասպարյանին։ Որպես այդ հարցը կարգավորելու գործում շահագրգիռ անձ Հ.Հովհաննիսյանն ու Ա.Նաջարյանը անձամբ, իսկ Կ.Գասպարյանին հեռախոսով հավաստիացրել և համոզել են, որ դատարանի որոշումը օրինական է և շուտով Կ.Գասպարյանը կազատվի։ Վերջինիս պատճառաբանությունները, որ Համբարձում և Կամո Գասպարյաններին որոշման օրինականության և Կ.Գասպարյանի առաջիկայում ազատվելու մասին հայտնել է Հ.Հովհաննիսյանի խնդրանքով, նրան վիճակից դուրս բերելու նպատակով` դատարանը հիմնավոր չի համարում, որովհետև ըստ հեռախոսային խոսակցությունների վերծանումների Հ.Հովհաննիսյանը և Ա.Նաջարյանը գտնվել են մշտական հեռախոսակապի մեջ, դատարանի կեղծ որոշումը պատրաստելուց հետո միասին են գնացել հանդիպման, նախ Ռ.Ավետիսյանի, ապա նաև Հ.Գասպարյանի հետ։ Քրեական գործի ողջ նյութերով և հենց ամբաստանյալների գործելակերպով դատարանը հաստատված է համարում, որ նրանք գործել են նախնական համաձայնությամբ և հափշտակել տուժողի գումարները։
Ամբաստանյալ Հ.Հովհաննիսյանը և նրա պաշտպանը պնդում են, որ 5250 ԱՄՆ դոլարը ամբողջությամբ փոխանցվել է Ա.Նաջարյանին և Հ.Հովհաննիսյանը Կ.Գասպարյանին օգնությունը ցույց է տվել անշահախնդիր։ Ա.Միրիբյանից վերցրած գումարը ամբաստանյալ Ա.Նաջարյանին փոխանցելու փաստարկը, ամբաստանյալ Հ.Հովհանիսյանին չի կարող ազատել քրեական պատասխանատվությունից։ Նշված գումարը իրեն պահելու, թե հանցակցին փոխանցելու հանգամանքը չի կարող անդրադառնալ, այն փաստի վրա, որ ամբաստանյալներ Հ.Հովհաննիսյանը և Ա.Նաջարյանը հանցավոր համաձայնության գալով ի սկզբանե նպատակ են ունեցել հափշտակել տուժող Ա.Միրիբյանի գույքը։
Դատարանը հիմնավորված չի համարում նաև այն պատճառաբանությունը, որ Հ.Գասպարյանի հետ հանդիպման ժամանակ Ա.Միրիբյանը պատշգամբից մարմնի կազմվածքով այդ տարածությունից իրեն ճանաչել չէր կարող։ Դա հիմնավոր չէ, որովհետև այդ հանդիպման փաստը հաստատել է նաև հենց ինքը ամբաստանյալ Ա.Նաջարյանը։
Հիմնավոր չէ նաև Ա.Նաջարյանի, այն պատճառաբանությունը, որ նկատի ունենալով, որ ըստ վերծանումների ապրիլ ամսին ինքը Հ.Հովհաննիսյանի հետ հեռախոսային խոսակցություններ քիչ է ունեցել, հետևաբար նա իրեն գումար փոխանցել չէր կարող և ինքը գումար չի ստացել։ Դատարանը գտավ, որ Հ.Հովհաննիսյանի հետ պայմանավորվածություն ձեռք բերելու համար, բացի հեռախոսից գոյություն ունեն նաև այլ հնարավորություններ, որից էլ նրանք օգտվել են ու Ա.Նաջարյանի կողմից մատնանշած օրերին հեռախոսակապի մեջ չգտնվելը հիմք չէ ընդունելու, որ նրանք չեն հանդիպել և միմյանց գումար չեն փոխանցել։
