ԵԱՆԴ/0003/01/08
Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ԱՆՈՒՆԻՑ

2025 թվականի նոյեմբերի 06-ին Երևան քաղաքում

Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական
դատարանը (այսուհետ նաև` Դատարան)` հետևյալ կազմով

Նախագահությամբ դատավոր՝ Տիգրան Ոսկանյանի
Քարտուղարությամբ՝ Սյուզաննա Բադալյանի
Մասնակցությամբ
Հանրային մեղադրող՝ Հայկ Ժամակոչյանի
Պաշտպան՝ Կորյուն Բեգջանյանի

Դռնբաց դատական նիստում, հեռակա վարույթի կիրառմամբ, քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Լավրեդյա Հրանտի Սարապյանովի (ծնված՝ 1940 թվականին՝ Ադրբեջանի Հանրապետությունում, ազգությամբ հայ, չդատված, ամուսնացած, բարձրագույն կրթությամբ, չի աշխատում, բնակվել է՝ Թումանյանի շրջանի Մեծ այրում գյուղում) 2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 334-րդ հոդվածի 1-ին մասով,
1.Գործի դատավարական նախապատմությունը.
1993 թվականի օգոստոսի 01-ին՝ Խորհրդային շրջանի ՆԳ բաժնի քննչական բաժանմունքի քննիչ Ա.Ավետիսյանի որոշմամբ՝ հարուցվել է թիվ 17124293 քրեական գործը և ընդունվել վարույթ:
1993 թվականի օգոստոսի 02-ին՝ Խորհրդային շրջանի ՆԳ բաժնի քննչական բաժանմունքի քննիչ Ա.Ավետիսյանի որոշմամբ՝ Վ.Հարությունյանը ճանաչվել է տուժող:
1993 թվականի հոկտեմբերի 24-ին՝ Խորհրդային շրջանի ՆԳ բաժնի քննչական բաժանմունքի քննիչ Ա.Ավետիսյանի որոշմամբ՝ Արայիկ Ալֆրեդի Գևորգյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 86-րդ հոդվածի 4-րդ մասով առաջադրվել է մեղադրանք:
1993 թվականի հոկտեմբերի 24-ին՝ Խորհրդային շրջանի ՆԳ բաժնի քննչական բաժանմունքի քննիչ Ա.Ավետիսյանի որոշմամբ՝ Մանվել Ռոմայի Թադևոսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 86-րդ հոդվածի 4-րդ մասով առաջադրվել է մեղադրանք:
1993 թվականի հոկտեմբերի 28-ին՝ Խորհրդային շրջանի ՆԳ բաժնի քննչական բաժանմունքի քննիչ Ա.Ավետիսյանի որոշմամբ՝ Լավրեդյա Հրանտի Սարապյանովին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 205-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրվել է մեղադրանք:
1993 թվականի հոկտեմբերի 28-ին՝ Խորհրդային շրջանի ՆԳ բաժնի քննչական բաժանմունքի քննիչ Ա.Ավետիսյանի որոշմամբ՝ մեղադրյալ Լավրեդյա Հրանտի Սարապյանովի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել ստորագրությունը չհեռանալու մասին:
Թիվ 17124293 քրեական գործի նյութերն ըստ մեղադրանքի Մանվել Ռոմայի Թադևոսյանի և Արայիկ Ալֆրեդի Գևորգյանի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 86-րդ հոդվածի 4-րդ մասով և Լավրեդյա Հրանտի Սարապյանովի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 205-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 1993 թվականի դեկտեմբերի 20-ի գրությամբ Խորհրդային շրջանի դատախազությունից ուղարկվել է Խորհրդային շրջանի ժողդատարան, մուտքագրվել է 10.01.1994 թվականին: Գործը մակագրվել է դատավոր Հ.Մկրտչյանին:
Երևան քաղաքի խորհրդային շրջանային (քաղաքային) ժողովրդական դատարանի 28.02.1994 թվականի որոշմամբ ամբաստանյալ Լավրեդյա Հրանտի Սարապյանովի նկատմամբ հայտարարվել է հետախուզում, վերջինիս նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված ստորագրություն չհեռանալու մասին վերացվել է և որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանքը: Ամբաստանյալներ Մանվել Ռոմայի Թադևոսյանի և Արայիկ Ալֆրեդի Գևորգյանի նկատմամբ գործի վարույթը որոշվել է շարունակել անջատ:
Երևան քաղաքի խորհրդային շրջանային (քաղաքային) ժողովրդական դատարանի 28.02.1994 թվականի դատավճռով Մանվել Ռոմայի Թադևոսյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 86-րդ հոդվածի 4-րդ մասով և դատապարտվել ազատազրկման 8 (ութ) տարի ժամկետով՝ անձնական գույքի լրիվ բռնագրավմամբ: Նույն դատավճռով Արայիկ Ալֆրեդի Գևորգյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 86-րդ հոդվածի 4-րդ մասով և դատապարտվել ազատազրկման 7 (յոթ) տարի ժամկետով՝ անձնական գույքի լրիվ բռնագրավմամբ: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 57-րդ հոդվածի կիրառմամբ պոլինարկոմանիայի կապակցությամբ Արայիկ Ալֆրեդի Գևորգյանի նկատմամբ պատիժ կրելու ընթացքում նշանակվել է հարկադրական բուժում՝ բժշկական հատուկ ռեժիմ ունեցող բժշկական հիմնարկում:
Երևանի խորհրդային շրջանի ժողովրդական դատարանի 20.03.1998 թվականի որոշմամբ Արայիկ Ալֆրեդի Գևորգյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 86-րդ հոդվածի 4-րդ մասը վերաորակվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 86-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել ազատազրկման 5 (հինգ) տարի ժամկետով՝ անձնական գույքի լրիվ բռնագրավմամբ: Նույն որոշմամբ Մանվել Ռոմայի Թադևոսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 86-րդ հոդվածի 4-րդ մասը վերաորակվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 86-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել ազատազրկման 6 (վեց) տարի ժամկետով՝ անձնական գույքի լրիվ բռնագրավմամբ:
Լավրեդյա Հրանտի Սարապյանովի վերաբերյալ քրեական գործին շնորհվել է թիվ ԵԱՆԴ/0003/01/08 համարը:
Երևան քաղաքի Ավան և Նոր Նորք համայնքների ընդհանուր իրավասության դատարանի 04.12.2008 թվականի որոշմամբ Լավրեդյա Հրանտի Սարապյանովի արարքի որակումը համապատասխանեցվել է 2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 334-րդ հոդվածի 1-ին մասին:
Հաշվի առնելով 27.11.2010 թվականին կենսաթոշակի անցնելու հիմքով դատավոր Մ.Կարապետյանի լիազորությունները դադարեցվելու հանգամանքը՝ դատավոր Մ.Կարապետյանի զեկուցագրով թիվ ԵԱՆԴ/0003/01/08 քրեական գործը 26.11.2010 թվականին հանձնվել է Երևան քաղաքի Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի նախագահին՝ քրեական գործի վերամակագրման հարցը լուծելու համար:
Թիվ ԵԱՆԴ/0003/01/08 քրեական գործը վերամակարգրվել է դատավոր Ս.Մնացականյանին:
Հաշվի առնելով ՀՀ նախագահի 11.07.2011 թվականի հրամանագրով դատավոր Ս.Մնացականյանի լիազորությունները դադարեցվելու հանգամանքը, դատավոր Ս.Մնացականյանի զեկուցագրով թիվ ԵԱՆԴ/0003/01/08 քրեական գործը 03.07.2011 թվականին հանձնվել է Երևան քաղաքի Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի նախագահին՝ քրեական գործի վերամակագրման հարցը լուծելու համար:
Թիվ ԵԱՆԴ/0003/01/08 քրեական գործը վերամակարգրվել է դատավոր Ա.Վարդապետյանին:
Հաշվի առնելով ՀՀ Բարձրագույն դատական խորհրդի 26.12.2019 թվականի թիվ ԲԴԽ-89-Ո-218-2019 թվականի որոշմամբ պաշտոնավարման տարիքը լրանալու կապակցությամբ 15.01.2020 թվականին դատավոր Ա.Վարդապետյանի լիազորությունները դադարեցվելու հանգամանքը, դատավոր Ա.Վարդապետյանի զեկուցագրով թիվ ԵԱՆԴ/0003/01/08 քրեական գործը հանձնվել է Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի նախագահին՝ քրեական գործի վերամակագրման հարցը լուծելու համար:
2020 թվականի հունվարի 22-ին համակարգչային ծրագրի միջոցով իրականացվող գործերի բաշխմամբ, թիվ ԵԱՆԴ/0003/01/08 քրեական գործը վերամակագրվել է դատավոր Վ.Միսակյանին:
Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 27.06.2023 թվականի որոշմամբ թիվ ԵԱՆԴ/0003/01/08 քրեական գործով ըստ մեղադրանքի՝ Լավրեդյա Հրանտի Սարապյանովի՝ 2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 334-րդ հոդվածի 1-ին մասով կասեցված վարույթը վերսկսվել է:
Հաշվի առնելով Բարձրագույն դատական խորհրդի 2024 թվականի հոկտեմբերի 04-ի որոշմամբ՝ դատավոր Վ.Միսակյանի լիազորությունները դադարեցվելու հանգամանքը, դատավորի օգնական Գ.Կարապետյանի զեկուցագրով թիվ ԵԱՆԴ/0003/01/08 քրեական գործը 21.10.2024 թվականին հանձնվել է Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի աշխատակազմի ղեկավարի ժամանակավոր պաշտոնակատար Գ.Ղազարյանին՝ քրեական գործի վերամակագրման հարցը լուծելու համար:
2024 թվականի հոկտեմբերի 21-ին համակարգչային ծրագրի միջոցով իրականացվող գործերի բաշխմամբ, թիվ ԵԱՆԴ/0003/01/08 քրեական գործը վերամակագրվել է դատավոր Տիգրան Ոսկանյանին:
Քրեական գործը դատավոր Տիգրան Ոսկանյանին է հանձնվել 2024 թվականի հոկտեմբերի 22-ին:
2024 թվականի հոկտեմբերի 25-ին որոշում է կայացվել Լավրեդյա Հրանտի Սարապյանովի վերաբերյալ 2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 334-րդ հոդվածի 1-ին մասով թիվ ԵԱՆԴ/0003/01/08 քրեական գործը վարույթ ստանձնելու և նախնական դատալսումների նշանակելու մասին:
2.Մեղադրանքի փաստական նկարագրությունը.
Լավրեդյա Հրանտի Սարապյանովին 1961 թվականի մարտի 07-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 205-րդ հոդվածի 1-ին մասով (համապատասխանում է 2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 334-րդ հոդվածի 1-ին մասին) մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա հաստատապես իմանալով, որ իր ծանոթներ Սամվել Ռոմայի Թադևոսյանը և Արայիկ Ալֆրեդի Գևորգյանը գողացել են Վարդան Կարապետի Հարությունյանին պատկանող Գազ 2402 մակնիշի 086-33 ԱԴ պ/հ ավտոմեքենան համաձայնվել է նշված ավտոմեքենան պահել իր ավտոտնակում, իսկ 1993թ. օգոստոս ամսին նշված գողացված ավտոմեքենան վերածել է ավտոպահեստամասերի և վաճառել է տարբեր անձանց, որը նախապես խոստացված չի եղել:
3.Հեռակա վարույթ.
Նախնական դատալսումների ընթացքում ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 1-ին մասի 6-րդ կետով սահմանված հարցի փոխարեն Դատարանը քննարկման առարկա դարձրեց խուսափող մեղադրյալի նկատմամբ հեռակա դատաքննություն իրականացնելու մասին հարցը:
Դատարանը համոզվելով, որ առկա է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 476-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված՝ հեռակա վարույթ իրականացնելու հիմքը և պայմանները, և միաժամանակ բացակայում են նույն հոդվածի 2-րդ մասով սահմանված՝ հեռակա վարույթի իրականացումը բացառող հանգամանքները, կողմերի կարծիքը լսելուց հետո սեփական նախաձեռնությամբ մեղադրյալ Լավրեդյա Հրանտի Սարապյանովի նկատմամբ կայացրեց հեռակա վարույթ իրականացնելու մասին որոշում:
4.Դատաքննությամբ հետազոտված թույլատրելի ապացույցները.
