Հիմնական
Գործի համար:
ԵԱՆԴ/0019/01/09
Վիճակագրական տողի համար :
6.1
Պատասխանող
Նարեկ Ղումաշյան
Նարեկ Ղումաշյան Մարատի
Խաչատուր Խաչատրյան Լևոնի
Նարեկ Ղումաշյան
Դատավոր
Քրեական վերաքննիչ
Մանուշակ Պետրոսյան
Ավան և Նոր-Նորք
Սամվել Ուզունյան
Դատավոր
Քրեական վերաքննիչ
Մանուշակ Պետրոսյան
Ավան և Նոր-Նորք
Սամվել Ուզունյան
| Դատարան | Օր | Ժամ | Դատարանի դահլիճի համար | Ստատուս | Որոշում | Այլ նշումներ |
|---|---|---|---|---|---|---|
| Քրեական վերաքննիչ | 2010-03-19 | 14:00 | 5 | |||
| Ավան և Նոր-Նորք | 2010-01-13 | 13:00 | 8 |
Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
Հ Ա Ն ՈՒ Ն Հ Ա Յ Ա Ս Տ Ա Ն Ի Հ Ա Ն Ր Ա Պ Ե Տ ՈՒ Թ Յ Ա Ն
Գործ. ԵԱՆԴ/0019/01/09
19. մարտի 2010թ.
ք.Երևան
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ`
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Մ.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ս.ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆ
Հ. ՏԵՐ-ԱԴԱՄՅԱՆ
ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Ռ. ԴԱՎՈՅԱՆԻ
ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ`
ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Ա. ԿՈՍՏԱՆԴՅԱՆԻ
ՊԱՇՏՊԱՆՆԵՐ` Ա. ԱԼՎԱՆԴՅԱՆԻ
ԷԴՈՒԱՐԴ ՄԱԿԱՐՅԱՆԻ
Դռնբաց դատական նիստում քննության առնելով պաշտպաններ Ա. Ալվանդյանի, Էդ.Մակարյանի, և մեղադրող Ա.Կոստանդյանի վերաքննիչ բողոքները` ամբաստանյալներ Նարեկ Մարատի Ղումաշյանի վերաբերյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, Խաչատուր Լևոնի Խաչատրյանի վերաբերյալ 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, Երևան քաղաքի Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2010 թվականի հունվարի 13-ի /այսուհետև դատարանի/ դատավճռի դեմ.
Պ Ա Ր Զ Ե Ց
1/. Գործի դատավարական նախապատմությունը և փաստական հանգամանքները.
Նարեկ Մարատի Ղումաշյանին և Խաչատուր Լևոնի Խաչատրյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով մեղադրանք է առաջադրվել և նրանք դատապարտվել են այն բանի համար, որ դեռևս անչափահասության տարիքում գտնվող Նարեկ Ղումաշյանը ուրիշի գույքը հափշտակելու նպատակով նախնական համաձայնության գալով անչափահաս Խաչատուր Խաչատրյանի հետ, 2008 թվականի նոյեմբերի 13-ին, ժամը 19.00-ից 19.30-ը ընկած ժամանակահատվածում Նոր Նորքի 2-րդ զանգվածում գտնվող Տիգրան Մեծի արձանի հարևանությամբ ավազակային հարձակում են կատարել Լիանա Նելսոնի Զաքարյանի նկատմամբ, վերջինիս կյանքի և առողջության համար վտանգավոր բռնության գործադրմամբ, որի ընթացքում նախապես որոշված դերակատարմամբ Նարեկ Ղումաշյանը բռունցքով հարվածել է տուժող Լ. Զաքարյանի դեմքին` վերջինիս դիտավորությամբ պատճառելով քթի ոսկրերի փակ կոտրվածքի, գլխուղեղի ցնցման, ձախ աչքի ենթակոնյուկտիվալ արյունազեղման ձևով` առողջությանը թեթև վնաս՝ առողջության կարճատև քայքայումով: Իսկ Խ.Խաչատրյանը քաշել է Լ.Զաքարյանի ձախ ուսին գցված՝ 15.000 ՀՀ դրամ արժողության ձեռքի պայուսակը՝ 9.000 ՀՀ դրամ կանխիկ գումարի, 10.000 դրամ արժողության« ՙՍամսունգ X 680՚ տեսակի բջջային հեռախոսի, 3.000 դրամ ընդհանուր արժողության հարդարման պարագաների պարունակությամբ, և դեպքի վայրից դիմել են փախուստի:
Վերոգրյալ հանցանքի համար Երևան քաղաքի Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2010 թվականի հունվարի 13-ի դատավճռով Նարեկ Մարատի Ղումաշյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառմամբ դատապարտվել է ազատազրկման 3 /երեք/ տարի ժամկետով, առանց գույքի բռնագրավման` պատժի սկիզբը հաշվելով
2009 թվականի հունվարի 24-ից:
Ն.Ղումաշյանը նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Խաչատուր Լևոնի Խաչատրյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառմամբ դատապարտվել է ազատազրկման 4 /չորս/ տարի ժամկետով, առանց գույքի բռնագրավման` պատժի սկիզբը հաշվելով 2009 թվականի հունվարի 23-ից:
Խ. Խաչատրյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Նարեկ Ղումաշյանի և Խաչատուր Խաչատրյանի տնտեսությունից համապարտության կարգով հօգուտ Լիանա Զաքարյանի վճռվել ` բռնագանձել 100.000 /մեկ հարյուր հազար/ ՀՀ դրամ որպես հանցագործությամբ պատճառված վնասի հատուցում:
Իրեղեն ապացույց ճանաչված և տուժող Լիանա Զաքարյանին ի պահ հանձնված սև կաշվե պայուսակը, բջջային հեռախոսի ականջակալերը, թվով երկու հատ բանալիները, ՙՍամսունգ X 680՚ տեսակի բջջային հեռախոսը թողնվել է Լիանա Զաքարյանի տնօրինությանը:
2/. Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, փաստարկները և պահանջը.
Դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոքներ են բերել ամբաստանյալներ Նարեկ Ղումաշյանի շահերի պաշտպան Ա.Ալվանդյանը, Խաչատուր Խաչատրյանի պաշտպան Էդ. Մակարյանը և մեղադրող Ա. Կոստանդյանը` հետևյալ հիմքերի սահմաններում, ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.
Ըստ բողոքաբերներ Ա.Ալվանդյանի և Էդ.Մակարյանի նույնաբովանդակ բողոքների ամբաստանյալներ Ն.Ղումաշյանի և Խ.Խաչատրյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը չի համապատասխանում նրանց անձնավորությանը և կատարած արարքի հանրորեն վտանգավորության աստիճանին, քանի որ պատիժ նշանակելիս դատարանը չի պահպանել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի և 61-63-րդ հոդվածների պահանջները: Այնուհետև, բողոքաբերները հղում կատարելով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 12.06.2007 թվականի թիվ ՎԲ-124/07 և 01.02.2008 թվականի թիվ 01/08 որոշումներին, խնդրել են ուշադրություն դարձնել այն հանգամանքի վրա, որ ամբաստանյալները անչափահաս տարիքում են կատարել հանցանքը, և նշանակված պատժի մնացած մասը կրելը հնարավոր է, որ առավել վատ ազդեցություն ունենա, մինչդեռ, պատժի հետագա կրումից ազատվելու դեպքում ամբաստանյալները կարող են մեկնել ՀՀ ազգային բանակ, որն ավելի արդարացված և նպատակահարմար է, քան ազատազրկման վայրում գտնվելը:
Ելնելով վերոգրյալից, խնդրել են հաշվի առնելով առաջին ատյանի դատարանի կողմից պատիժ նշանակելիս մատնանշված ամբաստանյալների անձը բնութագրող, այդ թվում նրանց պատիժն ու պատասխանատվությունը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները, ինչպես նաև արարքի բնույթն ու հասարակական վտանգավորության աստիճանը, ամբաստանյալների նկատմամբ նշանակված պատիժը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պայմանականորեն չկիրառել` սահմանելով փորձաշրջան:
Բացի այդ, բողոքաբերներից Էդ. Մակարյանը նկատի ունենալով, որ իր պաշտպանյալի` Խ.Խաչատրյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օերսնգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառմամբ 4 տարի ժամկետով ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը խիստ է, խնդրել է դատավճիռը փոփոխել նաև պատժաչափի մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառմամբ նշանակել պատիժ ազատազրկման ձևով` 3 տարի ժամկետով:
Ըստ գործով մեղադրող Ա. Կոստանդյանի վերաքննիչ բողոքի դատարանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառմամբ ամբաստանյալների նկատմամբ պատիժ նշանակելով խախտել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ և 48-րդ, 61-րդ և 64-րդ հոդվածների պահանջները, ինչը հանգեցրել է քրեական օրենքի սխալ կիրառման:
Բողոքաբերը նշել է, որ ամբաստանյալների նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառմամբ դատարանի կողմից նշանակված պատիժն ակնհայտ մեղմ է, անհամաչափ, չի համապատասխանում ամբաստանյալների կողմից կատարած արարքի բնույթին և հասարակական վտանգավորության աստիճանին, որն էլ հանգեցրել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածով սահմանված արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքի խախտմանը:
Ըստ բողոքի հեղինակի դատարանը խախտել է նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով սահմանված պատժի նշանակման ընդհանուր սկզբունքները, որի համաձայն պատժի տեսակը և չափը որոշվում է հանցագործության վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, մինչդեռ, ամբաստանյալների նկատմամբ նշանակվել է այնպիսի պատիժ, որը չի կարող ծառայել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով ամրագրված պատժի նպատակներին:
Բացի այդ, քրեական գործի նյութերից երևում է, որ դատարանը ամբաստանյալի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենգրքի 64-րդ հոդվածը կիրառելիս հաշվի չի առել հոդվածի բովանդակությունը, ըստ որի օրենքով նախատեսվածից ավելի մեղմ պատիժ նշանակելու համար անհրաժեշտ է հետևյալ երկու պայմաններից առնվազն մեկը`
1.գործի բացառիկ հանգամանքները.
2.խմբակային հանցագործության մասնակցի կողմից խմբի կատարած հանցանքը բացահայտելուն ակտիվորեն աջակցելը:
Սույն գործի նյութերով հիմնավորված է, որ ավազակային հարձակումը կատարվել է խմբի կողմից և հանցագործության մեջ առանձնապես ակտիվ դեր է ունեցել ինչպես Ն. Ղումաշյանը, այնպես էլ Խ. Խաչատրյանը:
Գործի նախաքննության ընթացքում Ն.Ղումաշյանը ցուցմունքներ չի տվել` չի աջակցել խմբի կողմից կատարված հանցագործությունը բացահայտելուն, բացի այդ, նա ինքն է կազմակերպել հանցագործության կատարումը, և իրեն է անհրաժեշտ եղել գումարը, որի համար առաջարկել է և համաձայության է եկել անչափահաս Խ. Խաչատրյանի հետ, իսկ դատաքննության ընթացքում դարձյալ հրաժարվել է ցուցմունք տալուց, չի պատասխանել մեղադրողի և դատարանի հարցերին, ընդամենը իրեն մեղավոր է ճանաչել և զղջացել է, ինչը կրել է ձևական բնույթ, և պայմանավորված է եղել նրա մեղավորությունը հաստատող անառարկելի և ծանրակշիռ ապացույցների առկայությամբ, որի պարագայում անիմաստ է եղել վերագրվող արարքից խուսափելու փորձեր կատարելը: Բացի այդ, նա նախատեսել է առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր ճանաչելու և կատարած ծանր հանցանքի համար զղջալու դեպքում մեղմ պատիժ ստանալու հնարավորությունը:
Դատարանի կողմից բացառիկ ճանաչված դատապարտյալների անչափահաս տարիքում հանցագործության կատարումը, նախկինում արատավորված չլինելը, դրական բնութագրվելը, իրենց մեղավոր ճանաչելու և անկեղծորեն զղջալու հանգամանքները, ինչպես նաև Ն. Ղումաշյանի 9 տարուց ավելի մեկ ծնողով ընտանիքում դաստիարակվելը և տուժողին մասամբ վնասը հատուցելը չեն վկայում այն հասարակական վտանգավորության բացակայության մասին, որը բնորոշ է նրանց կատարած հանցագործություններին:
Դատարանի կողմից նշված հանգամանքները որևէ կերպով չեն կարող նվազեցնել հանցանքի` հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, հետևաբար նաև չեն կարող բացառիկ հանդիսանալ և օրենքով նախատեսվածից ավելի մեղմ պատիժ նշանակելու հիմք ծառայել:
Փաստորեն, դատարանի եզրահանգումն անհիմն է, ամբաստանյալներ Նարեկ Ղումաշյանի և Խաչատուր Խաչատրյանի նկատմամբ օրենքով նախատեսվածից ավելի մեղմ պատիժ նշանակելը վերջիններիս կատարած հանցավոր արարքի համեմատ ակնհայտորեն մեղմ է, չի նպաստում և չի կարող նպաստել սոցիալական արդարության վերականգնմանը, հանցագործությունների կանխմանը և պատժի ենթարկված անձանց ուղղվելուն:
Ելնելով վերոգրյալից, մեղադրող միջնորդել է պատժի մասով փոփոխել ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավճիռը, և ամբաստանյալներ Ն. Ղումաշյանին և Խ. Խաչատրյանին դատապարտել ազատազրկման 6 տարի ժամկետով:
3/.Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումները.
Վերաքննիչ դատարանը ստուգելով գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման ու քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, ինչպես նաև գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի նորմերի պահպանումը, լսելով պաշտպանական և մեղադրող կողմերի բողոքների հիմնավորումները և բողոքների կապակցությամբ կողմերի պատասխանները, ներկայացված բողոքների հիմքերի ու հիմնավորումների սահմաններում վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, հանգում է այն հետևության, որ ընդհանուր իրավասության դատարանի 13.01.2009 թվականի դատավճիռը օրինական է ու հիմնավորված և այն փոոխելու հիմքեր չկան, նկատի ունենալով հետևյալը.
Բողոքաբերները ըստ էության, վիճարկում են հետևյալ հարցերը.
1.Ամբաստանյալներից Խ. Խաչատրյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառմամբ նշանակված պատիժը մեկ տարի ժամկետով մեղմացնելու և ամբաստանյալներ Ն. Ղումաշյանի և Խ. Խաչատրյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառման նպատակահարմարության հարցը:
2.Մեղադրողի բողոքի հիման վրա վերաքննիչ քրեական դատարանի առջև բարձրացրած իրավական հարցը հետևյալն է` Նարեկ Ղումաշյանի և Խաչատուր Խաչատրյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքների համակցությունը, որպես բացառիկ գնահատելով` արդյոք առաջին ատյանի դատարանը պահպանել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի պահանջները:
Վերաքննիչ դատարանը քննության առնելով պաշտպանական կողմի վերաքննիչ բողոքների համանման փաստարկները, հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալների նկատմամբ նպատակահարմար չէ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորն կիրառելը` նկատի ունենալով հետևյալը.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածների դրույթներից հետևում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ ինչպես պատժատեսակի և պատժաչափի, այնպես էլ նշանակված պատիժը կրելու նպատակահարմարության վերաբերյալ դատարանի կողմից կայացված որոշումը պետք է հիմնված լինի կատարած հանցագործության, դրա առանձնահատկությունների, գործի կոնկրետ հագամանքների, հանցավորի անձի, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների բազմակողմանի գնահատման վրա` նպատակ ունենալով ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասում նշված պատժի նպատակների իրագործման հնարավորությունը:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70 հոդվածի 1-ին մասի համաձայն, եթե դատարանը կալանքի, ազատազրկման կամ կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով պատիժ նշանակելով հանգում է հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին: Նույն հոդվածի 2-րդ մասը սահմանում է, որ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը հաշվի է առնում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատիժն ու պատասխանատվությունը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները:
Սույն քրեական գործի նյութերի ուսումնասիրությունից երևում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով մեղադրվող ամբաստանյալներ Նարեկ Մարատի Ղումաշյանի և Խաչատուր Լևոնի Խաչատրյանի նկատմամբ պատժի տեսակն ու չափը որոշելիս, առաջին ատյանի դատարանը ղեկավարվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով սահմանված պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով, և բավարար չափով ստուգման ու բազմակողմանի գնահատության է ենթարկել պաշտպանների կողմից բերված վերաքննիչ բողոքում մատնանշված բոլոր հանգամանքները, այդ թվում ամբաստանյալների կողմից կատարած հանցանքի հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը, անձը բնութագրող տվյալները, պատիժն ու պատասխանատվությունը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքներն և գործի կոնկրետ տվյալները, այն, որ նրանք ընդունում են մեղքը, զղջում են կատարածի համար, հանցանքը կատարել են անչափահաս տարիքում, նրանցից Խ. Խաչատրյանը կատարած հանցագործության վերաբերյալ տվել է խոստովանական ցուցմունքներ, նրանք նախկինում արատավորված չեն եղել, բնութագրվում են դրական, ինչպես նաև այն, որ նրանցից Նարեկ Ղումաշյանը 9 տարուց ավել է ինչ դաստիարակվում է մեկ ծնողով ընտանիքում և նրա հարազատները տուժողին մասնակիորեն` 80.000 ՀՀ դրամի չափով վերակագնել են հանցագործությամբ պատճառված վնասը, և ամբաստանյալների պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայության պայմաններում, իրավացիորեն, գործում առկա մեղմացնող հանգամանքները համարել է բացառիկ, որի պայմաններում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառմամբ Ն.Ղումաշյանի և Խ.Խաչատրյանի նկատմամբ նշանակել է արդարացի պատիժ, ինչը բխում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածով ամրագրված արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքից, համապատասխանում է կատարված հանցանքի ծանրությանը, այն կատարելու հանգամանքներին, հանցավորների անձնավորությանը, անհրաժեշտ ու բավարար է նրանց ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար և կարող է ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված պատժի նպատակները, այն է` վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին:
Վերոգրյալ հիմքերի առկայության պայմաններում վերաքննիչ դատարանը գալիս է համոզման, որ ամբաստանյալների ուղղվելը և վերադաստիարակվելը հնարավոր չէ առանց նշանակված պատիժը կրելու, և նրանց նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմքեր չկան:
Ինչ վերաբերվում է Խ. Խաչատրյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառմամբ նշանակված պատիժը մեղմացնելու վերաբերյալ վերջինիս շահերի պաշտպան Էդ. Մակարյանի վերաքննիչ բողոքի փաստարկներին, ապա վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ վերոգրյալ պատճառաբանություններով պաշտպանի կողմից բերված վերաքննիչ բողոքը այդ մասով նույնպես ենթակա է մերժման:
Վերաքննիչ դատարանը քննության առնելով մեղադրողի վերաքննիչ բողոքի պատճառաբանությունները, գտնում է, որ այն բավականաչափ հիմնավորված ու պատճառաբանված չէ և ամբողջությամբ չի բխում սույն գործի փաստական տվյալներից, հետևաբար ենթակա է մերժման` ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.
Ինչպես երևում է մեղադրողի վերաքննիչ բողոքի բովանդակությունից, այն ամբողջությամբ իր մեջ ներառում է ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի` Հարություն Տիգրանի Հաբեշյանի վերաբերյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ և 238-րդ հոդվածներով 30.08.2007 թվականի որոշումը` Երևանի Էրեբունի և Նուբարաշեն համայնքների առաջին ատյանի դատարանի 07.06.2007 թվականի դատավճռի դեմ, ինչը մեղադրողը տառացիորեն վերարտադրելով փորձել է համապատասխանեցնել սույն գործի փաստական տվյալների հետ և գտել է, որ դատարանը ամբաստանյալների նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառմամբ պատիժ նշանակելով, տվյալ դեպքում չի պահպանել ՀՀ քրեական օրենսգրքի պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները և նշանակված պատիժը ամբաստանյալների կողմից կատարած արարքի համեմատ ակնհայտ մեղմ է, որը չի կարող նպաստել ՀՀ քրեական օերսգրքի 10-րդ և 61-րդ հոդվածներով սահմանված արդարության և պատասխանատվության անհատականացման և պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքների պահպանմանը, ինչպես նաև ապահովել սոցիալական արդարությանը վերաբերվող ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի պահանջները:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն պատիժը համարվում է արդարացի, եթե այն չափից դուրս խիստ կամ մեղմ չէ և համապատասխանում է հանցագործության բնույթին և ծանրության աստիճանին:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 3-րդ մասը սահմանում է, որ պատժի տեսակը և չափը որոշվում է հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն հանցանքի շարժառիթների ու նպատակների, հանցավորի դերի, հանցանքը կատարելիս ու դրանից հետո նրա վարքագծի և այլ հանգամանքների հետ կապված բացառիկ հանգամանքների առկայության դեպքում, որոնք էականորեն նվազեցնում են հանցանքի՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, ինչպես նաև խմբակային հանցագործության մասնակցի կողմից խմբի կատարած հանցանքը բացահայտելուն ակտիվորեն աջակցելու դեպքում կարող է նշանակվել սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածով նախատեսված պատժի նվազագույն չափից ավելի ցածր պատիժ կամ ավելի մեղմ պատժատեսակ, քան նախատեսված է այդ հոդվածով, կամ չկիրառել որպես պարտադիր նախատեսված լրացուցիչ պատիժ:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի բովանդակային վերլուծությունից երևում է, որ օրենքով նախատեսվածից ավելի մեղմ պատիժ նշանակելու համար անհրաժեշտ է հետևյալ երկու պայմաններից առնվազն մեկը` գործի բացառիկ հանգամանքները և խմբակային հանցագործության մասնակցի կողմից խմբի կատարած հանցանքը բացահայտելուն ակտիվորեն աջակցելը:
Ինչպես նշված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածում բացառիկ հանգամաքնները կապված են հանցանքի շարժառիթների, նպատակների, հանցավորի դերի, հանցանքը կատարելիս ու դրանից հետո նրա վարքագծի հետ: Այդպիսիք կարող են լինել նաև այլ հանգամանքներ, որոնք էականորեն նվազեցնում են հանցանքի հանրության համար վտանգավորության աստիճանը: Ընդ որում, կարևորը ոչ թե պատիժը մեղմացնող տվյալների քանակն է, այլ այն, թե ինչքանով են դրանք էականորեն ազդել պատժի` հանրության համար վտանգավորության աստիճանի նվազեցման վրա: Պատիժը մեղմացնելու բացառիկ հիմքին հավասարազոր է խմբակային հանցագործության մասնակցի կողմից խմբի կատարած հանցանքը բացահայտելուն ակտիվորեն աջակցելը և պատիժը մեղմացնելու հարցում այն ունի նույն դերը, ինչ գործի բացառիկ հանգամանքները:
Քրեական գործի նյութերով հիմնավորված է, որ ավազակային հարձակումը կատարվել է խմբի կողմից և հանցագործության կատարման մեջ առանձնապես ակտիվ դեր են ունեցել ինչպես Նարեկ Ղումաշյանը, այնպես էլ Խաչատուր Խաչատրյանը, որոնք մեղադրվել են ծանր հանցագործության` ուրիշի գույքը հափշտելու նպատակով, մի խումբ անձանց կողմից տուժողի կյանքի և առողջության համար վտանգավոր բռնության գործադրումով հարձակում կատարելու մեջ /ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով/:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 14-րդ գլխում սահմանված է անչափահասների քրեական պատասխանատվության և պատժի առանձնահատկությունները, ըստ որի անչափահասի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս հաշվի են առնվում նրա կյանքի և դաստիարակության պայմանները, հոգեկան զարգացման աստիճանը, առողջության վիճակը, անձի այլ առանձնահատկությունները, ինչպես նաև նրա վրա այլ անձանց ազդեցությունը:
Բացի այդ, ըստ <<Երեխայի իրավունքների կոնվեցիա>>-ի, և ՄԱԿ-ի Գլխավոր ասամբլյայի 29.11.1985 թվականի 40/33 բանաձևով հաստատված <<Պեկինյան կանոններ>>-ի /<<ՄԱԿ-ի նվազագույն ստանդարտ կանոնները` անչափահասների նկատմամբ արդարադատություն իրականացնելու վերաբերյալ>>/ դրույթների ազատազրկումը` որպես դատավճիռ, պետք է լինի վերջին միջոց, այն էլ հնարավորին չափ կարճ ժամանակով:
<<Վերջին միջոց>> սկզբունքի կիրառումը դատավճռում նշանակում է, որ ազատազրկումը պետք է նշանակվի միայն այն դեպքում, երբ դատավորը համոզված է, որ միջոցի նպատակը` անչափահասի դեպքում վերականգնումը, հնարավոր չէ իրականացնել ոչ կալանավորման եղանակով:
Նմանապես, <<հնարավոր ամենակարճ ժամկետը>>, պետք է ընդհանրապես մեկնաբանվի որպես այն ժամկետը, որի ընթացքում կալանքի ռեժիմը կարող է ապահովել տվյալ անչափահասի վերականգնումը:
Սույն գործի նախաքննության ընթացքում անչափահաս ամբաստանյալ Խաչատուր Խաչատրյանը ակտիվորեն աջակցել է հանցագործությունը բացահայտելուն, որն արտահայտվել է նախաքննության ընթացքում ի սկզբանե գործի վերաբերյալ տրված խոստովանական ցուցմունքներով, այդ թվում սույն գործով մյուս ամբաստանյալ Նարեկ Ղումաշյանի դեմ մերկացնող ցուցմունքներ տալով, դեպքի վայրը մատնացույց անելով, ինչպես նաև դեպքի հետ կապված բոլոր հանգամանքները վերարտադրելով:
Քրեական գործի նյութերով հիմնավորված է նաև, որ Խ.Խաչատրյանի ծնողները նրան այլ անձանց ազդեցությունից զերծ պահելու համար ձեռնարկել են համապատասխան միջոցներ:
Մյուս ամբաստանյալ Նարեկ Ղումաշյանը հանցագործությունը կատարել է անչափահաս տարիքում, նրա ծնողները ամուսնալուծված են, հայրը ամուսնացել է և այդ տարիների ընթացքում երբևէ ոչ միայն չի զբաղվել իր որդու դաստիարակությամբ, այլև նրան չի ցուցաբերել նյութական օգնություն:
Ն. Ղումաշյանը 2000 թվականից բնակվում է մոր հետ միասին, գտնվում է սոցիալապես անապահով վիճակում, իսկ նրա մայրը որդուն շրջապատի անձանց անցանկալի ազդեցությունից զերծ պահելու համար փոխել է իր բնակության վայրը, որը սակայն ըստ էության չի նպաստել անչափահասի վարքագծի փոփոխությանը և նա, ելնելով իր կյանքի ու դաստիարակության ոչ նպաստավոր պայմաններից, կատարել է սույն հանցագործությունը:
Բացի այդ, Նարեկ Ղումաշյանի ծնողի կողմից մասնակիորեն վերականգնվել է տուժողին հանցագործությամբ պատճառված նյութական վնասը:
Վերոգրյալի պայմաններում վերաքննիչ դատարանը գալիս է այն հետևության, որ ամբաստանյալներ Ն.Ղումաշյանի և Խ.Խաչատրյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառմամբ պատիժ նշանակելու հարցը քննելիս ՀՀ քրեական օրենսգրքի 85-րդ, 90-րդ հոդվածներով սահմանված կարգով պետք է հաշվի է առնել նրանց կյանքի ու դաստիարակության պայմանները, հոգեկան զարգացման աստիճանը և այլ առանձնահատկություններ, այն, որ ամբաստանյալ Ն. Ղումաշյանի ծնողները ամուսնալուծված են և նա դաստիարակվել է մեկ ծնողով ընտանիքում, հայրը չի շփվել իր երեխայի հետ, երկու ամբաստանյալներն էլ գտնվում են սոցիալապես անապահով վիճակում, նրանցից Ն. Ղումաշյանը չունի կացարան և բնակվում է վարձակալական հիմունքներով, ինչպես նաև ՄԱԿ-ի Պեկինյան Կանոնների 5 /1 կետի պահանջը, ըստ որի ազատազրկումը` որպես դատավճիռ, պետք է լինի վերջին միջոց, այն էլ հնարավորին չափ կարճ ժամանակով:
Այսպիսով, դատարանը հաշվի առնելով ամբաստանյալների կատարած հանցանքի հանրորեն վտանգավորության աստիճանը, շարժառիթն ու նպատակը, նրանց հավասարազոր դերը հանցագործության կատարման մեջ, ինչպես նաև դրսևորած վարքագիծը հանցանք կատարելիս և դրանից հետո, գտնում է, որ մատնանշված հանգամանքները էականորեն նվազեցնում են ամբաստանյալներն Ն. Ղումաշյանի և Խ. Խաչատրյանի կողմից կատարած հանցանքի հանրորեն վտանգավորության աստիճանը, հետևաբար դրանք կարող են բացառիկ հանդիսանալ և հիմք ծառայել օրենքով նախատեսվածից ավելի մեղմ պատիժ նշանակելու համար:
Իսկ ինչ վերաբերվում է մեղադրողի վերաքննիչ բողոքի այն պատճառաբանությանը, որ դատարանը պատիժ նշանակելիս որպես պատիժն ու պատասխանատվությունը ծանրացնող հանգամանք հաշվի չի առել ամբաստանյալներից Խ. Խաչատրյանի հանցագործության մեջ ունեցած առանձնապես ակտիվ դերը, գտնում է, որ բերված պատճառաբանությունը հիմնված է ենթադրությունների վրա և չի բխում ինչպես քրեական գործի տվյալներից, այնպես էլ մեղադրողի կողմից բերված վերաքննիչ բողոքի մյուս հիմնավորումներից. քանի որ մեղադրողը դուրս գալով ամբաստանյալներին առաջադրված մեղադրանքի ծավալից, սուբյեկտիվ վերլուծության արդյունքում մի կողմից փաստել է, որ երկու ամբաստանյալներն էլ հանցագործության կատարման մեջ ունեցել են առանձնապես ակտիվ դեր, մյուս կողմից` Խ. Խաչատրյանն է ունեցել առանձնապես ակտիվ դեր:
Այսպիսով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի պահանջների համատեքստում ուսումնասիրելով ամբաստանյալներ Ն. Ղումաշյանի և Խ. Խաչատրյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքները, պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, անձը բնութագրող տվյալներն իրենց համակցության մեջ, Վերաքննիչ քրեական դատարանը գտնում է, որ դրանք բացառիկ են և կարող են հիմք հանդիսանալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառման համար:
Այսինքն, առկա է հանցանքի շարժառիթների ու նպատակների, հանցավորների դերի, հանցանքը կատարելիս ու դրանից հետո նրանց վարքագծի և այլ հանգամանքների հետ կապված բացառիկ հանգամանքներ, որոնք էականորեն նվազեցնում են արարքի հանրորեն վտանգավորության աստիճանը:
Վերոգրյալի հիման վրա, Վերաքննիչ քրեական դատարանը հանգում է այն հետևության, որ ընդհանուր իրավասության դատարանը ամբաստանյալներ Ն. Ղումաշյանի և Խ. Խաչատրյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս ըստ էության ճիշտ է գնահատել հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, հանցավորների անձը բնութագրող տվյալները, այդ թվում` պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքները, պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածով սահմանված բացառիկ հանգամանքները, որի արդյունքում վերջիններիս նկատմամբ նշանակել է արդարացի պատիժ և գտնում է, որ ամբաստանյալների նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով կատարած հանցանքի համար ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառմամբ պատիժ նշանակելով սույն գործով հնարավոր է հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված արդարության վերականգմանը, պատժի ենթարկված անձի ուղղմանը և հանցագործությունների կանխմանը, այն բխում է նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 61-րդ, 85-90-րդ հոդվածների, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 439-440-րդ հոդվածներով, ինչպես նաև <<Երեխայի իրավունքների կոնվեցիայի>> և <<Պեկինի կանոնների>> պահանջներից, հետևաբար Նարեկ Մարատի Ղումաշյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, և Խաչատուր Լևոնի Խաչատրյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, դատարանի 2010 հունվարի 13-ի դատավճռով նշանակված պատիժը արդարացի է և այն պատժի խստացման առումով փոփոխելու հիմքեր չկան:
Այսպիսով մեղադրողի կողմից բերված վերաքննիչ բողոքի հիմնավորումները և եզրահանգումները սույն գործի շրջանակներում կիրառելի չեն և դատարանի կողմից ՀՀ քրեկան օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառմամբ նշանակված պատիժը արդարացի է:
Գործի նախորդ դատական քննության ընթացքում թույլ չեն տրվել նյութական և դատավարական իրավունքի խախտումներ:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394-րդ, 439-րդ, 440-րդ և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 85, 90 հոդվածներով, <<Երեխայի իրավունքների կոնվեցիայով>> և <<Պեկինյան Կանոնների >> 5/1 կետով ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը
Ո Ր Ո Շ Ե Ց
Պաշտպաններ Ա.Ալվանդյանի, Էդ.Մակարյանի և մեղադրող Ա. Կոստանդյանի կողմից բերված վերաքննիչ բողոքները մերժել:
Երևան քաղաքի Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2010 թվականի հունվարի 13-ի դատավճիռն քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Նարեկ Մարատի Ղումաշյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, և Խաչատուր Լևոնի Խաչատրյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, թողնել օրինական ուժի մեջ:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարանին` հրապարակման պահից մեկ ամսյա ժամկետում:
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` ստորագրություններ
Իսկականի հետ ճիշտ է`
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Մ. ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ
Հ Ա Ն ՈՒ Ն Հ Ա Յ Ա Ս Տ Ա Ն Ի Հ Ա Ն Ր Ա Պ Ե Տ ՈՒ Թ Յ Ա Ն
Գործ. ԵԱՆԴ/0019/01/09
19. մարտի 2010թ.
