Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
Հ Ա Ն ՈՒ Ն Հ Ա Յ Ա Ս Տ Ա Ն Ի Հ Ա Ն Ր Ա Պ Ե Տ ՈՒ Թ Յ Ա Ն
Գործ ԵԿԴ/0280/01/10
16 դեկտեմբերի 2011թ. ք.Երևան
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ`
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Մ. ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ա.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ
Ս. ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆ
ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Ռ. ԴԱՎՈՅԱՆՒ
ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ`
ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Ա.ՀԱԿՈԲՅԱՆԻ
ՊԱՇՏՊԱՆ` Ս.ՀԱՐՈՒԹՅՈՒՆՅԱՆԻ

Դռնբաց դատական նիստում քննելով ամբաստանյալ Հարություն Ղազարյանի շահերի պաշտպան Սիրանուշ Հարությունյանի վերաքննիչ բողոքը` քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Հարություն Գագիկի Ղազարյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով, և մյուսի, Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի /այսուհետ դատարան/ 2011 թվականի հուլիսի 26-ի դատավճռի դեմ.

Պ Ա Ր Զ Ե Ց
1/. Գործի դատավարական նախապատմությունը և փաստական հանգամանքները.
2010 թվականի հունվարի 30-ին ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնական բաժնի հետաքննիչ Վ.Հայկարամյանի որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներով հարուցվել և վարույթ է ընդունվել թիվ 13151510 քրեական գործը:
2010 թվականի փետրվարի 13-ին ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի քննչական բաժնի քննիչ Ա.Մանուկյանի որոշմամբ թիվ 13151510 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ:
2010 թվականի մարտի 13-ին ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի քննչական բաժնի քննիչ Ա.Մանուկյանի որոշմամբ թիվ 13151510 քրեական գործով Գավրուշ Գագիկի Նազարյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով:
2010 թվականի հուլիսի 28-ին ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի քննչական բաժնի քննիչ Ա.Մանուկյանի որոշմամբ թիվ 13151510 քրեական գործով Հարություն Գագիկի Ղազարյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով:
2010 թվականի հոկտեմբերի 12-ին ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի քննչական բաժնի քննիչ Ա.Մանուկյանի որոշմամբ թիվ 13151510 քրեական գործով Գավրուշ Գագիկի Նազարյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել, լրացվել է և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով:
2010 թվականի հոկտեմբերի 29-ին Գավրուշ Գագիկի Նազարյանի և Հարություն Գագիկի Ղազարյանի վերաբերյալ քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան, որին շնորհվել է ԵԿԴ/0280/01/10 համարը:
2010 թվականի նոյեմբերի 1-ին Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի դատավոր Ա.Խաչատրյանի որոշմամբ թիվ ԵԿԴ/0280/01/10 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ:
2011 թվականի հունվարի 13-ին Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի դատավոր Մ.Պապոյանի որոշմամբ թիվ ԵԿԴ/0280/01/10 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ:
Հարություն Գագիկի Ղազարյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով` այն արարքի համար, որ նա 2010 թվականի հունվարի 30-ին` ժամը 14:00-ի սահմաններում, նախնական համաձայնության գալով Գավրուշ Գագիկի Նազարյանի հետ, տեխնիկական միջոցների գործադրմամբ բացել է Երևան քաղաքի Հանրապետության փողոցի 78-րդ շենքի դիմաց կայանված` Գրիգորի Շահպարոնյանին պատկանող <<ՎԱԶ-2109>> մակնիշի 45ՏՍ797 պետհամարանիշի ավտոմեքենայի բեռնախցիկի կափարիչը, ապա մուտք գործել սրահ և գաղտնի հափշտակել վերջինին պատկանող խոշոր չափի` 630.000 ՀՀ դրամ ընդհանուր արժողության, նոութբուք տեսակի համակարգիչը, համակարգչի կոշտ սկավառակը, մայր սկավառակը և տարբեր տեսակի այլ պահեստամասեր:
Վերը նշված հանցագործության համար Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 26.07.2011 թվականի դատավճռով Հարություն Գագիկի Ղազարյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով և դատապարտվել ազատազրկման` 2 (երկու) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով:
Հարություն Գագիկի Ղազարյանի պատժի կրման սկիզբը հաշվվել է արգելանքի վերցնելու պահից:
Հարություն Գագիկի Ղազարյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` չհեռանալու մասին ստորագրությունը, թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Գրիգորի Ռաֆիկի Շահպարոնյանի քաղաքացիական հայցը բավարարվել է մասնակի. Գավրուշ Գագիկի Նազարյանից և Հարություն Գագիկի Ղազարյանից համապարտության կարգով հօգուտ Գրիգորի Ռաֆիկի Շահպարոնյանի, որպես հանցագործությամբ պատճառված վնաս, բռնագանձել 577.700 (հինգ հարյուր յոթանասունյոթ հազար յոթ հարյուր) ՀՀ դրամ:
Բավարաված քաղաքացիական հայցի` 577.700 (հինգ հարյուր յոթանասունյոթ հազար յոթ հարյուր) ՀՀ դրամի չափով կալանք է դրվել Գավրուշ Գագիկի Նազարյանի և Հարություն Գագիկի Ղազարյանի գույքի և դրամական միջոցների վրա:
Վճռվել է դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո 2010 թվականի մայիսի 22-ի որոշումներով իրեղեն ապացույցներ ճանաչված ավտոմեքենայի բառնախցիկի փականը` իր երկու բանալիներով, երկու սվիչները, մեկ կոշտ սկավառակը և մեկ մայր պլատան թողնել տուժող Գրիգորի Ռաֆիկի Շահպարոնյանի տնօրինությանը:
Դատական ծախսերի հարցը համարվել է լուծված:
Սույն դատավճռով դատապարտվել է նաև Գավրուշ Գագիկի Նազարյանը, որի մասով դատական ակտը չի բողոքարկվել:

2/. Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, փաստարկները և պահանջը.
Վերոհիշյալ դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք է բերել ամբաստանյալ Հ.Ղազարյանի շահերի պաշտպան Ս.Հարությունյանը` հետևյալ հիմքերի սահմաններում, ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.
