ԵԿԴ/0289/01/10




ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ԵՐԵՎԱՆ ՔԱՂԱՔԻ ԿԵՆՏՐՈՆ ԵՎ ՆՈՐՔ-ՄԱՐԱՇ ՎԱՐՉԱԿԱՆ ՇՐՋԱՆՆԵՐԻ
ԸՆԴՀԱՆՈՒՐ ԻՐԱՎԱՍՈՒԹՅԱՆ ԱՌԱՋԻՆ ԱՏՅԱՆԻ ԴԱՏԱՐԱՆ

ԴԱՏԱՎՃԻՌ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

«6» մարտի 2012թ. ք.Երևան

Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը (այսուհետ նաև` Դատարան)

Նախագահող դատավոր Մ.Պապոյան
դատական նիստերի քարտուղարներ Ռ.Ավետյան
Կ.Կարապետյան
Ա.Մնացականյան
մեղադրող Ս.Աբրահամյան
տուժող Գ.Մկրտչյան
տուժողի ներկայացուցիչ Է.Չինարյան
պաշտպաններ Ա.Զաքարյան
Գ.Մալխասյան
Ի.Պետրոսյան

դռնբաց դատական նիստում քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի`
Լևոն Արայի Խաչատրյանի` ծնված 1984 թվականի օգոստոսի 18-ին Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, չամուսնացած, չի աշխատում, նախկինում չդատապարտված, բնակվել է Երևան քաղաքի Նոր-Դոսի փողոցի 77-րդ շենքի 44-րդ բնակարանում, մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, արգելանքի տակ է 2010 թվականի օգոստոսի 25-ից,
Վլադիմիր Գառնիկի Նազարյանի` ծնված 1985 թվականի մարտի 22-ին Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, բարձրագույն կրթությամբ, չամուսնացած, չի աշխատում, նախկինում չդատապարտված, բնակվել է Կոտայքի մարզի Գառնի գյուղի Սահինյան փողոցի 3-րդ տանը, մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով, արգելանքի տակ է 2010 թվականի օգոստոսի 15-ից:
1. Գործի դատավարական նախապատմությունը.
2010 թվականի օգոստոսի 15-ին ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի քննչական բաժնի քննիչ Ա.Խաչատրյանի որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներով հարուցվել և վարույթ է ընդունվել թիվ 13140410 քրեական գործը:
2010 թվականի օգոստոսի 17-ին ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի քննչական բաժնի քննիչ Ա.Խաչատրյանի որոշմամբ թիվ 13140410 քրեական գործով Վլադիմիր Գառնիկի Նազարյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
2010 թվականի օգոստոսի 18-ին ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի քննչական բաժնի քննիչ Ա.Խաչատրյանի որոշմամբ թիվ 13140410 քրեական գործով Վահան Շամիրի Նազարյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով ներգրավվել է որպես մեղադրյալ:
2010 թվականի օգոստոսի 27-ին ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի քննչական բաժնի քննիչ Ա.Խաչատրյանի որոշմամբ թիվ 13140410 քրեական գործով Լևոն Արայի Խաչատրյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
2010 թվականի հոկտեմբերի 7-ին ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի քննչական բաժնի քննիչ Ա.Խաչատրյանի որոշմամբ թիվ 13140410 քրեական գործով Լևոն Արայի Խաչատրյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
2010 թվականի հոկտեմբերի 7-ին ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի քննչական բաժնի քննիչ Ա.Խաչատրյանի որոշմամբ թիվ 13140410 քրեական գործով Վլադիմիր Գառնիկի Նազարյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով:
2010 թվականի հոկտեմբերի 7-ին ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի քննչական բաժնի քննիչ Ա.Խաչատրյանի որոշմամբ թիվ 13140410 քրեական գործից անջատվել է Վահան Շամիրի Նազարյանի վերաբերյալ մասը, որին շնորհվել է 13140410/1 համարը:
2010 թվականի հոկտեմբերի 13-ին ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի քննչական բաժնի քննիչ Ա.Խաչատրյանի որոշմամբ թիվ 13140410 քրեական գործով Գոռ Մկրտչյանի կողմից Վլադիմիր Նազարյանին մարմնական վնասվածք պատճառելու կապակցությամբ քրեական հետապնդում չի իրականացվել` հանցակազմի բացակայության հիմքով:
2010 թվականի նոյեմբերի 2-ին Լևոն Արայի Խաչատրյանի և Վլադիմիր Գառնիկի Նազարյանի վերաբերյալ թիվ 13140410 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Դատարան, որտեղ քրեական գործին շնորհվել է ԵԿԴ/0289/01/10 համարը:
2010 թվականի նոյեմբերի 3-ին Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի դատավոր Ա.Խաչատրյանի որոշմամբ թիվ ԵԿԴ/0289/01/10 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ:
2011 թվականի հունվարի 13-ին Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի դատավոր Մ.Պապոյանի որոշմամբ թիվ ԵԿԴ/0289/01/10 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ:
Լևոն Արայի Խաչատրյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով` այն արարքի համար, որ նա, կազմակերպել է Վլադիմիր և Վահան Նազարյանների կողմից ավազակությամբ 2010 թվականի օգոստոսի 15-ին` ժամը 05:00-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Քաջազնունի փողոցի 14-րդ շենքի 1-ին մուտքում Գոռ Մկրտչյանին պատկանող առանձնապես խոշոր չափի` 3.372.188 ՀՀ դրամ արժողության պարանոցի ոսկյա շղթայի և խաչի հափշտակությունը: Այսպես. Լևոն Խաչատրյանն իրենց թաղամասի բնակիչ Գոռ Մկրտչյանի հետ հանդիպելու ընթացքում տեսել է, որ վերջինը կրում է թանկարժեք պարանոցի ոսկյա շղթա` խաչով, ապա նպատակադրվել է կազմակերպել դրա հափշտակությունը: Լևոն Խաչատրյանը 2010 թվականի հուլիս ամսին իր հանցավոր մտադրության մասին հայտնել է Վահան և Վլադիմիր Նազարյաններին ու նրանց հետ հանցագործության կատարման շուրջ համաձայնության եկել: 2010 թվականի օգոստոսի 15-ին` ժամը 01:30-ի սահմաններում, Լևոն Խաչատրյանը, իր ընկեր Արսեն Պողոսյանի հետ հեռախոսազրույց ունենալով, տեղեկացել է, որ վերջինը Գոռ Մկրտչյանի հետ նրա ավտոմեքենայով մեկնել է «Զվարթնոց» օդանավակայան և վերադառնալու են գիշերային ուշ ժամին, նպատակադրվել է այդ առիթին օգտագործելով իրականացնել հանցավոր մտադրությունը: Դրանից հետո Լևոն Խաչատրյանն այդ մասին հայտնել է Վահան Նազարյանին, ապա պայմանավորվածության համաձայն` Արամայիս Վահանի Նադարյանի կողմից վարվող «Վոլկսվագեն Գոլֆ» մակնիշի ավտոմեքենայով գնացել են Կոտայքի մարզի Գառնի գյուղ և հանդիպելով Վլադիմիր Նազարյանին` վերադարձել են Երևան քաղաքի Քաջազնունի փողոցի 14-րդ շենքի բակ, որտեղ Լևոն Խաչատրյանը մատնացույց է արել Գոռ Մկրտչյանի ավտոտնակը և տուն վերադառնալու երթուղին, որից հետո վերադարձել է տուն, իսկ Վահան և Վլադիմիր Նազարյանները սպասել են շենքի բակում: Նույն օրը` ժամը 05:00-ի սահմաններում, երբ Գոռ Մկրտչյանը վերադարձել է տուն, Երևան քաղաքի Քաջազնունի փողոցի 14-րդ շենքի 1-ին մուտքում Վահան և Վլադիմիր Նազարյանները որպես զենք օգտագործվող առարկայով` նախապես իրենց հետ վերցրած դանակով, Գոռ Մկրտչյանի կյանքի և առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելով, ավազակությամբ հափշտակել են վերջինին պատկանող առանձնապես խոշոր չափի` 3.372.188 ՀՀ դրամ արժողության պարանոցի ոսկյա շղթան` խաչով, և դիմել փախուստի:
Վլադիմիր Գառնիկի Նազարյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով` այն արարքների համար, որ նա ապօրինի կերպով կրել է սառը զենք հանդիսացող` գործարանային արտադրության ընդհանուր նշանակության որսորդական ծալովի դանակ, որի գործադրմամբ, Վահան Նազարյանի հետ նախնական համաձայնության գալով` ավազակությամբ հափշտակել է Գոռ Մկրտչյանի առանձնապես խոշոր չափի գույքը: Այսպես. Լևոն Խաչատրյանն իրենց թաղամասի բնակիչ Գոռ Մկրտչյանի հետ հանդիպելու ընթացքում տեսել է, որ վերջինը կրում է թանկարժեք պարանոցի ոսկյա շղթա` խաչով, ապա նպատակադրվել է կազմակերպել դրա հափշտակությունը: Լևոն Խաչատրյանը 2010 թվականի հուլիս ամսին իր հանցավոր մտադրության մասին հայտնել է Վահան և Վլադիմիր Նազարյաններին ու նրանց հետ հանցագործության կատարման շուրջ համաձայնության եկել: 2010 թվականի օգոստոսի 15-ին` ժամը 01:30-ի սահմաններում, Լևոն Խաչատրյանը, իր ընկեր Արսեն Պողոսյանի հետ հեռախոսազրույց ունենալով, տեղեկացել է, որ վերջինը Գոռ Մկրտչյանի հետ նրա ավտոմեքենայով մեկնել է «Զվարթնոց» օդանավակայան և վերադառնալու են գիշերային ուշ ժամին, նպատակադրվել է այդ առիթին օգտագործելով իրականացնել հանցավոր մտադրությունը: Դրանից հետո Լևոն Խաչատրյանն այդ մասին հայտնել է Վահան Նազարյանին, ապա պայմանավորվածության համաձայն` Արամայիս Վահանի Նադարյանի կողմից վարվող «Վոլկսվագեն Գոլֆ» մակնիշի ավտոմեքենայով գնացել են Կոտայքի մարզի Գառնի գյուղ և հանդիպելով Վլադիմիր Նազարյանին` վերադարձել են Երևան քաղաքի Քաջազնունի փողոցի 14-րդ շենքի բակ, որտեղ Լևոն Խաչատրյանը մատնացույց է արել Գոռ Մկրտչյանի ավտոտնակը և տուն վերադառնալու երթուղին, որից հետո վերադարձել է տուն, իսկ Վահան և Վլադիմիր Նազարյանները սպասել են շենքի բակում: Նույն օրը` ժամը 05:00-ի սահմաններում, երբ Գոռ Մկրտչյանը վերադարձել է տուն, Երևան քաղաքի Քաջազնունի փողոցի 14-րդ շենքի 1-ին մուտքում Վլադիմիր Նազարյանը, որպես զենք օգտագործվող առարկայով` իր կողմից ապօրինի կերպով կրվող` սառը զենք հանդիսացող դանակով Գոռ Մկրտչյանի կյանքի և առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելով, հարվածել է նրա ձախ դասակի շրջանին ու նրա առողջությանը դիտավորությամբ պատճառելով թեթև վնաս` առողջության կարճատև քայքայում, ապա` Վահան Նազարյանի հետ ավազակությամբ հափշտակել են Գոռ Մկրտչյանին պատկանող առանձնապես խոշոր չափի` 3.372.188 ՀՀ դրամ արժողության պարանոցի ոսկյա շղթան` խաչով, և դիմել են փախուստի:
2. Ապացույցների հետազոտում և գնահատում.