ք.Երևան
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ`
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Մ.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ս.ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆ
Հ. ՏԵՐ-ԱԴԱՄՅԱՆ
ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Ռ. ԴԱՎՈՅԱՆԻ
ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ`
ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Ա. ԿՈՍՏԱՆԴՅԱՆԻ
ՊԱՇՏՊԱՆՆԵՐ` Ա. ԱԼՎԱՆԴՅԱՆԻ
ԷԴՈՒԱՐԴ ՄԱԿԱՐՅԱՆԻ
Դռնբաց դատական նիստում քննության առնելով պաշտպաններ Ա. Ալվանդյանի, Էդ.Մակարյանի, և մեղադրող Ա.Կոստանդյանի վերաքննիչ բողոքները` ամբաստանյալներ Նարեկ Մարատի Ղումաշյանի վերաբերյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, Խաչատուր Լևոնի Խաչատրյանի վերաբերյալ 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, Երևան քաղաքի Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2010 թվականի հունվարի 13-ի /այսուհետև դատարանի/ դատավճռի դեմ.
Պ Ա Ր Զ Ե Ց
1/. Գործի դատավարական նախապատմությունը և փաստական հանգամանքները.
Նարեկ Մարատի Ղումաշյանին և Խաչատուր Լևոնի Խաչատրյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով մեղադրանք է առաջադրվել և նրանք դատապարտվել են այն բանի համար, որ դեռևս անչափահասության տարիքում գտնվող Նարեկ Ղումաշյանը ուրիշի գույքը հափշտակելու նպատակով նախնական համաձայնության գալով անչափահաս Խաչատուր Խաչատրյանի հետ, 2008 թվականի նոյեմբերի 13-ին, ժամը 19.00-ից 19.30-ը ընկած ժամանակահատվածում Նոր Նորքի 2-րդ զանգվածում գտնվող Տիգրան Մեծի արձանի հարևանությամբ ավազակային հարձակում են կատարել Լիանա Նելսոնի Զաքարյանի նկատմամբ, վերջինիս կյանքի և առողջության համար վտանգավոր բռնության գործադրմամբ, որի ընթացքում նախապես որոշված դերակատարմամբ Նարեկ Ղումաշյանը բռունցքով հարվածել է տուժող Լ. Զաքարյանի դեմքին` վերջինիս դիտավորությամբ պատճառելով քթի ոսկրերի փակ կոտրվածքի, գլխուղեղի ցնցման, ձախ աչքի ենթակոնյուկտիվալ արյունազեղման ձևով` առողջությանը թեթև վնաս՝ առողջության կարճատև քայքայումով: Իսկ Խ.Խաչատրյանը քաշել է Լ.Զաքարյանի ձախ ուսին գցված՝ 15.000 ՀՀ դրամ արժողության ձեռքի պայուսակը՝ 9.000 ՀՀ դրամ կանխիկ գումարի, 10.000 դրամ արժողության« ՙՍամսունգ X 680՚ տեսակի բջջային հեռախոսի, 3.000 դրամ ընդհանուր արժողության հարդարման պարագաների պարունակությամբ, և դեպքի վայրից դիմել են փախուստի:
Վերոգրյալ հանցանքի համար Երևան քաղաքի Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2010 թվականի հունվարի 13-ի դատավճռով Նարեկ Մարատի Ղումաշյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառմամբ դատապարտվել է ազատազրկման 3 /երեք/ տարի ժամկետով, առանց գույքի բռնագրավման` պատժի սկիզբը հաշվելով
2009 թվականի հունվարի 24-ից:
Ն.Ղումաշյանը նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Խաչատուր Լևոնի Խաչատրյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառմամբ դատապարտվել է ազատազրկման 4 /չորս/ տարի ժամկետով, առանց գույքի բռնագրավման` պատժի սկիզբը հաշվելով 2009 թվականի հունվարի 23-ից:
Խ. Խաչատրյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Նարեկ Ղումաշյանի և Խաչատուր Խաչատրյանի տնտեսությունից համապարտության կարգով հօգուտ Լիանա Զաքարյանի վճռվել ` բռնագանձել 100.000 /մեկ հարյուր հազար/ ՀՀ դրամ որպես հանցագործությամբ պատճառված վնասի հատուցում:
Իրեղեն ապացույց ճանաչված և տուժող Լիանա Զաքարյանին ի պահ հանձնված սև կաշվե պայուսակը, բջջային հեռախոսի ականջակալերը, թվով երկու հատ բանալիները, ՙՍամսունգ X 680՚ տեսակի բջջային հեռախոսը թողնվել է Լիանա Զաքարյանի տնօրինությանը:
2/. Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, փաստարկները և պահանջը.
Դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոքներ են բերել ամբաստանյալներ Նարեկ Ղումաշյանի շահերի պաշտպան Ա.Ալվանդյանը, Խաչատուր Խաչատրյանի պաշտպան Էդ. Մակարյանը և մեղադրող Ա. Կոստանդյանը` հետևյալ հիմքերի սահմաններում, ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.
Ըստ բողոքաբերներ Ա.Ալվանդյանի և Էդ.Մակարյանի նույնաբովանդակ բողոքների ամբաստանյալներ Ն.Ղումաշյանի և Խ.Խաչատրյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը չի համապատասխանում նրանց անձնավորությանը և կատարած արարքի հանրորեն վտանգավորության աստիճանին, քանի որ պատիժ նշանակելիս դատարանը չի պահպանել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի և 61-63-րդ հոդվածների պահանջները: Այնուհետև, բողոքաբերները հղում կատարելով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 12.06.2007 թվականի թիվ ՎԲ-124/07 և 01.02.2008 թվականի թիվ 01/08 որոշումներին, խնդրել են ուշադրություն դարձնել այն հանգամանքի վրա, որ ամբաստանյալները անչափահաս տարիքում են կատարել հանցանքը, և նշանակված պատժի մնացած մասը կրելը հնարավոր է, որ առավել վատ ազդեցություն ունենա, մինչդեռ, պատժի հետագա կրումից ազատվելու դեպքում ամբաստանյալները կարող են մեկնել ՀՀ ազգային բանակ, որն ավելի արդարացված և նպատակահարմար է, քան ազատազրկման վայրում գտնվելը:
Ելնելով վերոգրյալից, խնդրել են հաշվի առնելով առաջին ատյանի դատարանի կողմից պատիժ նշանակելիս մատնանշված ամբաստանյալների անձը բնութագրող, այդ թվում նրանց պատիժն ու պատասխանատվությունը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները, ինչպես նաև արարքի բնույթն ու հասարակական վտանգավորության աստիճանը, ամբաստանյալների նկատմամբ նշանակված պատիժը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պայմանականորեն չկիրառել` սահմանելով փորձաշրջան:
Բացի այդ, բողոքաբերներից Էդ. Մակարյանը նկատի ունենալով, որ իր պաշտպանյալի` Խ.Խաչատրյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օերսնգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառմամբ 4 տարի ժամկետով ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը խիստ է, խնդրել է դատավճիռը փոփոխել նաև պատժաչափի մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառմամբ նշանակել պատիժ ազատազրկման ձևով` 3 տարի ժամկետով:
Ըստ գործով մեղադրող Ա. Կոստանդյանի վերաքննիչ բողոքի դատարանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառմամբ ամբաստանյալների նկատմամբ պատիժ նշանակելով խախտել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ և 48-րդ, 61-րդ և 64-րդ հոդվածների պահանջները, ինչը հանգեցրել է քրեական օրենքի սխալ կիրառման:
Բողոքաբերը նշել է, որ ամբաստանյալների նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառմամբ դատարանի կողմից նշանակված պատիժն ակնհայտ մեղմ է, անհամաչափ, չի համապատասխանում ամբաստանյալների կողմից կատարած արարքի բնույթին և հասարակական վտանգավորության աստիճանին, որն էլ հանգեցրել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածով սահմանված արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքի խախտմանը:
Ըստ բողոքի հեղինակի դատարանը խախտել է նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով սահմանված պատժի նշանակման ընդհանուր սկզբունքները, որի համաձայն պատժի տեսակը և չափը որոշվում է հանցագործության վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, մինչդեռ, ամբաստանյալների նկատմամբ նշանակվել է այնպիսի պատիժ, որը չի կարող ծառայել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով ամրագրված պատժի նպատակներին:
Բացի այդ, քրեական գործի նյութերից երևում է, որ դատարանը ամբաստանյալի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենգրքի 64-րդ հոդվածը կիրառելիս հաշվի չի առել հոդվածի բովանդակությունը, ըստ որի օրենքով նախատեսվածից ավելի մեղմ պատիժ նշանակելու համար անհրաժեշտ է հետևյալ երկու պայմաններից առնվազն մեկը`
1.գործի բացառիկ հանգամանքները.
2.խմբակային հանցագործության մասնակցի կողմից խմբի կատարած հանցանքը բացահայտելուն ակտիվորեն աջակցելը:
Սույն գործի նյութերով հիմնավորված է, որ ավազակային հարձակումը կատարվել է խմբի կողմից և հանցագործության մեջ առանձնապես ակտիվ դեր է ունեցել ինչպես Ն. Ղումաշյանը, այնպես էլ Խ. Խաչատրյանը:
Գործի նախաքննության ընթացքում Ն.Ղումաշյանը ցուցմունքներ չի տվել` չի աջակցել խմբի կողմից կատարված հանցագործությունը բացահայտելուն, բացի այդ, նա ինքն է կազմակերպել հանցագործության կատարումը, և իրեն է անհրաժեշտ եղել գումարը, որի համար առաջարկել է և համաձայության է եկել անչափահաս Խ. Խաչատրյանի հետ, իսկ դատաքննության ընթացքում դարձյալ հրաժարվել է ցուցմունք տալուց, չի պատասխանել մեղադրողի և դատարանի հարցերին, ընդամենը իրեն մեղավոր է ճանաչել և զղջացել է, ինչը կրել է ձևական բնույթ, և պայմանավորված է եղել նրա մեղավորությունը հաստատող անառարկելի և ծանրակշիռ ապացույցների առկայությամբ, որի պարագայում անիմաստ է եղել վերագրվող արարքից խուսափելու փորձեր կատարելը: Բացի այդ, նա նախատեսել է առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր ճանաչելու և կատարած ծանր հանցանքի համար զղջալու դեպքում մեղմ պատիժ ստանալու հնարավորությունը:
Դատարանի կողմից բացառիկ ճանաչված դատապարտյալների անչափահաս տարիքում հանցագործության կատարումը, նախկինում արատավորված չլինելը, դրական բնութագրվելը, իրենց մեղավոր ճանաչելու և անկեղծորեն զղջալու հանգամանքները, ինչպես նաև Ն. Ղումաշյանի 9 տարուց ավելի մեկ ծնողով ընտանիքում դաստիարակվելը և տուժողին մասամբ վնասը հատուցելը չեն վկայում այն հասարակական վտանգավորության բացակայության մասին, որը բնորոշ է նրանց կատարած հանցագործություններին:
Դատարանի կողմից նշված հանգամանքները որևէ կերպով չեն կարող նվազեցնել հանցանքի` հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, հետևաբար նաև չեն կարող բացառիկ հանդիսանալ և օրենքով նախատեսվածից ավելի մեղմ պատիժ նշանակելու հիմք ծառայել:
Փաստորեն, դատարանի եզրահանգումն անհիմն է, ամբաստանյալներ Նարեկ Ղումաշյանի և Խաչատուր Խաչատրյանի նկատմամբ օրենքով նախատեսվածից ավելի մեղմ պատիժ նշանակելը վերջիններիս կատարած հանցավոր արարքի համեմատ ակնհայտորեն մեղմ է, չի նպաստում և չի կարող նպաստել սոցիալական արդարության վերականգնմանը, հանցագործությունների կանխմանը և պատժի ենթարկված անձանց ուղղվելուն:
Ելնելով վերոգրյալից, մեղադրող միջնորդել է պատժի մասով փոփոխել ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավճիռը, և ամբաստանյալներ Ն. Ղումաշյանին և Խ. Խաչատրյանին դատապարտել ազատազրկման 6 տարի ժամկետով:
3/.Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումները.
Վերաքննիչ դատարանը ստուգելով գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման ու քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, ինչպես նաև գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի նորմերի պահպանումը, լսելով պաշտպանական և մեղադրող կողմերի բողոքների հիմնավորումները և բողոքների կապակցությամբ կողմերի պատասխանները, ներկայացված բողոքների հիմքերի ու հիմնավորումների սահմաններում վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, հանգում է այն հետևության, որ ընդհանուր իրավասության դատարանի 13.01.2009 թվականի դատավճիռը օրինական է ու հիմնավորված և այն փոոխելու հիմքեր չկան, նկատի ունենալով հետևյալը.
Բողոքաբերները ըստ էության, վիճարկում են հետևյալ հարցերը.
1.Ամբաստանյալներից Խ. Խաչատրյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառմամբ նշանակված պատիժը մեկ տարի ժամկետով մեղմացնելու և ամբաստանյալներ Ն. Ղումաշյանի և Խ. Խաչատրյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառման նպատակահարմարության հարցը:
2.Մեղադրողի բողոքի հիման վրա վերաքննիչ քրեական դատարանի առջև բարձրացրած իրավական հարցը հետևյալն է` Նարեկ Ղումաշյանի և Խաչատուր Խաչատրյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքների համակցությունը, որպես բացառիկ գնահատելով` արդյոք առաջին ատյանի դատարանը պահպանել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի պահանջները:
Վերաքննիչ դատարանը քննության առնելով պաշտպանական կողմի վերաքննիչ բողոքների համանման փաստարկները, հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալների նկատմամբ նպատակահարմար չէ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորն կիրառելը` նկատի ունենալով հետևյալը.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածների դրույթներից հետևում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ ինչպես պատժատեսակի և պատժաչափի, այնպես էլ նշանակված պատիժը կրելու նպատակահարմարության վերաբերյալ դատարանի կողմից կայացված որոշումը պետք է հիմնված լինի կատարած հանցագործության, դրա առանձնահատկությունների, գործի կոնկրետ հագամանքների, հանցավորի անձի, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների բազմակողմանի գնահատման վրա` նպատակ ունենալով ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասում նշված պատժի նպատակների իրագործման հնարավորությունը:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70 հոդվածի 1-ին մասի համաձայն, եթե դատարանը կալանքի, ազատազրկման կամ կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով պատիժ նշանակելով հանգում է հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին: Նույն հոդվածի 2-րդ մասը սահմանում է, որ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը հաշվի է առնում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատիժն ու պատասխանատվությունը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները:
Սույն քրեական գործի նյութերի ուսումնասիրությունից երևում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով մեղադրվող ամբաստանյալներ Նարեկ Մարատի Ղումաշյանի և Խաչատուր Լևոնի Խաչատրյանի նկատմամբ պատժի տեսակն ու չափը որոշելիս, առաջին ատյանի դատարանը ղեկավարվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով սահմանված պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով, և բավարար չափով ստուգման ու բազմակողմանի գնահատության է ենթարկել պաշտպանների կողմից բերված վերաքննիչ բողոքում մատնանշված բոլոր հանգամանքները, այդ թվում ամբաստանյալների կողմից կատարած հանցանքի հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը, անձը բնութագրող տվյալները, պատիժն ու պատասխանատվությունը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքներն և գործի կոնկրետ տվյալները, այն, որ նրանք ընդունում են մեղքը, զղջում են կատարածի համար, հանցանքը կատարել են անչափահաս տարիքում, նրանցից Խ. Խաչատրյանը կատարած հանցագործության վերաբերյալ տվել է խոստովանական ցուցմունքներ, նրանք նախկինում արատավորված չեն եղել, բնութագրվում են դրական, ինչպես նաև այն, որ նրանցից Նարեկ Ղումաշյանը 9 տարուց ավել է ինչ դաստիարակվում է մեկ ծնողով ընտանիքում և նրա հարազատները տուժողին մասնակիորեն` 80.000 ՀՀ դրամի չափով վերակագնել են հանցագործությամբ պատճառված վնասը, և ամբաստանյալների պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայության պայմաններում, իրավացիորեն, գործում առկա մեղմացնող հանգամանքները համարել է բացառիկ, որի պայմաններում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառմամբ Ն.Ղումաշյանի և Խ.Խաչատրյանի նկատմամբ նշանակել է արդարացի պատիժ, ինչը բխում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածով ամրագրված արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքից, համապատասխանում է կատարված հանցանքի ծանրությանը, այն կատարելու հանգամանքներին, հանցավորների անձնավորությանը, անհրաժեշտ ու բավարար է նրանց ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար և կարող է ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված պատժի նպատակները, այն է` վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին:
Վերոգրյալ հիմքերի առկայության պայմաններում վերաքննիչ դատարանը գալիս է համոզման, որ ամբաստանյալների ուղղվելը և վերադաստիարակվելը հնարավոր չէ առանց նշանակված պատիժը կրելու, և նրանց նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմքեր չկան:
Ինչ վերաբերվում է Խ. Խաչատրյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառմամբ նշանակված պատիժը մեղմացնելու վերաբերյալ վերջինիս շահերի պաշտպան Էդ. Մակարյանի վերաքննիչ բողոքի փաստարկներին, ապա վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ վերոգրյալ պատճառաբանություններով պաշտպանի կողմից բերված վերաքննիչ բողոքը այդ մասով նույնպես ենթակա է մերժման:
Վերաքննիչ դատարանը քննության առնելով մեղադրողի վերաքննիչ բողոքի պատճառաբանությունները, գտնում է, որ այն բավականաչափ հիմնավորված ու պատճառաբանված չէ և ամբողջությամբ չի բխում սույն գործի փաստական տվյալներից, հետևաբար ենթակա է մերժման` ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.