Բողոքաբերի կարծիքով` դատավճիռն անհիմն է, այն չի բխում գործով ձեռք բերված և հետազոտված ապացույցներից:
Գործում բացակայում է որևէ ուղղակի ապացույց այն մասին, որ Հարություն Ղազարյանն է կատարել գողությունը: Գործով մյուս ամբաստանյալ Գավրուշ Նազարյանի ցուցմունքը, այն մասին, որ քանի որ համակարգիչը և մյուս դետալները իբր իրեն է տվել Հարություն Ղազարյանը, դեռևս չի կարող գնահատվել նրա կողմից գողությունը կատարված լինելու ապացույց: Հարություն Ղազարյանը հայտարարել է, որ Գավրուշ Նազարյանը այն անձնավորությունն է, որ ընդունակ է զրպարտելու:
Գավրուշ Նազարյանի հարազատների ցուցմունքները այն մասին, որ Հարություն Ղազարյանը իբր հետաքրքրվել է Գավրուշի ձերբակալվելու հանգամանքով կամ որ Գավրուշի` գրավով կալանքից ազատ արձակվելու օրը իբր եղել է իրենց տանը, դա նույնպես դեռևս չի կարող ապացույց լինել` նրա կողմից գողություն կատարած լինելու մասին: Նրանցից և ոչ մեկը որևէ ուղղակի ապացույց չուներ, որ Հ.Ղազարյանն է կատարել գողությունը, դեռ ավելին` դատական նիստի ժամանակ նրանք, ի տարբերություն նախաքննական ցուցմունքների, հայտարարել են, որ Հ.Ղազարյանը չի հետաքրքրվել, թե ինչ կապակցությամբ է Գավրուշը ձերբակալված, ավելին` դատաքննության ընթացքում Հ.Ղազարյանի հասցեին ուղղված արտահայտություններով ուղղակի հաստատել են այն հանգամանքը, որ իրենք /մեղմ ասած/ անբարյացակամ են տրամադրված Հարությունի նկատմամբ, որպիսի հանգամանքը ընդհանրապես չի կարող նրանց ցուցմունքները որպես արժանահավատ գնահատելու հիմք հանդիսանալ:
Դատարանը չի անդրադարձել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ, 61-րդ հոդվածներով նախատեսված պահանջներին և սկզբունքներին:
Դատավճռում թեպետ որպես պատիժը և պատասխանատվությունը մեղմացնող հանգամանք թվարկվել է Հ.Ղազարյանի` անչափահաս երեխա ունենալու, դրական բնութագրվելու հանգամանքը, սակայն դա որևէ կերպ չի անդրադարձել նրա նկատմամբ սահմանվող պատժի տեսակի վրա այն դեպքում, երբ նման պայմաններում առկա էին բավարար հիմքեր, մեղադրական դատական ակտ կայացնելու դեպքում, Հ.Ղազարյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածը կիրառելու և նրա նկատմամբ սահմանված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու և փորձաշրջան սահմանելու համար:
Վերոգրյալի հիման վրա բողոքաբերը խնդրել է բեկանել դատարանի 26.07.2011թ. դատավճիռը և Հարություն Ղազարյանի նկատմամբ կայացնել արդարացման դատական ակտ:
Եթե այնուամենայնիվ, վերաքննիչ դատարանը գործի փաստական հանգամանքների վերլուծության արդյունքում կհանգի այն հետևության, որ Հարություն Ղազարյանի նկատմամբ պետք է կայացվի մեղադրական դատական ակտ, խնդրել է բեկանել և փոփոխել դատավճիռը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածը կիրառելու և Հարություն Ղազարյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով սահմանված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու առումով:

3/.Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումները.
Վերաքննիչ դատարանը, ստուգելով գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման ու քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, ինչպես նաև գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի նորմերի պահպանումը, լսելով պաշտպանական կողմի հիմնավորումները վերաքննիչ բողոքի կապակցությամբ և մեղադրողի պատասխանը բողոքի դեմ, վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, հանգում է այն հետևության, որ Հարություն Գագիկի Ղազարյանի մեղքը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով, նախատեսված արարքը կատարելու մեջ հաստատված է պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում ձեռք բերված և դատավճռի հիմքում դրված փաստական տվյալներով, նրա նկատմամբ նշանակված պատիժն արդարացի է, իսկ ամբաստանյալի պաշտպանի կողմից բերված վերաքննիչ բողոքի պատճառաբանություններն անհիմն են և ենթակա են մերժման` նկատի ունենալով հետևյալը.
Դատաքննության ընթացքում ամբաստանյալ Հարություն Ղազարյանը առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ մի քանի տարի ճանաչում է գործով մյուս ամբաստանյալ Գավրուշ Նազարյանին, որին ինքը օգնել է նրա մեքենան վերանորոգելու հարցում, ինչով էլ պայմանավորված է եղել իրենց միջև եղած հեռախոսազանգերը: Չնայած ինքը չի կատարել իրեն վերագրվող գողությունը, սակայն պատրաստ է մաս-մաս փոխհատուցել տուժողին պատճառված վնասը: Ինքը Մաքսիմ Վարդանյանին չի ճանաչել, Գավրուշին համակարգչի մասեր չի տվել: 2010 թվականի հունվարի 30-ին ինքն իրոք եղել է Երևանում, սակայն չի հիշում կոնկրետ որտեղ: Այդ օրն ինքը Գավրուշին չի հանդիպել:
Դատաքննության ընթացքում սույն գործով մյուս ամբաստանյալ, դատավճիռը չբողոքարկած Գավրուշ Նազարյանը առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ շուրջ յոթ տարի ճանաչում է Հարություն Ղազարյանին: Մոտ մեկ տարի առաջ ինքը գտնվել է Օպերայի տարածքում, երբ Հարությունը զանգահարել է իրեն և ասել, որ ընկերը Դուբայից համակարգչի մասեր է բերել` հարցնելով, թե արդյոք կարող է օգնել վաճառել դրանք: Ինքն ասել է, որ կփորձի օգնել նրան, քանի որ պարտք է եղել իր ընկեր Մաքսիմին և մտածել է, որ վաճառքի արդյունքում ինքն էլ գումար կվաստակի և կմարի պարտքը: Դրանից հետ ինքը Հանրապետության և Թումանյան փողոցների խաչմերուկում գտնվող շենքի մոտ հանդիպել է Հարությունին, ով այդ ժամանակ եղել է միայնակ: Հարությունն իրեն ցույց է տվել ապրանքները, որոնք եղել են պոլիէթիլենային տոպրակների մեջ: Այդտեղից ինքը զանգահարել է Մաքսիմին, ասել, որ իր ընկերոջ մոտ Դուբայից բերված համակարգչի մասեր կան և հարցրել, թե արդյոք կարող են դրանք վաճառել: Մաքսիմն այդ ժամանակ ասել է, որ հարմար չէ, հետագայում կզանգահարի և իր ծանոթների միջոցով կփորձի օգնել վաճառել դրանք: Նույն օրը` երեկոյան, ինքը զանգահարել է Մաքսիմին, պայմանավորվել նրա հետ, որից հետո զանգահարել է Հարությունին և վերջինի հետ հանդիպել <<Տաշիր>> հանրախանութի մոտ: Այդ ժամանակ Հարությունը գտնվել է 88 համարի երթուղային տաքսու կանգառում, իսկ Մաքսիմը ատամնաբուժարանի մոտ: Ինքը Հարությունին առաջարկել է միասին տանել և ապրանքը տալ Մաքսիմին, սակայն Հարությունը հրաժարվել է: Ինքը Հարությունից վերցրել է ապրանքները, որոնք եղել են թվով հինգը, և տարել ու տվել Մաքսիմին, ով ասել է, որ կզանգահարի և կասի, թե ինչ գնով են դրանք վաճառվում: Դրանից հետո ինքը ետ է եկել Հարությունի մոտ և ասել, որ ապրանքները տվել է Մաքսիմին: Հարությունն իրեն ապրանքների գները չի ասել, քանի որ չի իմացել դրանք: Հաջորդ օրը Մաքսիմը զանգահարել է իրեն և ասել, որ այդ ապրանքները գողացված են և հարցրել` արդյոք դրանց հետ եղել է նաև նոութբուք: Ինքը զարմացել է և նրան ասել, որ կփորձի պարզել: Դրանից հետո զանգահարել է Հարությունին, հարցրել, թե արդյոք այդ ապրանքների հետ առկա է նաև նոութբուք, իսկ Հարությունը պատասխանել է, որ առկա է նոութբուք, և հարցրել` արդյոք նոութբուքն էլ ցանկացող կա: Ինքը Հարությունին ասել է, որ դրանք գողացված ապրանքներ են և նրան առաջարկել ետ տալ այդ ապրանքները: Սակայն Հարությունը ասել է, որ չեն կարող դրանք ետ տալ, և դրանից հետո Հարությունին