Դատական քննության ընթացքում ամբաստանյալ Լևոն Խաչատրյանն առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր ճանաչեց մասնակի և ցուցմունք տվեց այն մասին, որ իր մականունը «Մուլտ» է: Ինքը Վահան Նազարյանի հետ ծանոթացել է ուսանողական տարիներին` բժշկական համալսարանում: Դեպքից մոտ երկու ամիս առաջ ինքն ու Վահանն իրենց բակում` Նար-Դոս և Քաջազնունի փողոցների հատվածում, կանգնած զրուցելիս են եղել իրենց խնդիրներից և պարտքերից, և այդ պահին մեքենայով անցել է տուժող Գոռ Մկրտչյանը: Ինքը Վահանին ասել է, որ Գոռը լավ ոսկե շղթա է կրում, փոքրամարմին է, վախկոտ, և խնդիրներից թեթևանալու համար կարելի է նրա պարանոցից քաշել-պոկելով հափշտակել այդ շղթան, քանի որ գրեթե համոզված է եղել, որ Գոռը դիմադրություն ցույց չի տա: Քանի որ ինքն ու Գոռն ապրել են նույն բակում, և վերջինը ճանաչել է իրեն, իրենք որոշել են, որ հափշտակությունը պետք է կատարի Վահանը` գիշերային ժամերին պարանոցից շղթան պոկելու և փախչելու եղանակով: Համաձայնության գալով` իրենք գնացել են Գոռենց շենքի մոտակայք, որտեղ ինքը Վահանին ցույց տվել տեղանքը` ավտոտնակը, շենքը, ինչպես նաև, թե Գոռն ինչպես է գալիս և որտեղ է կանգնեցնում մեքենան: Դրանից մոտ երկու ամիս անց` ժամը 00:00-02:00-ի սահմաններում, ինքը սովորականի նման զանգահարել է Արսեն Պողոսյանին, խոսակցության ընթացքում տեղեկացել, որ Արսենը գտնվում է Գոռենց տանը և վերջինի հետ պետք է գնա օդանավակայան: Խոսակցությունն ավարտելուց հետո ինքը հիշել է, որ Վահանի հետ պայմանավորվածություն էին ձեռք բերել, և զանգահարել է նրան ու հիշեցրել պայմանավորվածության մասին: Խոսակցության ընթացքում ինքը Վահանին ասել է, որ Գոռը և Արսենը գնալու են օդանավակայան, և իրենց հաշվարկով ունեցել են 1-2 ժամ ժամանակ: Դրանից հետո ինքը զանգահարել է իր ծանոթ տաքսու վարորդ Արամայիս Նադարյանին, և նրա մեքենայով գնացել են Երևան քաղաքի Կասյան փողոց` Վահանին վերցնելու: Վահանը ասել է, որ մի խնդրանք ունի, այն է` պետք է գնան Գառնի գյուղ: Ինքը հարցրել է, թե ինչ է պատահել, իսկ Վահանը պատասխանել է, որ նրա ընկերներից մեկն այդ ժամին չի կարողանում Երևան գալ, և պետք է նրան բերեն Երևան` ասելով, որ պատճառների մասին կասի հետագայում, քանի որ չի ցանկացել այդ մասին ասել տաքսու վարորդի մոտ: Ինքը համաձայնվել է, և իրենք գնացել են Գառնի գյուղ, որտեղ տաճարի մոտ պայմանավորվածության համաձայն հանդիպել են Վլադիմիր Նազարյանին, և վերջինի հետ միասին վերադարձել Երևան: Տաքսի մեքենայում ինքը նստած է եղել վարորդի կողքին, իսկ Վահանն ու Վլադիմիրը` ետևի նստատեղին: Ճանապարհին իրենք զրուցել են ընդհանուր թեմաներից: Ինքը չի հիշում` Վահանն ու Վլադիմիրն իրար հետ զրուցել են, թե ոչ, սակայն եթե զրուցած լինեին, ինքն ամենայն հավանկանությամբ կլսեր: Երևան քաղաքի Քաջազնունի փողոցի 14-րդ շենքի մոտ Վլադիմիրն ու Վահանն իջել են մեքենայից: Սկզբում մեքենայից իջել է Վլադիմիրը, իսկ երբ Վահանը ցանկացել է իջնել մեքենայից, ինքը դեմքի միմիկայով նրան հարցրել է, թե ով է Վլադիմիրը և ինչ է անելու, իսկ Վահանն ասել է, որ ամեն ինչ նորմալ է, այդպես է պետք: Դրանից հետո Վահանն իջել է մեքենայից, իսկ ինքը շարունակել է ճանապարհը և գնացել տուն: Տաքսի մեքենայի գումարը վճարել է ինքը: Դրանից մոտ երկու ժամ հետո ինքը զանգահարել է Վահանին, սակայն նա չի պատասխանել, նրա հեռախոսն անջատվել է, որից հետո զանգահարել է Վլադիմիրին, ում համարը մնացել էր իր մոտ, քանի որ Վահանը նրան զանգահարել էր իր հեռախոսով: Զանգահարելիս ինքը տարօրինակ ձայներ է լսել, հեռախոսն անջատվել է, և ինքը հասկացել է, որ ինչ-որ բան այն չէ: Այդ ժամանակ ինքն անջատել է իր հեռախոսը և տաքսի մեքենայով գնացել Սևան: Ինքը նախապես չի իմացել, որ հափշտակությանը պետք է մասնակցի նաև Վլադիմիրը: Վահանի հետ որևէ պայմանավորվածություն չի եղել հափշտակության համար դանակի, զենքի կամ որևէ այլ առարկայի օգտագործման մասին: Ինքը Վահանի մոտ դանակ, փայտ, երկաթ կամ նմանատիպ այլ առարկա չի տեսել: Հանցագործությունից հետո գողոնը պետք է բաժանվեր երկու մասի` իր և Վահանի միջև: Գոռի պարանոցին շղթայի առկայությունը նկատել է պարանոցի ետևի մասից, սակայն դրա վրա խաչ չի նկատել: Նախնական քննության ընթացքում իր տված ցուցմունքների մի մասը համապատասխանում է իրականությանը, իսկ մի մասը` ոչ: Նախնական քննության ընթացքում` մինչ իրեն արգելանքի վերցնելը, ինքը տեղյակ է եղել, որ Վլադիմիրը բռնվել է ոստիկանների կողմից, իսկ Վահանը` ոչ, ինչի պատճառով ինքն իր ցուցմունքններով փորձել է օգնել Վահանին, որպեսզի նա չենթարկվի քրեական պատասխանատվության:
Նախնական քննության ընթացքում Լևոն Խաչատրյանը, որպես կասկածյալ, ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Երևան քաղաքի Քաջազնունի փողոցի 14-րդ շենքի բնակիչ Գոռ Մկրտչյանին ճանաչել է մանկուց, նրա հետ գտնվել է նորմալ փոխհարաբերությունների մեջ: Նրա հետ մտերիմ փոխհարաբերությունների մեջ է գտնվել իր կրտսեր եղբայր Արմանը: Իրենց շենքերը գտնվում են նույն թաղամասում: Գոռի ընկերոջը` Արսենին նույնպես ճանաչել է մանկուց, նրա հետ գտնվել է մտերիմ փոխհարաբերությունների մեջ: Ինքը գիտի, որ Արսենի բջջային հեռախոսահամարն է 091-51-04-04, և իրեն պատկանող 094-40-26-27 հեռախոսահամարից հաճախակի զանգահարել է նրան: Երևան քաղաքի բնակիչ Վահան Նազարյանին ճանաչում է շուրջ երկու տարի: Նա բանակվում է «Մերգելյան» ինստիտուտի մոտակայքում և սովորում է Երևանի բժշկական համալսարանում: Վահանի հետ ինքը միշտ հանդիպել է պատահաբար և նրա հեռախոսահամարն իրեն հայտնի չէ: Գառնի գյուղի բնակիչ Վլադիմիր Նազարյանին ճանաչում է շուրջ երկու ամիս, նրա հետ ծանոթացել է «Մերգելյան» ինստիտուտի մոտ, նրա հետ գտնվել է նորմալ փոխհարաբերությունների մեջ: Վլադիմիրի բջջային հեռախոսահամարը ներկայում չի հիշում: Իրենք միմյանց տներ չեն այցելել, իսկ հանդիպումները եղել են պատահաբար: Վերջին ամիսների ընթացքում ինքը նկատել է, որ Գոռի պարանոցին սպիտակ ոսկյա խաչով շղթա է եղել: Քանի որ Գոռի ընտանիքը գտնվում է նյութական լավ վիճակում, ինքը համոզված է եղել, որ այն թանկարժեք կլինի: Նյութական ծանր վիճակում գտնվելու պատճառով ինքը որոշել է այն հափշտակել: Քանի որ Գոռն իրեն ճանաչել է և շղթան պոկելու միջոցով հափշտակելու դեպքում ոստիկանները կբռնեին իրեն, ինքը որոշել է հափշտակությունն իրականացնել Վլադիմիրի միջոցով: Դրանից մոտ մեկ ամիս առաջ Երևան քաղաքի Կասյան փողոցում, պատահաբար հանդիպելով Վլադիմիրին, ինքը նրան ասել է, որ իրենց թաղամասում կա մի տղա, ով թանկարժեք շղթա է կրում, և առաջարկել հարմար պահ լինելու դեպքում այն պոկել և գողանալ: Միաժամանակ պայմանավորվել են, որ ինքը նրան պետք է տեղեկություններ հայտնի Գոռի գտնվելու տեղի մասին, իսկ նա պետք է գողանար շղթան, որից հետո էլ ձեռք բերվածը պետք է կանխիկացնեին: Վլադիմիրը համաձայնվել է, և իրենք պայմանավորվել են, որ հարմար պահ լինելու դեպքում ինքը կզանգահարի նրան և տեղեկություններ կտրամադրի Գոռի վերաբերյալ: Մինչև 2010 թվականի օգոստոսի 15-ը, ինքը Գոռի վերաբերյալ որևէ տեղեկություն չի ունեցել, թեև չի էլ հետաքրքրվել: 2010 թվականի օգոստոսի 15-ին` ժամը 01:00-ի սահմաններում, ինքը զանգահարել է Արսենին և հեռախոսային խոսակցության ընթացքում նրանից տեղեկացել, որ այդ նույն օրը` մի քանի ժամ հետո Արսենը Գոռի հետ վերջինի մեքենայով պետք է գնա օդանավակայան, սակայն չի հետաքրքրվել, թե նրանք ում պետք է դիմավորեին կամ ճանապարհեին: Քանի որ Արսենն ապրում է Գոռենց շենքից քիչ հեռու գտնվող սեփական տներում, ինքը մտածել է, որ օդանավակայանից վեռադառնալուց հետո Գոռն Արսենին տանելու է նրանց տան մոտ, գալու է շենք և մեքենան ավտոտնակում կանգնեցնելուց հետո գնալու է տուն: Ինքը որոշել է, որ դա շատ հարմար առիթ է նրա շղթան հափշտակելու համար: Ինքը զանգահարել է Վլադիմիրին և ասել, որպեսզի նա չքնի: Դրանից հետո ինքն իր ծանոթ տաքսու վարորդ Մայիսի հետ վերջինի «Վոլկսվագեն Գոլֆ» մակնիշի մեքենայով գնացել են Գառնի գյուղ և պայմանավորվածության համաձայն` գյուղում հանդիպել Վլադիմիրին: Ինքը նրան ասել է, որ պետք է գնան Երևան, և առաջարկել է նստել մեքենան: Ինքը Վլադիմիրին չի ասել, սակայն նա հասկացել է, որ իրենք գնում են Գոռի շղթան հափշտակելու: Մեքենայի մեջ եղել են ինքը, Վլադիմիրը և վարորդը, սակայն որևէ թեմայից չեն զրուցել: Երևան վերադառնալուց հետո ինքը և Վլադիմիրն իջել են Նար-Դոսի փողոցում, ինքը ճանապարհել է տաքսու վարորդին, որից հետո քայլելով գնացել են Քաջազնունի փողոցի 14-րդ շենքի մոտ: Ինքը Վլադիմիրին նկարագրել է Գոռի արտաքինը, ասել է, որ վերադառնալու է օդանավակայանից «Պորշ Կայեն» մակնիշի մեքենայով, մեքենան կանգնեցնելու է ավտոտնակում և քայլելով մոտենալու է շենքի 1-ին մուտքին: Պայմանավորվել են, որ Վլադիմիրը շենքի մուտքում պետք է գողանար Գոռի շղթան ու փախչեր, որից հետո իրենք պետք է հանդպեին և վաճառելուց հետո բաժանեին գումարը: Ինքը Վլադիմիրին թողել է շենքի բակում և վերադարձել տուն, սակայն չի քնել, որպեսզի ժամանակ անցնելուց հետո զանգահարի Վլադիմիրին և տեղեկանա, թե նա ինչ է արել: Դրանից մոտ երկու ժամ հետո ինքը զանգահարել է Վլադիմիրին, ում տարօրինակ խոսելուց հասկացել է, որ նա բռնվել է ոստիկանների կողմից: Ինքն այդ պահից անջատել է իր հեռախոսը, վերցրել է անձնագիրը և առանց ընտանիքի անդամներին տեղեկացնելու` հեռացել տնից: Ինքը