Ինչպես երևում է մեղադրողի վերաքննիչ բողոքի բովանդակությունից, այն ամբողջությամբ իր մեջ ներառում է ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի` Հարություն Տիգրանի Հաբեշյանի վերաբերյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ և 238-րդ հոդվածներով 30.08.2007 թվականի որոշումը` Երևանի Էրեբունի և Նուբարաշեն համայնքների առաջին ատյանի դատարանի 07.06.2007 թվականի դատավճռի դեմ, ինչը մեղադրողը տառացիորեն վերարտադրելով փորձել է համապատասխանեցնել սույն գործի փաստական տվյալների հետ և գտել է, որ դատարանը ամբաստանյալների նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառմամբ պատիժ նշանակելով, տվյալ դեպքում չի պահպանել ՀՀ քրեական օրենսգրքի պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները և նշանակված պատիժը ամբաստանյալների կողմից կատարած արարքի համեմատ ակնհայտ մեղմ է, որը չի կարող նպաստել ՀՀ քրեական օերսգրքի 10-րդ և 61-րդ հոդվածներով սահմանված արդարության և պատասխանատվության անհատականացման և պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքների պահպանմանը, ինչպես նաև ապահովել սոցիալական արդարությանը վերաբերվող ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի պահանջները:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն պատիժը համարվում է արդարացի, եթե այն չափից դուրս խիստ կամ մեղմ չէ և համապատասխանում է հանցագործության բնույթին և ծանրության աստիճանին:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 3-րդ մասը սահմանում է, որ պատժի տեսակը և չափը որոշվում է հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն հանցանքի շարժառիթների ու նպատակների, հանցավորի դերի, հանցանքը կատարելիս ու դրանից հետո նրա վարքագծի և այլ հանգամանքների հետ կապված բացառիկ հանգամանքների առկայության դեպքում, որոնք էականորեն նվազեցնում են հանցանքի՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, ինչպես նաև խմբակային հանցագործության մասնակցի կողմից խմբի կատարած հանցանքը բացահայտելուն ակտիվորեն աջակցելու դեպքում կարող է նշանակվել սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածով նախատեսված պատժի նվազագույն չափից ավելի ցածր պատիժ կամ ավելի մեղմ պատժատեսակ, քան նախատեսված է այդ հոդվածով, կամ չկիրառել որպես պարտադիր նախատեսված լրացուցիչ պատիժ:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի բովանդակային վերլուծությունից երևում է, որ օրենքով նախատեսվածից ավելի մեղմ պատիժ նշանակելու համար անհրաժեշտ է հետևյալ երկու պայմաններից առնվազն մեկը` գործի բացառիկ հանգամանքները և խմբակային հանցագործության մասնակցի կողմից խմբի կատարած հանցանքը բացահայտելուն ակտիվորեն աջակցելը:
Ինչպես նշված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածում բացառիկ հանգամաքնները կապված են հանցանքի շարժառիթների, նպատակների, հանցավորի դերի, հանցանքը կատարելիս ու դրանից հետո նրա վարքագծի հետ: Այդպիսիք կարող են լինել նաև այլ հանգամանքներ, որոնք էականորեն նվազեցնում են հանցանքի հանրության համար վտանգավորության աստիճանը: Ընդ որում, կարևորը ոչ թե պատիժը մեղմացնող տվյալների քանակն է, այլ այն, թե ինչքանով են դրանք էականորեն ազդել պատժի` հանրության համար վտանգավորության աստիճանի նվազեցման վրա: Պատիժը մեղմացնելու բացառիկ հիմքին հավասարազոր է խմբակային հանցագործության մասնակցի կողմից խմբի կատարած հանցանքը բացահայտելուն ակտիվորեն աջակցելը և պատիժը մեղմացնելու հարցում այն ունի նույն դերը, ինչ գործի բացառիկ հանգամանքները:
Քրեական գործի նյութերով հիմնավորված է, որ ավազակային հարձակումը կատարվել է խմբի կողմից և հանցագործության կատարման մեջ առանձնապես ակտիվ դեր են ունեցել ինչպես Նարեկ Ղումաշյանը, այնպես էլ Խաչատուր Խաչատրյանը, որոնք մեղադրվել են ծանր հանցագործության` ուրիշի գույքը հափշտելու նպատակով, մի խումբ անձանց կողմից տուժողի կյանքի և առողջության համար վտանգավոր բռնության գործադրումով հարձակում կատարելու մեջ /ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով/:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 14-րդ գլխում սահմանված է անչափահասների քրեական պատասխանատվության և պատժի առանձնահատկությունները, ըստ որի անչափահասի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս հաշվի են առնվում նրա կյանքի և դաստիարակության պայմանները, հոգեկան զարգացման աստիճանը, առողջության վիճակը, անձի այլ առանձնահատկությունները, ինչպես նաև նրա վրա այլ անձանց ազդեցությունը:
Բացի այդ, ըստ <<Երեխայի իրավունքների կոնվեցիա>>-ի, և ՄԱԿ-ի Գլխավոր ասամբլյայի 29.11.1985 թվականի 40/33 բանաձևով հաստատված <<Պեկինյան կանոններ>>-ի /<<ՄԱԿ-ի նվազագույն ստանդարտ կանոնները` անչափահասների նկատմամբ արդարադատություն իրականացնելու վերաբերյալ>>/ դրույթների ազատազրկումը` որպես դատավճիռ, պետք է լինի վերջին միջոց, այն էլ հնարավորին չափ կարճ ժամանակով:
<<Վերջին միջոց>> սկզբունքի կիրառումը դատավճռում նշանակում է, որ ազատազրկումը պետք է նշանակվի միայն այն դեպքում, երբ դատավորը համոզված է, որ միջոցի նպատակը` անչափահասի դեպքում վերականգնումը, հնարավոր չէ իրականացնել ոչ կալանավորման եղանակով:
Նմանապես, <<հնարավոր ամենակարճ ժամկետը>>, պետք է ընդհանրապես մեկնաբանվի որպես այն ժամկետը, որի ընթացքում կալանքի ռեժիմը կարող է ապահովել տվյալ անչափահասի վերականգնումը:
Սույն գործի նախաքննության ընթացքում անչափահաս ամբաստանյալ Խաչատուր Խաչատրյանը ակտիվորեն աջակցել է հանցագործությունը բացահայտելուն, որն արտահայտվել է նախաքննության ընթացքում ի սկզբանե գործի վերաբերյալ տրված խոստովանական ցուցմունքներով, այդ թվում սույն գործով մյուս ամբաստանյալ Նարեկ Ղումաշյանի դեմ մերկացնող ցուցմունքներ տալով, դեպքի վայրը մատնացույց անելով, ինչպես նաև դեպքի հետ կապված բոլոր հանգամանքները վերարտադրելով:
Քրեական գործի նյութերով հիմնավորված է նաև, որ Խ.Խաչատրյանի ծնողները նրան այլ անձանց ազդեցությունից զերծ պահելու համար ձեռնարկել են համապատասխան միջոցներ:
Մյուս ամբաստանյալ Նարեկ Ղումաշյանը հանցագործությունը կատարել է անչափահաս տարիքում, նրա ծնողները ամուսնալուծված են, հայրը ամուսնացել է և այդ տարիների ընթացքում երբևէ ոչ միայն չի զբաղվել իր որդու դաստիարակությամբ, այլև նրան չի ցուցաբերել նյութական օգնություն:
Ն. Ղումաշյանը 2000 թվականից բնակվում է մոր հետ միասին, գտնվում է սոցիալապես անապահով վիճակում, իսկ նրա մայրը որդուն շրջապատի անձանց անցանկալի ազդեցությունից զերծ պահելու համար փոխել է իր բնակության վայրը, որը սակայն ըստ էության չի նպաստել անչափահասի վարքագծի փոփոխությանը և նա, ելնելով իր կյանքի ու դաստիարակության ոչ նպաստավոր պայմաններից, կատարել է սույն հանցագործությունը:
Բացի այդ, Նարեկ Ղումաշյանի ծնողի կողմից մասնակիորեն վերականգնվել է տուժողին հանցագործությամբ պատճառված նյութական վնասը:
Վերոգրյալի պայմաններում վերաքննիչ դատարանը գալիս է այն հետևության, որ ամբաստանյալներ Ն.Ղումաշյանի և Խ.Խաչատրյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառմամբ պատիժ նշանակելու հարցը քննելիս ՀՀ քրեական օրենսգրքի 85-րդ, 90-րդ հոդվածներով սահմանված կարգով պետք է հաշվի է առնել նրանց կյանքի ու դաստիարակության պայմանները, հոգեկան զարգացման աստիճանը և այլ առանձնահատկություններ, այն, որ ամբաստանյալ Ն. Ղումաշյանի ծնողները ամուսնալուծված են և նա դաստիարակվել է մեկ ծնողով ընտանիքում, հայրը չի շփվել իր երեխայի հետ, երկու ամբաստանյալներն էլ գտնվում են սոցիալապես անապահով վիճակում, նրանցից Ն. Ղումաշյանը չունի կացարան և բնակվում է վարձակալական հիմունքներով, ինչպես նաև ՄԱԿ-ի Պեկինյան Կանոնների 5 /1 կետի պահանջը, ըստ որի ազատազրկումը` որպես դատավճիռ, պետք է լինի վերջին միջոց, այն էլ հնարավորին չափ կարճ ժամանակով:
Այսպիսով, դատարանը հաշվի առնելով ամբաստանյալների կատարած հանցանքի հանրորեն վտանգավորության աստիճանը, շարժառիթն ու նպատակը, նրանց հավասարազոր դերը հանցագործության կատարման մեջ, ինչպես նաև դրսևորած վարքագիծը հանցանք կատարելիս և դրանից հետո, գտնում է, որ մատնանշված հանգամանքները էականորեն նվազեցնում են ամբաստանյալներն Ն. Ղումաշյանի և Խ. Խաչատրյանի կողմից կատարած հանցանքի հանրորեն վտանգավորության աստիճանը, հետևաբար դրանք կարող են բացառիկ հանդիսանալ և հիմք ծառայել օրենքով նախատեսվածից ավելի մեղմ պատիժ նշանակելու համար:
Իսկ ինչ վերաբերվում է մեղադրողի վերաքննիչ բողոքի այն պատճառաբանությանը, որ դատարանը պատիժ նշանակելիս որպես պատիժն ու պատասխանատվությունը ծանրացնող հանգամանք հաշվի չի առել ամբաստանյալներից Խ. Խաչատրյանի հանցագործության մեջ ունեցած առանձնապես ակտիվ դերը, գտնում է, որ բերված պատճառաբանությունը հիմնված է ենթադրությունների վրա և չի բխում ինչպես քրեական գործի տվյալներից, այնպես էլ մեղադրողի կողմից բերված վերաքննիչ բողոքի մյուս հիմնավորումներից. քանի որ մեղադրողը դուրս գալով ամբաստանյալներին առաջադրված մեղադրանքի ծավալից, սուբյեկտիվ վերլուծության արդյունքում մի կողմից փաստել է, որ երկու ամբաստանյալներն էլ հանցագործության կատարման մեջ ունեցել են առանձնապես ակտիվ դեր, մյուս կողմից` Խ. Խաչատրյանն է ունեցել առանձնապես ակտիվ դեր:
Այսպիսով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի պահանջների համատեքստում ուսումնասիրելով ամբաստանյալներ Ն. Ղումաշյանի և Խ. Խաչատրյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքները, պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, անձը բնութագրող տվյալներն իրենց համակցության մեջ, Վերաքննիչ քրեական դատարանը գտնում է, որ դրանք բացառիկ են և կարող են հիմք հանդիսանալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառման համար:
Այսինքն, առկա է հանցանքի շարժառիթների ու նպատակների, հանցավորների դերի, հանցանքը կատարելիս ու դրանից հետո նրանց վարքագծի և այլ հանգամանքների հետ կապված բացառիկ հանգամանքներ, որոնք էականորեն նվազեցնում են արարքի հանրորեն վտանգավորության աստիճանը:
Վերոգրյալի հիման վրա, Վերաքննիչ քրեական դատարանը հանգում է այն հետևության, որ ընդհանուր իրավասության դատարանը ամբաստանյալներ Ն. Ղումաշյանի և Խ. Խաչատրյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս ըստ էության ճիշտ է գնահատել հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, հանցավորների անձը բնութագրող տվյալները, այդ թվում` պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքները, պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածով սահմանված բացառիկ հանգամանքները, որի արդյունքում վերջիններիս նկատմամբ նշանակել է արդարացի պատիժ և գտնում է, որ ամբաստանյալների նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով կատարած հանցանքի համար ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառմամբ պատիժ նշանակելով սույն գործով հնարավոր է հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված արդարության վերականգմանը, պատժի ենթարկված անձի ուղղմանը և հանցագործությունների կանխմանը, այն բխում է նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 61-րդ, 85-90-րդ հոդվածների, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 439-440-րդ հոդվածներով, ինչպես նաև <<Երեխայի իրավունքների կոնվեցիայի>> և <<Պեկինի կանոնների>> պահանջներից, հետևաբար Նարեկ Մարատի Ղումաշյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, և Խաչատուր Լևոնի Խաչատրյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, դատարանի 2010 հունվարի 13-ի դատավճռով նշանակված պատիժը արդարացի է և այն պատժի խստացման առումով փոփոխելու հիմքեր չկան:
Այսպիսով մեղադրողի կողմից բերված վերաքննիչ բողոքի հիմնավորումները և եզրահանգումները սույն գործի շրջանակներում կիրառելի չեն և դատարանի կողմից ՀՀ քրեկան օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառմամբ նշանակված պատիժը արդարացի է:
Գործի նախորդ դատական քննության ընթացքում թույլ չեն տրվել նյութական և դատավարական իրավունքի խախտումներ:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394-րդ, 439-րդ, 440-րդ և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 85, 90 հոդվածներով, <<Երեխայի իրավունքների կոնվեցիայով>> և <<Պեկինյան Կանոնների >> 5/1 կետով ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը
Ո Ր Ո Շ Ե Ց
Պաշտպաններ Ա.Ալվանդյանի, Էդ.Մակարյանի և մեղադրող Ա. Կոստանդյանի կողմից բերված վերաքննիչ բողոքները մերժել:
Երևան քաղաքի Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2010 թվականի հունվարի 13-ի դատավճիռն քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Նարեկ Մարատի Ղումաշյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, և Խաչատուր Լևոնի Խաչատրյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, թողնել օրինական ուժի մեջ:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարանին` հրապարակման պահից մեկ ամսյա ժամկետում:
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` ստորագրություններ
Իսկականի հետ ճիշտ է`
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Մ. ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ
Գործ ԵԱՆԴ 0019/01/09
Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
Հ Ա Ն Ո Ւ Ն Հ Ա Յ Ա Ս Տ Ա Ն Ի Հ Ա Ն Ր Ա Պ Ե Տ Ո Ւ Թ Յ Ա Ն
13 հունվարի 2009 թվական քաղաք Երևան
Երևան քաղաքի Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը`
Նախաgահությամբ` դատավոր Սամվել Ուզունյանի
Քարտուղարությամբ` Լիլիթ Նազարյանի
Մասնակցությամբª
Մեղադրող` Արսեն Կոստանդյանի
Պաշտպաններ` Արայիկ Ալվանդյանի,
Էդուարդ Մակարյանի
Օրինական ներկայացուցիչ` Լևոն Խաչատրյանի
Տուժող` Լիանա Զաքարյանի
Դռնբաց դատական նիստում, դատարանում, քննեց քրեական gործն ըստ մեղադրանքի` 1. ՆԱՐԵԿ ՄԱՐԱՏԻ ՂՈՒՄԱՇՅԱՆԻ ծնված 23.11.1990թվականին Երևան քաղաքում, ազgությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, 8-ամյա կրթությամբ, չամուսնացած, չի աշխատում, նախկինում չդատապարտված, հաշվառված է Երևան քաղաքի, Նոր Նորքի 5-րդ զանգվածի Միկոյան փողոցի 4/1 շենքի թիվ 27 բնակարանում, սակայն բնակվել է Երևան քաղաքի, Մալաթիա 18 շենքի թիվ 48 բնակարանում:
Արգելանքի տակ է 2009թվականի հունվարի 24-ից, խափանման միջոց է ընտրվել կալանքը:
Մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսgրքի 175 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով:
2. ԽԱՉԱՏՈՒՐ ԼԵՎՈՆԻ ԽԱՉԱՏՐՅԱՆԻ ծնված 03.12.1991թվականին Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, 8-ամյա կրթությամբ, չամուսնացած, չի աշխատում, նախկինում չդատապարտված, հաշվառված և բնակվել է Երևան քաղաքի, Նոր Նորքի 5-րդ զանգվածի Միկոյան փողոցի 17 շենքի թիվ 14 բնակարանում:
Արգելանքի տակ է 2009թվականի հունվարի 23-ից, խափանման միջոց է ընտրվել կալանքը:
Մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենս•րքի 175 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով:
Պ Ա Ր Զ Ե Ց
I
1. Գործի դատավարական նախապատմությունը.
ՀՀ ոստիկանության Նոր Նորք բաժնի հետաքննիչ Ա.Հարթենյանի կողմից 19.11.2008թվականին հարուցվել է թիվ 17161908 քրեական գործը:
Նարեկ Ղումաշյանը գտնվելով անչափահասության տարիքում, 2008թվականի նոյեմբերի 13-ին, ժամը 14.00-ի սահմաններում իր ընկեր, անչափահաս Խաչատուր Խաչատրյանին` Նոր Նորքի 5-րդ զ-ծ Միկոյան փող. 17 շենքի բակում այցելելով, նրանից հարցրել է, թե որտեղից գումար վաստակեն և նրանք զրուցելով զբոսնել են: Զբոսանքի ընթացքում, գումար հայթայթելու նպատակով նրանք նախնական համաձայնության են եկել մեկնելու որևէ զբոսայգի և այնտեղ ձեռքի պայուսակ հափշտակելու նպատակով ավազակային հարձակում կատարեն որևէ աղջկա նկատմամբ, նախնական դերաբախշմամբ՝ Ն.Ղումաշյանը պետք է հարվածեր, իսկ Խ.Խաչատրյանր պետք է քաշեր պայուսակը և նրանք դիմեին փախուստի: Զբոսանքից հետո, ժամը 18-ի սահմաններում, նրանք երթուղային տաքսիով Նոր Նորքի 5–րդ զանգվածից մեկնել են Նոր Նորքի 3-րդ զ-ծ շուկայի կանգառ, որտեղ իջնելով գնացել են Նոր Նորքի 2-րդ զ-ծ գտնվող զբոսայգի՝ ՙՏիգրան Մեծի՚ արձանի հարևանությամբ, այնտեղ սպասելով և ժամը 19-ից 19.30-ն ընկած ժամանակահատվածում տեսնելով գործով տուժող` Լիանա Նելսոնի Զաքարյանին, որն այդ ժամանակ Նոր Նորքի 3-րդ զ-ծ շուկայի կողմից, քայլելով գնացել է դեպի ՙԱնելիք՚ բանկ տանող աստիճանավանդակ, այդ ժամանակ Ն.Ղումաշյանր գնացել է Լ.Զաքարյանի հետևից, աջ կողմից շրջանցել նրան, շրջվել ու աջ բռունցքով հարվածել նրա դեմքին՝ քթի ոսկրերի փակ կոտրվածքի, գլխուղեղի ցնցման, ձախ աչքի ենթակոնյուկտիվալ արյունազեղման ձևով դիտավորությամբ պատճառել են առողջությանը թեթև վնաս՝ առողջության կարճատև քայքայումով, որից անմիջապես հետո, երբ Լ.Զաքարյանր ցավից երկու ձեռքով փակել է դեմքը, Խ.Խաչատրյանը քաշել է Լ.Զաքարյանի ձախ ուսին գցված՝ 15.000 ՀՀ դրամ արժողության ձեռքի պայուսակը՝ 9.000 ՀՀ դրամ կանխիկ գումարի, 10.000 դրամ արժողության« ՙՍամսունգ X 680՚ տեսակի բջջային հեռախոսի, 3.000 դրամ ընդհանուր արժողության հարդարման պարագաների պարունակությամբ և նրանք դիմել են փախուստի՝ զբոսայգու միջով` ՙՆոր Նորք՚ թաղապետարանի ուղղությամբ: Մոտ 40-50 մետր վազելով նրանք մտել են խոտերի մեջ, կքանստել են ու սկսել են հանել պայուսակի պարունակությունը: Պայուսակից հանելով 9.000 դրամ, Ն.Ղումաշյանր գումարը դրել է իր գրպանը, այդ ժամանակ նրանց է մոտեցել զբոսայգով անցնող` ՀՀ ոստիկանության զորքերի 1033 զորամասի պայմանագրային ոստիկան, ենթասպա՝ ժիրայր Խանջյանը` ՀՀ ոստիկանության դաշտային համազգեստը հագին: Տեսնելով Ժ.Խանջյանին նրանք մոտակա խոտերի մեջ են նետել պայուսակը, որից հետո Խ.Խաչատրյանն անմիջապես դիմել է փախուստի, իսկ նշված ժամանակահատվածում Ն.Դումաշյանը մի պահ կանգ առնելով ոստիկանի առջև, ևս դիմել է փախուստի: Դեպքի հաջորդ օրը Ն.Դումաշյանը Խ.Խաչատրյանին փոխանցել է 3.000 ՀՀ դրամ:
25.03.2009թվականին Նարեկ Ղումաշյանի և Խաչատուր Խաչատրյանի վերաբերյալ քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է դատարան:
2. Ապացույցների հետազոտում և գնահատում.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում Նարեկ Ղումաշյանը իրեն մեղավոր է ճանաչել, օգտվելով իր դատավարական իրավունքից հրաժարվեց ցուցմունք տալուց, սակայն հայտնեց, որ գումար հայթայթելու նպատակով իրականում ինքը և Խաչատուր Խաչատրյանը պայմանավորվել են մեկնելու որևէ զբոսայգի և այնտեղ որևէ անպաշտպան աղջկանից խլել նրա ձեռքի պայուսակը և այդ նպատակով 2008թվականին նոյեմբերի 13-ին, ժամը 18-ի սահմաններում գնացել են Նոր Նորքի 2-րդ զ-ծ գտնվող զբոսայգի` ՙՏիգրան Մեծի՚ արձանի հարևանությամբ, սակայն վերոգրյալ վայրում տուժողին ինքը չի հարվածել և նրա ձեռքի պայուսակը ինքը չի քաշել:
Ն.Ղումաշյանը հայտնեց նաև, որ զղջում է կատարածի համար և խնդրեց իր նկատմամբ որքան հնարավոր է մեղմ վարվել:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում Խաչատուր Խաչատրյանը իրեն մեղավոր է ճանաչել, օգտվելով իր դատավարական իրավունքից հրաժարվեց ցուցմունք տալուց և խնդրեց հիմք ընդունել իր նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքները այն մասին, որ 2008թվականի նոյեմբերի 13-ին, ժամը 14.00-ի սահմաններում իր ընկեր` Նարեկ Ղումաշյանը եկել է իրենց` Նոր Նորքի 5-րդ զ-ծ Միկոյան փող. 17 շենքի բակ, որտեղ իրենք հանդիպելով զրուցել են, թե որտեղից գումար հայթայթեն և նրանք զրուցելով զբոսնել են: Զբոսանքի ընթացքում, գումար հայթայթելու նպատակով իրենք պայմանավորվել են մեկնելու որևէ զբոսայգի և այնտեղ որևէ անպաշտպան աղջկանից խլել նրա ձեռքի պայուսակը: Զբոսանքից հետո, ժամը 18-ի սահմաններում, նրանք երթուղային տաքսիով Նոր Նորքի 5-րդ զանգվածից մեկնել են Նոր Նորքի 3-րդ զ-ծ շուկայի կանգառ, որտեղ իջնելով գնացել են Նոր Նորքի 2-րդ զ-ծ գտնվող զբոսայգի` ՙՏիգրան Մեծի՚ արձանի հարևանությամբ: Այդ ժամանակ Նարեկը առաջարկել է, որպեսզի ինքը մոտենա և հարվածի աղջկան, իսկ նա քաշի պայուսակը, որից հետո իրենք դիմեն փախուստի, ինչին ինքը չհամաձայնվելով ասել է, որ Նարեկը մոտենա և հարվածի աղջկան, իսկ ինքը խլի պայուսակը: Այգում սպասելով և ժամը 19-ից 19.30-ն ընկած ժամանակահատվածում տեսնելով Նոր Նորքի 3-րդ զ-ծ կանգառի կողմից դեպի ՙՏիգրան Մեծի՚ արձան քայլող երիտասարդ աղջիկ` մազերը մինչև ուսերը թափված, սև գույնի կաշվե անձրևանոցով, իսկ ձախ ուսին՝ սև գույնի պայուսակ, Նարեկն իրեն այդ ժամանակ ասել է, ՙխփի, ես պայուսակը կքաշեմ, կտանեմ՚, սակայն ինքը չի համաձայնվել, ասելով, որ. ՙդու խփի, ես վերցնեմ պայուսակը և կփախչենք՚: Այդ ընթացքում աղջիկը քայլելով անցել է իրենց և գնացել դեպի ՙԱնելիք՚ բանկ տանող աստիճանները: Նարեկը գնացել է այդ աղջկա հետևից, ինքը` նրա հետևից, և երբ Նարեկն աջ կողմից մոտ մեկ քայլ առաջ է անցել աղջկանից, շրջվել է և ձեռքով հարվածել այդ աղջկա դեմքին, որն էլ ցավից ճչալով երկու ձեռքով փակել է դեմքը, Նարեկը նրա ձախ ձեռքից քաշել է պայուսակը և իրենք դիմել են փախուստի`ՙԱնելիք՚ բանկի հակադարձ ուղղությամբ՝ այգու միջի արահետով: Մոտ 40 մետր վազելուց հետո իրենք կքանստել են արահետի կողքի թփերի մեջ, Նարեկը բացել է պայուսակը, որի մեջ եղել է կիսաթափանցիկ տուփի մեջ հարդարման պարագաներ, գումար` 1 հատ 5.000 ՀՀ դրամանոց և մի քանի հատ 1.000 ՀՀ դրամանոց թղթադրամներ, որոնք վերցրել է Նարեկը: Այդ պահին իրենց ուղղությամբ քայլելով եկել է ոստիկանության դաշտային համազգեստով մի տղամարդ, ինքր դիմել է փախուստի, իսկ Նարեկը դուրս է եկել նրա դեմ, ինչ-որ բան ասել ու նույնպես դիմել փախուստի: Մինչ այդ տեսնելով այդ տղամարդուն, Նարեկը պայուսակը նետել է հատակին: Դրանից հետո իրենք վազելով գնացել են Զինկոմիսարիատին հարող տարածք, Նարեկն այնտեղ իրեն տվել է 3.000 ՀՀ դրամ՝ մնացած գումարը պահելով իր մոտ: Հարձակման պահին իր հագին եղել է սև գույնի սպորտային զգեստ, իսկ Նարեկի հագին՝ սև գույնի փայլուն բաճկոն և սև գլխարկ:
Խ.Խաչատրյանը դատաքննության ժամանակ հայտնեց, որ իրականում ինքն է հարվածել Լ.Զաքարյանին և քաշել նրա ձախ ուսին գցված պայուսակը:
Իսկ ինչ վերաբերվում է նրան, որ ինքը նախաքննության ընթացքում իր իսկ կողմից տրված ցուցմունքում նշել է, որ Նարեկն է հարվածել տուժողին և քաշել նրա ձախ ուսին գցված պայուսակը, ապա դա իրականությանը չի համապատասխանում և նախաքննության ընթացքում ինքը զրպարտել է իր ընկերոջը:
Խ.Խաչատրյանը հայտնեց, որ զղջում է կատարածի համար և խնդրեց իր նկատմամբ որքան հնարավոր է մեղմ վարվել:
Ամբաստանյալների կատարած հանցանքը հաստատվել է նաև դատաքննությամբ հետազոտված հետևյալ ապացույցներով.