հնարավոր չի եղել գտնել: Ինքը զանգահարել է Մաքսիմին, ասել, որ այդ ապրանքների հետ եղել է նաև նոութբուք, դրանք գողացված ապրանքներ են, և ինքը փորձում է գտնել այդ անձին: Ինքը Մաքսիմին չի ասել, որ այդ նոութբուքը գտնվում է Չարենցավան քաղաքում: Ինքը նաև Մաքսիմի տանը հանդիպել է նրա հետ և ասել, որ այդ ապրանքները իրեն տվել է Հարությունը, սակայն խնդրել է այդ մասին որևէ մեկին չասել: Մաքսիմն առաջարկել է հանդիպել այդ անձին, սակայն ինքն ասել, որ պետք չէ, և ինքն անձամբ իր հարցերը կկարգավորի: Դրանից հետո ինքն անջատել է իր հեռախոսը, որպեսզի պատասխանատվությունն իր վրա չընկնի, և փորձել գտնել Հարությունին: Ինքը նախաքննության ընթացքում ժխտել է, որ տեղյակ է եղել այդ ապրանքներից, և չի տվել Հարությունի անունը, քանի որ այդ ընթացքում ինքն այնուամենայնիվ կարողացել է գտնել Հարությունին, ով ասել է, որ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչությունում ծանոթ ունի, ում միջոցով այդ հարցերը կկարգավորի: Սակայն հետագայում, տեսնելով, որ Հարությունը ոչինչ չի ձեռնարկում, հայտնել է, որ այդ ապրանքները վերցրել է Հարությունից: Իր նկատմամբ գրավ կիրառվելուց հետո ինքը իր մայրը, հորաքույրը և Հարությունը պաշտպան Ամալյա Ավագյանին տաքսի մեքենայով ճանապարհել են տուն, որից հետո երեքով գնացել են իրենց տուն: Դրանից հետո Հարությունը փոխել է հեռախոսահամարը և նրան հնարավոր չի եղել գտնել: Ինքը նրանից չի հարցրել, թե նա ումից է վերցրել այդ ապրանքները, սակայն ասել է, որ եթե նա չկարգավորի այդ հարցերը, ապա ինքը կտա նրա անունը:
Գավրուշ Նազարյանը նախաքննության ընթացքում 27.03.2010թ. որպես մեղադրյալ լրացուցիչ հարցաքննվելիս հայտնել է, որ դեպքի կապակցությամբ նախկինում խուսափել է ցուցմունք տալուց, քանի որ վախեցել է իր անվտանգության համար, մասնավորապես, որ իրեն ապրանքներ առաջարկած անձը, Հարութը, ով ունի մի քանի դատվածություն, կարող է իրեն կամ իր ընտանիքի անդամներին վատություն անել, ապա ցուցմունք է տվել այն մասին, որ
2010թ. հունվարի վերջին, երբ գտնվել է օպերայի մոտ իրեն զանգահարել է Հարութը 094-03-28-58 հեռախոսահամարով, ում հետ գտնվել է մոտ հարաբերությունների մեջ և հայտնել, որ ինքը : Հարութը ասել է, որ ինքը Ալավերդյան /Հանրապետության/ փողոցում է և խնդրել է իրեն մոտենալ ասելով: Ինքը շուրջ 10 րոպե անց Ալավերդյան փողոցի թիվ 114 դպրոցի մոտ հանդիպել է Հարութին, որը հայտնել է, որ իրեն Դուբայից բերած ապրանք /համակարգչային դետալներ/ են իր ընկերները տվել պարտքի դիմաց և հարցրել, թե ունի ծանոթներ, որ կարող են գնել տվյալ ապրանքը: Ինքը պատասխանել է, որ իր ընկերներից Մաքսիմը ունի ինտերնետ-ակումբ, հնարավոր է, որ նրան հետաքրքրեն այդ ապրանքները, ապա նայել, տեսել է, որ տոպրակում 3-4 համակարգչային դետալներ կան: Ինքը Հարութի մոտ Մաքսիմի անունը սկզբում չի տվել, հետո` 2-3 օր անց է տվել:
Ինքը ասել է, որ կհետաքրքրվի և ամեն մեկը գնացել է իր ճանապարհով, սակայն ուշադրություն չի դարձրել, թե Հարութը որ կողմ է գնացել: Հարութը նույն օրը երեկոյան իրեն է զանգահարել, հարցրել, թե նորություն չկա, իսկ ինքը պատասխանել է, որ նորության դեպքում կզանգահարի: Նշել է, որ Հարութը իրեն միշտ զանգահարել է վերը նշված 094 03-28-58 հեռախոսահամարով: 2-3 օր անց զանգել է իր ընկեր Մաքսիմին, ասել, որ իր ընկերը` Հարութը, Դուբայից համակարգչային մասեր է բերել, կարող է դրանք իրեն հետաքրքրեն: Մաքսիմը ասել է, որ ինքը ապրանքը պետք է տեսնի, կարող է գնորդ ճարի: Իրենք պայմանավորվել են և այդ օրը 18-19-ի սահմաններում հանդիպել <<Տաշիր>> առևտրի կենտրոնի մոտ: Ինքը զանգահարել է Հարութին, ասել, որ իր ընկերներից Մաքսիմը կարող է դրանցով հետաքրքրվի, անհրաժեշտ է դրանք /ապրանքը/ ցույց տալ Մաքսիմին: Պայմանավորված ժամին երբ հասել է, Հարութն արդեն <<Տաշիրի>> մոտ միայնակ կանգնած է եղել 88 համարի երթուղայինի կանգառի մոտ: Նրա ձեռքի տոպրակով համակարգչային մասերի տոպրակը չի բացել նայել, այլ վերցրել և տվել է Մաքսիմին, որ իր մեքենայով իրեն սպասում էր դիմացի մայթին: Նա վերցրել է տոպրակը, նայել, թե մեջը ինչ կա, հետո գնացել է, ասելով, որ կզանգի: Այնուհետև ինքը վերադարձել է Հարութի մոտ, ասել, որ ապրանքները տվել է Մաքսիմին, նա իրեն կզանգի: Հարութը հաջորդ օրն իրեն զանգել է, քանի որ Մաքսիմը իրեն դեռ չէր զանգել, ինքը զանգել է Մաքսիմին: Նա պատասխանել է, որ դեռ նորություն չկա: Երեկոյան Մաքսիմն իրեն է զանգել, հայտնել, որ հարցնի, թե այդ համակարգչային մասերի հետ կա նոթբուք: Հարութն իրեն ասել է, որ կա:
Այդ մասին հայտնել է Մաքսիմին: Վերջինս ասել է, որ այդ ապրանքը գողացված է, ասի, որ վերադարձնեն այդ նոթբուքը և մնացած ինչ-որ կա, ինքը պատրաստ է դրա դիմաց 300ԱՄՆ դոլար տալ: Ինքը զանգահարել է Հարութին, հայտնել, որ այդ ապրանքը գողացված է: Նա հայտնել է, որ հնարավոր չէ, սակայն իր հարցերին հստակ չի պատասխանել` ասելով, որ շառ են անում: Դրանից հետո փորձել է Հարութի հետ հանդիպել և պարզաբանել այդ հարցերը, սակայն նա խուսափել է: Իր հարցերին Հարութը կամ չէր պատասխանում կամ ասում, որ խառն է, իրեն կզանգի, սակայն չէր զանգում: Ինքը մի քանի անգամ նրա տուն է գնացել, սակայն նրա կինը ասել է, որ Հարութը տանը չի: Հարութի տան հասցեն նշել չի կարող, այն Հալաբյան փողոցի վրա էր, կարող է ցույց տալ: Չնայած իր բոլոր ջանքերին` Հարութին այդպես էլ չի գտել, նրա` իրեն հայտնի հեռախոսահամարը անջատված էր:
Ամբաստանյալ Գավրուշ Նազարյանի վերոգրյալ ցուցմունքները հաստատված և հիմնավորված են նաև 24.05.2010թ. լուսանկարով ճանաչման ներկայացնելու վերաբերյալ արձանագրությամբ,որի համաձայն` Գավրուշ Նազարյանը զննելով ճանաչման ներկայացված անձանց` հայտնել է, որ ճանաչել է թիվ 2-րդ լուսանկարում պատկերված անձնավորությանը: Նա հանդիսանում է իր ընկեր Հարություն Ղազարյանը, ով 2010թ. փետրվար ամսվա սկզբներին /ավելի կոնկրետ չի հիշում/ իրեն է տվել համակարգչային մասեր իր ծանոթ Մաքսիմին փոխանցելու համար: Այդ մասերի վերաբերյալ Հարութը սկզբում իրեն ասել էր, թե դրանք իրեն են տվել պարտքի դիմաց իր ընկերները, հետո <<Տաշիր>> առևտրի կենտրոնի մոտ նա իրեն է տվել այդ մասերը, որոնք էլ տվել է Մաքսիմին: Հետագայում Մաքսիմն իրեն զանգել է, հայտնել, որ այդ մասերը գողացված են:
2010 թվականի օգոստոսի 17-ի առերես հարցաքննության արձանագրությամբ, որի համաձայն` Գավրուշ Նազարյանը հայտնել է, որ 2010 թվականի փետրվարին Հարություն Ղազարյանն իրեն տվել է համակարգչի հափշտակված դետալներ: Ինքը ոստիկանության հետ չի համագործակցել: Համակարգչի դետալները Մաքսիմ Վարդանյանին տալու ժամանակ վերջինը տեսել է, որ իր հետ մարդ է եղել: Իսկ Հարություն Ղազարյանը հայտնել է, որ ինքը Գավրուշին համակարգչի որևէ դետալ չի տվել: Եթե նույնիսկ ինքը գողություն կատարեր, ապա Գավրուշին որևէ ապրանք չէր առաջարկի, քանի որ նա համագործակցում է ոստիկանների հետ: Հնարավոր է, որ ինքն ու Գավրուշը միմյանց զանգահարել են, սակայն չի հիշում, թե կոնկրետ երբ: Ինքը կոնկրետ չի հիշում` զանգահարելուց հետո Գավրուշին հանդիպել է, թե ոչ:

Վերոգրյալից բացի, ամբաստանյալ Հարություն Ղազարյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքը հաստատված է հետևյալ ապացույցներով.