գնացել է Սևան և մի քանի օր միայնակ ապրել վարձակալած տնակում: 2010 թվակաի օգոստոսի 24-ին` երեկոյան, ինքը գնացել է Այրում, որպեսզի որոշ ժամանակ էլ այնտեղ ապրի, սակայն բռնվել է սահմանապահների կողմից, որից հետո իրեն բերման են ենթարկել ոստիկանության Մարաշի բաժանմունք: Ոստիկանությունում ինքը տեղեկացել է, որ Վլադիմիրը Գոռի շղթան գողանալու ժամանակ նրան դանակով սպառնացել և վնասվածք է պատճառել: Ինքը չի իմացել, որ Վլադիմիրի մոտ դանակ է եղել, ինքը Վլադիմիրին չի ասել, որպեսզի Գոռին վախեցնի, քանի որ պայմանավորվել էին, որ նա շենքի մուտքում պետք է ձեռքով պոկեր Գոռի շղթան և փախներ: Իրեն մանկուց անվանում են «Մուլտ»: Վլադիմիր Նազարյանն իր ցուցմունքներում ստել է, քանի որ Վահան Նազարյանը որևէ կապ չի ունեցել նշված հանցագործության հետ: Նա մեքենայի մեջ չի եղել և Գառնի չի եկել: Ինքը մեքենայից իջեցրել է միայն Վլադիմիրին, և չի կարող ասել, թե տուժող Գոռ Մկրտչյանի նշած` հանցագործություն կատարած երկրորդ անձն ով է եղել: Ինքը չի կարող ասել, թե ինչպես է հանցագործության կատարման մեջ Վլադիմիրը ներգրավել երկրորդ անձի: Ինքը դանակի մասին չի իմացել, չգիտի, թե Վլադիմիրը որտեղեց է ձեռք բերել և չի հասկանում, թե ինչու է նա դանակ օգտագործել, քանի որ պայմանավորվածությունը եղել այնպես, որ Վլադիմիրը պետք է պոկեր շղթան և փախչեր: Ինքը Վահանի հետ հեռախոսազրույց չի ունեցել, նրա վերաբերյալ տեղեկություններ չունի:
Դատական քննության ընթացքում ամբաստանյալ Վլադիմիր Նազարյանն առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր ճանաչեց մասնակի և ցուցմունք տվեց այն մասին, որ «Տոտո» բուքմեյքերական գրասենյակներից մեկում աշխատանքի ընդունվելու ընթացքում ծանոթացել է Վահանի հետ: Ժամանակի ընթացում ինքն ու Վահանը մտերմացել են և խոսակցություններից մեկի ժամանակ Վահանն իրեն ասել է, որ կա մի մեծահարուստ տղա, ում ոսկյա շղթան կարելի է պարանոցից պոկելով հափշտակել: Վահանն ասել է, որ այդ տղան շատ վախկոտ է, վախից ոչինչ չի անի, և Վահանի հետ որևէ պայմանավորվածություն չի եղել տուժողին որևէ գործիքով սպառնալու կապակցությամբ: Դրանից մոտ երկու ամիս անց` 2010 թվականի օգոստոսի 15-ին` ժամը 00:30-ի սահմաններում, Վահանը զանգահարել է իրեն և առաջարկել գալ Երևան` ասելով, որ գործ կա: Զանգից մոտ երկու ժամ անց Վահանը կրկին զանգահարել է և ասել, որպեսզի ինքը գա Երևան: Ինքը նրան ասել է, որ չի կարող գալ Երևան, սակայն Վահանն ասել է, որ կարևոր բան կա, և կգա իր ետևից: Դրանից մոտ 30-40 րոպե անց` ժամը 03:00-ի սահմաններում, Վահանը արտասահմանյան արտադրության սև գույնի մեքենայով եկել է Գառնի` իր ետևից և պայմանավորվածության համաձայն` տաճարի մոտ հանդիպել իրեն: Մեքենայում եղել են չորս անձինք` վարորդը, նրա կողքին եղել է մեկ այլ տղա, իսկ ետևի նստատեղին` ինքն ու Վահանը: Մեքենայում որևէ խոսակցություն չի եղել, որպեսզի ինքը տեղեկանար, թե ովքեր են գտնվում մեքենայում: Ինքը չի կարող բացառել կամ հաստատել, որ մեքենայում գտնվող անձանցից մեկը եղել է Լևոն Խաչատրյանը: Մեքենայում Վահանի հետ կատարվելիք հանցագործության մասին ոչինչ չեն խոսել, իսկ Վահանն իրեն որևէ առարկա չի փոխանցել: Մոտ 40 րոպեի ընթացքում իրենք Գառնիից հասել են Երևան, որտեղ Նար-Դոսի փողոցի մոտակայքում` տուժողի բնակարանից քիչ հեռու, ինքն ու Վահանն իջել են մեքենայից, իսկ մեքենան շարունակել է ճանապարհը: Քանի որ տուժողը ճանաչել է Վահանին, իրենք որոշել են, որպեսզի, Վահանը կանգնի մի քանի քայլ հեռու, իսկ ինքը քաշել-պոկելով տուժողի պարանոցից հափշտակի շղթան: Իրենք նաև պայմանավորվել են, որ հափշտակությունից հետո ինքը պետք է տեսնի, թե որ կողմ է վազում Վահանը, ու գնա այդ ուղղությամբ, քանի որ տեղանքին ծանոթ չի եղել: Այդ ժամանակ իր և Վահանի միջև նույնպես խոսակցություն չի եղել ինչ-որ առարկաներ օգտագործելով տուժողին վախեցնելու մասին: Իրենք չեն խոսել այն մասին, թե տուժողի կողմից դիմադրություն ցույց տալու դեպքում ինչ կանեն: Դրանից հետո ինքը մոտեցել է տուժողին և նրան հարցրել է, թե արդյոք բնակվում է այդ շենքում, իսկ նա տվել է դրական պատասխան: Այդ ընթացքում ինքը նրա դեմքը հեռախոսով լուսավորել է, քանի որ այդտեղ եղել է մութ: Դրանից հետո ինքը նրանից պահանջել է հանել պարանոցին եղածը: Այդ ժամանակ տուժողը գոռացել է, ինչի պատճառով ինքը բռնել է նրա բերանը, որպեսզի նա չգոռա: Դրանից հետո սկսվել է քաշքշուկ, և իրենք ընկել են: Գետնին ընկած ժամանակ իրենք մոտ 15 վայրկյան քաշքշել են միմյանց, որից հետո ինքը վեր է կացել, որպեսզի փախչի, սակայն տուժողը բռնել է իր ոտքից, և ինքը կրկին վայր է ընկել: Դրանից հետո ինքը կարողացել է պոկվել տուժողից և փախչել, սակայն ոստիկանները բռնել են իրեն ու տարել ոստիկանություն, որտեղ իր գրպանից, չգիտես որտեղից, հայտնվել է դանակ: Այդ ընթացքում ինքը դանակ չի օգտագործել, և իր մոտ առհասարակ դանակ չի եղել: Նույնիսկ փախչելու ընթացքում եղել է մի պահ, երբ մի լուսավոր տարածությունում ինքը շրջվել է և տուժողին ասել, թե ինչու է գոռում, ինքը նրան որևէ վնաս չի տվել: Այդ պահին ինքը նկատել է, որ տուժողի և իր ձեռքերն արյունոտ են: Տուժողը հարցրել է, թե դանակով է հարվածել, իսկ ինքը նրան ասել է, որևէ դանակ չի եղել: Այդ ընթացքում ինքը կարծես ցանկացել է համոզել տուժողին, որպեսզի նա չհետապնդի իրեն, քանի որ ինքը չի իմացել, որ շղթան նրա վրա չի գտնվում: Ինքը տուժողի շղթան չի պոկել և իրենց քաշքշուկի ընթացքում չի տեսել, թե մյուսն ինչպես է վերցրել շղթան, ինչպես նաև չի կարողացել հասկանալ, թե մյուսը, որ կողմ է գնացել: Նախաքննության ընթացքում դանակի մասին տված ցուցմունքը պայմանավորված է նրանով, որ այդ հանցագործությունը կատարելու մտադրությունը շատ խորթ է եղել, և ինքը գտնվել է հոգեբանական ծանր վիճակում, նույնիսկ չի հիշում, թե ինչ ցուցմունք է գրել: Ինքը նույնիսկ չի ցանկացել որևէ վնաս տալ տուժողին, և վնաս տալու անհրաժեշտություն էլ չի եղել, քանի որ տուժողն իրեն ներկայացվել է որպես թուլամորթ և վախկոտ տղա, ինչի պատճառով նույնիսկ դանակ կամ որևէ այլ իր գործադրելու անհրաժեշտություն չի եղել: Վահանն իրեն ոչինչ չի ասել խաչի մասին, քանի որ նա տեսել էր միայն շղթան, իսկ իրենց պայմանավորվածությունն էլ եղել է միայն շղթայի շուրջ, որի արժեքն իրենք նախապես չեն իմացել: Ինքը Լևոն Խաչատրյանին չի ճանաչել, դեպքի կապակցությամբ նրա հետ որևէ առնչություն չի ունեցել, և նրան առաջին անգամ տեսել է դատարանում: Իրեն բռնելուց հետո իր հեռախոսն իրենից վերցվել է, և ինքը չգիտի` իրեն զանգահարել են, թե ոչ: Իր նկատմամբ կալանավորումը որպես խափանման միջոց ընտրելու միջնորդության քննության ժամանակ դատավորն իրեն հարցրել է` առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր ճանաչում է, թե ոչ, իսկ ինքը պատասխանել է, որ իրեն մեղավոր է ճանաչում, քանի որ հանցագործություն էր կատարել, որի համար զղջացել է հենց այդ պահին: Սակայն քրեական գործի նախնական քննության ավարտի ժամանակ, երբ ինքը ծանթացել է գործի նյութերին, հայտարարել է, որ իրեն մեղավոր չի ճանաչում, քանի որ գործում առկա շատ հանգամանքներ չեն համապատասխանել իրականությանը: Որպես կասկածյալ իր տված ցուցմունքում արտահայտած մտքերն իրեն չեն պատկանում, դրանք թելադրվել են քննիչի կողմից: Իր նախաքննական ցուցմունքներում ինքը նշել է որոշ հանգամանքներ, որոնք իրականում այդպես չեն եղել:
Նախնական քննության ընթացքում Վլադիմիր Նազարյանը, որպես կասկածյալ, ցուցմունք է տվել այն մասին, որ շուրջ երեք ամիս առաջ Երևան քաղաքի «Մերգելյան» ինստիտուտի հարակից այգու մոտակայքում գտնվող «Տոտո» բուքմեյքերական գրասենյակում ծանթացել է Վահանի հետ և նրա հանդիպել ընդամենը 10-15 անգամ: Բացի հանդիպումներից ինքը մեկ-երկու անգամ Վահանի հետ խոսել է նաև հեռախոսով. Վահանը 098-40-00-80 հեռախոսահամարով զանգահարել է իր 091-02-20-87 հեռախոսահամարին, որի ընթացքում իրենք խոսել են տարբեր թեմաներից: Շուրջ երկու-երեք շաբաթ առաջ` հերթական հանդիպման ժամանակ Վահանն իրեն ասել է, որ ճանաչում է մի երիտասարդի, ով կրում է թանկարժեք շղթա, սակայն որպես անձնավորություն` վախկոտ է և անկայուն: Նշված բառերից ավել Վահանը ոչինչ չի ասել, սակայն ինքը հասկացել է, որ նա ինչ-որ բան է ակնարկել շղթան հափշտակելու հետ կապված: 2010 թվականի օգոստոսի 15-ին` ժամը 02:00-ի սահմաններում, Վահանը զանգահարել է իրեն և խնդրել Գառնիից գալ Երևան` ասելով, որ կարևոր գործ կա: Ինքը նրան հարցրել է, թե ինչ է պատահել, իսկ նա հիշեցրել է այդ տղայի մասին` ասելով, որ այդ օրը նա ուշ ժամի տուն է գնալու, և պետք է միասին այդ գործը անեն, այսինքն` հափշտակեն նրա շղթան: Ինքը Վահանին պատասխանել է, որ այդ ժամին չի կարող, քանի որ ուշ է, մեքենա չկա, սակայն նա իրեն ասել է, որ մեքենա կգտնի և կգա իր ետևից: Պայմանավորվել են, որ հասնելուն պես նա կզանգահարի, և ինքը դուրս կգա տնից: Որոշ ժամանակ անց Վահանը զանգահարել է իրեն և ասել, որ արդեն գտնվում է գյուղում, իսկ ինքը նրան ասել է, որ գան դեպի Գառնիի տաճար տանող խաչմերուկի մոտ: Նրանք եկել են երեք հոգով «Վոլկսվագեն Գոլֆ» տեսակի մեքնայով: Վահանը նստած է եղել մեքենայի ետևի մասում, և ինքը նստել է նրա կողքին: Մեքենայի մեջ զրուցել են տարբեր թեմաներից, սակայն խոսակցության ընթացքում Վահանին ուղեկցողները միմյանց անուններով չեն դիմել: Ինքը միայն լսել է, որ նրանցից մեկի մականունը «Մուլտո» է, ով