Դատարանը հիմնավորված չի համարում Հ.Հովհաննիսյանի փաստարկը, որ հենց իր մատնանշված օրերին և ամբողջությամբ է գումարը փոխանցվել Ա.Նաջարյանին։ Հնարավոր է այդ փոխանցումները կատարվեին նաև այլ ժամանակ։ Անդրադառնալով Ա.Նաջարյանի միջնորդությանը ստուգելու, թե արդյոք իր մատնանշած վայրում չի կազմվել դատարանի կեղծ որոշումը դատարանը գտնում է, որ դա առաջադրված մեղադրանքը հիմնավորելու կամ հերքելու համար էական նշանակություն ունենալ չի կարող, որովհետև այն կազմելու վայրի և տպագրողի բացակայությունը չեն կարևորվում։ Գործի նյութերով հաստատվել է և առկա է ամբաստանյալների կողմից ներկայացրած դատարանի կեղծ որոշման պատճենը, որը ընդամենը միջոց է հանդիսացել խարդախությամբ հափշտակություն կատարելու համար և դրա նշանակությունը ընդամենը ժամանակ շահելն ու տուժող կողմին խաբելն էր։
Դատարանը գտնում է նաև, թե կոնկրետ տվյալ գործի պայմաններում, թե ով ինչ պայմաններում են կազմել դատարանի կեղծ որոշումը գործի ելքի համար նշանակություն ունենալ չի կարող, առանցքայինը այդ որոշման քողի տակ տուժողից գումար վերցնելն ու հափշտակելն է։ Դատարանը էական չի համարում նաև, թե այդ գումարից ամբաստանյալներից ում ինչքան բաժին է հասել։
Գործի նյութերով հիմնավորվել է, որ Հ.Հովհաննիսյանը և Ա.Նաջարյանը ունեցել են ֆինանսական խնդիրներ, անգամ Հ.Հովհաննիսյանը գրավադրել է իր և կնոջ զարդերը, Ա.Նաջարյանն էլ մշտական վարձատրվող աշխատանք չի ունեցել, վերջինս պնդել է նաև, որ Հ.Հովհաննիսյանը 2009թ. տարեվերջին վերցնելով տուժողի գումարի մի մասը իր Նոր տարվա հետ կապված ծախսերն է հոգացել, որը ևս դատարանին բերում է համոզման, որ լինելով նյութական վատ վիճակի մեջ համապատասխան պատրվակով վերցրած գումարները ամբաստանյալները օգտագործել են իրենց անձնական կարիքների համար։
Ա.Նաջարյանը Հ.Հովհաննիսյանի կողմից իրեն զրպարտելու բավարար և հիմնավոր պատճառաբանություն կամ փաստարկ չբերեց։ Իսկ Ա.Հարությունյանի հոնորարը Հ.Հովհաննիսյանին չվճարելը հիմնավոր փաստարկ չէ, որ Հ.Հովհաննիսյանը Ա.Նաջարյանից վրեժխնդիր է լինում, որովհետև Հ.Հովհաննիսյանը նախաքննության ընթացքում անազատության մեջ գտնվելու պայմաններում տևական ժամանակ չի ընդունել գումար վերցնելու և Ա.Նաջարյանին փոխանցելու հանգամանքները, այդպիսիք ընդունել է այլ ապաույցների ճնշման տակ։
Ըստ էության ամիսներ շարունակ Հ.Հովհաննիսյանը հօգուտ Կ.Գասպարյանի ոչ մի գործողություն չի կատարել, անգամ դիմում կամ միջնորդությկուն չի ներկայացրել ՔԿՀ։ Ըստ Հ.Հովհաննիսյանի` Ա.Նաջարյանի կողմից տարած միջնորդություն էլ չի հասել ՔԿՀ, որը ևս վկայում է, որ ամբաստանյալները ի սկզբանե նպատակ են ունեցել խաբեությամբ տիրանալու տուժողի գույքին, այլապես որոշակի գործողություններ կձեռնարկեին։ Իսկ Ռ.Ավետիսյանից փաստաթղթեր պահանջելը, հետագայում դատարանի կեղծ որոշումը ներկայացնելը արվել է տուժող կողմի մոտ տպավորություն ստեղծելու համար, որ այդ հարցով զբաղվում են։
Դատարանը հիմնավոր չի համարում նաև Ա.Նաջարյանի այն պատճառաբանությունը, որ ճանաչեցումը կատարվել է օրենքի պահանջների խախտմամբ։ Ճանաչող անձինք հստակ ճանաչել են Ա.Նաջարյանին, հայտնել են, թե ինչ պայմաններում են հանդիպել նրան և ինչ հատկանիշներով են ճանաչել և այդ մասին տվել են ցուցմունքներ, իսկ Դ.Առաքելյանը նաև առերես ցուցմունք է տվել և հաստատել նրան ճանաչելու հանգամանքը։ Այն չի ժխտել նաև Ա.Նաջարյանը։