Տուժող Գրիգորի Շահպարոնյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ հանդիսանում է <<Գ.Շահպարոնյան>> ՍՊ ընկերության տնօրենը: 2010 թվականի հունվարի 30-ին` ժամը 14:00-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Հարապետության փողոցի 78-րդ շենքի դիմաց կայանված իր <<ՎԱԶ-2109>> մակնիշի 45ՏՍ797 պետհամարանիշի ավտոմեքենայից գողացել են <<Ասեր>> ֆիրմայի նոութբուք, համակարգչի կոշտ սկավառակ, մայր սկավառակ և համակարգչի այլ պահեստամասեր: Դրանից մի քանի օր հետո իրեն զանգահարել է իր ծանոթ` Երևան քաղաքում գործող համակարգչային կենտրոնի տնօրեն Աշոտ Հակոբջանյանը, ճշտել, թե իրենից ինչ ապրանքներ են գողացվել և ասել, որպեսզի ինքը հանդիպի նրա հետ: Ինքը գնացել է Երևան և Աշոտից տեղեկացել, որ նրա աշխատակից Տիգրան Չարխիֆալակյանի ընկեր Մաքսիմին ինչ-որ անձ ապրանքներ է առաջարկել, որոնք տեսակով և քանակով համընկել են իրենից գողացված ապրանքների հետ: Ինքը խոստացել է գողացված ապրանքները վերադարձնելու դեպքում վճարել 500 ԱՄՆ դոլար: Դրանից հետո Տիգրանը և Մաքսիմը փորձել են կապ հաստատել այդ ապրանքներն առաջարկած անձի հետ, սակայն չեն կարողացել: Այնուհետև իրեն ասել են, որ ապրանքներ առաջարկած անձի հեռախոսահամարն է 094-41-07-37, սակայն այդ հեռախոսահամարը մշտապես եղել է անհասանելի:
Վկա Ռոզա Նազարյանը ցուցմունքներով այն մասին, որ Գավրուշ Նազարյանն իր որդին է, ում նաև Գարիկ են անվանում: Մեղսագրվող արարքը կատարելու ժամանակ Գավրուշը աշխատել է Վարդաշենում գտնվող քարի վերամշակման ձեռնարկությունում: Հարություն Ղազարյանը զանգահարել է իրեն և հարցրել Գավրուշի գտնվելու վայրը, իսկ ինքը նրան պատասխանել է, որ նա գտնվում է Կենտրոնականի քննչականի բաժնում: Երբ իրենք եկել են քննչական բաժին, Հարությունը եղել է այնտեղ, սակայն ներս չի մտել: Քննչական բաժնում իրենց ասել են, որ Գավրուշը համակարգչի մասեր է գողացել: Այդ ժամանակ իրենք չեն իմացել, որ Հարությունը նույնպես կասկածվում է այդ գողության մեջ, իսկ այդ մասին ինքն իմացել է հետագայում` քննիչից: Դրանից հետո, երբ Գավրուշի նկատմամբ գրավ է կիրառվել, ինքը, իր ամուսնու քրոջ աղջիկը` Արևիկ Գրիգորյանը, վերջինի թոռնիկը` Էդգարը, և Հարությունը միասին գնացել են օդանավակայան` գրավի գումարը մուծելու, որից հետո Գավրուշը ազատվել է ՁՊՎ-ից, իսկ Հարությունն իրենց հետ միասին եկել է իրենց տուն: Գավրուշն իրեն ասել է, որ նրան կասկածել են գողության մեջ, սակայն նա ոչնչից տեղյակ չէ:
Վկա Արևիկ Գրիգորյանը ցուցմունքներով այն մասին, որ Գավրուշ Նազարյանը իր մորեղբոր որդին է: 2010 թվականի մարտի 10-ին Գավրուշը ձերբակալվել է: Այդ ընթացքում Հարությունը հետաքրքրվել է, թե ինչու են ձերբակալել Գավրուշին: Հարությունը եկել է նաև քննչական բաժնի մոտ: Այնուհետև Գավրուշի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառվել է գրավ` 600.000 ՀՀ դրամի չափով: Գրավի գումարն իրենք վճարել են օդանավակայանում, որից հետո եկել են ՁՊՎ և Գավրուշին վերցնելով` գնացել տուն: Այդ ընթացում Հարությունը եղել է իրենց հետ: Մինչ այդ, Հարությունն ասել է, որ Գավրուշի հետ ոչինչ չի պատահի և նա ազատ կարձակվի: Ինքը Գավրուշին հարցրել է, թե ի վերջո ինչ է տեղի ունեցել, սակայն Գավրուշը իրեն ոչինչ չի ասել, այլ գլուխը կախել է: Այդ պատմությունից հետո մի քանի ամիս ինքը չի թողել Գավրուշին գալ իրենց տուն:
Վկա Աշոտ Հակոբջանյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ ինքն ունի համակարգիչների հետ կապված աշխատանքներ կատարող ընկերություն, որտեղ աշխատել է նաև Տիգրան Չարխիֆալակյանը: Մի օր իր ընկեր Գրիգորի Շահպարոնյանն իր ասել է, որ նրա ավտոմեքենայից գողացել են խանութից նոր գնած մոտ հինգ մայրական պլատա, մեկ կոշտ սկավառակ, մեկ պրոցեսսորի չիպ և <<Ասեր>> մակնիշի նոութբուք: Նա ասել է նաև, որ մեքենան կանգնած է եղել Երևան քաղաքի Հանրապետության փողոցում գտնվող <<Նեստ>> համակարգչային խանութի դիմաց: Դրանից մոտ 10 օր հետո Տիգրանն իրեն ասել է, որ նրան առաջարկել են գնել նոր ապրանքներ, որն իրեն կասկածելի է թվացել: Ինքը զանգահարել է Գրիգորիին և ավելի մանրամասն հարցրել, թե ինչ է գողացվել նրա մեքենայից: Ինքը Տիգրանի միջոցով փորձել է պարզել, թե արդյոք այդ առաջարկվող ապրանքներից կա Գրիգորիի մոտից գողացված ապրանքների քանակության ապրանք, իսկ Տիգրանը պարզել և հաջորդ օրն իրեն ասել է, որ առկա է այդ նույն տեսակի և քանակի ապրանք: Ինքը Գրիգորիին ասել է, որ իրեն առաջարկվող ապրանքը շատ նման է նրանից գողացված ապրանքներին: Դրանից հետո Գրիգորին եկել է Երևան, և իրենք միասին փորձել են գտնել այդ ապրանքները, սակայն ոչինչ չի ստացվել: Այդ ընթացքում ինքը Տիգրանից հարցրել է, թե նա ումից է պարզում այդ ապրանքների հետ կապված տվյալները, սակայն Տիգրանը սկզբում ոչինչ չի ասել: Երբ պարզվել է, որ դա Գրիգորիից գողացված ապրանքն է, վերջինը ապրանքը ետ բերելու համար գումար է առաջարկել, քանի որ դրանցից հատկապես նոութբուքը նրան շատ անհրաժեշտ է եղել: Սակայն ապրանքի ետ բերելը անընդհատ ձգձգվել է, որից հետո նոր միայն Տիգրանն ասել է, որ այդ ապրանքների մասին նրան ասել է Մաքսիմը: Այդ ընթացքում ինքը Մաքսիմի հետ չի խոսել, սակայն նրա համարը տվել է Գրիգորիին: Վերջինը խոսել է Մաքսիմի հետ, ով խոստացել է գտնել և ետ բերել ապրանքները:
Վկա Մաքսիմ Վարդանյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ Գավրուշ Նազարյանը զանգահարել է իրեն և ասել, որ նրա ծանոթ Հարութը Դուբայից նոր տեխնիկա է բերել, և հարցրել, թե կարող է օգնել վաճառել դրանք: Այնուհետև <<Տաշիր>> հանրախանութի մոտ գտնվող <<Ժպիտ>> ատամնաբուժարանի մոտ Գավրուշը մի տղայից (ում դեմքը ինքը չի տեսել) տոպրակով նմուշներ է վերցրել և տվել իրեն: Տոպրակում եղել են համակարգչի հինգ-վեց վինչեստրներ: Գավրուշն ասել է, որ դրա մեկ հատն արժե 60-70 ԱՄՆ դոլար և հարմար գնային առաջարկի դեպքում կվաճառի դրանք: Ինքը նույն օրը դրանք տվել է իրենց բակում բնակվող Տիգրանին, ով ասել է, որ դրանց ընդհանուր արժեքը կլինի մոր 200.000 ՀՀ դրամ: Հաջորդ օրը Տիգրանը զանգահարել է իրեն և ասել, որ այդ ապրանքներն ինչ-որ ավտոմեքենայի միջից են գողացվել: Ինքը զարմացել է` ասելով, որ դրանք նոր են և չբացված տուփերով: Տիգրանն իրեն ասել է, որ այդ ապրանքների հետ եղել է նաև նոութբուք և այլ ապրանքներ, որոնք նույնպես գողացվել են: Ինքը Տիգրանին ասել է, որ այդ ապրանքները իրեն տվել է Գավրուշը: Ինքը զանգահարել է Գավրուշին, ասել, որ այդ ապրանքները գողացված են և հարցրել` արդյոք դրանց հետ նոութբուք եղել է, թե ոչ: Գավրուշն ասել է, որ ոչնչից տեղյակ չի, կպարզի և կզանգահարի իրեն: Գավրուշը նաև ասել է, որ անձամբ ինչ-որ մեկին Չարենցավանում չաշխատող, կոդավորված նոութբուք է տվել և հարցրել` արդյոք կարող է պարզել, թե ինչ նոութբուք է գողացվել: Դրանից հետո Գավրուշի հեռախոսահամարը եղել է անջատված, և ինքը նրան չի տեսել և նրա հետ չի խոսել: Այնուհետև ինքն ու Տիգրանը փորձել են Չարենցավանում ապրող իր ծանոթների միջոցով գտնել այդ նոութբուքը:
Վկա Տիգրան Չարխիֆալակյանի դատաքննական ցուցմունքներով այն մասին, որ ինքը չի ճանաչում Գավրուշին և Հարությունին: Գրիգորիի մեքենայից համակարգիչների հետ կապված ինչ-որ գողություն է կատարվել, սակայն դրա մանրամասներն ինքը չի հիշում, քանի որ երկար ժամանակ է անցել: Ինքը ճանաչում է Մաքսիմ Վարդանյանին, ում հետ ապրում են նույն բակում: Նախնական քննության ընթացքում իր տված ցուցմունքները համապատասխանում են իրականությանը:
Վկա Տիգրան Չարխիֆալակյանը նախաքննության ընթացքում` 2010 թվականի մարտի 12-ին տված ցուցմունքով այն մասին, որ աշխատում է Երևան քաղաքի Կուզնեցով փողոցի 8-րդ շենքի 61-րդ բնակարանում գործող <<Հակոբջան>> ՍՊ ընկերությունում` որպես համակարգչային մասնագետ: Իր աշխատանքի հետ կապված շուրջ վեց ամիս ճանաչում է Գրիգորի Շահպարոնյանին, ով Գյումրի քաղաքում ունի համակարգիչների սպասարկման ծառայություն: 2010 թվականի հունվարի 30-ին` կեսօրին, ինքը և իր գործընկեր Վարազդատը գնացել են Երևան քաղաքի Հանրապետության փողոցում գործող <<Նեստ>> համակարգչային խանութ` գնումներ կատարելու: Այդ ժամանակ ինքը հանդիպել է Գրիգորիին, ով եղել է ոստիկանների հետ: Ինքը նրան հարցրել է, թե ինչ է պատահել, իսկ Գրիգորին պատասխանել է, որ քիչ առաջ նրա ավտոմեքենայից գողացել են <<Նեստ>> խանութից գնած` համակարգչի պահեստամասերը: Այնուհետև` 2010 թվականի փետրվարի կեսերին, իրեն զանգահարել է իրենց թաղամասի բնակիչ Մաքսիմը և ասել, որ վաճառքի ենթակա համակարգչի մասեր կան, որոնց նմուշները նրա մոտ են, և եթե իրեն հետաքրքրում է, ապա կարող են հանդիպել: Նույն օրն իրենց շենքի բակում իրենք հանդիպել են, և Մաքսիմը պոլիէթիլենային տոպրակով բերել է տուփերի մեջ տեղադրված համակարգչի մայր պլատա, կոշտ սկավառակ և 2 հատ ցանցային բաժանիչներ (սվիչ): Մաքսիմն ասել է նաև, որ 5 պորտանի սվիչից առկա է 10 հատ, 8 պորտանի սվիչից` 5 հատ, մայր պլատայից` 5 հատ: Մաքսիմն իրեն չի ասել, թե դրանք նրան որտեղից: Ինքը Մաքսիմին ասել է, որ դրանք կտանի իր աշխատավայր, ցույց կտա տնօրենին, և եթե նա կցանկանա գնել, ապա մյուս օրն ինքը նրան կզանգահարի և կհայտնի այդ մասին: Այդ օրն ինքը նշված իրերը տարել է իր տուն, որից հետո հիշել է Գրիգորիի հետ կատարված դեպքը, և մտածել, որ հնարավոր է դրանք նրանը լինեն: Առավոտյան այդ իրերի համարներն ինքը հայտնել է իրենց տնօրեն Աշոտին և խնդրել, որպեսզի նա պարզի` այդ իրերը Գրիգորիինն են, թե ոչ: Աշոտը զանգահարել է Գրիգորիին և այդ մասին հայտնել նրան, ով մոտ երկու ժամ անց եկել է իրենց աշխատանքի վայր: Գրիգորիի ասած տեսականին և դրանց քանակը համընկել են Մաքսիմի ասածների հետ` բացի նոութբուք տեսակի համակարգչից: Այդ ժամանակ Գրիգորին ասել է, որ նրա համար մեծ կարևորություն ունի համակարգիչը, քանի որ դրանում առկա է եղել արժեքավոր տեղեկատվություն, և ասել, որ նրանից գողացված ապրանքներն ամբողջությամբ վերադարձնելու դեպքում կվճարի 500 ԱՄՆ դոլար: Ինքը զանգահարել է Մաքսիմին և այդ մասին ասել նրան, սակայն նա անակնկալի է եկել և ասել, որ կփորձի պարզել: Դրանից մոտ կես ժամ անց Մաքսիմն իրեն զանգահարել է և ասել, որ նոութբուքը նույնպես այդ իրերն առաջարկող տղայի մոտ է, ով խոստացել է հաջորդ օրը Մաքսիմի միջոցով 500 ԱՄՆ դոլար դիմաց բոլոր իրերը վերադարձնել: Հաջորդ օրը Մաքսիմը զանգահարել է նրան և ասել, որ այդ տղային չի կարողանում գտնել և նրա հեռախոսն անջատված է: Դրանից հետո ինքը Մաքսիմին ծանոթացրել է Գրիգորիի հետ, որպեսզի նրանք միասին լուծեն այդ հարցը: Մաքսիմն իրեն ասել է, որ նշված ապրանքները նրան առաջարկել է Գարիկ անունով մի տղա:
Վկա Տիգրան Չարխիֆալակյանը նախաքննության ընթացքում` 2010 թվականի ապրիլի 13-ին տված ցուցմունքով այն մասին, որ նախորդ ցուցմունքում ինքը մոռացել է նշել որոշ հանգամանքներ` մասնավորապես այն, որ Մաքսիմն իրեն ասել է, որ այդ ապրանքները նրան պարտքի դիմաց են առաջարկել: Նախորդ ցուցմունքում մոռացել է նաև նշել այն հանգամանքը, որ երբ ինքը Մաքսիմին հայտնել է իրեն տված ապրանքի գողացված լինելն ու խնդրել պարզել նոութբուքի առկայությունը, Մաքսիմը պարզելուց հետո ասել է, որ նոութբուքի կոդը բացելու համար այն ուղարկել են Չարենցավան` ինչ-որ <<կոդ բացողի>> մոտ:
2010 թվականի մարտի 19-ի առերես հարցաքննության արձանագրության համաձայն` Մաքսիմ Վարդանյանը հայտնել է, որ 2010 թվականի հունվարի վերջին կամ փետրվարի սկզբին Գավրուշը զանգահարել է իրեն և ասել է, որ նրա ընկեր Հարութը Դուբայից համակարգչի պահեստամասեր է բերել, որպեսզի վաճառի, և առաջարկել է գնել դրանք: Ինքը նրան պատասխանել է, որ իրեն դրանք հարկավոր չեն, սակայն հնարավոր է, որ իր ծանոթներից որևէ մեկին հետաքրքրի, որի դեպքում ինքը նրան տեղյակ կպահի: Ինքը Գավրուշին խնդրել է, որ այդ ապրանքների նմուշները տա իրեն: Նույն օրը` ժամը 18:00-ի սահմաններում, <<Տաշիր>> առևտրի կենտրոնի մոտ ինքը հանդիպել է նրան: Մինչ իրեն մոտենալը, Գավրուշն իրեն անծանոթ տղայից վերցրել է մի տոպրակ և այն բերել իր մոտ: Տոպրակի մեջ եղել են 3-4 համակարգչային դետալներ: Այնուհետև ինքն այդ ապրանքները տվել իրենց թաղամասի բնակիչ Տիգրան Չարխիֆալակյանին: Հաջորդ օրը Տիգրանը զանգահարել է իրեն և հարցրել, թե հնարավոր է, որ այդ ապրանքները գողացված լինեն, իսկ ինքը նրան պատասխանել է, որ դժվար թե իրեն գողացված ապրանք առաջարկեն: Դրանից հետո ինքը զանգահարել է Գավրուշին, ով նույնպես ասել է, որ դժվար թե նրան գողացված ապրանք առաջարկեն: Ինքը Գավրուշին ասել է նաև, որ այդ ապրանքների հետ պետք է նաև նոութբուք տեսակի համակարգիչ եղած լինի: Դրանից մոտ մեկ ժամ անց նա զանգահարել է իրեն և ասել, որ ընկերոջից պարզել է, որ կարծես նոութբուք տեսակի համակարգիչ էլ կա: Ինքը Գավրուշին ասել է, որ պատրաստ են գումար վճարել, որպեսզի այդ ապրանքները վերադարձվի: Դրանից մոտ մեկ ժամ անց ինքը փորձել է կրկին զանգահարել նրան, սակայն նրա հեռախոսը եղել է անհասանելի: Իսկ Գավրուշ Նազարյանը հայտնել է, որ Մաքսիմի ասածները, մասնավորապես այն, որ ինքը նրան զանգահարել է և համակարգչի մասեր առաջարկել, հետո տվել մի քանի նմուշ, ընդհանրապես չի համապատասխանում իրականությանը: Հարություն անունով բազմաթիվ ծանոթներ ունի, սակայն չգիտի, թե ում մասին է խոսքը, նրանցից ոչ ոքի չգիտի, ով կարող է գողություն կատարել կամ Դուբայից ապրանք բերել:
Դեպքի վայրի զննության մասին 2010 թվականի հունվարի 30-ի արձանագրության համաձայն` դեպքի վայր է հանդիսացել Երևան քաղաքի Հանրապետության փողոցի 78-րդ շենքի դիմացի շրջակայքը և այդտեղ կայանված <<ՎԱԶ-2109>> մակնիշի 45ՏՍ797 պետհամարանիշի ավտոմեքենան: Ավտոմեքենան կայանված է եղել փողոցի ձախ հատվածում` <<Կիլիկիա>> ռեստորանի դիմաց: Մեքենան եղել սպիտակ գույնի, ունեցել է 5 դուռ, այդ թվում` նաև բեռնախցիկի ծածկոցը: Ըստ մեքենայի սեփականատեր Գրիգոր Շահպարոնյանի` ժամը 13:30-ին նա մեքենան կանգնեցրել է նշված վայրում և մեքենային մոտեցել է ժամը 13:55-ին: Այնուհետև մեքենային է մոտեցել ժամը 14:05-ին և տեսել, որ մեքենայի բեռնախցիկը բաց է և սրահի ետևի նստատեղից հափշտակել են նոութբուք տեսակի համակարգիչ և համակարգչի պահեստամասեր:
Այլ փաստաթուղթն ապացույց ճանաչելու մասին 2010 թվականի օգոստոսի 26-ի որոշման համաձայն` <<ՎիվաՍել>> ընկերությունից ստացված բոլոր վերածանումները ճանաչվել են ապացույցներ:
Հեռախոսային խոսակցությունների մուտաքին և ելքային հեռախոսազանգերի վերծանումների համաձայն` 2010 թվականի հունվարի 30-ին` ժամը 13:21-ից 14:00-ն ընկած ժամանակահատվածում Գավրուշ Նազարյանի կողմից օգտագործվող 094-41-07-37 և Հարություն Ղազարյանի կողմից օգտագործվող 094-03-28-58 հեռախոսահամարները սպասարկվել են Երևան քաղաքի Հանրապետության 78 հասցեն սպասարկող կայաններից:
2010 թվականի հունվարի 30-ի թիվ 1699 հաշիվ ապրանքագրի պատճենի համաձայն` <<Գ.Շահպարոնյան>> ՍՊ ընկերությունը <<Բյուրական>> ՍՊ ընկերությունից գնել է 347.100 ՀՀ դրամ (ներառված է նաև 20% ԱԱՀ) ընդհանուր արժողության հետևյալ ապրանքները.