Դատարանի որոշմամբ հրապարակվեց նախաքննության ընթացքում մեղադրյալ Լավրեդյա Հրանտի Սարապյանովի կողմից տրված ցուցմունքը, ըստ որի՝ « Ծանոթացել եմ Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքի 205-րդ հոդվածի 1-ին մասով ինձ առաջադրված մեղադրանքին, որի կատարման մեջ ինձ լիովին մեղավոր եմ ճանաչում: 1990 թվականից ես՝ կնոջս, դստերս հետ բնակվում եմ վերը նշված հասցեում: Ընտանիքս ծանոթ է Վագիֆ և Վաղո եղբայրների հետ, որոնք բնակվում են հարևան՝ Փ. Այրում գյուղում: Ես ունեմ ՎԱԶ 2106 մակնիշի 11 64-85 AP պետհամարանիշի ավտոմեքենա, որը մենք օգտագործում ենք Վաղինակի հետ միասին: Մոտավորապես մայիսի վերջին ես ծանոթացա Սամվել և Մանվել եղբայրների հետ Երևանից, որոնք հանդիսանում են Վաղոյի ազգականները:
1993 թվականի հուլիսի վերջին, երեկոյան, մեր տուն եկան Մանվելը և Վաղոն՝ ԳԱԶ 2402 ավտոմեքենայով: Մանվելն ասաց, որ դա նրա եղբորորդու/քրոջորդու ավտոմեքենան է, որն ուզում է վաճառել այն:
Այնուհետև նա պատմեց, որ ճանապարհին վթարի է ենթարկվել, որի հետևանքով ճմլել է ձախ անվածածկոցը և դռները: Նրանք խնդրեցին, որպեսզի ավտոմեքենան որոշ ժամանակ մնա իմ ավտոտնակում՝ մինչև որ գնորդ գտնվի: Մանվելը վերցրեց ավտոմեքենայի տեխանձնագիրը, որպեսզի հաշվառումից հանի, և հեռացավ՝ մեքենան թողնելով իմ ավտոտնակում: 10 օրից եկավ Սամվելը և ասաց, որ չի կարողացել մեքենան հաշվառումից հանել, քանի որ եղբորորդին/քրոջորդին մեկնել է գործուղման և դրա համար նա խնդրել է հաճախորդ գտնել և վաճառել մեքենան մեկուկես կամ երկու (1,5-2 մլն) ռուբլով: Մինչև Սամվելի ժամանելը ես զննել եմ մեքենան և նկատել, որ այրման կողպեքը կոտրված է, ինչպես նաև կոտրված է առջևի աջ դռան ապակին: Ինձ մոտ կասկած առաջացավ, որ մեքենան գողացված է: Այդ մասին ես ասացի Սամվելին և պահանջեցի, որ նրանք այդ մեքենան հեռացնեն իմ ավտոտնակից: Սամվելը խոստովանեց, որ մեքենան գողացված է, և խնդրեց, որպեսզի մեքենան ևս մի քանի օր մնա ավտոտնակում։ Սամվելը, Վաղոն և Ռադիկը մի քանի անգամ գնորդներ են բերել, որոնք մեքենան զննելուց հետո հրաժարվում էին գնումից: Եվ այդպես, մինչև օգոստոսի վերջ մեքենան չկարողացան վաճառել: Օգոստոսի 28-ին ես մեկնել եմ Ստեփանակերտ, վերադարձել եմ սեպտեմբերին: Մեքենան դեռևս կայանած էր ավտոտնակում: Գալով եզրակացության, որ մեքենան հնարավոր չէ վաճառել, որոշեցինք այն քանդել և վաճառել մաս-մաս: Ես և Վաղոն քանդեցինք մեքենան, Ռադիկը հաճախորդներ էր բերում պահեստամասերը գնելու համար: Պահեստամասերի գինը որոշում էր Վաղոն և գումարը հավաքում էր ինքը: Սեպտեմբերի վերջին նրանք գրեթե բոլոր պահեստամասերը վաճառեցին, իսկ թափքը ես եռակցման սարքով կտրատեցի մասերի, որոնք Վաղոն ԶԻԼ ավտոմեքենայով տեղափոխեց քաղաքից դուրս և դեն նետեց: Մի քանի օր առաջ ոստիկանության աշխատակիցները ինձ ձերբակալել են իմ տանը և ավտոտնակից բռնագրավել են մնացած պահեստամասերը։
Հարց. Դուք կատարել եք պարտակում, ո՞րն էր Ձեր նպատակը: Դուք որևէ շահ ունեցե՞լ եք:
Պատասխան.
Որևէ նպատակ ես չեմ ունեցել, ես շատ էի վախենում, որ իմ ավտոտնակում կա գողացված մեքենա, ուզում էի շուտ ազատվել դրանից: Ես վախենում էի պնդել, որպեսզի մեքենան հեռացնեն ավտոտնակից՝ ամեն տեսակ անախորժություններից խուսափելու համար: Նրանցից որևէ գումար չեմ ստացել և որևէ շահ չեմ ունեցել։ Ես ընդհանրապես որևէ շահադիտական նպատակ չեմ ունեցել։
Ցուցմունքը գրեցի անձամբ, ճիշտ է, որի համար ստորագրում եմ։»:
(Տե՛ս դատական նիստի արձանագրություն, գ.թ. 179-180)
Տուժող Վարդան Հարությունյանը հիմնական դատալսումների ընթացքում ցուցմունք տվեց այն մասին, որ աղջկա ծննդյան օրն է եղել, գնացել է, որպեսզի մեքենան ավտոտնակից հանի, տեսել է, որ մեքենան այնտեղ չէ: Հայտնել է դրա մասին ոստիկանությանը, հետո որոշակի ժամանակահատված անց, գտել են, որ մեքենան գտնվում էր Վերին կամ Ներքին Այրումում՝ մասնատվում էր այնտեղ: Երևան քաղաքի քրեականից և խորհրդային շրջանի միլիցիայից մի քանի հոգի մտել են մի տուն, բայց այդտեղ չեն գտել, ավտոմեքենան 24 չէր, այլ 24-02 էր, կտրել էին մի մասը տարել հավաբնի տանիքում էին դրել: Տեսել են, որ ավտոմեքենայի կովրիկներն են եղել այնտեղ, ավտոտնակից այլ մաս են գտել, հետո տղաները տարբեր տեղերից մասեր են գտել և ավտոմեքենան վերցրել տարել են:
Ավտոմեքենայի մեջ եղել է 2 միլիոն գումար, այն ժամանակներն էր, երբ փողը փոխվում էր, բացի փողից արժեքավոր եղել է ադի-բուդիի սարք և տոպրակներ: Այդ ժամանակ տոպրակները չգիտեին Հայաստանում ինչ է, արտերկրից էր բերել: Լավրեդյային չի ճանաչել: Հետո տեսել է Լավրենդյային, ասել է, որ Թուրքիայում ցանկանում էր վաճառել մեքենան: Ճանապարհին վթարվել է ավտոմեքենան: Լավրենդյայի տունը հստակ չի հիշում որտեղ էր, որ գնար այդ հատված կհիշի: Լավրենդյայի հետ խոսակցություն չի ունեցել, քանի որ քրեականի տղաները արդեն այնտեղ էին: Արայիկ, Սամվել, Մանվել, իրենք 9-րդ զանգվածի բնակիչներ էին, Լավրենդիայի ավտոտանկում են կանգնեցրել ավտոմեքենան: Ինքը չգիտի Թուրքերին ոնց են վաճառել ավտոմեքենան:
Լավրենդյայի տանն է եղել գողացված ապրանքը, նրա ասելով, նա տեղյակ չի եղել, որ մեքենան գողացված է եղել: Ինքը ներկա է եղել, երբ քրեականի տղաները հարցրել են, իսկ ինքը պատասխանել է, որ բարեկամի ավտոմեքենա է: Մեքենայի մասերը Լավրենդյայի տանն էր: Իրեն տվել էին մեքենան, որ կտրատեր, ծախեր: Իրա մոտ է եղել մեքենան, երբ մասերը հանել էին, կտրատել էին, մի մասը դրել էին հավաբնի տանիքին, մի մասը գցել ձորը:
(Տե՛ս դատական նիստի արձանագրություն, գ.թ. 123-125, 163-164)
Վկա Վագիֆ Միրզոյանը հիմնական դատալսումների ընթացքում ցուցմունք տվեց այն մասին, որ Սամվելը քրոջ փեսան է, ով մահացել է, իսկ Մանվելը իր փեսայի եղբայրն է եղել: Մեքենայի գողության վերաբերյալ ոչինչ չի հիշում:
Դատարանը քննարկման առարկա դարձնելով նախաքննական ցուցմունքը հրապարակելու հանրային մեղադրողի միջնորդությունը, արձանագրային որոշմամբ բավարարեց և հրապարակվեց վկա Վագիֆ Միրզոյանի նախաքննական ցուցմունքը, ըստ որի՝ «շուրջ մեկ տարի է բնակվում է կնոջ և երեխաների հետ, ինչպես նաև Ղարաբաղում զոհված եղբոր երեք երեխաների և փոքր եղբոր՝ Վաղինակ Ալյոշայի Միրզոյանի հետ: Բնակվում են Թումանյանի շրջանի փոքր Այրում գյուղում: Ճանաչում է Սամվել և Մանվել եղբայրներին, որոնցից Սամվելը իր քրոջ փեսան է: 1993 թվականի հուլիսի վերջին իրենց տուն են եկել Սամվելի եղբայր Մանվելը մի անծանոթ տղայի հետ, որի անունը Արայիկ էր և իրեն ասել են, որ բերել են իրենց բարեկամի մեքենան վաճառելու Բագրատաշենում և իրեն խնդրել են, որ ինքն էլ նրանց հետ գնա, բայց ինքը ասել է, որ գնալու է Երևան եղբոր գերեզմանաքարը տեղադրելու և չի կարող նրանց օգնել: Դրանից հետո ինքը գնացել է Երևան, որտեղից վերադարձել է օգոստոսի 16-ին, որպեսզի զոհված եղբոր երեխաներին տանի Փարաքար եղբոր զոհվելու տարեդարձը նշելու: Այնուհետև իրենք օգոստոսի 18-ին Փարաքարում նշելով զոհված եղբոր տարեդարձը Վաղոյի, Լավրենդի և իրենց բոլոր երեխաների հետ միասին, իսկ 19-ի երեկոյան վերադարձել են Այրում: Մի քանի օրից Լավրենդի գարաժում տեսել է սպիտակ գույնի ГАЗ 24 մեքենա ձախ կողմը խփած և իմացել է, որ Մանվելը չի կարողացել վաճառել այն: Այնուհետև բավականին ժամանակ անց ինքն իմացավ, որ Լավրենդը և Վաղոն այդ ավտոն քանդել են և մասերը վաճառել տարբեր մարդկանց: Մի քանի օր առաջ իրենց տուն էին եկել միլիցիայի աշխատողները, փնտրում էին Վաղոյին, որը տնից գնացել է և ինքը չգիտի որտեղ է, իրեն հարցրել են այդ մեքենայի մասին, ինքը պատմել է ինչ գիտի և միլիցիայի աշխատողներից իմացել է, որ Մանվելի բերած ավտոմեքենան գողացված է:
Հարց-Միթե Դուք նախօրոք չեք իմացել, որ այդ ավտոմեքենան գողացված է, չէ որ այդ մասին գիտեին թե Վաղոն, թե Լավրենդը և թե Մանվելի եղբայր Սամվելը:
Պատասխան-Ինձ ոչ ոք ոչինչ չի ասել և ես այդ մասին իմացել եմ միայն միլիցիայի աշխատողներից, բացի այդ ընթացքում ես հիմնականում եղել եմ Փարաքարում և զբաղված եմ եղել զոհված եղբորս գերեզմանաքարը պատրաստելով:
Հարց-Որտեղ է գտնվում ներկայումս Ձեր եղբայր Վաղինակը:
Պատասխան-Չգիտեմ թե նա որտեղի է, Վաղոն 1970 թվի ծնված է ամուսնացած չէ, չի աշխատում բնակվում է փոքր Այրում գյուղում մեր տանը»:
Վկա Վագիֆ Միրզոյանը նախաքննական ցուցմունքների հրապարակումից հետո հայտնեց, որ հիշեց Լավրենդին, հիշեց, որ Լավրենդի գարաժում ավտոմեքենա տեսել է, բայց չէր իմացել, որ դա գողացված է եղել: Միլիցիայի աշխատողների հետ խոսակցությունը չի հիշում:
(Տե՛ս դատական նիստի արձանագրություն, գ.թ. 141-142)