Տուժող` Լիանա Զաքարյանի ցուցմունքով այն մասին, որ 2008թվականի նոյեմբերի 13-ին, ժամը 19.00-ից 19.30-ն ընկած ժամանակահատվածում, աշխատանքից վերադառնալիս իջել է ՙՄերսեդես՚ խանութի մոտի կանգառում, հատել Գայի պողոտան և ՙՏիգրան Մեծի՚ արձանի առջևի աստիճաններով բարձրացել արձանի հրապարակ:
Բարձրանալու ընթացքում աջ կողմի վրա նկատել է մի երիտասարդ տղայի, անցել նրա մոտով և հրապարակի աջ կողմով գնացել ՙԱնելիք՚ բանկի մասնաճյուղի ուղղությամբ:
Դեպի ՙԱնելիք՚ բանկ տանող աստիճանների վրա նկատել է մի այլ երիտասարդի, որը կտրուկ շրջվել և հարվածել է իր դեմքի ձախ կողմին: Ինքը ցավից ճչացել է ու երկու ձեռքով փակել իր դեմքը: Այդ ժամանակ երիտասարդները քաշել են իր ձախ ուսին գցած սև կաշվե պայուսակը ու դիմել փախուստի: Երիտասարդներից մեկի հագին սև գույնի գլխարկ էր` առանց գրառումների, մուգ գույնի, փայլուն աշնանային բաճկոն և մուգ գույնի տաբատ, իսկ մյուսի հագուստը չի հիշում: Իր հագին այդ ժամանակ եղել է մուգ գույնի կաշվե ՙՖրենչ՚ տեսակի անձրևանոց և կիսաճտքավոր կոշիկներ: Իր 15.000 դրամ արժողության սև գույնի կաշվե պայուսակի մեջ եղել է 1 հատ 5.000 ՀՀ դրամանոց, 4 հատ 1000 ՀՀ դրամանոց թղթադրամներ, 3.000 դրամ ընդհանուր արժողության կանացի հարդարման պարագաներ, սև գույնի կիսաթափանցիկ տուփի մեջ, իրենց բնակարանի բանալիները, 10.000 դրամ արժողության ՙՍամսունգ X 680՚ տեսակի բջջային հեռախոսը, բջջային հեռախոսի ականջակալերը և 2 հատ պլաստիկ քարտեր: Երիտասարդների փախուստի դիմելուց հետո իրեն է մոտեցել իրենց շենքի բնակչուհին, որի անունն իր իմանալով Մարիամ է, իրեն տվել է բջջային հեռախոսը, որով ինքը զանգահարել է տուն և պատմել կատարվածի մասին:
Տուժող Լ.Զաքարյանը քաղ. հայց է ներկայացրել, խնդրելով ամբաստանյալներից համապարտության կարգով հօգուտ իրեն բռնագանձել 204.000 ՀՀ դրամ որպես հանցագործության հետևանքով պատճառված վնասի հատուցում:
Վկա` ժիրայր Խանջյանի ցուցմունքով այն մասին, որ 2006թվականի հոկտեմբերի 19-ից պայմանագրով ծառայում է ՀՀ ոստիկանության զորքերի հասարակական կարգի պահպանության գնդում և ունի ենթասպայի կոչում: 2008թվականի նոյեմբերի 13-ին, ժամը 16.00-ի սահմաններում, ինքը վերակարգերը ստուգելու նպատակով մեկնել է Նոր Նորքի թաղապետարանի հարակից տարածքում ծառայություն կատարող վերակարգին ստուգելու: Այնուհետև, ժամը 19-ի սահմաններում գտնվել է Նոր Նորքի ՙՏիգրան Մեծի՚ արձանի հարևանությամբ գտնվող զբոսայգում ու այնտեղ տեսել է խոտերի մեջ կքանստած երկու երիտասարդի, որոնք մի կանացի պայուսակ էին քրքրում: Այդ տեսնելուն պես մոտեցել է նրանց, իսկ վերջիններս իրեն տեսնելով դիմել են փախուստի: Ինքը գնացել է այդ երիտասարդների կքանստած տեղը, որտեղ գտել է սև գույնի կանացի պայուսակ, որը այդ երիտասարդները թողել էին փախուստի դիմելիս ու ինքը կարծելով, որ այդ պայուսակը հանցագործության առարկա է, այն ներկայացրել է ոստիկանության Նոր Նորքի բաժին: Հաջորդ օրը նոյեմբերի 14-ին, ժամը 12.00-ի սահմաններում ինքը մեկնել է վերոգրյալ վայր, որպեսզի ուսումնասիրի դեպքի վայրը և այդ ընթացքում դեպքի վայրից մոտ 1.5 մետր հեռավորության վրա, ծառի ճյուղի տակ հայտնաբերել է 1 հատ բացովի ՙՍամսունգ X 680՚ տեսակի բջջային հեռախոս, սակայն կարծելով, որ այն գտանք է, այն վերցրել է, պահել իր մոտ և շուրջ մեկ ամիս հետո տվել է իր ընկերուհի՝ Արարատի մարզի Ոստան գյուղի բնակչուհի Նվարդ Գալստյանին, որպեսզի նա այն պահի իր մոտ և տիրոջ ի հայտ գալու դեպքում՝ վերադարձնեն:
Ժ.Խանջյանը նշել է, որ երկու երիտասարդներից մեկը սև գույնի սպորտային համազգեստով էր:
Վկա` Ֆենյա Հովհաննիսյանի ցուցմունքով այն մասին, որ 2008թվականի նոյեմբերի 13-ին, ժամը 19-ի սահմաններում իր մայրիկ Մարիամ Բաղդասարյանի տանից վերադառնալիս, ժամը 19-ի սահմաններում ոտքով քայլել է ՙԱնելիք՚ բանկի կողքի աստիճաններով դեպի ՙՏիգրան Մեծի՚ արձան, որպեսզի արձանի կողքով գնա կանգառ: Այդ պահին ՙՏիգրան Մեծի՚ արձանի մոտ տեսել է երկու երիտասարդ տղաների` երկուսն էլ մոտ 16-17 տարեկան, նրանցից մեկի հասակը 160-165 սմ էր, մազերը` շեկավուն, երկար ու չսանրված, հոնքերը` հաստ, հագին սպորտային համազգեստ, մյուսը` ավելի թիկնեղ էր, առաջինից 2-3 սմ ավելի բարձրահասակ, նրա հագին սև գույնի բաճկոն էր: Այդ ժամանակ կանգառից դեպի ՙԱնելիք՚ բանկը տանող աստիճանավանդակ գալիս էր մի երիտասարդ աղջիկ, որի հագին սև գույնի, երկար կաշվե անձրևանոց կար: Այդ պահին վերը նշված երկու երիտասարդները սպասելով, որ աղջիկը հավասարվի իրենց, այնուհետև մի քանի քայլ անցնի, գնացել են նրա հետևից` մեկը մյուսի հետևից և նրանցից մեկը աջ կողմից ձեռքով հարվածել է աղջկա դեմքին: Աղջիկը ցավից ճչացել, երկու ձեռքով փակել է դեմքը, իսկ այդ ընթացում երկու երիտասարդները քաշել են աղջկա ձախ ուսին կախված պայուսակը ու դիմել փախուստի՝ դեպի թաղապետարան տանող արահետով: Ինքն անմիջապես մոտեցել և խոսել է աղջկա հետ ու ճանաչել նրան՝ որպես իր մայրիկի շենքի բնակչուհի՝ Լիանա: Լիանան իր առաջարկով իր բջջային` 093 21-38-38 հեռախոսահամարով զանգահարել է տուն և պատմել դեպքի մասին։
Ֆ.Հովհաննիսյանը նշել է նաև, որ նախքան հարձակումը կատարելը երկու երիտասարդներն անցել են իր կողքով:
Անչափահաս վկա` Վահե Նասիլյանը, պատճառաբանելով, որ հիշողության հետ կապված պրոբլեմ ունի, հայտնեց, որ չի հիշում, թե նախաքննության ընթացքում ինչ ցուցմունք է տվել, իսկ նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2008թվականի նոյեմբերի վերջերին ընկերը` Խաչատուր Խաչատրյանը իրեն պատմել է, որ մի քանի օր առաջ Նոր Նորքի 2-րդ զ-ծ ՙՏիգրան Մեծի՚ արձանի մոտ հարձակվել է 20-25 տարեկան երիտասարդ աղջկա վրա, բռունցքով հարվածել է նրա քթին, պոկել պայուսակը և դիմել փախուստի: Խաչիկն իրեն պատմել է նաև, որ այդ ժամանակ ոստիկանության աշխատակից է մոտեցել նրան և նա ձեռքով հարվածելով ոստիկանի վզին, վայրգցել նրան և դիմել փախուստի: Իր հարցին, թե ինչ կար այդ աղջկա պայուսակում, Խաչիկը հայտնել է, որ պայուսակում կար գումար, բացովի բջջային հեռախոս և հարդարման պարագաներ: Խաչիկն իրեն պատմել է նաև, որ հարդարման պարագաները գցել է դեպքի վայրում` փախուստի դիմելիս: Խաչիկը պատմել է նաև, որ հանցանքը կատարել են երկու հոգով, սակայն չի հայտնել, թե ով է եղել նրա հետ:
Քննչական փորձարարության արձանագրությամբ այն մասին, որ Խաչատուր Խաչատրյանը մատնացույց է արել ավազակային հարձակման վայրը, պատմել հանգամանքները, ինչպես նաև մատնացույց է արել պայուսակը նետելու վայրը:
Քննչական փորձարարության արձանագրությամբ այն մասին, որ Լիանա Զաքարյանը մատնացույց է արել ավազակային հարձակման վայրը, պատմել հանգամանքները:
Անձին ճանաչման ներակայացնելու մասին արձանագրություններով այն մասին, որ Ֆենյա Հովհաննիսյանն իր ճանաչմանը ներկայացված 4-ական անձանց շարքերում ճանաչել և մատնացույց է արել Նարեկ Ղումաշյանին և Խաչատուր Խաչատրյանին` հայտնելով, որ վերջիններս են 13.11.2008թվականին Նոր Նորքի 2-րդ զ-ծ ՙՏիգրան Մեծի՚ արձանի մոտ հարձակվել Լ.Զաքարյանի վրա և հափշտակել նրա ձեռքի պայուսակը:
Անձին ճանաչման ներկայացնելու մասին արձանագրություններով այն մասին, որ Ժիրայր Խանջյանն իր ճանաչմանը ներկայացված 4-ական անձանց շարքերում ճանաչել և մատնացույց է արել Նարեկ Ղումաշյանին հայտնելով, որ վերջինիս ճանաչում է 13.11.2008թվականին Նոր Նորքի 2-րդ զ-ծ ՙՏիգրան Մեծի՚ արձանի մոտի հարակից այգում` կանացի պայուսակ զննելիս:
Դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 183/հ եզրակացությամբ, ըստ որի Լ.Զաքարյանի ստացած մարմնական վնասվածքները` քթի ոսկրերի փակ կոտրվածքի, գլխուղեղի ցնցման, ձախ աչքի ենթակոնյուկտիվալ արյունազեղման ձևով հասցվել են բութ, կոշտ առարկայով, հնարավոր է նշված ժամկետում և հանգամանքներում, որոնք ինչպես միասին վերցված, այնպես էլ առանձին-առանձին պատճառել են առողջության թեթև վնաս՝ առողջության կարճատև քայքայումով:
Իրեղեն ապացույց ճանաչելու և ի պահ հանձնելու մասին որոշումների համաձայն, սև կաշվե պայուսակը, բջջային հեռախոսի ականջակալերը, թվով երկու հատ բանալիները, ՙՍամսունգ X 680՚ տեսակի բջջային հեռախոսը ճանաչվել են իրեղեն ապացույցներ և ի պահ են հանձնվել տուժող Լիաննա Զաքարյանին:
Դատարանը գնահատելով նախաքննությամբ և դատաքննությամբ ձեռք բերված ապացույցները, հաստատված համարեց, որ Նարեկ Ղումաշյանը գտնվելով անչափահասության տարիքում, 2008թվականի նոյեմբերի 13-ին, ժամը 14.00-ի սահմաններում իր ընկեր, անչափահաս Խաչատուր Խաչատրյանին` Նոր Նորքի 5-րդ զ-ծ Միկոյան փող. 17 շենքի բակում այցելելով, նրանից հարցրել է, թե որտեղից գումար վաստակեն և նրանք զրուցելով զբոսնել են: Զբոսանքի ընթացքում, գումար հայթայթելու նպատակով նրանք նախնական համաձայնության են եկել մեկնելու որևէ զբոսայգի և այնտեղ ձեռքի պայուսակ հափշտակելու նպատակով ավազակային հարձակում կատարեն որևէ աղջկա նկատմամբ, նախնական դերաբաշխմամբ` Ն.Ղումաշյանը պետք է հարվածեր, իսկ Խ.Խաչատրյանը պետք է քաշեր պայուսակը և նրանք դիմեին փախուստի: Զբոսանքից հետո, ժամը 18-ի սահմաններում, նրանք երթուղային տաքսիով Նոր Նորքի 5-րդ զանգվածից մեկնել են Նոր Նորքի 3-րդ զ-ծ շուկայի կանգառ, որտեղ իջնելով գնացել են Նոր Նորքի 2-րդ զ-ծ գտնվող զբոսայգի՝ ՙՏիգրան Մեծի՚ արձանի հարևանությամբ, այնտեղ սպասելով և ժամը 19-ից 19.30-ն ընկած ժամանակահատվածում տեսնելով գործով տուժող` Լիանա Նելսոնի Զաքարյանին, որն այդ ժամանակ Նոր Նորքի 3-րդ զ-ծ շուկայի կողմից, քայլելով գնացել է դեպքի ՙԱնելիք՚ բանկ տանող աստիճանավանդակ, այդ ժամանակ Խ.Խաչատրյանը գնացել է Լ.Զաքարյանի հետևից, աջ կողմից շրջանցել նրան, շրջվել ու աջ բռունցքով հարվածել նրա դեմքին՝ քթի ոսկրերի փակ կոտրվածքի, գլխուղեղի ցնցման, ձախ աչքի ենթակոնյուկտիվալ արյունազեղման ձևով դիտավորությամբ պատճառել են առողջությանը թեթև վնաս՝ առողջության կարճատև քայքայումով, որից անմիջապես հետո, երբ Լ.Զաքարյանը ցավից երկու ձեռքով փակել է դեմքը, Խ.Խաչատրյանը քաշել է Լ.Զաքարյանի ձախ ուսին գցված՝ 15.000 ՀՀ դրամ արժողության ձեռքի պայուսակը` 9.000 ՀՀ դրամ կանխիկ գումարի, 10.000 դրամ արժողության ՙՍամսունգ X 680՚ տեսակի բջջային հեռախոսի, 3.000 դրամ ընդհանուր արժողության հարդարման պարագաների պարունակությամբ, որից հետո Խ.Խաչատրյանը և Ն.Ղումաշյանը դիմել են փախուստի՝ զբոսայգու միջով` ՙՆոր Նորք՚ թաղապետարանի ուղղությամբ: Մոտ 40-50 մետր վազելով նրանք մտել են խոտերի մեջ, կքանստել են ու սկսել են հանել պայուսակի պարունակությունը: Պայուսակից հանելով 9.000 դրամ, Ն.Ղումաշյանը գումարը դրել է իր գրպանը, այդ ժամանակ նրանց է մոտեցել զբոսայգով այդ պահին անցնող` ՀՀ ոստիկանության զորքերի 1033 զորամասի պայմանագրային ոստիկան, ենթասպա ժիրայր Խանջյանը` ՀՀ ոստիկանության դաշտային համազգեստը հաքին: Տեսնելով Ժ.Խանջյանին նրանք մոտակա խոտերի մեջ են նետել պայուսակը, որից հետո Խ.Խաչատրյանն անմիջապես դիմել է փախուստի, իսկ նշված ժամանակահատվածում Ն.Դումաշյանը մի պահ կան առնելով ոստիկանի առջև, ևս դիմել է փախուստի: Դեպքի հաջորդ օրը Ն.Դումաշյանը Խ.Խաչատրյանին փոխանցել է 3.000 ՀՀ դրամ:
Այսպիսով Նարեկ Ղումաշյանը և Խաչատուր Խաչատրյանը կատարել են արարք, որը պարունակում է հանցակազմ նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, այն որակված է ճիշտ և ամբաստանյալները պետք է ենթարկվեն քրեական պատասխանատվության այդ հոդվածով, ազատազրկման ձևով:
3. Դատարանի իրավական վերլուծությունները.
Պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առել կատարված հանցագործության բնույթը, հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, ինչպես նաև ամբաստանյալների անձը:
Դատարանը որպես պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ է դիտել այն, որ ամբաստանյալները նախկինում արատավորված չեն եղել, բնութագրվում են դրական, իրենց մեղավոր են ճանաչել և անկեղծորեն զղջացել են կատարած արարքի համար, հանցագործությունը կատարելու պահին եղել են անչափահաս, ինչպես նաև, այն որ նրանցից` Նարեկ Ղումաշյանը 9 տարուց ավել է ինչ դաստիարակվում է մեկ ծնողով ընտանիքում և նրա հարազատները տուժողին մասամբ` 80.000 ՀՀ դրամի չափով վերակագնել են հանցագործությամբ պատճառված վնասը:
Դատարանը ամբաստանյալների պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չգտավ, իսկ մեղմացնող հանգամանքները համարելով բացառիկ, գտավ, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64 հոդվածի կիրառմամբ Ն.Ղումաշյանի և Խ.Խաչատրյանի նկատմամբ պետք է նշանակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված պատժի նվազագույն չափից ավելի ցածր պատիժ:
Քաղաքացիական հայցի հարցը քննելիս դատարանը գտավ, որ այն ենթակա է բավարարման մասնակիորեն, այն է` Նարեկ Ղումաշյանի և Խաչատուր Խաչատրյանի տնտեսությունից համապարտության կարգով հօգուտ Լիանա Զաքարյանի պետք է բռնագանձել 100.000 ՀՀ դրամ, նկատի ունենալով, որ Լ.Զաքարյանը հանցագործության հետևանքով ստացել է մարմնական վնասվածքներ և այդ կապակցությամբ բուժվել է:
Իրեղեն ապացույցների հարցը քննելիս դատարանը, գտավ, որ իրեղեն ապացույց ճանաչված և տուժող Լիանա Զաքարյանին ի պահ հանձնված սև կաշվե պայուսակը, բջջային հեռախոսի ականջակալերը, թվով երկու հատ բանալիները, ՙՍամսունգ X 680՚ տեսակի բջջային հեռախոսը պետք է թողնել Լիանա Զաքարյանի տնօրինությանը:
Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 357-373 հոդվածներով, դատարանը
Վ Ճ Ռ Ե Ց
ՆԱՐԵԿ ՄԱՐԱՏԻ ՂՈՒՄԱՇՅԱՆԻՆ մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64 հոդվածի կիրառմամբ դատապարտել ազատազրկման 3 /երեք/ տարի ժամկետով, առանց գույքի բռնագրավման:
Ն.Ղումաշյանի պատժի սկիզբը հաշվել 2009թվականի հունվարի 24-ից:
Ն.Ղումաշյանը պատիժը պետք է կրի ՀՀ արդարադատության նախարարության համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում:
Ընտրված խափանման միջոցը թողնել անփոփոխ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
ԽԱՉԱՏՈՒՐ ԼԵՎՈՆԻ ԽԱՉԱՏՐՅԱՆԻՆ մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64 հոդվածի կիրառմամբ դատապարտել ազատազրկման 4 /չորս/ տարի ժամկետով, առանց գույքի բռնագրավման:
Խ.Խաչատրյանի պատժի սկիզբը հաշվել 2009թվականի հունվարի 23-ից:
Խ.Խաչատրյանը պատիժը պետք է կրի ՀՀ արդարադատության նախարարության համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում:
Ընտրված խափանման միջոցը թողնել անփոփոխ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Նարեկ Ղումաշյանի և Խաչատուր Խաչատրյանի տնտեսությունից համապարտության կարգով հօգուտ Լիանա Զաքարյանի բռնագանձել 100.000 /մեկ հարյուր հազար/ ՀՀ դրամ որպես հանցագործությամբ պատճառված վնասի հատուցում:
Իրեղեն ապացույց ճանաչված և տուժող Լիանա Զաքարյանին ի պահ հանձնված սև կաշվե պայուսակը, բջջային հեռախոսի ականջակալերը, թվով երկու հատ բանալիները, ՙՍամսունգ X 680՚ տեսակի բջջային հեռախոսը թողնել Լիանա Զաքարյանի տնօրինությանը:
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան, հրապարակվելու օրվանից հետո մեկամսյա ժամկետում:
ԴԱՏԱՎՈՐ` Ս.ՈՒԶՈՒՆՅԱՆ
ՈՐ Ո Շ ՈՒ Մ
Դատավճռի անհստակությունը ճշտելու մասին
ՙ10՚ փետրվարի 2010թ. ք.Երևան
Երևան քաղաքի Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը նախագահությամբª դատավոր Ս.Ուզունյանի, վերանայելով թիվ ԵԱՆԴ 0019/01/09 քրեական գործի նյութերը և քննության առնելով դատավճռի անհստակությունը ճշտելու վերաբերյալ հարցը`
Պ Ա Ր Զ Ե Ց
Երևան քաղաքի Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը թիվ ԵԱՆԴ 0019/01/09 քրեական գործով կայացրած դատավճռի մեջ դատավճռի օրը և ամիսը գրել է ճիշտ` 13 հունվարի, իսկ տարևթիվը համակարգչային վրիպակի պատճառով 2010թվականի փոխարեն նշել է 2009թվական:
Դատարանը, նկատի ունենալով վերոգրյալը« գտավ որ թիվ ԵԱՆԴ 0019/01/09 քրեական գործով կայացրած դատավճռի տարևթիվը 2009թվականի փոխարեն պետք է կարդալ 2010թվական:
Ելնելով վերոգրյալից, ղեկավարվելով ՀՀ քրական դատավարության օրենսգրքի 313, 430 հոդվածներով, դատարանը`
Ո Ր Ո Շ Ե Ց
Երևան քաղաքի Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի թիվ ԵԱՆԴ 0019/01/09 քրեական գործով կայացրած դատավճռի տարևթիվը 2009թվականի փոխարեն կարդալ 2010թվական:
ԴԱՏԱՎՈՐª Ս.ՈՒԶՈՒՆՅԱՆ
Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
Հ Ա Ն Ո Ւ Ն Հ Ա Յ Ա Ս Տ Ա Ն Ի Հ Ա Ն Ր Ա Պ Ե Տ Ո Ւ Թ Յ Ա Ն
13 հունվարի 2009 թվական քաղաք Երևան
Երևան քաղաքի Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը`
Նախաgահությամբ` դատավոր Սամվել Ուզունյանի
Քարտուղարությամբ` Լիլիթ Նազարյանի
Մասնակցությամբª
Մեղադրող` Արսեն Կոստանդյանի
Պաշտպաններ` Արայիկ Ալվանդյանի,
Էդուարդ Մակարյանի
Օրինական ներկայացուցիչ` Լևոն Խաչատրյանի
Տուժող` Լիանա Զաքարյանի
Դռնբաց դատական նիստում, դատարանում, քննեց քրեական gործն ըստ մեղադրանքի` 1. ՆԱՐԵԿ ՄԱՐԱՏԻ ՂՈՒՄԱՇՅԱՆԻ ծնված 23.11.1990թվականին Երևան քաղաքում, ազgությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, 8-ամյա կրթությամբ, չամուսնացած, չի աշխատում, նախկինում չդատապարտված, հաշվառված է Երևան քաղաքի, Նոր Նորքի 5-րդ զանգվածի Միկոյան փողոցի 4/1 շենքի թիվ 27 բնակարանում, սակայն բնակվել է Երևան քաղաքի, Մալաթիա 18 շենքի թիվ 48 բնակարանում:
Արգելանքի տակ է 2009թվականի հունվարի 24-ից, խափանման միջոց է ընտրվել կալանքը:
Մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսgրքի 175 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով:
2. ԽԱՉԱՏՈՒՐ ԼԵՎՈՆԻ ԽԱՉԱՏՐՅԱՆԻ ծնված 03.12.1991թվականին Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, 8-ամյա կրթությամբ, չամուսնացած, չի աշխատում, նախկինում չդատապարտված, հաշվառված և բնակվել է Երևան քաղաքի, Նոր Նորքի 5-րդ զանգվածի Միկոյան փողոցի 17 շենքի թիվ 14 բնակարանում:
Արգելանքի տակ է 2009թվականի հունվարի 23-ից, խափանման միջոց է ընտրվել կալանքը:
Մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենս•րքի 175 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով:
Պ Ա Ր Զ Ե Ց
I
1. Գործի դատավարական նախապատմությունը.