1. Օդափոխիչ LGA 775, COOLERMASTERDI5-9HDS 1.625 40 հատ 65.000
2. CPU Core2 Quad 8300,4M, 1333 53.625 1 հատ 53.625
3. Ցանցային սալիկ Interface Card 10/100M TF3239 1.625 10 հատ 16.250
4. Swich 5port 10/100M mini TL-SF1005D 3.575 10 հատ 35.750
5. Swich 8port 10/100M mini TL-SF1008D 4.225 5 հատ 21.125
6. Մայր պլատա ASUS P5Q PL-AM G41 19.500 5 հատ 97.500
Առարկաների զննության մասին 2010 թվականի մարտի 15-ի արձանագրության համաձայն` զննության է ենթարկվել.
1.<<Նոկիա>> տեսակի բջջային հեռախոսը, որի գործարանային համարը եղել է 359539/01/288404/9, իսկ դրա մեջ տեղադրված է եղել «ՎիվաՍել» ընկերության հեռախոսաքարտ,
2.համակարգչի մայր պլատան, որը տեղադրված է եղել կապույտ տուփի մեջ: Տուփի մեջ առկա է եղել նաև տեխնիկական անձնագիրը: Տուփի վրա առկա է եղել <<Serial No 99MOAC861299, Pant No 90-MIB 8120-GOEAYOOZ>> գրառումը,
3.կոշտ սկավառակը, որը տեղադրված է եղել փաթեթի մեջ,
4. 8 պորտանի սվիչը, որը տեղադրված է կապույտ գույնի տուփի մեջ, որտեղ առակա է նաև տեխնիկական անձանգիրը: Տուփի վրա առկա է <<Model. TL-SF1008D, Ver.4.3, SIN.09688400189, PIN.1730500171>> գրառումը,
5. 5 պորտանի սվիչը, որը տեղադրված է եղել կապույտ տուփի մեջ, որտեղ առկա է եղել նաև տեխնիկական անձանգիրը: Տուփի վրա առկա է եղել <<Model. TL-SF1005D, Ver.7.1, SIN.09280709141, PIN.1730500171>> գրառումը:
Փորձագետի 2010 թվականի ապրիլի 1-ի թիվ 738 եզրակացության համաձայն` փորձաքննությանը ներկայացված <<ՎԱԶ-2109>> մակնիշի ավտոմեքենայի բեռնախցիկի փականի արտաքին մակերեսներին օտար մարմնի գործադրման հետքեր չեն հայտնաբերվել: Փականի միջուկի մեջ տեղադրված բույթերի աշխատող մակերեսներին հայտնաբերվել են քերծվածքների և ներճզմվածքների տեսքով օտար պինդ մարմնի ներգործության հետքեր, որի արդյունքում հավանաբար բացվել է փականը` առաջացնելով վերը նշված հետքերը:
Փորձագետի 2010 թվականի մարտի 29-ի թիվ 218-ԱՊ եզրակացության համաձայն` փորձաքննությանը տրամադրված կոշտ սկավառակի միջին շուկայական գինը գնահատվել է 20.000 ՀՀ դրամ, 5 հատ խրոցների բնիկով ցանցային բաժանարարինը` 4.800 ՀՀ դրամ, 8 հատ խրոցների բնիկով ցանցային բաժանարարինը` 5.500 ՀՀ դրամ, համակարգչի մայր պլատայինը` 22.000 ՀՀ դրամ:
Իրեղեն ապացույց ճանաչելու մասին 2010 թվականի մայիսի 22-ի որոշման համաձայն` ավտոմեքենայի բեռնախցիկի փականը` իր երկու բանալիներով ճանաչվել է իրեղեն ապացույց և ի պահ հանձնվել տուժող Գրիգոր Շահպարոնյանին:
Իրեղեն ապացույց ճանաչելու մասին 2010 թվականի մայիսի 22-ի որոշման համաձայն` երկու սվիչը, մեկ կոշտ սկավառակը և մեկ մայր պլատան ճանաչվել են իրեղեն ապացույցներ և ի պահ հանձնվել տուժող Գրիգոր Շահպարոնյանին:
ՀՀ առողջապահության նախարարությանը կից ամբուլատոր դատահոգեբուժական փորձագիտական հանձնաժողովի 2010 թվականի ապրիլի 22-ի թիվ 119/10 եզրակացության համաձայն` Գավրուշ Գագիկի Նազարյանը որևէ հոգեկան հիվանդությամբ չի տառապել և չի տառապում, այլ նա հանդիսանում է պրիմիտիվ անձ` բնավորության փսիխոպատիկ գծերով: Որպես հոգեկան հիվանդությամբ չտառապող անձ` փորձաքննվողը կարող է հաշիվ տալ իրեն իր գործողությունների համար և ղեկավարել դրանք ինչպես իրավախախտումը կատարելու պահին, այնպես էլ ներկայում: Ուստի իրեն մեղսագրվող արարքի նկատմամբ Գավրուշ Գագիկի Նազարյանին հարկ է ճանաչել մեղսունակ: Իր ներկա հոգեկան վիճակով նա կարող է մասնակցել դատաքննչական գործողություններին:
Այսպիսով, վերաքննիչ դատարանը վերլուծության ու գնահատության ենթարկելով քրեական գործում առկա ապացույցները, դրանցից յուրաքանչյուրը գնահատելով վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցները իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ներքին համոզմամբ հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Հարություն Ղազարյանին` ՀՀ քրեական օրենսգրքի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով, առաջադրված մեղադրանքը հիմնավորված և հաստատված է գործին վերաբերվող փոխկապակցված, հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ, քրեական գործի ինչպես նախաքննությամբ, այնպես էլ դատաքննությունների ընթացքում քրեադատավարական օրենքի էական խախտումներ, որոնք գործին մասնակցող անձանց օրենքով երաշխավորված իրավունքներից զրկելու կամ դրանցում սահմանափակելու կամ այլ ճանապարհով խոչընդոտել են գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտմանը, ազդել են կամ կարող են ազդել գործով ճիշտ որոշում կայացնելու վրա, թույլ չեն տրվել և գործի փաստական հանգամանքների մասին դատարանի դատավճռում շարադրված հետևությունները բխում են քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցներից, ամբաստանյալի գործողություններում առկա են նրա մեղադրանքը հաստատող օբյեկտիվ տվյալներ, որոնց համար նա պետք է ենթարկվի քրեական պատասխանատվության և նշանակված պատիժը պետք է կրի ազատազրկման ձևով:
Նման պայմաններում, պաշտպանի կողմից բերված վերաքննիչ բողոքը բավարարելու և ամբաստանյալի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով արդարացման դատավճիռ կայացնելու, օբյեկտիվ հիմքեր չկան:
Ինչ վերաբերվում է ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակված պատժի հարցին, ապա Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ վերաքննիչ բողոքն այդ մասով ևս անհիմն է հետևյալ պատճառաբանությամբ.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը` ենթակա է արդյոք պատժի ամբաստանյալն իր կատարած հանցանքի համար, ինչ պատիժ պետք է նշանակվի նրա նկատմամբ, ամբաստանյալն արդյոք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը:
Նշված հարցերի լուծման ընթացքում դատարանը պետք է ղեկավարվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր մասի մի շարք հոդվածներով: Մասնավորապես, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն` հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժն արդարացի է, եթե համապատասխանում է հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար է անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում` հաշվի առնելով նույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվող պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:
Քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր մասի վերը թվարկված դրույթներից հետևում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ ինչպես պատժատեսակի և պատժաչափի, այնպես էլ նշանակված պատիժը կրելու նպատակահարմարության վերաբերյալ դատարանի կողմից կայացված որոշումը պետք է հիմնված լինի կատարած հանցագործության, դրա առանձնահատկությունների, գործի կոնկրետ հանգամանքների, հանցավորի անձի, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների բազմակողմանի գնահատման վրա` նպատակ ունենալով ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասում նշված պատժի նպատակների իրագործման հնարավորությունը:
Պատիժ նշանակելիս և այն կրելու նպատակահարմարության հարցը քննարկելիս դատարանը հաշվի է առնում նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ և 63-րդ հոդվածներով նախատեսված պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի 1-ին, 2-րդ մասերի համաձայն` եթե դատարանը կալանքի, ազատազրկման կամ կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով պատիժ նշանակելով, հանգում է այն հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին:
Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը հաշվի է առնում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները:
Օրենքի նշված դրույթից հետևում է, որ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելը օրենսդիրը կախման մեջ չի դնում ոչ կատարված հանցանքի բնույթից և հասարակական վտանգավորության աստիճանից, ոչ այն կատարող անձից, կարևորը այն է, որ իրավասու դատարանը յուրաքանչյուր կոնկրետ դեպքում, բազմակողմանի գնահատելով հանցանքի կատարման հանգամանքները, վերլուծելով այն կատարող անձին բնութագրող տվյալները, հանգի այն հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու:
Ընդ որում, պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հետ կապված ՀՀ քրեական օրենսգիրքը ինչպես հանցագործությունների տեսակների, հանցավոր արարքի վտանգավորության աստիճանի ու բնույթի, այնպես էլ անձանց շրջանակի հետ կապված որևէ հատուկ սահմանափակում չի նախատեսել:
Այսինքն` օրենսդիրը պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմք է համարում դատարանի համոզվածությունը, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց որոշակի պատժատեսակները ռեալ կրելու:
Քրեական գործի ուսումնասիրությունից երևում է, որ առաջին ատյանի դատարանը ամբաստանյալ Հարություն Ղազարյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս, պատժի տեսակը և չափը որոշելիս պահպանել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով նախատեսված պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները, հաշվի է առել հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, քրեական պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող բոլոր հանգամանքները, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, այն, որ նա ամուսնացած է, նրա խնամքին է գտնվում 14 տարին չլրացած (Արման Հարությունի Ղազարյան` ծնված 2006 թվականի փետրվարի 11-ին) երեխան, բնութագրվում է դրականորեն, իսկ պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չկան:
Այսպիսով, վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Հարություն Ղազարյանի շահերի պաշտպան Ս.Հարությունյանի վերաքննիչ բողոքում բերված պատճառաբանությունները` ամբաստանյալի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու վերաբերյալ, հիմնավորված և պատճառաբանված չէ և հաշվի առնելով վերջինիս մեղսագրված հանցանքի բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, անձը բնութագրող վերոգրյալ տվյալները, այդ թվում պատիժն ու պատասխանատվությունը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները, հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Հարությունյան Ղազարյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու միջոցով սույն գործով հնարավոր չէ հասնել պատժի նպատակներին, այն է` վերականգնել սոցիալական արդարությունը և ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ուստի նրա կողմից բերված վերաքննիչ բողոքը բավարարելու, դատավճիռը բեկանելու կամ փոփոխելու օբյեկտիվ հիմքեր չկան, հետևաբար վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել, իսկ դատարանի դատավճիռը որպես օրինական, հիմնավորված ու պատճառաբանված, պետք է թողնել անփոփոխ:
Վերաքննիչ դատարանն անդրադառնալով ամբաստանյալ Հարություն Ղազարյանի նկատմամբ ՀՀ Ազգային Ժողովի <<ՀՀ Անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին>> 26.05.2011թ. որոշման կիրառման հարցին` արձանագրում է, որ ամբաստանյալ Հարություն Ղազարյանի նկատմամբ այն կիրառելի չէ հետևյալ պատճառաբանությամբ`
ՀՀ ԱԺ <<ՀՀ Անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին>> որոշման 9-րդ կետում սահմանված են համաներման կիրառումը բացառող հանգամանքները, ըստ որի` համաներումը չի կիրառվում`
1) …
2) կրկին դիտավորյալ հանցանք կատարած այն անձանց նկատմամբ, որոնց հանդեպ վերջին տասը տարվա ընթացքում`
ա. նշանակված պատժաչափը կրճատվել է Հայաստանի Հանրապետության Նախագահի` ներում շնորհելու մասին հրամանագրի կամ Հայաստանի Հանրապետության Ազգային ժողովի` համաներում հայտարարելու մասին որոշման հիման վրա, կամ
բ. որոնց պատիժը կրելուց ազատել են Հայաստանի Հանրապետության Նախագահի` ներում շնորհելու մասին հրամանագրի կամ Հայաստանի Հանրապետության Ազգային ժողովի` համաներում հայտարարելու մասին որոշման հիման վրա, կամ
գ. որոնց նկատմամբ քրեական հետապնդում չի հարուցվել կամ չի իրականացվել Հայաստանի Հանրապետության Ազգային ժողովի` համաներում հայտարարելու մասին որոշման հիման վրա, կամ
դ. որոնց նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցվել է Հայաստանի Հանրապետության Ազգային ժողովի` համաներում հայտարարելու մասին որոշման հիման վրա….:
Սույն քրեական գործում առկա ոստիկանության պահանջագրից, ինչպես նաև ՀՀ ԱՆ քրեակատարողական վարչության կողմից 06.12.2011թ. տրված թիվ Ե40/3-3329 փաստաթղթից երևում է, որ սույն գործով ամբաստանյալ Հարություն Ղազարյանը դատապարտվել է 08.02.2000թ. Արագածոտնի մարզի առաջին ատյանի դատարանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 86-րդ հոդվածի 2-րդ մասով: 12.07.2001թ. <<Համաներում հայտարարելու մասին>> 12.06.2001թ. որոշման համաձայն Հարություն Ղազարյանը ազատվել է պատժից:
Վերոգրյալից երևում է, որ վերջինիս նկատմամբ վերջին տասը տարվա ընթացքում, այն է` 12.07.2001թ. կիրառվել է <<Համաներում հայտարարելու մասին>> 12.06.2001թ. որոշումը, ինչը սույն դեպքում նրա նկատմամբ 26.05.2011թ. վերոնշյալ որոշման կիրառումը բացառող հանգամանք է:

Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-րդ, 394-րդ, 402-րդ հոդվածներով` ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց
Ամբաստանյալ Հարություն Ղազարյանի շահերի պաշտպան Սիրանուշ Հարությունյանի վերաքննիչ բողոքը մերժել:
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2011 թվականի հուլիսի 26-ի դատավճիռը` Հարություն Գագիկի Ղազարյանի վերաբերյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով, թողնել օրինական ուժի մեջ:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի քրեական պալատին` այն հրապարակելու պահից մեկամսյա ժամկետում։

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Մ.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ

ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ա.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ

Ս.ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