եղել է կարճահասակ, փորք-ինչ չաղլիկ և նստած է եղել իր առջևի նստատեղին, իսկ վարորդին նկարագրել չի կարող, քանի որ նրան ուշադրություն չի դարձրել: Իրենք իջել են Երևան քաղաքի Նար-Դոսի փողոցում, իսկ վարորդը և նրա կողքին նստած ուղևորը գնացել են: Ինքը և Վահանը քայլել են դեպի Քաջազնունի փողոցի 14-րդ շենքի ուղղությամբ, որտեղ դարանակալել են շենքի մուտքի մոտ` նախապես անջատելով մուտքի լույսը: Շուրջ 25-30 րոպե սպասելուց հետո մուտքին մոտեցել է մի երիտասարդ, ով ցանկացել է բարձրանալ բնակարան: Ինքը և Վահանը ետևից մոտեցել են նրան: Ինքն աջ ձեռքում պահած ծալովի դանակն առանց շեղբը բացելու դրել է նրա աջ թևատակին և պահանջել իրեն տալ նրա մոտ եղած ինչպես թանկարժեք զարդը, այնպես էլ գումարները: Այդ պահին երիտասարդը սկսել է գոռգոռալ և փորձել է խույս տալ իրենցից: Ինքը փորձել է բռնել նրա բերանը, որպեսզի նա չբաղվի, սակայն նա բռնել է իր ձեռքը և վայր ընկել` իրեն նույնպես գցելով գետնին: Ինքը բարձրացել է և փորձել փախչել, սակայն երիտասարդը բռնել է իր ոտքից, իսկ ինքը, բացելով դանակը, փորձել է վախեցնել նրան, որպեսզի իրեն բաց թողնի: Այդ ընթացքում ինքը չի զգացել, թե ինչպես է վնասել նրա ձեռքը: Երիտասարդն իրեն բաց է թողել, սակայն վեր կենալով սկսել է հետապնդել իրեն, և այդ ընթացքում օգնություն է կանչել: Նրա ձայնից օգնության են եկել ոստիկանության աշխատակիցները և իրեն բերման են ենթարկել ոստիկանության Մարաշի բաժանմունք` տուժողին նույնպես հրավիրելով այնտեղ: Ոստիկանության Մարաշի բաժանմունքում իմացել է, որ տուժողը հանդիսանում է Երևան քաղաքի Քաջազնունի փողոցի 14-րդ շենքի բնակիչ Գոռ Մկրտչյանը: Ինքը չի նկատել, թե ինչպես է Վահանը քաշել-պոկել տուժողի շղթան, ինչպես է դիմել փախուստի և ուր է գնացել: 094-40-26-27 հեռախոսահամարը իրեն տվել է Վահանը, այդ իսկ պատճառով ինքը գիտի, որ այն պատկանում է Վահանին: 099-28-81-26 հեռախոսահամարն իրեն անծանոթ է: Իր մոտ եղած հանցագործության գործիք հանդիսացող դանակն իրեն տվել է Վահանը, իսկ տուժողի վախկոտ լինելու հանգամանքը, իրեն թվում է, Վահանին ասել են նրա ընկերները, որոնց ինքը չի ճանաչում: Իրենք ավարը պետք է բաժանեին երեք մասի` իր, Վահանի և այն անձի միջև, ով Վահանին տվել էր տուժողի վերաբերյալ տեղեկությունները: Իր հասանելիքն ինքը պետք է ծախսեր անձնական կարիքների համար: Ինքը չի ճանաչում այն անձին, ով իրենց հետ պետք է կիսեր ավարը: Ինքը զղջում է կատարածի համար և խնդրում է հնարավորության դեպքում իր հետ մեղմ վարվել:
Նախնական քննության ընթացքում Վլադիմիր Նազարյանը առաջադրված մեղադրանքում իրեն լիովին մեղավոր է ճանաչել և ցուցմունք տվել այն մասին, որ, 2010 թվականի օգոստոսի 15-ին` ժամը 05:00-ի սահմաններում, Գոռ Մկրտչյանի շղթան ավազակությամբ հափշտակելն ինքը կատարել է Վահանի հետ` նրա առաջարկով: Խնդրել է հիմք ընդունել որպես կասկածյալ իր տված ցուցմունքը: Ինքը չի կարող ասել` Վահանը ճանաչել է Գոռին, թե ոչ, սակայն Գոռի շղթայի, ինչպես նաև նրա վախկոտ լինելու մասին իրեն ասել է Վահանը: Գոռի տուն վերադառնալու ժամի մասին իրեն նույնպես հայտնել է Վահանը, սակայն չգիտի, թե Վահանը ումից է իմացել այդ մասին: Մեքենայի մեջ իրենք հանցագործության մասին չեն խոսել, ուղևորը և վարորդը չեն հետաքրքրվել, թե իրենք ուր են գնալու, և չի կարող ասել` նրանք իմացել են իր և Վահանի պլանների մասին, թե ոչ: Ինքը չի կարող ասել, թե իրենց իջեցնելուց հետո ուղևորը և վարորդը ուր են գնացել, ինչպես նաև, թե Վահանը նրանց հետ ինչ պայմանավորվածություն է ունեցել: Քանի որ ավտոմեքենայի աջ նստատեղում նստած անձնավորությանը տեսել է մթության մեջ, նրան նկարագրել չի կարող, տեսնելու դեպքում չի ճանաչի, սակայն խոսակցություններից հասկացել է, որ նրա մականունը «Մուլտ» է: Հափշտակության ընթացքում Գոռն իրեն դիմադրել է, որի ընթացքում ինքը վնասվածքներ է ստացել: Գոռի ոսկյա շղթան պոկել և իր հետ տարել է Վահանը: Իր մոտ հայտնաբերված դանակը մեքենայում մյուսներից գաղտնի իրեն փոխանցել է Վահանը: Շենքի բակում իրենք պայմանավորվել են, որ ինքը պետք է դանակով վախեցնի Գոռին, իսկ Վահանը պետք է պոկի շղթան, և միասին փախչեն:
Տուժող Գոռ Մկրտչյանը դատական քննության ընթացքում ցուցմունք տվեց այն մասին, որ իրենց բնակարանը գտնվում է Երևան քաղաքի Քաջազնունի փողոցի 14-րդ շենքի առաջին մուտքում: Դեպքից մի քանի ամիս առաջ ինքը «Պրիմա գոլդ» խանութից գնել է 750 հարգի ոսկուց պարտաստված շղթա և խաչ, որոնց ընդհանուր արժեքը կազմել է մոտ 4.000.000 ՀՀ դրամ: 2010 թվականի օգոստոսի 15-ին` ժամը 04:30-05:00-ի սահմաններում, ինքն ու իր ընկեր Արսենը օդանավակայանից վերադարձել են Երևան: Իրենց շենքի մոտ իրենք բաժանվել են միմյանցից: Ինքն իր մեքենան կանգնեցրել է ավտոտնակում և ցանկացել գնալ տուն: Այդ ժամանակ իրենց շենքի առաջին մուտքի մոտ Վլադիմիրը և մեկ այլ անձ մոտեցել են իրեն: Վլադիմիրը, սպառնալով ձեռքում եղած ինչ-որ առարկայով հարվածել իրեն, պահանջել է տալ իր մոտ գտնվող ամեն ինչ: Ինքն ու Վլադիմիրը քաշքշել են միմյանց և ընկել գետնին: Երբ Վլադիմիրը ցանկացել է վեր կենալ, ինքը քաշել է նրա ոտքից, և նա կրկին վայր է ընկել: Ընկած ժամանակ ինքը հարվածել է Վլադիմիրին, սակայն չի կարող ասել` նա իրեն հարվածել է, թե ոչ: Վլադիմիրի հետ եկած մյուս անձը ոչինչ չի խոսել, և երբ ինքը ընկած է եղել գետնին, նա քաշել է իր շղթան և երրորդ փորձից կարողացել է պոկել այն: Ընկած ժամանակ իրենից հափշտակվել է իր շղթան և խաչը: Ինքն ու Վլադիմիրը մի քանի վայրկյան ընկած են եղել գետնին, որից հետո նա բարձրացել է և վազել: Ինքը, առանց նրան իր տեսադաշտից բաց թողնելու, նրա ետևից վազել է մինչև Նար-Դոսի փողոց, որտեղ ոստիկանները բռնել են նրան, ապա նաև իրեն: Ոստիկանությունում ինչ-որ մեկն ասել է, որ հնարավոր է քաշելու ժամանակ խաչն ընկած լինի գետնին: Ինքը, Արսենը և այդ անձը լապտերով նայել ու տեսել են, որ խաչն ընկել է մուտքի մոտ, որից հետո այն ներկայացրել են քննիչին: Դեպքի ընթացքում ինքը ձեռքի և պարանոցի շրջաններում ստացել է վնասվածքներ: Ինքը մյուս անձի դեմքը չի տեսել, քանի որ այդ ժամանակ եղել է շատ մութ, սակայն այդ անձի կառուցվածքից ելնելով` վստահ է, որ դա Լևոն Խաչատրյանը չի եղել, իսկ Վլադիմիրի դեմքն առաջին անգամ տեսել է ոստիկանության բաժնում: Ինքը ամբաստանյալներից որևէ պարտք ու պահանջ չունի:
Տուժող Գոռ Մկրտչյանը նախնական քննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2010 թվականի օգոստոսի 15-ին` ժամը 04:40-ի սահմաններում, իր ընկեր Արսենի հետ հասել են իրենց շենքի բակ, որտեղից իրենք բաժանվել են, որպեսզի ինքը մտնի իրենց շենքի մուտք, իսկ Արսենը շարունակել է ճանապարհը դեպի տուն: Այդ պահին ետևից իրեն մոտեցել են երկու երիտասարդներ, որոնցից մեկը բացել է դանակը և ասել, որպեսզի ինքն իր մոտ եղած ամեն ինչ հանի: Ինքը մտածել է նրանց միջով փախնել և միաժամանակ օգնության կանչել Արսենին: Փախչելու ընթացքում ոստիկանության բաժին բերման ենթարկված անձն իրեն քաշել և վայր է գցել, և ինքը նրան իր հետ վայր է գցել, իսկ այդ ընթացքում նրա ընկերը մոտեցել է իրեն և սկսել քաշել պարանոցի` սպիտակ ոսկուց պատրաստված շղթան: Երեք անգամ քաշելուց հետո շղթան պոկվել է, և նա, վերցնելով շղթան, փախել է: Իսկ նրա ընկերը, որին ինքն իր հետ վայր էր գցել, այդ ընթացքում` քաշքշուկի ժամանակ ձեռքում եղած դանակով վնասել է ձախ ձեռքի ճկույթի ծալման հատվածը, իսկ աջ ձեռքի արմնկային հատվածի վնասվածքը ստացել է ընկած ժամանակ նրա հետ քաշքշելուց, պարանոցի վնասվածքը` շղթան պոկելու ընթացքում: Շղթան ունեցել է հետևյալ ձևը. ուղանկյուն օղակներով, միջնամասում պտուտակաձև միացությամբ, պատրաստված է եղել սպիտակ ոսկուց, որը տեսելու դեպքում կճանաչի: Իրեն դանակով սպառնացող անձը, գետնից վեր կենալով, սկսել է փախչել, իսկ ինքը հետապնդել է նրան` միաժամանակ լսելով իր ընկերոջ ձայնը, ով իրեն օգնության էր հասել: Մոտ 3-4 րոպե նրա ետևից վազելուց հետո եկել են նաև ոստիկանության աշխատակիցները և նրան տարել ոստիկանության Մարաշի բաժանմունք: Իրեն նույնպես հրավիրել են ոստիկանության Մարաշի բաժանմունք, որտեղ տեղեկացել է, որ իր նկատմամբ ավազակային հարձակում կատարած անձը հանդիսանում է Գառնի գյուղի բնակիչ Վլադիմիր Գառնիկի Նազարյանը: Հափշտակված շղթայի արժեքը կազմել է մոտ 4.000.000 ՀՀ դրամ: Շղթան և խաչն ինքը գնել է դեպքից մոտ 2-3 ամիս առաջ և ներկայում դրանց արժեքները առանձին-առանձին չի հիշել, սակայն կներկայացնի զարդերի պիտակները, որոնց վրա պետք է գրված լինի դրանցից յուրաքանչյուրի արժեքը: Իր նկատմամբ ավազակային հարձակում կատարած անձն իր տեսադաշտից չի հեռացել և իրենց միջև եղել է մոտ 5 մետր հեռավորություն: Ինքը, հետապնդելով նրան, օգնություն է կանչել, որի ընթացքում իրեն օգնության են եկել ինչպես ընկերը, այնպես էլ ոստիկանության Մարաշի բաժանմունքի աշխատակիցները: Ինքը չի կարող նկարագրել երկրորդ անձին, քանի որ վերջինը կարծես թաքնվել է դանակով իրեն սպառնացողի ետևում: Նրանք որևէ անուն չեն տվել: Դանակով սպառնալուց մինչև շղթան պոկելը տևել է մոտ 2-3 րոպե, իսկ իր կողմից նրան հետապնդելու պահից մինչև ոստիկանների կողմից նրան բռնելը` 4-5 րոպե: Ինքը չի կարող նկարագրել հանցագործության գործիք հանդիսացող դանակը, քանի որ տեղանքը լավ լուսավորված չի եղել: Միայն կարող է ասել, որ դանակը եղել է մեծ է և իր կարծիքով` ծալովի, քանի որ դանակը բացելիս եկել է չխկոցի ձայն: Ինքն իր նկատմամբ ավազակային հարձակում կատարած անձանց նախկինում չի տեսել և չի ճանաչել:
Վկա Արսեն Պողոսյանը դատական քննության ընթացքում ցուցմունք տվեց այն մասին, որ 2010 թվականի ամռանը` դեպքի օրը` մինչև օդանավակայան գնալն ինքն ու Գոռը գտնվել են Գոռենց տանը: Այդ ընթացքում իր ընկեր Լևոնը զանգահարել է իրեն, հարցրել ինչպես է, ինչ է անում, ինչու քնած չէ, իսկ ինքն ասել է, որ գտնվում է Գոռենց տանը: Լևոնը նաև հարցրել է, թե ինչու է ինքը գտնվում Գոռենց տանը, իսկ ինքը պատասխանել է, որ շուտով Գոռի հետ պետք է գնան օդանավակայան ու ետ վերադառնան: Ինքը Լևոնին չի ասել, թե երբ պետք է վերադառնան օդանավակայանից: Ժամը 04:00-05:00-ի սահամաններում, ինքն ու Գոռը օդանավակայանից վերադարձել են Երևան: Ինքը և Գոռը վերջինի` Երևան քաղաքի Քաջազնունի փողոցում գտնվող շենքի մոտ բաժանվել են միմյանցից: Բաժանվելուց մոտ 10 րոպե հետո, ինքը լսել է Գոռի բղավոցը, ով կանչել է իրեն, ինչի պատճառով ինքը ետ է եկել: Այդ ժամանակ եղել է մութ, սակայն ինքը, տեսելով, որ Գոռը վազում է այդտեղ գտնվող մարզադաշտի ուղղությամբ, վազելով գնացել է այդ կողմ: Դրանից հետո եկել են ոստիկանության պարեկային ծառայության աշխատակիցները, հարցրել, թե ինչի համար է բղավում, ինքն էլ ասել է չգիտի, իր ընկերն է իրեն ձայն տալիս ու վազում: Ոստիկաններին ինքն ասել է, որ չգիտի, թե Գոռն ում ետևից է վազում: Ոստիկաններն իրենից վերցրել են իր հեռախոսն ու պահանջել նստել մեքենան, որից հետո գնացել են ոստիկանության Մարաշի բաժանմունք: Ոստիկանություն ներս մտնելու պահին ոստիկանները բերել են նաև Գոռին ու Վլադիմիրին: Դրանից հետո Գոռն իրեն ասել է, որ երկու հոգի քաշել-պոկելով հափշտակել են նրա շղթան, իսկ նա հետապնդել է հափշտակողներից մեկին: Ինքը և քաղաքացիական հագուստով մի ոստիկան գնացել են Գոռի նշած դեպքի վայրը, որտեղից ինքը գտել է Գոռի խաչը և այն բերել ու տվել է նրան: Գոռի ձեռքը եղել է վնասված, և նա ասել է, որ դա առաջացել է ընկելու կամ ինչ-որ տեղ հարվածելու հետևանքով: Գոռն իրեն ասել է, որ հափշակողների մոտ դանակի չի տեսել:
Վկա Սեյրան Արևշատյանը դատական քննության ընթացքում ցուցմունք տվեց այն մասին, որ աշխատում է ոստիկանությունում: 2010 թվականի օգոստոսին (օրը հստակ չի հիշում)` ժամը 05:00-ի սահմաններում ինքն ու իր գործընկեր Գրիգորի Խաչիկյանը ծառայություն իրականացնելիս Երևան քաղաքի Քաջազնունի փողոցի կողմից ձայներ են լսել և անմիջապես գնացել են այդ ուղղությամբ: Այդտեղ տեսել են, որ մի երիտասարդ վազում է Վլադիմիրի ետևից: Նար-Դոս և Քաջազնունի փողոցների խաչմերուկի մոտ իրենք կանգնեցրել են նրանց ու բերման են ենթարկել ոստիկանություն: Երբ իրենք մոտեցել են Վլադիմիրին բռնելու, տուժողն ասել է, որպեսզի իրենք զգույշ լինեն, նրա մոտ դանակ կա: Ոստիկանությունում տուժողն ասել է, որ Վլադիմիրը դանակի գործադրմամբ հափշտակել է նրա ոսկյա շղթան, իսկ Վլադիմիրի անձնական խուզարկությամբ նրա մոտից հայտնաբերվել է գաղտնի փականով դանակ: Բերման ենթարկելու պահին տուժողի շղթան չի հայտնաբերվել:
Վկա Գրիգորի Խաչիկյան դատական քննության ընթացքում ցուցմունք տվեց այն մասին, որ աշխատում է ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի բաժնի Մարաշի բաժանմունքում: 2010 թվականի օգոստոսի 15-ին ինքը գտնվել է օպերատիվ խմբում` հերթապահության մեջ, և նույն բաժանմունքի աշխատակից Սեյրան Արևշատյանի հետ գտնվել իրենց բաժանմունքի դիմաց: Այդ ժամանակ Քաջազնունի փողոցի 14-րդ շենքի մոտակայքից լսվել են բղավոցի ձայներ: Ինքը և Սեյրանը մեքենայով գնացել են շենքի ուղությամբ, մտել շենքի բակ և տեսել, որ մի երիտասարդ փախչում է, իսկ երկու երիտասարդ հետապնդում են նրան: Իրենք մեքենայով շրջանցել են փողոցը և մեքենայից իջնելով` բռնել են Վլադիմիրին, ով փախչելիս է եղել, և նրան ու հետապնդող երկու երիտասարդներին տարել ոստիկանության Մարաշի բաժանմունք: Նրանց բռնելու պահին տուժողի ընկերն ասել է, որ զգույշ լինեն, Վլադիմիրի մոտ կարծես դանակ կա: Ոստիկանությունում Վլադիմիրի անձնական խուզարկությամբ նրա գրպանից հայտնաբերվել է գաղտնի փականով սև գույնի դանակ: Վլադիմիրն ասել է, որ դանակը նրանն է, սակայն այն չի օգտագործել: Այդ ժամանակ տուժողը հայտարարել է, որ այդ դանակի սպառնալիքով նրա պարանոցից քաշել-պոկել են շղթան` խաչով, ու փախել: Վլադիմիրի մոտից հայտնաբերված դանակը տուժողը տեսել է, սակայն մինչ այդ նա ասել է, որ Վլադիմիրի ձեռքին դանակ է եղել, ինչպես նաև ցույց է տվել ձեռքը, որից արյուն է հոսել: Բռնելու պահին նրա մոտ ոչինչ չի եղել, իսկ դանակը հայտնաբերել են գրպանից:
Անձնական խուզարկություն կատարելու մասին մասին 2010 թվականի օգոստոսի 15-ի արձանագրության համաձայն` Վլադիմիր Գառնիկի Նազարյանի տաբատի աջ գրպանից հայտնաբերվել է մեկ հատ սև և մոխարագույն զարդանախշերով ծալովի դանակ` 21սմ երկարությամբ, շեղբը` 10սմ երկարությամբ, 3սմ լայնությամբ, շեղբի միջնամասում առկա է եղել եռանկյունաձև բացվածք, շեղբի վրա անգլերեն տառերով առկա է եղել «Columbia» գրառումը:
Քննչական փորձարարություն կատարելու մասին 2010 թվականի օգոստոսի 17-ի արձանագրության համաձայն` Վլադիմիր Նազարյանի ցուցմուքը ճշտելու և ստուգելու նպատակով կատարվել է փորձարարություն: Այդ նպատակով Երևան քաղաքի Քաջազանունի 11 հասցեից «ՎԱԶ-2107» մակնիշի ավտոմեքենայով Վլադիմիր Նազարյանի մատնանշած երթուղով գնացել են դեպքի վայր, որը գտնվել է Երևան քաղաքի Քաջազնունի փողոցի 14-րդ շենքի առաջին մուտքի հարակից տարածքում: Այդտեղ Վլադիմիր Նազարյանը մատնացույց է արել մինչ աստիճանահարթակ տանող տարածքը, որտեղ ինքը և Վահանը Գոռ Մկրտչյանի պարանոցի ոսկյա շղթան ավազակությամբ հաշտակելու նպատակով 2010 թվականի օգոստոսի 15-ին` ժամը 05:00-ի սահմաններում, ետևից հարձակվել են վերջինի վրա: Այդ ընթացքում Գոռը փորձել է փախչել, սակայն ինքը բռնել է նրան, և միասին վայր են ընկել, որից հետո ինքը փորձել է փախչել Գոռի հետապնդումից, սակայն չի կարողացել, քանի որ ոստիկաններն օգնության են հասել Գոռին, և իրենց տարել ոստիկանության Մարաշի բաժանմունք: Գոռի պարանոցի ոսկյա շղթան պոկել և փախել է Վահանը:
Առգրավում կատարելու մասին 2010 թվականի օգոստոսի 18-ի արձանագրության համաձայն` Գոռ Մկրտչյանից առգրավվել է ոսկյա խաչ, որի վրա առկա են եղել ադամանդի նման մանր քարեր:
Առարկան ներկայացնելու մասին 2010 թվականի օգոստոսի 26-ի արձանագրության համաձայն` Լևոն Արայի Խաչատրյանի հայրը` Արա Լևիկի Խաչատրյանը ներկայացրել է սպիտակ գույնի մետաղից պատրաստված, 66,5սմ երկարությամբ շղթա և հայտարարել, որ նշված շղթան գտել է մի քանի օր առաջ իր բացակայության ժամանակ անհայտ անձի կողմից տուն բերված` իր որդու հագուստների տոպրակի միջից:
Առարկան ճանաչման ներկայացնելու մասին 2010 թվականի օգոստոսի 27-ի արձանագրության համաձայն` տուժող Գոռ Մկրտչյանին ճանաչման է ներկայացվել Լևոն Խաչատրյանի հոր` Արա Խաչատրյանի կողմից ներկայացված ոսկյա շղթան: Գոռ Մկրտչյանը, զննելով իրեն ճանաչման ներկայացված շղթան, հայտարարել է, որ ճանաչել է ներկայացված շղթան, որն այն նույն շղթան է, որը 2010 թվականի օգոստոսի 15-ին Երևան քաղաքի Քաջազնունի փողոցի 14-րդ շենքի 1-ին մուտքում ավազկությամբ հափշտակվել է իրենից:
Անձին լուսանկարով ճանաչման ներկայացնելու մասին 2010 թվականի օգոստոսի 17-ի արձանագրության համաձայն` Վլադիմիր Նազարյանին ճանաչման են ներկայացվել չորս անձանց լուսանկարներ, որոնցից ձախից աջ 3-րդը փակցված է եղել Վահան Շամիրի Նազարյանի լուսանկարը: Վլադիմիր Նազարյանը, զննելով իրեն ճանաչման ներկայացված չորս անձանց լուսակարները, հայտարարել է, որ ճանաչել է ձախից 3-րդ լուսանկարում պատկերված անձին, ով հանդիսացել է այն անձը, ում հետ 2010 թվականի օգոստոսի 15-ին կատարել է ավազակային հարձակումը:
Փորձագետի 2010 թվականի օգոստոսի 18-ի թիվ 2063 եզրակացության համաձայն` Գոռ Մկրտչյանի ստացած մարմնական վնասվածքները` պարանոցի զույգ վերին վերջույթների շրջանների քերծվածքների, արյունազեղման, ձախ դաստակի շրջանի կտրված վերքի ձևով, հասցվել են` կտրված վերքերը` սուր, կտրող գործիքով, մնացածը` բութ, կոշտ առարկաներով, հնարավոր է որոշման մեջ նշված ժամկետում, չի բացառվում նկարագրված հանգամանքներում, որոնք առաջացրել են առողջությանը թեթև վնաս` առողջության կարճատև քայքայումով, նկատի ունենալով վնասվածքների հետ անմիջական պատճառական կապի մեջ եղած հետևանքների տևողությունը` ոչ պակաս վեց օրից, և ոչ ավելի քսանմեկ օրից:
Փորձագետի 2010 թվականի օգոստոսի 17-ի թիվ 2073 եզրակացության համաձայն` Վլադիմիր Նազարյանի ստացած մարմնական վնասվածքները` զույգ վերին, աջ ստորին վերջույթների շրջանների քերծվածքների, արյունազեղման ձևով, հասցվել են բութ, կոշտ առարկաներով, հնարավոր է` նշված ժամկետում, չի բացառվում փորձաքննվող կողմից նկարագրվող հանգամանքներում, որոնք առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չեն պարունակել:
Փորձագետի 2010 թվականի օգոստոսի 23-ի թիվ 1926 եզրակացության համաձայն` փորձաքննության ներկայացված հոդակապալծակային ծալովի դանակը գործարանային արտադրության ընդհանուր նշանակության որսորդական ծալովի դանակ է, որը դասվում է քաղաքացիական շեղբավոր սառը զենքերի շարքին:
Փորձագետի 2010 թվականի հոկտեմբերի 4-ի թիվ 32131004 եզրակացության համաձայն` փորձաքննությանը ներկայացված շղթայի շուկայական արժեքը 2010 թվականի օգոստոսի 15-ի դրությամբ կարող էր կազմել 2.570.726 ՀՀ դրամ: Փորձաքննությանը ներկայացված կախազարդի միջին շուկայական արժեքը 2010 թվականի օգոստոսի 15-ի դրությամբ կարող էր կազմել 801.462 ՀՀ դրամ: Եզրակացության «Ապրանքագիտական մաս» վերտառությամբ մասում մասնավորապես նշված է. «Նշված զարդերի առք ու վաճառքի փաստ մեր կողմից ՀՀ շուկայում կատարված ուսումնասիրությունների արդյունքում չհայտնաբերված: Մեր կողմից կատարված հետազոտությունների արդյունքում նմանատիպ ապրանքների առք ու վաճառքով զբաղվող ձեռներեցներից և սրահներից նույնանման շղթայի և կախազարդի առաջարկի փաստ հայտնաբերվեց «Prima Gold» խանութ-սրահում, որոնք հնարավոր էր ձեռք բերել պատվերի միջոցով: Հետևաբար ներկայացված զարդերը մեր կողմից գնահատվում են հիմք ընդունելով «Prima Gold» խանութ-սրահի կողմից առաջարկված արժեքները»:
Դատական քննության ընթացքում փորձագետ Կալիս Ադամյանը փորձագետի 2010 թվականի հոկտեմբերի 4-ի թիվ 32131004 եզրակացության կապակցությամբ պարզաբանում տվեց այն մասին, որ փորձաքննությանը ներկայացված շղթան և կախազարդը եղել են յուրահատուկ և դրանց նույնական ապրանքներ շուկայում հայտնաբերվել է միայն «Պրիմա Գոլդ» խանութ-սրահում, որտեղ առաջարկվել է այդ ապրանքներից պատվերով: Տվյալ եզրակացությունում իր կողմից կիրառվել է գնանշման մեթոդը, այսինքն` ինքը եզրակացության մեջ նշել է «Պրիմա Գոլդ» խանութ-սրահի առաջարկած արժեքը: Ինքն այդ ապրանքների մաշվածությունը գնահատել է 20 տոկոս, որն էլ նվազեցրել է: Դատարանի կողմից «Կրիա» և «Բառակա» ֆիրմաների գնապիտակները փորձագետին ներկայացվելուց հետո վերջինը հայտնեց, որ դրանք փորձաքննության կատարման ժամանակ տրամադրված են եղել իրեն, սակայն հստակ չի հիշում` փորձաքննության կատարման ժամանակ դրանց վրա առկա «2.745.000» և «1.205.000» նշումներն ինքը նկատել է, թե ոչ:
Վկա Մարինե Մկրտչյանը դատական քննության ընթացքում ցուցմունք տվեց այն մասին, որ 2009 թվականից աշխատում է «Պրիմա Գոլդ» խանութ-սրահում` որպես վաճառողուհի: Շղթայի և խաչի պիտակները տրվել են «Պրիմա Գոլդ» խանութ-սրահի կողմից: Խաչի պիտակի վրա նշված «1.205.000» թիվը դրա արժեքն է ՀՀ դրամով, իսկ շղթայի պիտակի վրա նշված «2.745.000» թիվը` դրա արժեքը ՀՀ դրամով: «Պրիմա Գոլդ» խանութ-սրահում գնապիտակների վրա նշվում է ապրանքի գինը և բրենդային ապրանքի համար ֆիրմայի կողմից անպայման կատարվում է 20 տոկոս զեղչ: Շղթան և խաչը համապատասխանաբար «Կրիա» և «Բառակա» ֆիմայի բրենդներ են, որոնց համար այդ ֆիրմաները կատարում են 20 տոկոս զեղչ: Այսինքն` պիտակների վրա նշված գները վերջնական չեն եղել, այլ գնելու դեպքում այդ գներից կատարվել է 20 տոկոս զեղչ: Այդ զեղչերը նախատեված են եղել ցանկացած գնորդի համար, և յուրաքանչյուր դեպքում նույնանման ապրանքները վաճառվել են գնապիտակի վրա նշված գնից 20 տոկոսով պակաս գնով: «Պրիմա Գոլդ» խանութ-սրահում առկա են եղել նաև նույն ֆիրմայի և նույն գործվածքի այլ շղթաներ, որոնք եղել են ավելի բարակ կամ հաստ: Գտնում է, որ փորձագետը միանշանակ «Պրիմա Գոլդ» խանութ-սրահում հարցրել է ավելի մեծ քաշով ապրանքի արժեք, ինչով և պայմանավորված է փորձագետի եզրակացության մեջ նշված ապրանքի բարձր գինը:
Կրկնակի ապրանքագիտական փորձաքննություն նշանակելու որոշման հիման վրա տրված փորձագետի 2011 թվականի դեկտեմբերի 23-ի թիվ 11-3597 եզրակացության համաձայն` փորձաքննությանը ներկայացված շղթայի շուկայական արժեքը 2010 թվականի օգոստոսի 15-ի դրությամբ կազմել է 2.042.280 ՀՀ դրամ, իսկ կախազարդ-խաչի միջին շուկայական արժեքը 2010 թվականի օգոստոսի 15-ի դրությամբ կազմել է 896.520 ՀՀ դրամ:
Փորձագետի 2011 թվականի դեկտեմբերի 23-ի թիվ 11-3597 եզրակացությանը կից հաշիվ-ապրանքագիր հանդիսացող հանձնման-ընդունման արձանագրության համաձայն` փորձաքննության համար վճարման ենթակա գումարը կազմում է 13.740 ՀՀ դրամ:
Իրեղեն ապացույց ճանաչելու մասին 2010 թվականի օգոստոսի 17-ի որոշմամբ Վլադիմիր Նազարյանի անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերված դանակը ճանաչվել է իրեղեն ապացույց, որը հետազոտվել է դատական քննության ընթացքում:
Իրեղեն ապացույց ճանաչելու մասին 2010 թվականի օգոստոսի 27-ի որոշմամբ ոսկյա խաչը և Արա Խաչատրյանի ներկայացրած ոսկե շղթան ճանաչվել են իրեղեն ապացույց, որոնք հետազոտվել են դատական քննության ընթացքում:
Ապացույց ճանաչված այլ փաստաթուղթ հանդիսացող «Կրիա» և «Բառակա» ֆիրմաների գնապիտակների վրա առկա են համապատասխանաբար հետևյալ նշումները` «2.745.000» և «1.205.000»:
Այլ փաստաթուղթն ապացույց ճանաչելու և քրեական գործին կցելու մասին 2010 թվականի հոկտեմբերի 7-ի որոշման համաձայն` թիվ 13140410 քրեական գործով այլ փաստաթուղթ հանդիսացող` մեղադրյալներ Վահան Նազարյանի, Վլադիմիր Նազարյանի և Լևոն Խաչատրյանի բջջային հեռախոսներից 2010 թվականի օգոստոսի 15-ին կատարված մուտքային և ելքային հեռախոսազանգերի վերծանումները, ինչպես նաև Վլադիմիր Նազարյանին ՀՀ ոստիկանության Կետրոնականի բաժնի Մարաշի բաժանմունք բերման ենթարկելու և անձնական խուզարկության ենթարկելու մասին արձանագրությունները ճանաչվել են ապացույց և կցվել քրեական գործին:
Երևանի պետական համալսարանի թիվ AB030928 դիպոլմի պատճենի համաձայն` պետական քննական հանձնաժողովի 2006 թվականի մայիսի 31-ի որոշմամբ Վլադիմիր Գառնիկի Նազարյանին շնորհվել է փիլիսփայության բակալավրի աստիճան` «Փիլիսոփայություն» մասնագիտությամբ:
Երևանի պետական համալսարանի փիլիսոփայության և հոգեբանության ֆակուլտետի դեկանի, Գառնի համայնքի ղեկավարի, Գառնիի Ատոմի անվան թիվ 2 ավագ դպրոցի տնօրենի կողմից տրված բնութագրերի համաձայն` Վլադիմիր Գառնիկի Նազարյանը բնութագրվում է դրականորեն:
ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի պահանջագրի համաձայն` Վլադիմիր Գառնիկի Նազարյանը նախկինում դատապարտված չի եղել:
ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի պահանջագրի համաձայն` Լևոն Արայի Խաչատրյանը նախկինում դատապարտված չի եղել:
Գույքի վրա կալանք դնելու մասին 2010 թվականի սեպտեմբերի 28-ի որոշման համաձայն` կալանք է դրվել Վլադիմիր Գառնիկի Նազարյանի անվամբ սեփականության իրավունքով գրանցված անշարժ և շարժական գույքի վրա:
Գույքի վրա կալանք դնելու մասին 2010 թվականի սեպտեմբերի 28-ի որոշման համաձայն` կալանք է դրվել Լևոն Արայի Խաչատրյանի անվամբ սեփականության իրավունքով գրանցված անշարժ և շարժական գույքի վրա:
Ձերբակալման 2010 թվականի օգոստոսի 15-ի արձանագրության համաձայն` 2010 թվականի օգոստոսի 15-ին` ժամը 17:00-ին, Վլադիմիր Գառնիկի Նազարյանը ձերբակալվել է:
Ձերբակալման 2010 թվականի օգոստոսի 25-ի արձանագրության համաձայն` 2010 թվականի օգոստոսի 25-ին` ժամը 15:00-ին, Լևոն Արայի Խաչատրյանը ձերբակալվել է:
Կալանավորումը որպես խափանման միջոց կիրառելու վերաբերյալ միջնորդությունը քննության առնելու մասին Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2010 թվականի օգոստոսի 17-ի որոշման համաձայն` Վլադիմիր Գառնիկի Նազարյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառվել է կալանավորումը, կալանավորման սկիզբը հաշվվել է 2010 թվականի օգոստոսի 15-ից:
Կալանավորումը որպես խափանման միջոց կիրառելու վերաբերյալ միջնորդությունը քննության առնելու մասին Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2010 թվականի օգոստոսի 27-ի որոշման համաձայն` Լևոն Արայի Խաչատրյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառվել է կալանավորումը, կալանավորման սկիզբը հաշվվել է 2010 թվականի օգոստոսի 25-ից:
Դատարանը գտնում է, որ մտացածին են և սույն քրեական գործով ձեռք բերված օբյեկտիվ տվյալներով հերքվում են ամբաստանյալ Վլադիմիր Նազարյանի` դատական քննության ընթացում տված ցուցմունքներն այն մասին, որ Գոռ Մկրտչյանի շղթան հափշտակելու ընթացքում ինքը դանակ չի օգտագործել, և իր մոտ առհասարակ դանակ չի եղել:
Դատարանը միաժամանակ գտնում է, որ Գոռ Մկրտչյանի շղթայի և խաչի արժեքնեերը որոշելիս հիմք պետք է ընդունել փորձագետի 2011 թվականի դեկտեմբերի 23-ի թիվ 11-3597 եզրակացությունը` այն պատճառաբանությամբ, որ փորձագետի 2010 թվականի հոկտեմբերի 4-ի թիվ 32131004 եզրակացությունը կասկած է հարուցել, քանի որ դրա հիմքում դրված` «Պրիմա գոլդ» խանութ-սրահի կողմից առաջարկված արժեքները չեն համապատասխանել շղթայի և խաչի գնապիտակների վրա առկա և «Պրիմա գոլդ» խանութ-սրահի աշխատակցի ներկայացրած արժեքներին, որպիսի պայմաններում պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում նշանակվել է կրկնակի ապրանքագիտական փորձաքննություն, որի հիման վրա տրվել է փորձագետի 2011 թվականի դեկտեմբերի 23-ի թիվ 11-3597 եզրակացությունը:
Դատարանը, գտնում է նաև սույն քրեական գործի ինչպես նախնական, այնպես էլ դատական քննության ընթացքում ձեռք չի բերվել ոչ միայն հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջություն, այլև առհասարակ որևէ ապացույց այն մասին, որ Լևոն Խաչատրյանը Վահան Նազարյանին, ինչպես նաև Վլադիմիր Նազարյանին առաջարկել է Գոռ Մկրտչյանի խաչով շղթան հափշտակել վերջինի կյանքի կամ առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելու եղանակով:
Վերը նշված ապացույցները վերլուծելու, համադրելու և գնահատելու արդյունքում Դատարանը հաստատված է համարում գործի լուծման համար նշանակություն ունեցող հետևյալ փաստական հանգամանքները.