Դատարանի որոշմամբ հրապարակվեց նախաքննության ընթացքում մեղադրյալ Մանվել Ռոմայի Թադևոսյանի կողմից տրված ցուցմունքը, ըստ որի՝ 1993 թվականի հուլիսի 30-ին գնացել է Նորքի 9-րդ զանգված, որտեղ հանդիպել է իր ծանոթ Արայիկին Գևորգյանին, վերջինիս հետ զրույցի ընթացքում պայմանավորվել են ավտոմեքենայի գողություն կատարել և այդ նպատակով գիշերը ժամը 2:00-ի սահմաններում Արայիկի հետ միասին գնացել են 9-րդ զանգվածի 27 շենքի դիմաց գտնվող ստորգետնյա ավտոտնակների մոտ, Արայիկը հսկել է տարածքը, իսկ ինքը մետաղյա ձողով կոտրել է Վարդան Կարապետի Հարությունյանի ավտոտնակի դուռը, այնտեղ տեղադրել է ավտոտնակում գտնվող 3 կանեստր բենզինը և ավտոմեքենայի յուղը, 10 շիշ կոնյակներ, դուրս է հանել ավտոմեքենան, իր հետ վերցրել է Արայիկին և ավտոմեքենան հասցրել են մինչև Թումանյանի շրջանի Փոքր Այրում գյուղ իր ծանոթ Վաղինակ Միրզոյանի տուն, նրան հայտնել են իրենց կատարած գողության մասին և նպատակ են ունեցել վաճառել գողացված ավտոմեքենան, սակայն չեն կարողացել վաճառել, որից հետո վերադարձել են Երևան, իսկ հետագայում Վաղինակ Միրզոյանը Լավրեդյա Սարապյանովի հետ ավտոմեքենան վերածել են պահեստամասերի և վաճառել, իսկ որոշ ժամանակ անց բռնվել են միլիցիայի աշխատակիցների կողմից: Առաջադրված մեղադրանքում իրեն լիովին մեղավոր է ճանաչել:
(Տե՛ս դատական նիստի արձանագրություն, գ.թ. 170-171)
Դատարանի որոշմամբ հրապարակվեց նախաքննության ընթացքում մեղադրյալ Արայիկ Ալֆրեդի Գևորգյանի կողմից տրված ցուցմունքը, ըստ որի՝ 1993 թվականի հուլիսի 30-ին իրենց բնակարան է եկել իր ծանոթ Մանվել Թադևոսյանը, իրեն առաջարկել է ավտոմեքենայի գողություն կատարել, ինքը համաձայնվել է և այդ նպատակով հուլիսի 30-ին, ժամը՝ 2:00-ին, իրենք գնացել են Նորքի 9-րդ զանգվածի 27 շենքի դիմաց գտնվող ստորգետնյա ավտոտնակների մոտ, որտեղ ինքը հսկել է տարածքը, իսկ Մանվելը երկաթյա փողի օգնությամբ կոտրել է ավտոտնակներից մեկի դուռը, և հանել ԳԱԶ-2402 մակնիշի սպիտակ գույնի ավտոմեքենան, ինքը նստել է նշված մեքենան և Մանվելի հետ միասին այն քշել տարել են մինչև Թումանյանի շրջանի Փոքր Այրում գյուղ, ավտոմեքենան սկզբում պահել են Մանվելի ծանոթ Վաղինակ Միրզոյանի, ապա Լավրեդիա Սարապյանովի տանը, նպատակ են ունեցել վաճառելու այն, սակայն գնորդ չի եղել, ուստի իրենք հաջորդ օրը վերադարձել են Երևան և հանձնարարել են Վաղինակին ու Լավրեդյային գողացված ավտոմեքենան պահեստամասերի վերածելու և վաճառելու, այնուհետև ինքը չի իմացել թե ավտոմեքենան ինչ է եղել, իսկ որոշ ժամանակ անց բռնվել են միլիցիայի աշխատակիցների կողմից: Առաջադրված մեղադրանքում իրեն լիովին մեղավոր է ճանաչել:
(Տե՛ս դատական նիստի արձանագրություն, գ.թ. 166-167)
Դատարանի որոշմամբ հրապարակվեց նախաքննության ընթացքում վկա Սամվել Ռոմիկի Թադևոսյանի ցուցմունքը, համաձայն որի՝ 1993 թվականի օգոստոսի սկզբներին ինքը գնացել է Թումանյանի շրջանի Փոքր Այրում գյուղ, իր բարեկամ Վաղինակ Միրզոյանի տուն, իմացել է, որ իր եղբայր Սամվել Թադևոսյանը, ընկերոջ հետ ավտոմեքենա են տարել այնտեղ վաճառելու, տեսել է նշված ԳԱԶ-2402 մակնիշի ավտոմեքենան Վաղինակի ծանոթ Սարապյանովի տանը, հետո վերադարձել է Երևան, որից հետո գնացել է ԼՂՀ, որտեղից վերադառնալուց հետո մի քանի օր անց իրենց բնակարան են եկել միլիցիայի աշխատակիցներ և բերման ենթարկել իր եղբայր Մանվելին ու պարզվել է, որ վերջինս իր ընկեր Արայիկի հետ գողացել են ավտոմեքենան:
(Տե՛ս դատական նիստի արձանագրություն, գ.թ. 145-146)
Դատարանի որոշմամբ հրապարակվեց նախաքննության ընթացքում վկա Ռադիկ Գուրգենի Հայրապետյանի ցուցմունքը, համաձայն որի՝ 1993 թվականի օգոստոսի սկզբներին ինքը իմացել է, որ իր ծանոթ Վաղինակի տանը կա ՎՈԼԳԱ մակնիշի ավտոմեքենա, որը Երևանից բերել են Վաղինակի ծանոթները և ցանկանում են վաճառել և խնդրել են իրեն գնորդներ գտնել, ինքը հետաքրքրվել է, սակայն գնորդները չեն եղել, որից հետո մի քանի օր անց իրեն հայտնի է դարձել, որ Վաղինակը նշված ավտոմեքենան վերածել է պահեստամասերի և վաճառել է տարբեր անձանց, հետագայում ինքը նույնպես տեսել է նշված ավտոմեքենան քանդված վիճակում, իսկ որոշ ժամանակ անց միլիցիայի աշխատակիցներից հայտնել է դարձել, որ այդ ավտոմեքենան գողացված է եղել Երևան քաղաքից, որ այն գողացել են Վաղինակի ծանոթներ Սամվելը և նրա ընկեր Արայիկը, իսկ Վաղինակը վերածել է այն պահեստամասերի և վաճառել:
(Տե՛ս դատական նիստի արձանագրություն, գ.թ. 143-144)
Հետազոտվեցին նաև.