Դատարանը անհիմն է համարում նաև ամբաստանյալ Հ.Հովհաննիսյանի պաշտպանի այն պատճառաբանությունը, որ քաղաքացիական հայցը սխալ է հաշվարկվել։ Այն փաստը, որ ամբաստանյալ Հ.Հովհաննիսյանը տուժող Ա.Միրիբյանից վկա Ռ.Հովհաննիսյանի միջոցով ստացել է 5350 ԱՄՆ դոլար գումար, իրենց ցուցմունքներով պնդել են տուժող Ա.Միրիբյանը, վկաներ Ռ.Հովհաննիսյանը և Հ.Գասպարյանը, դատաքննությամբ ևս հիմնավորվել է, որ 5350 ԱՄՆ դոլարի չափով գումար է ստացել ամբաստանյալ Հ.Հովհաննիսյանը։
Դատարանը անհիմն է համարում պաշտպանական կողմի այն պատճառաբանությունը, որ Հ.Հովհաննիսյանը հանցագործությունը կատարել է անզգուշությամբ ուղղակի դիտավորթյուն չի դրսևորել, մինչդեռ դատարանը գտնում է, որ ինչպես Հ.Հովհաննիսյանը, այնպես էլ Ա.Նաջարյանը գործել են ուղղակի դիտավորությամբ, ի սկզբանե նպատակ ունենալով վստահությունը չարաշահելու միջոցով տիրանալ տուժող Ա.Միրիբյանի գումարին։ Հ.Հովհաննիսյանը ինքն է պահանջել, ստացել, և ըստ իրեն ստացած գումարը փոխանցել Ա.Նաջարյանին և դրա արդյունքում որևէ օգտակար գործողություն Կ.Գասպարյանի օգտին չեն կատարել, այլ ժամանակը ձգձգելով և հետագայում ժամանակ շահելու նպատակով նախ հավաստիացումներ են տվել, ապա ներկայացրել դատարանի կեղծ որոշում, որը դրսևորվել է ուղղակի դիտավորությամբ։ Այդ գործողությունները անզգուշություն դիտարկելը հիմնազուրկ է։
Ըստ իրեն ոչ մտերիմ մարդուն` Հ.Հովհանիսյանին` Ա.Նաջարյանն իր ավտոմեքենայով չէր տեղափոխի Նորք, ապա Քանաքեռ և ակտիվորեն իր նախաձեռնությամբ չէր ներգրավվի Կ.Գասպարյանի ազատման և դրա կապակցությամբ դատարանի կեղծ որոշման քննարկմանը և իր հեղինակավոր հիմնավորումները չէր բերի դրա առիթով։ Ամբաստանյալ Ա.Նաջարյանը Կ.Գասպարյանի հետ հեռախոսով խոսելիս հավաստիացրել է դատարանի կեղծ որոշման օրինական լինելու և դրա առաջիկա օրերին կատարման մասին։
Վերոհիշյալով հիմնավորվել է նաև Ա.Նաջարյանի մասնակցությունը հափշտակությանը և կեղծ որոշման ստեղծմանը։
Ըստ գործի տվյալների ամբաստանյալները միմիանց հետ առնչվել են ոչ միայն այս այլև երկու այլ գործերով և այդ կապակցությամբ պայմանավորվածություն է ձեռք բերվել և գործարքներ են կնքել, որով ևս հիմնավորվում է, որ այս դեպքում ևս գործել են նախնական համաձայնությամբ և համատեղ։
Դատարանը, վերլուծելով և գնահատելով քրեական գործի նյութերը, ապացուցված է համարում, որ ամբաստանյալ Հովհաննես Հովհաննիսյանը Արմեն Սերյոժայի Նաջարյանի հետ նախնական համաձայնությամբ խարդախության միջոցով ուրիշի գույքի խոշոր չափերի հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ, Աիդա Միրիբյանի վստահությունը չարաշահելու եղանակով` նրա ամուսնուն, ՀՀ ԱՆ «Դատապարտյալների հիվանդանոց» ՔԿՀ-ում պատիժ կրող դատապարտյալ Կամո Գասպարյանին պատժի կրումից, ծանր հիվանդության պատճառով, վաղաժամկետ ազատելու պատրվակով, 2010թ. հունվար ամսից մինչև ապրիլի 6-ն ընկած ժամանակահատվածում վկա Ռազմիկ Ավետիսյանի միջոցով Ա. Միրիբյանից պահանջել, ստացել և խաբեությամբ հափշտակել են ընդհանուր 2.163.326 ՀՀ դրամին համարժեք 5.350 ԱՄՆ դոլար գումար։ Իբրև իրենց կատարած աշխատանքի հավաստում կազմել և Ա. Միրիբյանին են փոխանցել Կ. Գասպարյանին պատժի կրումից վաղաժամկետ ազատելու մասին դատարանի կեղծ որոշումը։