ՀՀ ոստիկանության Նոր Նորք բաժնի հետաքննիչ Ա.Հարթենյանի կողմից 19.11.2008թվականին հարուցվել է թիվ 17161908 քրեական գործը:
Նարեկ Ղումաշյանը գտնվելով անչափահասության տարիքում, 2008թվականի նոյեմբերի 13-ին, ժամը 14.00-ի սահմաններում իր ընկեր, անչափահաս Խաչատուր Խաչատրյանին` Նոր Նորքի 5-րդ զ-ծ Միկոյան փող. 17 շենքի բակում այցելելով, նրանից հարցրել է, թե որտեղից գումար վաստակեն և նրանք զրուցելով զբոսնել են: Զբոսանքի ընթացքում, գումար հայթայթելու նպատակով նրանք նախնական համաձայնության են եկել մեկնելու որևէ զբոսայգի և այնտեղ ձեռքի պայուսակ հափշտակելու նպատակով ավազակային հարձակում կատարեն որևէ աղջկա նկատմամբ, նախնական դերաբախշմամբ՝ Ն.Ղումաշյանը պետք է հարվածեր, իսկ Խ.Խաչատրյանր պետք է քաշեր պայուսակը և նրանք դիմեին փախուստի: Զբոսանքից հետո, ժամը 18-ի սահմաններում, նրանք երթուղային տաքսիով Նոր Նորքի 5–րդ զանգվածից մեկնել են Նոր Նորքի 3-րդ զ-ծ շուկայի կանգառ, որտեղ իջնելով գնացել են Նոր Նորքի 2-րդ զ-ծ գտնվող զբոսայգի՝ ՙՏիգրան Մեծի՚ արձանի հարևանությամբ, այնտեղ սպասելով և ժամը 19-ից 19.30-ն ընկած ժամանակահատվածում տեսնելով գործով տուժող` Լիանա Նելսոնի Զաքարյանին, որն այդ ժամանակ Նոր Նորքի 3-րդ զ-ծ շուկայի կողմից, քայլելով գնացել է դեպի ՙԱնելիք՚ բանկ տանող աստիճանավանդակ, այդ ժամանակ Ն.Ղումաշյանր գնացել է Լ.Զաքարյանի հետևից, աջ կողմից շրջանցել նրան, շրջվել ու աջ բռունցքով հարվածել նրա դեմքին՝ քթի ոսկրերի փակ կոտրվածքի, գլխուղեղի ցնցման, ձախ աչքի ենթակոնյուկտիվալ արյունազեղման ձևով դիտավորությամբ պատճառել են առողջությանը թեթև վնաս՝ առողջության կարճատև քայքայումով, որից անմիջապես հետո, երբ Լ.Զաքարյանր ցավից երկու ձեռքով փակել է դեմքը, Խ.Խաչատրյանը քաշել է Լ.Զաքարյանի ձախ ուսին գցված՝ 15.000 ՀՀ դրամ արժողության ձեռքի պայուսակը՝ 9.000 ՀՀ դրամ կանխիկ գումարի, 10.000 դրամ արժողության« ՙՍամսունգ X 680՚ տեսակի բջջային հեռախոսի, 3.000 դրամ ընդհանուր արժողության հարդարման պարագաների պարունակությամբ և նրանք դիմել են փախուստի՝ զբոսայգու միջով` ՙՆոր Նորք՚ թաղապետարանի ուղղությամբ: Մոտ 40-50 մետր վազելով նրանք մտել են խոտերի մեջ, կքանստել են ու սկսել են հանել պայուսակի պարունակությունը: Պայուսակից հանելով 9.000 դրամ, Ն.Ղումաշյանր գումարը դրել է իր գրպանը, այդ ժամանակ նրանց է մոտեցել զբոսայգով անցնող` ՀՀ ոստիկանության զորքերի 1033 զորամասի պայմանագրային ոստիկան, ենթասպա՝ ժիրայր Խանջյանը` ՀՀ ոստիկանության դաշտային համազգեստը հագին: Տեսնելով Ժ.Խանջյանին նրանք մոտակա խոտերի մեջ են նետել պայուսակը, որից հետո Խ.Խաչատրյանն անմիջապես դիմել է փախուստի, իսկ նշված ժամանակահատվածում Ն.Դումաշյանը մի պահ կանգ առնելով ոստիկանի առջև, ևս դիմել է փախուստի: Դեպքի հաջորդ օրը Ն.Դումաշյանը Խ.Խաչատրյանին փոխանցել է 3.000 ՀՀ դրամ:
25.03.2009թվականին Նարեկ Ղումաշյանի և Խաչատուր Խաչատրյանի վերաբերյալ քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է դատարան:
2. Ապացույցների հետազոտում և գնահատում.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում Նարեկ Ղումաշյանը իրեն մեղավոր է ճանաչել, օգտվելով իր դատավարական իրավունքից հրաժարվեց ցուցմունք տալուց, սակայն հայտնեց, որ գումար հայթայթելու նպատակով իրականում ինքը և Խաչատուր Խաչատրյանը պայմանավորվել են մեկնելու որևէ զբոսայգի և այնտեղ որևէ անպաշտպան աղջկանից խլել նրա ձեռքի պայուսակը և այդ նպատակով 2008թվականին նոյեմբերի 13-ին, ժամը 18-ի սահմաններում գնացել են Նոր Նորքի 2-րդ զ-ծ գտնվող զբոսայգի` ՙՏիգրան Մեծի՚ արձանի հարևանությամբ, սակայն վերոգրյալ վայրում տուժողին ինքը չի հարվածել և նրա ձեռքի պայուսակը ինքը չի քաշել:
Ն.Ղումաշյանը հայտնեց նաև, որ զղջում է կատարածի համար և խնդրեց իր նկատմամբ որքան հնարավոր է մեղմ վարվել:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում Խաչատուր Խաչատրյանը իրեն մեղավոր է ճանաչել, օգտվելով իր դատավարական իրավունքից հրաժարվեց ցուցմունք տալուց և խնդրեց հիմք ընդունել իր նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքները այն մասին, որ 2008թվականի նոյեմբերի 13-ին, ժամը 14.00-ի սահմաններում իր ընկեր` Նարեկ Ղումաշյանը եկել է իրենց` Նոր Նորքի 5-րդ զ-ծ Միկոյան փող. 17 շենքի բակ, որտեղ իրենք հանդիպելով զրուցել են, թե որտեղից գումար հայթայթեն և նրանք զրուցելով զբոսնել են: Զբոսանքի ընթացքում, գումար հայթայթելու նպատակով իրենք պայմանավորվել են մեկնելու որևէ զբոսայգի և այնտեղ որևէ անպաշտպան աղջկանից խլել նրա ձեռքի պայուսակը: Զբոսանքից հետո, ժամը 18-ի սահմաններում, նրանք երթուղային տաքսիով Նոր Նորքի 5-րդ զանգվածից մեկնել են Նոր Նորքի 3-րդ զ-ծ շուկայի կանգառ, որտեղ իջնելով գնացել են Նոր Նորքի 2-րդ զ-ծ գտնվող զբոսայգի` ՙՏիգրան Մեծի՚ արձանի հարևանությամբ: Այդ ժամանակ Նարեկը առաջարկել է, որպեսզի ինքը մոտենա և հարվածի աղջկան, իսկ նա քաշի պայուսակը, որից հետո իրենք դիմեն փախուստի, ինչին ինքը չհամաձայնվելով ասել է, որ Նարեկը մոտենա և հարվածի աղջկան, իսկ ինքը խլի պայուսակը: Այգում սպասելով և ժամը 19-ից 19.30-ն ընկած ժամանակահատվածում տեսնելով Նոր Նորքի 3-րդ զ-ծ կանգառի կողմից դեպի ՙՏիգրան Մեծի՚ արձան քայլող երիտասարդ աղջիկ` մազերը մինչև ուսերը թափված, սև գույնի կաշվե անձրևանոցով, իսկ ձախ ուսին՝ սև գույնի պայուսակ, Նարեկն իրեն այդ ժամանակ ասել է, ՙխփի, ես պայուսակը կքաշեմ, կտանեմ՚, սակայն ինքը չի համաձայնվել, ասելով, որ. ՙդու խփի, ես վերցնեմ պայուսակը և կփախչենք՚: Այդ ընթացքում աղջիկը քայլելով անցել է իրենց և գնացել դեպի ՙԱնելիք՚ բանկ տանող աստիճանները: Նարեկը գնացել է այդ աղջկա հետևից, ինքը` նրա հետևից, և երբ Նարեկն աջ կողմից մոտ մեկ քայլ առաջ է անցել աղջկանից, շրջվել է և ձեռքով հարվածել այդ աղջկա դեմքին, որն էլ ցավից ճչալով երկու ձեռքով փակել է դեմքը, Նարեկը նրա ձախ ձեռքից քաշել է պայուսակը և իրենք դիմել են փախուստի`ՙԱնելիք՚ բանկի հակադարձ ուղղությամբ՝ այգու միջի արահետով: Մոտ 40 մետր վազելուց հետո իրենք կքանստել են արահետի կողքի թփերի մեջ, Նարեկը բացել է պայուսակը, որի մեջ եղել է կիսաթափանցիկ տուփի մեջ հարդարման պարագաներ, գումար` 1 հատ 5.000 ՀՀ դրամանոց և մի քանի հատ 1.000 ՀՀ դրամանոց թղթադրամներ, որոնք վերցրել է Նարեկը: Այդ պահին իրենց ուղղությամբ քայլելով եկել է ոստիկանության դաշտային համազգեստով մի տղամարդ, ինքր դիմել է փախուստի, իսկ Նարեկը դուրս է եկել նրա դեմ, ինչ-որ բան ասել ու նույնպես դիմել փախուստի: Մինչ այդ տեսնելով այդ տղամարդուն, Նարեկը պայուսակը նետել է հատակին: Դրանից հետո իրենք վազելով գնացել են Զինկոմիսարիատին հարող տարածք, Նարեկն այնտեղ իրեն տվել է 3.000 ՀՀ դրամ՝ մնացած գումարը պահելով իր մոտ: Հարձակման պահին իր հագին եղել է սև գույնի սպորտային զգեստ, իսկ Նարեկի հագին՝ սև գույնի փայլուն բաճկոն և սև գլխարկ:
Խ.Խաչատրյանը դատաքննության ժամանակ հայտնեց, որ իրականում ինքն է հարվածել Լ.Զաքարյանին և քաշել նրա ձախ ուսին գցված պայուսակը:
Իսկ ինչ վերաբերվում է նրան, որ ինքը նախաքննության ընթացքում իր իսկ կողմից տրված ցուցմունքում նշել է, որ Նարեկն է հարվածել տուժողին և քաշել նրա ձախ ուսին գցված պայուսակը, ապա դա իրականությանը չի համապատասխանում և նախաքննության ընթացքում ինքը զրպարտել է իր ընկերոջը:
Խ.Խաչատրյանը հայտնեց, որ զղջում է կատարածի համար և խնդրեց իր նկատմամբ որքան հնարավոր է մեղմ վարվել:
Ամբաստանյալների կատարած հանցանքը հաստատվել է նաև դատաքննությամբ հետազոտված հետևյալ ապացույցներով.
Տուժող` Լիանա Զաքարյանի ցուցմունքով այն մասին, որ 2008թվականի նոյեմբերի 13-ին, ժամը 19.00-ից 19.30-ն ընկած ժամանակահատվածում, աշխատանքից վերադառնալիս իջել է ՙՄերսեդես՚ խանութի մոտի կանգառում, հատել Գայի պողոտան և ՙՏիգրան Մեծի՚ արձանի առջևի աստիճաններով բարձրացել արձանի հրապարակ:
Բարձրանալու ընթացքում աջ կողմի վրա նկատել է մի երիտասարդ տղայի, անցել նրա մոտով և հրապարակի աջ կողմով գնացել ՙԱնելիք՚ բանկի մասնաճյուղի ուղղությամբ:
Դեպի ՙԱնելիք՚ բանկ տանող աստիճանների վրա նկատել է մի այլ երիտասարդի, որը կտրուկ շրջվել և հարվածել է իր դեմքի ձախ կողմին: Ինքը ցավից ճչացել է ու երկու ձեռքով փակել իր դեմքը: Այդ ժամանակ երիտասարդները քաշել են իր ձախ ուսին գցած սև կաշվե պայուսակը ու դիմել փախուստի: Երիտասարդներից մեկի հագին սև գույնի գլխարկ էր` առանց գրառումների, մուգ գույնի, փայլուն աշնանային բաճկոն և մուգ գույնի տաբատ, իսկ մյուսի հագուստը չի հիշում: Իր հագին այդ ժամանակ եղել է մուգ գույնի կաշվե ՙՖրենչ՚ տեսակի անձրևանոց և կիսաճտքավոր կոշիկներ: Իր 15.000 դրամ արժողության սև գույնի կաշվե պայուսակի մեջ եղել է 1 հատ 5.000 ՀՀ դրամանոց, 4 հատ 1000 ՀՀ դրամանոց թղթադրամներ, 3.000 դրամ ընդհանուր արժողության կանացի հարդարման պարագաներ, սև գույնի կիսաթափանցիկ տուփի մեջ, իրենց բնակարանի բանալիները, 10.000 դրամ արժողության ՙՍամսունգ X 680՚ տեսակի բջջային հեռախոսը, բջջային հեռախոսի ականջակալերը և 2 հատ պլաստիկ քարտեր: Երիտասարդների փախուստի դիմելուց հետո իրեն է մոտեցել իրենց շենքի բնակչուհին, որի անունն իր իմանալով Մարիամ է, իրեն տվել է բջջային հեռախոսը, որով ինքը զանգահարել է տուն և պատմել կատարվածի մասին:
Տուժող Լ.Զաքարյանը քաղ. հայց է ներկայացրել, խնդրելով ամբաստանյալներից համապարտության կարգով հօգուտ իրեն բռնագանձել 204.000 ՀՀ դրամ որպես հանցագործության հետևանքով պատճառված վնասի հատուցում:
Վկա` ժիրայր Խանջյանի ցուցմունքով այն մասին, որ 2006թվականի հոկտեմբերի 19-ից պայմանագրով ծառայում է ՀՀ ոստիկանության զորքերի հասարակական կարգի պահպանության գնդում և ունի ենթասպայի կոչում: 2008թվականի նոյեմբերի 13-ին, ժամը 16.00-ի սահմաններում, ինքը վերակարգերը ստուգելու նպատակով մեկնել է Նոր Նորքի թաղապետարանի հարակից տարածքում ծառայություն կատարող վերակարգին ստուգելու: Այնուհետև, ժամը 19-ի սահմաններում գտնվել է Նոր Նորքի ՙՏիգրան Մեծի՚ արձանի հարևանությամբ գտնվող զբոսայգում ու այնտեղ տեսել է խոտերի մեջ կքանստած երկու երիտասարդի, որոնք մի կանացի պայուսակ էին քրքրում: Այդ տեսնելուն պես մոտեցել է նրանց, իսկ վերջիններս իրեն տեսնելով դիմել են փախուստի: Ինքը գնացել է այդ երիտասարդների կքանստած տեղը, որտեղ գտել է սև գույնի կանացի պայուսակ, որը այդ երիտասարդները թողել էին փախուստի դիմելիս ու ինքը կարծելով, որ այդ պայուսակը հանցագործության առարկա է, այն ներկայացրել է ոստիկանության Նոր Նորքի բաժին: Հաջորդ օրը նոյեմբերի 14-ին, ժամը 12.00-ի սահմաններում ինքը մեկնել է վերոգրյալ վայր, որպեսզի ուսումնասիրի դեպքի վայրը և այդ ընթացքում դեպքի վայրից մոտ 1.5 մետր հեռավորության վրա, ծառի ճյուղի տակ հայտնաբերել է 1 հատ բացովի ՙՍամսունգ X 680՚ տեսակի բջջային հեռախոս, սակայն կարծելով, որ այն գտանք է, այն վերցրել է, պահել իր մոտ և շուրջ մեկ ամիս հետո տվել է իր ընկերուհի՝ Արարատի մարզի Ոստան գյուղի բնակչուհի Նվարդ Գալստյանին, որպեսզի նա այն պահի իր մոտ և տիրոջ ի հայտ գալու դեպքում՝ վերադարձնեն:
Ժ.Խանջյանը նշել է, որ երկու երիտասարդներից մեկը սև գույնի սպորտային համազգեստով էր:
Վկա` Ֆենյա Հովհաննիսյանի ցուցմունքով այն մասին, որ 2008թվականի նոյեմբերի 13-ին, ժամը 19-ի սահմաններում իր մայրիկ Մարիամ Բաղդասարյանի տանից վերադառնալիս, ժամը 19-ի սահմաններում ոտքով քայլել է ՙԱնելիք՚ բանկի կողքի աստիճաններով դեպի ՙՏիգրան Մեծի՚ արձան, որպեսզի արձանի կողքով գնա կանգառ: Այդ պահին ՙՏիգրան Մեծի՚ արձանի մոտ տեսել է երկու երիտասարդ տղաների` երկուսն էլ մոտ 16-17 տարեկան, նրանցից մեկի հասակը 160-165 սմ էր, մազերը` շեկավուն, երկար ու չսանրված, հոնքերը` հաստ, հագին սպորտային համազգեստ, մյուսը` ավելի թիկնեղ էր, առաջինից 2-3 սմ ավելի բարձրահասակ, նրա հագին սև գույնի բաճկոն էր: Այդ ժամանակ կանգառից դեպի ՙԱնելիք՚ բանկը տանող աստիճանավանդակ գալիս էր մի երիտասարդ աղջիկ, որի հագին սև գույնի, երկար կաշվե անձրևանոց կար: Այդ պահին վերը նշված երկու երիտասարդները սպասելով, որ աղջիկը հավասարվի իրենց, այնուհետև մի քանի քայլ անցնի, գնացել են նրա հետևից` մեկը մյուսի հետևից և նրանցից մեկը աջ կողմից ձեռքով հարվածել է աղջկա դեմքին: Աղջիկը ցավից ճչացել, երկու ձեռքով փակել է դեմքը, իսկ այդ ընթացում երկու երիտասարդները քաշել են աղջկա ձախ ուսին կախված պայուսակը ու դիմել փախուստի՝ դեպի թաղապետարան տանող արահետով: Ինքն անմիջապես մոտեցել և խոսել է աղջկա հետ ու ճանաչել նրան՝ որպես իր մայրիկի շենքի բնակչուհի՝ Լիանա: Լիանան իր առաջարկով իր բջջային` 093 21-38-38 հեռախոսահամարով զանգահարել է տուն և պատմել դեպքի մասին։
Ֆ.Հովհաննիսյանը նշել է նաև, որ նախքան հարձակումը կատարելը երկու երիտասարդներն անցել են իր կողքով:
Անչափահաս վկա` Վահե Նասիլյանը, պատճառաբանելով, որ հիշողության հետ կապված պրոբլեմ ունի, հայտնեց, որ չի հիշում, թե նախաքննության ընթացքում ինչ ցուցմունք է տվել, իսկ նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2008թվականի նոյեմբերի վերջերին ընկերը` Խաչատուր Խաչատրյանը իրեն պատմել է, որ մի քանի օր առաջ Նոր Նորքի 2-րդ զ-ծ ՙՏիգրան Մեծի՚ արձանի մոտ հարձակվել է 20-25 տարեկան երիտասարդ աղջկա վրա, բռունցքով հարվածել է նրա քթին, պոկել պայուսակը և դիմել փախուստի: Խաչիկն իրեն պատմել է նաև, որ այդ ժամանակ ոստիկանության աշխատակից է մոտեցել նրան և նա ձեռքով հարվածելով ոստիկանի վզին, վայրգցել նրան և դիմել փախուստի: Իր հարցին, թե ինչ կար այդ աղջկա պայուսակում, Խաչիկը հայտնել է, որ պայուսակում կար գումար, բացովի բջջային հեռախոս և հարդարման պարագաներ: Խաչիկն իրեն պատմել է նաև, որ հարդարման պարագաները գցել է դեպքի վայրում` փախուստի դիմելիս: Խաչիկը պատմել է նաև, որ հանցանքը կատարել են երկու հոգով, սակայն չի հայտնել, թե ով է եղել նրա հետ:
Քննչական փորձարարության արձանագրությամբ այն մասին, որ Խաչատուր Խաչատրյանը մատնացույց է արել ավազակային հարձակման վայրը, պատմել հանգամանքները, ինչպես նաև մատնացույց է արել պայուսակը նետելու վայրը:
Քննչական փորձարարության արձանագրությամբ այն մասին, որ Լիանա Զաքարյանը մատնացույց է արել ավազակային հարձակման վայրը, պատմել հանգամանքները:
Անձին ճանաչման ներակայացնելու մասին արձանագրություններով այն մասին, որ Ֆենյա Հովհաննիսյանն իր ճանաչմանը ներկայացված 4-ական անձանց շարքերում ճանաչել և մատնացույց է արել Նարեկ Ղումաշյանին և Խաչատուր Խաչատրյանին` հայտնելով, որ վերջիններս են 13.11.2008թվականին Նոր Նորքի 2-րդ զ-ծ ՙՏիգրան Մեծի՚ արձանի մոտ հարձակվել Լ.Զաքարյանի վրա և հափշտակել նրա ձեռքի պայուսակը:
Անձին ճանաչման ներկայացնելու մասին արձանագրություններով այն մասին, որ Ժիրայր Խանջյանն իր ճանաչմանը ներկայացված 4-ական անձանց շարքերում ճանաչել և մատնացույց է արել Նարեկ Ղումաշյանին հայտնելով, որ վերջինիս ճանաչում է 13.11.2008թվականին Նոր Նորքի 2-րդ զ-ծ ՙՏիգրան Մեծի՚ արձանի մոտի հարակից այգում` կանացի պայուսակ զննելիս:
Դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 183/հ եզրակացությամբ, ըստ որի Լ.Զաքարյանի ստացած մարմնական վնասվածքները` քթի ոսկրերի փակ կոտրվածքի, գլխուղեղի ցնցման, ձախ աչքի ենթակոնյուկտիվալ արյունազեղման ձևով հասցվել են բութ, կոշտ առարկայով, հնարավոր է նշված ժամկետում և հանգամանքներում, որոնք ինչպես միասին վերցված, այնպես էլ առանձին-առանձին պատճառել են առողջության թեթև վնաս՝ առողջության կարճատև քայքայումով:
Իրեղեն ապացույց ճանաչելու և ի պահ հանձնելու մասին որոշումների համաձայն, սև կաշվե պայուսակը, բջջային հեռախոսի ականջակալերը, թվով երկու հատ բանալիները, ՙՍամսունգ X 680՚ տեսակի բջջային հեռախոսը ճանաչվել են իրեղեն ապացույցներ և ի պահ են հանձնվել տուժող Լիաննա Զաքարյանին:
Դատարանը գնահատելով նախաքննությամբ և դատաքննությամբ ձեռք բերված ապացույցները, հաստատված համարեց, որ Նարեկ Ղումաշյանը գտնվելով անչափահասության տարիքում, 2008թվականի նոյեմբերի 13-ին, ժամը 14.00-ի սահմաններում իր ընկեր, անչափահաս Խաչատուր Խաչատրյանին` Նոր Նորքի 5-րդ զ-ծ Միկոյան փող. 17 շենքի բակում այցելելով, նրանից հարցրել է, թե որտեղից գումար վաստակեն և նրանք զրուցելով զբոսնել են: Զբոսանքի ընթացքում, գումար հայթայթելու նպատակով նրանք նախնական համաձայնության են եկել մեկնելու որևէ զբոսայգի և այնտեղ ձեռքի պայուսակ հափշտակելու նպատակով ավազակային հարձակում կատարեն որևէ աղջկա նկատմամբ, նախնական դերաբաշխմամբ` Ն.Ղումաշյանը պետք է հարվածեր, իսկ Խ.Խաչատրյանը պետք է քաշեր պայուսակը և նրանք դիմեին փախուստի: Զբոսանքից հետո, ժամը 18-ի սահմաններում, նրանք երթուղային տաքսիով Նոր Նորքի 5-րդ զանգվածից մեկնել են Նոր Նորքի 3-րդ զ-ծ շուկայի կանգառ, որտեղ իջնելով գնացել են Նոր Նորքի 2-րդ զ-ծ գտնվող զբոսայգի՝ ՙՏիգրան Մեծի՚ արձանի հարևանությամբ, այնտեղ սպասելով և ժամը 19-ից 19.30-ն ընկած ժամանակահատվածում տեսնելով գործով տուժող` Լիանա Նելսոնի Զաքարյանին, որն այդ ժամանակ Նոր Նորքի 3-րդ զ-ծ շուկայի կողմից, քայլելով գնացել է դեպքի ՙԱնելիք՚ բանկ տանող աստիճանավանդակ, այդ ժամանակ Խ.Խաչատրյանը գնացել է Լ.Զաքարյանի հետևից, աջ կողմից շրջանցել նրան, շրջվել ու աջ բռունցքով հարվածել նրա դեմքին՝ քթի ոսկրերի փակ կոտրվածքի, գլխուղեղի ցնցման, ձախ աչքի ենթակոնյուկտիվալ արյունազեղման ձևով դիտավորությամբ պատճառել են առողջությանը թեթև վնաս՝ առողջության կարճատև քայքայումով, որից անմիջապես հետո, երբ Լ.Զաքարյանը ցավից երկու ձեռքով փակել է դեմքը, Խ.Խաչատրյանը քաշել է Լ.Զաքարյանի ձախ ուսին գցված՝ 15.000 ՀՀ դրամ արժողության ձեռքի պայուսակը` 9.000 ՀՀ դրամ կանխիկ գումարի, 10.000 դրամ արժողության ՙՍամսունգ X 680՚ տեսակի բջջային հեռախոսի, 3.000 դրամ ընդհանուր արժողության հարդարման պարագաների պարունակությամբ, որից հետո Խ.Խաչատրյանը և Ն.Ղումաշյանը դիմել են փախուստի՝ զբոսայգու միջով` ՙՆոր Նորք՚ թաղապետարանի ուղղությամբ: Մոտ 40-50 մետր վազելով նրանք մտել են խոտերի մեջ, կքանստել են ու սկսել են հանել պայուսակի պարունակությունը: Պայուսակից հանելով 9.000 դրամ, Ն.Ղումաշյանը գումարը դրել է իր գրպանը, այդ ժամանակ նրանց է մոտեցել զբոսայգով այդ պահին անցնող` ՀՀ ոստիկանության զորքերի 1033 զորամասի պայմանագրային ոստիկան, ենթասպա ժիրայր Խանջյանը` ՀՀ ոստիկանության դաշտային համազգեստը հաքին: Տեսնելով Ժ.Խանջյանին նրանք մոտակա խոտերի մեջ են նետել պայուսակը, որից հետո Խ.Խաչատրյանն անմիջապես դիմել է փախուստի, իսկ նշված ժամանակահատվածում Ն.Դումաշյանը մի պահ կան առնելով ոստիկանի առջև, ևս դիմել է փախուստի: Դեպքի հաջորդ օրը Ն.Դումաշյանը Խ.Խաչատրյանին փոխանցել է 3.000 ՀՀ դրամ:
Այսպիսով Նարեկ Ղումաշյանը և Խաչատուր Խաչատրյանը կատարել են արարք, որը պարունակում է հանցակազմ նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, այն որակված է ճիշտ և ամբաստանյալները պետք է ենթարկվեն քրեական պատասխանատվության այդ հոդվածով, ազատազրկման ձևով:
3. Դատարանի իրավական վերլուծությունները.
Պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առել կատարված հանցագործության բնույթը, հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, ինչպես նաև ամբաստանյալների անձը:
Դատարանը որպես պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ է դիտել այն, որ ամբաստանյալները նախկինում արատավորված չեն եղել, բնութագրվում են դրական, իրենց մեղավոր են ճանաչել և անկեղծորեն զղջացել են կատարած արարքի համար, հանցագործությունը կատարելու պահին եղել են անչափահաս, ինչպես նաև, այն որ նրանցից` Նարեկ Ղումաշյանը 9 տարուց ավել է ինչ դաստիարակվում է մեկ ծնողով ընտանիքում և նրա հարազատները տուժողին մասամբ` 80.000 ՀՀ դրամի չափով վերակագնել են հանցագործությամբ պատճառված վնասը:
Դատարանը ամբաստանյալների պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չգտավ, իսկ մեղմացնող հանգամանքները համարելով բացառիկ, գտավ, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64 հոդվածի կիրառմամբ Ն.Ղումաշյանի և Խ.Խաչատրյանի նկատմամբ պետք է նշանակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված պատժի նվազագույն չափից ավելի ցածր պատիժ:
Քաղաքացիական հայցի հարցը քննելիս դատարանը գտավ, որ այն ենթակա է բավարարման մասնակիորեն, այն է` Նարեկ Ղումաշյանի և Խաչատուր Խաչատրյանի տնտեսությունից համապարտության կարգով հօգուտ Լիանա Զաքարյանի պետք է բռնագանձել 100.000 ՀՀ դրամ, նկատի ունենալով, որ Լ.Զաքարյանը հանցագործության հետևանքով ստացել է մարմնական վնասվածքներ և այդ կապակցությամբ բուժվել է:
Իրեղեն ապացույցների հարցը քննելիս դատարանը, գտավ, որ իրեղեն ապացույց ճանաչված և տուժող Լիանա Զաքարյանին ի պահ հանձնված սև կաշվե պայուսակը, բջջային հեռախոսի ականջակալերը, թվով երկու հատ բանալիները, ՙՍամսունգ X 680՚ տեսակի բջջային հեռախոսը պետք է թողնել Լիանա Զաքարյանի տնօրինությանը:
Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 357-373 հոդվածներով, դատարանը
Վ Ճ Ռ Ե Ց
ՆԱՐԵԿ ՄԱՐԱՏԻ ՂՈՒՄԱՇՅԱՆԻՆ մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64 հոդվածի կիրառմամբ դատապարտել ազատազրկման 3 /երեք/ տարի ժամկետով, առանց գույքի բռնագրավման:
Ն.Ղումաշյանի պատժի սկիզբը հաշվել 2009թվականի հունվարի 24-ից:
Ն.Ղումաշյանը պատիժը պետք է կրի ՀՀ արդարադատության նախարարության համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում:
Ընտրված խափանման միջոցը թողնել անփոփոխ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
ԽԱՉԱՏՈՒՐ ԼԵՎՈՆԻ ԽԱՉԱՏՐՅԱՆԻՆ մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64 հոդվածի կիրառմամբ դատապարտել ազատազրկման 4 /չորս/ տարի ժամկետով, առանց գույքի բռնագրավման:
Խ.Խաչատրյանի պատժի սկիզբը հաշվել 2009թվականի հունվարի 23-ից:
Խ.Խաչատրյանը պատիժը պետք է կրի ՀՀ արդարադատության նախարարության համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում:
Ընտրված խափանման միջոցը թողնել անփոփոխ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Նարեկ Ղումաշյանի և Խաչատուր Խաչատրյանի տնտեսությունից համապարտության կարգով հօգուտ Լիանա Զաքարյանի բռնագանձել 100.000 /մեկ հարյուր հազար/ ՀՀ դրամ որպես հանցագործությամբ պատճառված վնասի հատուցում:
Իրեղեն ապացույց ճանաչված և տուժող Լիանա Զաքարյանին ի պահ հանձնված սև կաշվե պայուսակը, բջջային հեռախոսի ականջակալերը, թվով երկու հատ բանալիները, ՙՍամսունգ X 680՚ տեսակի բջջային հեռախոսը թողնել Լիանա Զաքարյանի տնօրինությանը:
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան, հրապարակվելու օրվանից հետո մեկամսյա ժամկետում:
ԴԱՏԱՎՈՐ` Ս.ՈՒԶՈՒՆՅԱՆ
ՈՐ Ո Շ ՈՒ Մ
Դատավճռի անհստակությունը ճշտելու մասին
ՙ10՚ փետրվարի 2010թ. ք.Երևան
Երևան քաղաքի Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը նախագահությամբª դատավոր Ս.Ուզունյանի, վերանայելով թիվ ԵԱՆԴ 0019/01/09 քրեական գործի նյութերը և քննության առնելով դատավճռի անհստակությունը ճշտելու վերաբերյալ հարցը`
Պ Ա Ր Զ Ե Ց
Երևան քաղաքի Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը թիվ ԵԱՆԴ 0019/01/09 քրեական գործով կայացրած դատավճռի մեջ դատավճռի օրը և ամիսը գրել է ճիշտ` 13 հունվարի, իսկ տարևթիվը համակարգչային վրիպակի պատճառով 2010թվականի փոխարեն նշել է 2009թվական:
Դատարանը, նկատի ունենալով վերոգրյալը« գտավ որ թիվ ԵԱՆԴ 0019/01/09 քրեական գործով կայացրած դատավճռի տարևթիվը 2009թվականի փոխարեն պետք է կարդալ 2010թվական:
Ելնելով վերոգրյալից, ղեկավարվելով ՀՀ քրական դատավարության օրենսգրքի 313, 430 հոդվածներով, դատարանը`
Ո Ր Ո Շ Ե Ց
Երևան քաղաքի Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի թիվ ԵԱՆԴ 0019/01/09 քրեական գործով կայացրած դատավճռի տարևթիվը 2009թվականի փոխարեն կարդալ 2010թվական:
ԴԱՏԱՎՈՐª Ս.ՈՒԶՈՒՆՅԱՆ
Դատական գործ N: ԵԱՆԴ/0019/01/09
Ավան և Նոր-Նորք
Նոր քրեական գործ
| Երբ է գործը ստացվել | 20-03-2009 |
|---|---|
| Քրեական գործի համարը | 0019/01/09 |
| Ինչ կարգով է գործը ստացվել | Առաջին անգամ |
| Դատախազություն | Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների դատախազություն |
| Նախաքննական գործի համարը | 17161908 |
| Մեղադրական եզրակացության համառոտ բովանդակություն | Գտնվելով անչափահաս տարիքում, Ն.Ղումաշյանը ուրիշի գույքը հափշտակելու նպատակով, նախնական համաձայնության գալով անչափահաս Խ.Խաչատրյանի հետ, 2008թ. նոյեմբերի 13-ին ժամը 19.00-ից 19.30-ն ընկած ժամանակահատվածում, Նորքի 2-րդ զանգ. գտնվող <<Տիգրան Մեծի>> արձանի հարևանությամբ ավազակային հարձակում են կատարել Լիանա Զաքարյանի նկատմամբ , վերջինիս կյանքի և առողջության համար վտանգավոր բռնության գործադրմամբ դիտավորությամբ պատճառել են առողջության թեթև վնաս` առողջության կարճատև քայքայումով, որից հետո հափշտակել են նրա 15.000 դրամ արժողությամբ ձեռքի պայուսակը` 9.000 դրամ կանխիկ գումարի, 10.000 դրամ արժողության <<Սամսունգ 680 >> տեսակի բջջային հեռախոսի, 3000 դրամ արժողության հարդարման պարագաների պարունակությամբ և դեպքի վայրից դիմել փախուստի: |
| Մեղադրյալ | |
| Անձ | |
| Անուն | Նարեկ |
| Ազգանուն | Ղումաշյան |
| Հայրանուն | Մարատի |
| Հասցե | --------------- |
| Ծննդյան օր | --------------- |
| Սոցիալական քարտ | --------------- |
| Հոդված_1 | |
| Հոդված | 175 Մաս 2 Կետ 1 |
| Պաշտպան | |
| Անուն | Նարինե |
| Ազգանուն | Սարգսյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սոցիալական քարտ | --------------- |
| Մեղադրյալ | |
| Անձ | |
| Անուն | Խաչատուր |
| Ազգանուն | Խաչատրյան |
| Հայրանուն | Լևոնի |
| Հասցե | --------------- |
| Ծննդյան օր | --------------- |
| Սոցիալական քարտ | --------------- |
| Լրացուցիչ ինֆորմացիա | Անչափահաս |
| Հոդված_1 | |
| Հոդված | 175 Մաս 2 Կետ 1 |
| Պաշտպան | |
| Անուն | Արմեն |
| Ազգանուն | Հարությունյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սոցիալական քարտ | --------------- |
| Վիճակագրական տողի համարը | 6.1 |
Մակագրել
| Երբ | 25-03-2009 |
|---|---|
| Նախագահող դատավոր | |
| Անուն | Սամվել |
| Ազգանուն | Ուզունյան |
Ընդունվել է վարույթ
| Երբ | 30-03-2009 |
|---|---|
| Որոշումը ուղարկվել է կողմերին | 30-03-2009 |
| Ուղարկվել է հուշաթերթիկ/որոշումը | 30-03-2009 |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 22-04-2009 |
|---|---|
| Երբ | 11-05-2009 |
| Երբ | 25-05-2009 |
| Երբ | 10-06-2009 |
| Երբ | 23-06-2009 |
| Երբ | 01-07-2009 |
| Երբ | 13-07-2009 |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 30-07-2009 |
|---|---|
| Ժամ | 16:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 9 |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 10-08-2009 |
|---|---|
| Ժամ | 16:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 9 |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 19-08-2009 |
|---|---|
| Ժամ | 12:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 8 |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 01-09-2009 |
|---|---|
| Ժամ | 14:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 9 |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 10-09-2009 |
|---|---|
| Ժամ | 16:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 8 |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 24-09-2009 |
|---|---|
| Ժամ | 14:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 8 |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 06-10-2009 |
|---|---|
| Ժամ | 16:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 8 |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 19-10-2009 |
|---|---|
| Ժամ | 14:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 8 |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 30-10-2009 |
|---|---|
| Ժամ | 16:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 8 |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 12-11-2009 |
|---|---|
| Ժամ | 15:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 8 |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 23-11-2009 |
|---|---|
| Ժամ | 14:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 8 |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 08-12-2009 |
|---|---|
| Ժամ | 15:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 8 |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 21-12-2009 |
|---|---|
| Ժամ | 16:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 8 |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 26-12-2009 |
|---|---|
| Ժամ | 13:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 8 |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 29-12-2009 |
|---|---|
| Ժամ | 13:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 8 |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 13-01-2010 |
|---|---|
| Ժամ | 13:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 8 |
Կայացվել է դատավճիռ
| Ամսաթիվ | 13-01-2010 |
|---|
Մեղադրական
| Մեղադրյալ | |
|---|---|
| Անուն | Խաչատուր |
| Ազգանուն | Խաչատրյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Ամսաթիվ | 13-01-2010 |
| Առավել ծանր հանցագործության հոդված | |
| Առավել ծանր հանցագործության հոդվածով | Դատապարտվել է |
| Հիմնական պատիժ | Որոշակի ժամկետով ազատազրկում |
| Այլ պատժաչափեր | Օրենքով նախատեսվածից ավելի մեղմ պատիժ է նշանակվել (ՀՀ քր. օր 64 հոդ) |
Մեղադրական
| Մեղադրյալ | |
|---|---|
| Անուն | Նարեկ |
| Ազգանուն | Ղումաշյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Ամսաթիվ | 13-01-2010 |
| Առավել ծանր հանցագործության հոդված | |
| Առավել ծանր հանցագործության հոդվածով | Դատապարտվել է |
| Հիմնական պատիժ | Որոշակի ժամկետով ազատազրկում |
| Այլ պատժաչափեր | Օրենքով նախատեսվածից ավելի մեղմ պատիժ է նշանակվել (ՀՀ քր. օր 64 հոդ) |
Դատական ակտ
| Դատական ակտի բովանդակությունը | Գործ ԵԱՆԴ 0019/01/09 Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ Հ Ա Ն Ո Ւ Ն Հ Ա Յ Ա Ս Տ Ա Ն Ի Հ Ա Ն Ր Ա Պ Ե Տ Ո Ւ Թ Յ Ա Ն 13 հունվարի 2009 թվական քաղաք Երևան Երևան քաղաքի Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը` Նախաgահությամբ` դատավոր Սամվել Ուզունյանի Քարտուղարությամբ` Լիլիթ Նազարյանի Մասնակցությամբª Մեղադրող` Արսեն Կոստանդյանի Պաշտպաններ` Արայիկ Ալվանդյանի, Էդուարդ Մակարյանի Օրինական ներկայացուցիչ` Լևոն Խաչատրյանի Տուժող` Լիանա Զաքարյանի Դռնբաց դատական նիստում, դատարանում, քննեց քրեական gործն ըստ մեղադրանքի` 1. ՆԱՐԵԿ ՄԱՐԱՏԻ ՂՈՒՄԱՇՅԱՆԻ ծնված 23.11.1990թվականին Երևան քաղաքում, ազgությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, 8-ամյա կրթությամբ, չամուսնացած, չի աշխատում, նախկինում չդատապարտված, հաշվառված է Երևան քաղաքի, Նոր Նորքի 5-րդ զանգվածի Միկոյան փողոցի 4/1 շենքի թիվ 27 բնակարանում, սակայն բնակվել է Երևան քաղաքի, Մալաթիա 18 շենքի թիվ 48 բնակարանում: Արգելանքի տակ է 2009թվականի հունվարի 24-ից, խափանման միջոց է ընտրվել կալանքը: Մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսgրքի 175 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով: 2. ԽԱՉԱՏՈՒՐ ԼԵՎՈՆԻ ԽԱՉԱՏՐՅԱՆԻ ծնված 03.12.1991թվականին Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, 8-ամյա կրթությամբ, չամուսնացած, չի աշխատում, նախկինում չդատապարտված, հաշվառված և բնակվել է Երևան քաղաքի, Նոր Նորքի 5-րդ զանգվածի Միկոյան փողոցի 17 շենքի թիվ 14 բնակարանում: Արգելանքի տակ է 2009թվականի հունվարի 23-ից, խափանման միջոց է ընտրվել կալանքը: Մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենս•րքի 175 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով: Պ Ա Ր Զ Ե Ց I 1. Գործի դատավարական նախապատմությունը. ՀՀ ոստիկանության Նոր Նորք բաժնի հետաքննիչ Ա.Հարթենյանի կողմից 19.11.2008թվականին հարուցվել է թիվ 17161908 քրեական գործը: Նարեկ Ղումաշյանը գտնվելով անչափահասության տարիքում, 2008թվականի նոյեմբերի 13-ին, ժամը 14.00-ի սահմաններում իր ընկեր, անչափահաս Խաչատուր Խաչատրյանին` Նոր Նորքի 5-րդ զ-ծ Միկոյան փող. 17 շենքի բակում այցելելով, նրանից հարցրել է, թե որտեղից գումար վաստակեն և նրանք զրուցելով զբոսնել են: Զբոսանքի ընթացքում, գումար հայթայթելու նպատակով նրանք նախնական համաձայնության են եկել մեկնելու որևէ զբոսայգի և այնտեղ ձեռքի պայուսակ հափշտակելու նպատակով ավազակային հարձակում կատարեն որևէ աղջկա նկատմամբ, նախնական դերաբախշմամբ՝ Ն.Ղումաշյանը պետք է հարվածեր, իսկ Խ.Խաչատրյանր պետք է քաշեր պայուսակը և նրանք դիմեին փախուստի: Զբոսանքից հետո, ժամը 18-ի սահմաններում, նրանք երթուղային տաքսիով Նոր Նորքի 5–րդ զանգվածից մեկնել են Նոր Նորքի 3-րդ զ-ծ շուկայի կանգառ, որտեղ իջնելով գնացել են Նոր Նորքի 2-րդ զ-ծ գտնվող զբոսայգի՝ ՙՏիգրան Մեծի՚ արձանի հարևանությամբ, այնտեղ սպասելով և ժամը 19-ից 19.30-ն ընկած ժամանակահատվածում տեսնելով գործով տուժող` Լիանա Նելսոնի Զաքարյանին, որն այդ ժամանակ Նոր Նորքի 3-րդ զ-ծ շուկայի կողմից, քայլելով գնացել է դեպի ՙԱնելիք՚ բանկ տանող աստիճանավանդակ, այդ ժամանակ Ն.Ղումաշյանր գնացել է Լ.Զաքարյանի հետևից, աջ կողմից շրջանցել նրան, շրջվել ու աջ բռունցքով հարվածել նրա դեմքին՝ քթի ոսկրերի փակ կոտրվածքի, գլխուղեղի ցնցման, ձախ աչքի ենթակոնյուկտիվալ արյունազեղման ձևով դիտավորությամբ պատճառել են առողջությանը թեթև վնաս՝ առողջության կարճատև քայքայումով, որից անմիջապես հետո, երբ Լ.Զաքարյանր ցավից երկու ձեռքով փակել է դեմքը, Խ.Խաչատրյանը քաշել է Լ.Զաքարյանի ձախ ուսին գցված՝ 15.000 ՀՀ դրամ արժողության ձեռքի պայուսակը՝ 9.000 ՀՀ դրամ կանխիկ գումարի, 10.000 դրամ արժողության« ՙՍամսունգ X 680՚ տեսակի բջջային հեռախոսի, 3.000 դրամ ընդհանուր արժողության հարդարման պարագաների պարունակությամբ և նրանք դիմել են փախուստի՝ զբոսայգու միջով` ՙՆոր Նորք՚ թաղապետարանի ուղղությամբ: Մոտ 40-50 մետր վազելով նրանք մտել են խոտերի մեջ, կքանստել են ու սկսել են հանել պայուսակի պարունակությունը: Պայուսակից հանելով 9.000 դրամ, Ն.Ղումաշյանր գումարը դրել է իր գրպանը, այդ ժամանակ նրանց է մոտեցել զբոսայգով անցնող` ՀՀ ոստիկանության զորքերի 1033 զորամասի պայմանագրային ոստիկան, ենթասպա՝ ժիրայր Խանջյանը` ՀՀ ոստիկանության դաշտային համազգեստը հագին: Տեսնելով Ժ.Խանջյանին նրանք մոտակա խոտերի մեջ են նետել պայուսակը, որից հետո Խ.Խաչատրյանն անմիջապես դիմել է փախուստի, իսկ նշված ժամանակահատվածում Ն.Դումաշյանը մի պահ կանգ առնելով ոստիկանի առջև, ևս դիմել է փախուստի: Դեպքի հաջորդ օրը Ն.Դումաշյանը Խ.Խաչատրյանին փոխանցել է 3.000 ՀՀ դրամ: 25.03.2009թվականին Նարեկ Ղումաշյանի և Խաչատուր Խաչատրյանի վերաբերյալ քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է դատարան: 2. Ապացույցների հետազոտում և գնահատում. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում Նարեկ Ղումաշյանը իրեն մեղավոր է ճանաչել, օգտվելով իր դատավարական իրավունքից հրաժարվեց ցուցմունք տալուց, սակայն հայտնեց, որ գումար հայթայթելու նպատակով իրականում ինքը և Խաչատուր Խաչատրյանը պայմանավորվել են մեկնելու որևէ զբոսայգի և այնտեղ որևէ անպաշտպան աղջկանից խլել նրա ձեռքի պայուսակը և այդ նպատակով 2008թվականին նոյեմբերի 13-ին, ժամը 18-ի սահմաններում գնացել են Նոր Նորքի 2-րդ զ-ծ գտնվող զբոսայգի` ՙՏիգրան Մեծի՚ արձանի հարևանությամբ, սակայն վերոգրյալ վայրում տուժողին ինքը չի հարվածել և նրա ձեռքի պայուսակը ինքը չի քաշել: Ն.Ղումաշյանը հայտնեց նաև, որ զղջում է կատարածի համար և խնդրեց իր նկատմամբ որքան հնարավոր է մեղմ վարվել: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում Խաչատուր Խաչատրյանը իրեն մեղավոր է ճանաչել, օգտվելով իր դատավարական իրավունքից հրաժարվեց ցուցմունք տալուց և խնդրեց հիմք ընդունել իր նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքները այն մասին, որ 2008թվականի նոյեմբերի 13-ին, ժամը 14.00-ի սահմաններում իր ընկեր` Նարեկ Ղումաշյանը եկել է իրենց` Նոր Նորքի 5-րդ զ-ծ Միկոյան փող. 17 շենքի բակ, որտեղ իրենք հանդիպելով զրուցել են, թե որտեղից գումար հայթայթեն և նրանք զրուցելով զբոսնել են: Զբոսանքի ընթացքում, գումար հայթայթելու նպատակով իրենք պայմանավորվել են մեկնելու որևէ զբոսայգի և այնտեղ որևէ անպաշտպան աղջկանից խլել նրա ձեռքի պայուսակը: Զբոսանքից հետո, ժամը 18-ի սահմաններում, նրանք երթուղային տաքսիով Նոր Նորքի 5-րդ զանգվածից մեկնել են Նոր Նորքի 3-րդ զ-ծ շուկայի կանգառ, որտեղ իջնելով գնացել են Նոր Նորքի 2-րդ զ-ծ գտնվող զբոսայգի` ՙՏիգրան Մեծի՚ արձանի հարևանությամբ: Այդ ժամանակ Նարեկը առաջարկել է, որպեսզի ինքը մոտենա և հարվածի աղջկան, իսկ նա քաշի պայուսակը, որից հետո իրենք դիմեն փախուստի, ինչին ինքը չհամաձայնվելով ասել է, որ Նարեկը մոտենա և հարվածի աղջկան, իսկ ինքը խլի պայուսակը: Այգում սպասելով և ժամը 19-ից 19.30-ն ընկած ժամանակահատվածում տեսնելով Նոր Նորքի 3-րդ զ-ծ կանգառի կողմից դեպի ՙՏիգրան Մեծի՚ արձան քայլող երիտասարդ աղջիկ` մազերը մինչև ուսերը թափված, սև գույնի կաշվե անձրևանոցով, իսկ ձախ ուսին՝ սև գույնի պայուսակ, Նարեկն իրեն այդ ժամանակ ասել է, ՙխփի, ես պայուսակը կքաշեմ, կտանեմ՚, սակայն ինքը չի համաձայնվել, ասելով, որ. ՙդու խփի, ես վերցնեմ պայուսակը և կփախչենք՚: Այդ ընթացքում աղջիկը քայլելով անցել է իրենց և գնացել դեպի ՙԱնելիք՚ բանկ տանող աստիճանները: Նարեկը գնացել է այդ աղջկա հետևից, ինքը` նրա հետևից, և երբ Նարեկն աջ կողմից մոտ մեկ քայլ առաջ է անցել աղջկանից, շրջվել է և ձեռքով հարվածել այդ աղջկա դեմքին, որն էլ ցավից ճչալով երկու ձեռքով փակել է դեմքը, Նարեկը նրա ձախ ձեռքից քաշել է պայուսակը և իրենք դիմել են փախուստի`ՙԱնելիք՚ բանկի հակադարձ ուղղությամբ՝ այգու միջի արահետով: Մոտ 40 մետր վազելուց հետո իրենք կքանստել են արահետի կողքի թփերի մեջ, Նարեկը բացել է պայուսակը, որի մեջ եղել է կիսաթափանցիկ տուփի մեջ հարդարման պարագաներ, գումար` 1 հատ 5.000 ՀՀ դրամանոց և մի քանի հատ 1.000 ՀՀ դրամանոց թղթադրամներ, որոնք վերցրել է Նարեկը: Այդ պահին իրենց ուղղությամբ քայլելով եկել է ոստիկանության դաշտային համազգեստով մի տղամարդ, ինքր դիմել է փախուստի, իսկ Նարեկը դուրս է եկել նրա դեմ, ինչ-որ բան ասել ու նույնպես դիմել փախուստի: Մինչ այդ տեսնելով այդ տղամարդուն, Նարեկը պայուսակը նետել է հատակին: Դրանից հետո իրենք վազելով գնացել են Զինկոմիսարիատին հարող տարածք, Նարեկն այնտեղ իրեն տվել է 3.000 ՀՀ դրամ՝ մնացած գումարը պահելով իր մոտ: Հարձակման պահին իր հագին եղել է սև գույնի սպորտային զգեստ, իսկ Նարեկի հագին՝ սև գույնի փայլուն բաճկոն և սև գլխարկ: Խ.Խաչատրյանը դատաքննության ժամանակ հայտնեց, որ իրականում ինքն է հարվածել Լ.Զաքարյանին և քաշել նրա ձախ ուսին գցված պայուսակը: Իսկ ինչ վերաբերվում է նրան, որ ինքը նախաքննության ընթացքում իր իսկ կողմից տրված ցուցմունքում նշել է, որ Նարեկն է հարվածել տուժողին և քաշել նրա ձախ ուսին գցված պայուսակը, ապա դա իրականությանը չի համապատասխանում և նախաքննության ընթացքում ինքը զրպարտել է իր ընկերոջը: Խ.Խաչատրյանը հայտնեց, որ զղջում է կատարածի համար և խնդրեց իր նկատմամբ որքան հնարավոր է մեղմ վարվել: Ամբաստանյալների կատարած հանցանքը հաստատվել է նաև դատաքննությամբ հետազոտված հետևյալ ապացույցներով. Տուժող` Լիանա Զաքարյանի ցուցմունքով այն մասին, որ 2008թվականի նոյեմբերի 13-ին, ժամը 19.00-ից 19.30-ն ընկած ժամանակահատվածում, աշխատանքից վերադառնալիս իջել է ՙՄերսեդես՚ խանութի մոտի կանգառում, հատել Գայի պողոտան և ՙՏիգրան Մեծի՚ արձանի առջևի աստիճաններով բարձրացել արձանի հրապարակ: Բարձրանալու ընթացքում աջ կողմի վրա նկատել է մի երիտասարդ տղայի, անցել նրա մոտով և հրապարակի աջ կողմով գնացել ՙԱնելիք՚ բանկի մասնաճյուղի ուղղությամբ: Դեպի ՙԱնելիք՚ բանկ տանող աստիճանների վրա նկատել է մի այլ երիտասարդի, որը կտրուկ շրջվել և հարվածել է իր դեմքի ձախ կողմին: Ինքը ցավից ճչացել է ու երկու ձեռքով փակել իր դեմքը: Այդ ժամանակ երիտասարդները քաշել են իր ձախ ուսին գցած սև կաշվե պայուսակը ու դիմել փախուստի: Երիտասարդներից մեկի հագին սև գույնի գլխարկ էր` առանց գրառումների, մուգ գույնի, փայլուն աշնանային բաճկոն և մուգ գույնի տաբատ, իսկ մյուսի հագուստը չի հիշում: Իր հագին այդ ժամանակ եղել է մուգ գույնի կաշվե ՙՖրենչ՚ տեսակի անձրևանոց և կիսաճտքավոր կոշիկներ: Իր 15.000 դրամ արժողության սև գույնի կաշվե պայուսակի մեջ եղել է 1 հատ 5.000 ՀՀ դրամանոց, 4 հատ 1000 ՀՀ դրամանոց թղթադրամներ, 3.000 դրամ ընդհանուր արժողության կանացի հարդարման պարագաներ, սև գույնի կիսաթափանցիկ տուփի մեջ, իրենց բնակարանի բանալիները, 10.000 դրամ արժողության ՙՍամսունգ X 680՚ տեսակի բջջային հեռախոսը, բջջային հեռախոսի ականջակալերը և 2 հատ պլաստիկ քարտեր: Երիտասարդների փախուստի դիմելուց հետո իրեն է մոտեցել իրենց շենքի բնակչուհին, որի անունն իր իմանալով Մարիամ է, իրեն տվել է բջջային հեռախոսը, որով ինքը զանգահարել է տուն և պատմել կատարվածի մասին: Տուժող Լ.Զաքարյանը քաղ. հայց է ներկայացրել, խնդրելով ամբաստանյալներից համապարտության կարգով հօգուտ իրեն բռնագանձել 204.000 ՀՀ դրամ որպես հանցագործության հետևանքով պատճառված վնասի հատուցում: Վկա` ժիրայր Խանջյանի ցուցմունքով այն մասին, որ 2006թվականի հոկտեմբերի 19-ից պայմանագրով ծառայում է ՀՀ ոստիկանության զորքերի հասարակական կարգի պահպանության գնդում և ունի ենթասպայի կոչում: 2008թվականի նոյեմբերի 13-ին, ժամը 16.00-ի սահմաններում, ինքը վերակարգերը ստուգելու նպատակով մեկնել է Նոր Նորքի թաղապետարանի հարակից տարածքում ծառայություն կատարող վերակարգին ստուգելու: Այնուհետև, ժամը 19-ի սահմաններում գտնվել է Նոր Նորքի ՙՏիգրան Մեծի՚ արձանի հարևանությամբ գտնվող զբոսայգում ու այնտեղ տեսել է խոտերի մեջ կքանստած երկու երիտասարդի, որոնք մի կանացի պայուսակ էին քրքրում: Այդ տեսնելուն պես մոտեցել է նրանց, իսկ վերջիններս իրեն տեսնելով դիմել են փախուստի: Ինքը գնացել է այդ երիտասարդների կքանստած տեղը, որտեղ գտել է սև գույնի կանացի պայուսակ, որը այդ երիտասարդները թողել էին փախուստի դիմելիս ու ինքը կարծելով, որ այդ պայուսակը հանցագործության առարկա է, այն ներկայացրել է ոստիկանության Նոր Նորքի բաժին: Հաջորդ օրը նոյեմբերի 14-ին, ժամը 12.00-ի սահմաններում ինքը մեկնել է վերոգրյալ վայր, որպեսզի ուսումնասիրի դեպքի վայրը և այդ ընթացքում դեպքի վայրից մոտ 1.5 մետր հեռավորության վրա, ծառի ճյուղի տակ հայտնաբերել է 1 հատ բացովի ՙՍամսունգ X 680՚ տեսակի բջջային հեռախոս, սակայն կարծելով, որ այն գտանք է, այն վերցրել է, պահել իր մոտ և շուրջ մեկ ամիս հետո տվել է իր ընկերուհի՝ Արարատի մարզի Ոստան գյուղի բնակչուհի Նվարդ Գալստյանին, որպեսզի նա այն պահի իր մոտ և տիրոջ ի հայտ գալու դեպքում՝ վերադարձնեն: Ժ.