Անձին ՆԳ բաժին բերման ենթարկելու արձանագրությունը, համաձայն որի՝ Սամվել Ռոմայի Թադևոսյանը բերման է ենթարկվել ավտոմեքենայի առևանգման կասկածանքով:
(Տե՛ս դատական նիստի արձանագրություն, գ.թ. 107)
Անձնական խուզարկություն կատարելու մասին արձանագրությունը, համաձայն որի՝ Սամվել Ռոմայի Թադևոսյանի մոտից ոչինչ չի հայտնաբերվել:
(Տե՛ս դատական նիստի արձանագրություն, գ.թ. 108)
Բնակարանը ստուգելու մասին արձանագրությունը, համաձայն որի՝ 19.10.1993 թվականին Նոյեմբերյանի շրջանի Լճակաձոր գյուղի բնակիչ Արմեն Միհրանի Սահակյանի տանը հայտնաբերվել են ավտոմեքենայի շարժիչ՝ թիվ 953364 համարի, ավտոմեքենայի առջևի ընթացիկ մաս, ավտոմեքենայի առջևի երկու դռներ, ավտոմեքենայի աջ կողմի կռիլո, ավտոմեքենայի ղեկ՝ իր ձողով, ավտոմեքենայի շիտոկ-պրիբոր, ավտոմեքենայի առջևի և հետևի վահանակ, բենզինի բակ և ռադիատոր:
(Տե՛ս դատական նիստի արձանագրություն, գ.թ. 123-124)
Իրերը ներկայացնելու մասին արձանագրությունը, համաձայն որի՝ Վարդան Հարությունյանին են ներկայացվել երկու հատ ռեսորները, դիմապակին, երկու հատ անվադողերը, կարդանը, խլացուցիչը, շարժիչը, դիմացի ընթացիկ մասը, բենզինի բակը, ռադիատորը, առջևի երկու հատ դուռը, ցուցիչ վահանակը, կարբուլյատորը, ձայնի կամրջակը, ավտոձայնագրիչը, շարժիչի ծածկը, պահոցի ծածկը, ավտոմեքենայի նստատեղը, երկու դուռը, փոխանցման տուփը, ավտոմեքենայի վերևի ծածկը, երկու հատ կանտեյնեռը, որի ժամանակ Վարդան Հարությունյանը հայտարարել է, որ բոլոր պահեստամասերը, բացառությամբ փոխանցման տուփի պատկանում են իր անձնական օգտագործման Գազ 2402 մակնիշի ավտոմեքենային, որը գողացվել է 1993 թվականի օգոստոսի 01-ին:
(Տե՛ս դատական նիստի արձանագրություն, գ.թ. 148)
Զննության ենթարկելու մասին արձանագրությունը, համաձայն որի զննության է ենթարկվել Գազ 24 մակնիշի ավտոմեքենայի պահեստամասերը:
(Տե՛ս դատական նիստի արձանագրություն, գ.թ. 147)
Իրեղեն ապացույց ճանաչելու և ի պահ հանձնելու մասին որոշումը, համաձայն որի՝ երկու զույգ ձայնային ազդանշանները, երկու հատ ռեսորները, դիմապակին, երկու հատ անվադողերը, կարդանը, խլացուցիչը, շարժիչը, դիմացի ընթացիկ մասը, բենզինի բակը, ռադիատորը, առջևի երկու հատ դուռը, ցուցիչ վահանակը, կարբուլյատորը, ձայնի կամրջակը, ավտոձայնագրիչը, շարժիչի ծածկը, պահոցի ծածկը, ավտոմեքենայի նստատեղը, երկու դուռը, փոխանցման տուփը, ավտոմեքենայի վերևի ծածկը, երկու հատ կանտեյնեռը ճանաչվել է իրեղեն ապացույց և հանձնվել ի պահ տուժող Վարդան Հարությունյանին:
(Տե՛ս դատական նիստի արձանագրություն, գ.թ. 149-150)
5.Դատարանի փաստական վերլուծությունները և Դատարանի կողմից հաստատված փաստական հանգամանքները:
Հետազոտված ապացույցների հիման վրա Դատարանի կողմից հաստատված են համարվում հետևյալ փաստական հանգամանքները.
Լավրեդյա Հրանտի Սարապյանովը հաստատապես իմանալով, որ իր ծանոթներ Սամվել Ռոմայի Թադևոսյանը և Արայիկ Ալֆրեդի Գևորգյանը գողացել են Վարդան Կարապետի Հարությունյանին պատկանող Գազ 2402 մակնիշի 086-33 ԱԴ պ/հ ավտոմեքենան համաձայնվել է նշված ավտոմեքենան պահել իր ավտոտնակում, իսկ 1993թ. օգոստոս ամսին նշված գողացված ավտոմեքենան վերածել է ավտոպահեստամասերի և վաճառել է տարբեր անձանց, որը նախապես խոստացված չի եղել:
6.Դատարանի իրավական վերլուծությունը.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 476-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն՝
«Հեռակա վարույթն իրականացվում է սույն օրենսգրքով սահմանված ընդհանուր կարգով՝ հաշվի առնելով սույն գլխով նախատեսված կանոնները»:
Հիմնական դատալսումների ընթացքում պատշաճ իրավական ընթացակարգով հետազոտված ապացույցների հիման վրա, դրանց ձևի և բովանդակության վերլուծության, այլ ապացույցների հետ համադրելու միջոցով, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, հավաստիության, իսկ բոլոր ապացույցների համակցությունը՝ հիմնավոր եզրափակիչ դատավարական ակտ կայացնելու համար բավարարության տեսանկյունից, դրանց պատշաճ հետազոտման և վերլուծության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, մեղադրյալի մեղավորության վերաբերյալ չփարատվող բոլոր ողջամիտ կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելով, Դատարանը հանգում է հետևության, որ ապացուցված է Լավրեդյա Հրանտի Սարապյանովին վերագրվող արարքը, այդ արարքի քրեական հակաիրավականությունը, այդ արարքը մեղադրյալի կողմից կատարելը, ինչպես նաև նրա մեղավորությունը տվյալ արարքի կատարման մեջ:
Դատարանը հանգում է այն հետևության, որ մեղադրյալ Լավրեդյա Հրանտի Սարապյանովը կատարել է իրեն մեղսագրված արարքը, որի նկատմամբ կիրառելի է 2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 334-րդ հոդվածի 1-ին մասը:
Մեղադրյալ Լավրեդյա Հրանտի Սարապյանովի մեղքը հիմնավորվել է ինչպես մեղադրյալի, այնպես էլ տուժողի և վկաների ցուցմունքներով, ինչպես նաև սույն դատավճռի 4-րդ բաժնում թվարկված թույլատրելի ապացույցներով:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 348-րդ հոդվածի համաձայն՝ ի թիվս այլի դատավճռում պետք է շարադրվեն հետևյալ հարցերի պատասխանները․
- ապացուցված են արդյո՞ք դատապարտված մեղադրյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքները.
- ինչ պատիժ պետք է նշանակվի դատապարտված մեղադրյալի նկատմամբ.