Ամբաստանյալ Հովհաննես Հովհաննիսյանի կատարած արարքը համապատասխանում է` Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերին։
Դատարանը ապացուցված է համարում, որ ամբաստանյալ Արմեն Նաջարյանը, Հովհաննես Ներսեսի Հովհաննիսյանի հետ նախնական համաձայնությամբ խարդախության միջոցով ուրիշի գույքի խոշոր չափերի հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ, Աիդա Միրիբյանի վստահությունը չարաշահելու եղանակով` նրա ամուսնուն, ՀՀ ԱՆ «Դատապարտյալների հիվանդանոց» ՔԿՀ-ում պատիժ կրող դատապարտյալ Կամո Գասպարյանին պատժի կրումից, ծանր հիվանդության պատճառով, վաղակետ ազատելու պատրվակով, 2010թ. հունվար ամսից մինչև ապրիլի 6-ն ընկած ժամանակահատվածում վկա Ռազմիկ Ավետիսյանի միջոցով Ա. Միրիբյանից պահանջել, ստացել և խաբեությամբ հափշտակել են ընդհանուր 2.163.326 ՀՀ դրամին համարժեք 5.350 ԱՄՆ դոլար գումար։ Իբրև իրենց կատարած աշխատանքի հավաստում կազմել և Ա. Միրիբյանին են փոխանցել Կ. Գասպարյանին պատժի կրումից վաղակետ ազատելու մասին դատարանի կեղծ որոշումը։
Ամբաստանյալ Արմեն Նաջարյանի կատարած արարքը համապատասխանում է` Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերին։
Դատարանը պատիժը սահմանելիս հաշվի է առնում ամբաստանյալներ Հ. Հովհաննիսյանի և Ա. Նաջարյանի կատարած հանցանքի` մի խումբ անձանց կողմից նախնական համաձայնությամբ, խոշոր չափերով, կատարած խարդախության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը ու ամբաստանյալներ Հ. Հովհաննիսյանի և Ա. Նաջարյանի անձնավորությունը։
Դատարանը որպես պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու նրանց անձը բնութագրող հանգամանք դիտում է այն, որ ամբաստանյալ Հ. Հովհաննիսյանը, հանցանք կատարում է առաջին անգամ, Ա. Նաջարյանը մասնակի ընդունում է կատարած հանցանքը, Ա. Նաջարյանի խնամքին են գտնվում` մայրը, ըստ իր հայտարարության երկու անչափահաս երեխաները, Հ. Հովհաննիսյանի խնամքին կինը և երկու երեխաները, նրանք մասնակի խոստովանական, և հանցանքի կատարման մեջ միմյանց բացահայտող ցուցմունքներ տալով օգնել են քննությանը։
Ա. Նաջարյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք դատարանը դիտում է հանցանքը կատարելու առանձնապես վտանգավոր ռեցիդիվը։
Կատարած արարքների համար ամբաստանյալ Հ. Հովհաննիսյանը և Ա. Նաջարյանը ենթակա է պատժի` ազատազրկման ձևով։