-Լևոն Խաչատրյանը և Գոռ Մկրտչյանը ճանաչել են միմյանց,
-Լևոն Խաչատրյանը, Վահան Նազարյանը և Վլադիմիր Նազարյանը ծանոթներ են,
-Լևոն Խաչատրյանը տեղյակ է եղել, որ Գոռ Մկրտչյանի ընտանիքը գտնվում է նյութական լավ վիճակում,
-Լևոն Խաչատրյանը Գոռ Մկրտչյանի պարանոցին նկատել է խաչով շղթա և մտադրվել հափշտակել այն,
-Գոռ Մկրտչյանի շղթան և խաչը հափշտակելու մտադրության մասին Լևոն Խաչատրյանը հայտնել է Վահան Նազարյանին ու Վլադիմիր Նազարյանին և նրանց առաջարկել միասին Գոռ Մկրտչյանի պարանոցից քաշել-պոկելով հափշտակել շղթան և խաչը,
-Լևոն Խաչատրյանը Վահան Նազարյանին և Վլադիմիր Նազարյանին ասել է, որ Գոռ Մկրտչյանը վախկոտ է և թուլամորթ,
-Լևոն Խաչատրյանը Վահան Նազարյանին և Վլադիմիր Նազարյանին ցույց տվել այն շենքը, որտեղ բնակվել է Գոռ Մկրտչյանը, վերջինի ավտոտնակը, ինչպես նաև, թե Գոռ Մկրտչյանն ինչպես է գալիս և որտեղ է կանգնեցնում մեքենան,
-Լևոն Խաչատրյանը տեղեկացել է, որ 2010 թվականի օգոստոսի 15-ի ուշ գիշերը Գոռ Մկրտչյանը գնալու է օդանավակայան,
-Գոռ Մկրտչյանի` օդանավակայան գնալու հանգամանքի մասին Լևոն Խաչատրյանը հայտնել է Վահան Նազարյանին ու Վլադիմիր Նազարյանին և առաջարկել այդ օրը կատարել Գոռ Մկրտչյանի շղթայի հափշտակությունը,
-2010 թվականի օգոստոսի 15-ին` ժամը 04:40-ի սահմաններում, Գոռ Մկրտչյանը վերադարձել է Երևան և ցանկացել գնալ իր` Երևան քաղաքի Քաջազնունի փողոցի 14-րդ շենքում գտնվող բնակարան,
-2010 թվականի օգոստոսի 15-ին` ժամը 05:00-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Քաջազնունի փողոցի 14-րդ շենքի առաջին մուտք մտնելու ժամանակ Վլադիմիր Նազարյանն ու Վահան Նազարյանը մոտեցել են Գոռ Մկրտչյանին,
-Վլադիմիր Նազարյանն իր մոտ գտնվող` սառը զենք հանդիսացող հոդակապալծակային ծալովի դանակով հարվածելու սպառնալիքով Գոռ Մկրտչյանից պահանջել տալ մոտը եղած ամեն ինչ,
-Վլադիմիր Նազարյանի և Գոռ Մկրտչյանի միջև առաջացած քաշքշուկի հետևանքով նրանք ընկել են գետնին,
-գետինին ընկած ժամանակ Վահան Նազարյանը Գոռ Մկրտչյանի պարանոցից պոկել է շղթան և խաչը ու դիմել փախուստի,
-քաշքշուքի ընթացքում Գոռ Մկրտչյանը ստացել է մարմնական վնասվածքներ, որոնք առաջացրել են առողջությանը թեթև վնաս` առողջության կարճատև քայքայումով,
-Գոռ Մկրտչյանի շղթայի շուկայական արժեքը 2010 թվականի օգոստոսի 15-ի դրությամբ կազմել է 2.042.280 ՀՀ դրամ, իսկ խաչի միջին շուկայական արժեքը` 896.520 ՀՀ դրամ,
-Լևոն Խաչատրյանը նախկինում դատապարտված չի եղել,
-Վլադիմիր Նազարյանն ունի բարձրագույն կրթություն, նախկինում դատապարտված չի եղել և բնութագրվում են դրականորեն,
-սույն քրեական գործով Վլադիմիր Նազարյանն արգելանքի տակ է 2010 թվականի օգոստոսի 15-ից, իսկ Լևոն Խաչատրյանը` 2010 թվականի օգոստոսի 25-ից:
3. Դատարանի իրավական վերլուծությունները.
Վերը նշված փաստերի հիման վրա Դատարանը գալիս է այն եզրահանգման, որ Լևոն Արայի Խաչատրյանը, ցանկանալով հաշտակել Գոռ Մկրտչյանի շղթան և խաչը, Վահան Նազարյանին և Վլադիմիր Նազարյանին առաջարկել է Գոռ Մկրտչյանի պարանոցից քաշել-պոկելով հափշտակել դրանք, որի համար նրանց ցույց է տվել այն շենքը, որտեղ բնակվել է Գոռ Մկրտչյանը, վերջինի ավտոտնակը, թե Գոռ Մկրտչյանն ինչպես է գալիս և որտեղ է կանգնեցնում մեքենան, ինչպես նաև 2010 թվականի օգոստոսի 15-ին` ժամը 01:00-ի սահմաններում, զանգահարել և Գոռ Մկրտչյանի` օդանավակայան գնալու հանգամանքի մասին հայտնել է Վահան Նազարյանին և Վլադիմիր Նազարյանին, ինչից հետո` 2010 թվականի օգոստոսի 15-ին` ժամը 05:00-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Քաջազնունի փողոցի 14-րդ շենքի մոտակայքում Վլադիմիր Նազարյանն ու Վահան Նազարյանը մոտեցել են Գոռ Մկրտչյանին և Վլադիմիր Նազարյանի մոտ գտնվող` սառը զենք հանդիսացող հոդակապալծակային ծալովի դանակով հարվածելու սպառնալիքով Գոռ Մկրտչյանից հափշտակել 2.938.800 ՀՀ դրամ ընդհանուր արժողության ոսկե շղթան և խաչը:
Նման պայմաններում Դատարանը հարկ է համարում մանրամասն, անդրադառնալ Վլադիմիր և Վահան Նազարյանների կողմից ավազակությամբ Գոռ Մկրտչյանին պատկանող առանձնապես խոշոր չափի` 3.372.188 ՀՀ դրամ արժողության պարանոցի ոսկյա շղթայի և խաչի հափշտակությունը կազմակերպելու համար Լևոն Արայի Խաչատրյանին առաջադրված մեղադրանքին:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 40-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` հանցակցի սահմանազանցում է համարվում անձի կողմից այնպիսի հանցանք կատարելը, որը չի ընդգրկվում մյուս հանցակիցների դիտավորությամբ, իսկ նույն հոդվածի 2-րդ մասը սահմանում է, որ հանցակցի սահմանազանցման համար մյուս հանցակիցները պատասխանատվություն չեն կրում:
Դատարանը, նկատի ունենալով, որ վերոգրյալ հիմնավորմամբ հաստատվել է, որ Լևոն Խաչատրյանը Վահան Նազարյանին և Վլադիմիր Նազարյանին առաջարկել է Գոռ Մկրտչյանի խաչով շղթան հափշտակել պարանոցից քաշել-պոկելով (այսինքն` Վահան Նազարյանի և Վլադիմիր Նազարյանի կողմից Գոռ Մկրտչյանի կյանքի կամ առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելը կամ դա գործադրելու սպառնալիքն ընդգրված չեն եղել Լևոն Խաչատրյանի դիտավորությամբ, և այդ մասով Վահան Նազարյանը և Վլադիմիր Նազարյանը թույլ են տվել սահմնազանցում, որի համար Լևոն Խաչատրյանը ենթակա չէ պատասխանատվության), ինչպես նաև այն, որ Գոռ Մկրտչյանի շղթայի և խաչի ընդահանուր արժեքը կազմել է 2.938.800 ՀՀ դրամ (որը ոչ թե առանձնապես խոշոր չափի, այլ խոշոր չափի արժեք է), գտնում է, որ Լևոն Խաչատրյանի արարքում բացակայում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված արարքի հատկանիշները, իսկ նրա կատարած արարքը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերի հատկանիշներին, այն է` մի խումբ անձանց կողմից նախնական համաձայնությամբ ուրիշի խոշոր չափերով գույքի բացահայտ հափշտակության կազմակերպում:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 309-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` գործի քննությունը դատարանում կատարվում է միայն ամբաuտանյալի նկատմամբ և միայն այն մեղադրանքի uահմաններում, որով նրան մեղադրանք է առաջադրվել: Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` դատական քննության ընթացքում մեղադրանքի փոփոխություն թույլատրվում է, եթե դրանով չի վատթարանում ամբաստանյալի վիճակը և չի խախտվում ամբաստանյալի պաշտպանության իրավունքը:
Դատարանը սույն քրեական գործով Լևոն Խաչատրյանին առաջադրված մեղադրանքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով փոփոխելը հնարավոր է համարում, քանի որ մեղադրանքի նման փոփոխությունով ամբաստանյալ Լևոն Խաչատրյանի վիճակը չի վատթարանում: Ավելին` դրանով ամբաստանյալի վիճակը բարելավվում է, քանի որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված արարք կատարելու համար որպես պատիժ նախատեսված է ազատազրկում` ութից տասնհինգ տարի ժամկետով` գույքի բռնագրավմամբ կամ առանց դրա, իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով նախատեսված արարք կատարելու համար` տուգանք` նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկից հազարապատիկի չափով, կամ ազատազրկում` երեքից հինգ տարի ժամկետով: Տվյալ դեպքում չի խախտվում նաև ամբաստանյալի պաշտպանության իրավունքը, քանի որ գործի փաստերը նույնն են, իսկ ամբաստանյալ Լևոն Խաչատրյանը թե նախնական քննության, թե դատական քննության ընթացքում հնարավարություն ունեցել է պաշտպանվելու մի խումբ անձանց կողմից նախնական համաձայնությամբ ուրիշի խոշոր չափերով գույքի բացահայտ հափշտակություն կազմակերպելու համար իրեն առաջադրված մեղադրանքից, քանի որ այն, ըստ էության, ներառված է եղել նրան ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում:
Ելնելով վերոգրյալից` Դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Լևոն Արայի Խաչատրյանին վերագրվող արարքի իրավաբանական որակումը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետից պետք է վերաորակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով:
Ապացուցված է Լևոն Արայի Խաչատրյանի մեղավորությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով նախատեսված արարքը կատարելու մեջ:
Լևոն Խաչատրյանի անձը դրականորեն բնութագրող հանգամանք է կատարածի համար զղջալը:
Դատարանը գտնում է, որ Լևոն Խաչատրյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանք պետք է դիտել նախկինում արատավորված` դատապարտված չլինելը:
Դատարանը միաժամանակ արձանագրում է, որ Լևոն Խաչատրյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չկան:
Կատարած արարքի համար ամբաստանյալ Լևոն Խաչատրյանը ենթակա է քրեական պատասխանատվության և պատժի:
Դատարանը, հաշվի առնելով Լևոն Խաչատրյանի կատարած արարքի` հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, այդ թվում` նրա գործողությունների վտանգավորության աստիճանը, նրա անձը, նրան դրականորեն բնութագրող տվյալը, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքը, պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, ինչպես նաև այն, որ Լևոն Խաչատրյանի կատարած արարքի համար ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի սանկցիայով նախատեսված է պատիժ նաև ազատազրկման ձևով, գտնում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով սահմանված պատժի նպատակներն ապահովելու համար նրա նկատմամբ պատիժ պետք է նշանակել ազատազրկման ձևով, որը նա պետք է կրի:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 138-րդ հոդվածի համաձայն` մեղադրյալին կալանքի տակ պահելու ժամկետը հաշվվում է ձերբակալելիս անձին փաստացի արգելանքի վերցնելու պահից, իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` մինչև դատավճռի oրինական ուժի մեջ մտնելը կալանքի տակ պահելու ժամկետը հաշվակցվում է ազատազրկման ձևով նշանակված պատժին` մեկ oրը հաշվելով մեկ oրվա դիմաց: Լևոն Խաչատրյանի պատժի կրման սկիզբը պետք է հաշվել 2010 թվականի օգոստոսի 25-ից, քանի որ նա այդ օրը ձերբակալվել է, իսկ 2010 թվականի օգոստոսի 27-ին նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրվել է կալանավորումը:
Դատարանը գտնում է, որ Լևոն Խաչատրյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը, պետք է թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Վերը նշված փաստերի հիման վրա Դատարանը գալիս է այն եզրահանգման, որ Վլադիմիր Գառնիկի Նազարյանը, Վահան Նազարյանի հետ նախնական համաձայնությամբ, 2010 թվականի օգոստոսի 15-ին` ժամը 05:00-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Քաջազնունի փողոցի 14-րդ շենքի առաջին մուտքի մոտ, իր մոտ գտնվող` սառը զենք հանդիսացող հոդակապալծակային ծալովի դանակով հարվածելու սպառնալիքով Գոռ Մկրտչյանից հափշտակել է 2.938.800 ՀՀ դրամ ընդհանուր արժողության ոսկյա շղթան և խաչը:
Այսինքն` Վլադիմիր Գառնիկի Նազարյանը, Վահան Նազարյանի հետ նախնական համաձայնությամբ, զենքի գործադրմամբ կատարել է ոչ առանձնապես խոշոր չափերով, այլ խոշոր չափերով գույք հափշտակելու նպատակով ավազակություն, ինչպես նաև ապօրինի կերպով կրել է սառը զենք, որոնք համապատասխանում են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ, 4-րդ կետերի և 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասի հատկանիշներին:
Դատարանը սույն քրեական գործով Վլադիմիր Նազարյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ, 4-րդ կետերով փոփոխելը հնարավոր է համարում, քանի որ մեղադրանքի նման փոփոխությունով ամբաստանյալ Վլադիմիր Նազարյանի վիճակը չի վատթարանում: Ավելին` դրանով ամբաստանյալի վիճակը բարելավվում է, քանի որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված արարք կատարելու համար որպես պատիժ նախատեսված է ազատազրկում` ութից տասնհինգ տարի ժամկետով` գույքի բռնագրավմամբ կամ առանց դրա, իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ, 4-րդ կետերով նախատեսված արարք կատարելու համար` ազատազրկում` վեցից տասը տարի ժամկետով` գույքի բռնագրավմամբ կամ առանց դրա: Տվյալ դեպքում չի խախտվում նաև ամբաստանյալի պաշտպանության իրավունքը, քանի որ գործի փաստերը նույնն են, իսկ ամբաստանյալ Վլադիմիր Նազարյանը թե նախնական քննության, թե դատական քննության ընթացքում հնարավարություն ունեցել է պաշտպանվելու Վահան Նազարյանի հետ նախնական համաձայնությամբ, զենքի գործադրմամբ խոշոր չափերով գույք հափշտակելու նպատակով ավազակություն կատարելու համար իրեն առաջադրված մեղադրանքից, քանի որ այն ներառված է եղել նրան ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում:
Ապացուցված է Վլադիմիր Գառնիկի Նազարյանի մեղավորությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ, 4-րդ կետերով և 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված արարքները կատարելու մեջ:
Վլադիմիր Նազարյանի անձը դրականորեն բնութագրող հանգամանքներ են բարձրագույն կրթություն ունենալը և կատարածի համար զղջալը:
Դատարանը գտնում է, որ Վլադիմիր Նազարյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ պետք է դիտել նախկինում արատավորված` դատապարտված չլինելը և դրականորեն բնութագրվելը:
Վերը նշված անձը դրականորեն բնութագրող և պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքները Վլադիմիր Նազարյանի կատարած բոլոր արարքներով էլ առկա են:
Դատարանը միաժամանակ արձանագրում է, որ Վլադիմիր Նազարյանի պատախանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ սույն գործում առկա չեն:
Կատարած արարքների համար ամբաստանյալ Վլադիմիր Նազարյանը ենթակա է քրեական պատասխանատվության և պատժի:
Դատարանը, հաշվի առնելով Վլադիմիր Նազարյանի կատարած արարքների` հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, այդ թվում` նրա գործողությունների վտանգավորության աստիճանը, նրա անձը, նրան դրականորեն բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքները, պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքի բացակայությունը, ինչպես նաև այն, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի սանկցիայով նախատեսված է պատիժ միայն ազատազրկման ձևով, իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով` նաև ազատազրկման ձևով, գտնում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով սահմանված պատժի նպատակներն ապահովելու համար նրա նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ, 4-րդ կետերով և 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված արարքներ կատարելու համար նրա նկատմամբ պատիժներ պետք է նշանակել ազատազրկման ձևով: Ընդ որում` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ, 4-րդ կետերով նախատեսված արարք կատարելու համար Վլադիմիր Նազարյանի նկատմամբ չպետք է նշանակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի սանկցիայով նախատեսված լրացուցիչ պատիժը` գույքի բռնագրավումը:
Դատարանը գտնում է, որ Վլադիմիր Նազարյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ պետք է նշանակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածով սահմանված` պատիժները լրիվ գումարելու կանոնի կիրառմամբ, որը նա պետք է կրի:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 138-րդ հոդվածի համաձայն` մեղադրյալին կալանքի տակ պահելու ժամկետը հաշվվում է ձերբակալելիս անձին փաստացի արգելանքի վերցնելու պահից, իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` մինչև դատավճռի oրինական ուժի մեջ մտնելը կալանքի տակ պահելու ժամկետը հաշվակցվում է ազատազրկման ձևով նշանակված պատժին` մեկ oրը հաշվելով մեկ oրվա դիմաց: Վլադիմիր Նազարյանի պատժի կրման սկիզբը պետք է հաշվել 2010 թվականի օգոստոսի 15-ից, քանի որ նա այդ օրը ձերբակալվել է, իսկ 2010 թվականի օգոստոսի 17-ին նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրվել է կալանավորումը:
Դատարանը գտնում է, որ Վլադիմիր Նազարյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը, պետք է թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի 11-րդ կետի համաձայն` դատարանը պետք է լուծի նաև գույքի հնարավոր բռնագրավումն ապահովելու համար գույքի վրա դրված կալանքը վերացնելու հարցը: Սույն գործով 2010 թվականի սեպտեմբերի 28-ի կայացվել են գույքի վրա կալանք դնելու մասին որոշումներ` համաձայն որոնց որոշվել է գույքի հնարավոր բռնագրավումը և դատական ծախսերի բռնագանձումն ապահովելու նպատակով Լևոն Խաչատրյանի և Վլադիմիր Նազարյանի գույքի վրա դնել կալանք:
Դատարանը, նկատի ունենալով, որ ներքոհիշյալ հիմավորմամբ սույն քրեական գործով առկա են ամբաստանյալներ Լևոն Խաչատրյանից և Վլադիմիր Նազարյանից համապարտության կարգով բռնագանձման ենթակա դատական ծախսեր, գտնում է, որ 2010 թվականի սեպտեմբերի 28-ի որոշումներով Լևոն Խաչատրյանի և Վլադիմիր Նազարյանի գույքի վրա դրված կալանքը պետք է թողնել անփոփոխ:
Դատարանը, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 116-րդ և 119-րդ հոդվածներով, գտնում է, որ դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո` 2010 թվականի օգոստոսի 17-ի որոշմամբ իրեղեն ապացույց ճանաչված` սառը զենք հանդիսացող դանակը պետք է բռնագրավել և հանձնել ՀՀ ոստիկանությանը, իսկ 2010 թվականի օգոստոսի 27-ի որոշմամբ իրեղեն ապացույց ճանաչված ոսկյա շղթան և խաչը պետք է վերադարձնել տուժող Գոռ Մկրտչյանին:
Դատարանը գտնում է, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 168-րդ հոդվածի 1-ին մաuի 1-ին կետով նախատեսված դատական ծախսերը դատարանի նախաձեռնությամբ ամբաստանյալներ Լևոն Խաչատրյանից և Վլադիմիր Նազարյանից ենթակա չեն բռնագանձման, քանի որ տուժողը, հնարավորություն ունենալով իր շահերը դատարանում ներկայացնել, ամբաստանյալին որևէ պահանջ չի ներկայացրել: Ավելին, վերոգրյալ հիմնավորմամբ իրեղեն ապացույց ճանաչված ոսկյա շղթան և խաչը պետք է վերադարձվեն տուժողին: Բռնագանձման ենթակա չեն նաև ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 168-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ և 4-6-րդ կետերով նախատեսված դատական ծախսերը, քանի որ 4-րդ և 6-րդ կետերով նախատեսված դատական ծախսեր ընդհանրապես չկան, իսկ 2-րդ և 5-րդ կետերով նախատեսված ծախսերի վերաբերյալ տվյալները բացակայում են: Ավելին` նման պահանջ դատարանին չի ներկայացվել: Ինչ վերաբերում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 168-րդ հոդվածի 1-ին մասի 3-րդ կետով նախատեսված դատական ծախսին, ապա Դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալներ Լևոն Խաչատրյանից և Վլադիմիր Նազարյանից համապարտության կարգով հօգուտ Հայաստանի Հանրապետության պետք է բռնագանձել ապրանքագիտական փորձաքննության համար վճարվելիք գումարը` 13.740 ՀՀ դրամը (հիմք` փորձագետի 2011 թվականի դեկտեմբերի 23-ի թիվ 11-3597 եզրակացությանը կից հաշիվ-ապրանքագիր հանդիսացող հանձնման-ընդունման արձանագրություն):
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 116-րդ, 119-րդ, 168-րդ, 169-րդ, 309-րդ, 357-360-րդ, 365-րդ և 369-372-րդ հոդվածներով` Դատարանը
ՎՃՌԵՑ

Լևոն Արայի Խաչատրյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով և պատիժ նշանակել ազատազրկում` 3 (երեք) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով` պատժի կրման սկիզբը հաշվելով 2010 թվականի օգոստոսի 25-ից:
Լևոն Արայի Խաչատրյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը, թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Վլադիմիր Գառնիկի Նազարյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ, 4-րդ կետերով և 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ, 4-րդ կետերով Վլադիմիր Գառնիկի Նազարյանի նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկում` 6 (վեց) տարի ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով Վլադիմիր Գառնիկի Նազարյանի նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկում` 6 (վեց) ամիս ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածով սահմանված կարգով` նշանակված պատիժները լրիվ գումարելու միջոցով, Վլադիմիր Գառնիկի Նազարյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում` 6 (վեց) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով` պատժի կրման սկիզբը հաշվելով 2010 թվականի օգոստոսի 15-ից:
Վլադիմիր Գառնիկի Նազարյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը, թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
2010 թվականի սեպտեմբերի 28-ի որոշումներով Լևոն Արայի Խաչատրյանի և Վլադիմիր Գառնիկի Նազարյանի գույքի վրա դրված կալանքը թողնել անփոփոխ:
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո` 2010 թվականի օգոստոսի 17-ի որոշմամբ իրեղեն ապացույց ճանաչված` սառը զենք հանդիսացող դանակը բռնագրավել և հանձնել ՀՀ ոստիկանությանը, իսկ 2010 թվականի օգոստոսի 27-ի որոշմամբ իրեղեն ապացույց ճանաչված ոսկյա շղթան և խաչը վերադարձնել տուժող Գոռ Մկրտչյանին:
Լևոն Արայի Խաչատրյանից և Վլադիմիր Գառնիկի Նազարյանից համապարտության կարգով հօգուտ Հայաստանի Հանրապետության, որպես դատական ծախս, բռնագանձել 13.740 (տասներեք հազար յոթ հարյուր քառասուն) ՀՀ դրամ:
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել Հայաստանի Հանրապետության քրեական վերաքննիչ դատարան` հրապարակելու օրվանից մեկամսյա ժամկետում:


ԴԱՏԱՎՈՐ Մ.ՊԱՊՈՅԱՆ