- դատապարտված մեղադրյալը արդյո՞ք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը։
2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 334-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝
«1. Ծանր կամ առանձնապես ծանր հանցագործությունը պարտակելը` հանցանք կատարած անձի, ինչպես նաև հանցագործության կատարման գործիքների ու միջոցների, հանցագործության հետքերի կամ հանցավոր ճանապարհով ձեռք բերված առարկաների նախապես չխոստացված պարտակումը, եթե բացակայում են սույն օրենսգրքի 3341-րդ հոդվածով նախատեսված հանցակազմի հատկանիշները`
պատժվում է տուգանքով՝ նվազագույն աշխատավարձի երեքհարյուրապատիկից հինգհարյուրապատիկի չափով, կամ կալանքով՝ մեկից երեք ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը երեք տարի ժամկետով:»:
2021 թվականի մայիսի 05-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 12-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Արարքի հանցավորությունը և պատժելիությունը որոշվում են դա կատարելու ժամանակ գործող քրեական օրենքով:
2. Հանցանքը կատարելու ժամանակ է համարվում հանրության համար վտանգավոր գործողությունը (անգործությունը) իրականացնելու ժամանակը՝ անկախ հետևանքները վրա հասնելու պահից:»
2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 19-րդ հոդվածի համաձայն`
«3. Միջին ծանրության հանցագործություններ են համարվում դիտավորությամբ կատարված այն արարքները, որոնց համար սույն օրենսգրքով նախատեսված առավելագույն պատիժը չի գերազանցում հինգ տարի ժամկետով ազատազրկումը, ինչպես նաև անզգուշությամբ կատարված այն արարքները, որոնց համար սույն օրենսգրքով նախատեսված առավելագույն պատիժը չի գերազանցում տասը տարի ժամկետով ազատազրկումը: (...)»:
2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 75-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Անձն ազատվում է քրեական պատասխանատվությունից, եթե հանցանքն ավարտված համարելու օրվանից անցել են հետևյալ ժամկետները.
1) երկու տարի` ոչ մեծ ծանրության հանցանքն ավարտված համարելու օրվանից.
2) հինգ տարի` միջին ծանրության հանցանքն ավարտված համարելու օրվանից.
3) տասը տարի` ծանր հանցանքն ավարտված համարելու օրվանից.
4) տասնհինգ տարի` առանձնապես ծանր հանցանքն ավարտված համարելու օրվանից:
2. Վաղեմության ժամկետը հաշվարկվում է հանցանքն ավարտված համարելու օրվանից մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելու պահը: Տևող հանցագործության դեպքում վաղեմության ժամկետը հաշվարկվում է արարքը դադարելու, իսկ շարունակվող հանցագործության դեպքում` վերջին արարքը կատարելու պահից:
3. Վաղեմության ժամկետի ընթացքն ընդհատվում է, եթե մինչև նշված ժամկետներն անցնելն անձը կատարում է միջին ծանրության, ծանր կամ առանձնապես ծանր նոր հանցանք: Այս դեպքում վաղեմության ժամկետի հաշվարկն սկսվում է նոր հանցանքի ավարտված համարելու պահից:
4. Վաղեմության ժամկետի ընթացքը կասեցվում է, եթե անձը խուսափում է քննությունից կամ դատից: Այս դեպքում վաղեմության ընթացքը վերսկսվում է անձին ձերբակալելու կամ մեղայականով նրա ներկայանալու պահից: Ընդ որում, անձը չի կարող քրեական պատասխանատվության ենթարկվել, եթե ոչ մեծ ծանրության կամ միջին ծանրության հանցանքն ավարտված համարելու օրվանից անցել է տասը տարի, իսկ ծանր կամ առանձնապես ծանր հանցանքն ավարտված համարելու օրվանից` քսան տարի, և վաղեմության ժամկետի ընթացքն ընդհատված չի եղել նոր հանցագործությամբ:
(...)»:
2021 թվականի հունիսի 30-ին ընդունված ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 12-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Քրեական հետապնդում չպետք է հարուցվի, իսկ հարուցված քրեական հետապնդումը ենթակա է դադարեցման, եթե`
(...)
12) անձը Հայաuտանի Հանրապետության քրեական oրենuգրքի ընդհանուր կամ հատուկ մասի դրույթների ուժով ենթակա է ազատման քրեական պատաuխանատվությունից»:
Քրեական պատասխանատվության ենթարկելու վաղեմության ժամկետի հարցերին ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է մի շարք որոշումներով և իրավական դիրքորոշում է արտահայտել առ այն, (...) որ քրեական օրենսդրությամբ, կապված արարքի բնույթից և հանրության համար վտանգավորության աստիճանից, նախատեսված են քրեական պատասխանատվության ենթարկելու տարբեր ժամկետներ, որոնց անցնելու դեպքում կատարված արարքը կորցնում է իր վտանգավորությունը, և անձն ազատվում է քրեական պատասխանատվությունից: Վերոգրյալի հիման վրա քրեադատավարական օրենքը վաղեմության ժամկետն անցնելը դիտում է որպես քրեական գործի վարույթը և քրեական հետապնդումը բացառող հանգամանք` սահմանելով, որ քրեական գործ չի կարող հարուցվել և քրեական հետապնդում չի կարող իրականացվել, իսկ հարուցված քրեական գործի վարույթը ենթակա է կարճման, եթե անցել են վաղեմության ժամկետները: Միևնույն ժամանակ քրեադատավարական օրենքը վաղեմության ժամկետն անցնելու հիմքով քրեական պատասխանատվությունից ազատելու պարտադիր նախապայման է դիտում մեղադրյալի համաձայնությունը, որի բացակայությունը ենթադրում է վարույթի շարունակում ընդհանուր կարգով:
Թեև ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածով սահմանված հիմքերն իրենց բովանդակությամբ, կիրառման իրավական հետևանքներով տարբեր են, այնուամենայնիվ, բոլորն էլ կրում են իմպերատիվ բնույթ և դրանցից գեթ մեկի առկայությունն արդեն իսկ բացառում է քրեական գործի վարույթը քրեական դատավարության ցանկացած փուլում։ Այլ կերպ, եթե վարույթ իրականացնող մարմինը հայտնաբերում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 1-ին մասում ամրագրված հանգամանքներից որևէ մեկը, ապա գործի վարույթը ենթակա է կարճման: Միևնույն ժամանակ, Վճռաբեկ դատարանը փաստել է, որ օրենսդիրը վաղեմության ժամկետն անցնելը դիտում է որպես քրեական գործի վարույթը և քրեական հետապնդումը բացառող հանգամանք` սահմանելով, որ քրեական գործ չի կարող հարուցվել և քրեական հետապնդում չի կարող իրականացվել, իսկ հարուցված քրեական գործի վարույթը ենթակա է կարճման, եթե անցել են վաղեմության ժամկետները։