Խանջյանը նշել է, որ երկու երիտասարդներից մեկը սև գույնի սպորտային համազգեստով էր: Վկա` Ֆենյա Հովհաննիսյանի ցուցմունքով այն մասին, որ 2008թվականի նոյեմբերի 13-ին, ժամը 19-ի սահմաններում իր մայրիկ Մարիամ Բաղդասարյանի տանից վերադառնալիս, ժամը 19-ի սահմաններում ոտքով քայլել է ՙԱնելիք՚ բանկի կողքի աստիճաններով դեպի ՙՏիգրան Մեծի՚ արձան, որպեսզի արձանի կողքով գնա կանգառ: Այդ պահին ՙՏիգրան Մեծի՚ արձանի մոտ տեսել է երկու երիտասարդ տղաների` երկուսն էլ մոտ 16-17 տարեկան, նրանցից մեկի հասակը 160-165 սմ էր, մազերը` շեկավուն, երկար ու չսանրված, հոնքերը` հաստ, հագին սպորտային համազգեստ, մյուսը` ավելի թիկնեղ էր, առաջինից 2-3 սմ ավելի բարձրահասակ, նրա հագին սև գույնի բաճկոն էր: Այդ ժամանակ կանգառից դեպի ՙԱնելիք՚ բանկը տանող աստիճանավանդակ գալիս էր մի երիտասարդ աղջիկ, որի հագին սև գույնի, երկար կաշվե անձրևանոց կար: Այդ պահին վերը նշված երկու երիտասարդները սպասելով, որ աղջիկը հավասարվի իրենց, այնուհետև մի քանի քայլ անցնի, գնացել են նրա հետևից` մեկը մյուսի հետևից և նրանցից մեկը աջ կողմից ձեռքով հարվածել է աղջկա դեմքին: Աղջիկը ցավից ճչացել, երկու ձեռքով փակել է դեմքը, իսկ այդ ընթացում երկու երիտասարդները քաշել են աղջկա ձախ ուսին կախված պայուսակը ու դիմել փախուստի՝ դեպի թաղապետարան տանող արահետով: Ինքն անմիջապես մոտեցել և խոսել է աղջկա հետ ու ճանաչել նրան՝ որպես իր մայրիկի շենքի բնակչուհի՝ Լիանա: Լիանան իր առաջարկով իր բջջային` 093 21-38-38 հեռախոսահամարով զանգահարել է տուն և պատմել դեպքի մասին։ Ֆ.Հովհաննիսյանը նշել է նաև, որ նախքան հարձակումը կատարելը երկու երիտասարդներն անցել են իր կողքով: Անչափահաս վկա` Վահե Նասիլյանը, պատճառաբանելով, որ հիշողության հետ կապված պրոբլեմ ունի, հայտնեց, որ չի հիշում, թե նախաքննության ընթացքում ինչ ցուցմունք է տվել, իսկ նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2008թվականի նոյեմբերի վերջերին ընկերը` Խաչատուր Խաչատրյանը իրեն պատմել է, որ մի քանի օր առաջ Նոր Նորքի 2-րդ զ-ծ ՙՏիգրան Մեծի՚ արձանի մոտ հարձակվել է 20-25 տարեկան երիտասարդ աղջկա վրա, բռունցքով հարվածել է նրա քթին, պոկել պայուսակը և դիմել փախուստի: Խաչիկն իրեն պատմել է նաև, որ այդ ժամանակ ոստիկանության աշխատակից է մոտեցել նրան և նա ձեռքով հարվածելով ոստիկանի վզին, վայրգցել նրան և դիմել փախուստի: Իր հարցին, թե ինչ կար այդ աղջկա պայուսակում, Խաչիկը հայտնել է, որ պայուսակում կար գումար, բացովի բջջային հեռախոս և հարդարման պարագաներ: Խաչիկն իրեն պատմել է նաև, որ հարդարման պարագաները գցել է դեպքի վայրում` փախուստի դիմելիս: Խաչիկը պատմել է նաև, որ հանցանքը կատարել են երկու հոգով, սակայն չի հայտնել, թե ով է եղել նրա հետ: Քննչական փորձարարության արձանագրությամբ այն մասին, որ Խաչատուր Խաչատրյանը մատնացույց է արել ավազակային հարձակման վայրը, պատմել հանգամանքները, ինչպես նաև մատնացույց է արել պայուսակը նետելու վայրը: Քննչական փորձարարության արձանագրությամբ այն մասին, որ Լիանա Զաքարյանը մատնացույց է արել ավազակային հարձակման վայրը, պատմել հանգամանքները: Անձին ճանաչման ներակայացնելու մասին արձանագրություններով այն մասին, որ Ֆենյա Հովհաննիսյանն իր ճանաչմանը ներկայացված 4-ական անձանց շարքերում ճանաչել և մատնացույց է արել Նարեկ Ղումաշյանին և Խաչատուր Խաչատրյանին` հայտնելով, որ վերջիններս են 13.11.2008թվականին Նոր Նորքի 2-րդ զ-ծ ՙՏիգրան Մեծի՚ արձանի մոտ հարձակվել Լ.Զաքարյանի վրա և հափշտակել նրա ձեռքի պայուսակը: Անձին ճանաչման ներկայացնելու մասին արձանագրություններով այն մասին, որ Ժիրայր Խանջյանն իր ճանաչմանը ներկայացված 4-ական անձանց շարքերում ճանաչել և մատնացույց է արել Նարեկ Ղումաշյանին հայտնելով, որ վերջինիս ճանաչում է 13.11.2008թվականին Նոր Նորքի 2-րդ զ-ծ ՙՏիգրան Մեծի՚ արձանի մոտի հարակից այգում` կանացի պայուսակ զննելիս: Դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 183/հ եզրակացությամբ, ըստ որի Լ.Զաքարյանի ստացած մարմնական վնասվածքները` քթի ոսկրերի փակ կոտրվածքի, գլխուղեղի ցնցման, ձախ աչքի ենթակոնյուկտիվալ արյունազեղման ձևով հասցվել են բութ, կոշտ առարկայով, հնարավոր է նշված ժամկետում և հանգամանքներում, որոնք ինչպես միասին վերցված, այնպես էլ առանձին-առանձին պատճառել են առողջության թեթև վնաս՝ առողջության կարճատև քայքայումով: Իրեղեն ապացույց ճանաչելու և ի պահ հանձնելու մասին որոշումների համաձայն, սև կաշվե պայուսակը, բջջային հեռախոսի ականջակալերը, թվով երկու հատ բանալիները, ՙՍամսունգ X 680՚ տեսակի բջջային հեռախոսը ճանաչվել են իրեղեն ապացույցներ և ի պահ են հանձնվել տուժող Լիաննա Զաքարյանին: Դատարանը գնահատելով նախաքննությամբ և դատաքննությամբ ձեռք բերված ապացույցները, հաստատված համարեց, որ Նարեկ Ղումաշյանը գտնվելով անչափահասության տարիքում, 2008թվականի նոյեմբերի 13-ին, ժամը 14.00-ի սահմաններում իր ընկեր, անչափահաս Խաչատուր Խաչատրյանին` Նոր Նորքի 5-րդ զ-ծ Միկոյան փող. 17 շենքի բակում այցելելով, նրանից հարցրել է, թե որտեղից գումար վաստակեն և նրանք զրուցելով զբոսնել են: Զբոսանքի ընթացքում, գումար հայթայթելու նպատակով նրանք նախնական համաձայնության են եկել մեկնելու որևէ զբոսայգի և այնտեղ ձեռքի պայուսակ հափշտակելու նպատակով ավազակային հարձակում կատարեն որևէ աղջկա նկատմամբ, նախնական դերաբաշխմամբ` Ն.Ղումաշյանը պետք է հարվածեր, իսկ Խ.Խաչատրյանը պետք է քաշեր պայուսակը և նրանք դիմեին փախուստի: Զբոսանքից հետո, ժամը 18-ի սահմաններում, նրանք երթուղային տաքսիով Նոր Նորքի 5-րդ զանգվածից մեկնել են Նոր Նորքի 3-րդ զ-ծ շուկայի կանգառ, որտեղ իջնելով գնացել են Նոր Նորքի 2-րդ զ-ծ գտնվող զբոսայգի՝ ՙՏիգրան Մեծի՚ արձանի հարևանությամբ, այնտեղ սպասելով և ժամը 19-ից 19.30-ն ընկած ժամանակահատվածում տեսնելով գործով տուժող` Լիանա Նելսոնի Զաքարյանին, որն այդ ժամանակ Նոր Նորքի 3-րդ զ-ծ շուկայի կողմից, քայլելով գնացել է դեպքի ՙԱնելիք՚ բանկ տանող աստիճանավանդակ, այդ ժամանակ Խ.Խաչատրյանը գնացել է Լ.Զաքարյանի հետևից, աջ կողմից շրջանցել նրան, շրջվել ու աջ բռունցքով հարվածել նրա դեմքին՝ քթի ոսկրերի փակ կոտրվածքի, գլխուղեղի ցնցման, ձախ աչքի ենթակոնյուկտիվալ արյունազեղման ձևով դիտավորությամբ պատճառել են առողջությանը թեթև վնաս՝ առողջության կարճատև քայքայումով, որից անմիջապես հետո, երբ Լ.Զաքարյանը ցավից երկու ձեռքով փակել է դեմքը, Խ.Խաչատրյանը քաշել է Լ.Զաքարյանի ձախ ուսին գցված՝ 15.000 ՀՀ դրամ արժողության ձեռքի պայուսակը` 9.000 ՀՀ դրամ կանխիկ գումարի, 10.000 դրամ արժողության ՙՍամսունգ X 680՚ տեսակի բջջային հեռախոսի, 3.000 դրամ ընդհանուր արժողության հարդարման պարագաների պարունակությամբ, որից հետո Խ.Խաչատրյանը և Ն.Ղումաշյանը դիմել են փախուստի՝ զբոսայգու միջով` ՙՆոր Նորք՚ թաղապետարանի ուղղությամբ: Մոտ 40-50 մետր վազելով նրանք մտել են խոտերի մեջ, կքանստել են ու սկսել են հանել պայուսակի պարունակությունը: Պայուսակից հանելով 9.000 դրամ, Ն.Ղումաշյանը գումարը դրել է իր գրպանը, այդ ժամանակ նրանց է մոտեցել զբոսայգով այդ պահին անցնող` ՀՀ ոստիկանության զորքերի 1033 զորամասի պայմանագրային ոստիկան, ենթասպա ժիրայր Խանջյանը` ՀՀ ոստիկանության դաշտային համազգեստը հաքին: Տեսնելով Ժ.Խանջյանին նրանք մոտակա խոտերի մեջ են նետել պայուսակը, որից հետո Խ.Խաչատրյանն անմիջապես դիմել է փախուստի, իսկ նշված ժամանակահատվածում Ն.Դումաշյանը մի պահ կան առնելով ոստիկանի առջև, ևս դիմել է փախուստի: Դեպքի հաջորդ օրը Ն.Դումաշյանը Խ.Խաչատրյանին փոխանցել է 3.000 ՀՀ դրամ: Այսպիսով Նարեկ Ղումաշյանը և Խաչատուր Խաչատրյանը կատարել են արարք, որը պարունակում է հանցակազմ նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, այն որակված է ճիշտ և ամբաստանյալները պետք է ենթարկվեն քրեական պատասխանատվության այդ հոդվածով, ազատազրկման ձևով: 3. Դատարանի իրավական վերլուծությունները. Պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առել կատարված հանցագործության բնույթը, հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, ինչպես նաև ամբաստանյալների անձը: Դատարանը որպես պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ է դիտել այն, որ ամբաստանյալները նախկինում արատավորված չեն եղել, բնութագրվում են դրական, իրենց մեղավոր են ճանաչել և անկեղծորեն զղջացել են կատարած արարքի համար, հանցագործությունը կատարելու պահին եղել են անչափահաս, ինչպես նաև, այն որ նրանցից` Նարեկ Ղումաշյանը 9 տարուց ավել է ինչ դաստիարակվում է մեկ ծնողով ընտանիքում և նրա հարազատները տուժողին մասամբ` 80.000 ՀՀ դրամի չափով վերակագնել են հանցագործությամբ պատճառված վնասը: Դատարանը ամբաստանյալների պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չգտավ, իսկ մեղմացնող հանգամանքները համարելով բացառիկ, գտավ, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64 հոդվածի կիրառմամբ Ն.Ղումաշյանի և Խ.Խաչատրյանի նկատմամբ պետք է նշանակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված պատժի նվազագույն չափից ավելի ցածր պատիժ: Քաղաքացիական հայցի հարցը քննելիս դատարանը գտավ, որ այն ենթակա է բավարարման մասնակիորեն, այն է` Նարեկ Ղումաշյանի և Խաչատուր Խաչատրյանի տնտեսությունից համապարտության կարգով հօգուտ Լիանա Զաքարյանի պետք է բռնագանձել 100.000 ՀՀ դրամ, նկատի ունենալով, որ Լ.Զաքարյանը հանցագործության հետևանքով ստացել է մարմնական վնասվածքներ և այդ կապակցությամբ բուժվել է: Իրեղեն ապացույցների հարցը քննելիս դատարանը, գտավ, որ իրեղեն ապացույց ճանաչված և տուժող Լիանա Զաքարյանին ի պահ հանձնված սև կաշվե պայուսակը, բջջային հեռախոսի ականջակալերը, թվով երկու հատ բանալիները, ՙՍամսունգ X 680՚ տեսակի բջջային հեռախոսը պետք է թողնել Լիանա Զաքարյանի տնօրինությանը: Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 357-373 հոդվածներով, դատարանը Վ Ճ Ռ Ե Ց ՆԱՐԵԿ ՄԱՐԱՏԻ ՂՈՒՄԱՇՅԱՆԻՆ մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64 հոդվածի կիրառմամբ դատապարտել ազատազրկման 3 /երեք/ տարի ժամկետով, առանց գույքի բռնագրավման: Ն.Ղումաշյանի պատժի սկիզբը հաշվել 2009թվականի հունվարի 24-ից: Ն.Ղումաշյանը պատիժը պետք է կրի ՀՀ արդարադատության նախարարության համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում: Ընտրված խափանման միջոցը թողնել անփոփոխ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը: ԽԱՉԱՏՈՒՐ ԼԵՎՈՆԻ ԽԱՉԱՏՐՅԱՆԻՆ մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64 հոդվածի կիրառմամբ դատապարտել ազատազրկման 4 /չորս/ տարի ժամկետով, առանց գույքի բռնագրավման: Խ.Խաչատրյանի պատժի սկիզբը հաշվել 2009թվականի հունվարի 23-ից: Խ.Խաչատրյանը պատիժը պետք է կրի ՀՀ արդարադատության նախարարության համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում: Ընտրված խափանման միջոցը թողնել անփոփոխ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը: Նարեկ Ղումաշյանի և Խաչատուր Խաչատրյանի տնտեսությունից համապարտության կարգով հօգուտ Լիանա Զաքարյանի բռնագանձել 100.000 /մեկ հարյուր հազար/ ՀՀ դրամ որպես հանցագործությամբ պատճառված վնասի հատուցում: Իրեղեն ապացույց ճանաչված և տուժող Լիանա Զաքարյանին ի պահ հանձնված սև կաշվե պայուսակը, բջջային հեռախոսի ականջակալերը, թվով երկու հատ բանալիները, ՙՍամսունգ X 680՚ տեսակի բջջային հեռախոսը թողնել Լիանա Զաքարյանի տնօրինությանը: Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան, հրապարակվելու օրվանից հետո մեկամսյա ժամկետում: ԴԱՏԱՎՈՐ` Ս.ՈՒԶՈՒՆՅԱՆ ՈՐ Ո Շ ՈՒ Մ Դատավճռի անհստակությունը ճշտելու մասին ՙ10՚ փետրվարի 2010թ. ք.Երևան Երևան քաղաքի Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը նախագահությամբª դատավոր Ս.Ուզունյանի, վերանայելով թիվ ԵԱՆԴ 0019/01/09 քրեական գործի նյութերը և քննության առնելով դատավճռի անհստակությունը ճշտելու վերաբերյալ հարցը` Պ Ա Ր Զ Ե Ց Երևան քաղաքի Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը թիվ ԵԱՆԴ 0019/01/09 քրեական գործով կայացրած դատավճռի մեջ դատավճռի օրը և ամիսը գրել է ճիշտ` 13 հունվարի, իսկ տարևթիվը համակարգչային վրիպակի պատճառով 2010թվականի փոխարեն նշել է 2009թվական: Դատարանը, նկատի ունենալով վերոգրյալը« գտավ որ թիվ ԵԱՆԴ 0019/01/09 քրեական գործով կայացրած դատավճռի տարևթիվը 2009թվականի փոխարեն պետք է կարդալ 2010թվական: Ելնելով վերոգրյալից, ղեկավարվելով ՀՀ քրական դատավարության օրենսգրքի 313, 430 հոդվածներով, դատարանը` Ո Ր Ո Շ Ե Ց Երևան քաղաքի Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի թիվ ԵԱՆԴ 0019/01/09 քրեական գործով կայացրած դատավճռի տարևթիվը 2009թվականի փոխարեն կարդալ 2010թվական: ԴԱՏԱՎՈՐª Ս.ՈՒԶՈՒՆՅԱՆ |
|---|---|
| Դատական ակտի ամսաթիվը | 13-01-2010 |
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Գործը հանձնվել է գրասենյակ | 05-02-2010 |
|---|---|
| Էջերի քանակ | 1-ին հատոր`200 էջ, 2-րդ հատոր` 374 էջ: |
| Գործին կից նյութերը | ամբաստանյալների վիճ. քարտերը: |
Գործն ուղարկվել է
| Գործը ուղարկվել է | 08-02-2010 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 1-ին հատոր`200 էջ, 2-րդ հատոր` 374 էջ: |
| Գործին կից նյութերը | ամբաստանյալների վիճ. քարտերը: |
| ՈՒր | ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան: |
| Ելքի գրության համարը | ԴԴ-13- 44 Ե- 2401 |
Գործը բողոքարկվել է
| Ամսաթիվ | 08-02-2010 |
|---|
Գործը ստացվել է (կատարումն ապահովելու համար, և ... )
| Ամսաթիվ | 30-04-2010 |
|---|
Դատավճռի, որոշման կատարում
| Ամսաթիվ | 03-05-2010 |
|---|
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Գործը հանձնվել է գրասենյակ | 10-05-2010 |
|---|---|
| Էջերի քանակ | 1-ին հատոր` 200, 2-րդ հատոր` 439 էջ: |
| Գործին կից նյութերը | չկա |
Գործը հանձնվել է դատարանի արխիվ
| Ամսաթիվ | 25-05-2010 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 1-ին հատոր` 200, 2-րդ հատոր` 442էջ: |
Դատական գործ N: ԵԱՆԴ/0019/01/09
Քրեական վերաքննիչ
Ստացվել է վերաքննիչ բողոք
| Ամսաթիվ | 03-02-2010 |
|---|---|
| Ամսաթիվ | 15-02-2010 |
| Ամսաթիվ | 03-02-2010 |
| Ում կողմից է բերվել բողոքը | Մեղադրող |
| Բողոքը բերող անձը | |
| Անուն | Ա |
| Ազգանուն | Կոստանդյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Բողոքը բերող անձը | |
| Անուն | Էդուարդ |
| Ազգանուն | Մակարյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Բողոքի բովանդակությունը | Փոփոխել Երևանի Ավան և Նոր-Նորք վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի` Նարեկ Մարատի Ղումաշյանի /ՀՀ քր.օր. 175 հոդ. 2-րդ մասի 1-ին կետով , ՀՀ քր.օր. 64 հոդ. կիրառմամբ - 3 տարի ազ.` առանց գույքի բռնագրավման /, Խաչատուր Լևոնի Խաչատրյանի /ՀՀ քր.օր. 175 հոդ. 2-րդ մասի 1-ին կետով , ՀՀ քր.օր. 64 հոդ. կիրառմամբ -4 տարի ազ.` առանց գույքի բռնագրավման / վերաբերյալ 13.01.2010թ. դատավճիռը , Նարեկ Ղումաշյանին և Խաչատուր Խաչատրյանին դատապարտել ազատազրկման 6 տարի ժամկետով : Բեկանել և փոփոխել Երևանի Ավան և Նոր-Նորք վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի` Խաչատուր Լևոնի Խաչատրյանի /ՀՀ քր.օր. 175 հոդ. 2-րդ մասի 1-ին կետով , ՀՀ քր.օր. 64 հոդ. կիրառմամբ - 4 տարի ազ.` առանց գույքի բռնագրավման / վերաբերյալ 13.01.2010թ. դատավճիռը և Խաչատուր Խաչատրյանի նկատմամբ ՀՀ քր.օր-ի 64 հոդվածի կիրառմամբ նշանակել նախատեսվածից ավելի մեղմ պատիժ ` 3 տարի ազատազրկում և ՀՀ քր.օր. 70 հոդ. կիրառմամբ այն պայմանականորեն չկիրառել` սահմանելով փորձաշրջան նույն ժամկետով : |
| Բողոքի ստացման կարգը | Առձեռն հանձնվել է գրասենյակ |
| Չափահաս | Այո |
Մակագրել
| Ամսաթիվ | 08-02-2010 |
|---|---|
| Նախագահող դատավոր | |
| Անուն | Մանուշակ |
| Ազգանուն | Պետրոսյան |
Քրեական գործի մուտքագրում
| Ամսաթիվ | 18-02-2010 |
|---|---|
| Կից փաստաթղթեր և իրեղեն ապացույց | Չկա: |
Ընդունվել է վարույթ
| Ամսաթիվ | 23-02-2010 |
|---|
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 04-03-2010 |
|---|---|
| Ժամ | 12:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 11-03-2010 |
|---|---|
| Ժամ | 13:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 19-03-2010 |
|---|---|
| Ժամ | 14:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
Վերաքննիչ բողոքը մերժվել է և ստորադաս դատարանի դատական ակտը թողնվել է անփոփոխ
| Անփոփոխ թողնված դատական ակտը | Պատճառաբանվել է |
|---|---|
| Ամսաթիվ | 18-03-2010 |
| Ամբաստանյալ | |
| Անուն | Նարեկ |
| Ազգանուն | Ղումաշյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 2 |
| Քր. դատ. օր. հոդված | |
| Քր. դատ. օր. հոդված | |
| Քր.օր. հոդված |
Դատական ակտ
| Դատական ակտ | Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ Հ Ա Ն ՈՒ Ն Հ Ա Յ Ա Ս Տ Ա Ն Ի Հ Ա Ն Ր Ա Պ Ե Տ ՈՒ Թ Յ Ա Ն Գործ. ԵԱՆԴ/0019/01/09 19. մարտի 2010թ. ք.Երևան ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ` ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Մ.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ս.ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆ Հ. ՏԵՐ-ԱԴԱՄՅԱՆ ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Ռ. ԴԱՎՈՅԱՆԻ ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ` ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Ա. ԿՈՍՏԱՆԴՅԱՆԻ ՊԱՇՏՊԱՆՆԵՐ` Ա. ԱԼՎԱՆԴՅԱՆԻ ԷԴՈՒԱՐԴ ՄԱԿԱՐՅԱՆԻ Դռնբաց դատական նիստում քննության առնելով պաշտպաններ Ա. Ալվանդյանի, Էդ.Մակարյանի, և մեղադրող Ա.Կոստանդյանի վերաքննիչ բողոքները` ամբաստանյալներ Նարեկ Մարատի Ղումաշյանի վերաբերյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, Խաչատուր Լևոնի Խաչատրյանի վերաբերյալ 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, Երևան քաղաքի Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2010 թվականի հունվարի 13-ի /այսուհետև դատարանի/ դատավճռի դեմ. Պ Ա Ր Զ Ե Ց 1/. Գործի դատավարական նախապատմությունը և փաստական հանգամանքները. Նարեկ Մարատի Ղումաշյանին և Խաչատուր Լևոնի Խաչատրյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով մեղադրանք է առաջադրվել և նրանք դատապարտվել են այն բանի համար, որ դեռևս անչափահասության տարիքում գտնվող Նարեկ Ղումաշյանը ուրիշի գույքը հափշտակելու նպատակով նախնական համաձայնության գալով անչափահաս Խաչատուր Խաչատրյանի հետ, 2008 թվականի նոյեմբերի 13-ին, ժամը 19.00-ից 19.30-ը ընկած ժամանակահատվածում Նոր Նորքի 2-րդ զանգվածում գտնվող Տիգրան Մեծի արձանի հարևանությամբ ավազակային հարձակում են կատարել Լիանա Նելսոնի Զաքարյանի նկատմամբ, վերջինիս կյանքի և առողջության համար վտանգավոր բռնության գործադրմամբ, որի ընթացքում նախապես որոշված դերակատարմամբ Նարեկ Ղումաշյանը բռունցքով հարվածել է տուժող Լ. Զաքարյանի դեմքին` վերջինիս դիտավորությամբ պատճառելով քթի ոսկրերի փակ կոտրվածքի, գլխուղեղի ցնցման, ձախ աչքի ենթակոնյուկտիվալ արյունազեղման ձևով` առողջությանը թեթև վնաս՝ առողջության կարճատև քայքայումով: Իսկ Խ.Խաչատրյանը քաշել է Լ.Զաքարյանի ձախ ուսին գցված՝ 15.000 ՀՀ դրամ արժողության ձեռքի պայուսակը՝ 9.000 ՀՀ դրամ կանխիկ գումարի, 10.000 դրամ արժողության« ՙՍամսունգ X 680՚ տեսակի բջջային հեռախոսի, 3.000 դրամ ընդհանուր արժողության հարդարման պարագաների պարունակությամբ, և դեպքի վայրից դիմել են փախուստի: Վերոգրյալ հանցանքի համար Երևան քաղաքի Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2010 թվականի հունվարի 13-ի դատավճռով Նարեկ Մարատի Ղումաշյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառմամբ դատապարտվել է ազատազրկման 3 /երեք/ տարի ժամկետով, առանց գույքի բռնագրավման` պատժի սկիզբը հաշվելով 2009 թվականի հունվարի 24-ից: Ն.Ղումաշյանը նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը: Խաչատուր Լևոնի Խաչատրյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառմամբ դատապարտվել է ազատազրկման 4 /չորս/ տարի ժամկետով, առանց գույքի բռնագրավման` պատժի սկիզբը հաշվելով 2009 թվականի հունվարի 23-ից: Խ. Խաչատրյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը: Նարեկ Ղումաշյանի և Խաչատուր Խաչատրյանի տնտեսությունից համապարտության կարգով հօգուտ Լիանա Զաքարյանի վճռվել ` բռնագանձել 100.000 /մեկ հարյուր հազար/ ՀՀ դրամ որպես հանցագործությամբ պատճառված վնասի հատուցում: Իրեղեն ապացույց ճանաչված և տուժող Լիանա Զաքարյանին ի պահ հանձնված սև կաշվե պայուսակը, բջջային հեռախոսի ականջակալերը, թվով երկու հատ բանալիները, ՙՍամսունգ X 680՚ տեսակի բջջային հեռախոսը թողնվել է Լիանա Զաքարյանի տնօրինությանը: 2/. Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, փաստարկները և պահանջը. Դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոքներ են բերել ամբաստանյալներ Նարեկ Ղումաշյանի շահերի պաշտպան Ա.Ալվանդյանը, Խաչատուր Խաչատրյանի պաշտպան Էդ. Մակարյանը և մեղադրող Ա. Կոստանդյանը` հետևյալ հիմքերի սահմաններում, ներքոհիշյալ հիմնավորումներով. Ըստ բողոքաբերներ Ա.Ալվանդյանի և Էդ.Մակարյանի նույնաբովանդակ բողոքների ամբաստանյալներ Ն.Ղումաշյանի և Խ.Խաչատրյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը չի համապատասխանում նրանց անձնավորությանը և կատարած արարքի հանրորեն վտանգավորության աստիճանին, քանի որ պատիժ նշանակելիս դատարանը չի պահպանել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի և 61-63-րդ հոդվածների պահանջները: Այնուհետև, բողոքաբերները հղում կատարելով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 12.06.2007 թվականի թիվ ՎԲ-124/07 և 01.02.2008 թվականի թիվ 01/08 որոշումներին, խնդրել են ուշադրություն դարձնել այն հանգամանքի վրա, որ ամբաստանյալները անչափահաս տարիքում են կատարել հանցանքը, և նշանակված պատժի մնացած մասը կրելը հնարավոր է, որ առավել վատ ազդեցություն ունենա, մինչդեռ, պատժի հետագա կրումից ազատվելու դեպքում ամբաստանյալները կարող են մեկնել ՀՀ ազգային բանակ, որն ավելի արդարացված և նպատակահարմար է, քան ազատազրկման վայրում գտնվելը: Ելնելով վերոգրյալից, խնդրել են հաշվի առնելով առաջին ատյանի դատարանի կողմից պատիժ նշանակելիս մատնանշված ամբաստանյալների անձը բնութագրող, այդ թվում նրանց պատիժն ու պատասխանատվությունը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները, ինչպես նաև արարքի բնույթն ու հասարակական վտանգավորության աստիճանը, ամբաստանյալների նկատմամբ նշանակված պատիժը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պայմանականորեն չկիրառել` սահմանելով փորձաշրջան: Բացի այդ, բողոքաբերներից Էդ. Մակարյանը նկատի ունենալով, որ իր պաշտպանյալի` Խ.Խաչատրյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օերսնգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառմամբ 4 տարի ժամկետով ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը խիստ է, խնդրել է դատավճիռը փոփոխել նաև պատժաչափի մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառմամբ նշանակել պատիժ ազատազրկման ձևով` 3 տարի ժամկետով: Ըստ գործով մեղադրող Ա. Կոստանդյանի վերաքննիչ բողոքի դատարանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառմամբ ամբաստանյալների նկատմամբ պատիժ նշանակելով խախտել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ և 48-րդ, 61-րդ և 64-րդ հոդվածների պահանջները, ինչը հանգեցրել է քրեական օրենքի սխալ կիրառման: Բողոքաբերը նշել է, որ ամբաստանյալների նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառմամբ դատարանի կողմից նշանակված պատիժն ակնհայտ մեղմ է, անհամաչափ, չի համապատասխանում ամբաստանյալների կողմից կատարած արարքի բնույթին և հասարակական վտանգավորության աստիճանին, որն էլ հանգեցրել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածով սահմանված արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքի խախտմանը: Ըստ բողոքի հեղինակի դատարանը խախտել է նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով սահմանված պատժի նշանակման ընդհանուր սկզբունքները, որի համաձայն պատժի տեսակը և չափը որոշվում է հանցագործության վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, մինչդեռ, ամբաստանյալների նկատմամբ նշանակվել է այնպիսի պատիժ, որը չի կարող ծառայել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով ամրագրված պատժի նպատակներին: Բացի այդ, քրեական գործի նյութերից երևում է, որ դատարանը ամբաստանյալի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենգրքի 64-րդ հոդվածը կիրառելիս հաշվի չի առել հոդվածի բովանդակությունը, ըստ որի օրենքով նախատեսվածից ավելի մեղմ պատիժ նշանակելու համար անհրաժեշտ է հետևյալ երկու պայմաններից առնվազն մեկը` 1.