Դատարանը գտավ, որ տուժող` Աիդա Գասպարի Միրիբյանի քաղաքացիական հայցը ենթակա է բավարարման մասնակի։ Ամբաստանյալներ Հովհաննես Ներսեսի Հովհաննիսյանից և Արմեն Սերյոժայի Նաջարյանից համապարտության կարգով հօգուտ տուժող Աիդա Գասպարի Միրիբյանի պետք է բռնագանձել 5350 ԱՄՆ դոլարին համարժեք 2.163.326.ՀՀ դրամ գումար` որպես պատճառված նյութական վնասի հատուցում։ Մնացած մասով հայցը պետք է թողնել առանց քննության, նկատի ունենալով, որ այն դատավճռով հաստատված մեղադրանքի ծավալի մեջ չի մտնում։
։ Իրեղեն ապացույց ճանաչված Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավոր Ռ.Ափինյանի անունից պատրաստված 05.04.2010թ. ամսաթվով կեղծ որոշումը պետք է թողնել քրեական գործում։
Ղեկավարվելով Հայաստանի Հանրապետության քրեական դատավարության օրենսգրքի 357-360-րդ, 364-365-րդ, 369-372-րդ հոդվածներով՝ դատարանը
Վ Ճ Ռ Ե Ց
Ամբաստանյալ Հովհաննես Ներսեսի Հովհաննիսյանին մեղավոր ճանաչել Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով և դատապարտել` ազատազրկման` երեք տարի վեց ամիս ժամկետով։
Ամբաստանյալ Հովհաննես Ներսեսի Հովհաննիսյանը պատիժը կրելու է ՀՀ արդարադատության նախարարության համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում։
Ամբաստանյալ Հովհաննես Ներսեսի Հովհաննիսյանի պատիժը կրելու սկիզբը հաշվել 2010թ ապրիլի 20-ից ։
Ամբաստանյալ Հովհաննես Ներսեսի Հովհաննիսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց կալանավորումը թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Ամբաստանյալ Արմեն Սերյոժայի Նաջարյանին մեղավոր ճանաչել Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով և դատապարտել`ազատազրկման` չորս տարի ժամկետով։
Ամբաստանյալ Արմեն Սերյոժայի Նաջարյանը պատիժը կրելու է ՀՀ արդարադատության նախարարության համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում։
Ամբաստանյալ Արմեն Սերյոժայի Նաջարյանի պատիժը կրելու սկիզբը հաշվել 2010թ հունիսի 29-ից ։
Ամբաստանյալ Արմեն Սերյոժայի Նաջարյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց կալանավորումը թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Տուժող` Աիդա Գասպարի Միրիբյանի քաղաքացիական հայցը բավարարել մասնակի։ Ամբաստանյալներ Հովհաննես Ներսեսի Հովհաննիսյանից և Արմեն Սերյոժայի Նաջարյանից համապարտության կարգով հօգուտ տուժող Աիդա Գասպարի Միրիբյանի բռնագանձել 5350 ԱՄՆ դոլարին համարժեք 2.163.326./երկու միլիոն հարյուր վաթսուներեք հազար երեք հարյուր քսանվեց/ ՀՀ դրամ գումար` որպես պատճառված նյութական վնասի հատուցում։ Քաղաքացիական հայցի մնացած մասը թողնել առանց քննության։
Իրեղեն ապացույց ճանաչված Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավոր Ռ.Ափինյանի անունից պատրաստված 05.04.2010թ. ամսաթվով կեղծ որոշումը թողնել քրեական գործում։
Դատավճիռը հրապարակման օրվանից մեկամսյա ժամկետում կարող է բողոքարկվել Հայաստանի Հանրապետության վերաքննիչ քրեական դատարան։

ԴԱՏԱՎՈՐ՝ Գ.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