Այն դեպքում, երբ անձին քրեական պատասխանատվության ենթարկելու վաղեմության ժամկետը լրանում է գործի դատական քննության փուլում, այդ հիմքով նրա նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնելու ընթացակարգի իրականացման պարտականությունը կրում է դատարանը։ Ընդ որում, դատական քննությունը ենթադրում է վարույթն ինչպես առաջին ատյանի, այնպես էլ վերաքննիչ ու վճռաբեկ դատարաններում (այս հարցերի մասին առավել մանրամասն տե՛ս ՀՀ վճռաբեկ դատարանի Անահիտ Հայկի Սաղաթելյանի գործով 2011 թվականի հոկտեմբերի 20-ի թիվ ԳԴ5/0022/01/10 որոշում, Սիրաժ Ղամբարյանի և այլոց գործով 2014 թվականի մարտի 28-ի թիվ ԵՇԴ/0055/01/11 որոշումը և այլն)»:
Թեև ՀՀ վճռաբեկ դատարանը վերոգրյալ իրավական դիրքորոշումները արտահայտել է 1998 թվականի հուլիսի 01-ին ընդունված քրեական դատավարության օրենսգրքի իրավակարգավորումների համատեքստում, սակայն Դատարանն արձանագրում է, որ այն վերաբերելի մասով կիրառելի է նաև 2022 թվականի հուլիսի 1-ից գործող քրեական դատավարության օրենսգրքի պայմաններում:
Ենթադրյալ հանցավոր արարք կատարելու պահին գործող խմբագրությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 334-րդ հոդվածի 1-ին մասի սանկցիայով որպես պատիժ նախատեսված է տուգանք՝ նվազագույն աշխատավարձի երեքհարյուրապատիկից հինգհարյուրապատիկի չափով, կամ կալանք՝ մեկից երեք ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկում՝ առավելագույնը երեք տարի ժամկետով, որն ըստ 2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 19-րդ հոդվածի՝ դասվում է միջին ծանրության հանցագործությունների թվին և այդպիսի հանցանք կատարած անձն ազատվում է քրեական պատասխանատվությունից, եթե միջին ծանրության հանցանքն ավարտված համարելու օրվանից անցել է հինգ տարի և այդ ժամկետները չեն կասեցվել կամ ընդհատվել: Վաղեմության ժամկետի ընթացքը կասեցվում է, եթե անձը խուսափում է քննությունից կամ դատից: Այս դեպքում վաղեմության ընթացքը վերսկսվում է անձին ձերբակալելու կամ մեղայականով նրա ներկայանալու պահից: Ընդ որում, անձը չի կարող քրեական պատասխանատվության ենթարկվել, եթե ոչ մեծ ծանրության կամ միջին ծանրության հանցանքն ավարտված համարելու օրվանից անցել է տասը տարի:
Սույն քրեական գործով մեղադրյալ Լավրեդյա Հրանտի Սարապյանովի կողմից կատարված 2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 334-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցավոր արարքն ավարտված համարվելու օրվանից անցել է տաս տարուց ավելի ժամանակահատված (32 տարուց ավելի) և քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցներով և այլ փաստական տվյալներով չի հաստատվում վաղեմության ժամկետների ընթացքը նոր հանցագործության կատարմամբ ընդհատված լինելու հանգամանքը: Այսինքն՝ սույն գործով 2025 թվականի նոյեմբերի 06-ի դրությամբ առկա է 2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 75-րդ հոդվածով նախատեսված վաղեմության ժամկետներն անցնելու հիմքով Լավրեդյա Հրանտի Սարապյանովի նկատմամբ 2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 334-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքով քրեական պատասխանատվությունից ազատելու հիմքը:
Ամփոփելով վերոգրյալը Դատարանը գտնում է, որ մեղադրյալ Լավրեդյա Հրանտի Սարապյանովի կողմից 2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 334-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանքի կատարման համար քրեական պատասխանատվության վաղեմության ժամկետները անցել են, ուստի անհրաժեշտ է մեղադրյալ Լավրեդյա Հրանտի Սարապյանովին 2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 334-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանքի կատարման համար ազատել քրեական պատասխանատվությունից՝ քրեական պատասխանատվության ենթարկելու վաղեմության ժամկետներն անցած լինելու հիմքով:
ՀՀ քրեական դատավարության 348-րդ հոդվածի համաձայն դատավճռում պետք է շարադրվեն նաև հետևյալ հարցերի պատասխանները․
-գույքային հայցը ենթակա է արդյոք բավարարման, ում օգտին և ինչ չափով, ինչպես նաև պատճառված գույքային վնասը ենթակա է արդյոք հատուցման, եթե գույքային հայց չի հարուցվել.
-որ գույքն է ենթակա բռնագրավման, ինչ չափով և ինչպիսի հիմքով․
-վերացվելու է արդյոք կիրառված գույքի արգելադրումը, իսկ եթե այդպիսին կիրառված չէ, ապա ենթակա է արդյոք կիրառման.
-ինչպես պետք է պահպանվեն և տնօրինվեն ապացույցները.
-դատապարտված մեղադրյալի նկատմամբ վերացվելու, փոխվելու կամ կիրառվելու է արդյոք որևէ խափանման միջոց.
-ում վրա և ինչ չափով պետք է դրվեն վարութային ծախսերը։
Դատարանն արձանագրում է, որ սույն քրեական գործով գույքային հայց, գույք բռնագրավելու անհրաժեշտություն, արգելադրված գույք առկա չեն, ուստի դրանց անդրադառնալու անհրաժեշտությունը բացակայում է:
Անդրադառնալով իրեղեն ապացույցների տնօրինման և պահպանման հարցին, Դատարանը գտնում է, որ իրեղեն ապացույց ճանաչված և տուժող Վարդան Հարությունյանին ի պահ հանձնված պահեստամասերը դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո պետք է թողնել Վարդան Հարությունյանի տնօրինմանը:
Քննարկելով մեղադրյալի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցի հարցը՝ Դատարանը գտնում է, որ վերջինիս նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանավորումը պետք է վերացնել:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 33-34-րդ, 270-րդ, 347-350-րդ, 364-րդ, 476-478-րդ, 480-481-րդ հոդվածներով, Դատարանը՝

Վ Ճ Ռ Ե Ց
Լավրեդյա Հրանտի Սարապյանովին մեղավոր ճանաչել 2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 334-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրան ազատել քրեական պատասխանատվությունից՝ քրեական պատասխանատվության ենթարկելու վաղեմության ժամկետներն անցած լինելու հիմքով:
Լավրեդյա Հրանտի Սարապյանովի նկատմամբ ընտրված կալանավորում խափանման միջոցը՝ վերացնել:
Իրեղեն ապացույց ճանաչված և տուժող Վարդան Հարությունյանին ի պահ հանձնված դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո թողնել տուժող Վարդան Հարությունյանի տնօրինմանը:
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան` այն ստանալու օրվանից հետո՝ մեկամսյա ժամկետում:

ԴԱՏԱՎՈՐ ՏԻԳՐԱՆ ՈՍԿԱՆՅԱՆ