գործի բացառիկ հանգամանքները. 2.խմբակային հանցագործության մասնակցի կողմից խմբի կատարած հանցանքը բացահայտելուն ակտիվորեն աջակցելը: Սույն գործի նյութերով հիմնավորված է, որ ավազակային հարձակումը կատարվել է խմբի կողմից և հանցագործության մեջ առանձնապես ակտիվ դեր է ունեցել ինչպես Ն. Ղումաշյանը, այնպես էլ Խ. Խաչատրյանը: Գործի նախաքննության ընթացքում Ն.Ղումաշյանը ցուցմունքներ չի տվել` չի աջակցել խմբի կողմից կատարված հանցագործությունը բացահայտելուն, բացի այդ, նա ինքն է կազմակերպել հանցագործության կատարումը, և իրեն է անհրաժեշտ եղել գումարը, որի համար առաջարկել է և համաձայության է եկել անչափահաս Խ. Խաչատրյանի հետ, իսկ դատաքննության ընթացքում դարձյալ հրաժարվել է ցուցմունք տալուց, չի պատասխանել մեղադրողի և դատարանի հարցերին, ընդամենը իրեն մեղավոր է ճանաչել և զղջացել է, ինչը կրել է ձևական բնույթ, և պայմանավորված է եղել նրա մեղավորությունը հաստատող անառարկելի և ծանրակշիռ ապացույցների առկայությամբ, որի պարագայում անիմաստ է եղել վերագրվող արարքից խուսափելու փորձեր կատարելը: Բացի այդ, նա նախատեսել է առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր ճանաչելու և կատարած ծանր հանցանքի համար զղջալու դեպքում մեղմ պատիժ ստանալու հնարավորությունը: Դատարանի կողմից բացառիկ ճանաչված դատապարտյալների անչափահաս տարիքում հանցագործության կատարումը, նախկինում արատավորված չլինելը, դրական բնութագրվելը, իրենց մեղավոր ճանաչելու և անկեղծորեն զղջալու հանգամանքները, ինչպես նաև Ն. Ղումաշյանի 9 տարուց ավելի մեկ ծնողով ընտանիքում դաստիարակվելը և տուժողին մասամբ վնասը հատուցելը չեն վկայում այն հասարակական վտանգավորության բացակայության մասին, որը բնորոշ է նրանց կատարած հանցագործություններին: Դատարանի կողմից նշված հանգամանքները որևէ կերպով չեն կարող նվազեցնել հանցանքի` հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, հետևաբար նաև չեն կարող բացառիկ հանդիսանալ և օրենքով նախատեսվածից ավելի մեղմ պատիժ նշանակելու հիմք ծառայել: Փաստորեն, դատարանի եզրահանգումն անհիմն է, ամբաստանյալներ Նարեկ Ղումաշյանի և Խաչատուր Խաչատրյանի նկատմամբ օրենքով նախատեսվածից ավելի մեղմ պատիժ նշանակելը վերջիններիս կատարած հանցավոր արարքի համեմատ ակնհայտորեն մեղմ է, չի նպաստում և չի կարող նպաստել սոցիալական արդարության վերականգնմանը, հանցագործությունների կանխմանը և պատժի ենթարկված անձանց ուղղվելուն: Ելնելով վերոգրյալից, մեղադրող միջնորդել է պատժի մասով փոփոխել ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավճիռը, և ամբաստանյալներ Ն. Ղումաշյանին և Խ. Խաչատրյանին դատապարտել ազատազրկման 6 տարի ժամկետով: 3/.Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումները. Վերաքննիչ դատարանը ստուգելով գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման ու քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, ինչպես նաև գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի նորմերի պահպանումը, լսելով պաշտպանական և մեղադրող կողմերի բողոքների հիմնավորումները և բողոքների կապակցությամբ կողմերի պատասխանները, ներկայացված բողոքների հիմքերի ու հիմնավորումների սահմաններում վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, հանգում է այն հետևության, որ ընդհանուր իրավասության դատարանի 13.01.2009 թվականի դատավճիռը օրինական է ու հիմնավորված և այն փոոխելու հիմքեր չկան, նկատի ունենալով հետևյալը. Բողոքաբերները ըստ էության, վիճարկում են հետևյալ հարցերը. 1.Ամբաստանյալներից Խ. Խաչատրյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառմամբ նշանակված պատիժը մեկ տարի ժամկետով մեղմացնելու և ամբաստանյալներ Ն. Ղումաշյանի և Խ. Խաչատրյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառման նպատակահարմարության հարցը: 2.Մեղադրողի բողոքի հիման վրա վերաքննիչ քրեական դատարանի առջև բարձրացրած իրավական հարցը հետևյալն է` Նարեկ Ղումաշյանի և Խաչատուր Խաչատրյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքների համակցությունը, որպես բացառիկ գնահատելով` արդյոք առաջին ատյանի դատարանը պահպանել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի պահանջները: Վերաքննիչ դատարանը քննության առնելով պաշտպանական կողմի վերաքննիչ բողոքների համանման փաստարկները, հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալների նկատմամբ նպատակահարմար չէ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորն կիրառելը` նկատի ունենալով հետևյալը. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածների դրույթներից հետևում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ ինչպես պատժատեսակի և պատժաչափի, այնպես էլ նշանակված պատիժը կրելու նպատակահարմարության վերաբերյալ դատարանի կողմից կայացված որոշումը պետք է հիմնված լինի կատարած հանցագործության, դրա առանձնահատկությունների, գործի կոնկրետ հագամանքների, հանցավորի անձի, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների բազմակողմանի գնահատման վրա` նպատակ ունենալով ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասում նշված պատժի նպատակների իրագործման հնարավորությունը: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70 հոդվածի 1-ին մասի համաձայն, եթե դատարանը կալանքի, ազատազրկման կամ կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով պատիժ նշանակելով հանգում է հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին: Նույն հոդվածի 2-րդ մասը սահմանում է, որ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը հաշվի է առնում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատիժն ու պատասխանատվությունը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները: Սույն քրեական գործի նյութերի ուսումնասիրությունից երևում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով մեղադրվող ամբաստանյալներ Նարեկ Մարատի Ղումաշյանի և Խաչատուր Լևոնի Խաչատրյանի նկատմամբ պատժի տեսակն ու չափը որոշելիս, առաջին ատյանի դատարանը ղեկավարվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով սահմանված պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով, և բավարար չափով ստուգման ու բազմակողմանի գնահատության է ենթարկել պաշտպանների կողմից բերված վերաքննիչ բողոքում մատնանշված բոլոր հանգամանքները, այդ թվում ամբաստանյալների կողմից կատարած հանցանքի հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը, անձը բնութագրող տվյալները, պատիժն ու պատասխանատվությունը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքներն և գործի կոնկրետ տվյալները, այն, որ նրանք ընդունում են մեղքը, զղջում են կատարածի համար, հանցանքը կատարել են անչափահաս տարիքում, նրանցից Խ. Խաչատրյանը կատարած հանցագործության վերաբերյալ տվել է խոստովանական ցուցմունքներ, նրանք նախկինում արատավորված չեն եղել, բնութագրվում են դրական, ինչպես նաև այն, որ նրանցից Նարեկ Ղումաշյանը 9 տարուց ավել է ինչ դաստիարակվում է մեկ ծնողով ընտանիքում և նրա հարազատները տուժողին մասնակիորեն` 80.000 ՀՀ դրամի չափով վերակագնել են հանցագործությամբ պատճառված վնասը, և ամբաստանյալների պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայության պայմաններում, իրավացիորեն, գործում առկա մեղմացնող հանգամանքները համարել է բացառիկ, որի պայմաններում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառմամբ Ն.Ղումաշյանի և Խ.Խաչատրյանի նկատմամբ նշանակել է արդարացի պատիժ, ինչը բխում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածով ամրագրված արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքից, համապատասխանում է կատարված հանցանքի ծանրությանը, այն կատարելու հանգամանքներին, հանցավորների անձնավորությանը, անհրաժեշտ ու բավարար է նրանց ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար և կարող է ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված պատժի նպատակները, այն է` վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին: Վերոգրյալ հիմքերի առկայության պայմաններում վերաքննիչ դատարանը գալիս է համոզման, որ ամբաստանյալների ուղղվելը և վերադաստիարակվելը հնարավոր չէ առանց նշանակված պատիժը կրելու, և նրանց նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմքեր չկան: Ինչ վերաբերվում է Խ. Խաչատրյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառմամբ նշանակված պատիժը մեղմացնելու վերաբերյալ վերջինիս շահերի պաշտպան Էդ. Մակարյանի վերաքննիչ բողոքի փաստարկներին, ապա վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ վերոգրյալ պատճառաբանություններով պաշտպանի կողմից բերված վերաքննիչ բողոքը այդ մասով նույնպես ենթակա է մերժման: Վերաքննիչ դատարանը քննության առնելով մեղադրողի վերաքննիչ բողոքի պատճառաբանությունները, գտնում է, որ այն բավականաչափ հիմնավորված ու պատճառաբանված չէ և ամբողջությամբ չի բխում սույն գործի փաստական տվյալներից, հետևաբար ենթակա է մերժման` ներքոհիշյալ հիմնավորումներով. Ինչպես երևում է մեղադրողի վերաքննիչ բողոքի բովանդակությունից, այն ամբողջությամբ իր մեջ ներառում է ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի` Հարություն Տիգրանի Հաբեշյանի վերաբերյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ և 238-րդ հոդվածներով 30.08.2007 թվականի որոշումը` Երևանի Էրեբունի և Նուբարաշեն համայնքների առաջին ատյանի դատարանի 07.06.2007 թվականի դատավճռի դեմ, ինչը մեղադրողը տառացիորեն վերարտադրելով փորձել է համապատասխանեցնել սույն գործի փաստական տվյալների հետ և գտել է, որ դատարանը ամբաստանյալների նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառմամբ պատիժ նշանակելով, տվյալ դեպքում չի պահպանել ՀՀ քրեական օրենսգրքի պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները և նշանակված պատիժը ամբաստանյալների կողմից կատարած արարքի համեմատ ակնհայտ մեղմ է, որը չի կարող նպաստել ՀՀ քրեական օերսգրքի 10-րդ և 61-րդ հոդվածներով սահմանված արդարության և պատասխանատվության անհատականացման և պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքների պահպանմանը, ինչպես նաև ապահովել սոցիալական արդարությանը վերաբերվող ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի պահանջները: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն պատիժը համարվում է արդարացի, եթե այն չափից դուրս խիստ կամ մեղմ չէ և համապատասխանում է հանցագործության բնույթին և ծանրության աստիճանին: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 3-րդ մասը սահմանում է, որ պատժի տեսակը և չափը որոշվում է հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն հանցանքի շարժառիթների ու նպատակների, հանցավորի դերի, հանցանքը կատարելիս ու դրանից հետո նրա վարքագծի և այլ հանգամանքների հետ կապված բացառիկ հանգամանքների առկայության դեպքում, որոնք էականորեն նվազեցնում են հանցանքի՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, ինչպես նաև խմբակային հանցագործության մասնակցի կողմից խմբի կատարած հանցանքը բացահայտելուն ակտիվորեն աջակցելու դեպքում կարող է նշանակվել սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածով նախատեսված պատժի նվազագույն չափից ավելի ցածր պատիժ կամ ավելի մեղմ պատժատեսակ, քան նախատեսված է այդ հոդվածով, կամ չկիրառել որպես պարտադիր նախատեսված լրացուցիչ պատիժ: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի բովանդակային վերլուծությունից երևում է, որ օրենքով նախատեսվածից ավելի մեղմ պատիժ նշանակելու համար անհրաժեշտ է հետևյալ երկու պայմաններից առնվազն մեկը` գործի բացառիկ հանգամանքները և խմբակային հանցագործության մասնակցի կողմից խմբի կատարած հանցանքը բացահայտելուն ակտիվորեն աջակցելը: Ինչպես նշված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածում բացառիկ հանգամաքնները կապված են հանցանքի շարժառիթների, նպատակների, հանցավորի դերի, հանցանքը կատարելիս ու դրանից հետո նրա վարքագծի հետ: Այդպիսիք կարող են լինել նաև այլ հանգամանքներ, որոնք էականորեն նվազեցնում են հանցանքի հանրության համար վտանգավորության աստիճանը: Ընդ որում, կարևորը ոչ թե պատիժը մեղմացնող տվյալների քանակն է, այլ այն, թե ինչքանով են դրանք էականորեն ազդել պատժի` հանրության համար վտանգավորության աստիճանի նվազեցման վրա: Պատիժը մեղմացնելու բացառիկ հիմքին հավասարազոր է խմբակային հանցագործության մասնակցի կողմից խմբի կատարած հանցանքը բացահայտելուն ակտիվորեն աջակցելը և պատիժը մեղմացնելու հարցում այն ունի նույն դերը, ինչ գործի բացառիկ հանգամանքները: Քրեական գործի նյութերով հիմնավորված է, որ ավազակային հարձակումը կատարվել է խմբի կողմից և հանցագործության կատարման մեջ առանձնապես ակտիվ դեր են ունեցել ինչպես Նարեկ Ղումաշյանը, այնպես էլ Խաչատուր Խաչատրյանը, որոնք մեղադրվել են ծանր հանցագործության` ուրիշի գույքը հափշտելու նպատակով, մի խումբ անձանց կողմից տուժողի կյանքի և առողջության համար վտանգավոր բռնության գործադրումով հարձակում կատարելու մեջ /ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով/: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 14-րդ գլխում սահմանված է անչափահասների քրեական պատասխանատվության և պատժի առանձնահատկությունները, ըստ որի անչափահասի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս հաշվի են առնվում նրա կյանքի և դաստիարակության պայմանները, հոգեկան զարգացման աստիճանը, առողջության վիճակը, անձի այլ առանձնահատկությունները, ինչպես նաև նրա վրա այլ անձանց ազդեցությունը: Բացի այդ, ըստ <<Երեխայի իրավունքների կոնվեցիա>>-ի, և ՄԱԿ-ի Գլխավոր ասամբլյայի 29.11.1985 թվականի 40/33 բանաձևով հաստատված <<Պեկինյան կանոններ>>-ի /<<ՄԱԿ-ի նվազագույն ստանդարտ կանոնները` անչափահասների նկատմամբ արդարադատություն իրականացնելու վերաբերյալ>>/ դրույթների ազատազրկումը` որպես դատավճիռ, պետք է լինի վերջին միջոց, այն էլ հնարավորին չափ կարճ ժամանակով: <<Վերջին միջոց>> սկզբունքի կիրառումը դատավճռում նշանակում է, որ ազատազրկումը պետք է նշանակվի միայն այն դեպքում, երբ դատավորը համոզված է, որ միջոցի նպատակը` անչափահասի դեպքում վերականգնումը, հնարավոր չէ իրականացնել ոչ կալանավորման եղանակով: Նմանապես, <<հնարավոր ամենակարճ ժամկետը>>, պետք է ընդհանրապես մեկնաբանվի որպես այն ժամկետը, որի ընթացքում կալանքի ռեժիմը կարող է ապահովել տվյալ անչափահասի վերականգնումը: Սույն գործի նախաքննության ընթացքում անչափահաս ամբաստանյալ Խաչատուր Խաչատրյանը ակտիվորեն աջակցել է հանցագործությունը բացահայտելուն, որն արտահայտվել է նախաքննության ընթացքում ի սկզբանե գործի վերաբերյալ տրված խոստովանական ցուցմունքներով, այդ թվում սույն գործով մյուս ամբաստանյալ Նարեկ Ղումաշյանի դեմ մերկացնող ցուցմունքներ տալով, դեպքի վայրը մատնացույց անելով, ինչպես նաև դեպքի հետ կապված բոլոր հանգամանքները վերարտադրելով: Քրեական գործի նյութերով հիմնավորված է նաև, որ Խ.Խաչատրյանի ծնողները նրան այլ անձանց ազդեցությունից զերծ պահելու համար ձեռնարկել են համապատասխան միջոցներ: Մյուս ամբաստանյալ Նարեկ Ղումաշյանը հանցագործությունը կատարել է անչափահաս տարիքում, նրա ծնողները ամուսնալուծված են, հայրը ամուսնացել է և այդ տարիների ընթացքում երբևէ ոչ միայն չի զբաղվել իր որդու դաստիարակությամբ, այլև նրան չի ցուցաբերել նյութական օգնություն: Ն. Ղումաշյանը 2000 թվականից բնակվում է մոր հետ միասին, գտնվում է սոցիալապես անապահով վիճակում, իսկ նրա մայրը որդուն շրջապատի անձանց անցանկալի ազդեցությունից զերծ պահելու համար փոխել է իր բնակության վայրը, որը սակայն ըստ էության չի նպաստել անչափահասի վարքագծի փոփոխությանը և նա, ելնելով իր կյանքի ու դաստիարակության ոչ նպաստավոր պայմաններից, կատարել է սույն հանցագործությունը: Բացի այդ, Նարեկ Ղումաշյանի ծնողի կողմից մասնակիորեն վերականգնվել է տուժողին հանցագործությամբ պատճառված նյութական վնասը: Վերոգրյալի պայմաններում վերաքննիչ դատարանը գալիս է այն հետևության, որ ամբաստանյալներ Ն.Ղումաշյանի և Խ.Խաչատրյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառմամբ պատիժ նշանակելու հարցը քննելիս ՀՀ քրեական օրենսգրքի 85-րդ, 90-րդ հոդվածներով սահմանված կարգով պետք է հաշվի է առնել նրանց կյանքի ու դաստիարակության պայմանները, հոգեկան զարգացման աստիճանը և այլ առանձնահատկություններ, այն, որ ամբաստանյալ Ն. Ղումաշյանի ծնողները ամուսնալուծված են և նա դաստիարակվել է մեկ ծնողով ընտանիքում, հայրը չի շփվել իր երեխայի հետ, երկու ամբաստանյալներն էլ գտնվում են սոցիալապես անապահով վիճակում, նրանցից Ն. Ղումաշյանը չունի կացարան և բնակվում է վարձակալական հիմունքներով, ինչպես նաև ՄԱԿ-ի Պեկինյան Կանոնների 5 /1 կետի պահանջը, ըստ որի ազատազրկումը` որպես դատավճիռ, պետք է լինի վերջին միջոց, այն էլ հնարավորին չափ կարճ ժամանակով: Այսպիսով, դատարանը հաշվի առնելով ամբաստանյալների կատարած հանցանքի հանրորեն վտանգավորության աստիճանը, շարժառիթն ու նպատակը, նրանց հավասարազոր դերը հանցագործության կատարման մեջ, ինչպես նաև դրսևորած վարքագիծը հանցանք կատարելիս և դրանից հետո, գտնում է, որ մատնանշված հանգամանքները էականորեն նվազեցնում են ամբաստանյալներն Ն. Ղումաշյանի և Խ. Խաչատրյանի կողմից կատարած հանցանքի հանրորեն վտանգավորության աստիճանը, հետևաբար դրանք կարող են բացառիկ հանդիսանալ և հիմք ծառայել օրենքով նախատեսվածից ավելի մեղմ պատիժ նշանակելու համար: Իսկ ինչ վերաբերվում է մեղադրողի վերաքննիչ բողոքի այն պատճառաբանությանը, որ դատարանը պատիժ նշանակելիս որպես պատիժն ու պատասխանատվությունը ծանրացնող հանգամանք հաշվի չի առել ամբաստանյալներից Խ. Խաչատրյանի հանցագործության մեջ ունեցած առանձնապես ակտիվ դերը, գտնում է, որ բերված պատճառաբանությունը հիմնված է ենթադրությունների վրա և չի բխում ինչպես քրեական գործի տվյալներից, այնպես էլ մեղադրողի կողմից բերված վերաքննիչ բողոքի մյուս հիմնավորումներից. քանի որ մեղադրողը դուրս գալով ամբաստանյալներին առաջադրված մեղադրանքի ծավալից, սուբյեկտիվ վերլուծության արդյունքում մի կողմից փաստել է, որ երկու ամբաստանյալներն էլ հանցագործության կատարման մեջ ունեցել են առանձնապես ակտիվ դեր, մյուս կողմից` Խ. Խաչատրյանն է ունեցել առանձնապես ակտիվ դեր: Այսպիսով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի պահանջների համատեքստում ուսումնասիրելով ամբաստանյալներ Ն. Ղումաշյանի և Խ. Խաչատրյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքները, պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, անձը բնութագրող տվյալներն իրենց համակցության մեջ, Վերաքննիչ քրեական դատարանը գտնում է, որ դրանք բացառիկ են և կարող են հիմք հանդիսանալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառման համար: Այսինքն, առկա է հանցանքի շարժառիթների ու նպատակների, հանցավորների դերի, հանցանքը կատարելիս ու դրանից հետո նրանց վարքագծի և այլ հանգամանքների հետ կապված բացառիկ հանգամանքներ, որոնք էականորեն նվազեցնում են արարքի հանրորեն վտանգավորության աստիճանը: Վերոգրյալի հիման վրա, Վերաքննիչ քրեական դատարանը հանգում է այն հետևության, որ ընդհանուր իրավասության դատարանը ամբաստանյալներ Ն. Ղումաշյանի և Խ. Խաչատրյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս ըստ էության ճիշտ է գնահատել հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, հանցավորների անձը բնութագրող տվյալները, այդ թվում` պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքները, պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածով սահմանված բացառիկ հանգամանքները, որի արդյունքում վերջիններիս նկատմամբ նշանակել է արդարացի պատիժ և գտնում է, որ ամբաստանյալների նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով կատարած հանցանքի համար ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառմամբ պատիժ նշանակելով սույն գործով հնարավոր է հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված արդարության վերականգմանը, պատժի ենթարկված անձի ուղղմանը և հանցագործությունների կանխմանը, այն բխում է նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 61-րդ, 85-90-րդ հոդվածների, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 439-440-րդ հոդվածներով, ինչպես նաև <<Երեխայի իրավունքների կոնվեցիայի>> և <<Պեկինի կանոնների>> պահանջներից, հետևաբար Նարեկ Մարատի Ղումաշյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, և Խաչատուր Լևոնի Խաչատրյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, դատարանի 2010 հունվարի 13-ի դատավճռով նշանակված պատիժը արդարացի է և այն պատժի խստացման առումով փոփոխելու հիմքեր չկան: Այսպիսով մեղադրողի կողմից բերված վերաքննիչ բողոքի հիմնավորումները և եզրահանգումները սույն գործի շրջանակներում կիրառելի չեն և դատարանի կողմից ՀՀ քրեկան օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառմամբ նշանակված պատիժը արդարացի է: Գործի նախորդ դատական քննության ընթացքում թույլ չեն տրվել նյութական և դատավարական իրավունքի խախտումներ: Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394-րդ, 439-րդ, 440-րդ և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 85, 90 հոդվածներով, <<Երեխայի իրավունքների կոնվեցիայով>> և <<Պեկինյան Կանոնների >> 5/1 կետով ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը Ո Ր Ո Շ Ե Ց Պաշտպաններ Ա.Ալվանդյանի, Էդ.Մակարյանի և մեղադրող Ա. Կոստանդյանի կողմից բերված վերաքննիչ բողոքները մերժել: Երևան քաղաքի Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2010 թվականի հունվարի 13-ի դատավճիռն քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Նարեկ Մարատի Ղումաշյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, և Խաչատուր Լևոնի Խաչատրյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, թողնել օրինական ուժի մեջ: Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարանին` հրապարակման պահից մեկ ամսյա ժամկետում: ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` ստորագրություն ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` ստորագրություններ Իսկականի հետ ճիշտ է` ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Մ. ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ |
|---|---|
| Դատական ակտի ամսաթիվը | 19-03-2010 |
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Ամսաթիվ | 19-04-2010 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 1-ին հատոր` 200 թ., 2-րդ հատոր`428 թ.. |
Գործն ուղարկվել է
| Գործն ուղարկվել է | 23-04-2010 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | ` 200,428 թերթից |
| Գործին կից նյութերը | ամբաստանյալի վիճ. քարտը: |
| Ուր | Ավան և Նոր-Նորք |
| Գրության համարը | Ե-4393/10 |
| Այլ նշումներ | չկա |